Newsletter

Συμπληρώστε το e-mail σας και διαβάστε το καθημερινό newsletter από το dictyo.gr
  
  
  

Πολιτική (12480)

 

 

1.          Η αήθης απόπειρα του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Νικολάου Φαραντούρη στις 26.3.2024 να απαξιώσει τους έλληνες δικαστές και εισαγγελείς.  

                  Σε τηλεοπτική εκπομπή, απαντώντας σε αναφορά συναδέλφου του βουλευτή για μια Ανακοίνωση της ηγεσίας του Αρείου Πάγου, ξεστόμισε τα εξής τρομακτικά:

Ε, και λοιπόν; Τι πάει να πει αυτό; Ότι έχει δίκιο ο Άρειος Πάγος; Επί χούντας, ο Άρειος Πάγος έλεγε ότι 'η επανάστασις επικρατεί και παράγει δίκαιο'.Δεν είναι θέσφατο αυτό που λέει ο Άρειος Πάγος ούτε ο πρόεδρος των διοικητικών δικαστών που πετάχτηκε για να κάνει κρίση για την κρίση της Ευρωπαίας Εισαγγελέως.

                  Οι δικαστές του Αρείου Πάγου είναι αδιάβαστοι στο ευρωπαϊκό δίκαιο, να πάνε να παρακολουθήσουν κανένα μάθημα.

2.          Ο κ. Κασσελάκης σε επιθέσεις κατά δικαστών και εισαγγελέων πριν και μετά τον κ. Φαραντούρη.

              (α) Πριν από τον κ. Φαραντούρη:

                  Στις29.8.2023, ανακοινώνοντας την υποψηφιότητά του για την προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ μίλησε για το παραδικαστικό κύκλωμα που χτύπησε τους γονείς του.

                  Στις 14.9.2023 κραύγασε: Γουστάρω να ξεδοντιάσω δικαστικούς και δημοσιογράφους”.

              (β) Μετά τον κ. Φαραντούρη, σε συνέντευξή του στον ΣΚΑΪ στις 2.4.2024, αφού επιβράβευσε τον βουλευτή του που είχε ξεστομίσει τα περί χούντας και αδιάβαστων δικαστών, προειδοποίησε  δικαστές και εισαγγελείς: Η Δικαιοσύνη, όπως και όλοι οι αιρετοί, όπως και η εκτελεστική εξουσία και η νομοθετική εξουσία, κρίνεται κάθε μέρα.

              (γ) Με τον “νέο ΣΥΡΙΖΑ”, οι επιθέσεις κατά  δικαστών και εισαγγελέων κλιμακώθηκαν. Από τα Θα κερδίσουμε τις εκλογές αν βάλουμε κανέναν φυλακή,Η Δικαιοσύνη πρέπει να επιταχύνει. Υπάρχει συνειδητή προσπάθεια καθυστέρησης κάποιων διαδικασιών  του “παλιού” ΣΥΡΙΖΑ στα Γουστάρω να ξεδοντιάσω δικαστικούς..., Οι δικαστές του Αρείου Πάγου είναι αδιάβαστοι...του “νέου ΣΥΡΙΖΑ”.

3.          Πώς ο ΣΥΡΙΖΑ και οι προσκείμενοι σ' αυτόν δημοσιογράφοι συμπεριφέρονται στη Δικαιοσύνη.

              (α) Αναθέτουν στους εαυτούς τους ρόλο δικαστών και εισαγγελέων, εκδίδοντας “αποφάσεις” και καταθέτοντας  “προτάσεις” για δημόσιου ή και ιδιωτικού ενδιαφέροντος υποθέσεις, χωρίς γνώση, μελέτη και αξιολόγηση των δεδομένων κάθε υπόθεσης.

              (β) “Λησμονούν”, όταν κατακρίνουν δικαστές και εισαγγελείς, βασικές αρχές  του Δικαίου, όπως :

                - Οι ύποπτοι ή κατηγορούμενοι τεκμαίρονται αθώοι μέχρι να αποδειχθεί η σύμφωνα με τον Νόμο ενοχή τους (Τεκμήριο αθωότητας).
- Δεν είναι ο κατηγορούμενος αυτός που πρέπει να αποδείξει την αθωότητά του αλλά είναι η Πολιτεία αυτή που πρέπει να αποδείξει την ενοχή του (Αποδεικτέα είναι η ενοχή και όχι η αθωότητα).
- Σε όλα τα στάδια της δίκης η αμφιβολία πρέπει να αποβαίνει υπέρ του κατηγορουμένου (in dubio pro reo).

(γ) Προσβάλλουν δικαστές και εισαγγελείς, ευθέως ή με υπονοούμενα, και ενίοτε βάναυσα, φτάνοντας στο σημείο να αποδίδουν προθέσεις στους δικαστές/εισαγγελείς.

(δ) Μέμφονται τους δικαστικούς λειτουργούς για καθυστερήσεις στην απονομή Δικαιοσύνης,ενώ για τις συνήθεις αιτίες τους, που είναι οι ακόλουθες, υπεύθυνοι είναι  πολιτικοί και άλλοι…

- Πολυνομία, με τη διασπορά των νομοθετημάτων  σε πολυάριθμους νόμους.

- Μη εφαρμογή νόμων πριν από την έκδοση αχρείαστων  υπουργικών αποφάσεων.

- Ελλείψεις στην υλικοτεχνική υποδομή (χώρους, μηχανοργάνωση…).

- Αναβολές διαδικασιών εξ' αιτίαςαπεργιών, στάσεων εργασίας, κωλυμάτων συνηγόρων, υπερβάσεων ωραρίου υπαλλήλων, εκλογών, κ.λπ. (Γιατί άραγε οι μεμφόμενοι τους δικαστικούς για καθυστερήσεις της Δικαιοσύνης δεν έχουν ποτέ φροντίσει να καταγραφούν οι χρόνοι καθυστέρησης για κάθε αιτία αναβολής, σε τρεις-τέσσερις έστω υποθέσεις;).

4.         Μερικά από αυτά που ο ΣΥΡΙΖΑ και οι προσκείμενοι σ' αυτόν δημοσιογράφοι αποφεύγουν να αναδείξουν.

              (α) Κατά το Σύνταγμα, οι δικαστές κατά την άσκηση των καθηκόντων τους υπόκεινται μόνο στο Σύνταγμα και τους νόμους”.

Η επιταγή αυτή του Συντάγματος υποχρεώνει τους δικαστές/εισαγγελείς να αγνοούν“προσδοκίες” πολιτικών, ΜΜΕ ή άλλων, πολιτικές ή άλλες σκοπιµότητες, δημοσκοπήσεις ή το “κοινό περί δικαίου αίσθημα”.

Σχετικά με το “κοινό περί δικαίου αίσθημα”, που συχνά επικαλούνται κάποιοι δικαστές/εισαγγελείς των λαϊκών δικαστηρίων, εκείνοι που πρέπει να το λαμβάνουν υπόψη είναι οι πολιτικοί, όταν νομοθετούν, και όχι οι δικαστές, όταν δικάζουν σύμφωνα με τους νόμους που οι πολιτικοί ψηφίζουν.                     

              (β) Η δικαστική εξουσία υπερέχει κατά πολύ των άλλων κρατικών εξουσιών στον έλεγχο και τη διόρθωσην πράξεων  και συμπεριφοράς Οργάνων.
(γ) Ποιες θα είναι οι συνέπειες για το “Κράτος Δικαίου”,αν πολιτικοί και δημοσιογράφοι αρχίσουν να αμφισβητούν την αντικειμενικότητα των δικαστών και εισαγγελέων και αν  στα περί της Δικαιοσύνης αναμειχθούν και οι δημοσκοπήσεις.
 
5.          Ο Δημήτρης Θ. Τσάτσος για την περί της Δικαιοσύνης κριτική. *
Με την κριτική αποδεχόμαστε το κύρος της απόφασης, αμφισβητώντας την ορθότητά της. Αυτός ο βαθμός αμφισβήτησης είναι και νόμιμος και επιθυμητός. Από την ώρα όμως που μέσα από την κριτική συνάγεται η άρνηση του κύρους του δικαστηρίου, αρχίζει η αποσύνθεση και το γκρέμισμα της πολιτείας. Με το 'ζήτω' και με τα 'κάτω' και με το 'γιουχάϊσμα' η δημοκρατία δεν λειτουργεί.
                 
6.          Ο κ. Ευάγγελος Βενιζέλος για  το κοινό περί δικαίου αίσθημα. **
Το κοινό περί δικαίου αίσθημα είναι μια επίκληση της αντίληψης της κοινής γνώμης για τον τρόπο χειρισμού ενός κοινωνικού ζητήματος που απαιτεί νομοθετική ρύθμιση ή μιας υποθέσεως ή διαφοράς που άγεται σε δικαστική κρίση, όπως η αντίληψη αυτή συνάγεται εμπειρικά ή καταγράφεται δημοσκοπικά και διατυπώνεται δημοσιογραφικά, δοκιμιακά και κυρίως πολιτικά, χωρίς οργανωμένο θεσμικά τρόπο και με στόχο την άσκηση πίεσης προς τα κατά το Σύνταγμα αρμόδια όργανα -νομοθετικά και ιδίως δικαστικά- ή για την άσκηση εκ των υστέρων κριτικής στα όργανα αυτά για τις αποφάσεις που έλαβαν (…).
Το κοινό περί δικαίου αίσθημα στην παραγωγή των κανόνων δικαίου αφορά τον νομοθέτη (...).  Στη θεμελίωση των δικαστικών κρίσεων (...) ο δικαστής πρέπει να εφαρμόσει τον νόμο 
Βεβαίως μπορεί κανείς κάποια στιγμή να επικαλεσθεί την ηθική του φυσικού δικαίου, την ηθική της συγκυρίας, των άμεσων αντιδράσεων της κοινής γνώμης, των απλουστεύσεων, της δημαγωγίας ().
Γι' αυτό, όμως, το κράτος δικαίου παίρνει την ποινική υπόθεση και την καθιστά δημόσιο δίκαιο και δεν την αφήνει στο πεδίο (...) του ιδιώτη.
Ο δικαιοκρατικός δικαστής λειτουργεί βεβαίως εν ονόματι του ελληνικού λαού,αλλά δε σύρεται από τη βούληση της κοινής γνώμης”.

7.          Οι Δικαστικές Ενώσεις για την προσπάθεια απαξίωσης της Δικαιοσύνης και χρησιμοποίησής της στις πολιτικές αντιπαραθέσεις. 

              Η Ένωση Εισαγγελέων Ελλάδας στις 28.3.2024:

Η προσπάθεια απαξίωσης της Δικαιοσύνης και χρησιμοποίησής της στο πεδίο πολιτικών αντιπαραθέσεων αποτελεί πρωτίστως αμφισβήτηση αλλά και ασέβεια προς τη συνταγματικώς κατοχυρωμένη αρχή της διάκρισης των εξουσιών, όταν δε τέτοιους είδους συμπεριφορές στοχεύουν στη φαλκίδευση του έργου της, στο βωμό προσωπικών επιδιώξεων, καθίσταται προφανής και κατά παράβαση του Συντάγματος ο κίνδυνος εκτροχιασμού από το κράτος δικαίου.

              Η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων στις 1.4.2024:

Η Ελληνική Δικαιοσύνη, από την πρώτη στιγμή που συνέβη το τραγικό δυστύχημα στα Τέμπη, διερευνά τις ποινικές ευθύνες για τα εγκλήματα, που τελέστηκαν και ουδείς δύναται να καταλογίσει την οποιαδήποτε πλημμέλεια ή ολιγωρία στη σχετική δικαστική έρευνα, που συνεχίζεται με αμείωτους ρυθμούς, κινούμενη προς πάσα κατεύθυνση. Η Ελληνική Δικαιοσύνη μένει έξω από το πολιτικό παιχνίδι και οι Έλληνες Δικαστές και Εισαγγελείς ασκούν ευσυνείδητα τα καθήκοντά τους.  

  

* Δημήτρης Θ. Τσάτσος.Οι δικαστές, οι αποφάσεις και η πολιτική, “Έθνος” 9.7.1984.
                  Από το Ο ασάλευτος χρόνος της Ελληνικής Δικαιοσύνης. Εκατόν δεκαέξι κείμενα κριτικής 1876-2016. Επιμέλεια Παναγιώτης Κ. Τσούκας. Εκδόσεις Καλλιγράφος, 2027.

** Ευάγγελος Βενιζέλος. Η Δημοκρατία μεταξύ συγκυρίας και ιστορίας”, κεφ VI, παρ.2. Εκδόσεις Πατάκη, Δεκέμβριος 2018.  (Η με bold υπογράμμιση είναι του γράφοντος το παρόν  κείμενο).

 

Από τους ΑΝΤΙΛΟΓΟΥΣ (www.antilogoi.gr)  Ενότητα ΠΟΛΙΤΙΚΗ 

Για  τις επιθέσεις κατά Δικαστών και Εισαγγελέων

του Ραφαήλ Μεν. Μαϊόπουλου            

Πρώην Γενικού διευθυντή Οικονομικού ΔΕΗ

Τρίτη, 31 Οκτωβρίου 2023 00:26

Δεν του κάθισε… του Αντώνη Αντωνάκου.

Γράφτηκε από

 

 

 

Δεν του κάθισε…

Όλοι οι κεντρώοι θα ήταν έτοιμοι να συνεργαστούμε με ένα μεγάλο κομμάτι της ΕΡΕ που ήταν διαθέσιμο και να ξεφύγουμε από την παντοκρατορία του Καραμανλή”.

Ο «αφηγητής» εκφράζει την απορία του για την επιλογή του Βασιλιά Παύλου η οποία, κατά την άποψή του, δεν επέτρεψε να ευδοκιμήσει το σενάριο της πολιτικής αναταραχής το 1958. Ο «αφηγητής» λέει συγκεκριμένα: Το περίεργο της ιστορίας είναι ότι αφού ο Καραμανλής έπεσε με την παρότρυνση των Αμερικανών […] ο Βασιλεύς, λοιπόν, “σκοτώνει, εκτελεί” τους δεκαοκτώ που είχαν φύγει, δίνοντας στον Καραμανλή τη διάλυση της Βουλής. Θα με ρωτήσετε, τι άλλο μπορούσε να κάνει; […] Όλοι οι κεντρώοι θα ήταν έτοιμοι να συνεργαστούμε με ένα μεγάλο κομμάτι της ΕΡΕ που ήταν διαθέσιμο και να ξεφύγουμε από την παντοκρατορία του Καραμανλή.. Φυσικά ο «αφηγητής» είχε δράσει και τότε. Αναλύοντας τις «διεργασίες» αναφέρει: ”Ο Ράλλης ήταν κολαούζος, τον επηρέαζε ο Παπαληγούρας τον Ράλλη, αλλά ποτέ δεν έπαιξε ρόλο βασικό στις εξελίξεις. […] Ο Παπαληγούρας ήταν πάντα το κύριο πρόσωπο της ανατροπής του Καραμανλή. Κατέβαινε κάτω στη Γλυφάδα […] και θυμάμαι συζητούσαμε πώς θα γίνει να ρίξουμε τον Καραμανλή.

Ο Παπαληγούρας, λοιπόν, συζητούσε με τον «αφηγητή» και με τον Κόκκα (έναν από τους ”νταβατζήδες” εκείνης της εποχής) την ανατροπή Καραμανλή. Φυσικά ο ”αφηγητής” δεν βρίσκει τίποτε παράξενο σε αυτό. Δεν τον ξενίζει ότι βυσσοδομεί ο ίδιος με έναν εκδότη και έναν ”αποστάτη” για να ανατρέψουν τον Καραμανλή. Ούτε αισθάνεται άσχημα που, όπως μαρτυρά ο ίδιος: ”Υποτίθεται, λοιπόν, ότι συνωμοτούσαμε για να ρίξουμε τον Καραμανλή[…]Εγώ γνωρίζω ότι η Αμερικανική Πρεσβεία ήταν 100% πίσω από την ανατροπή του Καραμανλή. Ο Παπαληγούρας συνεννοείτο με τον Αμερικανό πρέσβη, ο οποίος τον ενθάρρυνε να ανατρέψει τον Καραμανλή”. Όλα αυτά του φαίνονται πολιτικά ηθικά και δημοκρατικά αθώα. Το μόνο που τον παραξενεύει είναι το γεγονός ότι ο Βασιλιάς δεν διευκόλυνε τον σχηματισμό κυβέρνησης αποστατών αφού: ”Όλοι οι κεντρώοι θα ήταν έτοιμοι να συνεργαστούμε με ένα μεγάλο κομμάτι της ΕΡΕ που ήταν διαθέσιμο και να ξεφύγουμε από την παντοκρατορία του Καραμανλή”.

Δεν ήταν η πρώτη φορά που ο ”αφηγητής” πρωταγωνιστούσε σε σχέδια και μεθοδεύσεις ανατροπής του Καραμανλή. Το 1955, η κυβέρνηση Καραμανλή πήρε ψήφο εμπιστοσύνης από την Βουλή (200 υπέρ). Αυτήν την κυβέρνηση της ευρείας κοινοβουλευτικής στήριξης σχεδίαζε να ανατρέψει ο ”αφηγητής”. Σύμφωνα με τα λεγόμενά του: ”Ο Γεώργιος Μπακατσέλος, […] έδινε μάχη μαζί μου να χτυπήσουμε τον Καραμανλή από την αρχή, να μην τον αφήσουμε να ριζώσει. Και έλεγε ο Γιώργος κάτι απλό στον Σοφοκλή: “Πρόεδρε, να έχεις υπ’ όψιν σου ότι το οχυρό της φιλελεύθερης παράταξης είναι η Β. Ελλάδα, είναι η Μακεδονία. Ο Καραμανλής είναι νέος, Μακεδόνας, αν μας πάρει το μέτωπο αυτό, ήμαστε χαμένοι, θα κυβερνήσει η Δεξιά για πολλά χρόνια”. Αναζητούσε τρόπο να χτυπήσουμε τον Καραμανλή από την πρώτη στιγμή, τότε που ήταν ακόμα πολύ πιο τρωτός, ευάλωτος, […] Εγώ τότε σκέφτηκα ορισμένες κινήσεις που θα μπορούσαν να δώσουν θανάσιμο πλήγμα στον Καρα­μανλή από την πρώτη στιγμή”. Και τι σκαρφίστηκε τότε ο ”ποιητής”. Από τον ισχύοντα εκλογικό νόμο ξαναγίνονταν εκλογές αν ήταν κενές το 1/20 των εδρών, οπότε ο ”αφηγητής” διηγείται: ”σκέφτηκα ότι θα μπορούσαμε να κάνουμε αναπληρωματικές εκλογές, μόνον εάν παραιτούμασταν εμείς οι βουλευτές της Κρήτης όλης, που ήμασταν συνολικά δεκα­πέντε. Και θα γινόταν αναπληρωματική εκλογή στην Κρή­τη και στην Αθήνα υποχρεωτικά. Στη μεν Κρήτη θα κάναμε έναν εκλογικό περίπατο και θα ξαναβγαίναμε οι ίδιοι,στη δε Αθήνα θα δίναμε τη μάχη”. Όμως ο Σοφοκλής δεν τον άκουσε. αλλιώς θα είχαμε ξεμπερδέψει από τότε με τον Καραμανλή. Ο οποίος να σημειωθεί πως εκτός του ότι ”ήταν μέσα του σοσιαλιστής” είχε και ”το κόμπλεξ του ανθρώπου που αισθανόταν λιγάκι παρακατιανός”!

Το σχέδιο ανατροπής του Καραμανλή δεν ”κάθισε” του ”αφηγητή” τότε. Τώρα επιχειρεί, Με τα δικά του λόγια”, να θολώσει την ιστορία του. Μένει να δούμε αν θα του ”καθίσει” τώρα. Αλλά μάλλον το διακύβευμα είναι η εξουσία. Όχι η ιστορία.

Αντώνης Αντωνάκος

30-10-2023

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.">antonakosantonis@gmail.com           http://www.antonakos.edu.gr

Δευτέρα, 23 Οκτωβρίου 2023 01:14

Το μήνυμα που άργησε να φτάσει του Αντώνη Αντωνάκου.

Γράφτηκε από

 

 

Το μήνυμα που άργησε να φτάσει.

Το εκλογικό αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών απογείωσε την κυβερνητική αλαζονεία που αναπτυσσόταν επικίνδυνα στην «γενναιόδωρη» θαλπωρή των ΜΜΕ. Τα ηχηρά μηνύματα, κυρίως από τα αποτελέσματα της επαναληπτικής εκλογικής αναμέτρησης, δεν έφτασαν στα κέντρα εξουσίας. Η συντριβή των «βαρβάρων» μέθυσε τους επιτελείς και δεν μπόρεσαν να ακούσουν τις καμπάνες που ηχούσαν. Ούτε η αποχή, (σχεδόν ξεπέρασε το 50%), ούτε η εκτίναξη των σχηματισμών δεξιά της Ν.Δ. (ξεπέρασαν το 13%) ήταν αρκετά για να αντιληφθεί η κυβέρνηση την βουβή δυσαρέσκεια που υπέβοσκε αλλά καλυπτόταν όσο η αντιμετώπιση των «βαρβάρων» προτασσόταν. Ακόμα χειρότερα δεν έγινε κατανοητό ότι ένα μεγάλο ποσοστό εξακολουθούσε να παρέμενει παγιδευμένο στα «εκβιαστικά» διλήμματα ή οδηγήθηκε στην αποχή ενώ το ΠΑΣΟΚ, αγγίζοντας το 12%, αναδύθηκε από το έρεβος. Η αυξανόμενη αλαζονεία οδήγησε στην ψευδαίσθηση ότι: «για πρώτη φορά κερδίζεται από εμάς, τη ΝΔ, η μάχη της παρακαταθήκης του προοδευτικού φιλελευθερισμού του Ελευθερίου Βενιζέλου, […]. Αυτή τη μάχη δεν την κέρδισε ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, την υπέκλεψε ο Ανδρέας Παπανδρέου»(Κ. Μητσοτάκης, AthensVoice)!

Το μήνυμα παραδόθηκε τον Οκτώβριο. Άργησε να φτάσει αλλά ήταν ηχηρό. Αρκούσε να παρατηρήσεις το πρόσωπο του Πρωθυπουργού για να καταλάβεις το μέγεθος της οδυνηρής έκπληξης. Όλα ήταν προετοιμασμένα για έναν εκλογικό θρίαμβο. Για να υπηρετηθεί ο «θρίαμβος» του δεκατρία στα δεκατρία επελέγει η στήριξη και του νυν περιφερειάρχη Κρήτης ο οποίος δεν ανήκει στην Ν.Δ.. Όμως «άλλες οι βουλές αρχόντων, άλλα ο λαός κελεύει». Από τις έξη περιφέρειες που οδηγήθηκαν στον δεύτερο γύρο μόνο μία κατάφερε να κερδίσει οριακά ο υποψήφιος της Ν.Δ.. Η προσπάθεια να σωθούν τα προσχήματα, με την προβολή του γεγονότος ότι και από τους άλλους πέντε νικητές του δεύτερου γύρου οι τέσσερις είναι δεξιοί, θυμίζει το «προφάσεις εν αμαρτίες». Αντίθετα με τους ισχυρισμούς το γεγονός ότι πέντε στις έξη μάχες που οδηγήθηκαν στον δεύτερο γύρο είχαν ως αντιπάλους δύο δεξιούς υποψηφίους είναι ενδεικτικό των λαθών στα οποία οδήγησαν οι μεθοδεύσεις και οι ενδοπαραταξιακές σκοπιμότητες. Είναι λογικό να υποθέσουμε ότι αν υπήρχαν εναλλακτικά δεξιά ψηφοδέλτια και σε άλλες περιφέρειες το αποτέλεσμα θα ήταν ακόμα χειρότερο. Σε αυτήν την περίπτωση η «απελευθέρωση» των ψηφοφόρων της Ν.Δ. θα οδηγούσε σε επαναληπτικές εκλογές με εξίσου οδυνηρά αποτελέσματα.

Υπό αυτήν την οπτική δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός της εκλογικής ανατροπής στην περιφέρεια Θεσσαλίας και στους δήμους Αθήνας και Θεσσαλονίκης. Ήταν αναμενόμενο στον δεύτερο γύρο των εκλογών οι ψηφοφόροι των άλλων παρατάξεων να θέλουν να καταφέρουν ένα πλήγμα στην Ν.Δ.. Αυτό που έχει σημασία είναι κυρίως το γεγονός ότι στις πέντε από τις έξη περιφέρειες (εκτός Θεσσαλίας) στον δεύτερο γύρο οδηγήθηκαν δύο συνδυασμοί από τον ίδιο χώρο. Αντί να επιλέξουν οι ψηφοφόροι τους εκπροσώπους άλλων κομμάτων επέλεξαν ως «μονομάχους» υποψήφιους από την Ν.Δ.. Το γεγονός αυτό είναι ενδεικτικό της υποβόσκουσας δυσαρέσκειας των ψηφοφόρων της Ν.Δ. για πολλές από τις επιλογές της ηγεσίας. Αποτελούν έκφραση της απόρριψης της νοοτροπίας μιας «ελέω Θεού» ηγεσίας που δεν αντιστοιχεί ούτε στην εποχή αλλά ούτε στα προσωπικά μεγέθη. Είναι απλά μια πλάνη καλλιεργημένη στην θολούρα των λιβανωτών των ΜΜΕ και των «αυλικών». Οι «εισαγωγές στελεχών», η προσπάθεια δημιουργίας ενός συστήματος εξουσίας, δομημένου σε ξενόφερτους πυλώνες, η συστηματική υποβάθμιση της ιστορίας της παράταξης συνιστά ύβρη. Είναι γνωστό τι ακολουθεί.

Αντωνάκος Αντώνης

22-10-2023

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.">antonakosantonis@gmail.com            http://www.antonakos.edu.gr

Κυριακή, 01 Οκτωβρίου 2023 00:36

Πώς ξεφούσκωσε τόσο απότομα ο Κασσελάκης

Γράφτηκε από

 

 
Ομολογώ ότι δεν περίμενα οι δημοσκοπήσεις να κάψουν τόσο γρήγορα τα φτερά του Στέφανου Κασσελάκη. Πίστευα ότι το «φαινόμενο» θα είχε μεγαλύτερη διάρκεια και η κοινή γνώμη δεν θα τον έκρινε με τόση καχυποψία.Αλλά, όπως φαίνεται, αυτό που ενθουσιάζει μια μερίδα ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ, δεν συγκινεί το ίδιο την κοινωνία. Είναι άλλο να εκλέγεσαι σε μια κομματική αναμέτρηση κι άλλο να κρίνεσαι από το σύνολο (Φαναράς, Mega 28/9). Τέσσερις απανωτές έρευνες (Alco, Metron Analysis, Pulse, Opinion Poll) έδειξαν ότι η πλειοψηφία των Ελλήνων μπορεί να βλέπει με περιέργεια ή και συμπάθεια τον νέο αρχηγό του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά δεν εμπιστεύεται ούτε το πρόσωπο, ούτε το σχέδιο. Εξάλλου, εν μέσω πλημμυρών, ακρίβειας, ανασφάλειας και μεταναστευτικού κύματος οι Έλληνες έχουν άλλες προτεραιότητες.Οι πρώτες δημοσκοπήσεις δεν δικαιώνουν και όσους πρόωρα πανηγύριζαν ότι ευρέθη ο Μεσσίας του ΣΥΡΙΖΑ και «νάτος νάτος ο πρωθυπουργός». Ποτέ άλλοτε νεοεκλεγείς αρχηγός κόμματος δεν είχε τόσο χαμηλά ποσοστά δημοφιλίας (54% αρνητικές γνώμες, 31% θετικές) όσο ο Κασσελάκης. Σε αποδοχή βρίσκεται κάτω από τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, αλλά και κάτω από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, που είναι τέσσερα χρόνια πρωθυπουργός και υφίσταται τις αναπόφευκτες φθορές.Ο νέος αρχηγός, παρά τον μαραθώνιο γοητείας στις κάμερες, δεν κατόρθωσε να ανατάξει ούτε τα ποσοστά του κόμματος: αυτή τη στιγμή, το 40% των πολιτών εκτιμά ότι η εικόνα της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι χειρότερη μετά τη νίκη Κασσελάκη (Alco). Βέβαια δεν γνωρίζουμε αν η Έφη Αχτσιόγλου θα είχε καλύτερη μοίρα. Μπορεί να μη φταίει ο αρχηγός, αλλά η απαξίωση του ΣΥΡΙΖΑ στην κοινωνία.Είναι αυτονόητο ότι το project Κασσελάκης έχει δρόμο ακόμα και κάθε πρόβλεψη είναι πρόωρη. Αντιλαμβάνομαι ότι η κοινή γνώμη δεν έχει ζυγίσει οριστικά το «φαινόμενο», ζητάει πίστωση χρόνου για επανεξέταση. Εξάλλου, γιατί να συγκλονιστεί ο μέσος Έλληνας με την είδηση ότι ο Κασσελάκης μοιάζει στον Τραμπ, στον Κένεντι, στον Ωνάση; Ή να πιστέψει ότι βρέθηκε αυτός που θα κερδίσει τον Μητσοτάκη; Αντίθετα, ακούει με δυσπιστία αυτές τις συριζαϊκές υπερβολές και διαπιστώνει ότι όποιος κι αν είναι αρχηγός στον ΣΥΡΙΖΑ, πάλι ο Πολάκης κερδίζει.Τώρα ο Κασσελάκης θα πρέπει να κάνει διπλή δουλειά για να πείσει. Η υπερέκθεση στις κάμερες, χωρίς πολιτικό σχέδιο, είναι δίκοπο μαχαίρι. Όταν εμφανίζεσαι παντού σαν ένας επιτήδειος performer, κορδωμένος, με μια μόνιμη έκφραση αυταρέσκειας, είναι πιθανό να σε προσέξουν, αλλά όχι να σε πάρουν σοβαρά. Η πολιτική δεν είναι μόνο selfies και κουβεντούλα στο δρόμο, ούτε ένα διαρκές κόκκινο χαλί.Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν επίσης αυτό που όλοι ξέραμε, ότι η μόνη σταθερά στο πολιτικό τοπίο είναι η κυβέρνηση Μητσοτάκη. Η κυριαρχία του πρωθυπουργού στον μεσαίο χώρο δεν αμφισβητείται, ο ίδιος δεν έχει ανταγωνιστές. Ακόμα και στα δύσκολα, με τεράστιες φυσικές καταστροφές, ο Μητσοτάκης δεν έχει αντιπολίτευση. Παρά τα λάθη και τις αστοχίες, εξακολουθεί να εμπνέει εμπιστοσύνη. Λειτουργεί με έναν σύγχρονο τρόπο και φαίνεται συγκροτημένος. Με τον ΣΥΡΙΖΑ σε πορεία επισφαλούς μετάλλαξης και πιθανής διάσπασης και με το ΠΑΣΟΚ να κινείται κάτω από τα αντιπολιτευτικά ραντάρ, η κυβέρνηση εξακολουθεί να είναι ένα δίχτυ ασφαλείας σε ένα επισφαλές πολιτικό τοπίο.
Παρασκευή, 15 Σεπτεμβρίου 2023 00:13

ΣΥΡΙΖΑ: Το τέλος μιας ουτοπίας του Αντώνη Αντωνάκου.

Γράφτηκε από

 

 

 

ΣΥΡΙΖΑ: Το τέλος μιας ουτοπίας.

Αν ήταν έκπληξη το αποτέλεσμα της 25ης Μαΐου, ήταν γιατί είχε προηγηθεί μια άλλη μεγάλη έκπληξη. Το αποτέλεσμα της … Ιουλίου 2019. Αν τότε ο ΣΥΡΙΖΑ, με πρόσφατες τις εμπειρίες από την διακυβέρνησή του, κατάφερε να διασωθεί ήταν φυσικό οι πάντες, από τις εταιρείες δημοσκοπήσεων και τα αντίπαλα κόμματα μέχρι τους απλούς πολίτες να μην περιμένουν σε καμία περίπτωση την εκλογική καταβαράθρωση της 25ης Μαΐου η οποία τον επαναφέρει οριστικά στο πολιτικό περιθώριο, όποιος και να είναι ο νέος αρχηγός του. Το γεγονός ότι προσωρινά κατέχει την θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν σημαίνει απολύτως τίποτε. Όπως και το γεγονός της διαφαινόμενης ανεπάρκειας της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ.

Η αλήθεια είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε ένα ανέλπιστο πολιτικό λαχείο, όταν το ΠΑΣΟΚ και ο Παπανδρέου καταδίκασαν την κοινωνία με την χρεωκοπία. Η οργή των πολιτών αναζήτησε διέξοδο την οποία και η ΝΔ –και λόγω του αρχικού επικοινωνιακού χειρισμού της κρίσης με κατάληξη την συμμετοχή στην κυβέρνηση Παπαδήμου, την υπογραφή του δεύτερου μνημονίου και κυρίως των πολύ πρόωρων εκλογών αμέσως μετά- δεν προσέφερε. Έτσι οι πολίτες γυρίζοντας την πλάτη στο παλιό πολιτικό σύστημα οδηγήθηκαν στην αποχή ενώ πολλοί, διαπαιδαγωγημένοι από τον Αντρέα Παπανδρέου στον αριστερίστικό ιδεασμό, κατέληξαν στον ΣΥΡΙΖΑ οδηγώντας τον το 2015 στην εξουσία.

Το θέμα είναι όμως ότι η κοσμοθεωρία της Αριστεράς ήταν ήδη αρκετές δεκαετίες χρεωκοπημένη. Σε όλο τον Δυτικό κόσμο τα ποσοστά της Αριστεράς ήταν μηδαμινά. Στην Ελλάδα, για λόγους ιστορικούς αλλά και γιατί επανειλημμένα δέχτηκε την ευγενική πολιτική χορηγία του Κέντρου –συμμαχία το 1956, συμμαχία στον «Ανένδοτο», συμμαχία στην αποστασία του 1965- αλλά κυρίως γιατί «φιλοξενήθηκε» ιδεολογικά στον γιαλαντζί σοσιαλισμό του Αντρέα Παπανδρέου και του ΠΑΣΟΚ κατάφερνε να επιβιώνει. Κυρίως με το ΚΚΕ αλλά και με τις διάφορες, εν πολλοίς γραφικές, συνιστώσες που συγκροτούσαν τον Συνασπισμό και τον ΣΥΡΙΖΑ. Η μόνη σχετικά σοβαρή εκδοχή της Αριστεράς τελείωσε με την αποχώρηση ή την περιθωριοποίηση της παλιάς γενιάς του ΚΚ Εσωτερικού. Του Γιάνναρου και του Κύρκου. Ο ΣΥΡΙΖΑ μετά το 2015 μόνο ως κόμμα του Κέντρου είχε μέλλον.

Οι βασικές προϋποθέσεις για να μπορέσει να μετατραπεί σε κόμμα του Κέντρου έστω και με «φερετζέ» Κέντρο-Αριστεράς ήταν αφ’ ενός να το συνειδητοποιήσει και αφ’ ετέρου να το κάνει ξεκάθαρο και στον τελευταίο πολίτη. Η συνειδητοποίηση μοιραία θα οδηγούσε στο συμπέρασμα ότι στον χώρο του Κέντρου δεν μπορούν να συνυπάρχουν δύο κόμματα εξουσίας. Άρα ο κύριος αντίπαλος ήταν το ΠΑΣΟΚ το οποίο παρά τον εκλογικό εκμηδενισμό του είχε εφεδρείες στον χώρο των κοινωνικών οργανώσεων, στελεχιακό δυναμικό και βαθειά αποτυπώματα στον ψυχισμό μεγάλης μερίδας των πολιτών. Επομένως ο κύριος στόχος στρατηγικής του ΣΥΡΙΖΑ έπρεπε να είναι η οριστική εκμηδένιση του κύριου αντιπάλου του που δεν ήταν η ΝΔ αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό οδηγούσε στην αποστολή του «λογαριασμού» της χρεωκοπίας στο ΠΑΣΟΚ. Πόσο μάλλον που αυτό επέβαλε και η αλήθεια την οποία μάλιστα οι πολίτες είχαν ήδη αποδεχθεί παρά την λυσσώδη προσπάθεια των ΜΜΕ.

Η δεύτερη προϋπόθεση έχει να κάνει με την «πολιτική - ιδεολογική» ταυτότητα του ΣΥΡΙΖΑ.         Με δεδομένη την απαξίωση της Αριστεράς στο πολιτικό σώμα έπρεπε όχι μόνο να αποβάλουν οι ίδιοι αυτήν την ταυτότητα –ξεκινώντας από το όνομα- αλλά έπρεπε και όταν οι άλλοι τους την απέδιδαν να την αποποιούνται. Ασφαλώς αυτό ήταν αδιανόητο για μεγάλο μέρος των στελεχών του παλιού ΣΥΡΙΖΑ που αγωνιζόταν να μπει στη Βουλή. Αλλά όπως έχει διδάξει η ζωή «όποιος δεν προσαρμόζεται πεθαίνει». Μοιραία λοιπόν ή αυτά τα κατάλοιπα του 3% θα επιβίωναν πολιτικά αναμασώντας ξεπερασμένες ρετσέτες και θα οδηγούσαν τον ΣΥΡΙΖΑ σε αδιέξοδο, ή θα έβγαιναν εκτός παιχνιδιού και θα επιβίωνε το κόμμα ως σοβαρός πολιτικός φορέας και διεκδικητής της εξουσίας.

Ο καταλληλότερος χρόνος για να γίνει αυτό ήταν την Άνοιξη του 2015. Πριν από την εξαγγελία του δημοψηφίσματος και τα capitalcontrols. Όταν διαφώνησαν για την αποδοχή ή μη των προτάσεων της ΕΕ. Τότε ένας πραγματικός ηγέτης όφειλε να προχωρήσει σύμφωνα με αυτό που ο ίδιος θεωρούσε αναγκαίο –όπως απέδειξε πολύ καθυστερημένα με την «κυβίστηση» του Ιουλίου- θέτοντας εκτός κόμματος όσους εξακολουθούσαν να ζουν στον δικό τους φαντασιακό κόσμο. Αλλά ο Τσίπρας δεν ήταν, τουλάχιστον τότε, πραγματικός ηγέτης.

Όποιο και να είναι το αποτέλεσμα των εκλογών για την νέα ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ η ιστορία έχει γραφτεί. Το «παραμύθι» έχει τελειώσει δίχως άλλες «καλές νεράιδες».

Αντωνάκος Αντώνης

13-09-2023

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.">antonakosantonis@gmail.com            http://www.antonakos.edu.gr

 

 

Η Φανή, ο Στράτης και οι τσιφτετέλληνες.

Την Άνοιξη του ’74 η Φανή ήταν αδιάφορη ή συμπαθούσα την χούντα. Το Σεπτέμβριο, κυκλοφορούσε με το σήμα του Λένιν στο πέτο προειδοποιώντας τον Β.Α. ότι στην ΟΝΝΕΔ ”μπορεί να τον κάνουν πράκτορα”. Δηλώνοντας στην Γενική Συνέλευσή: ”εμείς (!) δεν φοβηθήκαμε τα τανκς, θα φοβηθούμε τον Καραμανλή”! Το ”συνολάκι Φανή” φορέθηκε πολύ στα Πανεπιστήμια το ’74. Η Αριστερά, με ολίγον από ΠΑΣΟΚ, σάρωσε. Το ”Κέντρο” εξαφανίστηκε. Αν η Φανή ήταν μεμονωμένη περίπτωση δεν θα άξιζε την αναφορά και τον σχολιασμό. Δυστυχώς για την πολιτική παιδία των Ελλήνων κάθε άλλο παρά μεμονωμένο φαινόμενο ήταν.

Όταν ο Μίκης το ‘74 δήλωσε ”Καραμανλής ή τανκς” εξέφραζε την αγωνία των συνειδητών δημοκρατών που γνώριζαν ότι μόνο ο Καραμανλής μπορούσε να φέρει την δημοκρατία. Το 54,37% της ΝΔ δεν οφείλει τίποτε σε εκείνη την δήλωση. Ήταν αποτέλεσμα της επιλογής μιας κοινωνίας που δεν είχε χάσει, ακόμα, το μέτρο και τον προσανατολισμό της. Να θυμίσουμε και τα υπόλοιπα αποτελέσματα: ΕΚ-ΝΔ 20,42%, ΠΑΣΟΚ 13,58%, ΕΑ 9,47%, λοιποί 2,16%.

Τρία χρόνια μετά η πολιτική τοποθέτηση των Ελλήνων είχε μεν διαφοροποιηθεί αλλά όχι ουσιαστικά. Τα αποτελέσματα: 41,84% , ΠΑΣΟΚ 25,34, ΕΔΗΚ 11,95%, ΚΚΕ9,36%, ΕΠ 6,82%, ΗΛΙΟΥ 2,72%, ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ 1,08%, λοιποί 0,89%. Είχε ξεκινήσει η μετάβαση από την εποχή της Φανής στην εποχή του Στράτη. Το αθροιστικό αποτέλεσμα ΝΔ, ΕΠ, και Μητσοτάκη (49,74%) άγγιζε το 50%. Το ”συνολάκι Φανή” δεν συγκινούσε το εκλογικό σώμα. Αλλά ερχόταν στην μόδα το ”συνολάκι Στράτης”. Ο μύθος των ”μη προνομιούχων” καταπινόταν αμάσητος.

Ο Στράτης, αφού παρακολούθησε επί τριετία τα μαθήματα της 1ης Γυμνασίου, το 1975 –σε ηλικία 26 ετών- «αξιοποιήθηκε» κατά τα ειωθότα από βουλευτή της ΝΔ με τον διορισμό του σε ΔEΚΟ. Περί Αριστεράς και Δεξιάς ο Στράτης γνώριζε τα αριστερά και τα δεξιά του άκρα. Έως το 1982 η Πολιτεία ανταμείβοντας τα αναντικατάστατα προσόντα του τον αντάμειβε με τον μισθό τριών Λυκειαρχών! Αλλά εν τω μεταξύ ο λαός εφορμούσε για να καταλάβει την εξουσία υπό το άσμα Avantipopolopantieraverde. Φυσικά ο Στράτης ως ”μη προνομιούχος” και ”προοδευτικός” συμμετείχε στην ”μεγάλη πορεία” που έφερε το ”λαό στην εξουσία” και φυσικά το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση. Το ”συνολάκι Στράτης” είχε γίνει της μόδας

Το ”αφήγημα”, ότι το ’81 ελευθερώθηκε η Δημοκρατία την οποία κρατούσε δέσμια η κακιά Δεξιά, διαψεύδεται στις κάλπες επί 50 χρόνια. Εκτός εάν οι ”Φανές” και οι ”Στράτοι” ήσαν ”κοιμώμενοι αριστεροί δημοκράτες”. Φυσικά υπήρξαν και οι ηττημένοι του εμφυλίου. Υπήρξαν περιορισμοί και άνιση μεταχείριση. Η μεγάλη πλειοψηφία του ”λαού της Αλλαγής” δεν συγκαταλέγονται σε αυτούς. Αυτό που δημιουργεί τον μύθο είναι η ”δοσολογία” με την οποία αναμειγνύεται η αλήθεια με το ψέμα. Είναι η διαστρέβλωση της αλήθειας του άλλου. Αλλά κάθε παραμύθι θέλει τον λύκο του. Και για να γίνει η πράσινο-σκουφίτσα ”Αλλαγή” πριγκίπισσα ήταν απαραίτητος ο ”κακός λύκος”. Αφού λοιπόν ”σκοτώθηκε ο κακός λύκος” το ρίξαμε, για να πανηγυρίσουμε το γεγονός, στο γλεντοκόπι. Έτσι, όπως εκ των υστέρων ομολογήθηκε, ”μαζί τα φάγαμε”. Ο Κωστόπουλος ”μας ξεβλάχεψε” και ο Γιαννόπουλος ανέδειξε τα ”πολιτιστικά κέντρα”. Μετά το ”συνολάκι Φανή” και το ”συνολάκι Στράτης” φορέθηκε το ”συνολάκι τσιφτετέλληνας”. Αυτόν τραγούδησε το ’89 ο Σαββόπουλος. Να θυμηθούμε: ”Σειλινοί του κράτους που ξερνάει και να `τους, τσιφτετέλληνες”. Ο λογαριασμός ήρθε 30 χρόνια μετά, πανάκριβος.

Αντωνάκος Αντώνης

07-07-2023

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.">antonakosantonis@gmail.com            http://www.antonakos.edu.gr

 

 

 

Ο ΣΥΡΙΖΑ ως ”ατύχημα” της ιστορίας.

Όταν, περπατώντας αμέριμνος σε ένα πεζοδρόμιο, πατάς ακαθαρσίες βρίζεις. Είναι φυσιολογικό και απολύτως αναμενόμενο. Αλλά ποιόν ή τι βρίζεις; Το ζώο που τις δημιούργησε; Την τύχη σου; Ή το «ζώο» που συνόδευε το ζώο ή το άφησε, όταν το βαρέθηκε, αδέσποτο; Προφανώς, εκτός εάν έχεις πρόβλημα κατανόησης της πραγματικότητας και της ουσίας των πραγμάτων, το τελευταίο. Γιατί, πάντα, η κοινή λογική απαιτεί να αναζητούμε τις αιτίες και τους υπαίτιους και σε αυτούς να καταλογίζουμε το δυσάρεστο ή ακόμα χειρότερα το όποιο καταστροφικό αποτέλεσμα.

Πολλοί παρουσιάζουν τον ΣΥΡΙΖΑ σαν μια ”ακαθαρσία” στο ”πεζοδρόμιο της κανονικότητας”. Το απλό ερώτημα είναι αν αυτή η ”ακαθαρσία” έπεσε από τον ουρανό ή υπήρξε αποτέλεσμα κάποιων πολιτικών. Αν δηλαδή ”φταίει ο κακός μας ο καιρός” ή κάποιοι συγκεκριμένοι παράγοντες του δημόσιου βίου ευθύνονται για την εξέλιξη μιας ετερόκλητης ”μάζωξης” γκρουπούσκουλων με αριστερίστικο ιδεασμό σε κυβερνητικό κόμμα. Τα μεγάλα πολιτικά κόμματα, του ”πεζοδρομίου της κανονικότητας” και οι πολιτικοί που τα στελέχωναν είναι ”αθώοι του αίματος”; Οι άλλες ”εξουσίες” της υποτιθέμενης δημοκρατικής κανονικότητας που τύρβαζαν; Έκοβαν ”ρόδα μυρωμένα” στους ”καταπράσινους αγρούς” της μίζας και της διαφθοράς ή επικαλούνται την αθωότητα λόγω βλακείας;

Μέχρι το 2009 όλα τα κόμματα της περιφέρειας ήσαν στο περιθώριο της ”λειτουργικής κανονικότητας” του πολιτεύματος. Οι δύο βασικές πολιτικές δυνάμεις, με αυτοδύναμες κυβερνήσεις, καθόριζαν την πορεία του Έθνους και της Ελλάδας καθώς και την ποιότητα ζωής και το μέλλον των πολιτών. Μέχρι το 2009 τα δύο κόμματα της ”λειτουργικής κανονικότητας”, στηριζόμενα και από τους άλλους ”πυλώνες” του πολιτεύματος, απολάμβαναν την εμπιστοσύνη του εκλογικού σώματος. Η συμμετοχή δεν έπεσε ποτέ κάτω από το 70,95% και κυβέρνηση δεν σχηματίστηκε με ποσοστό μικρότερο από το 41,49% (ΠΑΣΟΚ 1996) των ψηφισάντων. Ύστερα ήρθε η χρεωκοπία του 2010 και η ”κανονικότητα” αμφισβητήθηκε έντονα. Στις εκλογές του 2009 συμμετείχε το 70,95% των ψηφοφόρων. Τα δύο ”συστημικά” κόμματα συγκέντρωσαν το 77,39%, το δεξιό ΛΑΟΣ το 5,63%, το ΚΚΕ 7,54%, ο ΣΥΡΙΖΑ 4,60%, ενώ εκτός Βουλής έμεινε μόνο το 3,89%. Αν η χρεωκοπία είναι ένα βουνό ”ακαθαρσίες στο πεζοδρόμιο” της οικονομικής κανονικότητας ποιες είναι οι αιτίες και ποιοι οι βασικοί υπαίτιοι; Μήπως εμείς που… ”όλοι μαζί τα φάγαμε” ή κάποιοι άλλοι;

Αποτέλεσμα της χρεωκοπίας ήταν η αγανάκτηση που δημιούργησε η φτώχια και η απόγνωση σε μεγάλο μέρος των πολιτών. Όσο κι αν επικαλούνται, κάποιοι, ”ενορχηστρωτές” και δημεγέρτες, αιτία ήταν ο οδυνηρός αιφνιδιασμός και η πρόσκρουση στην αφόρητη πραγματικότητα. Από το ”λεφτά υπάρχουν” και τα ”χλοερά λιβάδια” της πολιτικής καιροσκοπίας και της διεφθαρμένης και αργυρώνητης διαπλοκής στην απόγνωση της φτώχιας, της ανεργίας, των πτωχεύσεων, των πλειστηριασμών. Η απόγνωση και η δικαιολογημένη οργή κλυδώνισε το ”σύστημα της κανονικότητας”. Δημιούργησε φυγόκεντρες τάσεις, από την συμμετοχή στην πολιτική γενικά με την αποχή, ή από την ”πολιτική ορθότητα” με την ενίσχυση ή την ανάδειξη των δυνάμεων του ”πολιτικού περιθωρίου”. Αν το 7% της Χ.Α. και το 36% του ΣΥΡΙΖΑ αποτέλεσαν τις ”ακαθαρσίες” του ”πεζοδρομίου της πολιτικής κανονικότητας” κάποιοι ευθύνονται. Υπάρχουν αιτίες και υπαίτιοι. Αν δεν τις αναγνωρίσουμε, αν δεν τους κατονομάσουμε θα τα ζήσουμε πάλι.

Τα πρόσφατα εκλογικά αποτελέσματα καταδικάζουν οριστικά και αμετάκλητα τον ΣΥΡΙΖΑ στο περιθώριο της ”πολιτικής κανονικότητας”. Δεν πρόκειται ποτέ στο μέλλον να αποτελέσει κύριο κυβερνητικό σχηματισμό. Επιστρέφει ανεπιστρεπτί στα ”πολιτικά κυβικά” του. Όμως η ”πολιτική ορθότητα” δεν αποκαταστάθηκε. Οι αντισυστημικές επιλογές του εκλογικού σώματος εξακολουθούν να είναι κυρίαρχες. Στην εκκωφαντική αποχή που τινάζει την δημοκρατική νομιμοποίηση στον αέρα δεν πρέπει να προστεθεί μόνο η αντισυστημική αλλά και η καταναγκασμένη, από τον ”φόβο του άλλου”, ψήφος. Ό,τι μένει δικαιολογεί απόλυτα εκείνους που παραφράζουν το παραμύθι. Τελικά ”η Δημοκρατία είναι γυμνή”.

Αντωνάκος Αντώνης

28-06-2023

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.">antonakosantonis@gmail.com            http://www.antonakos.edu.gr

Τετάρτη, 21 Ιουνίου 2023 01:19

Ό,τι πείτε κύριε Πρωθυπουργέ του Αντώνη Αντωνάκου.

Γράφτηκε από

 

 

 

Ό,τι πείτε κύριε Πρωθυπουργέ.

Μάλλον είναι καινούργια μόδα, αν δεν είναι βενιζελικό κληροδότημα. Μετά το ”Ψίθυροι από το Δωμάτιο της Εξουσίας” του Θανάση Λάλα και το δίτομο ”Ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. ΜΕ ΤΑ ΔΙΚΑ ΤΟΥ ΛΟΓΙΑ” του Αλέξη Παπαχελά φαίνεται να έχει ανοίξει η όρεξη σε πολλούς συναδέλφους τους να επιδίδονται σε μακροσκελείς ”ειλικρινείς, ανεπιτήδευτους και προφανώς ανιδιοτελείς διαλόγους” με τους κατοίκους ”του Δωματίου της εξουσίας”. Οι μακροσκελείς ”διάλογοι” του Μάκη Προβατά με τον Κυριάκο Μητσοτάκη -δημοσιεύονται στο Athens Voice- δεν είναι βιβλίο αλλά θα μπορούσαν -συμπληρωμένες με τρεις τέσσερες αντίστοιχες ”συνομιλίες”- να το δημιουργήσουν. Από το ιδιαίτερα εκτεταμένο (7370 λέξεις) κείμενο θα σταθώ σε ένα απόσπασμα.

Ο δημοσιογράφος αναφερόμενος στα διαμειφθέντα σε μια προεκλογική συγκέντρωση διαπιστώνει: ”Παρατηρώντας τις αντιδράσεις τους σε αυτά που λέγατε είδα ότι μάλλον τα δέχθηκαν. Όμως ο πολιτικός έχει υποχρέωσή να τηρήσει αυτά που τους υπόσχεται…”. Ενώ στο πρώτο σκέλος της ”διαπίστωσης” υπονοείται η συνεπαγόμενη πολιτικό κόστος τοποθέτηση το δεύτερο σκέλος αναιρεί το πρώτο αφού τονίζει την υποχρέωση τήρησης των, προφανώς ευνοϊκών, προεκλογικών δεσμεύσεων. Η απάντηση Μητσοτάκη δημιουργεί την αίσθηση ότι προηγήθηκε του ερωτήματος. Συγκεκριμένα απαντά: ”Και η αμφισβήτηση της πλειοψηφούσας άποψης του κοινού είναι υποχρέωση του πολιτικού, και θα έλεγα ότι είναι κατεξοχήν βενιζελικό χαρακτηριστικό. Ο πολιτικός ο οποίος δεν χαϊδεύει αυτιά δεν είναι κάτι καινούργιο. Και για πρώτη φορά κερδίζεται από εμάς, τη ΝΔ, η μάχη της παρακαταθήκης του προοδευτικού φιλελευθερισμού του Ελευθερίου Βενιζέλου, που ήταν πάντα μπροστά στις μεγάλες αλλαγές αλλά μιλούσε και τη γλώσσα της αλήθειας, και δεν χάιδευε αυτιά. Αυτή τη μάχη δεν την κέρδισε ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, την υπέκλεψε ο Ανδρέας Παπανδρέου. Νομίζω ότι τώρα έχουμε την ευκαιρία, εκατό χρόνια μετά, να κλείσουμε οριστικά αυτούς τους λογαριασμούς με την Ιστορία”.

Πρώτα μια ιστορική αποκατάσταση. Αν υπάρχει ένας πολιτικός, στην μεταπολεμική ιστορία του τόπου, που κατά κοινή ομολογία, εχθρών και φίλων, δεν χάιδευε αυτιά, αυτός ήταν ο αναμορφωτής της Ελλάδας και ιδρυτής της Ν.Δ. Κωνσταντίνος Καραμανλής. Ούτε κατά διάνοια οι ”επίγονοι” του Βενιζέλου οι οποίοι διακρίθηκαν στον λαϊκισμό και τον πολιτικό αμοραλισμό. Με όποιο κομματικό σχηματισμό και αν πολιτεύθηκαν. Φυσικά τα πρωτεία σε αυτόν τον τομέα κερδίζουν επάξια ο Γεώργιος και ο Ανδρέας Παπανδρέου. Όμως και ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης ήταν φορέας της ”νοοτροπίας” όπως μαρτυρά ο ίδιος στον Παπαχελά: ”…ο Καραμανλής, νοικοκύρης και οικονόμος καθώς ήταν, είχε αφήσει περισσεύματα σημαντικά στον προϋπολογισμό. Και είπα τότε εγώ στον Παπανδρέου θα κάνουμε μια πολιτική παροχών, ώστε να διευκολυνθούμε να κερδίσουμε όσο το δυνατόν μεγαλύτερη πλειοψηφία στις επόμενες εκλογές. Έκανα λοιπόν τη λεγόμενη πολιτική παροχών…” (Κ. Μητσοτάκης. Με τα Ίδια του τα Λόγια, τόμος Α’ σελ. 138).

Αποδεχόμενος, ασμένως, την αναγνώριση που θεωρεί ότι, αυτονοήτως, του αποδίδει ο δημοσιογράφος, ότι δηλαδή δεν υπολογίζει το πολιτικό κόστος μπροστά στο συμφέρον της κοινωνίας δηλώνει ότι πήρε την σκυτάλη απευθείας από τον αδελφό της προγιαγιάς του. Έτσι με μετριοφροσύνη δηλώνει ότι: ”…για πρώτη φορά κερδίζεται από εμάς, τη ΝΔ, η μάχη της παρακαταθήκης του προοδευτικού φιλελευθερισμού του Ελευθερίου Βενιζέλου, που ήταν πάντα μπροστά στις μεγάλες αλλαγές αλλά μιλούσε και τη γλώσσα της αλήθειας, και δεν χάιδευε αυτιά”. Δηλαδή ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο Κώστας Μητσοτάκης, ο Κώστας Καραμανλής τι είδους πολιτικοί ήταν; Χάιδευαν αυτιά; Δεν μιλούσαν την γλώσσα της αλήθειας; Η ”πολιτική υπευθυνότητα” και το ”ανάστημα των μεγάλων αλλαγών” πέρασε κατ’ ευθείαν από τον Βενιζέλο στον ίδιο, δίχως να κάνει μια ενδιάμεση στάση, έστω και ως φιλοφρόνηση, στον άνθρωπο που ίδρυσε την παράταξη. Και οι ψηφοφόροι της Ν.Δ. που τον ανέδειξαν και τον έκαναν πρωθυπουργό πότε από ”δεξιοί αντιδραστικοί” έγιναν ”φιλελεύθεροι προοδευτικοί”;

Με δεδομένη, όμως, την ομολογία του Κώστα Μητσοτάκη ότι το ’63 πρότεινε στον Γ. Παπανδρέου να ”…κάνουμε μια πολιτική παροχών, ώστε να διευκολυνθούμε να κερδίσουμε όσο το δυνατόν μεγαλύτερη πλειοψηφία στις επόμενες εκλογές. Έκανα λοιπόν τη λεγόμενη πολιτική παροχών…” προκύπτει ένα άλλο ερώτημα. Ποια ”…μάχη δεν κέρδισε ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης…” και τι τελικά ”…υπέκλεψε ο Ανδρέας Παπανδρέου…”; Προφανώς δεν μπορεί να εννοεί την μάχη του πολιτικού αμοραλισμού και του δημαγωγικού λαϊκισμού. Οι ιστορίες του ”Ανένδοτου” και των παροχών, ”…ώστε να διευκολυνθούμε να κερδίσουμε όσο το δυνατόν μεγαλύτερη πλειοψηφία στις επόμενες εκλογές…”, στις οποίες είχε πρωτοστατήσει ο πρώτος, αποδεικνύουν ότι προέρχονταν από την ίδια πολιτική ”μήτρα” η οποία δεν συνάδει με τα βασικά χαρακτηριστικά που αποδίδει ο Κυριάκος στον Βενιζέλο. Την βαθειά αίσθηση της ευθύνης του πολιτικού απέναντι στο Έθνος και την κοινωνία, την αποφυγή του λαϊκισμού και των προεκλογικών παροχών και υποσχέσεων.

Αν ο Ανδρέας δεν ”υπέκλεψε” τις πολιτικές παρακαταθήκες, τότε το μόνο που απομένει είναι να έχει ”υποκλέψει” είναι η παράταξη του Βενιζέλου. Το κόμμα των Φιλελευθέρων όμως είχε διαλυθεί, σαν την αυτοκρατορία του Μ. Αλεξάνδρου, από τους επιγόνους του Βενιζέλου. Η απαξίωσή του ήταν τόση που στις εκλογές του ’58 υπερκεράστηκε από την Αριστερά. Απαιτήθηκε να συμπράξουν στην κυριολεξία ”θεοί και δαίμονες” για να συμπτυχθεί το ετερογενές σχήμα της Ε.Κ. και να οδηγηθεί από την πλήρη απαξίωση στην εκλογική νίκη το ’63. Είναι προφανές ότι ο Μητσοτάκης ”έραβε κοστούμι πρωθυπουργού”. Ο Σ. Βενιζέλος είχε πεθάνει και ο Παπανδρέου διένυε το 77ο έτος του. Αλλά τότε, απρόσμενα, προέκυψε ο ”αερόλιθος εξ Αμερικής” –όπως τον έχει χαρακτηρίσει ο ίδιος- Ανδρέας και ”υπέκλεψε” την παράταξη. Η προαναφερθείσα ιστορία εκείνης της εποχής δεν υποδεικνύει διαφορετική στάση. Ενδεχομένως δεν θα είχε διαλυθεί η Ε.Κ. και ίσως να είχαμε αποφύγει την χούντα.

Όμως με το ”αν” δεν γράφεται ιστορία. Ωστόσο για ένα πράγμα μπορούμε να είμαστε σίγουροι. Αν δεν είχε προκύψει ο ”αερόλιθος εξ Αμερικής” κανένας ”προοδευτικός φιλελεύθερος” δεν θα είχε καταδεχθεί να κατασκηνώσει στην συντηρητική παράταξη. Θα ήταν απέναντι και θα λοιδορούσαν. ”Φιλελεύθερα” πάντα.

Αντωνάκος Αντώνης

19-06-2023

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.                http://www.antonakos.edu.gr

Μερικά παραδείγματα λόγων και έργων Τσίπρα και ΣΥΡΙΖΑ, παλιότερων και νεότερων

 
του Ραφαήλ Μεν. Μαϊόπουλου
 
Πρώην γενικού διευθυντή Μεταφοράς ΔΕΗ
 
1.             Στην εκλογή της 21ης Μαΐου κρίθηκαν η αξιοπιστία, η αποτελεσµατικότητα και οι µέθοδοι δράσης του κ. Αλ. Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ.
Ξαναθυμήθηκαν πολλοί τις ουτοπικές υποσχέσεις, την παταγώδη διάψευσή τους και τους τρόπους δράσης του ΣΥΡΙΖΑ, ως αντιπολίτευσης και ως κυβέρνησης, και τρόμαξαν με τις προειδοποιήσεις του πως, όταν θα ξαναγίνει κυβέρνηση, τα πράγματα "θα είναι αλλιώς"στις δημοκρατικές διαδικασίες, στους "αρμούς της εξουσίας"–Δικαιοσύνη, ΜΜΕ, Δημόσια Διοίκηση– στην Οικονομία, παντού.
                  Ξαναθυμήθηκαν ακόμα πως σε όλα αυτά τα φοβερά ούτε ένα στέλεχός του δεν έχει ποτέ αντιδράσει, δηλωτικό του χαρακτήρα του ΣΥΡΙΖΑ. 
 
2.             Ελάχιστα παραδείγματα λόγων και έργων τους, παλιότερων και νεότερων, για κάποια καίρια ζητήματα.
 
(α) Για την οικονομική κρίση της περιόδου 2010-19.
– Ο κ. Τσίπρας, ενώ επί χρόνια υποσχόταν πως, ως πρωθυπουργός της χρεοκοπημένης Ελλάδας, θα υποχρέωνε την Τρόικα (την υπερδύναμη Eurogroup-Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα-Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, οι αποφάσεις της οποίας θα καθόριζαν την οικονομική επιβίωση της Χώρας) να δεχτεί τις απαιτήσεις του (κατάργηση Μνημονίων, επαναδιαπραγμάτευση Συμβάσεων και πολλά άλλα), υποτάχτηκε πλήρως μέσα σε μερικές ώρες στις δικές της απαιτήσεις και, στη συνέχεια, απέδωσε την ολοκληρωτική ήττα του στις δικές του "αυταπάτες".
– Πολλοί, την εποχή εκείνη και μετά, έχουν διερωτηθεί αν η εξήγηση της επί χρόνια στάσης και της αιφνίδιας μεταστροφής του κ. Τσίπρα, ενός έξυπνου πολιτικού  ("έχει ταχύτατη αντίληψη",σημειώνει ο καθηγητής κ. Ν. Αλιβιζάτος), μπορεί να είναι οι "αυταπάτες" του,όταν μάλιστα ο ίδιος είχε επανειλημμένα προειδοποιηθεί για το ανέφικτο των υποσχέσεών του τόσο από την Τρόικα όσο και από ένα μεγάλο μέρος των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, ή αν μπορεί να είναι κάτι άλλο. 
 
(β) Για τα εθνικά θέµατα.
– Συµφωνία των Πρεσπών: Ο κ. Τσίπρας δεν τόλµησε να ζητήσει η εθνικότητα και η γλώσσα της Βόρειας Μακεδονίας να είναι "βορειοµακεδονική και όχι "µακεδονική".
– Εξοπλισµοί και αµυντικές συµφωνίες: Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θέλησε να συµπορευτεί µε τα άλλα δύο µεγάλα κόµµατα.
 Συνθήκη της Λωζάνης και έλληνες μουσουλμάνοι βουλευτές: Ο κ. Τσίπρας θεωρεί πως η δημόσια δήλωση ενός έλληνα μουσουλμάνου βουλευτή ότι "η Συνθήκη της Λωζάνης ισχύει" θα ήταν "Δήλωση μετανοίας".
– Μεταναστευτικό: Ο κ. Τσίπρας ρωτούσε αν "υπάρχουν σύνορα στη θάλασσα" και ο ίδιος και τα στελέχη του δυσανασχετούσαν µε την κατασκευή του φράκτη στον Έβρο και δυσφήµιζαν τη χώρα μας µε τη "µικρή Μαρία".
 
(γ) Για τη ∆ικαιοσύνη.
 Ο κ. Τσίπρας διδάσκει πως "οι δικαστικές αποφάσεις δεν πρέπει να είναι αντίθετες µε το κοινό περί δικαίου αίσθηµακαι αποκαλεί "κλειστή οµάδα δικαστώντην ολοµέλεια του Α1 τµήµατος του Αρείου Πάγου που απέκλεισε τον κ. Κασιδιάρη από τις εκλογές.
– Ο κ. Μιχ. Καλογήρου, ως υπουργός ∆ικαιοσύνης, αποφαίνεται: "∆ικαιοσύνη και πολιτική εξουσία πρέπει να βρίσκονται στην ίδια πλευρά της µάχης απέναντι στους εχθρούς του δηµοσίου συµφέροντος".
 
(δ) Για τις δηµοκρατικές διαδικασίες.
 Ο κ. Τσίπρας, σε παλιότερη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ, επέβαλε στους συνέδρους να αλλάξουν μία μη αρεστή στον ίδιο απόφαση που μόλις είχαν πάρει, ενώ στην πρόσφατη συνεδρίασή της για τη συζήτηση των αιτίων της ήττας της 21ης Μαΐου όρισε τον εαυτό του ως τον μοναδικό ομιλητή.
 Ο κ. Τσίπρας δέχτηκε την ψήφο των βουλευτών της Χρυσής Αυγής για ορισµένα νοµοσχέδια.
   Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θέλησε να συµπορευτεί µε τα άλλα δύο µεγάλα κόµµατα στο ζήτηµα του αποκλεισµού του κ. Κασιδιάρη από τις δύο εκλογές του 2023.
 
(ε) Για τα ΜΜΕ, τους δηµοσιογράφους και τα "μεγάλα οικονομικά συμφέροντα".
 Ο κ. Γιάν. Μπαλάφας εντέλλεται: "Εργάζεστε στη δηµόσια ΕΡΤ και δεν πρέπει να ταυτίζεστε µε τα ιδιωτικά κανάλια που υπηρετούν µεγάλα οικονοµικά συµφέροντα".
 Ο κ. Παν. Σκουρλέτης κατηγορεί: "Εχουµε συγκεκριµένα µέσα που δεν υπηρετούν την ενηµέρωση αλλά είναι εντεταλµένα µέσα, υπηρετούν ένα αντικυβερνητικό σχέδιο, υπάρχει πακτωλός χρηµάτων από διάφορους πρόθυµους οικονοµικούς κύκλους που προστρέχουν για αρωγή στη Ν.∆.".
                 
(στ) Για τη "δικαιολογημένη"βία.
Ο κ. Γ. Κατρούγκαλος διακηρύσσει πως:
"Η αντίδραση σε άδικο νόμο είναι δικαιολογημένη" και το "θεμελιώδες ατομικό δικαίωμα τηςεξέγερσης απέναντι στην αδικία" είναι κατοχυρωμένο.
"Η κοινωνία, μόνο η κοινωνία"κρίνει αν κάθε συγκεκριμένος νόμος είναι "άδικος".
                 
                  (ζ) Για την κοστολόγηση των προεκλογικών Προγραµµάτων.
                  Ο κ. Τσίπρας έθεσε ως προϋπόθεση της κοστολόγησης το ντιμπέιτ μεταξύ των δύο αρχηγών, γνωρίζοντας ότι η προϋπόθεση αυτή δεν θα γινόταν δεκτή.
                  Με αυτό το τέχνασμα απέφυγε την αποκάλυψη ότι το κόστος των υποσχέσεών του υπερβαίνει τις οικονομικές δυνατότητες της χώρας.
 
                  (η) Για την απλή αναλογική.
  Ο κ. Τσίπρας, πριν από την 21η Μαϊου, επέμενε να καλεί τα "προοδευτικά κόμματανα συμπράξουν με τον ΣΥΡΙΖΑ για τον σχηματισμό μιας κυβέρνησης συνεργασίας, παρότι όλα τα προσκαλούμενα κόμματα είχαν απορρίψει επανειλημμένα τις προσκλήσεις του, και μετά δικαιολόγησε την  αποτυχία του με ένα "mea culpa"
  Για το ζήτημα αυτό, πολλοί θυμήθηκαν τις παλιές "αυταπάτεςτου κ. Τσίπρα και  διερωτήθηκαν και πάλι αν η εξήγηση της αποτυχίας του αυτής ήταν πάλι κάποιες"αυταπάτεςή πάλι κάτι άλλο.   

Από τους ΑΝΤΙΛΟΓΟΥΣ (www.antilogoi.gr)  Ενότητα ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Παρασκευή, 28 Απριλίου 2023 00:13

Χορεύοντας ταγκό με ένα λύκο.

Γράφτηκε από

 

 

 

Για να χορέψεις ”ταγκό” με λύκο πρέπει να είσαι ”λύκος” και συ. Τα δόντια σου να είναι κοφτερά και να τα δείχνεις. Να ξέρει, ο λύκος απέναντί σου, ότι αν επιχειρήσει να σε δαγκώσει θα πληρώσει βαρύ, ασήκωτο τίμημα. Δεν γίνεται να είσαι αρνί και να πιστεύεις ότι ο λύκος θα σεβαστεί τους ”Διεθνείς κανόνες”. Το ανίσχυρο Διεθνές Δίκαιο. Ήδη ο Θουκυδίδης στο διάλογο Αθηναίων-Μηλίων το ξεκαθαρίζει: ”…το επιχείρημα της δικαιοσύνης έχει αξία μόνο μεταξύ ίσων, ότι, όμως, ο ισχυρός επιβάλλει ό,τι του επιτρέπει η δύναμή του και ο ασθενής παραχωρεί ό,τι του επιβάλλει η αδυναμία του”. Δεν γίνεται να χορεύεις ”καρσιλαμά”, μπροστά στο λύκο, σε ένδειξη φιλίας αφού, σύμφωνα πάντα με τον Θουκυδίδη οι Αθηναίοι αρνούνται την προσφορά φιλίας των Μηλίων τονίζοντας: ”Όχι.Γιατί η έχθρα σας μας βλάπτει πολύ λιγότερο από τη φιλία σας. Και τούτο διότι εις τα όμματα των υπηκόων μας, η φιλία σας θα είναι τεκμήριο αδυναμίας, ενώ το μίσος σας θα είναι τεκμήριο ότι είμαστε ισχυροί”.

Όταν το Διεθνές Δίκαιο, μη διαθέτοντας όργανα επιβολής, είναι ανίσχυρο, μήπως οι ”φίλοι” θα είναι αρωγοί στην υπεράσπιση των δικαίων μας; Η απάντηση των Αθηναίων, από τον ίδιο διάλογο, στην παρατήρηση των Μηλίων ”ότι οι φίλοι Λακεδαιμόνιοι δεν θα τους εγκαταλείψουν” είναι αποκαλυπτική: ”Αλλά, δεν νομίζετε ότι το συμφέρον συμβαδίζει με την ασφάλεια, ενώ η άσκηση της δικαιοσύνης και της τιμής συνεπάγεται κινδύνους, τους οποίους οι Λακεδαιμόνιοι αποφεύγουν, ως επί το πλείστον, ν΄ αντιμετωπίζουν;”. Η προτεραιότητες για τους ”φίλους-συμμάχους” καθορίζονται πάντοτε αποκλειστικά από τα δικά τους συμφέροντα. Οι όποιες συμπλεύσεις δεν εδράζονται στο δίκαιο και στην ηθική αλλά αποκλειστικά στο κοινό συμφέρον. Με αυτά τα δεδομένα φίλοι και εχθροί θα πρέπει να γνωρίζουν ότι η χώρα είναι αποφασισμένη να γίνει ”Κούγκι” και ”Αρκάδι” για να προασπίσει τα δίκαιά της. Μόνο η αποφασιστικότητα, σε συνδυασμό με επαρκή αποτρεπτική δύναμη, θα κάνει εχθρούς και ”φίλους” να σεβαστούν, όχι τα δίκαιά μας, αλλά το δικό τους εναλλακτικό κόστος.

Η δημοσίευση, από το κόμμα του Ερντογάν, χάρτη στον οποίο εμφανίζονται τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου και η Δυτική Θράκη ως Τουρκικά, επαναφέρει στο προσκήνιο την συνεπή αναθεωρητική πολιτική που είχε ατονήσει μετά τους σεισμούς. Όμως το ”προεκλογικό ταγκό” της όξυνσης, που είχε προσωρινά διακοπεί, είναι ”Δρόμος δίχως επιστροφή” αφού: ”Οι νέο-Οθωμανικές ονειρώξεις με τις οποίες τροφοδοτείται η κοινωνία της Τουρκίας σταδιακά αλλά αναπόδραστα γκρεμίζουν τις γέφυρες της ειρηνικής συνύπαρξης και της συνεργασίας ανοίγοντας ένα επικίνδυνο πεδίο αντιπαράθεσης που μοιραία θα οδηγήσει κάποια στιγμή σε συγκρούσεις στην περιοχή”. Το ”ταγκό της όξυνσης” μπορεί να εξυπηρετεί και τις δύο ηγεσίες αλλά αυτό που έχει ανάγκη η χώρα είναι η ήρεμη αποφασιστικότητα, παράλληλα με την αθόρυβη προετοιμασία. Η σαφής οριοθέτηση των κόκκινων γραμμών και η ξεκάθαρη θέση, απέναντι σε εχθρούς και φίλους, ότι δεν θα επιτρέψουμε να παραβιαστούν δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται για εσωτερική κατανάλωση. Δεν αντιγράφουμε την Τουρκία.

Ταυτόχρονα οι ”ήρεμες φωνές”, που κλείνουν το μάτι στους ”φίλους”, αντιπαραθέτοντας στο Διεθνές Δίκαιο την ”δικαιοσύνη της γεωγραφίας”, οφείλουν να σιωπήσουν. Όσοι νομίζουν ότι ο λύκος θα εξημερωθεί αν τον διασκεδάσουμε χορεύοντάς του ζεϊμπέκικα, ή ότι θα χορτάσει αν του παραχωρήσουμε λίγα από αυτά που απειλεί να αρπάξει απατώνται. Όσοι νομίζουν ότι οι ”φίλοι” θα ικανοποιηθούν αν, σαν καλά παιδία, ”δώσουμε κάποιο έδαφος” στον ”κακομαθημένο «νταή» της Ανατολικής Μεσογείου”, θέτοντας τέρμα σε περαιτέρω διεκδικήσεις και απειλές του, απατώνται. Με τους λύκους δεν χορεύεις ταγκό, τους δείχνεις τα δόντια σου.

Αντωνάκος Αντώνης

27-04-2023

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.">antonakosantonis@gmail.com            http://www.antonakos.edu.gr

ΈναρξηΠροηγούμενο12345678910ΕπόμενοΤέλος
Σελίδα 1 από 892

Εκπαιδευτικά Νέα