Newsletter

Συμπληρώστε το e-mail σας και διαβάστε το καθημερινό newsletter από το dictyo.gr
  
  
  

Πολιτική (12272)

 

 
Η κουρδική αφύπνιση - Ενότητα, προδοσία, και το μέλλον της Μέσης Ανατολής Ό, τι κι αν συμβεί στο εγγύς μέλλον στη Μέση Ανατολή, δεν μπορεί να υπάρξει επιστροφή στο status quo που επικράτησε μόλις πριν από λίγες δεκαετίες, πριν από τις παρεμβάσεις των Ηνωμένων Πολιτειών στην περιοχή που έθεσαν τους Κούρδους σε μια εντελώς νέα πορεία.

«Πολεμάμε εδώ και πολύ καιρό στην Συρία», είπε ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, τις τελευταίες ημέρες του 2018. «Τώρα είναι καιρός τα στρατεύματά μας να επιστρέψουν στην πατρίδα».

Η ξαφνική έκκληση του προέδρου για μια ταχεία απόσυρση [1] των σχεδόν 2.000 Αμερικανών στρατιωτικών που σταθμεύουν στην Συρία προσέλκυσαν ευρεία κριτική από μέλη του οικοδομήματος της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ.
Αποτέλεσε όμως ακόμη πιο έντονο σοκ για τον βασικό συνεργάτη των Ηνωμένων Πολιτειών στον αγώνα κατά του Ισλαμικού Κράτους (ή ISIS), τους Κούρδους της Συρίας.

Για εβδομάδες πριν από την ανακοίνωση, ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν [2] απειλούσε να εισβάλει σε περιοχές της βόρειας Συρίας που ελέγχονταν από Κούρδους μαχητές. Το μόνο που τον σταμάτησε ήταν η παρουσία στρατευμάτων των ΗΠΑ.

Η απουσία τους θα αφήσει τους Κούρδους εκτεθειμένους. «Αν οι Αμερικανοί εγκαταλείψουν», προειδοποίησε ένας Σύρος Κούρδος, «θα τους αναθεματίσουμε ως προδότες».


Αυτή η γη είναι η γη μας: Δυνάμεις των Κούρδων peshmerga στο Μαχμούρ του Ιράκ, τον Αύγουστο του 2014. Youssef Boudlal/REUTERS

--------------------------------------------------------------------------

Οι λεπτομέρειες σχετικά με την απόσυρση των ΗΠΑ από την Συρία παραμένουν σκιαγραφικές. Ό, τι και να αποφασίσει τελικά η Ουάσινγκτον, η ανακοίνωση του Trump σηματοδότησε μια σκληρή στροφή για τους Κούρδους στη Μέση Ανατολή. Στα μέσα του 2017, οι Κούρδοι απολάμβαναν μια αναγέννηση. Οι Σύροι Κούρδοι, σε συνδυασμό με τη μοναδική υπερδύναμη του κόσμου, είχαν διαδραματίσει τον κεντρικό ρόλο στην κατανίκηση του ISIS στο πεδίο της μάχης και είχαν καταλάβει την πρωτεύουσα της οργάνωσης, Raqqa.

Οι Μονάδες Προστασίας του Λαού (YPG), μια συριακή κουρδική πολιτοφυλακή, έλεγχε μεγάλες περιοχές της συριακής επικράτειας και φαινόταν να έχει γίνει σημαντικός παράγοντας στις διαπραγματεύσεις για τον τερματισμό του εμφυλίου πολέμου της χώρας.

Οι Τούρκοι Κούρδοι, αν και πολιορκούμενοι εγχωρίως, απολάμβαναν την λάμψη των επιτευγμάτων των Σύρων ομολόγων τους, με τους οποίους είναι πολύ ευθυγραμμισμένοι. Και στο Ιράκ, το όργανο που κυβερνά την κουρδική περιοχή της χώρας -η Περιφερειακή Κυβέρνηση του Κουρδιστάν ή KRG- ήταν στην κορύφωση της ισχύος της, προετοιμάζοντας ένα δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία τον Σεπτέμβριο του 2017.

Μέχρι τα τέλη του 2018, πολλά από τα όνειρα των Κούρδων φάνηκαν να είναι υπό κατάρρευση [3].

Αφότου η συντριπτική πλειοψηφία των Ιρακινών Κούρδων ψήφισαν για ανεξαρτησία στο δημοψήφισμα της KRG, η ιρακινή κυβέρνηση, υποστηριζόμενη από το Ιράν και την Τουρκία, εισέβαλε στο Ιρακινό Κουρδιστάν και κατέκτησε περίπου το 40% της επικράτειάς του.

Σε μια νύχτα, η KRG έχασε όχι μόνο το ήμισυ των εδαφών της αλλά και μεγάλο μέρος της διεθνούς επιρροής της.

Οι Τούρκοι Κούρδοι, παρά το γεγονός ότι κέρδισαν έδρες στο [τουρκικό] κοινοβούλιο στις εκλογές του Ιουνίου του 2018, υπέστησαν αδιάκοπες επιθέσεις από τον Ερντογάν και την κυβέρνησή του καθ' όλη την διάρκεια του έτους, συμπεριλαμβανομένης μιας ανανεωμένης στρατιωτικής εκστρατείας εναντίον του Κουρδικού Εργατικού Κόμματος (PKK), της αριστερής αυτονομιστικής ομάδας.

Στην Συρία, η Τουρκία εισέβαλε στην ελεγχόμενη από τους Κούρδους πόλη Αφρίν τον Μάρτιο του 2018, εκτοπίζοντας τις YPG και περίπου 200.000 ντόπιους Κούρδους. Στην συνέχεια, τον Δεκέμβριο, οι Σύροι Κούρδοι πληροφορήθηκαν ότι οι Αμερικανοί προστάτες τους θα μπορούσαν σύντομα να τους εγκαταλείψουν εντελώς.

Αυτά τα εμπόδια, όμως, κρύβουν μια μεγαλύτερη τάση -η οποία θα διαμορφώσει τη Μέση Ανατολή τα επόμενα χρόνια. Σε ολόκληρη την περιοχή, οι Κούρδοι αποκτούν αυτοπεποίθηση, πιέζοντας για μακρόπνοα δικαιώματα και, το σημαντικότερο, συνεργαζόμενοι μεταξύ τους διαμέσω εθνικών συνόρων και σε όλη την διασπορά.

Σε μεγαλύτερο βαθμό από ότι σε οποιοδήποτε προηγούμενο σημείο της ιστορίας, οι Κούρδοι στις τέσσερις παραδοσιακά ξεχωριστές περιοχές του Κουρδιστάν -στο Ιράν, το Ιράκ, την Συρία και την Τουρκία- ξεκινούν την πορεία να γίνουν ένα ενιαίο κουρδικό έθνος. Σημαντικά εμπόδια στην ενότητα παραμένουν, συμπεριλαμβανομένων των γλωσσικών διαιρέσεων και της παρουσίας τουλάχιστον δύο ισχυρών κρατών, του Ιράν και της Τουρκίας, που έχουν πρωταρχικό ενδιαφέρον να αποφευχθεί οποιαδήποτε μορφή παν-κουρδισμού.

Ωστόσο, τα πρόσφατα γεγονότα έχουν προκαλέσει μια διαδικασία δημιουργίας κουρδικού έθνους, η οποία μακροπρόθεσμα θα αποδειχθεί δύσκολο να ανασχεθεί. Ακόμη και αν δεν υπήρξε ποτέ ένα ενιαίο, ενωμένο, ανεξάρτητο Κουρδιστάν, η κουρδική εθνική αφύπνιση ξεκίνησε. Τα κράτη της Μέσης Ανατολής μπορεί να φοβούνται την αφύπνιση των Κούρδων, αλλά είναι πέρα από τις δυνάμεις τους το να την σταματήσουν.

Η ΧΑΜΕΝΗ ΑΙΤΙΑ

Περίπου 30 εκατομμύρια Κούρδοι ζουν σήμερα στο Μεγάλο Κουρδιστάν, μια συνεχόμενη περιοχή που εκτείνεται σε ολόκληρη τη νοτιοανατολική Τουρκία, το βορειοδυτικό Ιράν, το βόρειο Ιράκ και την βορειοανατολική Συρία. Οι κουρδικές φυλές αλληλεπιδρούν με τις αραβικές, περσικές και τουρκικές αυτοκρατορίες κατά την διάρκεια των αιώνων, μερικές φορές συνεργαζόμενες μαζί τους και μερικές φορές επαναστατώντας εναντίον τους.

Ο σύγχρονος κουρδικός εθνικισμός έχει τις ρίζες του στην διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η Συνθήκη των Σεβρών, που υπογράφηκε μεταξύ των Συμμάχων και των ηττημένων Οθωμανών το 1920, καλούσε για δημοψήφισμα ανεξαρτησίας στις κουρδικές περιοχές της σύγχρονης Τουρκίας.

Ωστόσο, μετά τον πόλεμο της ανεξαρτησίας της Τουρκίας, η νέα τουρκική κυβέρνηση επαναδιαπραγματεύτηκε με τους Συμμάχους. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την Συνθήκη της Λωζάνης του 1923, η οποία εξασφάλισε την τουρκική κυριαρχία ως προς το τι θα μπορούσε ενδεχομένως να είναι ένα ανεξάρτητο Κουρδιστάν.

Ωστόσο, τα κουρδικά αιτήματα για ανεξαρτησία δεν εξαφανίστηκαν. Κατά την διάρκεια του εικοστού αιώνα, οι κουρδικές εξεγέρσεις, συχνά υποστηριζόμενες από αντίπαλα κράτη, ξέσπασαν σχεδόν σε κάθε χώρα που είχε σημαντικό κουρδικό πληθυσμό.

Η Τουρκία συνέτριψε τις κουρδικές εξεγέρσεις το 1925, το 1930 και το 1937. Στην συνέχεια, στα μέσα της δεκαετίας του '80, το PKK ξεκίνησε μια ένοπλη εξέγερση στην Τουρκία που συνεχίζεται μέχρι και σήμερα.

Στο Ιράν το 1946, οι υποστηριζόμενοι από την Σοβιετική Ένωση Κούρδοι ίδρυσαν την πρώτη αυθεντική κουρδική κυβέρνηση, την ανεξάρτητη Δημοκρατία του Μαχαμπάντ, η οποία διήρκεσε ένα χρόνο πριν καταρρεύσει, αφού η Μόσχα απέσυρε την υποστήριξή της.

Οι Ιρακινοί Κούρδοι επίσης επαναστάτησαν συχνά κατά της κεντρικής κυβέρνησής τους. Υποστηριζόμενοι από τον σάχη του Ιράν, πολέμησαν δύο μάχες κατά της Βαγδάτης κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 1960 και της δεκαετίας του 1970, μόνο για να νικηθούν το 1975, αφότου ο σάχης συνήψε μια συμφωνία με τον Ιρακινό αυταρχικό Σαντάμ Χουσεΐν, εγκαταλείποντας τους Κούρδους στη μοίρα τους.


Μια διαδήλωση υπέρ της ανεξαρτησίας, στην Erbil, στο Ιράκ, τον Σεπτέμβριο του 2017. Ahmed Jadallah/REUTERS

------------------------------------------------------------------------

Αυτή η αναταραχή σήμαινε ότι για κάθε ένα από τα τέσσερα κράτη με μεγάλη κουρδική μειονότητα, η καταστολή του κουρδικού εθνικισμού υπήρξε πρωταρχικός πολιτικός στόχος. Το νέο τουρκικό κράτος υπό τον πρόεδρο Κεμάλ Ατατούρκ απαγόρευσε την χρήση της κουρδικής γλώσσας το 1924 και με την πάροδο του χρόνου εισήγαγε δρακόντεια κυριαρχία στις κουρδικές περιοχές, καίγοντας χωριά, εκτοπίζοντας ανθρώπους και κατάσχοντας τις περιουσίες τους.

(Παρά το γεγονός ότι η αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών ήταν πάντα βέβαιες ότι η Τουρκία θα μπορούσε να αντιμετωπίσει οποιαδήποτε πρόκληση θέτουν οι Κούρδοι, η έκθεση της CIA του 1971 παραδέχτηκε ότι οι τουρκικές πολιτικές, ειδικά εκείνες που εμποδίζουν την χρήση της κουρδικής γλώσσας, αποτελούσαν την ρίζα της κουρδικής αναταραχής).

Το Ιράν, ομοίως, απαγόρευσε κουρδικές διαλέκτους την δεκαετία του 1930. Στην Συρία, η κεντρική κυβέρνηση όχι μόνο απαγόρευσε την διδασκαλία και εκμάθηση κουρδικών, αλλά επίσης έβαλε περιορισμούς στην κουρδική ιδιοκτησία γης.

Και ξεκινώντας την δεκαετία του 1960, η Δαμασκός ανακάλεσε την ιθαγένεια δεκάδων χιλιάδων Σύρων Κούρδων, καθιστώντας τους ανιθαγενείς. Σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή, οι κουρδικές περιοχές παραμελήθηκαν οικονομικά και περιθωριοποιήθηκαν.

Απέναντι σε αυτήν την καταστολή, οι Κούρδοι κατάφεραν να διατηρήσουν και ακόμη και να ενισχύσουν την ταυτότητά τους σε ολόκληρες γενιές.

Όπως έχει παρατηρήσει ο Κούρδος μελετητής Hamit Bozarslan, οι Κούρδοι αντιμετωπίζονται ως μειονότητα από τις κυβερνήσεις του Ιράν, του Ιράκ, της Συρίας και της Τουρκίας, αλλά δεν θεωρούν τον εαυτό τους ως τέτοια.

Είναι μια πλειοψηφία στην πατρίδα τους, το Κουρδιστάν, το οποίο μόνο μέσω ενός ατυχήματος γεωπολιτικής ιστορίας έχει γίνει προσάρτημα από άλλα κράτη. Και είναι το σύγχρονο κρατικό σύστημα της Μέσης Ανατολής που, ιστορικά, αποτέλεσε το κύριο εμπόδιο στις κουρδικές εθνικές φιλοδοξίες.

Μια προφητική έκθεση πληροφοριών της CIA το 1960 ισχυρίστηκε ότι οι Κούρδοι του Ιράν και του Ιράκ είχαν όλα τα απαραίτητα στοιχεία για αυτονομία -στρατιωτική ισχύ, ηγεσία και δυνατότητα υλικής υποστήριξης από μια εξωτερική δύναμη, την Σοβιετική Ένωση. «Μόνο η σχετική σταθερότητα των μητρικών κυβερνήσεων», ανέφερε η έκθεση, «εμποδίζει την ενεργή κουρδική αυτονόμηση».

ΔΥΟ ΒΗΜΑΤΑ ΜΠΡΟΣΤΑ, ΕΝΑ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ

Για το μεγαλύτερο μέρος του εικοστού αιώνα, η μόνη δυνατή οδός προς την κουρδική αυτονομία (ή ανεξαρτησία, επίσης) διέρχεται από μια αποτυχία κράτους. Και στην πραγματικότητα, αυτό ακριβώς συνέβη τις τελευταίες δύο δεκαετίες.

Εάν οι Κούρδοι σήμερα έχουν μια αίσθηση ελπίδας στο Ιράκ και την Συρία, οφείλεται στην κατάρρευση της εξουσίας στην Βαγδάτη και στην Δαμασκό. Ειδικότερα, οι ενέργειες των Ηνωμένων Πολιτειών -η στήριξη των Κούρδων μετά τον Πόλεμο του Περσικού Κόλπου, η ανατροπή του Σαντάμ το 2003 και η επακόλουθη κατοχή του Ιράκ, καθώς και οι πιο πρόσφατες προσπάθειές τους για την καταπολέμηση του ISIS στην Συρία- δημιούργησαν τις προϋποθέσεις για την αναβίωση των κουρδικών πολιτικών προσδοκιών.

Η Ουάσινγκτον, ακούσια και στην υπηρεσία των δικών της στρατηγικών αναγκών, έχει εκμαιεύσει τον κουρδικό εθνικισμό.

Η αμερικανική στρατιωτική και πολιτική εμπλοκή με τους Κούρδους ξεκίνησε στα σοβαρά με τον πόλεμο του Κόλπου του 1990-91. Αφότου ο ιρακινός στρατός εκδιώχθηκε από το Κουβέιτ, έστρεψε τα όπλα του στους Κούρδους και τους Σιίτες που είχαν ανταποκριθεί στην έκκληση του προέδρου των ΗΠΑ, George H. W. Bush, να εξεγερθούν εναντίον της Βαγδάτης.

Αντιμέτωπες με την πιθανότητα μιας ανθρωπιστικής κρίσης, οι Ηνωμένες Πολιτείες, με την υποστήριξη της Γαλλίας και του Ηνωμένου Βασιλείου, ανακήρυξαν μια ζώνη απαγόρευσης πτήσεων στις κουρδικές περιοχές του βορείου Ιράκ. Προστατευμένοι από την ζώνη απαγόρευσης πτήσεων, οι Ιρακινοί Κούρδοι μπόρεσαν να χαράξουν [πορεία για] περιφερειακή αυτονομία, ιδρύοντας την KRG το 1992.

Το ιρακινό Κουρδιστάν έγινε προπύργιο του φιλοαμερικανικού κλίματος στην χώρα, ιδιαίτερα μετά την εισβολή των Ηνωμένων Πολιτειών το 2003, παροτρύνοντας για περαιτέρω συνεργασία ΗΠΑ-Κούρδων Οι κουρδικές δυνάμεις συμμάχησαν με τα στρατεύματα των ΗΠΑ στον αρχικό πόλεμο εναντίον του Σαντάμ και τα επόμενα χρόνια το ιρακινό Κουρδιστάν παρείχε μια άγκυρα σταθερότητας καθώς η υπόλοιπη χώρα διολίσθαινε σε εμφύλιο πόλεμο.

Η ίδρυση της KRG παρείχε μια σημαντική ψυχολογική ώθηση στους Κούρδους, όχι μόνο στο Ιράκ αλλά και στην υπόλοιπη Μέση Ανατολή. Έδειξε ότι οι Κούρδοι θα μπορούσαν να αυτοκυβερνηθούν και να εξασφαλίσουν διεθνή αναγνώριση. Άρχισε επίσης την αναμόρφωση των κουρδικών σχέσεων με άλλα κράτη.

Παρόλο που η Τουρκία έχει παραδοσιακά απορρίψει τα κουρδικά αιτήματα για αυτονομία, η τουρκική κυβέρνηση υπό τον Ερντογάν επέλεξε να μην αντιταχθεί στην KRG αλλά να οικοδομήσει πολιτικούς και οικονομικούς δεσμούς με αυτήν.

Οι περίκλειστοι Ιρακινοί Κούρδοι χρειάζονταν ένα κανάλι διπλωματίας και εμπορίου -ειδικά εξαγωγές πετρελαίου- και η Άγκυρα ήταν στην ευχάριστη θέση να παράσχει ένα τέτοιο. Το 2010, η Τουρκία άνοιξε ένα προξενείο στην πρωτεύουσα της KRG, Erbil.

Στην συνέχεια, το 2012, η KRG και η Τουρκία υπέγραψαν συμφωνία για την κατασκευή πετρελαιαγωγού από το ιρακινό Κουρδιστάν στη Μεσόγειο. Μέχρι το 2018, περίπου 400.000 βαρέλια πετρελαίου της KRG φθάνουν καθημερινά στο τουρκικό λιμάνι Ceyhan.

Η Άγκυρα έχει παράσχει μια οικονομική γραμμή ζωής στην KRG, παρέχοντάς της χώρο για να εδραιωθεί στο Ιράκ. Για κάποιο διάστημα, ο Ερντογάν κέρδισε και εγχώρια, καθώς οι Τούρκοι Κούρδοι κοντά στον πρόεδρο της KRG, Μασούντ Μπαρζανί, άρχισαν να ψηφίζουν υπέρ του κόμματος του Ερντογάν στις τουρκικές εκλογές. Βέβαιος για τις κουρδικές καλές προθέσεις έναντί του, το 2009, ο Ερντογάν ξεκίνησε μια εσωτερική ειρηνευτική διαδικασία με το PKK.

Ωστόσο, σύντομα, μια άλλη ενέργεια των ΗΠΑ επρόκειτο να αλλάξει ακούσια την θέση των Κούρδων στη Μέση Ανατολή. Το 2014, η κυβέρνηση Ομπάμα ξεκίνησε μια βομβιστική εκστρατεία για να αποτρέψει την πτώση του Κομπάνι, μιας συριακής κουρδικής πόλης στα τουρκικά σύνορα, στο ISIS. Την εποχή εκείνη, το ISIS είχε σαρώσει το βόρειο Ιράκ και την Συρία [5], καταλαμβάνοντας μεγάλες εκτάσεις εδάφους, συμπεριλαμβανομένης της δεύτερης μεγαλύτερης πόλης του Ιράκ, της Μοσούλης.

Η απόφαση της Ουάσινγκτον να προστατεύσει το Κομπάνι προκάλεσε φρενήρεις αντιρρήσεις από τον Ερντογάν, καθώς οι Ηνωμένες Πολιτείες θα υποστήριζαν άμεσα τις YPG, οι οποίες είχαν στενούς δεσμούς με το PKK στην Τουρκία.

Η συνεργασία των ΗΠΑ με τις YPG ήταν μια επιτυχία στο πεδίο της μάχης και η τελική νίκη των Κούρδων στο Kobani έγινε μια καμπή στην πάλη εναντίον του ISIS. Αλλά αυτή η μεγάλη επιτυχία άρχισε να χτυπάει καμπάνες συναγερμού στην Άγκυρα.

Για τον Ερντογάν, μια συμμαχία ΗΠΑ-YPG αντιπροσώπευε ένα στοιχείο που άλλαζε το παιχνίδι στην περιοχή. Αυτό που ο Τούρκος πρόεδρος φοβόταν περισσότερο ήταν η εμφάνιση μιας δεύτερης KRG, αυτή την φορά στην Συρία.

Εξάλλου, η ίδια η KRG ήταν αποτέλεσμα μιας παρέμβασης των ΗΠΑ που οδήγησε σε εμφύλιο πόλεμο και στην καταστροφή της κεντρικής εξουσίας στην Βαγδάτη, με αποκορύφωμα την δημιουργία ενός ομοσπονδιακού συστήματος στο Ιράκ, με την KRG ως συστατικό στοιχείο.

Με την Συρία ήδη απορροφημένη στον εμφύλιο πόλεμο, η Άγκυρα πίστευε ότι η Ουάσιγκτον ήταν στα πρόθυρα να επαναλάβει αυτό που είχε κάνει στο Ιράκ, δηλαδή να μετατρέψει την Συρία σε ομοσπονδιακό κράτος στο οποίο οι Κούρδοι θα αποκτήσουν το δικαίωμα να αυτοκυβερνώνται.

Ο Ερντογάν δεν μπορούσε να συναινέσει σε ομοσπονδιακές ρυθμίσεις σε δύο γειτονικές χώρες, πολύ δε λιγότερο σε μια συρο-κουρδική ομοσπονδία που να συνδέεται στενά με το ΡΚΚ.

Το 2014, ο Ερντογάν εγκατέλειψε τις διαπραγματεύσεις του με το ΡΚΚ και άρχισε μια πολιτική άμεσης σύγκρουσης με τους Κούρδους της Τουρκίας και της Συρίας. Επιδίωξε να απονομιμοποιήσει όλη την κουρδική πολιτική δραστηριότητα, συνδέοντάς την με το ΡΚΚ, συλλαμβάνοντας μεγάλο αριθμό Κούρδων ακτιβιστών και πολιτικών.


Κούρδοι μαχητές γιορτάζουν την κατάληψη της συριακής Tel Abyad, τον Ιούνιο του 2015. Rodi Said/REUTERS

----------------------------------------------------------------------

Αλλά αν οι Ηνωμένες Πολιτείες διατάραξαν ακούσια τις κουρδικές-τουρκικές σχέσεις, η πολιτική των ΗΠΑ στο Ιράκ και στην Συρία, ως σύνολο, έχει προσδώσει στους Κούρδους έναν πρωτοφανή βαθμό διεθνούς νομιμοποίησης. Η Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο και οι Ηνωμένες Πολιτείες επέκτειναν την διπλωματική αναγνώριση στην KRG, καθώς της παρέχουν επίσης οικονομική και άλλων μορφών υποστήριξη. Και οι Σύροι Κούρδοι, που προηγουμένως αγνοήθηκαν από τον έξω κόσμο, κατάφεραν να ενισχύσουν το παγκόσμιο προφίλ τους χάρη στον ρόλο τους στην καταπολέμηση του ISIS.

Αυτή η αναγνώριση δεν προέρχεται μόνο από τις Δυτικές δυνάμεις. Σε ένα σχέδιο πρότασης για νέο σύνταγμα της Συρίας, που υποβλήθηκε το 2017 μέσω της ειρηνευτικής διαδικασίας της Αστάνα, η Ρωσία πρότεινε δύο σημαντικές παραχωρήσεις στους Κούρδους: Την απομάκρυνση της λέξης «Αραβική» από την Αραβική Δημοκρατία της Συρίας και την δημιουργία μιας «πολιτισμικά αυτόνομης» περιοχής στην βορειοανατολική χώρα, όπου τα παιδιά θα εκπαιδεύονταν τόσο στα αραβικά όσο και στα κουρδικά.

Αυτές οι παραχωρήσεις απορρίφθηκαν από την Δαμασκό και δεν υπάρχει εγγύηση ότι θα δοθούν ποτέ. Ωστόσο, η συμπερίληψή τους στην ρωσική πρόταση κατέδειξε ότι, παρά την επισφαλή θέση των Σύρων Κούρδων [6], οι εξωτερικές δυνάμεις αρχίζουν να τους αναγνωρίζουν ως αυτόνομη δύναμη που πρέπει να ληφθεί υπόψη.

Η ΚΟΥΡΔΙΚΗ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ

Οι Κούρδοι κινητοποιήθηκαν σε όλο τον εικοστό αιώνα για να κερδίσουν πολιτιστική αυτονομία και κάποιο βαθμό αυτοδιοίκησης από τις κεντρικές κυβερνήσεις. Για σχεδόν 100 χρόνια, οι εξεγέρσεις και η αντίσταση αποτέλεσαν το σκηνικό της συνηθισμένης κουρδικής ζωής.

Τώρα, αυτό αλλάζει, καθώς οι Κούρδοι έχουν αποκτήσει κυβερνητική εμπειρία -όχι μόνο στην KRG αλλά και σε πολλούς δήμους της Συρίας και της Τουρκίας. Αυτό, με την σειρά του, έχει προκαλέσει τον συνασπισμό της κουρδικής ταυτότητας πέρα από τα εθνικά σύνορα.

Μέχρι στιγμής, η εμπειρία των Κούρδων στην εξουσία ήταν γεμάτη με προβλήματα. Η KRG, για παράδειγμα, βρίσκεται στην πορεία για να γίνει ένα πετρο-κράτος, εξαρτώμενο από τις πωλήσεις πετρελαίου και γεμάτο από διαφθορά, πατρωνία και υπερμεγέθη ισχυ των δύο ηγετικών πολιτικών οικογενειών της, των Barzani και των Talabani.

Η πολιτική πτέρυγα του YPG, του κόμματος της Δημοκρατικής Ένωσης, κατάφερε να παρέχει αποτελεσματικά υπηρεσίες στις περιοχές της Συρίας που ελέγχει, αλλά έχει επίσης κατασκευάσει ένα μονοκομματικό πρωτο-κράτος.

Και στην Τουρκία, παρόλο που εκπρόσωποι του αριστερού, Κουρδικού Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος (HDP) κέρδισαν 102 δήμους στις τοπικές εκλογές του Μαρτίου 2014, ο Ερντογάν έκτοτε έχει απομακρύνει 94 από αυτούς. Είχε υποσχεθεί να ενεργήσει ομοίως μετά τον επόμενο γύρο των δημοτικών εκλογών του Μαρτίου.

Η μελλοντική επιτυχία του HDP μπορεί ακόμη και να παρακινήσει τον Ερντογάν να κλείσει το κόμμα μέσω του Συνταγματικού Δικαστηρίου, όπως έκαναν οι στρατηγοί της Τουρκίας στους προκατόχους του HDP.

Αλλά ακόμα κι αν η κουρδική αυτοδιοίκηση δεν ήταν μια αμιγής επιτυχία, υπήρξε ένα όφελος για την κουρδική κουλτούρα και την γλώσσα σε ολόκληρη την περιοχή. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα στο ιρακινό Κουρδιστάν, το οποίο διαθέτει τους δικούς του θεσμούς σε κουρδική γλώσσα, συμπεριλαμβανομένων των σχολείων και των οργανώσεων των μέσων ενημέρωσης. Παρά τις προκλήσεις όπως η ύπαρξη δύο ξεχωριστών κουρδικών διαλέκτων, οι οποίες αντιστοιχούν σε μεγάλο βαθμό στις πολιτικές διαιρέσεις της KRG –η Kurmanji μιλιέται σε περιοχές που κυριαρχείται από το Δημοκρατικό Κόμμα του Κουρδιστάν, ενώ η Sorani μιλιέται σε εκείνες που διευθύνει η Πατριωτική Ένωση του Κουρδιστάν- η KRG καθιέρωσε ένα πλούσιο κουρδικό πολιτιστικό περιβάλλον στο έδαφος που ελέγχει.

Υπάρχουν τώρα εκατοντάδες κουρδικά τηλεοπτικά κανάλια, ιστότοποι, πρακτορεία ειδήσεων και άλλα πολιτιστικά προϊόντα, όπως μυθιστορήματα και ταινίες. Και στην Συρία, όπου για δεκαετίες η Δαμασκός απαγόρευε ακόμη και την ιδιωτική εκπαίδευση στα κουρδικά, το Κόμμα Δημοκρατικής Ένωσης εισήγαγε επίσημα την εκμάθηση των κουρδικών στην περιοχή υπό τον έλεγχό του. Μετά από σχεδόν έναν αιώνα προσπαθειών να αποτρέψουν την διάδοση της κουρδικής γλώσσας και του πολιτισμού, οι κεντρικές κυβερνήσεις έχουν τώρα χάσει αποφασιστικά αυτήν τη μάχη.

Η αναγέννηση της κουρδικής γλώσσας στο Ιράκ με την σειρά της ώθησε την ανανέωση της κουρδικής αυτογνωσίας σε διακρατικές κοινότητες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και της διασποράς.

Η κουρδική διασπορά είναι ιδιαίτερα ισχυρή στην Ευρώπη, στην οποία πάνω από ένα εκατομμύριο Κούρδοι έχουν μεταναστεύσει τις τελευταίες έξι δεκαετίες -αρχικά ως φιλοξενούμενοι εργάτες και στην συνέχεια ως πρόσφυγες που δραπέτευαν από την καταπίεση.

Ελεύθεροι να οργανωθούν και να συνεργαστούν με άλλες ομάδες της κοινωνίας των πολιτών, οι Κούρδοι της Ευρώπης έχουν ευαισθητοποιήσει το κοινό για τα κουρδικά θέματα και έχουν ασκήσει πιέσεις στις εθνικές κυβερνήσεις στην Γερμανία, την Γαλλία και την Ολλανδία -καθώς και στην ΕΕ ως σύνολο- ώστε να μεταβάλλουν τις πολιτικές τους έναντι του Ιράν, του Ιράκ, της Συρίας και της Τουρκίας. Σε αυτό, έχουν βοηθηθεί από την άνοδο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης [που λειτουργούν] σε κουρδική γλώσσα.

Η άνθηση των Κούρδων έχει επεκταθεί ακόμη και στο Ιράν και στην Τουρκία, όπου οι Κούρδοι έχουν σχετικά μικρή ισχύ. Κατά την διάρκεια του σύντομου ανοίγματος του Ερντογάν στους Κούρδους μεταξύ του 2009 και του 2014, υπήρξε πολλαπλασιασμός ινστιτούτων, εκδόσεων και ιδιωτικών σχολείων σε κουρδικό επίπεδο.

Η προκύπτουσα ευφορία δεν διήρκεσε πολύ [7]˙ μέχρι το τέλος του 2017, σχεδόν όλα αυτά είχαν εξαλειφθεί από την Άγκυρα, η οποία το προχώρησε μέχρι του να αφαιρεί συστηματικά όλες τις πινακίδες στα κουρδικά, στα σήματα κυκλοφορίας καθώς και τις πινακίδες για σχολεία και δημοτικά κτίρια.

Αλλά δεν χάθηκαν όλα. Ορισμένα τουρκικά πανεπιστήμια εξακολουθούν να επιτρέπουν στους σπουδαστές να σπουδάζουν κουρδικά, και το τουρκικό κράτος δημιούργησε ένα τηλεοπτικό κανάλι αφιερωμένο στις επίσημες εκπομπές στα κουρδικά.

Στο Ιράν, εν τω μεταξύ, η κυβέρνηση έχει επιτρέψει, από το 2015, προαιρετικά μαθήματα κουρδικής γλώσσας στα λύκεια και τα πανεπιστήμια στις κουρδικής πλειοψηφίας περιφέρειες της χώρας.



Υποστηρικτές του HDP σε συγκέντρωση στο Ντιγιαρμπακίρ, στην Τουρκία, τον Ιούνιο του 2018. Sertac Kayar/REUTERS

------------------------------------------------------------------------

ΔΗΜΙΟΥΡΓΩΝΤΑΣ ΕΝΑ ΕΘΝΟΣ

Η αυξανόμενη ρευστότητα των φυσικών συνόρων μεταξύ των Κούρδων, η δημιουργία κουρδικών κυβερνήσεων όπως η KRG, η εμφάνιση ισχυρών κοινοτήτων διασποράς (ιδίως στην Ευρώπη) και η άνοδος των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και των πολιτιστικών προϊόντων σε κουρδική γλώσσα –όλα ενίσχυσαν την παν-κουρδική ταυτότητα.

Σήμερα, οι Κούρδοι από το Ιράν, το Ιράκ, την Συρία, την Τουρκία και την διασπορά συμμετέχουν όλοι σε μια κοινή συζήτηση. Δεν μιλούν από κοινού, αλλά οι ημέρες της πολιτικής βίας Κούρδων εναντίον Κούρδων που ξέσπασε στο Ιράκ κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 1990, εξαφανίστηκαν, σε μεγάλο βαθμό επειδή το κουρδικό κοινό δεν θα το ανεχτεί. Οι Κούρδοι έχουν αποκτήσει όλα τα χαρακτηριστικά ενός έθνους, εκτός από την κυριαρχία.

Αυτή η πρωτόγνωρη ενότητα αντικατοπτρίζεται στην εμφάνιση παν-κουρδικών στρατιωτικών μονάδων. Οι Τούρκοι Κούρδοι αγωνίστηκαν με τις YPG στην Συρία, όπως και οι Σύροι και οι Τούρκοι Κούρδοι έχουν ενταχθεί στις ένοπλες δυνάμεις της KRG. Η διασπορά των Κούρδων έχει επίσης προσφερθεί εθελοντικά να πολεμήσει, ιδιαίτερα με τις YPG.

Το ΡΚΚ διοικεί ένοπλες δυνάμεις στο Ιράκ, την Τουρκία και την Συρία και το 2004 δημιούργησε θυγατρική στο Ιράν. Η διάβρωση των ενδο-κουρδικών συνόρων επιταχύνθηκε σε μεγάλο βαθμό από την πρόοδο του ISIS μέσω του Ιράκ και της Συρίας το καλοκαίρι του 2014, κάτι που έθεσε σε κίνδυνο τους Κούρδους και στις δύο χώρες και ενίσχυσε την πανευρωπαϊκή αλληλεγγύη.

Αντιμέτωποι με έναν πραγματικό υπαρξιακό κίνδυνο, οι Κούρδοι έβαλαν στην άκρη την δική τους εριστική πολιτική και εμφανίστηκαν ως ένα. Και όσο περισσότερο το κάνουν, τόσο περισσότερο θα αρχίσουν να αναμορφώνουν την πολιτική της Μέσης Ανατολής.

Τόσο στο Ιράκ όσο και στην Συρία, η ευθραυστότητα των κεντρικών κυβερνήσεων παρέχει στους Κούρδους μια ευκαιρία αυτονομίας που είναι ακόμα αδιανόητη στο Ιράν και την Τουρκία. Αυτή η διαδικασία έχει πάει πολύ πιο μακριά στο Ιράκ, όπου η αυτονομία της KRG προστατεύεται από το σύνταγμα. Ωστόσο, η KRG εξακολουθεί να είναι ευάλωτη, όπως έδειξε η αντίδραση της Βαγδάτης στο καταστροφικό δημοψήφισμα για ανεξαρτησία το 2017 [8].

Στην Συρία, οι Κούρδοι ενδέχεται να έχουν την ευκαιρία να καταλήξουν σε συμφωνία με το καθεστώς Assad που θα τους παράσχει έναν βαθμό περιφερειακής αυτονομίας. Παρόλα αυτά, ένα τέτοιο αποτέλεσμα δεν είναι εγγυημένο, και μια αποχώρηση των ΗΠΑ από την χώρα θα μπορούσε να αφήσει τους Σύρους Κούρδους στο έλεος της Δαμασκού και της Άγκυρας.

Ακόμα κι έτσι, οποιαδήποτε συριακή ή τουρκική εκστρατεία για την εξάλειψη των YPG, όσο αιματηρή κι αν είναι, θα δημιουργούσε μια αντίδραση μεταξύ των Κούρδων στη Μέση Ανατολή. Τίποτα δεν χτίζει εθνική συνείδηση όσο ένας Δαβίδ που επιτίθεται σε έναν Γολιάθ.

Στην Τουρκία, οι Κούρδοι έχουν σημειώσει μεγάλη πρόοδο την τελευταία δεκαετία, παρά την πρόσφατη επιδείνωση των σχέσεών τους με την κεντρική κυβέρνηση.

Οι προσπάθειες του Ερντογάν να σαμποτάρει τις εκλογικές ευκαιρίες του HDP -φυλακίσεις υποψηφίων, επιβολή σιωπής στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, και παρενόχληση Κούρδων ψηφοφόρων- δεν εμπόδισαν το κόμμα να εισέλθει στο τουρκικό κοινοβούλιο σε τρεις διαδοχικές εκλογές. (Πολλοί πολιτικοί του HDP, συμπεριλαμβανομένου του ηγέτη του κόμματος, Selahattin Demirtas, μαραζώνουν ακόμα και τώρα στην φυλακή).

Το νέο τουρκικό σύνταγμα, το οποίο πέρασε με δημοψήφισμα τον Απρίλιο του 2017, μετέτρεψε την Τουρκία σε ένα προεδρικό σύστημα και ευνούχισε το κοινοβούλιό της, οπότε η επιρροή του HDP, παρά τον σημαντικό αριθμό των βουλευτών του, είναι πολύ περιορισμένη.

Παρόλα αυτά, το γεγονός ότι το κόμμα ήρθε στην τρίτη θέση στις εκλογές του Ιουνίου του 2018, πίσω από το κυβερνών κόμμα και το κόμμα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, αποτελεί ένδειξη ότι το κουρδικό ζήτημα έχει θεσμοθετηθεί στην τουρκική πολιτική.

Η επιτυχία του HDP θα ενθαρρύνει την κινητοποίηση της κουρδικής κοινωνίας των πολιτών και, τέλος, την ανάπτυξη κουρδικών δεσμών με άλλους στην τουρκική αντιπολίτευση. Και ο πολλαπλασιασμός των κουρδικών οργανώσεων στην Ευρώπη μπορεί να βοηθήσει να μετακινηθεί η ευρωπαϊκή στάση απέναντι στην Τουρκία σε μια πιο φιλοκουρδική κατεύθυνση.

Είναι οι Τούρκοι Κούρδοι που, αν και χωρίζονται μεταξύ μιας στρατιωτικής πτέρυγας (PKK) και μιας πολιτικής πτέρυγας (HDP), είναι σε καλύτερη θέση να αναλάβουν ηγετικό ρόλο για τους Κούρδους στην περιοχή. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι, αντίθετα με τις άλλες κουρδικές κοινότητες, αποτελούν μέρος μιας χώρας που είναι ενσωματωμένη στα Δυτικά θεσμικά όργανα. Ακόμα κι αν οι πρακτικές της Τουρκίας αποκλίνουν από τα Δυτικά πρότυπα, οι Τούρκοι Κούρδοι επωφελήθηκαν από την έκθεσή τους στις αξίες και τις αρχές που συνδέονται με την Δύση.

Η περίπτωση των Ιρανών Κούρδων είναι η πιο ομιχλώδης, δεδομένων των τεταμένων σχέσεων της Τεχεράνης με τον έξω κόσμο και της μυστικοπαθούς φύσης του ίδιου του καθεστώτος. Ωστόσο, τα γεγονότα σε άλλα μέρη του Κουρδιστάν επηρεάζουν τις εξελίξεις στις κουρδικές περιοχές του Ιράν.

Το Ιράν ακολουθούσε πάντα μια πολιτική πολλαπλών προσανατολισμών προς τους Κούρδους. Εγχώρια, τους έχει καταστείλει, μεταξύ άλλων μέσω της ελεύθερης χρήσης της θανατικής ποινής κατά των ακτιβιστών. Ταυτόχρονα, έχει δημιουργήσει δεσμούς με την KRG σε μια επιτυχημένη προσπάθεια να ελέγξει ιρανικές κουρδικές ομάδες που κατοικούν στο ιρακινό Κουρδιστάν. Ωστόσο, καθώς το Ιράν είναι υπερβολικά εκτεταμένο στην περιοχή, με τους ηγέτες του να ανησυχούν για την σταθερότητα του καθεστώτος και για την επιδείνωση της οικονομίας της χώρας, η κεντρική κυβέρνηση μπορεί να δει τους Κούρδους ως μια ακόμη μεγαλύτερη απειλή.

Οι Ιρανοί Κούρδοι είχαν λίγη εμπειρία με την αυτοδιοίκηση, έχοντας ζήσει επί δεκαετίες κάτω από μια κυβέρνηση που παρεμβαίνει σε όλες τις πτυχές της καθημερινής ζωής. Αλλά το Ιράν, όπως και η Συρία, είναι ένα εύθραυστο κράτος. Η αλλαγή θα ξεκινήσει από το κέντρο. Όσο ενισχύονται η παν-κουρδική ταυτότητα και η αυτοπεποίθηση, τόσο πιο πιθανό είναι ότι οι Ιρανοί Κούρδοι θα είναι προετοιμασμένοι για αστάθεια στην Τεχεράνη.

Τέλος, οι Ηνωμένες Πολιτείες παραμένουν ο μόνος σημαντικός δρων όσον αφορά τον προσδιορισμό του μέλλοντος των Κούρδων, ιδιαίτερα στο Ιράκ και την Συρία.

Ο Trump μπορεί να τερματίσει την εταιρική σχέση των ΗΠΑ με τις YPG, αλλά οι Σύροι Κούρδοι παρά ταύτα ωφελήθηκαν από την σχέση, καθώς είχαν θεωρηθεί προηγουμένως από τις εξωτερικές δυνάμεις ως ο λιγότερο σημαντικός κουρδικός πληθυσμός στην περιοχή. Τώρα βρίσκονται στον χάρτη: Λίγες ώρες μετά την ανακοίνωση της απόσυρσης των Ηνωμένων Πολιτειών από την Συρία, ένας εκπρόσωπος του γαλλικού Υπουργείου Εξωτερικών ισχυρίστηκε ότι η Γαλλία θα «εξασφάλιζε την ασφάλεια» των Σύρων Κούρδων.

Ωστόσο, η κίνηση της Ουάσιγκτον θα αναγκάσει τους Σύρους Κούρδους να διαπραγματευτούν με την Δαμασκό νωρίτερα από ό, τι σχεδίαζαν και από μια θέση σχετικής αδυναμίας. Μια πλήρης απόσυρση των ΗΠΑ, εξάλλου, θα μπορούσε να προκαλέσει έναν αποσταθεροποιητικό αγώνα μεταξύ των περιφερειακών δυνάμεων στην Συρία, με καταστροφικά αποτελέσματα για τους Κούρδους.

Ανησυχώντας για αυτές τις επιπτώσεις, αξιωματούχοι των ΗΠΑ, όπως ο υπουργός Εξωτερικών, Mike Pompeo, και ο [τέως] σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας, John Bolton, προειδοποίησαν την Τουρκία να μην παρεμβαίνει εναντίον των Κούρδων στην βόρεια Συρία. Έχοντας σκοντάψει στο αέναο κουρδικό αίνιγμα της Μέσης Ανατολής, οι Ηνωμένες Πολιτείες δυσκολεύονται να ξεφύγουν.

Η Ουάσινγκτον θα πρέπει να χρησιμοποιήσει όλες τις δυνάμεις της πειθούς της για να διασφαλίσει ότι οι Κούρδοι δεν θα συνθλιβούν από την Άγκυρα, την Δαμασκό και άλλες περιφερειακές δυνάμεις. Αυτό, με την σειρά του, θα απαιτήσει έναν βαθμό ενδιαφέροντος και πολιτικής συνοχής που δεν ήταν προφανές στο παρελθόν στην διοίκηση Trump.

Αλλά στον βαθμό που οι Ηνωμένες Πολιτείες εκτιμούν την δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα και τα δικαιώματα των μειονοτήτων, θα πρέπει να υποστηρίξουν τους Κούρδους στη Μέση Ανατολή μέσα στο υφιστάμενο εθνοκρατικό σύστημα. Ακόμη και αν ο Trump δεν επιθυμεί να δαπανήσει πολύ πολιτικό κεφάλαιο για να στηρίξει τους Κούρδους, υπάρχουν και άλλα κέντρα εξουσίας και επιρροής στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπως τα ΜΜΕ και οι οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών, που μπορούν να το κάνουν.

Ό, τι κι αν συμβεί στο εγγύς μέλλον, ωστόσο, δεν μπορεί να υπάρξει επιστροφή στο status quo που επικράτησε μόλις πριν από λίγες δεκαετίες, πριν από τις παρεμβάσεις των Ηνωμένων Πολιτειών στην περιοχή που έθεσαν τους Κούρδους σε μια εντελώς νέα πορεία.

Παρά τις συχνές αποτυχίες, την συνεχιζόμενη καταστολή, και πάνω από έναν αιώνα χωρίς πατρίδα, οι Κούρδοι τελικά εμφανίζονται ως ενοποιημένος λαός. 


Ένα κουρδικό κράτος μπορεί να απέχει πολύ, αλλά αν κάτι τέτοιο εμφανιστεί ποτέ, θα υπάρχει ένα έθνος εκεί για να το γεμίσει.

Copyright © 2019 by the Council on Foreign Relations, Inc.
All rights reserved.

Στα αγγλικά: https://www.foreignaffairs.com/articles/turkey/2019-02-12/kurdish-awakening
 
Τρικυμία στη «βάρκα ΣΥΡΙΖΑ», στο δρόμο προς την μετάλλαξη ΣΥΡΙΖΑ : Τα αγκάθια της διεύρυνσης Με τρία σοβαρά θέματα στο αέρα η επόμενη ημέρα στο ΣΥΡΙΖΑ

Η είδηση από τη διήμερη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής Ανασυγκρότησης του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ούτε τα πρώην στελέχη του ΠΑΣΟΚ που σωρηδόν μεταφέρονται στην Κουμουνδούρου, ούτε ο Απόστολος Γκλέτσος, ούτε η γκρίνια για την “πασοκοποίηση”. 
 

Η συνάντηση στο ΣΕΦ έδειξε την αδιαμφισβήτητη απόφαση του Αλέξη Τσίπρα να αλλάξει το κόμμα σε μία παράταξη που θα εκφράζει τον προοδευτικό χώρο, θα πάρει τη θέση του παλαιού κραταιού ΠΑΣΟΚ, χωρίς υπολογίζει καμία αντίθετη άποψη από τους “συντρόφους” του.


Οι προθέσεις μόνο, όμως, ενός αρχηγού δεν χτίζουν ένα κόμμα με γερά θεμέλια.

Ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Αλέξης Τσίπρας δεν έχουν απαντήσει βασικά ζητήματα της επόμενης ημέρας, όπως ποιες οι αρμοδιότητες της νέας επιτροπής ανασυγκρότησης και αν καταργεί τα υπάρχοντα όργανα του ΣΥΡΙΖΑ στη λήψη αποφάσεων, το πολιτικό στίγμα του υπό διαμόρφωση φορέα, το είδος της αντιπολίτευσης, πόσο… δοσολογία αριστεράς θα μπει στο νέο ΣΥΡΙΖΑ και τελικά αν θα αλλάξει όνομα.

Τα ανακυκλώσιμα υλικά που ήδη χρησιμοποιεί ο Αλέξης Τσίπρας αποτελούν μία φανερή στρατηγική από καιρό, ακόμα και αν κάποια στελέχη από τον ΣΥΡΙΖΑ είχαν άρνηση να παραδεχτούν.

Είναι φανερή η κυριαρχία του Αλέξη Τσίπρα στο κόμμα του και δύσκολο να τεθεί σοβαρό θέμα αμφισβήτησης των σχεδιασμών του.

Άλλωστε η εισήγηση εγκρίθηκε τελικώς ομόφωνα με την ολοκλήρωση της διήμερης συνεδρίασης, ενώ η ανακοίνωση των 694 μελών της επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ, με τη συμμετοχή πολλών πρώην υπουργών και βουλευτών αποτέλεσαν μία επίδειξη δύναμης απέναντι στο Κίνημα Αλλαγής.

Η επόμενη ημέρα απαιτεί προσεκτικές κινήσεις από την ηγεσία του κόμματος, καθότι πρέπει το νέο κόμμα όχι μόνον να έχει στόχευση να αντικαταστήσει το χώρο του ΠΑΣΟΚ, αλλά και να βρει ρόλο στην κοινωνία. Υπό αυτό το πλαίσιο, και μέχρι το συνέδριο, ο Αλέξης Τσίπρας γυρίζει όλη την Ελλάδα, όπως και πολλά στελέχη, για να τονώσουν τις τοπικές οργανώσεις και να εντάξουν νέα μέλη.

Παράλληλα, κρίσιμο είναι να διαχειριστεί την εσωτερική γκρίνια, καθώς οι διάφορες ομάδες ξεκινούν μάχη για διαμόρφωση συσχετισμών υπεροχής, ενόψει του συνεδρίου.

Οι ενστάσεις που προέρχονται από την ομάδα των «53», με επικεφαλής τον Ευκλείδη Τσακαλώτο, είναι η υπεράσπιση της αριστερής φυσιογνωμίας και του ριζοσπαστικού χαρακτήρα του κόμματος, ενώ η Νεολαία εξαπολύει βέλη κατά πάντων.

Απαντώντας στις βολές, ο Αλέξης Τσίπρας δήλωσε, μεταξύ άλλων, ότι ο «ΣΥΡΙΖΑ θα κινδυνεύσει να χάσει την ψυχή του μόνο εφόσον δεν αντιστοιχηθεί με την κοινωνία και δεν επιτύχει τη διαδικασία διεύρυνσής του» και διαμήνυσε πως ο μετασχηματισμός αποτελεί μονόδρομο.

«Δεν υπάρχει κανείς στο ΣΥΡΙΖΑ που δεν επιθυμεί να ανοίξει το κόμμα» σημείωσε.

Οι μεγάλες ανησυχίες


Από τις μεγαλύτερες ανησυχίες που εκφράστηκαν στο ΣΕΦ, ιδίως από τη νεολαία και τους “53”, σύμφωνα με πληροφορίες, εστιάζει στο ρόλο της νέας επιτροπής ανασυγκρότησης.

Αν και έχουν υπάρξει διαβεβαιώσεις από την ηγεσία ότι μοναδικό της έργο της είναι η προετοιμασία για το Συνέδριο,οι αρμοδιότητες του ογκωδέστατου σώματος των 694 ατόμων παραμένει ασαφής.

Υπό το φόβο να υπάρχει ένα όργανο, το οποίο μπορεί να “καπελώσει” εκείνα του ΣΥΡΙΖΑ ή ουσιαστικά να τα καταργήσει, υπήρξαν πολλές τοποθετήσεις που έθεσαν το ερώτημα για το ποια θα είναι η σχέση της ΚΕΑ με τα υπάρχοντα όργανα, αλλά και πώς θα λαμβάνονται οι αποφάσεις ενόψει Συνεδρίου.

Πέρα από τα οργανωτικά, υπάρχει τρικυμία στην πορεία της “βάρκας ΣΥΡΙΖΑ”, αφού είναι αόριστο το πολιτικό στίγμα του υπό διαμόρφωση φορέα, αλλά και το είδος της αντιπολίτευσης, με πολλά στελέχη να κατακρίνουν την ένταση και το χαρακτήρα της.

Από τα στελέχη το θέμα για μία αντιπολίτευση δημιουργική, ενώ αρκετά στελέχη έθεσαν το ζήτημα της σκανδαλολογίας σημειώνοντας ότι αυτό δεν μπορεί να χαρακτηρίζει την αντιπολιτευτική τακτική του κόμματος.

Ένα τρίτο θέμα που απασχολεί το εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ είναι αυτό της ονομασίας, όπου και εκεί υπάρχουν διαφωνίες καθότι η μία άποψη επιμένει ότι το όνομα ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να παραμείνει, ενώ εντείνονται οι πιέσεις για αλλαγή του ονόματος για να σηματοδοτεί τη διεύρυνση.


in.gr
Πέμπτη, 05 Δεκεμβρίου 2019 01:03

Οι απειλές Τσίπρα και η απλή αναλογική

Γράφτηκε από
 
Οι δηλώσεις Τσίπρα περί της διενέργειας των επόμενων εκλογών με το (διαλυτικό) σύστημα της απλής αναλογικής προδιαγράφουν το (νέο) ζοφερό σκηνικό που ετοιμάζει για την Ελλάδα. Αν κάτι τέτοιο συμβεί, η χώρα θα βρεθεί αντιμέτωπη με καταστροφή πολύ μεγαλύτερης έντασης από όσες γνώρισε στην Ιστορία της. Γιατί δεν υπάρχει αμφιβολία: Ο Τσίπρας θέλει να ανασυγκροτήσει τον ΣΥΡΙΖΑ για να δώσει στη χώρα το τελειωτικό χτύπημα. Και θα το κάνει συμμαχώντας και με τον διάβολο. Η απειλή του είναι ξεκάθαρη!

Κατά την ομιλία του στη συνεδρίαση της λεγόμενης Κεντρικής Επιτροπής Ανασυγκρότησης του ΣΥΡΙΖΑ, ο κ. Τσίπρας προειδοποίησε ότι το πρόβλημα (για όλους τους υπόλοιπους λογικούς ανθρώπους, όχι για τον ίδιο) δεν θα λυθεί με διπλές εκλογές. Διότι θα φροντίσει ο ίδιος να σχηματιστεί κυβέρνηση με βάση τα αποτελέσματα της πρώτης εκλογικής αναμέτρησης.


«Ας μην ονειρεύονται κάποιοι και προεξοφλούν διπλές εκλογές. Δεν θα χρειαστεί», είπε. Και πρόσθεσε: «Όπως έγινε και σε πολλές άλλες χώρες της Ευρώπης, έτσι κι εδώ, οι εκλογές αυτές, για πρώτη φορά με αναλογική εκπροσώπηση, θα δώσουν τη δυνατότητα να προκύψει μια κυβέρνηση συνεργασίας ΟΛΩΝ των δημοκρατικών και προοδευτικών δυνάμεων του τόπου».

Και μετά έσπευσε να προσθέσει επίσης ότι στον «στόχο» του αυτόν τον βοηθά «η ακραία νεοφιλελεύθερη και συντηρητική πολιτική της Ν.Δ.».

Επειδή, όπως επίσης είπε, η Ν.Δ. με την πολιτική που ακολουθεί «δεν μπορεί να είναι μέρος της επόμενης κυβερνητικής λύσης».

Και συνέχισε: «Αν θέλουν, λοιπόν, ας την φέρουν νωρίτερα αυτή την αναμέτρηση, τόσο το καλύτερο για τον τόπο. Αλλά να γνωρίζουν ότι η απλή αναλογική ήρθε για να μείνει».

Επομένως, έχουμε και λέμε:

-Ο Τσίπρας θα αναζητήσει συμμάχους ανάμεσα στα διάφορα μικρά κόμματα που θα καταφέρουν να μπουν στη Βουλή λόγω της εφαρμογής του συστήματος της απλής αναλογικής.

-Η Νέα Δημοκρατία δεν θα είναι μέρος της επόμενης κυβερνητικής λύσης.

-Και «πρότυπο» του Τσίπρα παραμένει η Ισπανία, που έχει κυριολεκτικά διαλυθεί μετά την πτώση της κυβέρνησης Ραχόι, μέσα στη Βουλή, αν και το κόμμα του είχε τις περισσότερες έδρες, πλην όμως ο Σάντσεθ συμμάχησε με έναν ετερόκλητο στρατό αυτονομιστών και εθνικιστών.

Χωρίς κυβέρνηση, αλλά με νέα γκλοπ

Τα έχουμε πει, να μην τα ξαναλέμε: Μέσα σε τέσσερα χρόνια η Ισπανία έχει οδηγηθεί τέσσερις φορές στις κάλπες και μετά την τελευταία αναμέτρηση της 10ης Νοεμβρίου παραμένει χωρίς κυβέρνηση.

Το μόνο καινούργιο στη νέα περίοδο ακυβερνησίας, είναι η είδηση πως η ισπανική αστυνομία θα διαθέσει 1 εκ ευρώ συν ΦΠΑ, για να αποκτήσει… 10.000 πτυσσόμενα γκλοπ, από αλουμίνιο, βάρους 610 γραμμαρίων και μήκους 26 εκ. που όταν ανοίγουν ξεπερνούν το μισό μέτρο.

Προφανώς! Διότι αφού ο Σάντσεθ άνοιξε τον ασκό του Αιόλου υποσχόμενος τα πάντα στους Καταλανούς αυτονομιστές ώστε να συνεργαστούν μαζί του για να ρίξουν τον Ραχόι, τώρα ψάχνει να βρει τρόπους για να… τους δέρνει καλύτερα! Μετά τις εκλογές, η Βαρκελώνη συνέχισε να συγκλονίζεται από τις διαδηλώσεις, καθώς οι ηγέτες της περιφέρειας κάθονται πάλι στο εδώλιο του κατηγορουμένου για «ανυπακοή» και το Ανώτατο Δικαστήριο της Μαδρίτης καταδίκασε πριν από ένα μήνα 12 Καταλανούς πολιτικούς υπέρμαχους της ανεξαρτησίας, της οποίας τα (παράνομα) σύμβολα εξακολουθούν να ανεμίζουν στα δημόσια κτίρια.

Μέχρι στιγμής, ο Σάντσεθ έχει εξασφαλίσει μόνο τη συνεργασία των Podemos – συνεργασία για την οποία πανηγύρισε ο Τσίπρας – αλλά πέραν τούτου ουδέν. Και οι 120 έδρες που διαθέτουν οι Σοσιαλιστές μαζί με τις 35 των Podemos δεν επαρκούν για την πλειοψηφία στην 350μελή βουλή.

Για την περίπτωση των Podemos, βέβαια, η λέξη «συνεργασία» είναι εντελώς σχετική, καθώς μόλις τον περασμένο Ιούλιο αρνήθηκαν να στηρίξουν τον Σάντσεθ, διότι δεν ικανοποιήθηκαν οι απαιτήσεις τους για συγκεκριμένα υπουργεία.

Πλην όμως αυτό ουδόλως ενδιαφέρει τον Τσίπρα, διότι συμφωνεί και σκοπεύει να πράξει τα ίδια. Γι’ αυτό και στις 12 Νοεμβρίου καταχάρηκε – κάλλιο αργά παρά ποτέ, μας είπε – και ο ΣΥΡΙΖΑ με ανακοίνωσή του μας ενημέρωσε πως… «η Ιβηρική χερσόνησος δείχνει τον δρόμο για μια προοδευτική Ευρώπη».

Αυτός είναι ο δρόμος που ετοιμάζουν και για μας…

Συμφωνία χωρίς πρόγραμμα

Στις 29 Νοεμβρίου, το κεντροαριστερό Καταλανικό κόμμα ERC, τέταρτη κοινοβουλευτική δύναμη από την αποχή της οποίας κρίνεται η τύχη της σχετικής ψηφοφορίας, ανακοίνωσε ότι επιμένει στην άρνησή του να στηρίξει τον Σάντσεθ στη συνεδρίαση για παροχή ψήφου εμπιστοσύνης. Λίγες μέρες νωρίτερα, το 94,6% των εγγεγραμμένων μελών του κόμματος είχαν απορρίψει την προοπτική να στηρίξει η παράταξη κυβέρνηση υπό τον Σάντσεθ, χωρίς να έχει συσταθεί μία διαδικασία διαλόγου για να επιτευχθεί λύση στο πρόβλημα της Καταλονίας.

Η ίδια η ηγεσία του κόμματος έχει ξεκαθαρίσει πως δεν πρόκειται να δώσει οποιαδήποτε στήριξη αν προηγουμένως δεν πληροφορηθεί την προγραμματική συμφωνία των Σοσιαλιστών του Σάντσεθ και των Podemos του Ιγκλέσιας.

Αλλά και οι Βάσκοι και Γαλιέγοι εθνικιστές, των PNV και BNG, όσο και οι μικρότεροι σχηματισμοί των Bildu και PRC, αξιώνουν από τους δύο «συμμάχους» να τους εξηγήσουν τις γενικές γραμμές της πολιτικής τους πρότασης για την διακυβέρνηση της χώρας, όπως η δομή της κυβέρνησης, η κατανομή των υπουργείων μεταξύ των δύο παρατάξεων και κυρίως ποια θα είναι η περιφερειακή πολιτική και τα κοινωνικά κι οικονομικά μέτρα που προτίθεται να προωθήσει η νέα κυβέρνηση.

Έλα, όμως, που Σάντσεθ και Ιγκλέσιας αποφάσισαν πρώτα να διαπιστώσουν αν μπορούν να εξασφαλίσουν την Δεδηλωμένη και μετά να ετοιμάσουν την προγραμματική τους συμφωνία! Διότι ως γνωστόν, πρώτα οι καρέκλες, το πρόγραμμα μετά…

Από την πλευρά του το φιλελεύθερο κεντρώο κόμμα Ciudadanos έχει ανακοινώσει ότι δεν θα υποστηρίξει προκαταρκτική συμφωνία Σάντσεθ και Ιγκλέσιας, ζητώντας συμφωνία μεγάλου συνασπισμού με τη συμμετοχή και του Λαϊκού Κόμματος.

Σε όλα αυτά προσθέστε ότι ο Σάντσεθ κατάφερε να φέρει την ακροδεξιά (VOX) στην τρίτη θέση.

Και μια ενδιαφέρουσα πληροφορία: Στις 19 Νοεμβρίου, δικαστήριο της Σεβίλλης καταδίκασε
πρώην υψηλόβαθμα στελέχη του Σοσιαλιστικού Κόμματος που κρίθηκαν ένοχα σε μια υπόθεση διαφθοράς με επίκεντρο την κατάχρηση δημοσίων πόρων.

Πρόκειται για την υπόθεση που έγινε γνωστό ως ERE - από το ισπανικό ακρωνύμιο για ένα πρόγραμμα που είχε σχεδιαστεί για να παρέχει βοήθεια σε απολυμένους- και μεταξύ των καταδικασθέντων φιγουράρουν δύο πρώην υπουργοί και δύο πρώην πρόεδροι του Σοσιαλιστικού Κόμματος.

Όλα αυτά, βέβαια, συνέβησαν πριν αναλάβει την ηγεσία του κόμματος ο Σάντσεθ. Αλλά ούτε και ο Ραχόι ήταν αρχηγός του Λαϊκού Κόμματος, τον καιρό που ανάλογο σκάνδαλο είχε συγκλονίσει και το δικό του κόμμα. Πλην όμως τον έριξαν, κατηγορώντας τον για διαφθορά, την οποία είχε επικαλεστεί και ο Σάντσεθ και ο Τσίπρας, βεβαίως βεβαίως, που πολεμά το «παλιό σύστημα» παντού στον κόσμο…

Συμπέρασμα που πρέπει να ληφθεί υπ’ όψη: Ο Τσίπρας σκοπεύει να χρησιμοποιήσει την απλή αναλογική αμέσως μετά τις πρώτες εκλογές, όποτε και αν γίνουν αυτές, για να σχηματίσει κυβέρνηση αλά Ισπανία. Και εκεί μεν πάνε από εκλογές σε εκλογές επειδή έχουν το θέμα των Καταλανών αυτονομιστών και των Βάσκων εθνικιστών, εδώ δεν θα χρειαστεί μεγάλος κόπος. Θα μοιράσει καρέκλες σε όλους τους φιλόδοξους και θα επιφέρει το τελειωτικό χτύπημα στη χώρα. Το αποδεικνύει η επί τέσσερα χρόνια συνεργασία του με τον Καμμένο.

Και βέβαια, δεν θα χρειαστεί να κουραστεί για οποιαδήποτε προγραμματική συμφωνία. Οι καρέκλες προηγούνται – αρκεί να παραγγείλει και αυτός καινούργια πτυσσόμενα γκλοπ. Αλλά τότε θα είναι πολύ αργά…

elzoni.gr
 
 
Συγκλονιστική ομιλία του Αντώνη Σαμαρά στο Συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας - Τι είπε για Τουρκία, λαθρομετανάστες, Σκόπια«Πριν ένα χρόνο ακριβώς χρόνο σας είχα πει ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα είναι ο επόμενος πρωθυπουργός και έγινε. Σας είχα πει ότι δεν αρκεί να κερδίσουμε, αλλά πρέπει να κερδίσουμε καθαρά για να κυβερνήσουμε με λυμένα χέρια. Και αυτό έγινε» ...είπε ξεκινώντας την ομιλία του στο συνέδριο της ΝΔ, ο πρώην πρωθυπουργός, Αντώνης Σαμαράς.

Κάνοντας λόγο για "γενική δυσαρέσκεια" της κοινωνίας στο ζήτημα του προσφυγικού-μεταναστευτικού (ο ίδιος υιοθέτησε τον όρο "λαθρομεταναστευτικό) ο πρώην πρωθυπουργός, Αντώνης Σαμαράς, αποτύπωσε τη δική του οπτική για το ζήτημα-αιχμή από το βήμα του 13ου Συνεδρίου της Νέας Δημοκρατίας.


Παράλληλα, εστιάζοντας στη συμφωνία των Πρεσπών, ο κ. Σαμαράς ανέφερε ότι η κυβέρνηση Τσίπρα έδωσε τα πάντα από την αρχή και πρόσθεσε ότι πλέον δεν περπατάει.

"Η Τουρκία προχωράει σε ευθείες απειλές, κάνοντας λόγο για μία να πολιτική έναντι της Άγκυρας.

"Σε ένα σημείο κυριαρχεί μια γενική δυσαρέσκεια. Πρόκειται για το λαθρομεταναστευτικό.

Εγώ έτσι το λέω. Γιατί αυτό είναι…

Και αν ξεκινάμε διστάζοντας να πούμε την αλήθεια, δε θα πείσουμε τον κόσμο, που ξέρει πια την αλήθεια…

Έκανε άριστα η κυβέρνηση που διευκρίνισε, αρχή-αρχή, ότι από το σύνολο όσων βρίσκονται παγιδευμένοι στα hot spots σήμερα, η συντριπτική πλειονότητα δεν είναι πια πρόσφυγες.

Είναι μετανάστες που μπήκαν παράνομα. Άρα, είναι παράνομοι μετανάστες. Λαθρομετανάστες…

Που πρέπει να τους ξεχωρίζουμε από όσους μπαίνουν νόμιμα.

Γιατί αλλιώς αδικούμε τους νόμιμους μετανάστες…", είπε ο πρώην πρωθυπουργός.

Ο κ. Σαμαράς ανέφερε ότι στους πρόσφυγες η χώρα οφείλει φιλοξενία.

"Όμως, αληθινοί πρόσφυγες, όπως ορίζονται από τη Συνθήκη της Γενεύης, είναι πια ελάχιστοι.

Εμείς, άλλωστε, οι Έλληνες, είμαστε σε πολύ μεγάλο βαθμό παιδιά και εγγόνια προσφύγων και μεταναστών…Κι είμαστε ιδιαίτερα ευαίσθητοι σε αυτά…

Αλλά οι Μικρασιάτες Έλληνες που ήλθαν το ’22 δεν έκαναν "εισβολή" στην Ελλάδα…

Και οι Έλληνες που πήγαν τις επόμενες δεκαετίες μετανάστες, δεν μπήκαν παράνομα ως "εισβολείς" στις υπερπόντιες χώρες που τους υποδείχθηκαν.

Μη τα μπερδεύουμε λοιπόν...

Δείχνουμε κάθε ευαισθησία στους αληθινούς πρόσφυγες. Που, όμως, είναι πια ελάχιστοι…

Αλλά εδώ μιλάμε για την συντριπτική πλειονότητα όσων μπαίνουν πλέον, που είναι παράνομοι μετανάστες ή λαθρομετανάστες…", σημείωσε και έκανε λόγο για "ευρώ-γραφειοκρατία" που δεν μπορεί να διευθετήσει τι θα γίνει με τα 4.000 "ασυνόδευτα παιδιά" και καλό είναι να μη μας κάνει υποδείξεις…

"Μαθήματα από "ανεύθυνους παρατηρητές", που βλέπουν και σχολιάζουν από μακριά, δεν δεχόμαστε…

Και πάλι είχε δίκιο ο Πρωθυπουργός, που μίλησε για το μεγάλο έλλειμμα ανθρωπιστικής αλληλεγγύης στην Ευρώπη…

Κι ακόμα, την τριετία 2012-14, όταν ήμασταν στη κυβέρνηση, είχαμε κι εμείς αντιμετωπίσει το πρόβλημα αυτό. Αλλά τότε, ελέγχαμε πλήρως τα σύνορα, χερσαία και θαλάσσια.

Έμπαιναν ελάχιστοι. Και έβγαιναν – για επαναπατρισμό – πολύ περισσότεροι.

Παρά το γεγονός ότι τότε μαίνονταν ο πόλεμος στη Συρία…

Σας θυμίζω ότι μετά το 2013 οι ροές δεν πέρναγαν κυρίως από τα μικρασιατικά παράλια στα ελληνικά νησιά που ήταν "δύο βήματα". Πήγαιναν στην Ευρώπη, από τη Λιβύη –σε Μάλτα - Ιταλία.

Γιατί; Γιατί από μας, τότε, δεν μπορούσαν να περάσουν.

Τότε, φυλάγαμε τα σύνορα. Και όσοι πέρναγαν από δω – ή όσοι βρίσκονταν ήδη εδώ και παρανομούσαν – πήγαιναν κατευθείαν στην Αμυγδαλέζα και σε ένα-δύο ακόμα κλειστά κέντρα…

Και το σημαντικότερο: τότε δεν είχαμε αφήσει διάφορες ανεξέλεγκτες ΜΚΟ να κάνουν κουμάντο.

Από την ώρα, όμως, που ο Τσίπρας άνοιξε τα σύνορα και ανέλαβαν οι ΜΚΟ ως κράτος εν κράτει, δημιουργήθηκαν και τα αισχρά κολαστήρια τύπου Μόριας", σημείωσε ο πρώην πρωθυπουργός.

"Κλειστά κέντρα χρειαζόμαστε, λοιπόν, διαχωρισμό των παρανόμων κι όσων παρανομούν από τα γυναικόπαιδα και πολύ πιο γρήγορες αποφάσεις για χορήγηση ασύλου και επαναπατρισμό.

Όσοι δεν πληρούν τις προϋποθέσεις της Συνθήκης της Γενεύης, δεν δικαιούνται άσυλο.

Όσοι παρανόμησαν, έδωσαν ψευδή στοιχεία, ή διπλά και τριπλά ονόματα, δεν δικαιούνται άσυλο.

Όσοι βιαιοπράγησαν, δεν δικαιούνται άσυλο.

Κλειστά κέντρα - και πίσω στις χώρες τους…

Αυτή η πολιτική εφαρμόστηκε, αυτή η πολιτική απέδωσε.

Αυτή η πολιτική μπορεί να αποδώσει ξανά.

Και άλλη δεν υπάρχει…Και αυτήν την πολιτική εξήγγειλε η νέα μας κυβέρνηση τώρα…

Αλλά το πρόβλημα έχει στο μεταξύ διογκωθεί…Και ο κόσμος αδημονεί. Γιατί στο μεταξύ οι ροές από την Τουρκία αυξάνονται…

Πρέπει εδώ να αντιληφθούμε το πιο σημαντικό.

Η Τουρκία απέκτησε επί ΣΥΡΙΖΑ ένα όπλο πίεσης και εκβιασμού της Ελλάδας - που πριν δεν είχε. Όσο εμείς ελέγχαμε τι περνάει από τα σύνορά μας, τη στρόφιγγα την κρατούσαμε εμείς κλειστή…


Η χώρα μας υφίσταται πλέον ένα άτυπο λαθρο-εποικισμό", πρόσθεσε.

Ο κ. Σαμαράς επέμεινε ότι "υπάρχει πραγματικό πρόβλημα με τα ανοικτά κέντρα, δίπλα σε κατοικημένες περιοχές", για τα οποία, όπως ανέφερε, αντιδρούν οι τοπικές κοινωνίες.

"Δεν είναι ούτε ρατσιστές, ούτε ξενόφοβοι. Βλέπουν δίπλα τους να εγκαθίστανται άνθρωποι που ήλθαν χωρίς άδεια, χωρίς να ρωτήσουν κανένα, που δεν υπάγονται στους νόμους της χώρας και στον έλεγχο των αρχών, και που δεν ξέρουμε καν ποιοι είναι.

Επιμένω στο ζήτημα αυτό για τρείς λόγους. 

Πρώτον, γιατί το πρόβλημα είναι πολύ σοβαρό, αλλά λύνεται. Δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις. Αλλά υπάρχουν λύσεις. Το κάναμε στο παρελθόν, μπορεί να γίνει ξανά…

Δεύτερον, γιατί το ζήτημα αυτό είναι το μόνο για το οποίο η κοινωνία δεν είναι ευχαριστημένη. Και πρέπει να την πείσουμε…

Τρίτον, γιατί το λαθρομεταναστευτικό απειλεί να τινάξει στον αέρα όλες τις ευρωπαϊκές κοινωνίες ξεχωριστά – και την ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η οποία κοιμάται…", σημείωσε.

Η κυβέρνηση Τσίπρα έδωσε τα πάντα από την αρχή



Εστιάζοντας στη συμφωνία των Πρεσπών, ο κ. Σαμαράς τόνισε ότι η Ελλάδα έδωσε τα πάντα από την αρχή, ενώ τα Σκόπια υποσχέθηκαν ότι θα κάνουν κάποιες παραχωρήσεις στο μέλλον, αν και εφ’ όσον προχωρήσει η ένταξή τους στην Ευρώπη.

"Αναγνωρίσαμε έναν αλυτρωτισμό που δημιουργεί προβλήματα τόσο με μας όσο και με άλλα κράτη της περιοχής...Που προκαλεί ήδη τριβές, μέσα στα κράτη και ανάμεσα στα κράτη - τριβές που δεν υπήρχαν πριν. Και που μέσα στα ίδια τα Σκόπια προκαλεί πλέον σοβαρούς τριγμούς", ανέφερε.

"Το πολιτικό ερώτημα είναι πώς θα αποδεσμευτούμε, χωρίς να πληρώσουμε κόστος. Κι αυτό δεν είναι εύκολο, δεν γίνεται από τη μία μέρα στην άλλη – πάντως γίνεται. 
 

Γιατί πρόκειται για συμφωνία που δεν περπατάει, ούτε μέσα, ούτε έξω, ούτε στα Βαλκάνια, ούτε στην Ευρώπη…

Κατανοώ αυτό που λέει ο Πρωθυπουργός: ότι δεν μπορούμε να αποδεσμευτούμε από τη Συμφωνία αυτή από τη μια μέρα στην άλλη, με το έτσι θέλω…

Όμως, δεν μπορούμε και να ωραιοποιούμε μια Συμφωνία που εμείς οι ίδιοι την έχουμε καταγγείλει ως "επιζήμια" και "απαράδεκτη". 


Και που επί πλέον, δεν περπατάει…

Για την ώρα οφείλουμε να θωρακίσουμε την Ελλάδα από τις αρνητικές επιπτώσεις της Συμφωνίας των Πρεσπών, να εκμεταλλευτούμε όλα τα προβλήματα που δημιουργεί κι όλες τις αδυναμίες της και – κυρίως – να δυναμώσουμε την Ελλάδα και τη διαπραγματευτική θέση της. Ώστε μετά να μπορούμε να επιτύχουμε τη δικαίωση της χώρας μας", επεσήμανε.

Οι ενέργειες της Τουρκίας είναι ευθεία απειλή


Ο κ. Σαμαράς χαρακτήρισε ως "ευθεία απειλή" τις ενέργειες της Άγκυρας. "Και κινήσεις κατευνασμού, δεν ωφελούν. 
 
Κάποιοι φαντάζονται ότι θα "λύσουν" και τις διαφορές μας με την Τουρκία, με τον ίδιο τρόπο που δήθεν "έλυσαν" και το Μακεδονικό…
 

Θέλουν την Ελλάδα, να γίνει ο εύκολος σάκος του μποξ για κάθε απαίτηση, κάθε γείτονα. 
 

Μήπως αυτή η Σχολή σκέψης υπονοεί τη Φινλανδοποίηση της Ελλάδας; Τους το λέω: 
 

Η "Φινλανδοποίηση" δεν θα περάσει εδώ. Και η ίδια η Φινλανδία χρειάστηκε 40 χρόνια για να αποτινάξει αυτή την ταπεινωτική εξάρτηση και να κερδίσει την ανεξαρτησία της. Αλλά τελικά την κέρδισε…
 

Ναι, θέλουμε την Ειρήνη - στην περιοχή μας και παντού.

Αλλά ας το ξέρουν οι πάντες. 
 

Την Ειρήνη την εγγυάται μια ισχυρή και σεβαστή Ελλάδα. Όχι μια χώρα-κλωτσοσκούφι. 
 

Την Ειρήνη την εγγυάται μια Ελλάδα που την υπολογίζουν και οι σύμμαχοί της και οι αντίπαλοί της. Όχι μια χώρα-ξέφραγο αμπέλι, που όποιος θέλει, την πιέζει για ό,τι θέλει και της αποσπά ό,τι τον βολεύει…", τόνισε.

Όχι στη συναίνεση με τους "λαϊκιστές"

Ο κ. Σαμαράς, μπορεί να αναφέρθηκε σε ευρύτερες συμμαχίες που έχει ανάγκη η χώρα, προκειμένου να περάσει στη οδό της ανάπτυξης, ωστόσο οριοθέτησε τον όρο της συναίνεσης.

"Όχι "συναίνεση" με τους υποστηρικτές του μπάχαλου. Όχι "συναίνεση" με όσους στηρίζουν τα "τάγματα εφόδου". Είτε της Χρυσής Αυγής είτε της ακροαριστερής τρομοκρατίας…
 

Όχι "συναίνεση" με όσους ανοίγουν τα σύνορα σε λαθρομετανάστες.

Όχι "συναίνεση" με όσους κατασκεύασαν σκευωρίες, που σήμερα σαν βόμβες γυρνάνε πάνω στα κεφάλια τους.

Όχι "συναίνεση" με όσους εχθρεύονται την ανταγωνιστικότητα και υπονομεύουν κάθε φιλελεύθερη μεταρρύθμιση.

Όχι "συναίνεση" με όσους υπερφορολογούν τα πάντα και αναδιανέμουν τη φτώχεια…

Όσο "λαϊκισμός" είναι τα απίστευτα ψέματα του Τσίπρα, άλλο τόσο λαϊκιστές θα είχαμε γίνει κι εμείς, αν ξαφνικά δίναμε συγχωροχάρτι και κάναμε "συναίνεση" με τέτοιες ακρότητες…", είπε.
 

Δείτε το βίντεο
Δευτέρα, 02 Δεκεμβρίου 2019 01:26

Σουλτάνος που γαυγίζει... δαγκώνει

Γράφτηκε από
Σουλτάνος που γαυγίζει... δαγκώνει Οι εξελίξεις σε σχέση με τις επιδιώξεις της Τουρκίας στη Ν.Α. Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή φαίνεται να επιταχύνονται και τούτο οφείλει να μας προβληματίσει.

Μετά την εισβολή στη Βόρεια Συρία προκειμένου να εξαλείψει τον κουρδικό κίνδυνο και την προμήθεια των S-400, παρά τις απειλές των ΗΠΑ, την εβδομάδα που πέρασε η Τουρκία προσχώρησε στην υπογραφή μιας συμφωνίας με τη Λιβύη για την οριοθέτηση θαλάσσιων ζωνών μεταξύ των δυο χωρών η οποία παρακάμπτει και παραβιάζει κατάφωρα τα ελληνικά συμφέροντα στην ευρύτερη περιοχή.

Η Ελλάδα ορθώς ζήτησε από τον Λίβυο πρέσβη τη συμφωνία με την απειλή της απέλασης και σχεδιάζει να κλιμακώσει τις διπλωματικές της κινήσεις.


Η Ελλάδα κυρίως οφείλει να ενδυναμώσει τη στρατιωτική αποτρεπτική της ισχύ και να συντονίσει τα ισχυρά της διπλωματικά "χαρτιά" προκειμένου να προλάβει τις εξελίξεις.

Παρά το γεγονός όμως πως η τουρκική κίνηση αποτελεί αλαζονική επίδειξη ισχύος, μάλλον κρύβει νευρικότητα και φόβο.

Τούτο πρέπει να μας προβληματίζει ακόμη περισσότερο. Στην ιστορία πολλοί πόλεμοι έχουν ξεκινήσει από τον φόβο της ανατροπής μιας ισορροπίας και το μέτωπο Ελλάδας, Ισραήλ και Αιγύπτου ανατρέπει ισορροπίες στην περιοχή.

Η Τουρκία του Ερντογάν ονειρεύεται ανασύσταση της οθωμανικής ισχύος καθιστώντας τη χώρα περιφερειακή δύναμη στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή. Αντί αυτού η επιτυχία που έχει καταφέρει είναι να ελέγχει έναν "φύλαρχο" της Λιβύης η οποία βρίσκεται σε κατάσταση διάλυσης και εμφυλίου πολέμου.

Η Λιβύη είναι από το 2014 διαιρεμένη σε αντίπαλα στρατιωτικά και πολιτικά στρατόπεδα τα οποία έχουν την έδρα τους στην πρωτεύουσα Τρίπολη και στην ανατολική Λιβύη.

Η κυβέρνηση Σάρατζ (τον οποίο στηρίζει ο Ερντογάν) βρίσκεται σε σύγκρουση με τις δυνάμεις με επικεφαλής τον Χαλίφα Χάφταρ που έχουν την έδρα τους στην ανατολική Λιβύη.

Οι δυνάμεις Χαλίφα Χάφταρ υποστηρίζονται από την Αίγυπτο και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Στην Ανατολική Μεσόγειο η συνεργασία μεταξύ Ελλάδας-Κύπρου με Ισραήλ και Αίγυπτο με τις ευλογίες της Δύσης αποτελεί ουσιαστικότερη εξέλιξη, από τη συμφωνία του Ερντογάν με τον Φάγεζ αλ-Σάρατζ.

Είναι προφανές πως η κατάσταση δεν είναι σταθερή στη Λιβύη και η αγωνία του Ερντογάν να παίξει το χαρτί της Λιβύης μάλλον αδυναμία και εκνευρισμό φανερώνει.

Επιπλέον, παρά τη γεωπολιτική απουσία και τις αντιφάσεις της Ε.Ε., η Γαλλία δείχνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και την Ελλάδα ειδικότερα. Αυτό είναι προφανές πως τρομάζει τον Ερντογάν.

Η Γαλλία είναι μια πραγματικά ισχυρή οικονομικά χώρα και είτε μόνη είτε ως βραχίονας της Ε.Ε. δεν φαίνεται διατεθειμένη να αφήσει την Τουρκία να εκδηλώσει τις ηγεμονικές της φιλοδοξίες.

Η Γαλλία έχει ΑΕΠ 2,6 τρισ. και αμυντικές δαπάνες περί τα 63,8 δισ. δολ. ξοδεύοντας το 2,3% του ΑΕΠ της, όταν η Ρωσία με το ίδιο ύψος αμυντικών δαπανών περίπου ξοδεύει 3,9% του ΑΕΠ.

Η Τουρκία έχει ΑΕΠ περί 850 δισ. δολ. και αμυντικές δαπάνες περί τα 19 δισ. δολ. (2,2% του ΑΕΠ).

Η συμμαχία Ελλάδα, Ισραήλ και Αιγύπτου χαρακτηρίζεται από τις εξής δυναμικές.


Η Ελλάδα έχει ΑΕΠ περί τα 180 δισ. Ευρώ και αμυντικές δαπάνες περί τα 5,2 δισ. δολάρια. 
 
Το Ισραήλ έχει ΑΕΠ περί τα 350 δισ. δολ. και αμυντικές δαπάνες περί τα 16 δισ. δολ.

Η Αίγυπτος έχει ΑΕΠ 235 δισ. δολ. και αμυντικές δαπάνες περί τα 3 δισ. δολ.

Η τριπλή συμμαχία, συν η Κύπρος που έχει στρατηγική σημασία εξισορροπεί την τουρκική ισχύ στην περιοχή.


Ερώτημα αποτελεί η στάση των ΗΠΑ οι οποίες είναι η ισχυρότερη δύναμη στον πλανήτη και η βούλησή τους έχει βαρύτητα.

Οι ΗΠΑ διανύουν μια περίοδο επανακαθορισμού του ρόλου τους στον κόσμο και αναδιάταξης των προτεραιοτήτων. Επιπλέον η προεδρία Τραμπ λόγω των ιδιορρυθμιών της καθιστά αυτές τις αναπροσαρμογές νευρικές και αντιφατικές.

Η Τουρκία βέβαια είναι μέλος του ΝΑΤΟ και τυπικά του Δυτικού στρατοπέδου. Όποιος θέλει να έχει λόγο στη Μέση Ανατολή που έχει στρατηγική σημασία λόγω και των ενεργειακών πηγών της αντιλαμβάνεται πως έχει ανάγκη σύμπλευσης με την Τουρκία. Οι φιλοδοξίες και οι εκβιασμοί του Ερντογάν όμως φαίνεται πως προβληματίζουν τους δυτικούς.

Στις προκλήσεις αυτές η Ελλάδα οφείλει να αναβαθμίσει (χθες) τη στρατιωτική, διπλωματική, οικονομική και πολιτική ισχύ της.

Η Ελλάδα ως μέλος του ΝΑΤΟ, σύμμαχος των ΗΠΑ, σύμμαχος της Γαλλίας και μέλος της Ε.Ε. διαθέτει ισχυρά χαρτιά. Οφείλει να τα παίξει σωστά και να τα εκμεταλλευτεί.

Προκειμένου να στηρίξει τη θέση της πρέπει να περιορίσει το δυσλειτουργικό και μη παραγωγικό κράτος που σπαταλά πολύτιμους οικονομικούς πόρους.

Επίσης όπως οφείλει να επανιδρύσει τη δημόσια διοίκηση και το κράτος εκ του μηδενός έτσι οφείλει να αναδομήσει και τις ένοπλες δυνάμεις της, οι οποίες παρά τον αξιόλογο εξοπλισμό έχουν επηρεαστεί από τον τρόπο λειτουργίας του κομματοκρατούμενου πελατειακού παρασιτικού δημοσίου.

Η Ελλάδα πρέπει επίσης να εξετάσει, αν το στρατιωτικό δόγμα πάνω στο οποίο είναι δομημένες οι ένοπλες δυνάμεις και το οποίο είναι το ίδιο από τη δεκαετία του ’50 ανταποκρίνεται στις σύγχρονες τεχνολογικές και δημογραφικές συνθήκες.

Το 1950 η Ελλάδα είχε πληθυσμό 8 εκατ. και η Τουρκία 20 εκατ. Το 2019 η Ελλάδα έχει 10 εκατ. και η Τουρκία 82 εκατ.


Η Ελλάδα δεν είναι Βέλγιο ή Ολλανδία να συνορεύει με φιλειρηνικές χώρες.

Η Ελλάδα όπως και το Ισραήλ είναι μια χώρα των συνόρων στα όρια διαφορετικών ηπείρων και πολιτισμών.

Η Ελλάδα πρέπει να αναδείξει σαν παράδειγμα το Ισραήλ που έχει καταφέρει να διαθέτει μια κοινωνία και οικονομία με αντανακλαστικά και ισχυρή αποτρεπτική ισχύ.

Η Τουρκία υπό μια κεμαλική ηγεσία θα είχε περισσότερες πιθανότητες να εκβιάσει από τους δυτικούς συνεκμετάλλευση στο Αιγαίο και αυξημένο ρόλο στην Ν.Α. Μεσόγειο.

Η ισλαμοποίηση της τουρκικής κοινωνίας και η ανάδυση του Ερντογάν απομάκρυνε την Τουρκία από τη Δύση και τη συμμαχία της με το Ισραήλ.

Αυτό είναι δώρο για την Ελλάδα.

Οι οθωμανικές φιλοδοξίες της Τουρκίας αποτελούν και την αχίλλειο πτέρνα της. Η φιλία με τη Ρωσία επίσης είναι αντιφατική αφού οι χώρες έχουν ανταγωνιστικά συμφέροντα.

Η Τουρκία είναι μια κοινωνία που είναι τριχοτομημένη
  • στους πληθυσμούς των δυτικών παράλιων που πλειοψηφούν οι δυτικόστροφοι κεμαλιστές, 
  • τους πληθυσμούς της ηπειρωτικής χώρας που στηρίζουν τον Ερντογάν και 
  • τους Κούρδους των ανατολικών επαρχιών.

Η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια παρά τη χρεοκοπία και την περιπέτεια του εθνολαϊκισμού με την άνοδο των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ στην εξουσία έχει κρατήσει μια αξιοπρόσεκτα συνεκτική εθνική γραμμή.

Η συμμαχία με Ισραήλ-Αίγυπτο παρέμεινε σταθερή ασχέτως κυβερνήσεων όπως και η σχέση με ΗΠΑ, Ε.Ε. και Γαλλία. Αυτό είναι ένα από τα λίγα θετικά της διακυβέρνησης Τσίπρα. Ένα άλλο είναι πως τόλμησε να κλείσει το Μακεδονικό που δεν αποτελεί συγκριτικά ουσιώδη απειλή για τη χώρα.

Αν και η κατάσταση είναι δύσκολη θα μπορούσε να είναι πολύ χειρότερη για τη χώρα μας.

Η συμφωνία του Ερντογάν με τον "φύλαρχο" της Λιβύης δείχνει νευρικότητα απέναντι στο πλέγμα ισχύος Ελλάδας, Κύπρου, Ισραήλ και Αιγύπτου που μοιάζει ισχυρό στην Α. Μεσόγειο.

Ας μην πανικοβαλλόμαστε λοιπόν γιατί κρατάμε ισχυρά χαρτιά στα χέρια… τα "γαυγίσματα" του σουλτάνου φανερώνουν ανασφάλεια. Αυτό ενέχει κινδύνους...


Του Κώστα Στούπα
capital.gr/
Πέμπτη, 28 Νοεμβρίου 2019 01:01

Κοκαλέρο τέλος – προς μεγάλη λύπη του κ. Τσίπρα!

Γράφτηκε από
 
Μετά από περισσότερο από έναν μήνα, στη διάρκεια του οποίου η Βολιβία βρέθηκε βυθισμένη στο χάος και στον εμφύλιο σπαραγμό που κόστισε τη ζωή σε περισσότερους από τριάντα ανθρώπους, 15 μέρες μετά την παραίτηση του Έβο Μοράλες και την εγκατάστασή του σε υπερορία στο Μεξικό, η χώρα ετοιμάζεται να προσέλθει ξανά στις κάλπες. Η Γερουσία ψήφισε νόμο με τον οποίο ακυρώθηκε η «νίκη» του Μοράλες και προκηρύχθηκαν νέες εκλογές, στις οποίες ο Μοράλες απαγορεύεται να λάβει μέρος. Προς μεγάλη λύπη του κ. Τσίπρα…
Ως γνωστόν, ο «κοκαλέρο», με συνταγματικά τερτίπια και νοθεία στις εκλογές επιδίωξε μια τέταρτη (παράνομη) εκλογική θητεία. Και επί έναν μήνα έκανε το παν για να διατηρήσει την εξουσία του, ξεσηκώνοντας τους αυτόχθονες και αδιαφορώντας για το αίμα που χυνόταν.

Το γεγονός ότι ο κ. Τσίπρας και το κόμμα του υπερασπίζονται έναν σφετεριστή της εξουσίας, είναι άλλη μια απόδειξη ότι δεν σέβονται τους κανόνες της Δημοκρατίας. Διότι δεν μπορείς να υπερασπίζεσαι συγχρόνως και τη Δημοκρατία και αυτούς που την καταλύουν.
«Να νικήσει η Δημοκρατία», δήλωσε μέσω twitter ο κ. Τσίπρας στις 11 Νοεμβρίου, ημέρα που ο «σύντροφος Μοράλες» αποφάσιζε επιτέλους να παραιτηθεί μετά από τρεις εβδομάδες διαδηλώσεων και συγκρούσεων, μετά την ανακοίνωση της «νίκης» του στις εκλογές που αποδεδειγμένα υπήρξε προϊόν νοθείας.
Εξέφρασε μάλιστα ο κ. Τσίπρας την «αλληλεγγύη και τον σεβασμό του στον Έβο Μοράλες και τον λαό της Βολιβίας απέναντι σε κάθε προσπάθεια να επιστρέψουν οι σκοτεινές μέρες των πραξικοπημάτων και της βίας».
Συγγνώμη, αλλά ποια δημοκρατία να νικούσε; Και ποιος έκανε πραξικόπημα αν όχι αυτός που παρανόμως και με νοθεία θέλησε να μονιμοποιηθεί στη θέση του προέδρου;
Την ίδια μέρα, ο Τομέας Ευρωπαϊκών και Διεθνών Υποθέσεων του ΣΥΡΙΖΑ εξέδιδε ανακοίνωση «για το πραξικόπημα στη Βολιβία»:

«Ο ΣΥΡΙΖΑ καταδικάζει κατηγορηματικά το πραξικόπημα στη Βολιβία και εκφράζει την αλληλεγγύη του στον πρόεδρο Έβο Μοράλες και στον λαό της Βολιβίας που αγωνίζεται για τη Δημοκρατία και την κοινωνική δικαιοσύνη. Απέναντι στη βία και την τρομοκρατία των όπλων, η μόνη απάντηση θα πρέπει να είναι ο αγώνας για την Ελευθερία, τη Δημοκρατία, τα κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα».

Και στις 15 Νοεμβρίου, με ανάρτηση στον προσωπικό του λογαριασμό στο Facebook, ο κ. Τσίπρας μας ενημέρωσε ότι «επικοινώνησα τηλεφωνικά με τον Έβο Μοράλες που βρίσκεται στο Μεξικό, μετά το πραξικόπημα στη χώρα του. Του εξέφρασα την αμέριστη συμπαράστασή μου, εκ μέρους κάθε δημοκρατικού Έλληνα πολίτη, στον αγώνα για την ειρήνη, τη Δημοκρατία και την ανεξαρτησία της πατρίδας του. Μου επεσήμανε ότι τούτη την ώρα η πρώτη του έγνοια είναι η αποκατάσταση της κοινωνικής ειρήνης και τόνισε τη σημασία να αναδειχθεί διεθνώς η ανάγκη αποκατάστασης της Δημοκρατίας στη Βολιβία. Ο αγώνας για την Δημοκρατία στη Βολιβία και στην Λατινική Αμερική είναι αγώνας που μας αφορά όλες και όλους, όσο μακριά και αν βρισκόμαστε».

Δηλαδή, ο κ. Τσίπρας θεώρησε φυσιολογική την απόπειρα εξασφάλισης τέταρτης προεδρικής θητείας – κάτι που δεν συμβαίνει πουθενά στον κόσμο, αφού παντού δεν επιτρέπονται πάνω από δύο θητείες – αδιαφόρησε για τις κατηγορίες περί νοθείας, έλαβε ως δεδομένο ότι έγινε πραξικόπημα εις βάρος του Μοράλες – και όχι του Μοράλες εις βάρος όλων των υπολοίπων – και εξέφρασε την συμπαράστασή του «εκ μέρους κάθε δημοκρατικού Έλληνα πολίτη».

Ποιους εννοούσε; Προφανώς τους ομοίους του, δηλαδή όλους εκείνους που εργαλειοποιούν έννοιες όπως η Δημοκρατία για να την θέσουν – ου μην αλλά και τον λαό – στην υπηρεσία των σφετεριστών της εξουσίας.

«Δεν θα ξεμπερδέψετε με την Αριστερά»!

Ο Μοράλες, όμως, βρίσκεται στην εξουσία από το 2006. Το 2009 ο ίδιος έφερε και ψήφισε με την πλειοψηφία του Σύνταγμα που δεν επέτρεπε στον πρόεδρο πάνω από δύο διαδοχικές θητείες. Πλην όμως, φρόντισε το 2013 το Συνταγματικό Δικαστήριο να αποφασίσει ότι η πρώτη θητεία του δεν… έπρεπε να ληφθεί υπόψη, διότι το νέο Σύνταγμα δεν μπορούσε να έχει αναδρομική ισχύ!

Το 2016, ο Μοράλες διοργάνωσε δημοψήφισμα – ως γνωστόν τα αυταρχικά καθεστώτα προτιμούν τα δημοψηφίσματα από τις εκλογές – ζητώντας από τον λαό μια τέταρτη προεδρική θητεία, ώστε να παραμείνει στην εξουσία ως το… 2025. Δηλαδή να μπορεί να παραμείνει στην εξουσία για μια… εικοσαετία!

Όταν το «Όχι» επικράτησε – από καιρό το καθεστώς κατηγορείτο για διαφθορά και νεποτισμό - ο Μοράλες, καθιστώντας σαφείς τις προθέσεις του, δήλωσε: «Χάσαμε τη μάχη, αλλά όχι τον πόλεμο, ο αγώνας συνεχίζεται».

Κάτι σαν κι’ αυτό που αγαπά να επαναλαμβάνει ο Τσίπρας: «Δεν θα ξεμπερδέψετε εύκολα με την Αριστερά», μας απειλεί ξανά και ξανά. Γι’ αυτό θεωρεί φυσιολογική τη στάση του Μοράλες, που οδήγησε στο σημερινό χάος τη Βολιβία.

Όλα αυτά, είχαν ως αποτέλεσμα να ξεσπάσουν πρωτοφανείς ταραχές στη λατινοαμερικανική αυτή χώρα, αλλά και οδήγησαν στην απόφαση του Στρατού και της Αστυνομίας να μην χτυπήσουν τον λαό που διαμαρτυρόταν – πολλές μονάδες της Αστυνομίας στασίασαν και ενώθηκαν με τους διαδηλωτές - ζητώντας από τον Μοράλες να παραιτηθεί για να εκτονωθεί η κατάσταση.

Είναι γνωστό ότι από τις Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας ανακοινώθηκε ότι ο στρατός δεν έχει σκοπό να «αναμετρηθεί ποτέ με τον λαό που υπηρετεί».

Αυτό ήταν το «πραξικόπημα» (και εδώ Μοράλες και Τσίπρας δίνουν στις λέξεις και στις έννοιες το νόημα που τους βολεύει).

Μετά την ήττα στο δημοψήφισμα του 2016, πράγματι ο «αγώνας» του Μοράλες συνεχίστηκε. Αδιαφόρησε για το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος και στις 20 Οκτωβρίου διοργάνωσε προεδρικές εκλογές και ανακοίνωσε ότι… νίκησε!

Νοθεία με Ν κεφαλαίο

Η σπίθα της εξέγερσης άναψε όταν, την ώρα που όλα έδειχναν πως θα χρειαζόταν και δεύτερος γύρος ανάμεσα στον Μοράλες και στον Κεντρώο αντίπαλό του δημοσιογράφο Κάρλος Μέσα, ξαφνικά η εκλογική επιτροπή διέκοψε για 20 ολόκληρες ώρες τη ροή της ηλεκτρονικής ανακοίνωσης των αποτελεσμάτων.

Και μετά από πέντε ολόκληρες μέρες, η εκλογική επιτροπή ανακοίνωσε ότι ο πρώτος ιθαγενής πρόεδρος της Βολιβίας, εκτροφέας λάμα και καλλιεργητής κόκας,  εξελέγη από τον πρώτο γύρο, εξασφαλίζοντας το 47,08% των ψήφων έναντι 36,51% του Μέσα – και ενώ συμμετείχαν εννέα υποψήφιοι!

Σύμφωνα με τον εκλογικό νόμο, για να εκλεγεί κάποιος πρόεδρος στη Βολιβία από τον πρώτο γύρο πρέπει να εξασφαλίσει τουλάχιστον το 40% των ψήφων και να έχει διαφορά δέκα μονάδων από τον αντίπαλό του.

Αυτό, όπως αποφάνθηκαν και όλοι οι εμπειρογνώμονες, ήταν στατιστικά αδύνατον. Αμέσως ξέσπασαν ταραχές και στη μέση μπήκε ο Οργανισμός Αμερικανικών Κρατών προτείνοντας επανακαταμέτρηση – κάτι που δεν αποδέχθηκε η βολιβιανή αντιπολίτευση, δηλώνοντας πως αποδέχεται μόνο επανάληψη της ψηφοφορίας.

Αυτά συνέβησαν στη Βολιβία. Αλλά ο κ. Τσίπρας θεωρεί, όπως αποδεικνύεται από τη στάση του, φυσιολογικό σε πρώτη φάση τα αποτελέσματα να δείχνουν δεύτερο γύρο, να διακόπτεται για 20 ώρες η ανακοίνωση των αποτελεσμάτων και στο τέλος αυτό να γίνεται πέντε μέρες μετά με νικητή τον Μοράλες!

Ήταν ζήτημα χρόνου να ξεσπάσουν οι ταραχές που οδήγησαν στην παραίτηση του Μοράλες και την αναχώρησή του για το Μεξικό, από όπου με ανακοινώσεις και δηλώσεις δυναμίτιζε το κλίμα. Μαζί του, παραιτήθηκαν και ο αντιπρόεδρος Άλβαρο Γκαρσία Λινέρα, η πρόεδρος και ο αντιπρόεδρος της Γερουσίας, όπως και ο πρόεδρος της Βουλής – γεγονός που οδήγησε σε κενό εξουσίας.

Η χώρα βυθίστηκε στο χάος, με τους κοκαλέρο να συγκρούονται με τις δυνάμεις του Στρατού και της Αστυνομίας στην Κοτσαμπάμπα, προπύργιο του Μοράλες, να αποκλείουν δρόμους και να επελαύνουν κατά της πρωτεύουσας Λα Παζ. Ως συνέπεια των μπλόκων, γρήγορα άρχισαν να παρουσιάζονται ελλείψεις σε τρόφιμα και καύσιμα, καθώς οι υποστηρικτές του Έβο κατέλαβαν το διυλιστήριο Σενκάτα, στο Ελ Άλτο, δίδυμη πόλη της Λα Παζ.

Ο λόγος στις γυναίκες

Την κατάσταση πήραν στα χέρια τους οι γυναίκες. Η γερουσιαστής του αντιπολιτευόμενου κόμματος Τζανίνε Άνιες αυτοανακηρύχθηκε μεταβατική Πρόεδρος, ενώ η προερχόμενη από το κόμμα του Μοράλες MAS (Κίνημα προς τον Σοσιαλισμό), που έχει την πλειοψηφία στην παρούσα Γερουσία, Μόνικα Έβα Κόπα Μούργα ανέλαβε πρόεδρος του Σώματος. Παράλληλα, η υπουργός Εξωτερικών της μεταβατικής κυβέρνησης, Κάρεν Λονγκαρίτς, ανέλαβε να ενημερώσει τον πλανήτη.

Οι δύο αντίπαλες στον στίβο της πολιτικής συντόνισαν τη δράση τους και οδήγησαν τη Γερουσία στην απόφαση για επανάληψη των εκλογών.

Άλλωστε – ό,τι κι’ αν λένε οι εν Ελλάδι υποστηρικτές του Μοράλες που παραθέτουν διάφορα αμφιλεγόμενα στοιχεία περί καταπολέμησης της φτώχειας – η δημοτικότητα του «κοκαλέρο» είχε υποχωρήσει λόγω της επιβράδυνσης της οικονομίας και εν μέσω καταγγελιών για νεποτισμό, διαφθορά και αντιδημοκρατικές πρακτικές.

(Ξεχνάνε, βέβαια, οι «κοκαλέρο της Ελλάδας» ότι τον Μάιο του 2014, κατά τη συζήτηση στη Βουλή για το Μεσοπρόθεσμο, ο Τσακαλώτος, προκειμένου να κάνει την αντιπολίτευσή του στην κυβέρνηση Σαμαρά, είχε πει: «Το κράτος του 2018 θα έχει δαπάνες 38% του ΑΕΠ, ενώ οι πρωτογενείς δαπάνες θα είναι 33%, δηλαδή όπως συμβαίνει σε χώρες όπως η Βουλγαρία, η Λετονία, η Μολδαβία, η Αίγυπτος και η Σαουδική Αραβία, η Αργεντινή, η Βραζιλία, η Βολιβία – χώρες που μάλλον δεν φημίζονται για το κοινωνικό τους κράτος…». Παραδεχόταν δηλαδή πως το κοινωνικό κράτος του Μοράλες ήταν ένα παραμύθι!)

Επιπλέον, οικαταστροφικές πυρκαγιές που απανθράκωσαν τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο έκταση ίση με αυτή της Ελβετίας είχαν προκαλέσει την οργή μεγάλου μέρους των αυτοχθόνων που κατηγορούν τον Μοράλες ότι θυσίασε την Πατσαμαμά — τη μητέρα Γη, στη γλώσσα Κέτσουα — ώστε να αυξηθούν οι αγροτικές εκμεταλλεύσεις και η παραγωγή κρέατος που προορίζεται για εξαγωγή στην Κίνα.

Παιδιά – δούλοι και γυναίκες σε περιορισμό

Με τον κατώτερο μισθό στα 150 ευρώ, με τη νόμιμη καλλιέργεια της κόκας να αυξάνεται από χρόνο σε χρόνο, με την επαρχία Μπένι να κυβερνάται από τους βαρόνους των ναρκωτικών – εκεί επρόκειτο να μεταβεί προ ημερών η μεταβατική πρόεδρος, αλλά ακύρωσε την επίσκεψη λόγω απειλών κατά της ζωής της – θυμίζω ότι η Βολιβία είναι μία από τις 15 χώρες όπου απαγορεύεται στις γυναίκες να εργάζονται χωρίς τη συγκατάθεση του συζύγου τους, ενώ υπάρχουν επαρχίες όπου το 35% των κοριτσιών δεν πηγαίνουν στο σχολείο!

Και το χειρότερο: Το 2014 ο Μοράλες ψήφισε νόμο με τον οποίο το όριο της νόμιμης παιδικής εργασίας κατέβηκε από τα 14 στα 12 χρόνια. Είχε μάλιστα και επιχείρημα: «Φυσικά, δεν μπορεί να υπάρχει εκμετάλλευση των παιδιών, ωστόσο μερικές φορές υπάρχει η ανάγκη, η οποία σε οδηγεί στην εργασία»!

Έτσι, στον «παράδεισο» της Βολιβίας, ένα εκατομμύριο περίπου παιδιά εργάζονται σε όλη τη χώρα, ακόμα και από τα 7 τους χρόνια, εξασκώντας επαγγέλματα εξαιρετικά επικίνδυνα.

Εντάξει και τι έγινε, θα πουν μερικές εγχώριες ψυχές. Μόνο ένα εκατομμύριο παιδιά! Και σιγά, δεν εργάζονται και από τα… πέντε!

Θυμίζω επίσης ότι τον Ιανουάριο του 2011, η Βολιβία του Μοράλες αναγνώρισε την γειτονική χώρα ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Και γιατί παρακαλώ; Μα ως… «αντάλλαγμα» για τη στήριξη που παρείχαν τα Σκόπια στη Βολιβία σχετικά με τις τροποποιήσεις που ζήτησε στην Ενιαία Συνθήκη του ΟΗΕ για τα Ναρκωτικά.

Αυτά οι εγχώριοι κοκαλέρο κάνουν ότι δεν τα ξέρουν. Και χρόνια τώρα μας ζαλίζουν το κεφάλι με τους «αγώνες» του Μοράλες κατά της ιδιωτικοποίησης του νερού,  που το 1997 επέβαλε στη χώρα η Παγκόσμια Τράπεζα. Κάνοντας επίσης ότι ξεχνούν πως από τον Δεκέμβριο του 2018 τα τεράστια κοιτάσματα λιθίου της Βολιβίας βρίσκονται σε γερμανικά χέρια: Ο Μοράλες των εθνικοποιήσεων και του αντιιμπεριαλιστικού αγώνα υπέγραψε με την Γερμανία συμφωνία για την βιομηχανική χρήση του λιθίου, βασική πρώτη ύλη για την παραγωγή μπαταριών, σε ένα σημαντικό βήμα για να μειώσει το Βερολίνο την εξάρτησή του από τις ασιατικές αγορές.

Ο πόλεμος στις ΜΚΟ και η «πρώην»

Για να μην μιλήσουμε για τις περιβαλλοντικές καταστροφές που προκάλεσε αυξάνοντας την εξόρυξη φυσικού αερίου, πετρελαίου και μεταλλευμάτων, καθώς και την παραγωγή σόγιας, καταπατώντας ακόμη και εθνικά πάρκα – ένα από τα οποία θέλησε να κόψει στη μέση για να δημιουργήσει έναν τεράστιο αυτοκινητόδρομο.

Α, να μην ξεχάσω ότι ο Μοράλες τα έβαλε και με τις περιβαλλοντικές οργανώσεις που διαμαρτυρήθηκαν, δηλώνοντας ότι «δεν χρειαζόμαστε ΜΚΟ που χρησιμοποιούν τα κοινωνικά και περιβαλλοντικά κινήματα για να δημιουργούν αντιπολίτευση και συνωμοσίες».

Να μην ξεχάσω επίσης ότι είχε ψηφίσει νόμο για περιορισμό των ευαγγελιστών, των δημοσιογράφων, των συνδικαλιστικών σωματείων και των γιατρών. Είχαν τότε ξεσπάσει πάλι ταραχές και απεργίες, με τον Μοράλες να παίρνει πίσω τον νόμο – χωρίς ποτέ να εγκαταλείψει το σχέδιό του για έλεγχο των μέσων ενημέρωσης και της Δικαιοσύνης.
Και βέβαια, θα ήταν αστείο αν τους εγχώριους «κοκαλέρο» ενοχλούσε το γεγονός ότι ο Μοράλες χρησιμοποίησε την επιρροή του υπέρ της πρώην συντρόφου του, της 28χρονης Γκαμπριέλα Ζαπάτα, η επιχείρηση της οποίας υπέγραψε με την κυβέρνηση συμβόλαια ύψους εκατοντάδων εκατομμυρίων δολαρίων.

Σιγά τώρα, τι είναι όλα αυτά μπροστά στην στήριξη που μας έδωσε ο Μοράλες στο γελοίο δημοψήφισμα του Ιουλίου 2015, όταν έστειλε τα συγχαρητήριά του για το γελοίο «Όχι», που κατά τη γνώμη του ήταν… «ήττα για τον ευρωπαϊκό ιμπεριαλισμό»!

«Χαιρετίζω τον σπουδαίο ελληνικό λαό για τον θρίαμβο του "όχι", ο οποίος συνιστά μια πανωλεθρία για τον ευρωπαϊκό ιμπεριαλισμό», είχε δηλώσει στις 6 Ιουλίου, υποστηρίζοντας πως το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος «αποτελεί την αρχή της απελευθέρωσης του ευρωπαϊκού λαού».
Πάει και ο Λινέρα της Ζωής
Σωστά! Διότι ήδη από τον Ιούνιο του 2015 μας είχε στείλει τον αντιπρόεδρό του Αλβάρο Γκαρσία Λινέρα – αυτόν που παραιτήθηκε μαζί του - ο οποίος «συνέβαλε» στην περίφημη Επιτροπή Κωνσταντοπούλου για το χρέος, δηλώνοντας ότι «τα χρέη της Ελλάδας είναι παράνομα».
Όπως είπε, παραλαμβάνοντας από τα χέρια της Ζωής τα προκαταρκτικά συμπεράσματα εκείνης της «Επιτροπής Αλήθειας Δημοσίου Χρέους», «εξωτερικά χρέη, όπως αυτό της Ελλάδας, είναι άδικα, καταχρηστικά, παράνομα και με τις σημερινές συνθήκες αδύνατον να αποπληρωθούν».
Ο Λινέρα είχε ενημερώσει την κ. Κωνσταντοπούλου ότι η Βολιβία προεδρεύει της Επιτροπής του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών για την Αναδιάρθρωση του Εξωτερικού Χρέους των Χωρών και επιθυμεί τη στενή συνεργασία με την Επιτροπή Αλήθειας Δημοσίου Χρέους του Ελληνικού Κοινοβουλίου.
«Στηρίζουμε, υποστηρίζουμε και συμφωνούμε με οποιαδήποτε απόφαση ή δράση της Κυβέρνησης που έχει ως στόχο περισσότερη εθνική κυριαρχία και περισσότερη ευημερία προς όφελος του λαού. Η Βολιβία στηρίζει όλες τις πρωτοβουλίες που κινούνται προς την κατεύθυνση του αγώνα εναντίον των εκβιασμών των διεθνών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων», είχε πει. Θυμίζω ότι ο κ. Λινέρα είχε τότε συναντηθεί και με τον τότε αντιπρόεδρο της τότε κυβέρνησης κ. Δραγασάκη.
Αυτά μας ετοίμαζαν οι άνθρωποι που τώρα θρηνούν για τον Μοράλες, τον Λινέρα και την παρέα τους.
Ήθελαν και να… συντονιστούν!
Μετά συνέβησαν και άλλες γελοιότητες. Στις 25 Σεπτεμβρίου 2018, ο κ. Τσίπρας είχε συναντηθεί με τον Μοράλες, στο περιθώριο της 73ης Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη.
«Ανεξάρτητα από τη γεωγραφική απόσταση ανάμεσα μας, έχουμε πολλές πολιτικές και ιδεολογικές συμπτώσεις. Και κυρίως, μοιραζόμαστε την ίδια προσήλωση στα κοινωνικά ζητήματα των δύο χωρών μας», είχε γράψει στο Twitter, ο Μοράλες.

Ενημερωθήκαμε τότε ότι Τσίπρας και Μοράλες συμφώνησαν πως είναι «αναγκαίος ο συντονισμός ανάμεσα στις αριστερές και προοδευτικές δυνάμεις ανά τον κόσμο»!

Οι δυο τους συμφώνησαν επίσης να συνεργαστούν για την επιτυχία μια Συνόδου των χωρών της Λατινικής Αμερικής – δεν υπάρχει αμφιβολία ότι κατά Λατινική Αμερική ήθελε να μας πάει ο μέγας θαυμαστής όλων των δικτατόρων της περιοχής, συμπεριλαμβανομένων και των περονιστών της Αργεντινής, αλλιώς τι δουλειά είχε πρωθυπουργός της Ελλάδας να ασχολείται με λατινοαμερικάνικες συνόδους;

Ε πώς δεν είχε. Αφού τότε οι γνωστές κυβερνητικές πηγές μας είχαν ενημερώσει πως ο Τσίπρας είχε δηλώσει ότι… «η ιστορία των μεγάλων κοινωνικών αγώνων και η δυναμική των κοινωνικών κινημάτων στη Λατινική Αμερική, συνιστούν μια ξεχωριστή σελίδα στην ιστορία της Αριστεράς ανά τον κόσμο».

Οπότε ο Μοράλες του είχε δώσει τα συγχαρητήριά του «για την έξοδο της Ελλάδας από τα μνημόνια και τη μεγάλη μάχη που έδωσε και δίνει, απέναντι στους ισχυρούς και τις ελίτ».

Τέτοια πράγματα!

«Μαθήματα» από τη Λ. Αμερική!

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, ο κοκαλέρο μας επισκέφθηκε τον Μάρτιο του 2019 και εμφανίστηκε αλά μπρατσέτα με τον Τσίπρα στο Ίδρυμα Νιάρχος, με παρούσα και εκστασιασμένη όλη την ελίτ που οι δυο τους αόκνως πολεμούσαν.

Και για να μην έχουμε καμιά αμφιβολία για το πού πηγαίναμε, απευθυνόμενος στον «φίλο Έβο», ο κ. Τσίπρας ανέφερε ότι «παίρνουμε μαθήματα από την Λατινική Αμερική», ότι οι λαοί μας «μοιράζονται κοινές αξίες και κοινούς αγώνες για κοινωνική δικαιοσύνη, ελευθερία, ανεξαρτησία, αξιοπρέπεια» και ότι ο αγώνας αυτός «μπορεί να δίνεται με διαφορετικά μέσα και όπλα, αλλά δίνεται με την ίδια καρδιά, με την ίδια ψυχή, με τις ίδιες ιδέες», διότι «η Λατινική Αμερική «υπήρξε και εξακολουθεί να είναι, παρά τις μεγάλες προκλήσεις και τις δυσκολίες, που αντιμετωπίζει, ένα μεγάλο εργαστήρι τέτοιων αλλαγών και μετασχηματισμών και κοινωνικών κινημάτων» - παραθέτοντας και μια σειρά «επιτυχίες» του Μοράλες που… ούτε ο ίδιος δεν ήξερε!

Γι’ αυτό και κατά την αντιφώνησή του, ο Μοράλες είχε ευχαριστήσει τον Τσίπρα για τις πληροφορίες που του έδωσε για τη χώρα του (τη Βολιβία, εντάξει;).

Το ζήτημα είχε και ηθικό δίδαγμα, καθώς, κατά τον Τσίπρα, μπορούσαμε πλέον να… ονειρευόμαστε «ένα νέο μοντέλο βιώσιμης ανάπτυξης και ολιγαρκούς αφθονίας», διότι «αυτός είναι ο "επαναστατικός ρεαλισμός" της κυβερνώσας Αριστεράς του 21ου Αιώνα, που προχωρά με ρήξεις και συμβιβασμούς».

Είναι να μην θρηνεί και να μην οδύρεται ο άνθρωπος που δεν πέρασαν καλά καλά οκτώ μήνες και το ίνδαλμά του, αυτός που ορκιζόταν με υψωμένες αριστερές γροθιές και έβαζε τον λαό να παρελαύνει μπροστά του τραγουδώντας τη Διεθνή.
Ας μην στενοχωριέται, όμως, ο κ. Τσίπρας: Ο «σύντροφος Έβο» έχασε μεν την εξουσία, αλλά του έμεινε για παρηγοριά το διάσημο «επαναστατικό» πουλόβερ από αλπακά των Άνδεων!
 
Δεν είναι το μοναδικό «μαργαριτάρι» που ξεφούρνισε. Όπως καταλάβατε, τον Τσίπρα εννοώ. Βέβαια, αυτό το τελευταίο είναι και το πιο κραυγαλέο, που άφησε άναυδους τους πάντες:

Ότι στην Κατοχή λέει, οι Έλληνες άκουγαν τη… Ντόϋτσε Βέλλε(!), το δημόσιο Ελβετικό ραδιόφωνο!

Χριστός και Παναγία, Άγγελοι, Αρχάγγελοι κι όλοι οι άγιοι αντάμα.

Ούτε σύγχρονος 15αρης «κοπανατζής» από το σχολείο, δεν τα έχει τόσο μπερδεμένα στο μυαλό του.

Πώς τα κατάφερε σε μια φράση, με μιαν ανάσα, να πει τόσες κοτσάνες μαζεμένες;
  • Η Ντοϋτσε Βέλλε δεν είναι «Ελβετική» ραδιοφωνία - είναι Γερμανική!
Και στον Κατοχή οι Έλληνες δεν άκουγαν Γερμανική ραδιοφωνία, άκουγαν Βρετανική. 
 
Και δεν θα μπορούσαν να άκουγαν Ελβετική ραδιοφωνία, γιατί ποτέ δεν είχε εκπομπές στα Ελληνικά, αλλά και να είχε, δεν θα την άκουγαν, γιατί τότε είχαμε Κατοχή από τους Γερμανούς, και όποιος ήθελε να μάθει ειδήσεις πέρα από την κατοχική προπαγάνδα, άκουγε εκπομπές από σταθμούς χωρών εχθρικών προς τους Γερμανούς. Δηλαδή από το BBC...

Από την Ντόϋτσε Βέλλε άκουγαν οι Έλληνες ειδήσεις (παρανόμως, τότε) επί χούντας - δηλαδή δυόμισι δεκαετίες μετά την Κατοχή…

Πάλι καλά που δεν συνέδεσε τη Ντόϋτσε Βέλλε με την… Τουρκοκρατία!
Όμως, ως εδώ το τρολάρισμα.
 
 
 

Γιατί αυτό το ευτράπελο, αναδεικνύει κάτι πολύ πιο σοβαρό:
  • Πρώτον, τη φοβερή μεροληψία που υπάρχει από τη λεγόμενη Ελληνική «διανόηση». Δηλαδή την - ανύπαρκτη – «πνευματική ηγεσία» του τόπου…

Αν τέτοιο λάθος (ή και λιγότερο κραυγαλέο) το είχε κάνει πολιτικός της Δεξιάς, θα τον οδηγούσαν αμέσως στην πολιτική του εξαφάνιση!

Θα το έκαναν σημαία οι πάντες, και θα τον γελοιοποιούσαν τόσο, που δεν θα τολμούσε να ξεμυτίσει από το σπίτι του.

Θα τον ανάγκαζαν να εγκαταλείψει για πάντα και την Πολιτική και τη χώρα.

Το είπε ο Τσίπρας όμως, μερικοί χαμογέλασαν αμήχανα, άλλοι αναρωτήθηκαν μέσα τους: «τι είπε πάλι ο… μπίπ»; κάποιοι άρχισαν να χασκογελούν, έγινε και το σχετικό «πάρτι» στα ανεξέλεγκτα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, και πέραν τούτου ουδέν!

Ουδέν!

Αύριο θα έχει ξεχαστεί, επειδή την γιγαντιαία κοτσάνα την είπε… «αριστερός». Κι αυτό δεν είναι πρόβλημα ούτε του Τσίπρα προσωπικά, ούτε της Αριστεράς, ούτε της Δεξιάς. Είναι πρόβλημα της χώρας. Και της δημοκρατίας.

Γιατί η «πνευματική της ηγεσία» είναι… ακριβή στα πίτουρα και φτηνή στ’ αλεύρια!

Ανυπόφορα μεροληπτική, ανέντιμη, ανάλγητη, ανύπαρκτη.
 
 
  • Δεύτερον, οι «προοδευτικοί» είχαν πείσει τους εαυτούς τους και τους γύρω τους, πως η «κουλτούρα» είναι «μονοπώλιο» δικό τους!

Και πως οι αντίπαλοί τους – οι Δεξιοί – είναι ελαφρώς αγράμματοι, η περιορισμένης «καλλιέργειας» - πάντως άνθρωποι χωρίς πνευματικό βάθος!

Αυτό ήταν ψέμα από πάντα.

Ουδέποτε είχε κόκκο αληθείας - είτε στην Ελλάδα, είτε στο εξωτερικό.

Μονίμως στην Ελλάδα, μετά το 1960 – και κυρίως μετά το 1980 – μαθαίναμε για αριστερούς συγγραφείς και το έργο τους (Έλληνες και ξένους).

Οι μη αριστεροί είτε δεν προβάλλονταν, ή προβάλλονταν περισσότερο η… κριτική σε βάρος τους, παρά το ίδιο τους το έργο.

[Μόνο πολύ τελευταία κάποιοι σύγχρονοι Έλληνες συγγραφείς ή δημιουργοί γενικότερα (που προέρχονται κι αυτοί από το χώρο της Αριστεράς, στα νιάτα τους) άρχισαν να γράφουν ενοχλητικά για τους αριστερούς.

Έχω στο μυαλό μου, μεταξύ άλλων, τον Τάκη Θεοδωρόπουλο, τη Σώτη Τριανταφύλλου, τον σκιτσογράφο Αρκά και τον επίσης σκιτσογράφο Χατζόπουλο.

Οι τρείς τελευταίοι μάλιστα έχουν υποστεί και ανοίκειες επιθέσεις από τα στημένα «καρακόλια» της Αριστεράς.

Κι ένας ακόμα – που είναι «κατηγορία μόνος του» - ο Γιώργος Καραμπελιάς. Παλαίμαχος της Αριστεράς, με τεράστια πνευματική διαδρομή, αξιόλογο έργο, πάντα ασυμβίβαστος, πάντα μόνος του…]
 
 
 

Ένα παράδειγμα όμως, είναι επίκαιρο και αξίζει να μνημονευτεί:

Ο Μάρκ Μαζάουερ συμπεριελήφθη στην ομάδα πνευματικών ανθρώπων που θα προετοιμάσουν τον εορτασμό για τα 200 χρόνια της Παλιγγενεσίας.

Ένα από τα πιο γνωστά έργα του - και πολυβραβευμένο – είναι το «Θεσσαλονίκη: η Πόλη των φαντασμάτων»!

Το οποίο μεταφράστηκε στα Ελληνικά και προβλήθηκε με εξαιρετικά επαινετικά σχόλια από παντού.

Από «παντού»; Όχι ακριβώς!

Του άσκησαν αυστηρή κριτική Έλληνες ιστορικοί και συγγραφείς.

Μεταξύ των οποίων ο Ντίνος Χριστιανόπουλος, ο Γιώργος Καραμπελιάς, ο Νικόλαος Μέρτζος, και ο Γιάννης Ταχόπουλος.

Τον κατηγορούν ότι επιδεικνύει λατρεία προς ο,τιδήποτε… Οθωμανικό, ότι διαστρεβλώνει ιστορικά γεγονότα, για τα οποία υπάρχουν αδιάψευστες μαρτυρίες, και γράφει περισσότερο… «ιστορικό μυθιστόρημα» (σε αυτό είναι, όντως, ταλαντούχος) παρά Ιστορία.

Κι όμως, ο Μαζάουερ μπήκε «μετά πολλών επαίνων» στην Επιτροπή για τα 200 χρόνια της Παλιγγενεσίας!

Αλλά κανείς από τους επικριτές του, δεν είχε την ίδια τύχη.

Θα «τιμήσουμε», λοιπόν, την αντί-Οθωμανική εξέγερση των Ελλήνων… με λάτρεις του Οθωμανισμού!
  • Κάποιοι το ονομάζουν αυτό… «σύγχρονη αντίληψη» για το ξαναγράψιμο της Ιστορίας.
  • Κάποιοι άλλοι το λένε καραμπινάτο καπέλωμα διαστρέβλωσης της Ιστορίας.
Όπως καταλαβαίνετε, μετά από αυτό, η κοτσάνα του Τσίπρα περί Ντόϋτσε Βέλλε επί Κατοχής, είναι απλώς ανθυπο-πταίσμα!

Πάμε λοιπόν, στην κραυγαλέα αριστερόστροφη «διανόηση» της Ελλάδας.
  • Πώς αυτοί οι άνθρωποι δέχονται να εκπροσωπούνται από ένα «τυπάκι» που δεν ξέρει τι ακριβώς γινόταν επί Κατοχής;
  • Πώς πουλάνε - και καλά – «βαριά πνευματικότητα», ενώ δέχονται να τους εκπροσωπεί ένα άξεστος;
  • Πώς δεν ντρέπονται που η παράταξή τους προβάλει αυτό το «πρόσωπο» προς την κοινωνία;
  • Πως δεν ντρέπονται που η χώρα τους προβάλλει αυτό το «πρόσωπο» στον υπόλοιπο κόσμο;

Διότι μη κάνετε λάθος: όποιος λέει τέτοιες κοτσάνες «μέσα», με όλη την άνεσή του, θα λέει αναπόφευκτα πολύ χειρότερες κοτσάνες και έξω από τα σύνορα, όταν βρίσκεται υπό πίεση.

Ο πάντα επίκαιρος Κ.Π. Καβάφης έγραψε κάποτε ένα συγκλονιστικό ποίημα για κάποιον «Ηγεμόνα εκ Δυτικής Λιβύης» των Ελληνιστικών χρόνων.

Ο οποίος το έπαιζε «ελληνομαθής» και «διανοούμενος», αλλά ήταν μάλλον χαζούλης - που όμως, φρόντιζε να το κρύβει παραμένοντας λιγομίλητος:

«…Μήτε βαθύς στες σκέψεις ήταν, μήτε τίποτε.

Ένας τυχαίος, αστείος άνθρωπος.

Πήρε όνομα ελληνικό, ντύθηκε σαν τους Έλληνας,

έμαθ' επάνω, κάτω σαν τους Έλληνας να φέρεται·

κ' έτρεμεν η ψυχή του μη τυχόν χαλάσει

την καλούτσικην εντύπωσι

μιλώντας με βαρβαρισμούς δεινούς τα ελληνικά,

κ' οι Αλεξανδρινοί τον πάρουν στο ψιλό,

ως είναι το συνήθειό τους, οι απαίσιοι»

Φανταστείτε: στο ποίημα του Καβάφη έχουμε το ακριβώς αντίθετο απ’ ό,τι ζούμε σήμερα: ένας άξεστος τότε, να προσπαθεί να φανεί «μορφωμένος», αλλά να ξέρει τα όριά του και να κρύβεται επιδέξια.

Γιατί αν τον αντιλαμβάνονταν οι «Αλεξανδρινοί» - οι μορφωμένοι της εποχής – θα τον πάρουν στο ψιλό.

Ενώ σήμερα ένας άξεστος επιδεικνύει χωρίς κανένα ενδοιασμό, την απαστράπτουσα και πομφολυγώδη κενότητά του!

Και ποιόν να φοβηθεί, άλλωστε;

Οι σημερινοί «Αλεξανδρινοί» δεν θα πούνε κιχ!

Θα εξακολουθήσουν να τον κανακεύουν και να τον προσκυνούν.

Φανταστείτε: είμαστε πολύ χειρότερα από τα ελληνιστικά βασίλεια την εποχή της παρακμής τους!

Ο Καβάφης όμως, προέβλεψε και γι’ αυτό. Έγραψε κι ένα ακόμα ποίημα, επίσης από την εποχή των Ελληνιστικών βασιλείων («Ας φρόντιζαν») για τους ξεπεσμένους διανοούμενους, που έχουν εργαλειοποιήσει τον εαυτό τους και τις γνώσεις τους, κι είναι έτοιμοι να υπηρετήσουν οποιονδήποτε τυχάρπαστο «ισχυρό», φτάνει να τους «αποκαταστήσει»…

«Σ’ ό,τι δουλειά με βάλουν θα πασχίσω να είμαι στην χώρα ωφέλιμος.

Αυτή είν’ η πρόθεσίς μου…

Θ’ απευθυνθώ προς τον Ζαβίνα πρώτα,

κι αν ο μωρός αυτός δεν μ’ εκτιμήσει,

θα πάγω στον αντίπαλό του, τον Γρυπό.

Κι αν ο ηλίθιος κι αυτός δεν με προσλάβει,

πηγαίνω παρευθύς στον Υρκανό.

Θα με θελήσει πάντως ένας απ’ τους τρεις.

Κι είν’ η συνείδησίς μου ήσυχη για το αψήφιστο της εκλογής.

Βλάπτουν κι οι τρεις τους την Συρία το ίδιο.

Αλλά, κατεστραμμένος άνθρωπος, τί φταίω εγώ;

Ζητώ ο ταλαίπωρος να μπαλωθώ.

Ας φρόντιζαν οι κραταιοί θεοί να δημιουργήσουν έναν τέταρτο καλό.

Μετά χαράς θα πήγαινα μ’ αυτόν».

Με τη μόνη διαφορά πως ο τόσο κυνικός και φανερά απελπισμένος «διανοούμενος» του Καβάφη, έχει εκ των προτέρων πλήρη επίγνωση πόσο «ανόητοι φελλοί» είναι αυτοί, που ο ίδιος καίγεται να τους υπηρετήσει.

Και με αφοπλιστική ειλικρίνεια το ξεστομίζει στο τέλος: Ζητώ ο ταλαίπωρος να μπαλωθώ!

Οι δικοί μας σύγχρονοι «διανοούμενοι» δεν έχουν καν αυτό το «άλλοθι».

Υποκλίνονται στον άξεστο «ηγεμόνα εκ Δυτικής Λιβύης», ακόμα κι όταν έχει πάψει να «ηγεμονεύει»!

Ακόμα κι όταν οι ίδιοι έχουν πλήρως «μπαλωθεί».

Κάποτε ο τόπος αυτός, ακόμα και στις πιο σκοτεινές εποχές του, έβγαζε εκπληκτικές αναλαμπές πνεύματος!

Τώρα μόνο ζόφος!
ΥΓ. Πράγματι, η κοτσάνα του Τσίπρα για την Ντόϋτσε Βέλλε είναι το λιγρότερο…
Αναδείχθηκε, γελάσαμε, και αύριο θα έχει ξεχαστεί.
Το πολύ χειρότερο, είναι ότι τέτοια κρούσματα δείχνουν την πλήρη λοβοτομή – πνευματική και ηθική - που έχει υποστεί η επίσημη «Ελληνική διανόηση»!
Αυτή δηλαδή που παραμένει σιωπηλή και υποτακτική στις «κοτσάνες» – ιδιαίτερα όταν ξεστομίζονται από την Αριστερά.
Κι αυτή η αναπηρία δεν είναι καθόλου για γέλια.
Γιατί χωρίς όρθια, άγρυπνη, τολμηρή και ακέραια πνευματική ηγεσία ΔΕΝ μπορεί να σταθεί Δημοκρατία!


Θανάσης Κ.
Παρασκευή, 22 Νοεμβρίου 2019 01:02

Από 64 έως 350 ευρώ το επίδομα θέρμανσης

Γράφτηκε από
 
doc20191119Το επίδομα του πετρελαίου θέρμανσης θα ανέλθει από 64 ευρώ έως 350 ευρώ για τις αγορές που πραγματοποιούνται μέχρι και τις 31 Δεκεμβρίου 2019, έπειτα από σχετική αίτηση που θα υποβάλουν οι δικαιούχοι μέχρι τις 20 Δεκεμβρίου. Το ποσό επιδόματος πετρελαίου θέρμανσης καταβάλλεται εξ ολοκλήρου έως τις 31 Δεκεμβρίου για το σύνολο των αιτούντων, ανεξαρτήτως αγορών πετρελαίου θέρμανσης. Μετά τις 15 Ιανουαρίου 2020 και όχι αργότερα από τις 31 Μαρτίου 2020 πραγματοποιείται όμως διασταύρωση των αγορών πετρελαίου θέρμανσης, με βάση τα υποβληθέντα τιμολόγια, και επανυπολογισμός του ποσού επιδόματος πετρελαίου θέρμανσης του κάθε δικαιούχου.

Σύμφωνα με την απόφαση της Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσίων Εσόδων, για κάθε δικαιούχο θα χορηγείται επίδομα για αγορές πετρελαίου θέρμανσης ίσο με 250 ευρώ αν η κύρια κατοικία του ανήκει στη ζώνη Α, 180 ευρώ αν ανήκει στη ζώνη Β, 110 ευρώ στη ζώνη Γ και 80 ευρώ στη ζώνη Δ. Το επίδομα προσαυξάνεται κατά 10% για κάθε εξαρτώμενο τέκνο του δικαιούχου. Για παράδειγμα, για ένα νοικοκυριό με δύο τέκνα στη ζώνη Α το επίδομα ανέρχεται σε 300 ευρώ. Οπως τονίζεται στην απόφαση, το επίδομα δεν μπορεί να υπερβαίνει το ποσό των 350 ευρώ. Το ανωτέρω επίδομα μειώνεται κατά 20% για τους μη ορεινούς δήμους που ανήκουν στις αντίστοιχες ζώνες.
Το επίδομα χορηγείται υπό τον όρο ο δικαιούχος να πραγματοποιήσει αγορές πετρελαίου αξίας μεγαλύτερης ή ίσης με το διπλάσιο του επιδόματος, από 15 Οκτωβρίου 2019 έως και 31 Δεκεμβρίου 2019. Σε περίπτωση που η αξία αγοράς υπολείπεται του ανωτέρω ορίου, ο δικαιούχος λαμβάνει επίδομα ίσο με το ήμισυ της αξίας των αγορών που πραγματοποίησε το ίδιο διάστημα. Σημειώνεται ότι για τον καθορισμό της υπολογισθείσας αξίας των αγορών πετρελαίου εσωτερικής καύσης θέρμανσης ορίζεται η τιμή 1,042 ευρώ ανά λίτρο.

Ειδικότερα, χορηγείται επίδομα πετρελαίου θέρμανσης σε φυσικά πρόσωπα άγαμα ή έγγαμα ή σε κατάσταση χηρείας, ή σε πρόσωπα που έχουν συνάψει σύμφωνο συμβίωσης ή εν διαστάσει ή διαζευγμένα, τα οποία για τη θέρμανσή τους καταναλώνουν πετρέλαιο εσωτερικής καύσης θέρμανσης και πληρούν τα κριτήρια του άρθρου 2 της παρούσας.
Ειδικά, για τους έγγαμους ή τα πρόσωπα που έχουν συνάψει σύμφωνο συμβίωσης, δικαιούχος είναι ο υπόχρεος σε υποβολή της δήλωσης φορολογίας εισοδήματος ή ένας εκ των δύο σε περίπτωση υποβολής χωριστής δήλωσης.
Εισοδηματικά κριτήρια του επιδόματος θέρμανσης είναι:
α) Αγαμοι φορολογούμενοι οι οποίοι κατά το φορολογικό έτος 2018 είχαν ετήσιο συνολικό εισόδημα μέχρι 12.000 ευρώ και κατείχαν την 1/1/2019 αστική ακίνητη περιουσία (κτίσματα και εντός σχεδίου πόλεως οικόπεδα) συνολικής αντικειμενικής αξίας μέχρι 130.000 ευρώ (από 100.000 ευρώ που ήταν πέρυσι).
β) Εγγαμοι φορολογούμενοι οι οποίοι το φορολογικό έτος 2018 είχαν ετήσιο συνολικό οικογενειακό εισόδημα μέχρι 20.000 ευρώ και την 1/1/2019 κατείχαν αστική ακίνητη περιουσία αντικειμενικής αξίας μέχρι 250.000 ευρώ. Το εισοδηματικό όριο των 20.000 ευρώ προσαυξάνεται κατά 2.000 ευρώ για κάθε εξαρτώμενο τέκνο.
γ) Μονογονεϊκές οικογένειες που κατά το προηγούμενο έτος είχαν ετήσιο συνολικό εισόδημα μέχρι 22.000 ευρώ και την 1/1/2019 κατείχαν αστική ακίνητη περιουσία αντικειμενικής αξίας μέχρι 250.000 ευρώ. Το εισοδηματικό όριο των 22.000 ευρώ προσαυξάνεται κατά 2.000 ευρώ για κάθε εξαρτώμενο τέκνο μετά το πρώτο.
Δευτέρα, 18 Νοεμβρίου 2019 01:47

Απελπισμένα αναζητώντας την κοινή λογική

Γράφτηκε από
 
Απελπισμένα αναζητώντας την κοινή λογικήΑν οι συριζαίοι δεν έσπευδαν να δείξουν με τόση ζέση πόσο προσκολλημένοι είναι στο αριστερίστικο DNA ενός περιθωριακού κόμματος του 3%, η Ν.Δ. θα έπρεπε να κάνει το παν για να τους εφεύρει.

Ο ένας θεωρεί ότι δεν είναι αδίκημα να κουβαλάει κανείς μολότοφ στην τσάντα του. 
 
Ο άλλος πιστεύει ότι τα ευρήματα της Αστυνομίας στο υπόγειο της ΑΣΟΕΕ ήταν άνευ σημασίας – «Καλά, δεν βρήκαν και καλάσνικοφ...»

Ο τρίτος λέει ότι «καλά έκαναν» όσοι έσπασαν τα λουκέτα που είχε βάλει η Σύγκλητος και μπούκαραν στο πανεπιστήμιο.

Ο τέταρτος προτρέπει τους πολίτες σε κινητοποιήσεις «κατά του κλίματος ακραίας τρομοκρατίας από τα ΜΑΤ».


Κι από πάνω, οι νεολαίοι του κόμματος συμπεραίνουν ότι «Η κανονικότητα επιτίθεται. Η Δημοκρατία κινδυνεύει»!

Αν οι συριζαίοι δεν έσπευδαν να δείξουν με τόση ζέση πόσο προσκολλημένοι είναι στο αριστερίστικο DNA ενός περιθωριακού κόμματος του 3%, η Ν.Δ. θα έπρεπε να κάνει το παν για να τους εφεύρει.

Οπως πολύ εύστοχα είπε ο κ. Πέτσας στον ΣΚΑΪ, θα παραχωρούσε με ευκολία τον χρόνο του στα ΜΜΕ αν επρόκειτο, αντί γι’ αυτόν, να μιλάει ο βουλευτής Αχαΐας του ΣΥΡΙΖΑ κ. Μάρκου. Ο οποίος –αν δεν τον έχετε ακούσει– αισθάνεται ότι ακόμη ζει στην παρανομία: Δίνει την αίσθηση ότι κάθε βράδυ κοιμάται σε διαφορετικό σπίτι συντρόφου για να μην τον συλλάβει το αυταρχικό καθεστώς που κυβερνά και μάλιστα με το ένα μάτι ανοιχτό για να μην τον πιάσουν στον ύπνο οι σπιούνοι της Αστυνομίας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ προφανώς δεν έχει αντιληφθεί ακόμη τους λόγους που τον οδήγησαν στη μεγάλη ήττα του Ιουλίου.

Οτι οι πολίτες ενδιαφέρονται πρωτίστως για την ασφάλεια της οικογένειάς τους και της περιουσίας τους, μετά για τη μόρφωση των παιδιών τους, ενώ παράλληλα ζητούν από την κυβέρνηση να βελτιώσει το βιοτικό τους επίπεδο με μικρότερη φορολογία, καλύτερες συνθήκες εργασίας, καθαρότερο περιβάλλον.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ηττήθηκε παταγωδώς διότι η διακυβέρνησή του έμεινε μεταξεταστέα απέναντι στις βασικές αυτές προτεραιότητες των πολιτών. 

Πάρτε την Παιδεία. Η θητεία των κ. Μπαλτά, Φίλη και Γαβρόγλου στιγματίστηκε από το «η αριστεία είναι ρετσινιά», από την κατάργηση των Πρότυπων και Πειραματικών δημοσίων σχολείων, από την προσπάθεια επιβολής ΦΠΑ στα ιδιωτικά σχολεία για να τιμωρηθούν οι ελίτ, αλλά και τη συνολική υποβάθμιση της παρεχόμενης Παιδείας με ρουσφέτια και κινήσεις εξίσωσης προς τα κάτω: Με μία υπουργική απόφαση τα ΤΕΙ της χώρας έγιναν ΑΕΙ, ενώ μέσα σε μία μέρα ιδρύθηκαν 37 νέα πανεπιστημιακά τμήματα για προεκλογικούς λόγους.

Προφανώς κάτω από τη βάση πήρε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και στο θέμα της οικονομικής διαχείρισης. Στα 4,5 χρόνια διακυβέρνησής του γονάτισε τους πολίτες με επιπλέον φόρους 12 δισ. ευρώ από όσους ζητούσαν οι δανειστές, με θύματα τους ασθενέστερους και τη μεσαία τάξη.

Καμία κυβέρνηση δεν διανοήθηκε να βάλει ΦΠΑ 24% σε βασικά τρόφιμα, να αυξήσει τις εισφορές και τις κρατήσεις των ελεύθερων επαγγελματιών στο 70% του εισοδήματός τους και να κόψει το ΕΚΑΣ στους οικονομικά αδύναμους.

Ωστόσο, εκεί που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ αναδείχτηκε πρωταθλήτρια ανικανότητας ήταν ασφαλώς στον τομέα της ασφάλειας. 

Πέρα από την τραγωδία στο Μάτι –την οποία προσπάθησαν οι εγκέφαλοι της κυβέρνησης να την παρουσιάσουν ως... επιτυχία–, η κυβέρνηση Τσίπρα πήρε κάτω από τη βάση στην πάταξη της εγκληματικότητας, εξαγριώνοντας μάλιστα τους πολίτες με τις ανεκδιήγητες συμβουλές Τόσκα – «Αν κοιμάστε και μπει κλέφτης στο σπίτι σας, απλώς γυρίστε πλευρό».

Αυτό που ξεχείλισε, όμως, το ποτήρι ήταν η άνευ όρων παράδοσή της στους αριστεριστές και η ενθάρρυνση κάθε είδους αντιεξουσιαστή, αναρχοαυτόνομου, μέλους του «Ρουβίκωνα» ή αλληλέγγυου να εισβάλλει σε δημόσια κτίρια, να καίει τρόλεϊ και να καταστρέφει ιδιωτικές εγκαταστάσεις.

Μετά την εκλογική ήττα ο κ. Τσίπρας έδειξε ότι πήρε το μήνυμα και ότι θα επιχειρήσει να στρέψει τον ΣΥΡΙΖΑ προς το Κέντρο, να τον μεταμορφώσει σε νέο ΠΑΣΟΚ, εγκαταλείποντας την κουλτούρα του πεζοδρομίου και του επαναστατικού ακτιβισμού.

Τίποτα δεν έκανε.

Κύρια έκφραση του κ. Τσίπρα και των συνεργατών του παραμένει
  • ο άκρατος λαϊκισμός, 
  • οι εύκολες επικοινωνιακές κορώνες, 
  • τα φτηνά επιχειρήματα, 
  • ο απλουστευτικός διαχωρισμός του κόσμου σε δεξιούς και αριστερούς, 
  • στους δικούς μας και στους άλλους, 
  • και η κούφια επαναστατική ρητορική του ’70 που αφορά έναν κόσμο που έχει εξαφανισθεί για πάντα.

Μια κυβέρνηση, για να είναι αποτελεσματική και δημιουργική, χρειάζεται μια σοβαρή αντιπολίτευση με κοινό νου, προσγειωμένη στο σήμερα.

Χρειάζεται διακομματικές συναινέσεις και συντονισμένη προσπάθεια για την επίτευξη εθνικών στόχων.

Χρειάζεται να έχουν όλοι ρεαλιστικό όραμα για το μέλλον του τόπου.

Πώς να συνεννοηθείς, όμως, για όλα αυτά με τον χαμένο στα σύννεφα και στις ιδεοληψίες του ΣΥΡΙΖΑ; Ελα ντε...


ΝΟΤΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ
kathimerini.gr
Παρασκευή, 15 Νοεμβρίου 2019 01:06

Θεατρικές παραστάσεις επαναστατικής γυμναστικής

Γράφτηκε από
 
Μια ανάρτηση για την ΑΣΟΕΕ που συζητιέται για το θάρρος τηςΑνενδοίαστοι οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και ο Τσίπρας που μίλησε για «ακραίο νεοσυντηρητισμό» με αφορμή την ΑΣΟΕΕ, ποντάρουν στην ασθενή μνήμη. Ποιος θα θυμηθεί άραγε ότι τον Μάρτη του 2015, τα ΜΑΤ εισήλθαν στο εσωτερικό του Καποδιστριακού και προέβησαν σε 14 συλλήψεις. Αλλά τα ΜΑΤ του ΣΥΡΙΖΑ… ήταν αλλιώς.

Μια θεατρική παράσταση του παραλόγου εκτείνεται στη χώρα, από την οποία εδώ και χρόνια εξέλιπεν ο ορθολογισμός. 
 

Βασικό επιχείρημα των εξανιστάντων νεαρών για την κλειστή ΑΣΟΕΕ, όπως και των επαναστατημένων βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ (που αφού ψήφισαν το τρίτο και σκληρότερο μνημόνιο, προσπαθούν να εξαγνίσουν την αριστερή ψυχή τους), ήταν ότι οι φοιτητές ήθελαν να συνεχίσουν τα μαθήματά τους.

Ανενδοίαστοι οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και ο Τσίπρας που μίλησε για «ακραίο νεοσυντηρητισμό» με αφορμή την ΑΣΟΕΕ, ποντάρουν στην ασθενή μνήμη.


Ποιος θα θυμηθεί άραγε ότι τον Μάρτη του 2015, τα ΜΑΤ εισήλθαν στο εσωτερικό του Καποδιστριακού πανεπιστημίου και προέβησαν σε 14 συλλήψεις, αφού πρώτα πυροσβέστες έκοψαν με τροχό την πλαϊνή πόρτα του.

Γι' αυτό εν δημοκρατική ευδαιμονία, εύχαρις ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Παπαδημούλης έγραφε:

«Η κυβερνητική απόφαση για τερματισμό της κατάληψης της Πρυτανείας του ΕΚΠΑ, υπηρετεί την δημοκρατία και στηρίζει την δημόσια εκπαίδευση».

Προφανώς αυτές οι καταλύσεις του Ασύλου ήταν δημοκρατικές και τα ΜΑΤ ανθρωπιστικά, πριν έρθει η χούντα του ακροδεξιού νεοσυντηρητισμού.

Βάσει των ανωτέρω, είναι ανάρμοστο στον ΣΥΡΙΖΑ να αναφέρει τα περί χούντας. Ανάρμοστο με βάση την προϊστορία του αλλά και τον οφειλόμενο σεβασμό στην θεσμική ευταξία.

Και φυσικά οι ευαίσθητες ψυχές τότε δεν εξεγέρθησαν. Όπως δεν εξεγέρθησαν και όταν τα ΜΑΤ του ΣΥΡΙΖΑ χτυπούσαν ανηλεώς όσους διαμαρτύρονταν για την συμφωνία των Πρεσπών.

Αναντίρρητα βέβαια, είναι… ιερός ο στόχος να μη χαθούν μαθήματα στη ΑΣΟΕΕ, σε σημείο που να δικαιολογεί τα σπάσιμο της κλειδαριάς.

Φαίνεται τα μαθήματα της κλειστής ΑΣΟΕΕ τη συγκεκριμένη εβδομάδα θα ήταν ανυπερθέτου αναγκαιότητας και ξεσήκωσαν τέτοιον αχό. Δεν υπάρχει άλλη εξήγηση, αφού καμιά άλλη έκφραση δυσαρέσκειας δεν ακούστηκε για τις δεκάδες καταλήψεις άλλων σχολών και τις εκατοντάδες ώρες μαθημάτων που χάνονται αυτή την εβδομάδα.

Ήδη μια πρόχειρη καταγραφή, έως χθες στο γαϊτανάκι των καταλήψεων είχαν μπει το Πάντειο, τα τμήμα Πολιτικής Επιστήμης του ΕΚΠΑ, η Νομική Αθήνας, η Φιλοσοφική, Μαθηματικό και Φυσικό Αθήνας, τμήματα του ΕΜΠ, Φιλολογικό, Αγγλική Φιλολογία και ιστορικό του ΑΠΘ, Μαθηματικό και Βιολογικό Πάτρας κ.α.

Και ενώ κλείνουν τις σχολές εις ένδειξιν διαμαρτυρίας γιατί έκλεισε νομίμως μια σχολή, σήμερα με κλειστές τις σχολές θα κάνουν διαμαρτυρία στα Προπύλαια με αίτημα μεταξύ των άλλων, να σταματήσει το «λοκ αουτ» στη ΑΣΟΕΕ - αλλά το δικό τους στις σχολές τους θα συνεχιστεί!

Αυτά είναι αντιθετικά μεταξύ τους, αλλά θα μπορούσε να είναι κατανοητά εάν ήταν νομιμοποιημένα από αποφάσεις των Γενικών Συνελεύσεων, όπως τύποις παρουσιάζονται.

Φευ εδώ και χρόνια οι συνελεύσεις είναι μια καρικατούρα δημοκρατικής διαδικασίας. Είναι σκόπιμα χρονοβόρες, αφού οι συνδικαλιστές είναι μανούλες στο να εφευρίσκουν χίλια δυο διαδικαστικά τρικ και να χρονοτριβούν, ώστε αυτές να γίνονται αφόρητα βαρετές, η πλειοψηφία των φοιτητών να αποχωρεί, με αποτέλεσμα να μένουν οι μυημένοι για να αποφασίσουν εν ονόματι όλων.

Με τέτοια «νομιμοποίηση» αποφασιζόταν και το κτίσιμο των γραφείων των καθηγητών και παρουσιαζόταν ως απόφαση Γενικής Συνέλευσης.

Αν θα θέλαμε να υιοθετήσουμε την απίθανη ρητορική της βουλευτού και πρώην υπουργού του ΣΥΡΙΖΑ Κατερίνας Νοτοπούλου, ότι «υπάρχει η διαδικασία της πλειοψηφίας και η διαδικασία της δικτατορίας της πλειοψηφίας», θα λέγαμε πως η δεύτερη απαντάται στη διαδικασία και τα αποτελέσματα των συνελεύσεων.

Η πρακτική αυτή έχει φυσικά επιπτώσεις στην μεγάλη πλειοψηφία που ενδιαφέρεται να σπουδάσει χωρίς να χάνει ώρες σε ασκήσεις επαναστατικής γυμναστικής. 
 

Αλλά η πλειοψηφία είναι ως συνήθως σιωπηρή, υπομένει την αυθαιρεσία των δυναμικών μειοψηφιών χωρίς να υπολογίζεται. Υπάρχουν άλλοι που έχουν αναλάβει την τύχη της, οπότε... δεν της πέφτει λόγος!


Του Γιάννη Σιδέρη
liberal.gr
ΈναρξηΠροηγούμενο12345678910ΕπόμενοΤέλος
Σελίδα 1 από 877

Εκπαιδευτικά Νέα