Η συνθήκη της Λωζάνης είναι ξεκάθαρη ως προς αυτό.Οι Τούρκοι τελευταία έχουν ενοχληθεί από την προσπάθεια του Υπουργείου Παιδείας να  διασαφηνήσει ορισμένα ζητήματα για τη διδασκαλία του Ισλάμ στην ευαίσθαιτη περιοχή της Θράκης.Ο Αχμέτ Μέτε, ψευτομουφτής της Ξάνθης έσπευσε προ ημερών να αντιδράσει και να... κινητοποιήσει τους ομοεθνείς του στη Θράκη.

Ουσιαστικά σπέρνει τον φανατισμό και καλλιεργεί ακραίες πρακτικές που οδηγούν σε ρήξεις χωρίς κανένα αποτέλεσμα. H Tουρκοποίηση της Θράκης, είναι το όραμα  των μουσουλμάνων της Θράκης
που δεν δείχνουν να σέβονται την ελληνική πολιτεία, αντιθέτως, μάλλον την θεωρούν ως Μεγάλο Εχθρό τους!

Διαβάστε τα αποσπάσματα της ομιλίας του:

Το να ζει κάποιος μουσουλμάνος-Τούρκος στην πατρίδα μας την Ελλάδα δεν είναι εύκολη δουλειά. Το κράτος στο οποίο ζούμε, δυστυχώς συνεχίζει σε κάθε επίπεδο πολιτικές καταπίεσης και αποτελειώματος μας. Κάθε τι που μας παρουσιάζει ως χάρη, στην πραγματικότητα είναι μια παγίδα.

Ο στόχος του τελευταία ψηφισθέντος και επιβαλλόμενου νόμου των 240 ιμάμηδων, είναι ο μέσω εξαπάτησης και τυραννίας βιασμός των δικαιωμάτων της τουρκικής μειονότητας δυτικής Θράκης. Σκοπός είναι να πάρουν τον έλεγχο των μοναδικών πύργων μας που αποτελούνε τα τζαμιά, να διδάξουν στα παιδιά μας την θρησκεία μας το Ισλάμ στα ελληνικά, θρησκεία που στα μαθήματα Κορανίου μας την διδάσκουμε στην μητρική μας γλώσσα τα τούρκικα και να μας αποκόψουν έτσι από τις θρησκευτικές και εθνικές μας αρετές.

Επίσης αποσκοπούν σε μια πιθανή εκλογή μουφτή να μετάσχουν οι δικοί τους ιμάμηδες και να εκλέξουν έτσι αυτούς που θέλουν. Σας καλώ όλους να επαγρυπνείτε για αυτό το θέμα. Να μην μπούμε σε αυτό το παιχνίδι. Εάν εμείς κινηθούμε με ενότητα και Αλλάχ επιτρέποντος, αυτά τα βρώμικα παιχνίδια που αποσκοπούν στην εξαφάνιση μας, δεν πρόκειται να περάσουν ποτέ.

Πολύτιμοι Αδερφοί μου

Μπροστά μας είναι οι εκλογές. Οι εκλογές έρχονται και φεύγουν. Το σημαντικό είναι η ύπαρξη των αδερφών μας που θα υπηρετήσουν τον μουσουλμάνο Τούρκο της δυτικής Θράκης. Με αφορμή αυτό συγχαίρω και εύχομαι επιτυχία σε όλους τους υποψήφιους. Να διεξαγάγουμε σε κλίμα αδερφοσύνης τις εκλογές έτσι ώστε και μετά τις εκλογές να έχουμε πρόσωπο να βλέπουμε ο ένας τον άλλο. Και το σημαντικότερο όταν στη μέρα της κρίσης ανοιχτεί το βιβλίο των πράξεων μας, να μην απολέσουμε ο ένας τον άλλο.

Ο Αλλάχ να μην δώσει και χαλάσει η αδερφοσύνη μας. Στις εκλογές θα στηρίξουμε τους δικούς μας ανθρώπους. Άλλωστε όταν υπάρχει Αχμέτ και Μεχμέτ, δεν είναι ενδεδειγμένο να στηρίζουμε άλλους. Διότι ως μειονότητα έτσι πρέπει να φερόμαστε χάριν της διασφάλισης της ενότητας και της ομοψυχίας μας και για να αγωνιστούμε ακόμη πιο ισχυρά για την απόδοση των δικαιωμάτων.

………………..

Τέλος με μεγάλη λύπη και ανησυχία αντιμετωπίστηκε σε όλη την Δυτική Θράκη το άσχημο περιστατικό κατά το οποίο στις 13/4/2014 άφησαν ένα κομμένο κεφάλι γουρουνιού στην πόρτα του μεστζίτ της συνοικίας Άβαντος στην Αλεξανδρούπολη. Καταγγέλλουμε αυτή την άσχημη επίθεση που πραγματοποιήθηκε από ψυχικά άρρωστους.

Εμείς ως Τούρκοι μουσουλμάνοι της Δυτικής Θράκης θα διαφυλάξουμε την ψυχραιμία μας και δεν θα ανταποκριθούμε στις προκλήσεις. Διότι εμείς σεβόμαστε τους ιερούς χώρους. Αλλά να μην ξεχνάμε αυτή την αλήθεια που μας διδάσκει το Κοράνι : ¨Οι εβραίοι και οι Χριστιανοί για όσο και εσύ δεν γίνεσαι εβραίος και χριστιανός ποτέ δεν θα σε δεχτούν¨.

Να μην έχετε καμμιά αμφιβολία πως αν εμείς ως Τούρκοι μουσουλμάνοι της Δυτικής Θράκης συνεχίσουμε όπως κάναμε μέχρι σήμερα να προστατεύουμε τις εθνικές και θρησκευτικές μας αρετές, ο βοηθός μας ο Αλλάχ θα εξυψωθεί και θα δοξαστεί.

……………

Μουφτής Ξάνθης

Αχμέτ Μέτε

Εφ. Γκιουντέμ 29/4/2014
 Του Γιώργου Θεοχάρη/briefingnews.gr

Μαζί τους σε μια γωνιά της αίθουσας τρώει το προσωπικό που αποτελείται από δυο τρεις Έλληνες και πολλούς τούρκους. Δοκιμάστε, μου λένε και σερβίρουν στο πιάτο μου ένα γευστικό πιλάφι που συνοδεύεται από ένα νοστιμότατο γύρο από κοτόπουλο. Επικρατεί μια εντυπωσιακή ησυχία. Οι περισσότεροι είναι καλοντυμένοι, μερικοί δεν αυτοεξυπηρετούνται και το προσωπικό αναλαμβάνει να ταϊσει όσους δεν τα καταφέρνουν.

Δίπλα μου τρώει μια ηλικιωμένη κυρία με την κόρη της, που έχει σοβαρό πρόβλημα νοητικής
στέρησης. Πιο πέρα μια παρέα από γυναίκες κάτι λένε και γελάνε δυνατά, ενώ οι άνδρες του απέναντι τραπεζιού, όσοι έχουν ακέραια την ακοή, προσπαθούν να ακούσουν.

Κάποια στιγμή μια κυρία που μοιάζει να τάχει χαμένα σηκώνεται κατευθύνεται σε ένα άλλο τραπέζι και παίρνει την κρέμα που προορίζεται για επιδόρπιο μιας γιαγιάς. Δεν κάνει να φάει γλυκό, το σάκχαρο της είναι εξαιρετικά ανεβασμένο. Η γυναίκα επιμένει. Οι υπάλληλοι της τάζουν ένα υποκατάστατο και η τάξη επιστρέφει. Όπως θα επιστρέψουν και κείνοι σε λίγο στους θαλάμους τους για τη μεσημεριανή κατάκλιση.



Το επόμενο πρωί θα σεργιανίσουν ως την άκρη του μεγάλου διαδρόμου, σε μια αίθουσα που έχει διαμορφωθεί η εκκλησία να ακούσουν όπως κάθε Σάββατο τη λειτουργία, μια λειτουργία που συχνά χοροστατεί ο ίδιος ο Πατριάρχης και μετά θα περιμένουν το κυριακάτικο επισκεπτήριο.

Όσοι έχουν συγγενείς, παιδιά που ζουν στην Πόλη, φίλους ίσως έχουν κάποια επίσκεψη. Οι υπόλοιποι θα αρκεστούν σε μια από τις επισκέψεις των Ελλήνων τουριστών που έκαναν τον κόπο να ξεκλέψουν λίγο χρόνο από τις διακοπές τους εδώ για να έρθουν και να τους φέρουν δώρα και πάνω από όλα αγάπη.

Η ζωή στο ελληνικό γηροκομείο της Κωνσταντινούπολης δεν είναι εύκολη. Στεγάζεται εντός του συγκροτήματος των Νοσοκομείων Βαλουκλή, ένα νοσοκομείο ξακουστό σε όλο τον κόσμο γιατί ανάμεσα στις υπόλοιπες κλινικές του φιλοξενεί δυο αποτελεσματικές κλινικές στην αποθεραπεία από την εξάρτηση του αλκοόλ και των ναρκωτικών, όπως με περηφάνια μας λέει καθώς μας υποδέχεται ο κύριος Δημήτρης Καραγιάννης.

Φέτος το νοσοκομείο που ιδρύθηκε το 1753 γιορτάζει 250 χρόνια ζωής. Στο χώρο που βρίσκεται σήμερα, περίπου μισή ώρα από το κέντρο, στο Επταπύργιο, μεταφέρθηκε στα 1850 από το Γαλατά.

Φτιάχτηκε από τον Ελληνισμό της πόλης για την περίθαλψη των ορθόδοξων Ελλήνων και αποτέλεσε για δεκαετίες έναν αληθινό φάρο μαζί με τα υπόλοιπα Ελληνικά ιδρύματα για τους Ρωμιούς, ιδιαίτερα σε εποχές που οι καταστάσεις δυσκόλευαν. Σήμερα είναι υπό την αιγίδα των Εθνικών Φιλανθρωπικών Καταστημάτων, όπως αποκαλούνται. Πρόεδρος της εφορίας είναι ο Δημήτρης Καραγιάννης, ένας εξαιρετικά σημαντικός επιστήμονας που αφιέρωσε τη ζωή του εκεί. Καθώς περνάς την πόρτα του κτηρίου που στεγάζεται το γηροκομείο, που φιλοξενεί μονάχα Έλληνες ηλικιωμένους, που αυτή την εποχή φτάνουν τους 110, οι ψηλοτάβανες σάλες σε ταξιδεύουν σε άλλες εποχές.

Από τα χολ μέχρι τα γραφεία, υπέροχα παλιά έπιπλα από περασμένες δεκαετίες φτιάχνουν ένα αρχοντικό σκηνικό. Έπιπλα που φαίνεται πως κρύβουν ιστορίες. Ιστορίες ενός παράξενου και εξαιρετικά ανήσυχου αιώνα για τους Έλληνες της πόλης.

Η Φωτεινή Μαγιόγλου είναι η προϊσταμένη τα τελευταία τρία χρόνια. Αποφάσισε να έρθει να δουλέψει εδώ από αγάπη για αυτούς τους μεγάλους ανθρώπους, όπως μου λέει με το χαρακτηριστικό παχύ λάμδα της. Μαζί με τα υπόλοιπα δεκαεπτά άτομα του προσωπικού που όμως δεν είναι Έλληνες όπως παλιά.

Περπατάμε στους διαδρόμους. Είναι η ώρα που αποσύρονται στα δωμάτια. Στο χωλ η κυρία Μαργαρίτα με φωνάζει να με ρωτήσει από πού είμαι. Εσείς τη ρωτώ; Από το Πέραν μου απαντά. Είμαι σαράντα επτά ετών. Τώρα που πέθανε ο πατέρας μου, γνωστός ασφαλιστής θα υπάγω στας Αθήνας να ζήσω. Μαζί με την οικογένεια Δημητριάδη αν γνωρίζετε. Έχει κοκέτικη εμφάνιση, βαμμένα νύχια και στην πραγματικότητα είναι 88 ετών και ο πατέρας της πεθαμένος εδώ και μισό αιώνα.

Οι περισσότεροι θυμούνται με νοσταλγία τις χρυσές μέρες της Πόλης. Τα σπίτια στο Πέραν, το Ταξίμ και το Βόσπορο, τα αξιώματα. Για τους διωγμούς δεν θέλουν να μιλούν πολύ πολύ. Σε μια άκρη η φωτογραφία του κυρίου Νίκου. Πέθανε πέρσι, εκατό χρόνων.

Η λατέρνα του ήταν μυθική στην Πόλη. Έξω από το δωμάτιο του συναντώ τον κύριο Λάζαρο. Σαράντα χρόνια μουσικός σε καράβια. Γύρισε όλο τον κόσμο. Ομιλούσα πάντα άψογα την αγγλική, μου λέει. Τα δωμάτια μοιάζουν με δωμάτια σπιτιών. Έχουν φέρει όσα πίστευαν ότι θα τους βοηθούν να θυμούνται.

Όσοι δεν έχουν παιδιά πουλούν τα σπίτια τους και αγοράζουν για το υπόλοιπο του βίου τους μονόκλινα δωμάτια μεταφέροντας όσο πιο πολλά από τα υπάρχοντα τους μπορούν. Μετά το θάνατο τους τα έπιπλα μένουν στο ίδρυμα. Ο κύριος Λέανδρος, 93 χρόνων με καταγωγή από τη Χαλκηδόνα και σπίτι στο Μόδι, πριν το πουλήσει και το δωρίσει στο γηροκομείο, ήταν ράφτης για πολλά χρόνια. Εξήντα έξι συνολικά. Μου αρέσουν οι καλοντυμένοι άνθρωποι ξέρεις. Στην Πόλη είμαστε πια όμηροι. Εδώ καλά είναι, αλλά κακόν εστί το γήρας.

Τους ανθρώπους αυτούς βοηθά από το 1946 ο Σύνδεσμος βοηθείας απόρων, ασθενών και γερόντων των νοσοκομείων Βαλουκλή. Με 450 ενεργά μέλη, σε σύνολο περίπου δύο με δυόμισι χιλιάδων Ελλήνων που έχουν απομείνει στην Πόλη, αφιερώνουν πολλές ώρες της βδομάδας σε κείνους.

Ο ρόλος του συλλόγου ήταν ιδιαίτερα σημαντικός στον πόλεμο, όταν οι δυσκολίες του νοσοκομείου αντιμετωπίστηκαν χάρη σε μια ειδική συνδρομή που έβαλαν στους προύχοντες. Ο πρόεδρος του συλλόγου τα τελευταία εικοσιπέντε χρόνια, λογιστής στο επάγγελμα, Γεώργιος Ατέσογλου θεωρεί καθήκον το να προσφέρεις. Εκμεταλλεύεται την μεσημεριάτικη αργία για έρχεται. Τον άνθρωπο τον μόνο πρέπει να τον βαστήξεις από το χέρι μου λέει και ανοίγει κουτιά με γλυκά για τους γέροντες. Τα παράπονα για τους Έλληνες πολιτικούς δεν λείπουν. Χρηματοδότηση επίσημη από το ελληνικό κράτος δεν υπάρχει.

Ένα από τα πιο συγκινητικά δωμάτια είναι της κυρίας Ευσεβίας. Εκδότρια της μια εκ των δύο ελληνικών εφημερίδων της πόλης. Της Απογευματινής. Κυκλοφορεί από το 1925. Ο Πατριάρχης της έδωσε πρόσφατα το Μεγαλόσταυρο μου λέει και μου δείχνει ένα φύλο της εφημερίδας. Όσο ζω θα την εκδίδω. Οι Τούρκοι την εκτιμούν, δεν παντρεύτηκα ποτέ γιατί ανέλαβα να βοηθήσω τα αδέρφια μου στην έκδοση. Ξέρετε, λέει και δακρύζει, οι πλούσιοι έφυγαν από χρόνια από την Πόλη και έμεινε μόνον η μεσαία τάξις.

Η Ανδρομάχη, η Κορνηλία και η Έλλη έγιναν φίλες εδώ. Δεν ακούν καλά καλά η μία την άλλη αλλά μου αναφέρουν ονόματα. Τα Τατάβλα ή Κουτουλούς, τα σπίτια με τις αυλές που χάθηκαν, χοροεσπερίδες, το Μέγα Ρεύμα. Θες δεν θες εκεί μέσα βουρκώνεις. Και αλλού συγκινείσαι στη θέα μοναχικών ηλικιωμένων ανθρώπων αλλά εκεί το ιστορικό βάρος είναι διαφορετικό. Οι φωτογραφίες πάνω στα κομοδίνα, τα αποκόμματα των εφημερίδων, τα ενθυμήματα μιας εποχής που για τον Ελληνισμό της Κωνσταντινούπολης έχει παρέλθει από καιρό.

Την Τουρκία την θεωρούν πατρίδα τους, την Ελλάδα την αγαπούν, μερικοί ονειρεύονται μια βόλτα στο Ζάππειο των Αθηνών, άλλοι ένα ταξίδι στη Χίο από όπου έχουν μακρινή καταγωγή. Μια βόλτα στον κήπο έρχεται λίγο πριν φύγουμε να ζητήσει μια τυφλή ηλικιωμένη γυναίκα. Η προϊσταμένη υπογράφει το χαρτί της άδειας και κείνη με τη βοήθεια της συγγενούς της γεμάτη χαμόγελα κατεβαίνει τη μαρμάρινη σκάλα. Στο γυρισμό σιωπή.