Η αγωνιστική πρόταση δεν πέρασε – Ο κλάδος χρειάζεται ενότητα, αποφασιστικότητα και πραγματική αγωνιστική απάντηση

Η Γενική Συνέλευση των Προέδρων των ΕΛΜΕ ανέδειξε για ακόμη μία φορά τις δυσκολίες στη διαμόρφωση μιας ενιαίας και αποφασιστικής αγωνιστικής κατεύθυνσης του κλάδου.

Παρά την ένταση των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν καθημερινά οι εκπαιδευτικοί, καμία από τις αρχικές εισηγήσεις δεν συγκέντρωσε την απαιτούμενη πλειοψηφία.

Τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας

Η πρώτη ψηφοφορία κατέγραψε τον κατακερματισμό των προτάσεων:

• ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ: 14 ψήφοι
• ΑΣΕ: 14 ψήφοι
• ΛΕΥΚΑ: 13 ψήφοι
• ΔΑΚΕ: 9 ψήφοι
• ΣΥΝΕΚ: 5 ψήφοι
• ΠΕΚ: 2 ψήφοι

Το αποτέλεσμα ήταν σαφές: καμία αρχική πρόταση δεν μπόρεσε να αποτελέσει απόφαση του κλάδου.

Υπήρξε πρόταση για απεργία στις 22 Οκτωβρίου

Στη συνέχεια επιχειρήθηκε να διαμορφωθεί κοινός βηματισμός μέσα από συνθετικές προτάσεις με επίκεντρο την κλαδική απεργία.

Η πρόταση της ΕΛΜΕ Πειραιά για απεργία στις 22 Οκτωβρίου συγκέντρωσε την απαιτούμενη πλειοψηφική κατεύθυνση στο συγκεκριμένο στάδιο της διαδικασίας.

Ωστόσο, όταν η διαδικασία πέρασε στην ονομαστική ψηφοφορία, δεν συγκεντρώθηκε το απαιτούμενο ποσοστό για την τελική έγκριση.

Έτσι, παρά την υπερψήφιση της πρότασης στο προηγούμενο στάδιο, η κλαδική απεργία στις 22/10 δεν εγκρίθηκε τελικά.

Το μήνυμα της κάλπης

Το αποτέλεσμα δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο.

Την ώρα που οι εκπαιδευτικοί αντιμετωπίζουν μισθολογική υποβάθμιση, αυξανόμενη εργασιακή πίεση, προβλήματα στις σχολικές μονάδες, ελλείψεις προσωπικού και συνεχείς αλλαγές που επιβαρύνουν το εκπαιδευτικό έργο, ο κλάδος δεν κατάφερε να καταλήξει σε μια σαφή και ισχυρή απεργιακή απόφαση.

Η αγωνιστική διεκδίκηση δεν μπορεί να περιορίζεται σε διακηρύξεις. Χρειάζεται σχέδιο, συντονισμό, ενότητα και αποφασιστικότητα.

Όχι άλλος κατακερματισμός

Η Γενική Συνέλευση ανέδειξε για ακόμη μία φορά το πρόβλημα του κατακερματισμού των συνδικαλιστικών δυνάμεων.

Οι εκπαιδευτικοί δεν έχουν ανάγκη από έναν ακόμη γύρο εσωτερικών αντιπαραθέσεων. Έχουν ανάγκη από ένα ενιαίο διεκδικητικό πλαίσιο και από αποφάσεις που θα μπορούν να μετατραπούν σε πραγματική πίεση απέναντι στην κυβερνητική πολιτική.

Η διαφωνία και η διαφορετική άποψη είναι αναπόσπαστο στοιχείο του συνδικαλισμού. Όμως, όταν τα προβλήματα είναι κοινά, απαιτείται να βρίσκουμε και κοινούς δρόμους αγώνα.

Ο κλάδος χρειάζεται αγωνιστική προοπτική

Η μη έγκριση της απεργίας στις 22 Οκτωβρίου δεν σημαίνει ότι σταματούν οι διεκδικήσεις των εκπαιδευτικών.

Αντίθετα, αποτελεί μήνυμα ότι απαιτείται νέα προσπάθεια για συνεννόηση, συντονισμό και διαμόρφωση ενός πραγματικά αγωνιστικού σχεδίου.

Οι εκπαιδευτικοί χρειάζονται:

• ουσιαστικές αυξήσεις στους μισθούς,
• αποκατάσταση των απωλειών των προηγούμενων ετών,
• βελτίωση των εργασιακών συνθηκών,
• μόνιμους διορισμούς και κάλυψη όλων των κενών,
• στήριξη του δημόσιου σχολείου,
• προστασία του εκπαιδευτικού στην άσκηση του έργου του,
• και ένα συνδικαλιστικό κίνημα που θα μπορεί να διεκδικεί αποτελεσματικά.

Ο κλάδος δεν έχει την πολυτέλεια του κατακερματισμού. Χρειάζεται ενότητα στη βάση των πραγματικών προβλημάτων, καθαρό αγωνιστικό σχέδιο και αποφασιστικότητα.

Η επόμενη ημέρα πρέπει να βρει τους εκπαιδευτικούς ενωμένους, οργανωμένους και έτοιμους να διεκδικήσουν δυναμικά όσα δικαιούνται.

Η Σοφία Ζαχαράκη συζητά για την επόμενη ημέρα των Πανελλαδικών, υπερασπίζεται τη μεταρρύθμιση για τα μη κρατικά πανεπιστήμια εν αναμονή της κρίσιμης απόφασης του Συμβουλίου της Επικρατείας και τοποθετείται για το πολιτικό σκηνικό στον δρόμο προς τις εκλογές.

Μιλώντας στο «Το λες?» του in, η υπουργός Παιδείας δηλώνει ευθέως ότι «θα ήθελε κάποια στιγμή να μην έχουμε Πανελλαδικές Εξετάσεις», αποκαλύπτει ότι έχει ήδη δουλέψει τη λογική του Εθνικού Απολυτηρίου και τοποθετεί χρονικά το πόρισμα της αρμόδιας επιτροπής στα τέλη Νοεμβρίου ή στις αρχές Δεκεμβρίου.

Για την πρόταση του Αλέξη Τσίπρα περί κατάργησης των Πανελλαδικών τη χαρακτηρίζει «ενδιαφέρουσα», σημειώνοντας ωστόσο ότι ο πρώην πρωθυπουργός «δεν την εφάρμοσε». Την ίδια ώρα, υποστηρίζει ότι τα βασικά πλεονεκτήματα του σημερινού συστήματος είναι η αξιοπιστία και η εμπιστοσύνη που εξακολουθεί να απολαμβάνει στην κοινωνία.

Στο μέτωπο των μη κρατικών πανεπιστημίων, η Σοφία Ζαχαράκη σημειώνει ότι το ελληνικό Δημόσιο δεν χρηματοδοτεί τη λειτουργία τους, επιμένει ότι «για τα μη κρατικά δεν δίνουμε ούτε ένα ευρώ» και δηλώνει ότι «το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω» ως προς την πολιτική επιλογή της κυβέρνησης. Παράλληλα, αναφέρεται στην εκκρεμή κρίση του Συμβουλίου της Επικρατείας, η οποία, όπως λέει, αναμένεται τον Δεκέμβριο και θα έχει καθοριστική σημασία για το επόμενο βήμα της μεταρρύθμισης.

Η υπουργός μιλά ακόμη για το κλίμα στο εσωτερικό της κυβέρνησης και τις συμπεριφορές υπουργών. Ερωτώμενη για τον Γιώργο Φλωρίδη και τα αιτήματα παραίτησής του, σημειώνει ότι ο πρωθυπουργός είναι εκείνος που αξιολογεί «και τις ατομικές συμπεριφορές», ενώ θυμάται και τη δική της εμπειρία όταν είχε βρεθεί αντιμέτωπη με αίτημα παραίτησης.

Περιγράφει τον δρόμο προς τις εκλογές ως «δύσκολο» και «πολύ πιεστικό», αναγνωρίζει ότι η κυβέρνηση θα κριθεί πλέον στα πεπραγμένα της και όχι στις εξαγγελίες, και δηλώνει ότι μια ισχυρή αντιπολίτευση είναι θετική για τη δημοκρατική λειτουργία.

Για τον Αλέξη Τσίπρα και τον Νίκο Ανδρουλάκη αποφεύγει να ξεχωρίσει ποιος αποτελεί τον ισχυρότερο αντίπαλο, χαρακτηρίζοντας και τις δύο πολιτικές παρουσίες «εξίσου αξιοσημείωτες».

Κατηγορηματική είναι στην ερώτηση αν ένα κακό εκλογικό αποτέλεσμα της Νέας Δημοκρατίας θα μπορούσε να ανοίξει θέμα ηγεσίας: «Δεν υπάρχει τέτοια περίπτωση. Δεν διαφαίνεται τέτοια περίπτωση».

Υπογραμμίζει τα δύο από τα πιο πιεστικά προβλήματα της εκπαίδευσης. Αναγνωρίζει καταρχάς ότι υπάρχουν «παλιά και ταλαιπωρημένα σχολικά κτίρια», ακόμη και μαθητές που κάνουν μάθημα σε κοντέινερ. Για τους μισθούς των εκπαιδευτικών παραδέχεται ότι οι αυξήσεις δεν αρκούν για να αλλάξουν ουσιαστικά την καθημερινότητά τους: «Δεν θα πω ποτέ ότι αυτές οι αυξήσεις σου αλλάζουν τη ζωή», λέει, αναγνωρίζοντας ότι δεν μπορούν από μόνες τους να καλύψουν ένα υψηλό ενοίκιο.

Η υπουργός μιλά και σε πιο προσωπικό τόνο, όπως λόγου χάρη για τα σχόλια που δέχεται επειδή δεν έχει παιδιά, τα οποία παραδέχεται ότι την πληγώνουν.

Τον Δεκέμβριο η κρίσιμη απόφαση του ΣτΕ

Η υπουργός  Σοφία Ζαχαράκη αναφέρεται στην εκκρεμή κρίση του Συμβουλίου της Επικρατείας για το θεσμικό πλαίσιο των μη κρατικών πανεπιστημίων, με την τελική απόφαση να αναμένεται, όπως αναφέρει, τον Δεκέμβριο. Να σημειωθεί ότι η απόφαση του ΣτΕ αποκτά έτσι ιδιαίτερη σημασία, καθώς αναμένεται να ξεκαθαρίσει οριστικά το δικαστικό τοπίο γύρω από τη λειτουργία των μη κρατικών πανεπιστημίων και να καθορίσει τα επόμενα βήματα της κυβέρνησης ως προς την εφαρμογή της μεταρρύθμισης.

Υποστηρίζει ότι μέχρι τότε το υπουργείο έχει ήδη προχωρήσει στις αναγκαίες διοικητικές κινήσεις μετά τις παρατηρήσεις που έχουν διατυπωθεί, ώστε η διαδικασία αδειοδότησης και πιστοποίησης να προσαρμοστεί στις απαιτήσεις που έχουν τεθεί.

Η ίδια επιμένει ιδιαίτερα στην ανάγκη να προστατευθούν οι φοιτητές που έχουν ήδη ξεκινήσει τις σπουδές τους και οι οικογένειές τους, οι οποίες, όπως σημειώνει, κινήθηκαν με βάση το θεσμικό πλαίσιο που ίσχυε και έχουν ήδη επενδύσει χρόνο και χρήματα.

«Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω»

Η υπουργός υπερασπίζεται συνολικά τη μεταρρύθμιση για τα μη κρατικά πανεπιστήμια και τη διαδικασία αδειοδότησής τους. Όπως λέει, «το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω στη λογική της πρόθεσης για την αλλαγή», συνδέοντας το ζήτημα και με την επόμενη συνταγματική αναθεώρηση.

Την ίδια ώρα απορρίπτει την κριτική ότι η επιλογή των μη κρατικών πανεπιστημίων σημαίνει εγκατάλειψη του δημόσιου πανεπιστημίου, επικαλούμενη την αύξηση της χρηματοδότησης και έργα που βρίσκονται σε εξέλιξη στα δημόσια ΑΕΙ.

«Η πρόταση Τσίπρα είναι ενδιαφέρουσα, αλλά δεν την εφάρμοσε»

Αναφορικά με την πρόταση του Αλέξη Τσίπρα για κατάργηση των Πανελλαδικών Εξετάσεων, η Σοφία Ζαχαράκη τη χαρακτηρίζει «ενδιαφέρουσα», σπεύδει όμως να προσθέσει ότι ο πρώην πρωθυπουργός «δεν την έκανε όταν ήταν πρωθυπουργός» και «δεν την εφάρμοσε».

Εθνικό Απολυτήριο: Το πόρισμα έως τις αρχές Δεκεμβρίου

Η Σοφία Ζαχαράκη λέει ότι έχει δουλέψει σε βάθος τη λογική του Εθνικού Απολυτηρίου και δηλώνει πως η αρμόδια επιτροπή αναμένεται να ολοκληρώσει το πόρισμά της στα τέλη Νοεμβρίου ή στις αρχές Δεκεμβρίου.

Η συζήτηση δεν αφορά μόνο τον τρόπο εισαγωγής στα πανεπιστήμια αλλά συνολικά τον χαρακτήρα του Λυκείου, με στόχο οι τρεις τάξεις να μην λειτουργούν απλώς ως προθάλαμος των Πανελλαδικών.

«Το τρίωρο των Πανελλαδικών σε αδικεί»

Η υπουργός θέτει το ζήτημα για το σημερινό σύστημα: το κατά πόσο είναι δίκαιο η επίδοση ενός μαθητή μέσα σε λίγες ώρες να καθορίζει σε μεγάλο βαθμό την επόμενη εκπαιδευτική του διαδρομή.

Ένας μαθητής, σημειώνει, μπορεί εκείνη την ημέρα να είναι κουρασμένος, άρρωστος ή απλώς να μην αποδώσει όπως συνήθως. «Το τρίωρο σε αδικεί», λέει, εξηγώντας ότι αυτός είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους θεωρεί αναγκαίο να ανοίξει η συζήτηση για ένα διαφορετικό μοντέλο.

Ο υπουργός Φλωρίδης, οι «καβαλημένοι» και τα αιτήματα παραίτησης

Με αφορμή τις δημόσιες παρεμβάσεις για υπουργούς που εμφανίζονται να έχουν επιδείξει αλαζονικές συμπεριφορές. Ερωτηθείσα ειδικά για τις δηλώσεις του υπουργού Δικαιοσύνης Γιώργου Φλωρίδη και τα αιτήματα της αντιπολίτευσης για παραίτησή του, η Σοφία Ζαχαράκη αποφεύγει να λειτουργήσει ως κριτής. Υπογραμμίζει, ωστόσο, ότι ο πρωθυπουργός αξιολογεί «και τις ατομικές συμπεριφορές» των μελών της κυβέρνησης και τον τρόπο με τον οποίο τοποθετούνται δημόσια.

Σημειώνει ακόμη ότι ένας υπουργός μπορεί να εξηγήσει, να διορθώσει ή να αποκαταστήσει μια τοποθέτηση όταν θεωρεί ότι έχει δημιουργηθεί πρόβλημα.

Η ίδια συνδέει τη συζήτηση και με τη δική της εμπειρία, όταν είχε βρεθεί αντιμέτωπη με αίτημα παραίτησης μετά από λάθος σε ΕΠΑΛ του Πειραιά στις Πανελλαδικές. «Εύκολα λέμε πολλές φορές το αίτημα για παραίτηση», τονίζει και προσθέτει ότι επειδή η ίδια έχει βρεθεί στη συγκεκριμένη θέση και γνωρίζει «πόσο πληγώνει», προσπαθεί να εξετάζει κάθε περίπτωση μέσα στο συγκεκριμένο πλαίσιο στο οποίο έχει προκύψει.

«Αν πρέπει να φύγει η Σοφία, ο πρωθυπουργός μπορεί να το αξιολογήσει»

Η Σοφία Ζαχαράκη, για πιθανές αλλαγές στο κυβερνητικό σχήμα, απαντά ότι εάν ο πρωθυπουργός θεωρήσει ότι χρειάζεται αλλαγή στην ομάδα ή ότι ένας άλλος υπουργός μπορεί να δώσει διαφορετική δυναμική, είναι δική του αρμοδιότητα να το αποφασίσει.

Η ίδια δηλώνει ότι λειτουργεί «σαν να είναι η τελευταία μου μέρα στο υπουργείο». «Τι μπορείς να αλλάξεις, Σοφία μου, να παραδώσεις κάτι καλύτερο από αυτό το οποίο παρέλαβες;» είναι, όπως περιγράφει, η ερώτηση που θέτει στον εαυτό της.

«Δύσκολος και πολύ πιεστικός» ο δρόμος προς τις εκλογές

Σχετικά με το πολιτικό περιβάλλον που  διαμορφώνεται όσο πλησιάζουν οι εκλογές, μιλά για έναν απαιτητικό δρόμο προς τις κάλπες, με μεγάλη πίεση και έντονη πολιτική αντιπαράθεση, εκφράζοντας παράλληλα ανησυχία για την τοξικότητα που μπορεί να κυριαρχήσει στη δημόσια συζήτηση.

Η ίδια υποστηρίζει ότι η κυβέρνηση θα πρέπει να κριθεί πλέον όχι με βάση τις προεκλογικές υποσχέσεις αλλά με βάση το κυβερνητικό της αποτύπωμα: την καθημερινότητα των πολιτών, τα εισοδήματα, το σχολείο, τα πανεπιστήμια και τις υπηρεσίες που παρέχει το κράτος.

Αναγνωρίζει ότι η εικόνα της οικονομίας δεν βιώνεται με τον ίδιο τρόπο από όλους. «Κάποιοι ζουν καλά και κάποιοι ζουν καλύτερα», αναφέρει και προσθέτει ότι το κρίσιμο είναι το «ζω καλύτερα» να μπορέσει να συμπεριλάβει πολύ περισσότερο κόσμο.

Τσίπρας και Ανδρουλάκης στο νέο πολιτικό σκηνικό

Στην ερώτηση ποιον θεωρεί ισχυρότερο πολιτικό αντίπαλο, τον Αλέξη Τσίπρα ή τον Νίκο Ανδρουλάκη, η υπουργός δεν επιλέγει έναν από τους δύο. Τους χαρακτηρίζει, με βάση τη δυναμική και την παρουσία των πολιτικών δυνάμεων που εκπροσωπούν εξίσου αξιοσημείωτες παρουσίες.

Ταυτόχρονα υποστηρίζει ότι η ύπαρξη ισχυρής αντιπολίτευσης είναι θετική και για την ίδια την κυβέρνηση.

«Μου αρέσει να γίνεται κριτική», λέει, διευκρινίζοντας ότι προτιμά την κριτική που βασίζεται σε στοιχεία και όχι σε ατεκμηρίωτες καταγγελίες.

Κατά την ίδια, μια ισχυρή αντιπολίτευση μπορεί να βοηθήσει μια κυβέρνηση να αναγνωρίσει λάθη, να εντοπίσει αδυναμίες και να διορθώσει πολιτικές. «Είναι δημοκρατικό», σημειώνει.

Μπορεί ένα κακό αποτέλεσμα να ανοίξει θέμα ηγεσίας στη ΝΔ;

Στην ερώτηση εάν η Νέα Δημοκρατία καταγράψει χαμηλό αποτέλεσμα θα μπορούσε να τεθεί θέμα αλλαγής ηγεσίας, η απάντηση της Σοφίας Ζαχαράκη είναι κατηγορηματική:

«Δεν υπάρχει τέτοια περίπτωση. Δεν διαφαίνεται τέτοια περίπτωση».

Η υπουργός επιμένει ότι η κυβέρνηση θα κριθεί για τα πεπραγμένα της και για το κατά πόσο μπορεί να λογοδοτεί, να αναγνωρίζει λάθη και να παράγει αποτέλεσμα.

«Έχουμε παλιά κτίρια»

Η Σοφία Ζαχαράκη αναγνωρίζει ότι στις υποδομές υπάρχει πρόβλημα, μιλώντας για παλιά και ταλαιπωρημένα κτίρια αλλά και για μαθητές που εξακολουθούν να κάνουν μάθημα σε οικίσκους και κοντέινερ. Όπως σημειώνει, τα σχολικά κτίρια δεν υπάγονται διοικητικά στο υπουργείο Παιδείας αλλά στους δήμους, ξεκαθαρίζει όμως ότι αυτό δεν σημαίνει πως το υπουργείο αποποιείται την ευθύνη.

«Πολλά παιδιά είναι ακόμη σε κοντέινερ», αναφέρει και προσθέτει ότι υπάρχουν δύο θέματα: Πρώτον, το να βρεθεί κατάλληλη στέγη για σχολική χρήση και, δεύτερον, ότι κάθε φορά το χρηματοδοτικό εργαλείο μπορεί να αλλάζει.

Η ίδια θέτει ως προτεραιότητα τη βελτίωση των σχολικών εγκαταστάσεων και αναφέρεται στο πρόγραμμα ανακαινίσεων, με στόχο περισσότερα σχολεία να περάσουν σε καλύτερες συνθήκες λειτουργίας τα επόμενα χρόνια.

«Δεν θα πω ποτέ ότι αυτές οι αυξήσεις σου αλλάζουν τη ζωή»

Για τους μισθούς των εκπαιδευτικών, η υπουργός παραδέχεται ότι οι αυξήσεις που έχουν δοθεί δεν αρκούν για να αλλάξουν ουσιαστικά την καθημερινότητα ενός εργαζομένου.

«Δεν θα πω ποτέ ότι αυτές οι αυξήσεις σου αλλάζουν τη ζωή», σημειώνει χαρακτηριστικά, προσθέτοντας ότι μπορεί να βοηθούν στην κάλυψη βασικών αναγκών, αλλά δεν λύνουν από μόνες τους προβλήματα όπως το υψηλό κόστος στέγασης. «Δεν λέω ότι με μια αύξηση ξαφνικά μπορείς να καλύψεις το ενοίκιό σου», αναφέρει.

Στο ίδιο πλαίσιο μιλά για τα μέτρα στήριξης εκπαιδευτικών που υπηρετούν εκτός μεγάλων αστικών κέντρων, όπως επιστροφή ενοικίου, δυνατότητα παροχής στέγασης ή σίτισης από την τοπική αυτοδιοίκηση και αξιοποίηση δημοτικών ακινήτων.

Παράλληλα επιμένει ότι ακόμη και μικρές ενισχύσεις «μετράνε», σημειώνοντας: «εγώ δεν θεωρώ ότι δεν μετράει ακόμα και το ένα ευρώ. Δεν θα το υποτιμούσα και δεν θα το θεωρούσα και δεδομένο. Δεν μιλάμε για συνθήκες που υπάρχουν λεφτά κρυμμένα και δεν τα δίνεις».

Για σχόλια περί οικογένειας και παιδιών: «Με πληγώνει »

Σε ένα από τα πιο προσωπικά σημεία της συνέντευξης, η Σοφία Ζαχαράκη αναφέρεται στα σχόλια που δέχεται, κυρίως στα social media, επειδή δεν έχει παιδιά. «Με πληγώνει πάρα πολύ», λέει, εξηγώντας ότι πίσω από μια τέτοια προσωπική επιλογή ή πραγματικότητα, μπορεί να υπάρχουν λόγοι που κανείς δεν γνωρίζει.

Η υπουργός επιμένει ότι το αν κάποιος θα δημιουργήσει οικογένεια αποτελεί προσωπική επιλογή, ενώ ο ρόλος της Πολιτείας είναι, όπως λέει, να δημιουργεί τις συνθήκες ώστε αυτή η επιλογή να μπορεί να υποστηριχθεί. «Το αν θα κάνεις παιδιά είναι προσωπική σου επιλογή», αναφέρει, υπογραμμίζοντας ότι η ίδια έχει δουλέψει με παιδιά από πολύ νεαρή ηλικία ως εκπαιδευτικός.

Δέκα χρόνια μετά, η μισθολογική «χαμένη διετία» εξακολουθεί να έχει συνέπειες σε μισθούς και συντάξεις

Η διετής αναστολή της μισθολογικής εξέλιξης των δημοσίων υπαλλήλων κατά τα έτη 2016 και 2017 εξακολουθεί, ακόμη και σήμερα, να αποτελεί μια διαρκή μισθολογική επιβάρυνση για τους εργαζόμενους του Δημοσίου.

Με την παράγραφο 2 του άρθρου 26 του ν. 4354/2015, προβλέφθηκε η αναστολή της μισθολογικής εξέλιξης όλων των εργαζομένων στον δημόσιο τομέα, είτε υπηρετούσαν με σχέση δημοσίου δικαίου είτε με σχέση εργασίας Ιδιωτικού Δικαίου Αορίστου Χρόνου (ΙΔΑΧ), για το χρονικό διάστημα από 1 Ιανουαρίου 2016 έως και 31 Δεκεμβρίου 2017.

Παράλληλα, με την παράγραφο 1 του ίδιου άρθρου, καθορίστηκε η μισθολογική κατάταξη των υπαλλήλων σύμφωνα με τα προβλεπόμενα στο άρθρο 9 του ν. 4354/2015.

Τι σήμαινε στην πράξη η ρύθμιση

Η εφαρμογή των συγκεκριμένων διατάξεων είχε ως αποτέλεσμα οι δημόσιοι υπάλληλοι να καταταχθούν αρχικά στο μισθολογικό κλιμάκιο που αντιστοιχούσε στα προσόντα και στον υπηρεσιακό τους χρόνο έως 31 Δεκεμβρίου 2015.

Ωστόσο, ο χρόνος για τη μισθολογική προώθηση στο επόμενο Μισθολογικό Κλιμάκιο δεν άρχισε να υπολογίζεται από την 1η Ιανουαρίου 2016, αλλά από την 1η Ιανουαρίου 2018.

Με τον τρόπο αυτό, ουσιαστικά διαγράφηκαν δύο χρόνια από τη μισθολογική εξέλιξη των εργαζομένων στο Δημόσιο.

Η απώλεια δεν περιορίστηκε στη διετία

Το σημαντικότερο είναι ότι οι συνέπειες της συγκεκριμένης ρύθμισης δεν σταμάτησαν την 1η Ιανουαρίου 2018.

Μετά την επανέναρξη της μισθολογικής εξέλιξης, οι υπάλληλοι δεν επέστρεψαν στο επίπεδο στο οποίο θα βρίσκονταν εάν δεν είχε μεσολαβήσει το «πάγωμα» της διετίας 2016–2017.

Αντίθετα, η μισθολογική τους πορεία συνεχίστηκε χωρίς να συνυπολογιστούν τα δύο αυτά έτη.

Έτσι, δημιουργήθηκε μια μόνιμη διαφορά ανάμεσα:

• στον μισθό που θα λάμβανε ένας υπάλληλος εάν η μισθολογική του εξέλιξη συνεχιζόταν κανονικά και
• στον μισθό που πραγματικά λαμβάνει λόγω της διετούς αναστολής.

Η διαφορά αυτή μπορεί να συνεχίζει να επηρεάζει τον εργαζόμενο καθ’ όλη τη διάρκεια του εργασιακού του βίου.

Επιπτώσεις και στη σύνταξη

Η «χαμένη διετία» δεν αποτελεί μόνο ένα ζήτημα που αφορά τις σημερινές αποδοχές.

Η καθυστέρηση στη μισθολογική εξέλιξη έχει συνέπειες και στις συντάξιμες αποδοχές, καθώς η μισθολογική πορεία ενός εργαζομένου αποτελεί παράγοντα που συνδέεται με το ύψος της μελλοντικής του σύνταξης.

Επομένως, μια ρύθμιση που εφαρμόστηκε για δύο μόλις χρόνια εξακολουθεί να παράγει αποτελέσματα πολλά χρόνια αργότερα.

Δέκα χρόνια μετά, η αδικία παραμένει

Το 2026, δέκα χρόνια μετά την έναρξη της συγκεκριμένης ρύθμισης, και ενώ η κυβέρνηση επικαλείται τη σημαντική βελτίωση των οικονομικών δεικτών της χώρας, η διετία 2016–2017 εξακολουθεί να αποτελεί μια πραγματική μισθολογική απώλεια για τους δημοσίους υπαλλήλους.

Η οικονομική κατάσταση μπορεί να έχει αλλάξει, όμως η μισθολογική εξέλιξη των εργαζομένων δεν αποκαταστάθηκε αναδρομικά.

Το αυτονόητο αίτημα

Οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν ζητούν προνομιακή μεταχείριση. Ζητούν την αποκατάσταση μιας μισθολογικής απώλειας που προκλήθηκε από μια έκτακτη δημοσιονομική επιλογή του παρελθόντος και εξακολουθεί να έχει συνέπειες στο παρόν και στο μέλλον.

Η διετία 2016–2017 δεν μπορεί να θεωρείται ότι «τελείωσε» στις 31 Δεκεμβρίου 2017. Για τους εργαζόμενους που την υπέστησαν, παραμένει ενσωματωμένη στη μισθολογική τους εξέλιξη και εξακολουθεί να επηρεάζει το εισόδημά τους.

Η αποκατάσταση της μισθολογικής εξέλιξης της χαμένης διετίας αποτελεί πλέον ένα δίκαιο και αυτονόητο αίτημα των δημοσίων υπαλλήλων.

Αντί να ασχοληθούμε με την ουσία της εσωτερικής και εξωτερικής αξιολόγησης της σχολικής μονάδας, επιλέγουμε να αλλάξουμε την πλατφόρμα. Σαν να προσπαθούμε να διορθώσουμε το πρόβλημα αλλάζοντας το εργαλείο, χωρίς να εξετάζουμε αν ο τρόπος με τον οποίο χρησιμοποιείται υπηρετεί πραγματικά τον σκοπό για τον οποίο δημιουργήθηκε.

Βλέπουμε το δέντρο και χάνουμε το δάσος.

Η αξιολόγηση της σχολικής μονάδας θα μπορούσε να αποτελέσει ένα ουσιαστικό εργαλείο αυτοβελτίωσης, συνεργασίας και παιδαγωγικού αναστοχασμού. Αντί γι’ αυτό, υπάρχει ο κίνδυνος να μετατρέπεται σε μια ακόμη διοικητική και γραφειοκρατική υποχρέωση.

Το ίδιο το ΙΕΠ αναφέρει ότι ο αριθμός των Ομάδων και, κατ’ επέκταση, των Σχεδίων Δράσης εξαρτάται από τον αριθμό των εκπαιδευτικών της σχολικής μονάδας, ενώ οι Ομάδες συγκροτούνται από 2 έως 5 εκπαιδευτικούς. Αυτό σημαίνει ότι στις μεγαλύτερες σχολικές μονάδες μπορεί να προκύπτουν πολλά παράλληλα Σχέδια Δράσης, όχι επειδή τόσες παρεμβάσεις αποτελούν αναγκαστικά παιδαγωγική προτεραιότητα, αλλά επειδή αυτό υπαγορεύεται από τη δομή της διαδικασίας.

Εδώ ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημα.

Ο Σύλλογος Διδασκόντων θα έπρεπε να έχει τη δυνατότητα να αποφασίζει πόσα Σχέδια Δράσης χρειάζεται πραγματικά η συγκεκριμένη σχολική μονάδα, με βάση τις ανάγκες, τις ιδιαιτερότητες, τις δυνατότητες και τις πραγματικές προτεραιότητές της.

Γιατί όχι, για παράδειγμα, ένα ουσιαστικό Σχέδιο Δράσης κάθε σχολική χρονιά, καλά σχεδιασμένο, ρεαλιστικό και προσαρμοσμένο στις ανάγκες του συγκεκριμένου σχολείου, στο οποίο θα μπορούσε να συμμετέχει και να κινητοποιείται ολόκληρη η σχολική κοινότητα;

Ένα τέτοιο μοντέλο θα μπορούσε να δημιουργήσει χώρο για συνεργασία, ουσιαστικό παιδαγωγικό διάλογο, εφαρμογή, αναστοχασμό και πραγματική αποτίμηση των αποτελεσμάτων.

Αντίθετα, όταν πολλαπλασιάζονται τα Σχέδια Δράσης, υπάρχει ο κίνδυνος η διαδικασία να μετατρέπεται σε αγώνα συμπλήρωσης φορμών, καταγραφής ενεργειών και τυπικής ολοκλήρωσης υποχρεώσεων. Το ίδιο το ΙΕΠ προβλέπει διαδοχικά στάδια σχεδιασμού, υλοποίησης και αποτίμησης των δράσεων στην ηλεκτρονική πλατφόρμα.

Και τότε το ερώτημα είναι απλό:

Αξιολογούμε για να βελτιώσουμε το εκπαιδευτικό έργο ή υλοποιούμε δράσεις για να μπορούμε να αποδείξουμε ότι αξιολογήσαμε;

Η διαφορά είναι τεράστια.

Και ο ρόλος του Συμβούλου Εκπαίδευσης;

Εξίσου σημαντικό είναι να επανεξεταστεί ο ρόλος των Συμβούλων Εκπαίδευσης. Η σχολική μονάδα δεν χρειάζεται έναν ακόμη βαθμολογητή. Χρειάζεται έναν κριτικό φίλο: έναν επιστημονικό συνεργάτη που θα γνωρίζει τη σχολική πραγματικότητα, θα συζητά με τους εκπαιδευτικούς, θα εντοπίζει μαζί τους τις πραγματικές ανάγκες και θα υποστηρίζει την προσπάθεια βελτίωσης.

Επομένως, το ζητούμενο δεν είναι μια καλύτερη πλατφόρμα.

Το ζητούμενο είναι ένα καλύτερο παιδαγωγικό πλαίσιο.

Μια αξιολόγηση που θα εμπιστεύεται τη σχολική μονάδα.
Που θα της δίνει χώρο να αποφασίζει τις πραγματικές της προτεραιότητες.
Που θα περιορίζει τη γραφειοκρατία.
Που θα αξιοποιεί τον Σύμβουλο Εκπαίδευσης ως επιστημονικό και παιδαγωγικό υποστηρικτή.
Και κυρίως, που θα μετρά την πραγματική αλλαγή στο σχολείο και όχι την πληρότητα μιας ηλεκτρονικής φόρμας.

Γιατί η αξιολόγηση δεν έχει νόημα όταν γίνεται αυτοσκοπός.
Έχει νόημα μόνο όταν οδηγεί σε καλύτερο σχολείο.

Και αυτό είναι το «δάσος» που δεν πρέπει να χάσουμε κοιτάζοντας το «δέντρο» της πλατφόρμας.

Τηλέμαχος Κουντούρης

Τέως Πρόεδρος της Πανελλήνιας Επιστημονικής Ένωσης Διευθυντών/ντριών Σχολικών Μονάδων Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης

Όταν η υποχρεωτική στρατιωτική υπηρεσία μετατρέπεται, χρόνια αργότερα, σε χιλιάδες ευρώ για τη συνταξιοδότηση

Ένα ζήτημα που αφορά χιλιάδες σημερινούς και μελλοντικούς συνταξιούχους επανέρχεται στο προσκήνιο: η αναγνώριση και εξαγορά της πραγματικής στρατιωτικής υπηρεσίας ως συντάξιμου χρόνου.

Για όσους υπηρέτησαν υποχρεωτικά τη στρατιωτική τους θητεία, η διαδικασία αναγνώρισης μπορεί να σημαίνει την καταβολή σημαντικών χρηματικών ποσών, προκειμένου ο χρόνος που αφιερώθηκε στην υποχρεωτική υπηρεσία της πατρίδας να υπολογιστεί στη συνταξιοδότηση.

Πώς υπολογίζεται η εξαγορά

Η εξαγορά του πλασματικού χρόνου στρατιωτικής υπηρεσίας υπολογίζεται με βάση ποσοστό 20% επί των μηνιαίων συντάξιμων αποδοχών, για κάθε μήνα που αναγνωρίζεται.

Ενδεικτικά, εφόσον οι ασφαλιστέες αποδοχές ανέρχονται σε 1.000 ευρώ, το κόστος ανέρχεται σε 200 ευρώ για κάθε μήνα.

Έτσι:

• για 18 μήνες απαιτούνται 3.600 ευρώ,
• για 21 μήνες απαιτούνται 4.200 ευρώ,
• για 24 μήνες απαιτούνται 4.800 ευρώ,

με βάση το συγκεκριμένο υποθετικό ποσό των 1.000 ευρώ μηνιαίων αποδοχών.

Σε περίπτωση εφάπαξ καταβολής προβλέπεται έκπτωση, ενώ υπάρχει και δυνατότητα εξόφλησης μέσω παρακράτησης από τη σύνταξη, μέχρι την ολοκλήρωση της εξόφλησης.

Το τελικό ποσό, επομένως, μπορεί να είναι ιδιαίτερα σημαντικό, ιδίως για εργαζομένους με υψηλότερες συντάξιμες αποδοχές.

Μια υποχρεωτική υπηρεσία που αποκτά κόστος δεκαετίες αργότερα

Ο προβληματισμός γίνεται εντονότερος αν αναλογιστεί κανείς ότι οι σημερινοί ασφαλισμένοι που βρίσκονται κοντά στη συνταξιοδότηση υπηρέτησαν σε διαφορετικές εποχές, όταν η στρατιωτική θητεία είχε πολύ μεγαλύτερη διάρκεια.

Πολλοί υπηρέτησαν 18, 21, 24 ή ακόμη και 28 μήνες.

Η υπηρεσία αυτή δεν ήταν επιλογή. Ήταν υποχρέωση που επέβαλλε η νομοθεσία στους άνδρες που καλούνταν να υπηρετήσουν.

Για πολλούς νέους εκείνης της εποχής αυτό σήμαινε απομάκρυνση από την οικογένεια, διακοπή των σπουδών ή της εργασίας και σημαντική οικονομική επιβάρυνση.

Οι αποδοχές των στρατευμένων ήταν συμβολικές και δεν μπορούσαν να συγκριθούν με έναν κανονικό μισθό.

Παράλληλα, όσοι απουσίαζαν από την εργασία τους για να υπηρετήσουν αντιμετώπιζαν, μετά την απόλυσή τους, την ανάγκη να επανενταχθούν επαγγελματικά και να ανακτήσουν το έδαφος που είχαν χάσει.

Τα παραδείγματα των 21 και 24 μηνών

Το ζήτημα γίνεται πιο κατανοητό μέσα από πραγματικά παραδείγματα.

Ασφαλισμένος που συνταξιοδοτήθηκε πριν από περίπου τρία χρόνια και αναγνώρισε 21 μήνες στρατιωτικής θητείας, με κόστος 180 ευρώ ανά μήνα, κατέβαλε συνολικά:

21 × 180 = 3.780 ευρώ.

Στην περίπτωση άλλου ασφαλισμένου, ο οποίος πρόκειται να συνταξιοδοτηθεί και υπηρέτησε 24 μήνες στο Πολεμικό Ναυτικό, με κόστος 300 ευρώ ανά μήνα, το συνολικό ποσό ανέρχεται σε:

24 × 300 = 7.200 ευρώ.

Πρόκειται για σημαντικά ποσά, ιδιαίτερα όταν αφορούν υπηρεσία η οποία πραγματοποιήθηκε υποχρεωτικά και σε αρκετές περιπτώσεις κάτω από ιδιαίτερα απαιτητικές συνθήκες.

Από τον Έβρο και τα Τεθωρακισμένα μέχρι τις περιπολίες στο Αιγαίο

Χιλιάδες στρατεύσιμοι υπηρέτησαν σε μάχιμες μονάδες, σε παραμεθόριες περιοχές, σε πλοία και σε ιδιαίτερα απαιτητικές συνθήκες.

Υπηρεσία στον Έβρο, ασκήσεις, πορείες, σκοπιές σε δύσκολες καιρικές συνθήκες, νυχτερινές εκπαιδεύσεις και θαλάσσιες περιπολίες αποτελούν μέρος της εμπειρίας μιας ολόκληρης γενιάς στρατευσίμων.

Για πολλούς από αυτούς η θητεία δεν ήταν απλώς μια χρονική περίοδος μακριά από την εργασία και την οικογένεια. Ήταν μια υποχρεωτική διακοπή της επαγγελματικής και προσωπικής τους ζωής.

Το ζήτημα της ισότητας

Εδώ βρίσκεται και ο πυρήνας του προβληματισμού.

Το άρθρο 4 του Συντάγματος κατοχυρώνει την αρχή της ισότητας ενώπιον του νόμου και την ισότητα δικαιωμάτων και υποχρεώσεων Ελλήνων και Ελληνίδων.

Το ερώτημα που τίθεται είναι κατά πόσο είναι κοινωνικά και πολιτικά δίκαιο ένας χρόνος υποχρεωτικής στρατιωτικής υπηρεσίας, ο οποίος αφαιρέθηκε από την επαγγελματική και οικονομική ζωή ενός ανθρώπου, να απαιτεί δεκαετίες αργότερα νέα οικονομική επιβάρυνση προκειμένου να αξιοποιηθεί συνταξιοδοτικά.

Ο προβληματισμός γίνεται ακόμη εντονότερος όταν συγκρίνεται η μεταχείριση διαφορετικών κατηγοριών πολιτών και όταν η υποχρεωτική θητεία αντιμετωπίζεται αποκλειστικά ως χρόνος που πρέπει να «αγοραστεί» για να προσμετρηθεί.

Δεν μπορεί να αγνοηθεί η πραγματική θυσία χρόνου και εισοδήματος

Η στρατιωτική θητεία είχε για πολλούς πραγματικό οικονομικό κόστος.

Ο νέος που εγκατέλειπε προσωρινά την εργασία του δεν είχε μισθό αντίστοιχο με αυτόν που θα λάμβανε στην πολιτική ζωή. Παράλληλα, μπορούσε να χάσει επαγγελματικές ευκαιρίες, πελατεία ή θέσεις εργασίας.

Μετά την απόλυση, χρειαζόταν σε αρκετές περιπτώσεις ένα σημαντικό χρονικό διάστημα για να επανέλθει επαγγελματικά.

Για τον λόγο αυτό η συζήτηση δεν πρέπει να περιορίζεται μόνο στο ποσό της εξαγοράς. Πρέπει να εξετάζεται και η πραγματική απώλεια χρόνου, εισοδήματος και επαγγελματικών ευκαιριών που προκάλεσε η υποχρεωτική υπηρεσία.

Μια διαφορετική προσέγγιση

Το ζητούμενο δεν είναι κατ’ ανάγκη η πλήρης κατάργηση κάθε δυνατότητας εξαγοράς πλασματικών ετών.

Θα μπορούσε, όμως, να εξεταστεί ειδική ρύθμιση για τη στρατιωτική θητεία που πραγματοποιήθηκε υποχρεωτικά, ώστε τουλάχιστον ένα μέρος της να αναγνωρίζεται χωρίς οικονομική επιβάρυνση.

Μια ενδεικτική πρόταση θα μπορούσε να αφορά την αυτόματη αναγνώριση 12 μηνών πραγματικής υποχρεωτικής στρατιωτικής υπηρεσίας ως συντάξιμου χρόνου, χωρίς εξαγορά, ενώ για τον επιπλέον χρόνο να παραμένει η δυνατότητα αναγνώρισης σύμφωνα με το ισχύον πλαίσιο.

Μια τέτοια προσέγγιση θα αποτελούσε αντικείμενο θεσμικής και κοινωνικής συζήτησης και θα έδινε απάντηση στο ερώτημα εάν η υποχρεωτική υπηρεσία προς την Πολιτεία πρέπει να αντιμετωπίζεται αποκλειστικά ως χρόνος που ο πολίτης καλείται να «αγοράσει» όταν φτάσει στη συνταξιοδότηση.

Η πολιτεία οφείλει να επανεξετάσει το ζήτημα

Οι άνθρωποι που υπηρέτησαν τη στρατιωτική τους θητεία δεν ζητούν να αναγνωριστεί κάτι που δεν έκαναν.

Ζητούν να εξεταστεί εάν είναι δίκαιο να καταβάλλουν, πολλά χρόνια αργότερα, χιλιάδες ευρώ για να προσμετρηθεί στη σύνταξή τους ένας χρόνος κατά τον οποίο εκπλήρωσαν μια υποχρέωση που τους επέβαλε η ίδια η Πολιτεία.

Η συζήτηση για την εξαγορά της στρατιωτικής θητείας δεν είναι μόνο οικονομική. Είναι ζήτημα ισότητας, κοινωνικής δικαιοσύνης και αναγνώρισης μιας υποχρεωτικής υπηρεσίας.

Η Πολιτεία οφείλει να εξετάσει εάν το ισχύον σύστημα ανταποκρίνεται στις συνθήκες και στις θυσίες των προηγούμενων γενεών και να ανοίξει έναν ουσιαστικό διάλογο για μια δικαιότερη αντιμετώπιση της πραγματικής στρατιωτικής υπηρεσίας κατά τον υπολογισμό της σύνταξης.

Η υποχρεωτική θητεία δεν ήταν επιλογή. Για χιλιάδες Έλληνες ήταν καθήκον. Το ερώτημα είναι αν, δεκαετίες αργότερα, πρέπει να μετατρέπεται και σε μια ακόμη οικονομική επιβάρυνση για τη συνταξιοδότηση.

ΔΑΚΕ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ Δ.Ε.

Σχετικά με τις εκπαιδευτικές επισκέψεις - "If it ain't broke, don't fix it!"

Οι σχολικές εκδρομές και οι εκπαιδευτικές επισκέψεις είναι αναπόσπαστο μέρος της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Συνδέουν τη γνώση με τη ζωή, καλλιεργούν τη συνεργασία και προσφέρουν στους μαθητές πολύτιμες εμπειρίες μάθησης και κοινωνικοποίησης. Πίσω από κάθε τέτοια δράση βρίσκονται εκπαιδευτικοί που εργάζονται με ευθύνη, συνέπεια και διαρκή μέριμνα για τα παιδιά.

Αυτή την προσφορά το Υπουργείο Παιδείας οφείλει να τη στηρίζει. Αντί γι’ αυτό και σε μια προκλητική προσπάθεια αποποίησης των δικών της ευθυνών, η διοίκηση μετακυλίει το βάρος του τεχνικού ελέγχου των οχημάτων στους ίδιους τους εκπαιδευτικούς, μετατρέποντάς μας αυθαίρετα σε ελεγκτικούς μηχανισμούς και υποχρεώνοντάς μας να γνωματεύουμε για τη λειτουργία λεωφορείων χωρίς να έχουμε ούτε τη θεσμική δικαιοδοσία, ούτε τις εξειδικευμένες μηχανολογικές γνώσεις.

Η ασφάλεια των μαθητών δεν εξασφαλίζεται με τη μεταφορά των υποχρεώσεων του κράτους στην πλάτη του συνοδού καθηγητή. 

Η υπουργική απόφαση 109113/ΓΔ4/19.08.2026 για τις εκπαιδευτικές δράσεις εκτός σχολικής μονάδας αποτυπώνει αυτή ακριβώς τη λογική: το Υπουργείο απαιτεί, ο εκπαιδευτικός διεκπεραιώνει και ο συνοδός μένει εκτεθειμένος.

Ο εκπαιδευτικός, οργανώνει την εκπαιδευτική δράση, συνοδεύει και υποστηρίζει τους μαθητές,τιμώντας το παιδαγωγικό, διδακτικό και εκπαιδευτικό ρόλο του τόσα χρόνια , όμως τώρα, με την ως άνω ΥΑ, καλείται να διεκπεραιώσει και γραφειοκρατικό, ελεγκτικό και τμήματος προμηθειών δυσανάλογο φορτίο. Να ελέγξει δικαιολογητικά τουριστικών πρακτόρων, να διαχειριστεί απαιτήσεις για την καταλληλόλητα χώρων και να επωμιστεί υποχρεώσεις που παραπέμπουν σε διοικητικές, ελεγκτικές και αστυνομικές αρμοδιότητες.

Πόσες υπηρεσίες ακόμη σκοπεύει το Υπουργείο να υποκαταστήσει με έναν εκπαιδευτικό;

Οι καθηγητές δεν αποτελούν έναν δωρεάν μηχανισμό για κάθε δουλειά που η διοίκηση αδυνατεί ή αποφεύγει να αναλάβει. Ούτε μπορεί να παρουσιάζεται ως «ενίσχυση της ασφάλειας» τη συσσώρευση εγγράφων, ελέγχων και ευθυνών στους ανθρώπους που ήδη κρατούν όρθιο το σχολείο.

Ο συνοδός εκπαιδευτικός: εργάζεται, επιβλέπει, παρεμβαίνει παιδαγωγικά και βρίσκεται σε διαρκή εγρήγορση. Δικαιούται σαφή όρια ευθύνης, πλήρη θεσμική και νομική προστασία και αποζημίωση για την εκτός έδρας εργασία του.

Από το 2023, η ΔΑΚΕ Καθηγητών Δ.Ε. έχει καλέσει τις υπόλοιπες συνδικαλιστικές παρατάξεις να συν διαμορφώσουν κοινή πρόταση για τις εκπαιδευτικές δράσεις εκτός σχολείου. Η ανάγκη παραμένει επιτακτική.

Η ΔΑΚΕ Καθηγητών Δ.Ε. απαιτεί:

1. Καθολική απόσυρση των άρθρων 16, 17, 18 και 25 της υπουργικής απόφασης 109113/ΓΔ4/19.08.2026 και διαμόρφωση νέου πλαισίου που θα σέβεται τον παιδαγωγικό ρόλο των εκπαιδευτικών, με ουσιαστική συμμετοχή των εκπροσώπων του κλάδου.

2. Δημιουργία Κεντρικού Μητρώου Πιστοποιημένων Τουριστικών Πρακτόρων από το Υπουργείο Παιδείας, από το οποίο θα επιλέγεται ο ανάδοχος. Ο έλεγχος των προϋποθέσεων πιστοποίησης και των σχετικών δικαιολογητικών —στοιχείων πτωχευτικής κατάστασης, φορολογικής και ασφαλιστικής ενημερότητας, ποινικού μητρώου και πιστοποιητικών ΓΕΜΗ— να πραγματοποιείται από τις αρμόδιες υπηρεσίες. Οι εκπαιδευτικοί δεν μπορεί να μετατρέπονται σε ελεγκτές επιχειρήσεων.

3. Θεσμική ρύθμιση ώστε η ποινική ευθύνη για όσα φέρουν οι συμμετέχοντες μαθητές επάνω τους ή στις αποσκευές τους να βαρύνει εξ ολοκλήρου τους γονείς και κηδεμόνες τους, σύμφωνα με τη διεκδίκηση της παράταξής μας. Οι συνοδοί εκπαιδευτικοί δεν διαθέτουν αστυνομικές αρμοδιότητες και δεν αποδέχονται την ανάθεση ελέγχων στα παιδιά και στις αποσκευές τους.

4. Πλήρη νομική κάλυψη των συνοδών εκπαιδευτικών από το Υπουργείο Παιδείας ως προς την αστική ευθύνη, για οποιαδήποτε παραβατική συμπεριφορά μαθητών κατά τη διάρκεια της εκπαιδευτικής επίσκεψης. Η πολιτεία οφείλει να προστατεύει έμπρακτα τους εκπαιδευτικούς κατά την άσκηση των καθηκόντων τους.

5. Θεσμοθέτηση ημερήσιας αποζημίωσης για όλες τις «εκτός έδρας» μετακινήσεις των συνοδών εκπαιδευτικών, με ισότιμη αντιμετώπιση προς τους υπόλοιπους δημοσίους υπαλλήλους. Η ευθύνη και η εργασία των καθηγητών πρέπει να αναγνωρίζονται και να αποζημιώνονται.

Οι νέες υποχρεώσεις που προκύπτουν από την Υ.Α. για τις σχολικές εκδρομές πρέπει να συνοδεύονται από τις αναγκαίες αρμοδιότητες, τους πόρους και τη θεσμική προστασία.

Στηρίζουμε τις σχολικές εκδρομές. Απαιτούμε να στηριχθούν οι εκπαιδευτικοί που τις κάνουν πραγματικότητα.

Η ΔΑΚΕ Καθηγητών Δ.Ε. καλεί τον κλάδο σε κοινή διεκδίκηση και την πολιτική ηγεσία να αναλάβει τη δική της ευθύνη. 

Αν κάτι λειτουργεί και δεν έχει χαλάσει, μην το αγγίζετε, μην το «φτιάχνετε» και, κυρίως, μην το διαλύετε!

"If it ain't broke, don't fix it!"

Για την Ε.Ε.

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ                                                             Ο ΓΕΝ. ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Δημήτρης Πεππές                                                      Νικηφόρος Κωνσταντίνου

Αξιολόγηση σχολείων – η εγκύκλιος ΕΔΩ

Σας ενημερώνουμε ότι, σύμφωνα με τα προβλεπόμενα στον ν. 4692/2020 (Α΄ 111) και στην υπό στοιχεία 108906/ΓΔ4/07-09-2021 Υ.Α. (Β΄ 4189), η πλατφόρμα αξιολόγησης του εκπαιδευτικού έργου των σχολικών μονάδων του ΙΕΠ (https://sch-eval.iep.edu.gr/) θα είναι ενεργή για την υποβολή του Συλλογικού Προγραμματισμού του σχολικού έτους 2026-2027 από 1 έως 20 Οκτωβρίου 2026.

Το συνολικό χρονοδιάγραμμα υποβολής του Συλλογικού Προγραμματισμού, των Σχεδίων Δράσης και της Ετήσιας Έκθεσης Εσωτερικής Αξιολόγησης του έργου των σχολικών μονάδων για το σχολικό έτος 2026-2027,  διαμορφώνεται ως ακολούθως: 

*Μετά την ημερομηνία αυτή, η φόρμα «κλειδώνει» οριστικά και δεν υπάρχει πλέον δυνατότητα επεξεργασίας της. ** Η 1η-12-2026 αποτελεί προτεινόμενη ημερομηνία υποβολής προκειμένου να υπάρξει χρόνος για την ανατροφοδότηση του/της Συμβούλου Εκπαίδευσης. Επισημαίνεται ότι σε αυτό το χρονικό ορόσημο η πλατφόρμα δεν «κλειδώνει». 

Σημειώνεται ότι από την τρέχουσα σχολική χρονιά η αξιολόγηση του έργου των σχολικών μονάδων θα γίνεται μέσω νέας ψηφιακής πλατφόρμας, η οποία δημιουργήθηκε στο πλαίσιο της Πράξης με τίτλο «Υποστηρικτικές δράσεις για την αξιολόγηση του έργου των σχολικών μονάδων» με κωδ. ΟΠΣ (MIS) 6016313  που εντάσσεται στο Επιχειρησιακό Πρόγραμμα «Ανθρώπινο Δυναμικό και Κοινωνική Συνοχή 2021-2027». 

Η διαδικασία εισόδου στη νέα ψηφιακή πλατφόρμα του ΙΕΠ για την αξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου παραμένει ίδια. 

Περισσότερες πληροφορίες καθώς και υποστηρικτικό υλικό για τη χρήση της νέας πλατφόρμας βρίσκονται στην ιστοσελίδα του ΙΕΠ: https://www.iep.edu.gr/taftotita-axiologisis-scholikon-mona/ Για ερωτήματα τεχνικής φύσης σχετικά με την πλατφόρμα μπορείτε να απευθύνεστε στο helpdesk του ΙΕΠ: https://support.iep.edu.gr/open.php?topicId=15 

Για ερωτήματα παιδαγωγικού ή διοικητικού περιεχομένου παρακαλούμε να απευθύνεστε στους αρμόδιους Συμβούλους Εκπαίδευσης Παιδαγωγικής Ευθύνης ή στις οικείες Διευθύνσεις Εκπαίδευσης αντίστοιχα. 

Η ΥΠΟΥΡΓΟΣ 

ΠΑΙΔΕΙΑΣ, ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΩΝ ΚΑΙ 

ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ 

ΣΟΦΙΑ ΖΑΧΑΡΑΚΗ

Το πρόγραμμα του Ψηφιακού Φροντιστηρίου

Το πρόγραμμα ΕΔΩ 

Νίκος Παπαϊωάννου από τη συνάντηση Ελλήνων και Γάλλων Πρυτάνεων:  «Ανοίγουμε πόρτες για τα πανεπιστήμια μας και δίνουμε περισσότερες ευκαιρίες στους φοιτητές»

Εκπρόσωποι από 16 ελληνικά και 40 γαλλικά δημόσια πανεπιστήμια συναντήθηκαν με στόχο την ενίσχυση της συνεργασίας στην Ανώτατη Εκπαίδευση και την Έρευνα

Στο Παρίσι βρέθηκε ο υφυπουργός Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού, Νίκος Παπαϊωάννου, ως επικεφαλής της ελληνικής αποστολής στη μεγάλη συνάντηση των πρυτάνεων και αντιπρυτάνεων 16 ελληνικών και 40 γαλλικών  δημόσιων πανεπιστημίων, με κοινό στόχο τη διεύρυνση των συνεργασιών μεταξύ των ακαδημαϊκών ιδρυμάτων των δύο χωρών και τη δημιουργία νέων ευκαιριών για φοιτητές, ακαδημαϊκούς και ερευνητές.

Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε χθες, 1 Οκτωβρίου, στο πλαίσιο της εφαρμογής του Σχεδίου Δράσης μεταξύ της Ελληνικής Δημοκρατίας και της Γαλλικής Δημοκρατίας για την ενίσχυση της Ανώτατης Εκπαίδευσης και της επιστημονικής έρευνας για την περίοδο 2026-2030.  

Στο επίκεντρο των συζητήσεων βρέθηκαν η ενίσχυση της κινητικότητας φοιτητών, ακαδημαϊκού και διοικητικού προσωπικού, η ανάπτυξη περισσότερων κοινών μεταπτυχιακών προγραμμάτων σπουδών και προγραμμάτων συνεπίβλεψης διδακτορικών διατριβών, καθώς και η αξιοποίηση νέων δυνατοτήτων για ερευνητικές συνεργασίες.

Παράλληλα, εξετάστηκαν οι δυνατότητες περαιτέρω αξιοποίησης των Ευρωπαϊκών Πανεπιστημιακών Συμμαχιών, με στόχο την ακόμη στενότερη διασύνδεση των πανεπιστημίων Ελλάδας και Γαλλίας.

 «Η διεθνής παρουσία των ελληνικών πανεπιστημίων αποκτά αξία όταν φτάνει μέχρι τον ίδιο τον φοιτητή. Όταν του δίνει τη δυνατότητα να παρακολουθήσει μέρος των σπουδών του στο εξωτερικό, να συμμετάσχει σε ένα κοινό πρόγραμμα ή να ενταχθεί σε ένα διεθνές ερευνητικό δίκτυο» δήλωσε ο υφυπουργός Παιδείας Νίκος Παπαϊωάννου μετά την ολοκλήρωση της συνάντησης. «Τα ελληνικά δημόσια πανεπιστήμια διαθέτουν ανθρώπους, γνώση και ερευνητικό έργο που μπορούν να σταθούν ισότιμα διεθνώς. Δική μας δουλειά είναι να ανοίγουμε περισσότερες πόρτες για τα πανεπιστήμιά μας και περισσότερες ευκαιρίες για τους φοιτητές και τους νέους ερευνητές μας» τόνισε ο κ. Παπαϊωάννου.

Aνακοίνωση βαθμών Επαναληπτικών εξετάσεων ΕΠΑΛ και υποβολή ΜΔ υποψηφίων επαναληπτικών ΓΕΛ και ΕΠΑΛ  και προθεσμία ηλεκτρονικής υποβολής Μηχανογραφικού Δελτίου (Μ.Δ.) για τους υποψηφίους των Επαναληπτικών Πανελλαδικών Εξετάσεων ΓΕΛ/ΕΠΑΛ έτους 2026

Από το Υπουργείο Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού ανακοινώνονται οι βαθμολογίες των Επαναληπτικών Πανελλαδικών Εξετάσεων ΕΠΑΛ 2026 στα μαθήματα Γενικής Παιδείας και Ειδικότητας ανά Τομέα. Όλοι οι υποψήφιοι των Επαναληπτικών Πανελλαδικών Εξετάσεων των ΕΠΑΛ θα μπορούν, μετά τις 11:00π.μ., να βρίσκουν τη βαθμολογία τους και στην ιστοσελίδα https://results.it.minedu.gov.gr πληκτρολογώντας τον οκταψήφιο κωδικό τους και τους 4 αρχικούς χαρακτήρες από το επώνυμο, το όνομα, το πατρώνυμο και το μητρώνυμο του υποψηφίου σε κεφαλαίους χαρακτήρες. Διευκρινίζεται ότι οι καταστάσεις για ανάρτηση στα Λύκεια, που θα αποσταλούν σε όσα ΕΠΑΛ της χώρας είχαν αντίστοιχους υποψηφίους, θα περιέχουν μόνο τον κωδικό κάθε υποψηφίου και τα βαθμολογικά του στοιχεία ανά εξεταζόμενο μάθημα και όχι τα ονομαστικά στοιχεία του.

Υπενθυμίζεται ότι οι  βαθμολογίες των Επαναληπτικών Πανελλαδικών Εξετάσεων ΓΕΛ 2026 στα μαθήματα Γενικής Παιδείας και Προσανατολισμού έχουν ήδη ανακοινωθεί την Τετάρτη 23-9-2026, ενώ οι βαθμολογίες των Ειδικών και Μουσικών Μαθημάτων των Επαναληπτικών Πανελλαδικών Εξετάσεων ΓΕΛ και ΕΠΑΛ 2026 ανακοινώθηκαν την Παρασκευή 25-9-2026.

Οι διαδικασίες για την υποβολή του Μηχανογραφικού Δελτίου (Μ.Δ.) για εισαγωγή στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση όλων των υποψηφίων των Επαναληπτικών Πανελλαδικών Εξετάσεων ΓΕΛ/ΕΠΑΛ έτους 2026 αρχίζουν από τη Δευτέρα 5-10-2026 και λήγουν την Πέμπτη 8-10-2026. Όλοι οι υποψήφιοι των Επαναληπτικών Πανελλαδικών Εξετάσεων ΓΕΛ/ΕΠΑΛ έτους 2026 που ενδιαφέρονται να υποβάλουν Μ.Δ. για εισαγωγή στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση, θα απευθυνθούν στο Λύκειό τους, για να αποκτήσουν προσωπικό κωδικό ασφαλείας (password). Αν κάποιος υποψήφιος είχε αποκτήσει προσωπικό κωδικό ασφαλείας (password) τον Ιούλιο, μπορεί τώρα να τον χρησιμοποιήσει, αλλιώς θα απευθυνθεί στο Λύκειό του. Με αυτόν τον προσωπικό κωδικό οι υποψήφιοι θα έχουν τη δυνατότητα να προχωρήσουν τελικά στην οριστική υποβολή του ΜΔ στην ηλεκτρονική διεύθυνση https://michanografiko-secondexams.it.minedu.gov.gr. Υπενθυμίζεται ότι η προθεσμία είναι αποκλειστική και μετά την παρέλευσή της κανένας υποψήφιος δεν θα μπορεί να προβεί στην οριστική ηλεκτρονική υποβολή του Μηχανογραφικό Δελτίου.

Για περισσότερες λεπτομέρειες, μπορείτε να διαβάσετε την σχετική εγκύκλιο υποβολής Μ.Δ. ΕΔΩ

Η βία στα σχολεία, η απαξίωση του εκπαιδευτικού και η κρίση των θεσμών

Τα περιστατικά βίας σε σχολικούς χώρους, με θύματα εκπαιδευτικούς, επαναφέρουν με ιδιαίτερα έντονο τρόπο ένα ζήτημα που δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται μόνο μέσα από στιγμιαίες αντιπαραθέσεις, καταγγελίες και αλληλοκατηγορίες.

Ο πρόσφατος ξυλοδαρμός διευθύντριας νηπιαγωγείου στα Άνω Λιόσια από γονείς μαθήτριας αποτέλεσε αφορμή για έναν ακόμη δημόσιο διχασμό. Από τη μία πλευρά διατυπώθηκαν απόψεις που δικαιολογούν την ένταση και αποδίδουν τη συμπεριφορά της εκπαιδευτικού σε «νεύρα» και πίεση. Από την άλλη, διατυπώθηκαν κρίσεις ότι μια εκπαιδευτικός δεν μπορεί να συμπεριφέρεται με αυταρχικό τρόπο απέναντι σε παιδιά προσχολικής ηλικίας.

Η συζήτηση, ωστόσο, δεν μπορεί να περιορίζεται σε δύο αντίπαλα στρατόπεδα.

Καταδίκη κάθε μορφής βίας

Καμία αυταρχική, προσβλητική ή ακατάλληλη συμπεριφορά εκπαιδευτικού δεν μπορεί να θεωρείται αποδεκτή. Οι φωνές, οι απειλές και η απαξιωτική συμπεριφορά απέναντι σε παιδιά, ιδιαίτερα σε τόσο μικρές ηλικίες, είναι ζητήματα που οφείλουν να ελέγχονται από τα αρμόδια όργανα.

Αυτό όμως δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να μετατρέπεται σε άλλοθι για άσκηση σωματικής βίας.

Η απόσταση ανάμεσα στην κριτική, την καταγγελία και την άσκηση των προβλεπόμενων θεσμικών διαδικασιών και στην εισβολή σε έναν εκπαιδευτικό χώρο και τον ξυλοδαρμό ενός εκπαιδευτικού είναι τεράστια.

Όταν ένας εκπαιδευτικός παραβιάζει τους κανόνες, υπάρχουν οι αρμόδιες προϊστάμενες και διοικητικές αρχές που μπορούν να διερευνήσουν το περιστατικό και να επιβάλουν τις προβλεπόμενες κυρώσεις.

Η αυτοδικία δεν μπορεί να υποκαταστήσει τους θεσμούς.

Νέο περιστατικό στην Καστοριά

Το πρόβλημα αποκτά ακόμη μεγαλύτερες διαστάσεις από τη στιγμή που αντίστοιχα περιστατικά επαναλαμβάνονται.

Σε Δημοτικό Σχολείο της Καστοριάς, εξωσχολικός εισήλθε στον χώρο του σχολείου και, σύμφωνα με τις αναφορές για το περιστατικό, χτύπησε εκπαιδευτικό, αφού εκείνη του ζήτησε να αποχωρήσει.

Τέτοια γεγονότα δημιουργούν ένα εξαιρετικά επικίνδυνο προηγούμενο: το σχολείο, αντί να αποτελεί έναν οργανωμένο και προστατευμένο χώρο για μαθητές και εκπαιδευτικούς, μετατρέπεται σε πεδίο έντασης και προσωπικών αντιπαραθέσεων.

Η απαξίωση του εκπαιδευτικού δεν είναι σημερινό φαινόμενο

Το βαθύτερο ζήτημα αφορά την υποχώρηση του κύρους και της κοινωνικής αποδοχής του εκπαιδευτικού.

Ο εκπαιδευτικός, από πρόσωπο αναφοράς και εμπιστοσύνης για την οικογένεια και την κοινωνία, βρίσκεται σήμερα συχνά αντιμέτωπος με απαιτήσεις, αμφισβήτηση, απειλές και σε ακραίες περιπτώσεις ακόμη και χειροδικία.

Η κρίση αυτή δεν αφορά μόνο μία κοινωνική ή οικονομική κατηγορία. Γονείς διαφορετικού μορφωτικού και κοινωνικού επιπέδου μπορεί να αντιμετωπίζουν πλέον τον εκπαιδευτικό όχι ως συνεργάτη στην εκπαιδευτική διαδικασία, αλλά ως αντίπαλο ή ως υπεύθυνο για κάθε δυσκολία που αντιμετωπίζει το παιδί τους.

Η αλλαγή αυτή επηρεάζει άμεσα τη λειτουργία του σχολείου.

Ελλείψεις, επιμόρφωση και νέες απαιτήσεις

Παράλληλα, δεν πρέπει να αγνοούνται οι πραγματικές δυσκολίες που αντιμετωπίζει το εκπαιδευτικό σύστημα.

Οι ανάγκες των μαθητών και της κοινωνίας έχουν αλλάξει, ενώ οι εκπαιδευτικοί καλούνται να ανταποκριθούν σε ολοένα πιο σύνθετες απαιτήσεις. Την ίδια στιγμή, εξακολουθούν να υπάρχουν ζητήματα επαγγελματικής επιμόρφωσης και επανειδίκευσης, ελλείψεις προσωπικού και υποδομών, καθώς και αδυναμίες προσαρμογής του σχολείου στις νέες συνθήκες.

Η συζήτηση, επομένως, πρέπει να είναι συνολική και όχι να εξαντλείται στην αναζήτηση ενός «ενόχου» κάθε φορά που ένα περιστατικό παίρνει δημοσιότητα.

Το σχολείο σε μια κοινωνία υπερπληροφόρησης

Το σχολείο λειτουργεί πλέον μέσα σε ένα περιβάλλον όπου η πληροφόρηση, η παραπληροφόρηση και η επιρροή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης διαμορφώνουν σε μεγάλο βαθμό αντιλήψεις και συμπεριφορές.

Η συνεχής προβολή του ακραίου, του παράδοξου και του δραματικού μπορεί να ενισχύει την ένταση και να δυσκολεύει ακόμη περισσότερο την ψύχραιμη αντιμετώπιση των συγκρούσεων.

Σε αυτό το περιβάλλον, το σχολείο καλείται να διατηρήσει τον ρόλο του ως χώρος ασφάλειας, παιδείας, δημοκρατίας και πολιτισμού.

Χρειάζονται σαφείς ρόλοι και κανόνες

Ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα είναι η σύγχυση των ρόλων.

Ο εκπαιδευτικός δεν μπορεί να υποκαθιστά την οικογένεια, ούτε η οικογένεια να υποκαθιστά τον εκπαιδευτικό. Ούτε, φυσικά, μπορεί οποιοδήποτε πρόβλημα να επιλύεται έξω από τις θεσμικές διαδικασίες.

Χρειάζονται σαφείς κανόνες, αμοιβαίος σεβασμός και ξεκάθαρες ευθύνες.

Η προστασία των μαθητών από οποιαδήποτε ακατάλληλη συμπεριφορά πρέπει να είναι αυτονόητη. Εξίσου αυτονόητη πρέπει να είναι και η προστασία των εκπαιδευτικών από απειλές, εκφοβισμό και βία.

Ποια είναι η αποστολή του σχολείου του αύριο;

Η πραγματική πρόκληση δεν είναι απλώς η διαχείριση των περιστατικών όταν αυτά συμβούν.

Είναι να δημιουργηθεί ένα σχολείο που θα μπορεί να προλαμβάνει τις συγκρούσεις, να καλλιεργεί τον διάλογο, να εκπαιδεύει τους μαθητές στη δημοκρατική συνύπαρξη και να αποκαθιστά την εμπιστοσύνη ανάμεσα σε εκπαιδευτικούς, μαθητές και γονείς.

Το σχολείο χρειάζεται νέες εκπαιδευτικές αξίες και ένα σαφές στρατηγικό σχέδιο για το μέλλον. Χρειάζεται να απαντήσει στις νέες κοινωνικές συνθήκες και στις προκλήσεις που ήδη βρίσκονται μπροστά του.

Η βία δεν μπορεί να γίνει τρόπος επίλυσης διαφορών. Η αυθαιρεσία δεν μπορεί να γίνει παιδαγωγική πρακτική. Και η απαξίωση του εκπαιδευτικού δεν μπορεί να θεωρείται φυσιολογική εξέλιξη.

Η αποκατάσταση του σεβασμού, της εμπιστοσύνης και των διακριτών ρόλων αποτελεί πλέον βασική προϋπόθεση για ένα σχολείο που θα είναι πραγματικά ασφαλές, δημοκρατικό και παιδαγωγικά αποτελεσματικό.

Γιατί ένα σχολείο που δεν έχει ξεκάθαρη εικόνα για την αποστολή και τον ρόλο του δυσκολεύεται να προετοιμάσει τους μαθητές για έναν κόσμο που αλλάζει με ταχύτητα.

Η βία στα σχολεία, η απαξίωση του εκπαιδευτικού και η κρίση των θεσμών

Τα περιστατικά βίας σε σχολικούς χώρους, με θύματα εκπαιδευτικούς, επαναφέρουν με ιδιαίτερα έντονο τρόπο ένα ζήτημα που δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται μόνο μέσα από στιγμιαίες αντιπαραθέσεις, καταγγελίες και αλληλοκατηγορίες.

Ο πρόσφατος ξυλοδαρμός διευθύντριας νηπιαγωγείου στα Άνω Λιόσια από γονείς μαθήτριας αποτέλεσε αφορμή για έναν ακόμη δημόσιο διχασμό. Από τη μία πλευρά διατυπώθηκαν απόψεις που δικαιολογούν την ένταση και αποδίδουν τη συμπεριφορά της εκπαιδευτικού σε «νεύρα» και πίεση. Από την άλλη, διατυπώθηκαν κρίσεις ότι μια εκπαιδευτικός δεν μπορεί να συμπεριφέρεται με αυταρχικό τρόπο απέναντι σε παιδιά προσχολικής ηλικίας.

Η συζήτηση, ωστόσο, δεν μπορεί να περιορίζεται σε δύο αντίπαλα στρατόπεδα.

Καταδίκη κάθε μορφής βίας

Καμία αυταρχική, προσβλητική ή ακατάλληλη συμπεριφορά εκπαιδευτικού δεν μπορεί να θεωρείται αποδεκτή. Οι φωνές, οι απειλές και η απαξιωτική συμπεριφορά απέναντι σε παιδιά, ιδιαίτερα σε τόσο μικρές ηλικίες, είναι ζητήματα που οφείλουν να ελέγχονται από τα αρμόδια όργανα.

Αυτό όμως δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να μετατρέπεται σε άλλοθι για άσκηση σωματικής βίας.

Η απόσταση ανάμεσα στην κριτική, την καταγγελία και την άσκηση των προβλεπόμενων θεσμικών διαδικασιών και στην εισβολή σε έναν εκπαιδευτικό χώρο και τον ξυλοδαρμό ενός εκπαιδευτικού είναι τεράστια.

Όταν ένας εκπαιδευτικός παραβιάζει τους κανόνες, υπάρχουν οι αρμόδιες προϊστάμενες και διοικητικές αρχές που μπορούν να διερευνήσουν το περιστατικό και να επιβάλουν τις προβλεπόμενες κυρώσεις.

Η αυτοδικία δεν μπορεί να υποκαταστήσει τους θεσμούς.

Νέο περιστατικό στην Καστοριά

Το πρόβλημα αποκτά ακόμη μεγαλύτερες διαστάσεις από τη στιγμή που αντίστοιχα περιστατικά επαναλαμβάνονται.

Σε Δημοτικό Σχολείο της Καστοριάς, εξωσχολικός εισήλθε στον χώρο του σχολείου και, σύμφωνα με τις αναφορές για το περιστατικό, χτύπησε εκπαιδευτικό, αφού εκείνη του ζήτησε να αποχωρήσει.

Τέτοια γεγονότα δημιουργούν ένα εξαιρετικά επικίνδυνο προηγούμενο: το σχολείο, αντί να αποτελεί έναν οργανωμένο και προστατευμένο χώρο για μαθητές και εκπαιδευτικούς, μετατρέπεται σε πεδίο έντασης και προσωπικών αντιπαραθέσεων.

Η απαξίωση του εκπαιδευτικού δεν είναι σημερινό φαινόμενο

Το βαθύτερο ζήτημα αφορά την υποχώρηση του κύρους και της κοινωνικής αποδοχής του εκπαιδευτικού.

Ο εκπαιδευτικός, από πρόσωπο αναφοράς και εμπιστοσύνης για την οικογένεια και την κοινωνία, βρίσκεται σήμερα συχνά αντιμέτωπος με απαιτήσεις, αμφισβήτηση, απειλές και σε ακραίες περιπτώσεις ακόμη και χειροδικία.

Η κρίση αυτή δεν αφορά μόνο μία κοινωνική ή οικονομική κατηγορία. Γονείς διαφορετικού μορφωτικού και κοινωνικού επιπέδου μπορεί να αντιμετωπίζουν πλέον τον εκπαιδευτικό όχι ως συνεργάτη στην εκπαιδευτική διαδικασία, αλλά ως αντίπαλο ή ως υπεύθυνο για κάθε δυσκολία που αντιμετωπίζει το παιδί τους.

Η αλλαγή αυτή επηρεάζει άμεσα τη λειτουργία του σχολείου.

Ελλείψεις, επιμόρφωση και νέες απαιτήσεις

Παράλληλα, δεν πρέπει να αγνοούνται οι πραγματικές δυσκολίες που αντιμετωπίζει το εκπαιδευτικό σύστημα.

Οι ανάγκες των μαθητών και της κοινωνίας έχουν αλλάξει, ενώ οι εκπαιδευτικοί καλούνται να ανταποκριθούν σε ολοένα πιο σύνθετες απαιτήσεις. Την ίδια στιγμή, εξακολουθούν να υπάρχουν ζητήματα επαγγελματικής επιμόρφωσης και επανειδίκευσης, ελλείψεις προσωπικού και υποδομών, καθώς και αδυναμίες προσαρμογής του σχολείου στις νέες συνθήκες.

Η συζήτηση, επομένως, πρέπει να είναι συνολική και όχι να εξαντλείται στην αναζήτηση ενός «ενόχου» κάθε φορά που ένα περιστατικό παίρνει δημοσιότητα.

Το σχολείο σε μια κοινωνία υπερπληροφόρησης

Το σχολείο λειτουργεί πλέον μέσα σε ένα περιβάλλον όπου η πληροφόρηση, η παραπληροφόρηση και η επιρροή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης διαμορφώνουν σε μεγάλο βαθμό αντιλήψεις και συμπεριφορές.

Η συνεχής προβολή του ακραίου, του παράδοξου και του δραματικού μπορεί να ενισχύει την ένταση και να δυσκολεύει ακόμη περισσότερο την ψύχραιμη αντιμετώπιση των συγκρούσεων.

Σε αυτό το περιβάλλον, το σχολείο καλείται να διατηρήσει τον ρόλο του ως χώρος ασφάλειας, παιδείας, δημοκρατίας και πολιτισμού.

Χρειάζονται σαφείς ρόλοι και κανόνες

Ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα είναι η σύγχυση των ρόλων.

Ο εκπαιδευτικός δεν μπορεί να υποκαθιστά την οικογένεια, ούτε η οικογένεια να υποκαθιστά τον εκπαιδευτικό. Ούτε, φυσικά, μπορεί οποιοδήποτε πρόβλημα να επιλύεται έξω από τις θεσμικές διαδικασίες.

Χρειάζονται σαφείς κανόνες, αμοιβαίος σεβασμός και ξεκάθαρες ευθύνες.

Η προστασία των μαθητών από οποιαδήποτε ακατάλληλη συμπεριφορά πρέπει να είναι αυτονόητη. Εξίσου αυτονόητη πρέπει να είναι και η προστασία των εκπαιδευτικών από απειλές, εκφοβισμό και βία.

Ποια είναι η αποστολή του σχολείου του αύριο;

Η πραγματική πρόκληση δεν είναι απλώς η διαχείριση των περιστατικών όταν αυτά συμβούν.

Είναι να δημιουργηθεί ένα σχολείο που θα μπορεί να προλαμβάνει τις συγκρούσεις, να καλλιεργεί τον διάλογο, να εκπαιδεύει τους μαθητές στη δημοκρατική συνύπαρξη και να αποκαθιστά την εμπιστοσύνη ανάμεσα σε εκπαιδευτικούς, μαθητές και γονείς.

Το σχολείο χρειάζεται νέες εκπαιδευτικές αξίες και ένα σαφές στρατηγικό σχέδιο για το μέλλον. Χρειάζεται να απαντήσει στις νέες κοινωνικές συνθήκες και στις προκλήσεις που ήδη βρίσκονται μπροστά του.

Η βία δεν μπορεί να γίνει τρόπος επίλυσης διαφορών. Η αυθαιρεσία δεν μπορεί να γίνει παιδαγωγική πρακτική. Και η απαξίωση του εκπαιδευτικού δεν μπορεί να θεωρείται φυσιολογική εξέλιξη.

Η αποκατάσταση του σεβασμού, της εμπιστοσύνης και των διακριτών ρόλων αποτελεί πλέον βασική προϋπόθεση για ένα σχολείο που θα είναι πραγματικά ασφαλές, δημοκρατικό και παιδαγωγικά αποτελεσματικό.

Γιατί ένα σχολείο που δεν έχει ξεκάθαρη εικόνα για την αποστολή και τον ρόλο του δυσκολεύεται να προετοιμάσει τους μαθητές για έναν κόσμο που αλλάζει με ταχύτητα.

Από τις ψευδοεκλογές στη συμμετοχή

Γιατί τώρα και με ποια αφορμή

Με αφορμή το κείμενο που κατατέθηκε για τη λεγόμενη «απασχόληση» εκπαιδευτικών, ξεκαθαρίζουμε πρώτα το αυτονόητο: άλλο η αναπλήρωση μαθήματος απόντος εκπαιδευτικού και άλλο η επιτήρηση και η ασφάλεια των μαθητών. Κανείς δεν ζητά από συνάδελφο να υπερβαίνει το διδακτικό του ωράριο για να αναπληρώνει απόντες. Μια κενή ώρα, όμως, δεν καταργεί την ευθύνη του σχολείου για την προστασία των παιδιών.

Η εγκύκλιος 176151/ΓΔ4/11-11-2019 είναι σαφής: οι εφημερίες αποτελούν υποχρεωτικό καθήκον και οι εκπαιδευτικοί έχουν την ευθύνη της επιτήρησης και της προστασίας των μαθητών. Η επιτήρηση δεν είναι «παιδονομία», αλλά στοιχειώδης ευθύνη απέναντι στους μαθητές και στους γονείς τους.

Το πραγματικό ερώτημα είναι γιατί το θέμα επανέρχεται τώρα. Δεν αναφέρεται κανένα συγκεκριμένο περιστατικό στη Ζάκυνθο, κανένα σχολείο, καμία παράνομη εντολή Διευθυντή ή της ΔΔΕ και καμία καταγγελία συναδέλφου. Αντί γι’ αυτό ανασύρεται ενημερωτικό σημείωμα της 13ης Ιανουαρίου 2022, γραμμένο στις ιδιαίτερες συνθήκες της πανδημίας, με αναφορές σε καραντίνες, selftests, κρούσματα και τηλεκπαίδευση.

Η χρονική συγκυρία δεν μπορεί να αγνοηθεί. Βρισκόμαστε λίγο πριν από τις εκλογές για την ανάδειξη αιρετών στα Υπηρεσιακά Συμβούλια. Και εδώ η ΑΣΕ οφείλει μια καθαρή εξήγηση στους συναδέλφους.

Τα προηγούμενα χρόνια η ΑΣΕ καλούσε σε «Καμία συμμετοχή – μαζική αποχή από τις ηλεκτρονικές ψευδοεκλογές». Χαρακτήριζε την ηλεκτρονική ψηφοφορία «ψευδοεκλογές», «παρωδία» και διαδικασία που δεν μπορούσε να γίνει αποδεκτή ως αξιόπιστη. Σήμερα συμμετέχει στην ίδια ηλεκτρονική εκλογική διαδικασία.

Η αντίφαση είναι κραυγαλέα και η πολιτική υποκρισία προφανής. Αν η ηλεκτρονική ψηφοφορία ήταν τότε αναξιόπιστη, τι ακριβώς άλλαξε; Αν σήμερα θεωρείται αποδεκτή, γιατί δεν υπάρχει μια ειλικρινής εξήγηση για την πλήρη μεταστροφή; Δεν μπορεί μια διαδικασία να είναι «παρωδία» όταν επιλέγεται η αποχή και ξαφνικά αξιόπιστη όταν επιλέγεται η συμμετοχή.

Αντί για απάντηση, επανέρχεται ένα άσχετο θέμα του 2022, χωρίς συγκεκριμένη τοπική αφορμή, ώστε να δημιουργηθεί ένα νέο προεκλογικό αφήγημα. Οι συνάδελφοι, όμως, έχουν μνήμη και μπορούν να συγκρίνουν τις χθεσινές διακηρύξεις με τις σημερινές επιλογές.

Η προεκλογική αντιπαράθεση δεν πρέπει να προκαλεί σύγχυση στους γονείς ούτε να συσκοτίζει τις ευθύνες μας. Τα δικαιώματα των εκπαιδευτικών είναι αδιαπραγμάτευτα, όπως αδιαπραγμάτευτη είναι και η ασφάλεια των μαθητών. Εκείνο που επίσης δεν διαπραγματευόμαστε είναι η συνέπεια και η ειλικρίνεια απέναντι στον κλάδο.

ΔΑΚΕ Καθηγητών Ζακύνθου

Η άμυνα της χώρας δεν είναι περιττή δαπάνη

Ανακοίνωση προς ενημέρωση των εκπαιδευτικών

Στην απόφαση του Διευρυμένου Δ.Σ. της ΕΛΜΕΖ της 30/9/2026 διατυπώνονται δίκαια αιτήματα για τους μισθούς, τα κενά, τη στέγαση των συναδέλφων και τη χρηματοδότηση των σχολείων. Η θέση όμως που προβάλλει η ΑΣΕ για τις αμυντικές δαπάνες απαιτεί καθαρή απάντηση. Η παράθεσή τους δίπλα στα κέρδη τραπεζών και επιχειρήσεων, στις φοροαπαλλαγές και στα «προνόμια» κατασκευάζει το παραπλανητικό δίλημμα «ή μισθοί και σχολεία ή άμυνα».

Κανείς δεν υποστηρίζει ότι οι αμυντικές δαπάνες βρίσκονται υπεράνω ελέγχου. Κάθε εξοπλιστικό πρόγραμμα οφείλει να δικαιολογείται ως προς την αναγκαιότητα, το κόστος και την αποτελεσματικότητά του. Άλλο όμως ο αυστηρός έλεγχος και άλλο η παρουσίαση της ίδιας της άμυνας ως περιττής δαπάνης που στερεί χρήματα από την Παιδεία και την Υγεία.

Ακόμη και τα αριθμητικά στοιχεία χρειάζονται ακρίβεια. Ο προϋπολογισμός του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας για το 2026 ανέρχεται περίπου στα 7 δισ. ευρώ, από τα οποία περίπου 2,3 δισ. αφορούν παραλαβές εξοπλιστικών προγραμμάτων. Η συλλήβδην παρουσίαση ολόκληρου του ποσού ως «ΝΑΤΟϊκών δαπανών» απλουστεύει σκόπιμα μια πολύ πιο σύνθετη πραγματικότητα.

Η Ελλάδα δεν βρίσκεται σε γεωπολιτικό κενό. Η τουρκική Εθνοσυνέλευση εξακολουθεί να διατηρεί σε ισχύ το casus belli, δηλαδή την απειλή χρήσης στρατιωτικής βίας αν η χώρα μας ασκήσει το δικαίωμά της για επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια. Παράλληλα παραμένουν οι τουρκικές διεκδικήσεις στο Αιγαίο και η αμφισβήτηση ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων. Για όλα αυτά η ΑΣΕ δεν αφιερώνει ούτε μία λέξη.

Εδώ ακριβώς βρίσκεται η πολιτική υποκρισία της ΑΣΕ. Επικαλείται τις πραγματικές ανάγκες των εκπαιδευτικών και της δημόσιας εκπαίδευσης για να εμφανίσει ως περίπου αδικαιολόγητη κάθε δαπάνη άμυνας, ενώ αποκρύπτει από τη συζήτηση τις υπαρκτές απειλές που καθιστούν αναγκαία την αποτρεπτική ισχύ της χώρας. Ζητά ουσιαστικά λιγότερο ισχυρή άμυνα, χωρίς να εξηγεί πώς θα προστατευθούν η κυριαρχία και τα κυριαρχικά μας δικαιώματα.

Δεν αποδίδουμε κρυφές προθέσεις σε κανέναν. Επισημαίνουμε όμως την αντίφαση και το αντικειμενικό αποτέλεσμα αυτής της θέσης. Η αποδυνάμωση της ελληνικής αποτρεπτικής ικανότητας δεν ενισχύει ούτε το σχολείο ούτε τον εργαζόμενο· ενισχύει μόνο όσους αμφισβητούν τα δικαιώματα της χώρας.

Η ΔΑΚΕ Καθηγητών Ζακύνθου απορρίπτει το ψεύτικο δίλημμα «Παιδεία ή Άμυνα». Διεκδικούμε ισχυρή δημόσια Παιδεία, αξιοπρεπείς μισθούς, επαρκώς χρηματοδοτούμενη Υγεία και ταυτόχρονα μια Ελλάδα ικανή να υπερασπίζεται την κυριαρχία της. Το ένα δεν ακυρώνει το άλλο.

ΔΑΚΕ Καθηγητών Ζακύνθου

ΑΣΕ – ΠΑΜΕ: Από το «ΑΠΕΧΟΥΜΕ» στο «ΨΗΦΙΣΤΕ ΜΑΣ»

Από τις «ηλεκτρονικές ψευδοεκλογές» στις υποψηφιότητες για τις ίδιες ηλεκτρονικές κάλπες – Η αλλαγή στάσης που δεν μπορεί να μείνει χωρίς εξηγήσεις

Η πρόσφατη επιλογή της Αγωνιστικής Συσπείρωσης Εκπαιδευτικών (ΑΣΕ) – ΠΑΜΕ να συμμετάσχει στις ηλεκτρονικές εκλογές για την ανάδειξη αιρετών εκπροσώπων στα Υπηρεσιακά Συμβούλια δημιουργεί ένα σοβαρό ζήτημα πολιτικής και συνδικαλιστικής συνέπειας.

Δεν πρόκειται απλώς για μια διαφορετική εκλογική τακτική. Πρόκειται για αλλαγή στάσης απέναντι στην ίδια διαδικασία που τα προηγούμενα χρόνια η ΑΣΕ είχε αντιμετωπίσει ως ζήτημα αρχής και είχε καταγγείλει με ιδιαίτερα έντονο τρόπο.

ΤΟΤΕ: «ΚΑΜΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ – ΜΑΖΙΚΗ ΑΠΟΧΗ»

Το 2020 η ΑΣΕ καλούσε τους εκπαιδευτικούς σε «καμία συμμετοχή» και «μαζική αποχή» από τις ηλεκτρονικές εκλογές για τα Υπηρεσιακά Συμβούλια, ενώ είχε χρησιμοποιήσει και τον χαρακτηρισμό «ηλεκτρονικές ψευδοεκλογές», ζητώντας παράλληλα την απόσυρση των ψηφοδελτίων της.

Ανάλογη στάση καταγράφηκε και το 2022, με νέα καλέσματα για αποχή από τις ηλεκτρονικές εκλογές των αιρετών.

Ακόμη και το 2024, η ΑΣΕ εξακολουθούσε να εκφράζει σοβαρές ενστάσεις για την ηλεκτρονική διαδικασία και να υποστηρίζει την αποχή.

Οι θέσεις αυτές δεν παρουσιάζονταν ως μια απλή επιλογή τακτικής. Αποτελούσαν μέρος μιας συγκεκριμένης πολιτικής και συνδικαλιστικής επιχειρηματολογίας.

ΤΩΡΑ: ΥΠΟΨΗΦΙΟΤΗΤΕΣ ΣΤΗΝ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΚΑΛΠΗ

Το 2026, όμως, η εικόνα αλλάζει.

Η ΑΣΕ επιλέγει να συμμετάσχει στις ηλεκτρονικές εκλογές αιρετών για ΚΥΣΠΕ/ΚΥΣΔΕ, ΑΠΥΣΠΕ/ΑΠΥΣΔΕ και ΠΥΣΠΕ/ΠΥΣΔΕ, ζητώντας πλέον από τους ίδιους εκπαιδευτικούς να συμμετάσχουν στην ηλεκτρονική διαδικασία και να στηρίξουν τα ψηφοδέλτιά της.

Εδώ βρίσκεται η ουσία της αντίφασης:

Η ίδια ηλεκτρονική κάλπη που χθες καταγγελλόταν, σήμερα αποτελεί το πεδίο μέσα από το οποίο η ΑΣΕ διεκδικεί την ψήφο των εκπαιδευτικών.

Και αυτό δεν μπορεί να προσπεραστεί ως μια λεπτομέρεια.

ΤΙ ΑΛΛΑΞΕ;

Το αυτονόητο ερώτημα προς την ΑΣΕ είναι συγκεκριμένο:

Τι άλλαξε από το 2020 μέχρι το 2026;

Άλλαξε το θεσμικό πλαίσιο;

Άλλαξαν οι εγγυήσεις της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας;

Άλλαξε η διαδικασία;

Αναγνωρίστηκαν στην πράξη διαφορετικά δεδομένα από εκείνα που επικαλούνταν τα προηγούμενα χρόνια;

Ή άλλαξε απλώς η συνδικαλιστική επιλογή της ίδιας της ΑΣΕ;

Αν η ηλεκτρονική διαδικασία εξακολουθεί να έχει τα προβλήματα που καταγγέλλονταν στο παρελθόν, τότε χρειάζεται να εξηγηθεί γιατί σήμερα επιλέγεται η συμμετοχή σε αυτήν.

Αν, αντίθετα, η διαδικασία θεωρείται πλέον αποδεκτή, τότε επίσης απαιτείται μια καθαρή τοποθέτηση:

Τι ακριβώς οδήγησε στην αλλαγή της προηγούμενης θέσης;

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑ Η ΑΛΛΑΓΗ ΘΕΣΗΣ – ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΟΥΣΙΑ ΕΞΗΓΗΣΗΣ

Κάθε συνδικαλιστική παράταξη έχει το δικαίωμα να επανεξετάζει τις θέσεις και τις επιλογές της.

Αυτό είναι απολύτως θεμιτό.

Όταν όμως μια θέση έχει υποστηριχθεί επί χρόνια με τόσο απόλυτο τρόπο, όταν έχουν γίνει καλέσματα για αποχή και έχουν καταγγελθεί οι ηλεκτρονικές εκλογές ως προβληματική διαδικασία, τότε η μεταβολή στάσης δεν μπορεί να περνάει σιωπηλά.

Η ΑΣΕ οφείλει να εξηγήσει στους εκπαιδευτικούς τι άλλαξε και γιατί.

Γιατί διαφορετικά δημιουργείται μια εύλογη εικόνα πολιτικής αντίφασης: άλλο μήνυμα όταν ζητούσε από τους εκπαιδευτικούς να απέχουν και διαφορετικό μήνυμα σήμερα, όταν ζητά τη συμμετοχή τους και τη στήριξη των ψηφοδελτίων της.

ΟΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ ΔΙΚΑΙΟΥΝΤΑΙ ΚΑΘΑΡΕΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ

Οι εκπαιδευτικοί έχουν δικαίωμα να γνωρίζουν αν οι προηγούμενες καταγγελίες εξακολουθούν να ισχύουν.

Έχουν δικαίωμα να γνωρίζουν αν η ΑΣΕ θεωρεί σήμερα την ηλεκτρονική ψηφοφορία αξιόπιστη.

Έχουν δικαίωμα να γνωρίζουν ποια ακριβώς επιχειρήματα οδήγησαν από το «καμία συμμετοχή» στις σημερινές υποψηφιότητες και τη διεκδίκηση ψήφου μέσα από την ίδια διαδικασία.

Η αλλαγή θέσης δεν είναι από μόνη της κατακριτέα. Αυτό που απαιτείται είναι πολιτική καθαρότητα και συνδικαλιστική ειλικρίνεια.

ΚΑΙ ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΗΣ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗΣ ΣΤΑΣΗΣ

Το ζήτημα αποκτά ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον όταν συνδέεται με τη συνολικότερη στάση της ΑΣΕ απέναντι στις συνδικαλιστικές κινητοποιήσεις.

Όταν η συμμετοχή στα Υπηρεσιακά Συμβούλια αντιμετωπίζεται πλέον ως αναγκαία και η ψήφος των εκπαιδευτικών διεκδικείται μέσα από την ηλεκτρονική κάλπη, είναι εύλογο να ζητείται αντίστοιχα σαφής και συνεκτικός σχεδιασμός για τις συλλογικές διεκδικήσεις του κλάδου.

Οι εκπαιδευτικοί δεν χρειάζονται έναν συνδικαλισμό που θα περιορίζεται στην καταγγελία.

Χρειάζονται συνέπεια, συγκεκριμένο σχέδιο, καθαρές προτάσεις και αποτελεσματική διεκδίκηση.

Η συμμετοχή στα Υπηρεσιακά Συμβούλια και η διεκδίκηση της ψήφου των εκπαιδευτικών είναι θεμιτή. Δεν μπορεί όμως να υποκαθιστά την ανάγκη για συνεχή αγωνιστική παρουσία και ουσιαστική παρέμβαση στα προβλήματα του κλάδου.

ΑΠΟ ΤΟ «ΟΧΙ» ΣΤΟ «ΝΑΙ» – Η ΑΛΛΑΓΗ ΕΧΕΙ ΚΑΤΑΓΡΑΦΕΙ

Τα γεγονότα μπορούν να συγκριθούν χωρίς υπερβολές:

ΤΟΤΕ: «Καμία συμμετοχή – μαζική αποχή».

ΤΟΤΕ: Καταγγελία των ηλεκτρονικών εκλογών.

ΤΟΤΕ: Κάλεσμα για απόσυρση ψηφοδελτίων.

ΤΩΡΑ: Συμμετοχή στις ηλεκτρονικές εκλογές.

ΤΩΡΑ: Υποψηφιότητες και διεκδίκηση της ψήφου των εκπαιδευτικών.

Η αλλαγή αυτή είναι πραγματικότητα και δεν χρειάζεται ούτε χαρακτηρισμούς ούτε προσωπικές επιθέσεις.

Χρειάζεται απλώς μια καθαρή απάντηση.

Γιατί η συνδικαλιστική αξιοπιστία δεν οικοδομείται μόνο με καταγγελίες και συνθήματα. Οικοδομείται όταν υπάρχει αντιστοιχία ανάμεσα σε αυτά που λέγονται, σε αυτά που καταγγέλλονται και σε αυτά που τελικά πράττονται.

Και σήμερα το ερώτημα προς την ΑΣΕ – ΠΑΜΕ είναι απλό:

Τι άλλαξε από το «ΑΠΕΧΟΥΜΕ» στο «ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ»;

Οι εκπαιδευτικοί δικαιούνται μια καθαρή, συγκεκριμένη και δημόσια απάντηση.

Σειρά θεμάτων που βρίσκονται στο επίκεντρο της εκπαιδευτικής επικαιρότητας σχολίασε η υπουργός Παιδείας Σοφία Ζαχαράκη, κατά τη διάρκεια της πρόσφατης παρουσίας της στην εκπομπή «Εκείνη και εγώ», των δημοσιογράφων Θανάση Φουσκίδη και Στέλλα Γκαντώνα, στον ραδιοφωνικό σταθμό Παραπολιτικά 90,1.

Στο επίκεντρο της συζήτησης βρέθηκαν οι μόνιμοι διορισμοί εκπαιδευτικών, οι συγχωνεύσεις σχολικών τμημάτων, οι καταλήψεις, η κατάσταση στο Αρκαλοχώρι, η φοιτητική στέγαση και η ολοκλήρωση των εγγραφών στα πανεπιστήμια, αλλά και οι αντιδράσεις που προκλήθηκαν από το περιεχόμενο σχολικού βιβλίου.

Αρκαλοχώρι: Συνεχίζεται η προσπάθεια για την αποκατάσταση των σχολικών κτιρίων

Αναφερόμενη στην κατάσταση που εξακολουθεί να αντιμετωπίζει το Αρκαλοχώρι, όπου μαθητές συνεχίζουν να κάνουν μάθημα σε κοντέινερ λόγω των ζημιών που προκάλεσαν οι σεισμοί στα σχολικά κτίρια, η υπουργός αναφέρθηκε στις αρμοδιότητες που υπάρχουν για την ανέγερση και αποκατάσταση των σχολικών εγκαταστάσεων.

Όπως ανέφερε, ο κ. Παπαϊωάννου δεν έχει ευθύνη ή αρμοδιότητα για την ανέγερση των νέων σχολικών κτιρίων, καθώς το συγκεκριμένο ζήτημα υπάγεται στην Τοπική Αυτοδιοίκηση.

Παράλληλα, σημείωσε ότι υπάρχει συνεχής επικοινωνία με τον δήμαρχο και διαβεβαίωσε πως το Υπουργείο Παιδείας θα συνδράμει με κάθε διαθέσιμο τρόπο όπου χρειαστεί.

Σε ό,τι αφορά το χρονοδιάγραμμα ολοκλήρωσης των νέων εγκαταστάσεων, επισήμανε ότι αυτό δεν μπορεί στην παρούσα φάση να προσδιοριστεί με απόλυτη ακρίβεια, καθώς υπάρχουν αρκετοί αστάθμητοι παράγοντες που επηρεάζουν την εξέλιξη του έργου.

Πανεπιστήμια: Απώλεια περίπου 5% στις εγγραφές

Στη συνέχεια, η κ. Ζαχαράκη αναφέρθηκε στο ζήτημα των εγγραφών στα πανεπιστήμια και ειδικότερα στο φαινόμενο κατά το οποίο μέρος των επιτυχόντων δεν ολοκληρώνει τελικά την εγγραφή του.

Με αφορμή και την περίπτωση της Πάτρας, έκανε λόγο για απώλεια περίπου 5% μεταξύ των εισακτέων και όσων τελικά ολοκληρώνουν τη διαδικασία εγγραφής.

Η υπουργός χαρακτήρισε το φαινόμενο πολυσύνθετο, επισημαίνοντας ότι δεν μπορεί να αποδοθεί αποκλειστικά στη δυσκολία εξεύρεσης φοιτητικής στέγης.

Στο πλαίσιο αυτό αναφέρθηκε και στα μέτρα οικονομικής στήριξης των φοιτητών, υπογραμμίζοντας τη συμβολή του φοιτητικού επιδόματος και της φοιτητικής σίτισης στην ενίσχυση των οικογενειών και στην αντιμετώπιση των αυξημένων αναγκών που δημιουργούνται κατά τη διάρκεια των σπουδών.

Πάνω από 53.000 οι διορισμοί εκπαιδευτικών

Ιδιαίτερη αναφορά έγινε και στο ζήτημα της στελέχωσης των σχολείων και των μόνιμων διορισμών.

Η υπουργός Παιδείας υποστήριξε ότι οι μόνιμοι διορισμοί εκπαιδευτικών σε όλες τις βαθμίδες έχουν ξεπεράσει συνολικά τους 53.000.

Η αναφορά αυτή εντάχθηκε στη συζήτηση για την αντιμετώπιση των εκπαιδευτικών αναγκών των σχολείων και ειδικότερα στο ζήτημα των συγχωνεύσεων τμημάτων.

Συγχωνεύσεις τμημάτων: «Το έσχατο μέτρο»

Για τις συγχωνεύσεις σχολικών τμημάτων, η κ. Ζαχαράκη υποστήριξε ότι αυτές πραγματοποιούνται μόνο όταν κρίνεται απαραίτητο και εντός του ισχύοντος νομικού πλαισίου.

Όπως ανέφερε, η συγχώνευση αποτελεί «το έσχατο μέτρο», ενώ παράλληλα υπενθύμισε ότι το ανώτατο προβλεπόμενο όριο μαθητών ανά τάξη ανέρχεται στους 29 μαθητές.

Η υπουργός σημείωσε επίσης ότι έχουν ήδη πραγματοποιηθεί πολλές άρσεις συγχωνεύσεων τμημάτων, όπου διαπιστώθηκε ότι υπήρχαν λόγοι που επέβαλλαν την επανεξέταση των σχετικών αποφάσεων.

Το ζήτημα των συγχωνεύσεων συνδέθηκε στη συζήτηση και με τις κινητοποιήσεις και τις καταλήψεις σχολικών μονάδων που έχουν καταγραφεί το τελευταίο διάστημα.

Επανέλεγχος των σχολικών βιβλίων μετά τις αντιδράσεις

Στο τελευταίο μέρος της συνέντευξης τέθηκε το θέμα των αντιδράσεων που προκλήθηκαν από την παρουσία σκίτσου με οικογένεια ομόφυλων γονέων σε σχολικό βιβλίο.

Η υπουργός γνωστοποίησε ότι έχει ζητηθεί επανέλεγχος όλων των σχολικών βιβλίων, με στόχο να εξεταστεί εκ νέου το σχετικό περιεχόμενο.

Παράλληλα, διευκρίνισε ότι η ίδια, ως πολιτική προϊστάμενος, δεν πρόκειται να αποφασίσει προσωπικά για το περιεχόμενο των βιβλίων, καθώς η αξιολόγηση και η επιστημονική επεξεργασία του εκπαιδευτικού υλικού αποτελούν αρμοδιότητα των προβλεπόμενων Επιτροπών.

Κλείνοντας την αναφορά της στο συγκεκριμένο ζήτημα, η Σοφία Ζαχαράκη δήλωσε ότι «η παραδοσιακή οικογένεια δεν αμφισβητείται».

Στο επίκεντρο οι αλλαγές στην εκπαίδευση

Η τοποθέτηση της υπουργού περιέλαβε ένα ευρύ φάσμα ζητημάτων που αφορούν τόσο την καθημερινότητα των σχολικών μονάδων όσο και την ανώτατη εκπαίδευση.

Οι μόνιμοι διορισμοί, η διαχείριση των σχολικών τμημάτων, η αντιμετώπιση των στεγαστικών αναγκών των φοιτητών, η κατάσταση των σχολικών υποδομών στο Αρκαλοχώρι και ο επανέλεγχος του εκπαιδευτικού υλικού αποτελούν ζητήματα που εξακολουθούν να βρίσκονται στο επίκεντρο της εκπαιδευτικής επικαιρότητας.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Με την υπό στοιχεία 126544/Ε4/24-09-2026 απόφαση της Υπουργού Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού, η οποία εκδόθηκε σύμφωνα με τις διατάξεις της παρ. 5 του άρθρου 12 του ν. 3260/2004 (Α΄151), όπως τροποποιήθηκε με το άρθρο 64 του ν. 4589/2019 (Α΄13), της περ. Α΄ της παρ. 2 και της παρ. 8 του άρθρου 35 του ν. 1566/1985 (Α’167), της παρ. 10 του άρθρου 3 του ν. 2817/2000 (Α΄78), των άρθρων 69 και 73 του ν. 3528/2007 (Α΄26), του άρθρου 28 του ν. 4305/2014 (Α΄237), του άρθρου 29 του ν. 4521/2018 (Α΄38), των άρθρων 35 και 37 και της παρ. 3 του άρθρου 109 του ν. 4622/2019 (Α΄133), των παρ. 1 και 3 του άρθρου 15 και της παρ. 4 του άρθρου 17 του ν.

https://diavgeia.gov.gr/doc/%CE%A8%CE%9B%CE%95846%CE%9D%CE%9A%CE%A0%CE%94-17%CE%9C?inline=true