Newsletter

Συμπληρώστε το e-mail σας και διαβάστε το καθημερινό newsletter από το dictyo.gr
  
  
  

Πολιτική (12311)

Δευτέρα, 10 Φεβρουαρίου 2020 01:11

Αριστερά - Όπου φτώχεια και γκρίνια

Γράφτηκε από
Αριστερά - Όπου φτώχεια και γκρίνια

Είναι γεγονός αναμφισβήτητο πως ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι ο άλλος πόλος του πολιτικού μας συστήματος. Η εκλογική ήττα του στις εθνικές εκλογές ήταν μεγάλη, αλλά όχι συντριπτική. Συνεπώς, ο ΣΥΡΙΖΑ ήρθε στην κεντρική πολιτική σκηνή για να μείνει.

Το ζητούμενο για την ηγετική ομάδα του και τα στελέχη του δεν είναι πλέον αυτό, αλλά αν θα μπορέσει να διεκδικήσει την εξουσία την επόμενη τετραετία.

Αν δηλαδή θα είναι ένας μόνιμος δευτεραγωνιστής ή αν θα πρωταγωνιστήσει λίαν συντόμως.

Αυτό το κατάλαβε ο Αλ. Τσίπρας και κατάλαβε επίσης πως απαραίτητη προϋπόθεση για να επανέλθει στην εξουσία είναι η διεύρυνση τού ζωτικού χώρου τού κόμματος του.

Κι΄έτσι χάραξε την πολιτική γραμμή της μετατόπισης του ΣΥΡΙΖΑ προς την Κεντροαριστερά. Σε αυτό βοηθούν και στελέχη του ΠΑΣΟΚ που, εν τω μεταξύ, έχουν προσχωρήσει στον ΣΥΡΙΖΑ.

Αυτή βέβαια η επιχειρούμενη στροφή είναι επίπλαστη, καθώς δεν συνοδεύεται από την επεξεργασία νέων πολιτικών και την αλλαγή στην συμπεριφορά και στην εκφορά του δημόσιου λόγου των στελεχών του.

Πολύ απλά, ούτε θέλουν να αλλάξουν ούτε μπορούν, αλλά κάνουν πως αλλάζουν.

Αυτή η τραγελαφική κατάσταση είναι λογικό να προκαλέσει τις αντιδράσεις της αριστερής πτέρυγας του κόμματος, που υπερασπίζεται την αριστερή φυσιογνωμία του ΣΥΡΙΖΑ.

Η βαθύτερη αιτία αυτής της αντιπαράθεσης βρίσκεται στο γεγονός πως ουδέποτε στον ΣΥΡΙΖΑ συζητήθηκαν, σε οργανωμένη βάση, τα αίτια της ήττας του κόμματος. Η ηγεσία απέφυγε να ανοίξει αυτήν την συζήτηση, γιατί φοβήθηκε πως θα της αποδιδόταν ευθύνες.

Η ηγεσίες στα περισσότερα κόμματα πιστεύουν πως, αποφεύγοντας την συζήτηση για μιαν εκλογική ήττα, αποφεύγουν και την εσωστρέφεια. Συμβαίνει όμως το εντελώς αντίθετο.

Η ανυπαρξία διαλόγου βυθίζει τα κόμματα στην εσωστρέφεια, στην περίοδο των ισχνών αγελάδων.

Με την συζήτηση και την διεξοδική ανάλυση των αιτιών μιας ήττας, η ηγετική ομάδα ενός κόμματος μπορεί να συνθέσει τις απόψεις πάνω σε μια νέα πολιτική βάση.

Με απλά λόγια, αυτό που επιχειρεί να κάνει ο Αλ. Τσίπρας επιδερμικά, χωρίς καινούργιες πολιτικές που να στηρίζουν το άνοιγμα του στην Κεντροαριστερά, θα μπορούσε να το επιτύχει μέσα από έναν εσωκομματικό διάλογο.

Τώρα, λόγω του τρόπου που χειρίζεται το συγκεκριμένο θέμα έχει απέναντι του την αριστερή πτέρυγα του κόμματος του και όχι μόνον.

Βέβαια, σημαντικό ρόλο σε αυτήν την εσωστρέφεια παίζουν και οι δημοσκοπήσεις που μέχρι τώρα δίνουν ένα σημαντικό προβάδισμα στην Νέα Δημοκρατία, μεγαλύτερο από το αποτέλεσμα των εθνικών εκλογών.

Έτσι, η αριστερή τάση έχει κάθε δικαίωμα να κατηγορεί την ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ για λανθασμένους χειρισμούς και για άσκηση αναποτελεσματικής αντιπολίτευσης.

Αλλά το σημαντικότερο μειονέκτημα αυτής μετατόπισης του ΣΥΡΙΖΑ προς την Κεντροαριστερά είναι το γεγονός πως αυτό το εγχείρημα το έχει πάρει επάνω του ο Αλ. Τσίπρας, που έχει στο παθητικό του τέσσερις συνεχόμενες ήττες.

Ο Αλ. Τσίπρας όταν παραμέριζε τον Αλαβάνο και εξωθούσε σε αποχώρηση το Αριστερό Ρεύμα ήταν παντοδύναμος και αήττητος.

Σήμερα, το σκηνικό είναι διαφορετικό και αυτό το γνωρίζουν οι εσωκομματικοί του αντίπαλοι.

Πάντως, αν κατορθώσει η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ και εκδιώξει ή περιθωριοποιήσει την αριστερή τάση του κόμματος, τότε ο Αλ. Τσίπρας θα ηγείται ενός κόμματος εντελώς άγνωστου σε αυτόν, καθώς δεν θα διαθέτει ιδεολογικό έρμα.

Μέχρι στιγμής αυτή η κατάσταση δίνει στον Κυριάκο Μητσοτάκη μεγάλη άνεση στις κινήσεις του.


Του Σάκη Μουμτζή
liberal.gr
 

Οι «αναλώσιμοι». Ιστορίες για «ιθαγενείς».
«Φτάνει πια με την «μονιμότητα» των πρώην πρωθυπουργών Σαμαράς, Καραμανλής, Παπανδρέου ή όποιος άλλος πρώην κάποια στιγμή θα πρέπει να καταλάβουν ότι δεν είναι κακή και η συνταξιοδότηση, η απεμπλοκή από την πολιτική» (Β. Κανέλλης, «ΤΟ ΒΗΜΑ», 30/01/2020).
Δεν ήταν «κεραυνός εν αιθρία» η νέα επίθεση του συγκροτήματος στον Κώστα Καραμανλή. Γιατί είναι προφανές ότι αυτός ήταν ο στόχος της «γνώμης» που δημοσιεύτηκε με την υπογραφή του κυρίου Β. Κανέλλη. Μπορεί να υπήρξε αναφορά και στους κυρίους Σαμαρά και Παπανδρέου αλλά είναι φανερό, ακόμα και από το ίδιο το δημοσίευμα, ότι κύριος στόχος ήταν ο Καραμανλής. Δεν αιφνιδιάστηκε κανένας αφού είναι συνεχείς οι επιθέσεις εναντίον του πρώην Πρωθυπουργού. Με κατασκευασμένα στοιχεία και με σαθρά έως γελοία επιχειρήματα. Είναι πρόσφατες οι μνήμες από το πρωτοσέλιδο -της άλλης εφημερίδας του συγκροτήματος του κυρίου Μαρινάκη(«ΤΑ ΝΕΑ», 14-15/12/2019)- με το οποίο διατυμπανίζεται –με πηχυαία γράμματα- ότι «ΓΙΑ ΟΛΑ ΦΤΑΙΕΙ Ο ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ». Ο κύριος Σημίτης, στον οποίο αποδίδεται η πρωτοσέλιδη καταγγελία, την διέψευσε αλλά η «δουλειά» είχε γίνει. Η διάψευση εν τούτοις ξεγύμνωσε τις σκοπιμότητες του συγκροτήματος.

Σε ποια επιχειρήματα στηρίζεται το «αίτημα» για «απόσυρση» των πρώην πρωθυπουργών; Αν το Κοινοβούλιο «ασφυκτιούσε» από «σύναξη των αρίστων» και έπρεπε να γίνει χώρος για την εισδοχή και άλλων θα υπήρχε, ένα ελαφρυντικό για το δημοσίευμα. Όμως αυτό δεν ισχύει. Ούτε ηλικιακό μπορεί να είναι το κριτήριο. Ο Καραμανλής, για παράδειγμα είναι μόνο 63 ετών. Ο Γεώργιος Παπανδρέου το 1963 έγινε πρωθυπουργός στα 75 του. Αν κάποιος αντιτείνει ότι αυτό ανήκε στις «παλιές εποχές» θα του θυμίσουμε ότι ο Ανδρέας επανεξελέγη το 1993 σε ηλικία επίσης 75 ετών και με απαγορευτικό πρόβλημα υγείας(με την αμέριστη στήριξη του συγκροτήματος). Αλλά και ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης εξελέγη το 1990 σε ηλικία 72 ετών ενώ παρέμεινε στο Κοινοβούλιο ως πρώην πρωθυπουργός από το 1993 μέχρι το 2004 –όταν αποσύρθηκε για να εισέλθει στην πολιτική ο Κυριάκος- δηλαδή μέχρι την ηλικία των 86(!!!) ετών. Δεν μπορεί λοιπόν κανένας να επικαλεσθεί ούτε το ποιοτικό αλλά ούτε το ηλικιακό κριτήριο.
Οι μέθοδοι αυτές εντάσσονται διαχρονικά στις πρακτικές διεκδίκησης και άσκησης της εξουσίας. Αν θέλεις να ελέγξεις μια κοινωνία ή έναν λαό πρέπει να του στερήσεις την ηγεσία. Να στρεβλώσεις ή να αποσαθρώσεις το θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας του πολιτεύματος και να εξουδετερώσεις τους φυσικούς ηγέτες του. Αυτή ήταν η επιδίωξη του Λύσανδρου με την κατάργηση της Δημοκρατίας και την εγκατάσταση των τριάκοντα τυράννων στην ηγεσία της πόλης των Αθηνών. Αυτή η λογική οδήγησε στο φρικιαστικό έγκλημα του Κατίν. Ποιο είναι αυτό το σύστημα που έχει στοχοποιήσει τον Καραμανλή, τον Σαμαρά δευτερευόντως και, μάλλον για άλλοθι, τον Παπανδρέου; Πρέπει να αναζητήσουμε τους λόγους αυτής της στοχοποίησης αν θέλουμε να απαντήσουμε στο πρώτο ερώτημα. Για όσους εξακολουθούν έστω και ρομαντικά να πιστεύουν στην εκπόρευση της νομιμοποιημένης εξουσίας από τους πολίτες, είναι φανερό, ότι αν ένα σύστημα θέλει να διαβρώσει ή να υποκλέψει αυτήν την νομιμοποίηση πρέπει να ακυρώσει την βούληση των πολιτών. Πρέπει να βγάλει από την μέση εκείνους οι οποίοι συγκεντρώνουν την αποδοχή των πολιτών αναγκάζοντας τους να στρέψουν αλλού –πάντα μεταξύ των επιλογών που τους διατίθενται από το σύστημα εξουσίας- την εμπιστοσύνη τους. Αυτή είναι η μόνη επιλογή, όταν παρά την συστηματική προσπάθεια φθοράς αυτών που αποτελούν την κύρια επιλογή των πολιτών, αυτοί εξακολουθούν να συγκεντρώνουν την επιδοκιμασία τους. Η διαβολή αξιοποιήθηκε την δεκαετία του 60 εναντίον του Καραμανλή με καταστροφική κατάληξη όταν ο πολιτικός Φρανκεστάιν(Ε.Κ.) που επωφελήθηκε διαλύθηκε στα εξ ων συνετέθη.
Η δημοσκόπηση της MRB-του Δεκεμβρίου- έδειξε ότι παρά τις ανηλεείς επιθέσεις του «άδηλου» συστήματος εξουσίας εναντίον του Καραμανλή αυτός εξακολουθεί να αποτελεί θετικό σημείο αναφοράς για τους πολίτες. Στο ερώτημα που τέθηκε για το πρόσωπο του Π.τ.Δ. –σε περίπτωση μη επανεκλογής Παυλόπουλου- απάντησε το 65%. Οι απαντήσεις ήταν αυθόρμητες -δεν τους ετέθη υπ’ όψιν κατάλογος ονομάτων- και ήταν καταλυτικές. Ο Καραμανλής 26%(δηλαδή 40% στο σύνολο των απαντήσεων), ο Σαμαράς 11,2%(17,2%), η Μπακογιάννη 8%(12,3%). Ακολουθούσε, πρώτος από το ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ ο Βενιζέλος 5,9%(9,9%) ενώ ο Σημίτης -παρά την διαχρονική «αγιογράφησή» του από τα εκδοτικά συμφέροντα- συγκέντρωσε το 2,4%(3,7%)! Φυσικά ούτε λόγος να γίνεται για την επιλεγείσα τελικώς κυρία Σακελλαροπούλου η οποία ήταν «στην χώρα του πουθενά». Ίσως μάλιστα η επιλογή της να αποτελεί την ουσιαστικότερη επιβεβαίωση του στόχου των συστημάτων εξουσίας που βρίσκονται πίσω από τις επιθέσεις εναντίον των πρώην πρωθυπουργών. Η δημιουργία δηλαδή ενός συστήματος εξουσίας που θα ξεφεύγει από τις προτιμήσεις των πολιτών. Είναι χαρακτηριστικό ότι, στην ίδια δημοσκόπηση, στο ερώτημα «ποιοι επιθυμούν την ανανέωση της θητείας Παυλόπουλου», στο σύνολο όσων απάντησαν στο σχετικό ερώτημα(85,9%) η πλειοψηφία(52,15%) δήλωσε ότι επιθυμεί την ανανέωση της θητείας του. Ίσως, τελικά, κάποιοι πανηγύριζαν την ημέρα της εκλογής της κυρίας Σακελλαροπούλου λέγοντας «φάγαμε τα ορντέβρ, τώρα έχουν σειρά τα κυρίως».
Έτσι αφού δεν μπόρεσαν να τους φθείρουν(βασικά τον Καραμανλή), με τις συνεχείς και αήθεις επιθέσεις των ΜΜΕ, επιδιώκουν να τους εξαναγκάσουν να αποσυρθούν αφήνοντας το πεδίο ελεύθερο. Ελεύθερο αλλά για ποίους; Για πολιτικά πρόσωπα -και δυνάμεις- που «αδικούνται» από τους πολίτες; Για πολιτικές και οικονομικές συμμαχίες αδηφάγων συμφερόντων που αδιαφορούν για το Δημόσιο συμφέρον; Ή αυτές οι συμμαχίες –αν υπάρχουν- χρησιμοποιούνται μόνο ως ενδιάμεσο στάδιο πριν τελικά η εξουσία καταλήξει απροσχημάτιστα εκεί που θεωρούν -αυτά τα οικονομικά συμφέροντα- ότι ανήκει; Δηλαδή στους ίδιους. Το παραμύθι της «αφωνίας»(«έχει πιεί το αμίλητο νερό», κατά τον δημοσιογράφο του Βήματος), εντάσσεται στην επιχειρηματολογία ενός κυκλώματος εξουσίας που συστηματικά προσπαθεί να εξουδετερώσει τον Καραμανλή επιδιώκοντας την «απόσυρσή» του. Επίμονα, επί δεκαετίες, τα ΜΜΕ του επιτίθενται, -«άφωνος», «πιττόγυρα», «ήπιε το αμίλητο νερό», «ο κουρασμένος της Ραφήνας», και αμέτρητες άλλες αθλιότητες υπαλλήλων της διαπλοκής που παριστάνουν του δημοσιογράφους-, ενώ άλλοι πολιτικοί «αγιογραφούνται», δίχως να καταφέρουν να τον εξουδετερώσουν πολιτικά. Χρησιμοποιούν φαιδρούς ισχυρισμούς, αντιστρέφοντας την πραγματικότητα, όπως ότι: «έχει δημιουργηθεί ένα επίσημο κι ένα ανεπίσημο «σύστημα» γύρω από τον πρώην πρωθυπουργό που τον «αβαντάρει» με την κάθε ευκαιρία», όταν οι ίδιοι φαίνεται να γράφουν εναντίον του εκτελώντας «συμβόλαιο». Την πρώτη ημέρα της εκλογής του στην ηγεσία της Ν.Δ. το «ΒΗΜΑ» είχε πρωτοσέλιδο την Ντόλι(πρόβατο) με τίτλο «κλωνοποίηση». Την ίδια άθλια μεταχείριση του επεφύλασσαν και κατά την διάρκεια της πρωθυπουργίας του.
Η πρακτική της «υπόγειας» και απρόκλητης επίθεσης εναντίον εκείνων που δεν μπορείς να πλήξεις καταπρόσωπο, είτε υποκινείται και υπαγορεύεται από αντιπάλους είτε από «φίλους», είναι πολιτικά και ηθικά ανέντιμη. Είναι συμπεριφορά εξουσιομανών που διακατέχονται από φοβίες και σύνδρομα μειονεξίας. Αν κάποια πρόσωπα ή κάποια πολιτικά συστήματα θεωρούν ότι αδικούνται γιατί δεν φτιάχνουν έναν αποκλειστικά δικό τους πολιτικό φορέα και να δοκιμάσουν την τύχη τους στις κάλπες; Αντί να αναζητούν «ξενιστές» στους οποίους να «επωάζονται» οι πολιτικές-ιδεολογικές τους απόψεις και να φωλιάζουν οι φιλοδοξίες τους γιατί δεν προχωράνε σε ένα δικό τους δημιούργημα όπως έκανε ο Ανδρέας το 1974 ιδρύοντας το ΠΑ.ΣΟ.Κ.; Αν δεν το κάνουν είναι γιατί ξέρουν ότι δεν μετράνε. Αυτό απέδειξε, για άλλη μια φορά η δημοσκόπηση της MRB. Φοβούνται ότι όταν χάσουν την στήριξη των ΜΜΕ θα αποδειχθεί ότι «ο Βασιλιάς είναι γυμνός». Φοβούνται την, «αγκυροβολημένη», δύναμη που έχουν στην λαϊκή συνείδηση ο Καραμανλής κυρίως αλλά και ο Σαμαράς.
Από το άλλο μέρος είναι εμφανείς οι θεσμικές αδυναμίες στην λειτουργία του πολιτεύματος. Είναι εμφανές ότι έχουν αντιστραφεί οι ρόλοι των εξουσιών και αμφισβητούνται αν δεν έχουν ήδη καταλυθεί τα «πρωτεία» της Βουλής και της Νομοθετικής Εξουσίας. Είναι εμφανές ότι, παρά τις διακηρύξεις, οι εξουσίες δεν είναι ανεξάρτητες αλλά διαπλέκονται. Οι πολίτες έχουν κάθε λόγο να θεωρούν ότι πολλές κρίσιμες αποφάσεις λαμβάνονται alacarteκαταλύοντας την ισοπολιτεία και την ισονομία. Οι πλειοψηφία των πολιτών διαπαιδαγωγείται και εθίζεται να θεωρεί δεδομένη και δικαιολογημένη την υπερίσχυση της οικονομίας έναντι των θεσμικών κανόνων. Να μην την ξενίζει η επιλογή εκπροσώπων με μη πολιτικά κριτήρια. Να επιλέγει βουλευτές και δημάρχους με αθλητικά-οπαδικά κριτήρια. Να μην θεωρεί δημοκρατική στρέβλωση την «υπεξαίρεση» της πολιτικής εξουσίας μέσω σκιωδών εκπροσώπων. Η οικονομία και η ανάπτυξη καθιερώνονται στα συλλογικά στερεότυπα ως σκοποί και όχι ως μέσα. Η κοινωνική ευημερία, τα ατομικά και συλλογικά δικαιώματα, το «δικαίωμα να έχουμε δικαιώματα» -κατά την Χάνα Άρεντ- ωθούνται στην λήθη.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, κάποια οικονομικά συμφέροντα έχουν πλέον βγει «στο ξέφωτο» αδιαφορώντας για τα προσχήματα. Έχοντας αλώσει τα μέσα ενημέρωσης τείνουν να τα μετατρέψουν σε όργανα ελέγχου και χειραγώγησης των πολιτών. Η πρόσφατη ποδοσφαιρική «τρικυμία» ήταν ενδεικτική του γεγονότος. Με εντεινόμενη δυναμική διεκδικούν κέντρα εξουσίας που δεν τους ανήκουν. Διεκδικούν εξουσίες που ανήκουν στους πολίτες και πρέπει να ασκούνται μέσω των εκπροσώπων του λαού στα πλαίσια της θεσμικής συγκρότησης του Δημοκρατικού πολιτεύματος. Οι καταγγελίες για πολιτικά πρόσωπα και τις σχέσεις εξάρτησής τους με οικονομικά συμφέροντα δεν ξαφνιάζουν πλέον κανέναν. Δημιουργείται στο εκλογικό σώμα ένας μιθριδατισμός που το εθίζει να θεωρεί φυσιολογικό βουλευτές να υπηρετούν επιμέρους επιχειρηματικά-οικονομικά ή αθλητικά συμφέροντα. Από την πλευρά τους αυτά τα οικονομικά συμφέροντα, «μεθυσμένα» από την δύναμή τους, απολαμβάνουν τις «υποκλίσεις» και την «ευπείθεια» ορισμένων πολιτικών. Απολαμβάνουν την επιρροή που διαθέτουν και που τους καθιστά «περισσότερο ίσους» έναντι των θεσμών από τους «κοινούς θνητούς». Δεν είναι λοιπόν απίθανο να σκοπεύουν –ορισμένοι εξ αυτών- στο μέλλον, να μην αρκεστούν στην άσκηση της εξουσίας μέσω αντιπροσώπων. Άλλωστε ο Μπερλουσκόνι και ο Τραμπ έχουν ανοίξει νέους δρόμους. Αρκεί να βγουν από την μέση τα «πολιτικά εμπόδια» που εξακολουθούν να αντιστέκονται, απολαμβάνοντας ταυτόχρονα την αγάπη των πολιτών σε πείσμα της συστηματικής διαβολής και του ανηλεούς «λιθοβολισμού» τους.
Αντωνάκος Αντώνης
08-02-2020
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.                 http://www.antonakos.edu.gr
Δημοσιεύθηκε ή αναδημοσιεύθηκε και στα sites: diktyo, dakekavalas, kallitheapress,
ττττ
 
Οι Αθηναίοι ρήτορες στα τέλη του 5ου και 4ου αιώνα π.Χ., συχνά κατέφευγαν στη λοιδορία και στη διαβολή ώστε να μειώσουν την προσωπικότητα του αντιπάλου τους. Όταν άρχισε το 346 π.Χ. η προσπάθεια της Αθήνας για ειρήνη με τον Φίλιππο, έλαβαν χώρα οξύτατες αντιπαραθέσεις μεταξύ των δύο ρητόρων. Οι ρήτορες χρησιμοποιούσαν τη διαβολή με σκοπό να δημιουργήσουν κατηγορίες για την προσωπικότητα του κάθε ρήτορα ξεχωριστά, παρουσιάζοντας κάθε είδους δυσφήμηση, δεν δίσταζαν να προβαίνουν σε προσωπικές αναφορές και χρησιμοποιούσαν κάθε μέσο,  ώστε να κερδίσουν τις εντυπώσεις των δικαστών. Δεν δίσταζαν να αναφερθούν στην καταγωγή, στην ανατροφή, στην οικογένεια με ακραίες αντιλογίες. Οι δύο ρήτορες παραμέριζαν τον ουσιαστικό πολιτικό λόγο, στρεφόμενοι επί προσωπικού. Αμφότεροι επιδίδονταν σε διαβολή της οικογενειακής ζωής (ο μεν Δημοσθένης για τη φτωχή ζωή του Αισχίνη, ο δε Αισχίνης για τον τρυφηλό βίο του Δημοσθένη). Ο Αισχίνης τον κατηγορούσε για την εύπορη καταγωγή του και τις υποτιθέμενες αγαθοεργίες του, και ο Δημοσθένης τον ανέφερε ως γιο δούλου, ως άτομο επικίνδυνο για την αθηναϊκή δημοκρατία. Επί πλέον, χρησιμοποιούσαν την ειρωνεία και στρέφονταν σε προσωπικές επιθέσεις έως τον πλήρη εξευτελισμό του αντιπάλου. Ο Αισχίνης, στον λόγο του Κατά Κτησιφώντος, χαρακτήριζε τον Δημοσθένη ως κίναιδο, άνθρωπο φοβισμένο, με αδυναμίες, μαλθακότητα, δειλό αλλά και πονηρό. Σε αντιδιαστολή, ο Δημοσθένης, στον λόγο του Περί του στεφάνου, χλεύαζε τις ασχολίες του Αισχίνη, χαρακτηρίζοντάς τον ως αλαζόνα, ειρωνευόμενος και διακωμωδώντας τον.
 
 
Το τουλάχιστον φαιδρό της ιστορίας, είναι ότι ισχυρίζονται, αντιστρέφοντας την πραγματικότητα, ότι: «έχει δημιουργηθεί ένα επίσημο κι ένα ανεπίσημο «σύστημα» γύρω από τον πρώην πρωθυπουργό που τον «αβαντάρει» με την κάθε ευκαιρία», όταν οι ίδιοι φαίνεται να γράφουν εκτελώντας «συμβόλαιο».
 
Φτάνει πια με την «μονιμότητα» των πρώην πρωθυπουργών
Σαμαράς, Καραμανλής, Παπανδρέου ή όποιος άλλος πρώην κάποια στιγμή θα πρέπει να καταλάβουν ότι δεν είναι κακή και η συνταξιοδότηση, η απεμπλοκή από την πολιτική
Πώς να το πεις αυτό; Ματαιοδοξία; Υστεροφημία; Πολιτική επιβεβαίωση; Ή μήπως αδυναμία αποδοχής της αποστρατείας;
Όπως και να το χαρακτηρίσεις, ίσως μόνο στην Ελλάδα συμβαίνει αυτό με τους πολιτικούς, ιδίως με τους πρώην πρωθυπουργούς. Όχι όλους, αλλά τους περισσότερους.
Πάρτε για παράδειγμα τον Κώστα Καραμανλή. Εχει αποχωρήσει από το Μέγαρο Μαξίμου από το 2009, δηλαδή πάνω από μία δεκαετία. Παρ’ όλα αυτά συνεχίζει να είναι βουλευτής, να καταλαμβάνει μια έδρα στο ελληνικό κοινοβούλιο, έστω κι αν έχει πιει το αμίλητο νερό.
Δεν κάνει ερωτήσεις, δεν έχει κοινοβουλευτικό έργο, παρευρίσκεται σε κρίσιμες ψηφοφορίες και κάνει μία δήλωση κάθε δύο χρόνια.
Βεβαίως, σε παρασκηνιακό επίπεδο είναι πανταχού παρών. Η λεγόμενη «καραμανλική πτέρυγα», οι επίσημοι αλλά και οι ανεπίσημοι πολιτικοί… followers του δεν σταματούν να μιλούν.
Συνεχίζουν να στηρίζουν τον πρώην πρωθυπουργό, αποκρούουν τις «επιθέσεις» που δέχεται ο κ. Καραμανλής, υποστηρίζουν το έργο των κυβερνήσεών του κι ενίοτε «διαρρέουν» ότι είναι ενεργός, ότι έχει ρόλο στη ΝΔ, ότι θα ήταν καλός… Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ.λπ. Γενικώς, έχει δημιουργηθεί ένα επίσημο κι ένα ανεπίσημο «σύστημα» γύρω από τον πρώην πρωθυπουργό που τον «αβαντάρει» με την κάθε ευκαιρία, πολλές φορές κι εν αγνοία του.
Πολλοί λένε ότι η παραμονή του στην ενεργό (όχι τόσο ενεργό για τον ίδιο) πολιτική, έχει να κάνει με την υστεροφημία του. Ότι μπορεί να υπερασπίζεται ευκολότερα το πέρασμά του από την πρωθυπουργία κι ότι μπορεί να έχει κι ένα μερίδιο της εξουσίας στο κόμμα του.
2) Στο ίδιο μήκος κύματος και ο Γιώργος Παπανδρέου. Κέρδισε πανηγυρικά τις εκλογές του 2009, παρέδωσε την εξουσία ο ίδιος, τον κατηγόρησαν για μύρια όσα κι αυτός δεν αποστρατεύτηκε.
Ενεργός πάντα, είτε στη Σοσιαλιστική Διεθνή, είτε στο εσωτερικό, επανέκαμψε το καλοκαίρι και στη Βουλή. Σε καμιά περίπτωση δεν τον λες συνταξιούχο πολιτικό, παρεμβαίνει όποτε το κρίνει σκόπιμο, υπερασπίζεται το δικό του έργο, αποκρούει τις επιθέσεις και είναι πάντα… ο γιος του Ανδρέα.
3) Η τρίτη περίπτωση είναι αυτή του Αντώνη Σαμαρά. Εχοντας περάσει από χίλια κύματα, έγινε πρωθυπουργός σε μια δύσκολη συγκυρία και είναι αλήθεια ότι πάλεψε για να μην καταρρεύσει η χώρα.
Οι πολίτες τον έκριναν, επέλεξαν τον Αλέξη Τσίπρα, αυτός παραιτήθηκε από τη ΝΔ αλλά ποτέ από την πολιτική.
Δεν πήγε σπίτι του, δεν άραξε ποτέ στον καναπέ του, κάνει συχνά παρεμβάσεις, έχει κι αυτός επίσημες και ανεπίσημες «σαμαρικές»… διμοιρίες που τον υποστηρίζουν, που κάνουν γενικών παιχνίδι και στα social media.
Η αλήθεια είναι ότι ο κ. Σαμαράς πίστευε και πιστεύει ότι του χρωστά η Ιστορία. Και γι’ αυτό ήθελε είτε μια κορυφαία θέση στην Ευρώπη είτε την Προεδρία της Δημοκρατίας.
Δεν έγινε τίποτε από τα δυο, τώρα βγήκε στο «αντάρτικο» και η ΝΔ θα ζήσει… ωραίες στιγμές με τον «Καλαματιανό».
Γιατί τέτοιο πείσμα;
Δεν έχει σημασία αν αυτοί οι τρεις πρωθυπουργοί έχουν τα δίκια τους. Αυτό που έχει ενδιαφέρον είναι το πείσμα τους να παραμείνουν στην πρώτη γραμμή της πολιτικής και να διεκδικούν αξιώματα ή στη χειρότερη περίπτωση την προσοχή της κοινής γνώμης.
Και για τον Κώστα Σημίτη ισχύει ότι αξιώματα δεν διεκδίκησε ποτέ, αλλά την προσοχή του κόσμου. Τουλάχιστον αυτός είναι επίσημα στην αποστρατεία.
Οι άλλοι τρεις γιατί πιστεύουν ότι πρέπει να είναι μπροστάρηδες; Γιατί θα πρέπει να καταλαμβάνουν θέσεις στη Βουλή αν το κοινοβουλευτικό τους έργο είναι μηδαμινό;
Γιατί πιστεύουν ότι με το να μην αποστρατεύονται έχουν μεγαλύτερη δύναμη για να υπερασπίζονται την ιστορία τους;
Και γιατί τα κόμματα θα πρέπει να κρέμονται κάθε φορά από τα χείλη τους, μη τυχόν και πουν κάτι που θα ταράξει τα νερά;  Ή μη τυχόν και επηρεάζουν ομάδες της Κοινοβουλευτικής Ομάδας και προκαλέσουν εμφύλιο και διασπάσεις;
Δεν θα έπρεπε κανονικά να πάνε σπίτι τους και να γράψουν τα απομνημονεύματά τους;
Γιατί αυτή η διαρκής ενασχόληση με το υπερεγώ τους, λες και η πολιτική είναι κάτι στατικό και πρέπει να βλέπουμε πρόσωπα του παρελθόντος;
Τι γίνεται στο εξωτερικό; Χάνει ο πολιτικός; Πάει σπίτι του, δεν στήνει «παραμάγαζα» για να πετύχει τη… δικαίωση που του στέρησε ο ελληνικός λαός.
Δεν είναι κακή η πολιτική συνταξιοδοτηση. Δεν είναι καθόλου κακή η αποστρατεία. Αντιθέτως μπορεί να προσφέρει πολλά στην πατρίδα και στα κόμματα.
Κυρίως να προσφέρει ανανέωση, λήθη, δημιουργία μιας νέας πολιτικής τάξης που δεν θα έχει τα βαρίδια του παρελθόντος. Κι από αυτά Σαμαράς, Καραμανλής, Παπανδρέου ή Σημίτης έχουν πολλά.
Δηλαδή τι να περιμένουμε; Μετά από μια 20ετία τον Τσίπρα να ξαναδιεκδικεί να γίνει πρωθυπουργός για να ξαναγράψει ιστορία;
Ας τελειώνουμε με όλο αυτό το σύστημα που σώνει και καλά θέλει να διασώζει πρώην πρωθυπουργούς. Εκαναν τη δουλειά τους, αγαπήθηκαν, μισήθηκαν; Ας πάνε σπίτι τους. Τελεία και παύλα.
 
Δευτέρα, 03 Φεβρουαρίου 2020 01:39

Το μέλλον του Τσίπρα

Γράφτηκε από

Το μέλλον του Τσίπρα Ο Αλέξης Τσίπρας βρίσκεται σε αναζήτηση σοβαρού πολιτικού ρόλου σε συνθήκες που κάθε άλλο παρά τον ευνοούν.

Στις δημοκρατίες, η πολιτική ηγεσία είναι συνάρτηση τεσσάρων κυρίως παραγόντων: της φυσιογνωμίας του ίδιου του ηγέτη,  της γενικότερης ιστορικής συγκυρίας μέσα στην οποία δρα, του πολιτικού και θεσμικού πλαισίου της χώρας της οποίας ηγείται, και των προτιμήσεων των ψηφοφόρων. 
Σε όσες δημοκρατίες διαθέτουν στέρεο θεσμικό πλαίσιο και λειτουργούν σε σχετικά ομαλές ιστορικές συνθήκες, οι ηγέτες δρουν ως εντολοδόχοι που προσπαθούν να ανταποκριθούν στις ανάγκες των πολιτών με τον τρόπο που εκείνοι θεωρούν καλύτερο.

Οι δε ψηφοφόροι, ως εντολείς, ψηφίζουν ως ηγέτη εκείνον που θεωρούν ότι προσφέρει το καλύτερο πρόγραμμα για την ικανοποίηση των αναγκών τους.

Τα πράγματα είναι αλλιώς σε δημοκρατίες με ασθενικούς θεσμούς που δοκιμάζονται από μεγάλες ιστορικές κρίσεις.

Σε τέτοιες περιπτώσεις, ακριβώς επειδή οι προτιμήσεις των ψηφοφόρων επηρεάζονται από τον τρόμο του παρόντος και την ανασφάλεια του μέλλοντος, συχνά εμφανίζονται ηγέτες που προσφέρουν απατηλές υποσχέσεις αντί για θετικό πρόγραμμα, που χρησιμοποιούν διχαστικό αντί συναινετικό λόγο, και που απευθύνονται στο άμεσο θυμικό των ψηφοφόρων αντί της αργής ορθολογικής σκέψης.

Σε ένα τέτοιο ακριβώς πολιτικό τοπίο κρίσης βρήκαν εύφορο έδαφος για να αναπτυχθούν τα ηγετικά προσόντα του Αλέξη Τσίπρα.

Καθώς όμως η κρίση πια υποχωρεί και το πολιτικό τοπίο στη χώρα αλλάζει γρήγορα, ποιο μπορεί να είναι το μέλλον για τον ταλαντούχο τέως πρωθυπουργό;

Ο χαρακτήρας της ηγεσίας Τσίπρα έχει, μέχρι στιγμής, περάσει από τρία στάδια. 


Στο πρώτο στάδιο, που ξεκινάει από την εκτίναξη των ποσοστών του ΣΥΡΙΖΑ στις διπλές εκλογές του 2012 και φτάνει μέχρι την πρώτη εκλογική νίκη του 2015, ο Τσίπρας αναδείχθηκε στο είδος του ηγέτη που συνήθως ονομάζουμε «χαρισματικό». Τέτοιοι ηγέτες εμφανίζονται συνήθως σε περιόδους μεγάλων εθνικών κρίσεων και καταφέρνουν να προσελκύσουν μάζες οπαδών με την υπόσχεση να σαρώσουν το παλιό πολιτικό σύστημα (που προξένησε την κρίση) και στη θέση του να δημιουργήσουν ένα εντελώς νέο.

Πράγματι, η περιδίνηση της χώρας που είχε ξεκινήσει με το πρώτο μνημόνιο του 2010, συνεχίστηκε με τις λαϊκές αντιδράσεις και την κάθετη πτώση της εμπιστοσύνης στους θεσμούς το 2011, και κατέληξε στην κατάρρευση του παλαιού δικομματικού συστήματος το 2012, αποτέλεσε ιδανικό περιβάλλον για την εκτόξευση του νεαρού ηγέτη στην πολιτική στρατόσφαιρα.

Από τη θέση του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ο χαρισματικός Τσίπρας εκμεταλλεύθηκε στο έπακρο τα αισθήματα θυμού, ανασφάλειας και φόβου που ήταν διάχυτα στην κοινωνία για να πλήξει την τότε κυβέρνηση, όπως επίσης εκμεταλλεύθηκε ελαττωματικούς θεσμούς που επέτρεψαν την κατάχρηση της διαδικασίας για εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας έτσι ώστε να προκληθούν εθνικές εκλογές.

Ετσι άνοιξε ο δρόμος για το δεύτερο στάδιο της ηγεσίας Τσίπρα, που ξεκίνησε με την πρώτη εκλογική του νίκη και την ανάληψη της πρωθυπουργίας το 2015, συνεχίστηκε ως μακρά συγκυβέρνηση με τους Ανεξάρτητους Ελληνες, και τερματίστηκε με τις εκλογικές ήττες του 2019.

Ηταν σε αυτήν την περίοδο που κορυφώθηκε η ελληνική κρίση μετά την αποτυχία των διαπραγματεύσεων με τους δανειστές, την επιβολή ελέγχων στην κίνηση κεφαλαίων, το φιάσκο του δημοψηφίσματος, το τρίτο μνημόνιο και τα νέα επώδυνα μέτρα που ακολούθησαν, την παντελή αδυναμία διαχείρισης της καταστροφής που προκάλεσαν οι πυρκαγιές το καλοκαίρι του 2018. Ο Τσίπρας είχε ήδη απολέσει το «χάρισμά» του.

Κυβέρνησε τη χώρα ως κλασικός λαϊκιστής ηγέτης, δηλαδή, υποδαυλίζοντας την πόλωση και υποβαθμίζοντας τους θεσμούς της πολιτείας.

Για πρώτη φορά, επίσης, βρέθηκε αντιμέτωπος με αξιόλογο αντίπαλο πολιτικό δέος, αφού, από τον Φεβρουάριο του 2016, ο νέος αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας απέκτησε δημοσκοπικό προβάδισμα, το οποίο ουδέποτε έχασε. Ακόμη και η πρωτοβουλία Τσίπρα για την επίλυση του Μακεδονικού, που ήταν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για την επιδίωξη συναινέσεων και ανάδειξη των θεσμών, θυσιάστηκε χάριν της πόλωσης.

Στο μεταξύ, μέσα σε κλίμα διαψευσμένων προσδοκιών, οι ψηφοφόροι ήδη εγκατέλειπαν τον Τσίπρα και το κόμμα του.

Το τρίτο στάδιο εξέλιξης της ηγεσίας Τσίπρα ξεκίνησε με την ήττα στις εθνικές εκλογές του 2019. Από τότε, ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται σε αναζήτηση σοβαρού πολιτικού ρόλου σε συνθήκες που κάθε άλλο παρά τον ευνοούν.

Πρώτα πρώτα, το πολιτικό κλίμα που υποβοήθησε την αρχική χαρισματική του άνοδο στην εξουσία έχει αλλάξει. Η χώρα πλέον δείχνει να αφήνει πίσω της την πολυετή κρίση και να πορεύεται σταθερά προς μια κατάσταση πολιτικής και θεσμικής ομαλότητας.

Επιπλέον, το νέο πολιτικό περιβάλλον δεν διευκολύνει τη στρατηγική πόλωσης. Ετσι, ο φύσει διχαστικός Τσίπρας είναι θέσει υποχρεωμένος να παρακολουθεί την κυβέρνηση σε σημαντικές συναινετικές πρωτοβουλίες, όπως η απόδοση δικαιώματος ψήφου στους απόδημους Ελληνες και η πρόταση Σακελλαροπούλου για την Προεδρία της Δημοκρατίας, περιοριζόμενος έτσι σε ρόλο κομπάρσου. 

Πέραν όμως του γεγονότος ότι προς το παρόν η αντιπολίτευση αδυνατεί να καταναλώσει τον όγκο πολιτικής που παράγει η κυβέρνηση, οι προτιμήσεις των ψηφοφόρων έχουν επίσης μεταβληθεί.

Καθώς η εμπιστοσύνη στους θεσμούς επιστρέφει και οι τρεις εξουσίες του κράτους γίνονται πάλι διακριτές, η ελληνική κοινωνία δείχνει να εκτιμά
  • τον τεχνοκρατικό προγραμματισμό (αντί ανεύθυνων συνθημάτων), 
  • την πολιτική μετριοπάθεια (αντί της πόλωσης), 
  • την ενδυνάμωση των θεσμών (αντί της απαξίωσής τους), και 
  • τις επιμέρους ρεαλιστικές μεταρρυθμίσεις (αντί της συνολικής ανατροπής του συστήματος).

Το ηγετικό φαινόμενο Τσίπρα εμπεριέχει το εξής παράδοξο:

Προήλθε αρχικά από την κρίση και στη συνέχεια ανήλθε στην εξουσία χάριν αυτής.

Εχασε όμως την εξουσία μόλις, επί δικής του πρωθυπουργίας, η χώρα ξέφυγε επιτέλους από τον κλοιό των (αναγκαίων και μη) μνημονίων και η κρίση άρχισε να υποχωρεί.

Στο νέο περιβάλλον πολιτικής ομαλότητας, ο Τσίπρας βρίσκεται αντιμέτωπος με το δίλημμα του νέου χαρακτήρα που θα δώσει στην ηγεσία του.

  • Θα προσπαθήσει να αναβιώσει τον ρόλο του παλιού δημεγέρτη όταν οι σημερινοί ψηφοφόροι-εντολείς επιζητούν συναινετικές λύσεις; 
  • Ή θα επιχειρήσει να προτείνει ένα δικό του εναλλακτικό πρόγραμμα μετριοπαθών μεταρρυθμίσεων κόντρα στο ριζοσπαστικό του πολιτικό ένστικτο αλλά και απέναντι στο ίδιο του το κόμμα; 

Η επιλογή δεν είναι μόνο δύσκολη, είναι και αδιέξοδη.

Εφόσον η χώρα παραμείνει σε συνθήκες ομαλότητας, όποιον από τους δύο δρόμους και να διαλέξει ο Τσίπρας, η προοπτική επιστροφής του στην εξουσία φαντάζει μακρινή, ίσως και ακατόρθωτη.
ΤΑΚΗΣ Σ. ΠΑΠΠΑΣ
kathimerini.gr
Δευτέρα, 03 Φεβρουαρίου 2020 01:39

Ν. Λυγερός: Τουρκία πάει μόνο ως εκεί που την παίρνει

Γράφτηκε από
 
Μπορεί η Τουρκία να εμφανίζεται, τουλάχιστον σε επικοινωνιακό επίπεδο, ότι ελέγχει την κατάσταση αλλά η πραγματικότητα είναι θεμελιακά διαφορετική και όλες οι κινήσεις της είναι ουσιαστικά απεγνωσμένες. Διότι δεν μπορεί να μπει στην ενεργειακή σκακιέρα. Έτσι η Τουρκία πάει μόνο ως εκεί που την παίρνει. Αφού δεν κατάφερε να κάνει τίποτα με την Αίγυπτο ούτε με τη Λιβύη τελικά εκβίασε την κυβέρνηση της Τρίπολης, επειδή είναι αδύναμη και χρειάζεται όπλα, για να πετύχει ένα μνημόνιο το οποίο είναι εκ φύσης άκυρο, αφού δεν πρόκειται να το κυρώσει η Βουλή της Λιβύης. Και βέβαια δεν κατάφερε να λυγίσει τον Χαφτάρ που συνεχίζει ακάθεκτος τον αγώνα της απελευθέρωσης της Λιβύης. Επίσης όταν η Τουρκία δηλώνει σε αυτό το πλαίσιο ότι τα ελληνικά νησιά δεν έχουν ούτε ΑΟΖ, ούτε
υφαλοκρηπίδα, αλλά ακόμα και την παράλογη οριοθέτηση την έκανε αποφεύγοντας τα θαλάσσια οικόπεδα της Ελλάδας και πιο συγκεκριμένα ακόμα της Κρήτης. Άλλωστε μόλις προσπαθεί να εισχωρήσει στην ελληνική υφαλοκρηπίδα αμέσως και άμεσα επεμβαίνει η ελληνική φρεγάτα Νικηφόρος Φωκάς για να βάζει τα πράγματα στη θέση τους. Όμως αυτές οι κινήσεις δεν υποστηρίζονται με τον πρέποντα τρόπο από τα δικά μας ΜΜΕ και ο λαός μας μένει με την εντύπωση ότι δεν κάνει τίποτα το Πολεμικό Ναυτικό και ότι το ίδιο ισχύει για την Πολεμική Αεροπορία. Ενώ η πραγματικότητα στο έδαφος είναι ότι οι Ένοπλες Δυνάμεις αποκρούουν κάθε τουρκική προσπάθεια να εισβάλλει στη χώρα μας. Έτσι η Τουρκία μπορεί να κερδίζει τις εντυπώσεις σε επικοινωνιακό επίπεδο, αλλά όχι στην πράξη.

Ν. Λυγερός

Δευτέρα, 27 Ιανουαρίου 2020 01:31

Γιατί ο Τσίπρας τρέμει τις εκλογές

Γράφτηκε από
 
Γιατί ο Τσίπρας τρέμει τις εκλογέςΜε την ψήφιση του νέου εκλογικού νόμου έσβησε μαζί με την απλή αναλογική και η ελπίδα του Α.Τσίπρα να γίνει ρυθμιστής των εξελίξεων. Βέβαια, το όνειρο αυτό ο Τσίπρας προσπαθεί να το κρατήσει ζωντανό με την στρατηγική της κυβέρνησης μειοψηφίας. 
Δηλαδή, μετά τις πρώτες εκλογές που θα διεξαχθούν με το σύστημα της απλής αναλογικής, κατά την διαδικασία των διερευνητικών εντολών, να σχηματισθεί κυβέρνηση από τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΙΝΑΛ—και ενδεχομένως και από κάποιο άλλο κόμμα της Αριστεράς που θα εισέλθει στην βουλή—μια κυβέρνηση που θα τύχει της ανοχής όλων των άλλων κομμάτων, πλην Νέας Δημοκρατίας. 

Προφανώς αυτό το σενάριο δεν έχει καμιά ελπίδα πραγματοποίησης, καθώς το ΚΙΝΑΛ, δεν πρόκειται να συμπράξει με τον ΣΥΡΙΖΑ, για πολλούς λόγους, μεταξύ των οποίων πως στις αμέσως επόμενες εκλογές που θα διεξαχθούν με την ενισχυμένη αναλογική, θα εξαϋλωθεί πολιτικά. 
Η κυβέρνηση μειοψηφίας είναι ένα τρυκ που επινόησε ο Α.Τσίπρας για να δώσει μια προοπτική στα στελέχη του, που γνωρίζουν πως διαφορετικά βαδίζουν σε δύο συνεχόμενες εκλογικές ήττες. 
Είναι λογικό ο πρωθυπουργός να θέλει να ακυρώσει τον νόμο της απλής αναλογικής, όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Είναι όμως δεδομένο πως, ενόσω σοβεί η Ελληνοτουρκική κρίση, η πατρίδα μας δεν μπορεί επί εβδομήντα ημέρες, περίπου, να κυβερνάται από υπηρεσιακή κυβέρνηση. 
Η Νέα Δημοκρατία απέδειξε πως, από την ίδρυση της, είναι ένα κόμμα που δεν παίζει την Ελλάδα στα ζάρια. Η Νέα Δημοκρατία δεν είναι ΣΥΡΙΖΑ. Η Νέα Δημοκρατία δεν είναι ένα κόμμα ιδεοληπτικών και τυχοδιωκτών. Συνεπώς, εκλογές μέσα στην άνοιξη φαντάζουν αδύνατες. Αν πρόκειται να διεξαχθούν προώρως,  το πιο πιθανό χρονικό διάστημα είναι το φθινόπωρο. 
Αυτό ακριβώς τρέμει ο Α.Τσίπρας και οι συνεργάτες του. Μια διπλή εκλογική νίκη του Κυριάκου Μητσοτάκη, αθροίζει συνολικά έξι ήττες για τον «άχαστο». Το πρόβλημα πλέον δεν θα είναι η εσωκομματική αμφισβήτηση, αλλά το γεγονός πως ο Α.Τσίπρας θα καταγραφεί στην κοινωνία ως ο loser.
Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης νομίζω πως έχει αντιληφθεί ότι τις δημοσκοπήσεις  δεν τις κατασκευάζουν τα «βοθροκάναλα». Και φαντάζομαι να κατάλαβε πως οι «ευχάριστες» μετρήσεις τύπου Vox pop analysis, μόνον τον αποπροσανατολίζουν. 
Ας θυμηθούμε πως παραμονές των ευρωεκλογών όλος ο περίγυρος του Τσίπρα του διαμηνούσε πως οι εκλογές είναι ντέρμπι. Και αυτός πίστευε αυτούς και όχι όλες τις δημοσκοπήσεις που κατέδειχναν θρίαμβο της Νέας Δημοκρατίας. 
Ετσι, τώρα ο Α.Τσίπρας αντιλαμβάνεται πως δεν έχει περιθώριο άλλων δύο εκλογικών ηττών, όπως μαρτυρούν όλες οι δημοσκοπήσεις. Και ο πανικός του γίνεται μεγαλύτερος, καθώς εφτά σχεδόν μήνες από τις εθνικές εκλογές, δεν μπόρεσε να συγκροτήσει έναν πειστικό αντιπολιτευτικό λόγο. Και αυτό δεν είναι ένα συγκυριακό φαινόμενο, αλλά αφορά την ίδια την αντίληψη που έχει η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ για την μεταμνημονιακή πραγματικότητα. 
Αδυνατεί να την συλλάβει και να την αναλύσει με εργαλεία διαφορετικά από αυτά που χρησιμοποιούσε την περίοδο 2011-2014. Ετσι, φαίνεται πως η Νέα Δημοκρατία—πλην δραματικού απροόπτου- θα κυριαρχήσει συντριπτικά στην πολιτική ζωή της Ελλάδος την δεκαετία του 2020. 
Και αυτό θα πιστοποιηθεί—πέραν όλων των άλλων—και από την καταγραφή έξι συνεχόμενων ηττών του ΣΥΡΙΖΑ. 
Αυτός ακριβώς είναι ο εφιάλτης του Α.Τσίπρα.
 
liberal.gr
  F16«Δεν φοβάμαι την Ελλάδα. Όχι μόνο είμαστε έτοιμοι αλλά τελευταία αποδείχθηκε ότι ξυπνάει μέσα μας το ελληνικό συναίσθημα και η ελληνική λεβεντιά».
Στην πρωινή εκπομπή του Open, «Ώρα Ελλάδος 07:00», μίλησε ο Αντιπτέραρχος της Πολεμικής Αεροπορίας Γιώργος Γερούλης, για τα ελληνοτουρκικά και την τουρκική προκλητικότητα.
Ο Έλληνας Αντιπτέραρχος τόνισε ότι είμαστε στο υψηλότερο επίπεδο της έντασης το οποίο αν δεν διαχειριστεί σωστά, τότε περνάμε στο στάδιο της κρίσης.

«Αν δεν καταφέρουμε να ξεπεράσουμε και να αποκλιμακώσουμε την ένταση, η κρίση είναι αναπόφευκτη. Αλλά εκεί δεν φοβάμαι την Ελλάδα. Όχι μόνο είμαστε έτοιμοι αλλά τελευταία αποδείχθηκε ότι ξυπνάει μέσα μας το ελληνικό συναίσθημα και η ελληνική λεβεντιά».
Για το αποτέλεσμα κάποιας έντασης ανάμεσα σε Ελλάδα και Τουρκία, ο κ. Γερούλης υπογράμμισε πως: «Θα πάθουν τέτοιο χουνέρι οι φίλοι μας, που θα καλέσουν άλλους να λύσουν το πρόβλημα... Αν τολμήσουν να το κάνουν αυτό».
Στην ερώτηση για το αν Ελλάδα θα είναι μόνη της στην αρχική φάση ενός τέτοιου ενδεχομένου, ή αν θα έχει στο πλευρό της κάποιους συμμάχους, ο Αντιπτέραρχος ήταν κατηγορηματικός και τόνισε πως: «θα είμαστε μόνοι μας, αν δεν εξασφαλίσουμε μόνοι μας το αυτονόητο».
«Η ετοιμότητα είναι ο πρόδρομος της επιτυχούς διαχείρισης μιας κρίσης. Μετά από την κρίση, είναι το πως θα διαχειριστούμε το αποτέλεσμα και εκεί μπαίνουν οι διεθνείς παράγονtες και οι διεθνείς σχέσεις που πρέπει να προετοιμάσουμε από τώρα. Στην επόμενη φάση, δεν θα είμαστε μόνοι μας».
Τέλος, ο κ. Γερούλης ανέφερε πως: «έχουμε σαφή υπεροχή στο κομμάτι της τακτικής, έχει αποδειχθεί κι άλλες φορές», ενώ επεσήμανε πως η πιθανότητα ενός θερμού επεισοδίου με την Τουρκία θα πραγματοποιηθεί εκεί που διεξάγονται οι παραβιάσεις, στο νοτιανατολικό άκρο του Αιγαίου.
Παρασκευή, 24 Ιανουαρίου 2020 01:08

Γερμανική Βουλή: Παράνομο το μνημόνιο Τουρκίας - Λιβύης

Γράφτηκε από
 

german_mainΚόλαφος για τον Tούρκο πρόεδρο η γνωμάτευση της Επιστημονικής Υπηρεσίας της γερμανικής Βουλής - Σε εξαντλητική παρουσίασή της, αποφαίνεται ότι το μνημόνιο παραβιάζει τη Σύμβαση του Διεθνούς Δικαίου Θαλάσσης

 
H νομική προσέγγιση του μνημονίου κατανόησης ανάμεσα στην Τουρκία και τη Λιβύη σχετικά με τη δικαιοδοσία των θαλασσίων ζωνών στην ανατολική Μεσόγειο από την Επιστημονική Υπηρεσία της γερμανικής ομοσπονδιακής βουλής είναι εξαντλητική και καταγράφεται σε 18 σελίδες. Σε αυτές, όπως αποκαλύπτεται σε ρεπορτάζ της Deutsche Welle,  περιγράφεται με μεγάλη λεπτομέρεια η προβληματική υπό το πρίσμα και των διεκδικήσεων της Τουρκίας στο Αιγαίο και στην κυπριακή ΑΟΖ, και από την άλλη των νομικών θέσεων της ελληνικής πλευράς. Γίνεται συστηματική καταγραφή και παρουσίαση όλων των επιστολών που οι δύο χώρες απέστειλαν στα ΗΕ μετά την υπογραφή του μνημονίου κατανόησης στις 27 Νοεμβρίου του 2019 ανάμεσα στον τούρκο πρόεδρο και τον πρωθυπουργό Σαράτζ, η οποία έγινε «χωρίς τη σύμφωνη γνώμη με άλλες μεσογειακές χώρες» και καταλήγει στο συμπέρασμα ότι το μνημόνιο παραβιάζει το εθιμικό Δίκαιο Θαλάσσης και κατά συνέπεια είναι παράνομο και λειτουργεί σε βάρος τρίτων.


Παραβίαση του εθιμικού δικαίου


Πιο αναλυτικά, σύμφωνα με τα βασικά σημεία, στα οποία καταλήγει η επιστημονική υπηρεσία της γερμανικής βουλής, λόγω της απόρριψης του μνημονίου από το λιβυκό κοινοβούλιο στις 4 Ιανουαρίου του 2020, εγείρονται αμφιβολίες για το κατά πόσο το μνημόνιο μπορεί να τεθεί σε ισχύ σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο. Από την άλλη πλευρά Ελλάδα και Τουρκία υπό το πρίσμα της διένεξης στο Αιγαίο, υποστηρίζουν διαφορετικές νομικές θέσεις σε ότι αφορά την αναγνώριση, την διεκδίκηση δικαιωμάτων και την οριοθέτηση των θαλασσίων περιοχών, ειδικότερα της ΑΟΖ. Στο άρθρο 121 παράγραφος 2 της Σύμβασης των ΗΕ για το Δίκαιο Θαλάσσης εμφαίνεται σαφώς ότι οι νήσοι ανεξάρτητα του μεγέθους τους διαθέτουν υφαλοκρηπίδα. Συνεπώς οι θαλάσσιες περιοχές των νήσων θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη κατά την οριοθέτηση των ΑΟΖ. Εκτός αυτού η Τουρκία δεν μπορεί να προβάλλει ως νομικά δεσμευτικό τον ισχυρισμό, ότι οι προβλέψεις της Σύμβασης για το Δίκαιο Θαλάσσης, σύμφωνα με το οποίο ακόμη και οι νήσοι διαθέτουν ΑΟΖ, δεν τη δεσμεύουν, αφού η χώρα δεν έχει επικυρώσει τη σύμβαση, επειδή (ακόμη και τρίτα κράτη που δεν έχουν προσχωρήσει και επικυρώσει τη σύμβαση) δεσμεύονται μέσω του εθιμικού δικαίου.

 
Μάλιστα σε ένα άλλο σημείο των συμπερασμάτων επισημαίνεται σαφώς ότι το τουρκολιβυκό μνημόνιο παραβιάζει το αναγνωρισμένο εθιμικό δίκαιο των ελληνικών νησιών με το να «αρνείται» την ελληνική ΑΟΖ νοτιοανατολικά της Κρήτης και δημιουργεί (αντιποιείται) μια δική της ενιαία ΑΟΖ μέχρι τις ακτές της Κρήτης και της Ρόδου. Τέλος, στα συμπεράσματα αναφέρεται ότι η θαλάσσια οριοθέτηση των ΑΟΖ των νήσων είναι σε ορισμένες περιπτώσεις πολύπλοκη. Φαίνεται όμως η οριοθέτηση της ΑΟΖ στην ανατολική Μεσόγειο, έτσι όπως προβλέπεται από το διμερές μημόνιο, δεν εναρμονίζεται με τις αρχές της ακριβοδίκαιης οριοθέτησης (equitable delimitation, υπό την έννοια του άρθρου 74 της Σύμβασης του Δικαίου Θαλάσσης.

Να θέσει θέμα μνημονίου η Μέρκελ

Ενδιαφέρουσα και μια ακόμη πτυχή από την παρουσίαση των επιχειρημάτων είναι η θέση που εκφράζουν οι νομικοί της γερμανικής βουλής ότι τυχόν διαπραγμάτευση για την οριοθέτηση της ΑΟΖ στην ανατοτολική Μεσόγειο μπορεί να γίνει μόνο «λαμβάνοντας υπόψη τις θαλάσσιες περιοχές των ελληνικών νησιών και με τη σύμφωνη γνώμη της Ελλάδας, της Κύπρου και ενδεχομένως άλλων μεσογειακών χωρών."

 
Η βουλευτής του κόμματος «Η Αριστερά», τουρκικής καταγωγής Σεβίμ Ντάγκντελεν, η οποία και ζήτησε από την επιστημονική υπηρεσία τη γνωμάστευση, κάλεσε την καγκελάριο Μέρκελ να θέσει θέμα μνημονίου στην συνάντησή της Παρασκευής με τον πρόεδρο Ερντογάν. "Όποιος, όπως ο τούρκος πρόεδρος, παραβιάζει το διεθνές δίκαιο στη περιοχή και με επιθετική εξωτερική πολιτική στηρίζει την ισλαμιστική τρομοκρατία στην περιοχή, δεν μπορεί να είναι εταίρος» τόνισε η κυρία Ντάγκντελεν. Σε ότι αφορά τη γνωμάτευση της επιστημονικής υπηρεσίας, η βουλευτής υποστηρίζει ότι αποτελεί ένα ακόμα στοιχείο για το ότι η γερμανική κυβέρνηση θα πρέπει να σταματήσει άμεσα τις πωλήσεις όπλων και τη χορήγηση οικονομικής βοήθειας στην Τουρκία.
 
Ηχηρό μήνυμα στην Άγκυρα έστειλε το Κοινοβούλιο της Λιβύης δια στόματος του συμβούλου του προέδρου του Κοινοβουλίου, Άρεφ Αλί Ναγιέντ, ο οποίος επί του παρόντος βρίσκεται στην Αθήνα. Οι Λίβυοι δεν αναγνωρίζουν το τουρκολιβυκό μνημόνιο και κατά συνέπεια η ελάχιστη επιρροή που διέθετε η κυβέρνηση εθνικής συμφωνίας στην Τρίπολη, πλέον είναι ανύπαρκτη.

Ο Εθνικός Στρατός της Λιβύης (LNA), καθώς και η Βουλή των Αντιπροσώπων, από την πρώτη στιγμή καταδίκασαν την τουρκική παρέμβαση στη χώρα, προσεγγίζοντας παράλληλα την Αθήνα. Είναι απαραίτητο για τη χώρα μας να υπάρξει άμεση ανταπόκριση στη φιλία που προσφέρουν οι Λίβυοι, διότι τα δύσκολα έρχονται και η κύρια πηγή τους θα είναι η Τουρκία.
Το μήνυμα πως τα μνημόνια μεταξύ της Τουρκίας και της κυβέρνησης της Τρίπολης είναι άκυρα και ανυπόστατα, έστειλε από την Αθήνα ο Δρ Άρεφ Αλί Ναγιέντ (Aref Ali Nayed), σύμβουλος του προέδρου του Κοινοβουλίου της Λιβύης, πρώην πρεσβευτής της Λιβύης στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και επικεφαλής του Λιβυκού Ινστιτούτου για Ανώτερες Σπουδές. «Τα μνημόνια μεταξύ της Τουρκίας και της κυβέρνησης της Τρίπολης έχουν επισήμως ακυρωθεί. Σύμφωνα με τον νόμο της Λιβύης, δεν υπάρχουν.
Το Κοινοβούλιο της Λιβύης σε ειδική συνεδρίασή του ακύρωσε τα μνημόνια ως άκυρα και ανυπόστατα. Τέτοιες αποφάσεις χρειάζονται την κύρωση του Κοινοβουλίου. Χωρίς την έγκριση του Κοινοβουλίου είναι ανυπόστατες. Το Kοινοβούλιο όχι απλώς δεν τα ακύρωσε, αλλά στην πραγματικότητα ενεργά ανακοίνωσε πως είναι άκυρα και ανυπόστατα. Είναι παράνομα» ανέφερε χαρακτηριστικά ο Άρεφ Αλί Ναγιέντ σε ημερίδα που πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα.
Μιλώντας για τα αποτελέσματα της διάσκεψης του Βερολίνου μετά την ημερίδα και πριν από τη συνέντευξη με Έλληνες δημοσιογράφους, ο Λίβυος ακαδημαϊκός είπε ότι υπάρχουν θετικά σημεία που μπορούν να αναπτυχθούν περαιτέρω, αλλά επίσης έχει και κάποια αρνητικά, με κυριότερο ότι δεν αντιμετώπισε την άκυρη συμφωνία μεταξύ της Τουρκίας και του Σαράτζ. Εστιάζοντας στον ρόλο της Ελλάδας, τόνισε πως «χρειαζόμαστε μια φωνή στην Ευρώπη» και προσέθεσε ότι υπάρχουν μηχανισμοί που θα ακολουθήσουν τη διάσκεψη του Βερολίνου.

«Φυσικά και θα σεβαστούμε την απόφαση του Βερολίνου»

Επισήμανε πως το λιβυκό Κοινοβούλιο και ο στρατός, βεβαίως και θα σεβαστούν τη διαδικασία του Βερολίνου, αλλά θα απαιτήσουν και την εφαρμογή των διατάξεων που καλούν για τη δημιουργία μιας νέας κυβέρνησης, εγκεκριμένης από το Κοινοβούλιο. «Οι διατάξεις αυτές μιλούν για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας. Πώς ισχυρίζεσαι ότι καταπολεμάς την τρομοκρατία όταν στέλνεις (Τουρκία) 5.000 τρομοκράτες στη Λιβύη. Αυτό είναι το ζήτημα που πρέπει να εγερθεί» σημείωσε.
Στη συνέντευξη που έδωσε αργότερα σε Έλληνες δημοσιογράφους, ο Άρεφ Αλί Ναγιέντ είπε πως τα κείμενα του Βερολίνου μιλούν για νέο προεδρικό συμβούλιο και για νέα κυβέρνηση εθνικής συμφωνίας. «Εάν ζητηθεί από το Κοινοβούλιο να αντικαταστήσει την εθνική κυβέρνηση θα έχουμε μια απλή λύση. Το Κοινοβούλιο θα ορίσει μια νέα κυβέρνηση εθνικής ενότητας που θα αντιπροσωπεύει όλους τους Λίβυους και όλος ο κόσμος δεν θα έχει να αντιμετωπίσει το ζήτημα για την άρση της αναγνώρισης της εθνικής κυβέρνησης» σημείωσε.
Κληθείς να απαντήσει για την επόμενη ημέρα στη Λιβύη, ο Δρ Άρεφ Αλί Ναγιέντ είπε πως το επόμενο στάδιο είναι ο σχηματισμός κυβέρνησης από το Κοινοβούλιο. «Μια νέα κυβέρνηση, καθώς ο Eθνικός Στρατός της Λιβύης παίρνει τον έλεγχο της Τρίπολης και την ελευθερώνει από τους Ισλαμιστές, συμπεριλαμβανομένου των 5.000 νέων τρομοκρατών που έχει προωθήσει στη Λιβύη ο Ερντογάν» συμπλήρωσε.
Σε ό,τι αφορά τη νέα κυβέρνηση, είπε πως θα είναι μια κυβέρνηση αντιπροσωπευτική, που δεν θα αποκλείει κανέναν και θα αποτελείται από τεχνοκράτες, η οποία θα πραγματοποιήσει εκλογές σε ένα-δύο χρόνια.
Περιγράφοντας την κατάσταση που επικρατεί σήμερα στη Λιβύη, είπε πως πριν από την εκεχειρία, ο Εθνικός Στρατός ήταν μόνο λίγες μέρες μακριά από τον συνολικό έλεγχο της Τρίπολης. «Δυστυχώς λόγω της υπογραφής της συμφωνίας με την Τουρκία και τη μαζική αποστολή μαχητών, κατάφεραν να αλλάξουν την ισορροπία και τώρα αυτοί οι 5.000 άνδρες (που εστάλησαν από την Τουρκία) προκαλούν χθες και σήμερα το πρωί τον Εθνικό Στρατό της Λιβύης επιχειρώντας να δοκιμάσουν τις θέσεις του. Θα είναι δύσκολος ο αγώνας τώρα. Δεν μπορώ να προβλέψω πόσο χρόνο θα διαρκέσει» ανέφερε και συμπλήρωσε:
«Ο φόβος μου είναι για τον άμαχο πληθυσμό της Τρίπολης, επειδή αυτοί οι σκληροί τρομοκράτες θα προκαλέσουν μεγάλη ζημιά στην πόλη». Περαιτέρω είπε, πως «τεχνικά υπάρχει μια εκεχειρία, αλλά δυστυχώς έχει χρησιμοποιηθεί σε καθημερινή βάση για να καλύψει τη μεταφορά τρομοκρατών. Ακόμα και χθες υπήρξε μια άλλη αποστολή τρομοκρατών. Χρησιμοποιούν τα πολιτικά αεροπλάνα, που είναι ενάντια στο διεθνές δίκαιο. Δεν υπάρχει πραγματικά μια πραγματική εκεχειρία, καθώς η ανακωχή δεν έχει γίνει σεβαστή από την άλλη πλευρά. Χθες και σήμερα το πρωί τρομοκράτες που έχουν σταλεί από την Τουρκία άνοιξαν πυρά σε θέση του Εθνικού Στρατού της Λιβύης στην Τρίπολη».

«Το πετρέλαιο είναι 100% του εισοδήματος της Λιβύης»

Όσον αφορά τον ρόλο της Ιταλίας, ανέφερε πως ήταν στο πλευρό της GNA, «αλλά μετά την υπογραφή των μνημονίων με την Τουρκία βλέπουμε μια αισθητή αλλαγή στην πολιτική τους. H εντύπωση που έχω αποκομίσει από τις επαφές με την ιταλική ηγεσία, είναι πως η Ιταλία είναι κάθετα αντίθετη με την τουρκική συμφωνία με την GNA, επειδή τη βλέπουν ως μια απειλή στο ευρωπαϊκό συμφέρον και πιστεύω πως το ενδιαφέρον τους για τα συμφέροντα της Κύπρου και της Ελλάδας είναι πραγματικό. Πιστεύω πως οι Τούρκοι προσπαθούν να βρουν κάποιου είδους νομιμοποίηση ισχυριζόμενοι ότι κάποια χώρα τους υποστηρίζει».
Επίσης, ανέδειξε τη σημασία της πετρελαϊκής παραγωγής για την οικονομία της χώρας. «Το πετρέλαιο και το αέριο τώρα είναι 100% του εισοδήματος της Λιβύης. Δεν έχουμε άλλους πόρους για εισόδημα. Κάθε παύση στην παραγωγή πετρελαίου είναι μακροπρόθεσμα απώλεια για τη Λιβύη. Αλλά το πρόβλημα είναι πως η απόφαση για την παύση δεν ήταν απόφαση του Εθνικού Στρατού της Λιβύης, αλλά των φυλών. Έκλεισαν τη στρόφιγγα γιατί βλέπουν ότι τα λεφτά τους χρησιμοποιούνται για τη στρατολόγηση ανθρώπων που θέλουν να τους σκοτώσουν» προσέθεσε.
Τέλος, αναφερόμενος στη συμφωνία για τον αγωγό EastMed, είπε πως η Ελλάδα προχώρησε σε μια σοφή κίνηση βάζοντας τους πόρους της και τα συμφέροντά της με άλλα κράτη και εξέφρασε την πεποίθηση πως η Λιβύη μπορεί να είναι σημαντικός εταίρος σε τέτοια εγχειρήματα.
 pentapostagma.gr
 
Συνέντευξη του Ν. Λυγερού στον Β. Μωυσή. Απολογισμός της Διάσκεψης του Βερολίνου.
 
Καλλιτέχνες της επιβίωσης - Μην μας υποτιμάτε κ. Μέρκελ…Αυτό που θεωρούν όλοι σαν επικρατέστερο σενάριο είναι πως Ελλάδα και Τουρκία δύσκολα θα εμπλέκονταν σε μια πολεμική αναμέτρηση ή ακόμη και κάποιο "θερμό" επεισόδιο λίγων ημερών ή ωρών.
Ο λόγος που ωθεί σε αυτό το συμπέρασμα είναι διότι εκτιμούν ορθά πως οι απώλειες που θα έχουν οι δύο χώρες θα είναι τεράστιες ακόμη και από ένα "θερμό" επεισόδιο λίγων ωρών.
Υπάρχουν όμως και αναλυτές που αντιλαμβάνονται πως οι εξελίξεις ενίοτε αυτονομούνται των λογικών αποφάσεων και διπλωματικών ελιγμών. Το Bloomberg πριν από λίγες μέρες δημοσίευσε μια τέτοια εκδοχή αναφέροντας:

"Ο Έλληνας πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης μπορεί να βρεθεί χωρίς πολλές επιλογές παρά να αναχαιτίσει τα τουρκικά γεωτρύπανα, αλλιώς θα ρισκάρει μια πολιτική αυτοκτονία". 
Και μετά; Όσοι θυμούνται τον Ιανουάριο του 1996, γνωρίζουν ότι κακά πράγματα μπορούν να συμβούν και κατά λάθος.
Χρειάζεται μόνον ένας κακός υπολογισμός σε ένα ζήτημα που έρχεται από το παρελθόν και χρονίζει για να οδηγηθεί μια κατάσταση στην καταστροφή…
Ο τρόπος που σκέφτονται οι στρατιωτικοί ηγέτες είναι απλός και παραγωγικός: Αν δεν προλάβεις να αιφνιδιάσεις θα σε αιφνιδιάσουν. Υπάρχουν χιλιάδες εγχειρίδια εκπαίδευσης των στρατιωτικών και των συμβούλων των πολιτικών εκατέρωθεν που αναλύουν και καταλήγουν πως αν συμβεί ένα "θερμό" επεισόδιο, νικητής θα είναι αυτός που θα καταφέρει πρώτος ισχυρά πλήγματα στον αντίπαλο. 
Άπαντες θεωρούν πως μέσα σε λίγες ώρες ή μέρες το πολύ θα παρέμβουν οι μεγάλες δυνάμεις και θα επιβάλλουν κατάπαυση του πυρός και διαπραγματεύσεις. Άρα, όποιος έχει καταφέρει οτιδήποτε δια των όπλων δεν θα το επιστρέψει δια των διαπραγματεύσεων παρά τις όποιες καταδίκες  από διεθνείς οργανισμούς.
Η περίπτωση της τουρκικής εισβολής και κατοχής στην Κύπρο αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα. Σχεδόν όλοι οι διεθνείς οργανισμοί και χώρες έχουν καταδικάσει την Τουρκία, αλλά αυτό δεν την εμπόδισε να αποτελεί το "χαϊδεμένο" και "κακομαθημένο" παιδί της Δύσης την οποία διαρκώς απειλεί και υβρίζει…
Κατά συνέπεια ένα επεισόδιο μπορεί να λάβει εύκολα ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Κάποιες από τις μεγάλες δυνάμεις μπορεί να θεωρήσουν πως αν επιτρέψουν στην Τουρκία να κάνει ένα "δώρο" στον εαυτό, της θα εξασφαλίσουν την παραμονή της κοντά στη δυτική συμμαχία.
Κάποιες από τις χώρες της περιοχής που ανησυχούν πως μετά την Λιβύη ή την Ελλάδα θα έρθει η σειρά τους να υποχωρήσουν απέναντι στα νέο-οθωμανικά σχέδια του Ερντογάν, θα μπουν στο πειρασμό να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους έμπρακτα. 
Κατά συνέπεια ένα "θερμό" επεισόδιο πολύ εύκολα θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια ανεξέλεγκτη κλιμάκωση. Μια εμπλοκή της Ελλάδας με την Τουρκία θα είχε αντίκτυπο στις δυο χώρες, τις χώρες της περιοχής, το ΝΑΤΟ, την Ε.Ε. και ενδεχομένως και την παγκόσμια οικονομία. 
Ο αντίκτυπος ενός επεισοδίου…
Το πρώτο κύμα ενός σοκ θα άγγιζε τα χρηματιστήρια και τις οικονομίες των δυο χωρών, τα οποία με βάση την πορεία τους τους τελευταίους μήνες φαίνεται να υποτιμούν το ενδεχόμενο αυτό.
Οι ελληνικές επιχειρήσεις το 2019 βγήκαν στις αγορές και άντλησαν περί τα 6 δισ. Ευρώ με ιδιαίτερα χαμηλά επιτόκια. Υπό την σκιά ακόμη και ενός ολιγόωρου θερμού επεισοδίου, το ρίσκο των δυο χωρών θα ανέβαινε στα ύψη.
Οι τουρκικές επιχειρήσεις έχουν ένα τεράστιο χρέος σε δολάρια και η αύξηση του ρίσκου της χώρας θα καθιστούσε το χρέος αυτό μη εξυπηρετήσιμο. Η λίρα θα κατέρρεε χειρότερα από ό,τι κατέρρευσε πριν δυο χρόνια όταν η αύξηση των αμερικάνικων επιτοκίων έφερε πολλές επιχειρήσεις στο χείλος της χρεοκοπίας. 
 
Καθώς η κατάσταση στη Μέση Ανατολή είναι ιδιαίτερα ρευστή, θα αυξάνονταν οι κίνδυνοι ανάφλεξης με συνέπεια την εκτόξευση της τιμής του πετρελαίου. Τούτο, θα μπορούσε να είναι η "καρφίτσα" που θα μπορούσε να τρυπήσει την "φούσκα" των παγκόσμιων αγορών. 
Γεωπολιτικός αντίκτυπος…
Είναι γνωστό πως το ΝΑΤΟ διανύει μια περίοδο με υπαρξιακά προβλήματα. Αν δυο μέλη έρχονταν σε πολεμική σύγκρουση, τα προβλήματα αυτά θα πολλαπλασιάζονταν. Αν επίσης η μεγαλύτερη συμμαχία δεν μπορεί να εγγυηθεί την ακεραιότητα και την ασφάλεια ενός ιστορικού αλλά μικρού συμμάχου όπως η Ελλάδα, έστω και από ένα άλλο μέλος, πολλά μέλη θα ήταν αυτά που θα ανησυχούσαν.
Πρόσφατα ο Πρόεδρος Τράμπ και οι ΗΠΑ δέχτηκαν πολλές επικρίσεις γιατί εγκατέλειψαν τους Κούρδους (που πολέμησαν μαζί το Ισλαμικό Κράτος) της Βόρειας Συρίας κάτω από τις ερπύστριες της Τουρκίας.
Η στάση αυτή ήταν αφορμή να παραιτηθούν αρκετοί υψηλόβαθμοι στρατιωτικοί και πολιτικοί των ΗΠΑ. Σε μια αστεία προσπάθεια αιτιολόγησης της κυνικής απόφασης ο πρόεδρος Τραμπ μίλησε για την απουσία των Κούρδων στην απόβαση της Νορμανδίας… 
Μια παρόμοια εγκατάλειψη της Ελλάδας θα είχε τεκτονικούς κραδασμούς στο ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ. Η Ελλάδα ήταν παρούσα σε όλους τους μεγάλους πολέμους στο πλευρό τη Δύσης. Η Ελλάδα έχει ισχυρή παρουσία στις ΗΠΑ.
Ούτε η Ε.Ε. η οποία περνάει ήδη τη φάση υπαρξιακής κρίσης, θα γλίτωνε από διαλυτικούς κραδασμούς αν μια χώρα μέλος της βρισκόταν σε μια θερμή αντιπαράθεση με κάποια γειτονική της χώρα που συμπεριφέρεται σαν "πειρατής" και "συνοικιακός νταής".
Η Ε.Ε. και η Δύση έχουν μεγάλη ανάγκη την Τουρκία οικονομικά, αμυντικά και γεωπολιτικά. Η Τουρκία έχει μεγάλο στρατό και μαζί με τη γεωγραφική της θέση μπορεί να εξασφαλίζει τα συμφέροντα της Δύσης στην περιοχή και την ομαλή ροή ενέργειας στην Ευρώπη.
Μια εμπλοκή μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας όμως είτε θα οδηγούσε σε διάλυση της Ε.Ε. είτε σε έναν καταλυτικό μετασχηματισμό προς την απόκτηση ενιαίας αμυντικής στρατηγικής κάτι που προϋποθέτει οικονομική και πολιτική ενοποίηση.
Αν διαλυθεί η Ε.Ε. η Ελλάδα θα χάσει πολύ λιγότερα συγκριτικά με μεγάλες χώρες όπως η Γερμανία και η Γαλλία. Για αυτό το σενάριο της διάλυσης έχει λίγες πιθανότητες. Απλά χρειάζονται ένα σοκ για να συνέλθουν.
Ένα θερμό επεισόδιο μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας είναι απίθανο να μείνει ένα συμβάν όπου κάποιος (ή και οι δύο) θα χάσει μερικά πολεμικά αεροπλάνα ή πλοία, κάποια βραχονησίδα ή κάποια οικόπεδα αμφισβητούμενης ΑΟΖ. 
Θα μπορούσε να αποτελέσει την απαρχή δραματικών εξελίξεων και ανακατατάξεων… 
Οι ηγέτες του ΝΑΤΟ, της Ε.Ε. και ειδικά της Γερμανίας δεν πρέπει να ξεχνούν πως η πρώτη ήττα των δυνάμεων του "Άξονα" έλαβε χώρα στην Ελλάδα κατά την διάρκεια του ελληνοϊταλικού πολέμου, η πρώτη σύγκρουση του Ψυχρού Πολέμου έλαβε χώρα πάλι στην Ελλάδα με τον εμφύλιο…
Η ελληνική επανάσταση αποτέλεσε επίσης μια από τις πρώτες περιπτώσεις ανάδυσης έθνους-κράτους που σήμανε το τέλος της εποχής των αυτοκρατοριών. Κάποιοι φαίνεται πως υποτιμούν το σθένος της Ελλάδας να απαντήσει σε προκλήσεις που σηματοδοτούν προσθέσεις ακρωτηριασμού της. Κάνουν λάθος…
Όπως λάθος κάνουν αν υποτιμούν τις επιπλοκές μιας φαινομενικά βραχύβιας εμπλοκής. 
Μην υποτιμάτε και περιφρονείτε την Ελλάδα κα Μέρκελ. Όπως έλεγε και ο προπονητής της εθνικής Γερμανίας στου ποδοσφαιριστές του πριν έναν αγώνα με την υποδεέστερη Ελλάδα: "Μην τους υποτιμάτε, έχουν καταφέρει να επιβιώνουν επί 2- 3.000 χρόνια. Είναι καλλιτέχνες της επιβίωσης…".
του Κώστα Στούπα
capital.gr 
ΈναρξηΠροηγούμενο12345678910ΕπόμενοΤέλος
Σελίδα 1 από 880

Εκπαιδευτικά Νέα