Newsletter

Συμπληρώστε το e-mail σας και διαβάστε το καθημερινό newsletter από το dictyo.gr
  
  
  

Πολιτική (12407)

Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου 2020 00:38

Δεδομένοι και προβλέψιμοι του Αντώνη Αντωνάκου

Γράφτηκε από
 

Δεδομένοι και προβλέψιμοι.

Τελικά, είναι καλό να είναι μια χώρα «δεδομένη» και «προβλέψιμη»; Σε τι μας ωφέλησε η διαβεβαίωση σε «φίλους» και «συμμάχους» ότι μπορούν να είναι σίγουροι για μας; «Τοις κείνων ρήμασι» πειθόμενοι πάντα; Θεωρώντας θέσφατα τις υποσχέσεις τους; Δεν είναι αρκούντως διδακτικό το παρελθόν; Δεν έχουν διαφοροποιηθεί τα δεδομένα; Τι σημαίνει η συμμαχία του ΝΑΤΟ σήμερα; Σε τι συνίσταται ο «συνεταιρισμός» της Ε.Ε.; Ποια είναι τα όρια οικονομικής αυτονομίας ενός κράτους μέλλους;

Τις τελευταίες τρείς δεκαετίες τα δεδομένα που διαμόρφωσε ο τελευταίος παγκόσμιος πόλεμος έχουν διαφοροποιηθεί στρατηγικά. Θα μπορούσε εύκολα κάποιος να το διαπιστώσει και από τα «σκουπίδια» του Χόλυγουντ με τα οποία μας «ταΐζουν» νυχθημερόν τα κανάλια. Τους πράκτορες της KGB έχουν αντικαταστήσει οι Ρώσοι μαφιόζοι και οι ισλαμιστές τρομοκράτες απέναντι στους οποίους ο Αμερικανός «Ηρακλής» διεκπεραιώνει τους άθλους του. Ο ακήρυχτος πόλεμος δεν διεξάγεται πλέον μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Μεταξύ Δημοκρατίας και Δικτατορίας του Προλεταριάτου. Η μάχη είναι εμφανές ότι διεξάγεται στο στενό επίπεδο των εθνικών οικονομικών συμφερόντων κάθε κράτους και των πολυεθνικών του. Οι ΗΠΑ αγωνίζονται να περιφρουρήσουν τα συμφέροντα των εταιρειών τους. Το ίδιο και η Γερμανία. Αδιαφορούν για το Διεθνές Δίκαιο. Αδιαφορούν για τις αυθαιρεσίες των τρίτων όταν δεν θίγονται τα δικά τους «δίκαια».

Ήταν σφοδρή η αντίδραση των ΗΠΑ όταν η Ελλάδα εναντιώθηκε στην ανιστόρητη πρόθεση του Μπους να ενταχθούν στα Σκόπια στον ΝΑΤΟ με το κλεμμένο όνομα της Μακεδονίας. Ήταν σφοδρή η αντίδρασή τους όταν η χώρα μας, όπως είχε συμφέρον και δικαίωμα, υπέγραψε την συμφωνία για τους ενεργειακούς αγωγούς. Ήθελε αγορές για το δικό της σχιστολιθικό αέριο αλλά και για τους ενεργειακούς πόρους που εκμεταλλεύονται οι εταιρείες της. Ήθελε τον αποικιοκρατικό έλεγχο των Βαλκανίων. Την ίδια ώρα η Γερμανική ηγεσία -αγνοώντας τις πιέσεις και τις κεκαλυμμένες απειλές- προχωρά στην κατασκευή αγωγών που θα την τροφοδοτούν με το Ρωσικό αέριο. Γιατί η Ελλάδα δεν μπόρεσε να κάνει το ίδιο; Την απάντηση θα πρέπει να την αναζητήσουμε στα διαδραματισθέντα στο τέλος της προηγούμενης δεκαετίας και στην στάση της τότε αξιωματικής αντιπολίτευσης και μετέπειτα κυβέρνησης. Οι ΗΠΑ αντιτίθενται επίσης με σφοδρότητα –ιδιαίτερα από την πλευρά του Τραμπ- στην οικονομική διείσδυση της Κίνας –ας θυμηθούμε και εδώ την αντίδραση του Παπανδρέου στην επένδυση της COSCO- την οποία επιχειρούν να ανακόψουν με κάθε μέσον. Χρησιμοποιούν bullying για να εμποδίσουν την εξάπλωση του Κινέζικου G5. Η ασφάλεια των δεδομένων είναι το επιχείρημα που χρησιμοποιούν. Αλλά αν θυμηθούμε τις υποκλοπές σε βάρος του Έλληνα Πρωθυπουργού, αλλά και άλλων ηγετών Ευρωπαϊκών χωρών, μάλλον αυτό που επιδιώκουν –εκτός από την διασφάλιση των οικονομικών τους συμφερόντων- είναι η δυνατότητα να εξακολουθούν την «επιτήρηση» των «φίλων και συμμάχων».

Επανερχόμενοι στο αρχικό ερώτημα αναρωτιόμαστε τι σημαίνει τελικά το: «η Ελλάδα είναι δεδομένη και προβλέψιμη»; Είναι δήλωση προσήλωσης στα κοινά δίκαια και στα κοινά συμφέροντα ή είναι δήλωση υποταγής στις βουλήσεις των πιο ισχυρών; Γιατί η Ελλάδα δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει Ρωσικό αέριο όταν η Γερμανία μπορεί; Γιατί δεν μπορεί να πουλήσει τα χρεωκοπημένα ναυπηγεία της όπου την συμφέρει, αλλά πρέπει καλά και σώνει να τα «δανείσει» με δικά της έξοδα σε Αμερικάνικες ή Γερμανικές εταιρείες; Γιατί δεν μπορεί να αγοράσει τις φρεγάτες από την Γαλλία αλλά πρέπει να τις πάρει από τις ΗΠΑ ή την Γερμανία; Είναι κατανοητό ότι κάθε μία από αυτές τις χώρες τα δικά της συμφέροντα υποστηρίζει αλλά όταν, περιοριζόμενοι σε «έπεα πτερόεντα», κάνουν τα στραβά μάτια στην καταπάτηση του Διεθνούς Δικαίου εις βάρος μας τότε που είναι τα κοινά μας συμφέροντα;

Ας θυμηθούμε τα πρόσφατα γεγονότα. Μετά την οριοθέτηση τη υφαλοκρηπίδας με την Αίγυπτο –για την οποία εκδηλώθηκε η «ενόχληση» της Γερμανίας- το OrucReis άρχισε το «σεργιάνι» παραβιάζοντας το Διεθνές Δίκαιο. Βεβαίως είχε προηγηθεί ο «βιασμός» της υφαλοκρηπίδας της Κύπρου με τις ΗΠΑ και την Γερμανία να έχουν αντιγράψει από την Τουρκία την τακτική του «επιτήδειου ουδέτερου». Επειδή κινδύνευαν τα πράγματα ξεφύγουν από τον έλεγχο με ανεπιθύμητες συνέπειες –εκτός φυσικά από τους άμεσα εμπλεκόμενους- για τα οικονομικά συμφέροντα τους, ανέλαβαν πρωτοβουλίες για να ηρεμίσουν τα πράγματα, υποτίθεται παρεμβαίνοντας για να σταματήσουν οι αυθαιρεσίες της Τουρκίας. Ιδιαίτερα τους ανησύχησε φυσικά και το περιστατικό με την σύγκρουση των φρεγατών. Έτσι προγραμματίστηκε η ειδική σύνοδος της Ε.Ε. υποτίθεται για να λάβει μέτρα που θα «συνέτιζαν» την Τουρκία. Πράγματι παραμονές της συνόδου το ερευνητικό σκάφος αποσύρθηκε.

Εντελώς παραδόξως, την παραμονή της συνόδου και ενώ ο Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ μας επισκεπτόταν, ανακοινώθηκε η «συμφωνία Ελλάδος-Τουρκίας» για την δημιουργία –στα πλαίσια του ΝΑΤΟ- μηχανισμού αποφυγής κρίσεων. Αυτό το γεγονός χρησιμοποίησε –μεταξύ άλλων- η Καγκελάριος για να αποτρέψει την επιβολή κυρώσεων στην Τουρκία. Προφανώς δεν μπορεί να αποδίδεται σε «αφέλεια» από την πλευρά της χώρας αυτό το «δώρο» σε όσους ήθελαν να επικαλεσθούν την δήθεν εξομάλυνση της κατάστασης. Το θέμα είναι ποιο ήταν το «αντίδωρο» και αν αυτό τελικά διασφαλίστηκε. Τα γεγονότα μάλλον το διαψεύδουν. Επίσης κατά την ίδια περίοδο των παραμονών της συνόδου και της επίσκεψης Μπόλτον στην Ελλάδα οι ΗΠΑ φαίνεται ότι διασφάλισαν τα συμφέροντά τους –Βάσεις, εξοπλιστικά, Αλεξανδρούπολη, ναυπηγεία, G5, κ.λπ.- το ερώτημα είναι αν κέρδισε κάτι η Ελλάδα. Ιδιαίτερα αν κέρδισε κάτι στο θέμα της θωράκισης –στα πλαίσια πάντα της εφαρμογής του Διεθνούς Δικαίου- της εθνικής της κυριαρχίας και των δικαιωμάτων της εν γένει. Για λίγες μόνο μέρες και με την αμέριστη βοήθεια των εγχωρίων ΜΜΕ δημιουργήθηκε η εικόνα του εφησυχασμού. Αλλά πριν «αλέκτωρ τρεις λαλείσαι» η Τουρκία επανήλθε δριμύτερη.

Εισβολή στην Αμμόχωστο, νέο ρεσάλτο του OrucReis, ευθεία αμφισβήτηση της εθνικής μας κυριαρχίας. Γιατί ανεξάρτητα από το γεγονός ότι δεν έχουμε κάνει μέχρι τώρα χρήση του δικαιώματος μας είναι δεδομένο ότι το Διεθνές Δίκαιο μας παρέχει το δικαίωμα να επεκτείνουμε τα χωρικά μας ύδατα στα 12 μίλια. Ενώ συμβαίνουν όλα αυτά οι «σύμμαχοι» και οι «εταίροι» σιωπούν. Ακόμα και η Γαλλία -προφανώς απογοητευμένη από την ανυπαρξία ουσιαστικής ανταπόκρισης εκ μέρους μας- χαμήλωσε τους τόνους. Η εξέλιξη δείχνει σαν η Τουρκία να έλαβε τις αναγκαίες διαβεβαιώσεις. Όπως το 1974. Αυτό όμως που δημιούργησε την πιο δυσάρεστη έκπληξη είναι η δήλωση του –ουσιαστικά ουδέποτε τεθέντος στην κρίση του εκλογικού σώματος- Υπουργού ότι η κόκκινη γραμμή για την Ελλάδα είναι τα 6 μίλια. Είναι προφανώς άλλο πράγμα, ύστερα από μια διαπραγμάτευση, να προκύπτουν αμοιβαίες υποχωρήσεις και εντελώς διαφορετικό θέμα η εκ των προτέρων υποστολή της σημαίας –ή των παντελονιών σύμφωνα με την αργκό- γεγονός που δημιουργεί άμεσα το εκκωφαντικό ερώτημα. Ποιος και τι υπαγόρευσε αυτήν την δήλωση; Υπάρχει βέβαια ένα ακόμα πιο επίπονο ερώτημα. Σε ποιόν ακριβώς απευθυνόταν αυτή η δήλωση; Δεν αρκεί η δήλωση ότι είμαστε «δεδομένοι» και «προβλέψιμοι»;

Αντωνάκος Αντώνης

20-10-2020

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.           http://www.antonakos.edu.gr

Σάββατο, 17 Οκτωβρίου 2020 01:19

Αν είσαι μάνα και πονείς… του Αντώνη Αντωνάκου

Γράφτηκε από
 

                                                                   Αν είσαι μάνα και πονείς

.

«Αν είσαι μάνα και πονείς πες μου ποιος είναι ο Πεπονής»

Παραφράζοντας το περιπαικτικό σχόλιο εφημερίδας -που είχε γίνει σλόγκαν την δεκαετία του ’60- όταν ο αείμνηστος Σάκης Πεπονής είχε αναλάβει την διοίκηση της Ε.Ι.Ρ. μπορούμε να αναφωνήσουμε: «αν είσαι μάνα και πονείς πες μας, τι κάνει ο Κοντονής;». Ο κύριος Κοντονής είναι το ένα από τα νέα πρόσωπα του μελοδράματος που παρουσιάζουν μπροστά στα μάτια μας οι «ταγοί» της ενημέρωσης. Το άλλο είναι ο κύριος Τσακαλώτος. Φυσικά δεν υφίσταται πεδίο σύγκρισης μεταξύ των δύο απλώς προσφέρονται ως εναλλακτικές μετά την εξάντληση της χρησιμότητας των περί τα διάφορα σκάνδαλα διαπλεκόμενων. Το ερώτημα είναι πόσο αποτελεσματικά «εργαλεία» μπορεί να φανούν για την επίτευξη του στόχου.

Το μεγάλο ερώτημα που βασανίζει –εμάς τους αδαείς και αμετανόητους δεξιούς- είναι αν όντως το καράβι ΣΎΡΙΖΑ βυθίζεται αύτανδρο ή έτσι θέλουν να μας το παρουσιάζουν –γιατί άραγε(;)- οι άσπονδοι «φίλοι» του, για τους οποίους δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι μέχρι το 2010 και την πτώχευση ήταν το «υιοθετημένο» που φρόντιζαν σαν το «παιδί» τους (λέγε με ΠΑΣΟΚ). Διαλύεται λοιπόν -όπως το παρουσιάζουν τα ΜΜΕ- ή όχι ο ΣΥΡΙΖΑ; Καταρρέει όπως τον παρουσιάζουν οι δημοσκοπήσεις ή όχι; Και τελικά αν καταρρεύσει τι θα προκύψει στην θέση του; Ποίο κόμμα θα καταλάβει τον χώρο της Κεντροαριστεράς; Θα επανέλθουμε στην παλιά «κανονικότητα»; Δηλαδή το «ΠΑΣΟΚ και οι λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις» από την μία και από την άλλη οι «Δεξιές παρενθέσεις»; Ή μήπως κάποιοι, βαθειά αφελείς και μακριά νυχτωμένοι, πιστεύουν ότι η Ν.Δ. μπορεί να μετεξελιχθεί σε Νέα Κεντροαριστερά; Κάτι σαν Ένωση Κέντρου του 21ου αιώνα;

Είμαστε αδαείς, ωστόσο επιμένουμε με πείσμα να έχουμε μνήμη. Και η μνήμη παράγει συσχετισμούς οι οποίοι με την σειρά τους δημιουργούν ερωτηματικά. Την επομένη της εκλογής Καραμανλή στην προεδρία της Ν.Δ. η «σοβαρή» του ΔΟΛ είχε πρωτοσέλιδο την «Ντόλι» και τίτλο «κλωνοποίηση». Ακραία αθλιότητα αλλά ήταν η εποχή που το τραστ της διαπλοκής είχε επιλέξει τον «αρχιερέα» του και τον προστάτευε. Ένα χρόνο μετά έξι βουλευτές και τέως Υπουργοί μεταξύ των οποίων οι κύριοι Σουφλιάς, Μάνος, Ανδριανόπουλος, Κοντογιαννόπουλος δρουν συντονισμένα, θέλοντας να υπονομεύσουν τον Καραμανλή, και διαγράφονται. Παραμονές των εκλογών του 2000 ο κύριος Αβραμόπουλος «μαχαιρώνει πισώπλατα» την Ν.Δ. όταν μετά την δημόσια –κατ’ απαίτησή του- συνάντηση στον Διόνυσο αρνείται να συμπορευτεί με την παράταξη που τον ανέδειξε. Ένα χρόνο μετά ιδρύει το ΚΕΠ που «πήγε άκλαυτο» και ξαναγύρισε ως «άσωτος υιός».

Όμως σε πείσμα του λυσσαλέου πολέμου, από την διαπλοκή, και των αβυσσαλέων σκοπιμοτήτων, της εσωτερικής υπονόμευσης, η Ν.Δ. το 2000 ήταν η ουσιαστική νικήτρια των εκλογών με 43,74%, έχοντας «απογειωθεί» από 38,12% των εκλογών του 1996. Η οριακή πρωτιά –με 70.000 ψήφους- του Σημίτη ήταν κάλπικη. «Εξαγοράστηκε» με τα 16 δισ. των επιχειρήσεων που –σύμφωνα με την κατάθεση Τσουκάτου- εισέρευσαν στα ταμεία του «Κινήματος» αλλά κυρίως με τα χρήματα των ασφαλισμένων που μέσω της ΔΕΚΑ κράτησαν όρθιο το Χρηματιστήριο, που κατέρρεε, μέχρι τις εκλογές του Μαρτίου. Αλλά μήπως οι δημοσκοπήσεις λένε την αλήθεια; Τον Ιούνιο του 2019 -λίγες μέρες μετά το σοκ των Ευρωεκλογών (23,75%)- ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανιζόταν να καταποντίζεται στο 22%. Το αποτέλεσμα (31,53%) και η συνεχιζόμενη καθήλωση-καχεξία του ΠΑΣΟΚ αιφνιδίασε.

Το ερώτημα βασανιστικό. Αν όχι ΣΥΡΙΖΑ τι, στον χώρο της κεντροαριστεράς;

Αντωνάκος Αντώνης

14-10-2020

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.           http://www.antonakos.edu.gr

Παρασκευή, 09 Οκτωβρίου 2020 01:20

Χρυσή Αυγή. Αρρώστια ή σύμπτωμα; του Αντώνη Αντωνάκου

Γράφτηκε από
 

 

Χρυσή Αυγή. Αρρώστια ή σύμπτωμα;

Η απόφαση του δικαστηρίου, για την δίκη της Χρυσής Αυγής, θα γράψει τον επίλογο. Είναι αναμενόμενο ότι δεν θα μείνουν όλοι ικανοποιημένοι από την απόφαση. Αλλά το σημαντικό ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί δεν έχει σχέση με τις ποινές. Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν η Χ.Α. ήταν μια ασθένεια που την αντιμετωπίσαμε και έπαψε να μας απειλεί ή είναι το σύμπτωμα μιας βαρύτερης και πιο επικίνδυνης κοινωνικής, πολιτικής και θεσμικής νόσου. Επίσης, το ερώτημα δεν πρέπει να επικεντρωθεί στην αναζήτηση του πιθανού κινδύνου της εκδήλωσης ενός νέου Ναζιστικού ή Φασιστικού εγχειρήματος αλλά να επεκταθεί στους παράγοντες που επηρεάζουν ή καθορίζουν την στάση και τις επιλογές των πολιτών.

Μετά το ξέσπασμα της κρίσης, στις εκλογές του Μαΐου του 2012 τα δύο συστημικά κόμματα (Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ) συγκέντρωσαν το 32% των ψήφων χάνοντας 45% από την δύναμή τους μέσα σε δύο χρόνια. Στις ίδιες εκλογές η κοινωνική «αλογόμυγα» του συστήματος, το ΚΚΕ, δεν ενισχύθηκε ιδιαίτερα ενώ απογειώθηκαν οι «πειρατές» (ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ, Χ.Α.) συγκεντρώνοντας το 34% των ψήφων. Οριακά αποφεύχθηκε τότε η ολοκληρωτική ανατροπή του πολιτικού σκηνικού γεγονός που είναι βέβαιο ότι θα οδηγούσε σε δραματικές εξελίξεις μπροστά στις οποίες το καταστροφικό πρώτο εξάμηνο της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ θα έμοιαζε με σχολική εκδρομή. Η οικονομική κρίση δεν ήταν η βαθύτερη αιτία. Ήταν απλώς η «άρση της αυλαίας» που αποκάλυψε την «χρεωκοπία» ενός συστήματος εδρασμένου στον λαϊκισμό, ο οποίος αποτέλεσε βασικό στοιχείο όχι μόνο της ρητορείας των κομμάτων, αλλά και της δράσης των συνδικάτων, των κοινωνικών φορέων, των ομάδων πίεσης, των συντεχνιών και των Μ.Μ.Ε..

Θα πρέπει να αναλογιστούμε πάνω στις βαθύτερες αιτίες που οδήγησαν την χώρα στην χρεοκοπία. Το σύνθημα «λεφτά υπάρχουν» ήταν απλώς η κορυφή του παγόβουνου. Οι λόγοι που εμπόδισαν το πολιτικό σύστημα να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων δεν μπορεί να αποδοθούν μόνο στην ανεπάρκεια των προσώπων. Ο Παναγιώτης Κονδύλης ήδη από το 1992 είχε καταγγείλει την υποθήκευση του μέλλοντος της χώρας η οποία έγινε «με τη μορφή ενός σιωπηρού, αλλά διαρκούς και κατά μέγα μέρος συνειδητού και επαίσχυντου κοινωνικού συμβολαίου, στο πλαίσιο του οποίου η εκάστοτε πολιτική ηγεσία [...] ανέλαβε τη λειτουργία να ενισχύει γρήγορα και παρασιτικά τις καταναλωτικές δυνατότητες του 'λαού' με αντίτιμο την πολιτική του εύνοια». Το ερώτημα είναι, γιατί αυτό το «συνειδητό και επαίσχυντο» κοινωνικό συμβόλαιο δεν καταγγέλθηκε από την 4η εξουσία και από την πνευματική ηγεσία; Ή γιατί οι φωνές που το κατήγγελλαν δεν προβάλλονταν; Αναφύονται, όμως, και επιπρόσθετα ερωτήματα. Πως, ανεπαισθήτως, ολόκληρο το πολιτικό, κοινωνικό και οικονομικό οικοδόμημα βασίστηκε στις πελατειακές σχέσεις, και στην διαπλοκή των θεωρητικά ανεξάρτητων εξουσιών; Έχουν άδικο οι πολίτες που πιστεύουν ότι οι πολιτικοί έχουν το ακαταδίωκτο; Ότι όλα τα σκάνδαλα συγκαλύπτονται και παραγράφονται; Ποιοι δημιούργησαν στους πολίτες την βεβαιότητα ότι δικαιούνται τα πάντα και δεν οφείλουν τίποτα;

Το 34%, που συγκέντρωσαν οι «πειρατές» το 2012, μαρτυρά εκτεταμένη και ταυτόχρονη απουσία λογικής και αισθητικής. Η τοποθέτηση -της μεγάλης πλειοψηφίας όχι του συνόλου- αυτών των πολιτών στους συγκεκριμένους χώρους δεν ήταν ιδεολογική ούτε αποτέλεσμα λογικών διεργασιών. Ήταν αυτοματισμός οφειλόμενος στην εθιστική «έκθεση» στον «ασύμμετρο» λαϊκισμό. Το ερώτημα λοιπόν αναδύεται κρίσιμο. Αν η Χ.Α. ήταν ένα από τα συμπτώματα μιας βαριάς ασθένειας, τι πρέπει και τι μπορούμε να κάνουμε για να την αντιμετωπίσουμε;

Αντωνάκος Αντώνης

07-10-2020

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.           http://www.antonakos.edu.gr

 

 Επίδομα-δώρο στους χαμηλοσυνταξιούχους που δεν θα λάβουν αναδρομικά εξετάζει, σύμφωνα με πληροφορίες, η κυβέρνηση προκειμένου να συμπεριληφθεί αυτή η ευάλωτη κοινωνική κατηγορία στο συνολικό έκτακτο πακέτο στήριξης του 2020.

Αναλόγως της πορείας των εσόδων το επόμενο δίμηνο – και παρά το θολό τοπίο στον προϋπολογισμό του 2021 – κυβερνητική επιδίωξη είναι να σχεδιαστεί όσο το δυνατόν ομαλότερος ο δρόμος στο κομμάτι της οικονομίας για τα ελληνικά νοικοκυριά, τα οποία σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις ανησυχούν ιδιαιτέρως για τις οικονομικές επιπτώσεις της πανδημίας.

Αρμόδιες πηγές τονίζουν πως οι επόμενες κινήσεις θα κριθούν από την πορεία των δημοσιονομικών τον μήνα Οκτώβριο, ώστε να ληφθούν οι τελικές αποφάσεις περί τα μέσα Νοεμβρίου, ενώ διευκρινίζουν πως το επίδομα, εφόσον οριστικοποιηθεί, θα καταβληθεί έως τον Δεκέμβριο και δεν θα είναι «13η σύνταξη», αλλά ένα εφάπαξ ποσό.

Το ύψος του επίσης δεν θα κυμαίνεται στα επίπεδα της σύνταξης, αλλά θα είναι χαμηλότερο και όπως διευκρινίζουν οι ίδιες πηγές, θα εξαρτηθεί από τα δημοσιονομικά περιθώρια που θα διαπιστωθεί ότι υπάρχουν.

Αλλωστε φέτος λόγω των ιδιαίτερων συνθηκών δημοσιονομικής ευελιξίας η κυβέρνηση έχει τη δυνατότητα να προχωρήσει στην καταβολή του συγκεκριμένου επιδόματος, εφόσον δεν ανατραπεί η σημερινή κατάσταση τους επόμενους μήνες από τις εξελίξεις στο μέτωπο της πανδημίας.

tanea.gr

 

 

Ο Silo Dirboyan εξέχων μέλος της Επιτροπής του ελεύθερου Κουρδιστάν, θεωρεί την τουρκική επέμβαση στο Artsakh (Ναγκόρνο-Καραμπάχ) ως μέρος του σχεδίου μιας "παντουρανικής επίθεσης", η οποία σε συνδυασμό με την μεταφορά Τζιχαντιστών από τη Συρία στο Αζερμπαϊτζάν προετοιμάζει την κοινή γνώμη για μια πολεμική εκστρατεία κατά του Ιράν.

Σε συνέντευξή του στο ANF, ο Silo Dirboyan, αντιπρόεδρος της Επιτροπής του Κουρδιστάν στην πρωτεύουσα της Αρμενίας Γερεβάν, σχολίασε την τρέχουσα κλιμάκωση λέγοντας ότι η Τουρκία πλέον επίσημα αποτελεί μέρος του πολέμου μεταξύ της Αρμενίας και του Αζερμπαϊτζάν.

 Ο Dirboyan βλέπει τις επιθέσεις του τουρκικού κράτους στο Artsakh ως «συνέχεια της γενοκτονίας των Αρμενίων του 1915».

Το πιο σημαντικό είναι ότι ο ίδιος αξιολογεί ότι το τουρκικό κράτος καταλαμβάνει ή τουλάχιστον προσπαθεί να καταλάβει, περιοχές στο Κουρδιστάν, τη Συρία, το Ιράκ και τη Λιβύη, ενώ έχει τις ίδιες φιλοδοξίες και στον Καύκασο.

Ο Dirboyan συνδέει την τουρκική συμμετοχή στον πόλεμο του Artsakh με την παν-τουρκική ρατσιστική ιδεολογία του Τουρανισμού, ενώ εκτιμά ότι αυτή αποτελεί τα "πρώτα βήματα για την επίτευξη του σχεδίου αυτού.

Ο Τουρανισμός αφορά σχέδιο δημιουργίας μιας μεγάλης αυτοκρατορίας "τουρκικών κρατών" υπό την ηγεσία της «τουρκικής φυλής».

Είναι μια ακραία ιδεολογία που ακολουθεί έντονα την γερμανική ναζιστική ιδεολογία και αντιπροσωπεύει το βιολογικό ρατσιστικό ομόλογο του νεο-οθωμανικού επεκτατισμού, ο οποίος βασίζεται κυρίως στον παν-ισλαμισμό.

"Ο τόπος διεξαγωγής του πολέμου των μεγάλων δυνάμεων στη Μεσόγειο, τη Λιβύη και τη Βόρεια Αφρική πρέπει να μεταφερθεί τώρα και στον Καύκασο. Όταν η Αρμενία δεν βρήκε την ελπίδα στην ρωσική υποστήριξη, τότε ο πόλεμος εντάθηκε", λέει ο Κούρδος πολέμαρχος.

Όταν ρωτήθηκε σχετικά με την αποτυχία της Ρωσίας να αντιδράσει, ο Dirboyan απαντά: "Υπάρχουν διάφορα σχόλια σχετικά με αυτό. Για παράδειγμα, λέγεται ότι η Ρωσία προσπαθεί να προσδιορίσει τις πραγματικές δυνάμεις πίσω από τις επιθέσεις. Αλλά υπάρχουν επίσης χειρότερα σενάρια στα οποία η Ρωσία φέρεται να έχει παραιτηθεί από το Artsakh για άλλες τουρκικές παραχωρήσεις.

Αυτό το σενάριο θα ήταν πολύ επιζήμιο για τη Ρωσία, επειδή το τουρκικό κράτος διατηρούσε πάντα την ιδέα του παντουρανισμού ζωντανή. Εάν η Τουρκία επιτύχει τα σχέδια της στο Artsakh, θα προσπαθήσει να επεκτείνει αυτό το σχέδιο  και στους άλλους τουρκικής καταγωγής λαούς της περιοχής”, τονίζει ο ίδιος.

Ο Dirboyan προειδοποιεί επίσης ότι οι τζιχαντιστές στο έδαφος των Αζέρων θα μπορούσαν να αποτελέσουν  «καταστροφή» ειδικά για τον λαό του Αζερμπαϊτζάν.

Οι ισλαμικές ομάδες έχουν ήδη αρχίσει να λεηλατούν, λέει και συνεχίζει: "Στα μέρη όπου βρίσκονται αυτοί οι μισθοφόροι, η λεηλασία βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη. Έσπασαν  σπίτια και  καταστήματα ανθρώπων και έκλεψαν την περιουσία τους. Βασικά κάνουν το ίδιο πράγμα όπως στο Afrin, και άλλες συριακές και λιβυκές πόλεις".

Προετοιμασία πιθανής επίθεσης εναντίον του Ιράν;

Ο Dirboyan επισημαίνει ότι “τα μισθοφορικά στρατεύματα τοποθετούνται κυρίως σε περιοχές κατά μήκος των ιρανικών συνόρων. Φοβάται ότι αυτή η συγκέντρωση στρατευμάτων θα μπορούσε να οδηγήσει σε προετοιμασίες για πιθανή επίθεση εναντίον του Ιράν.

Όσον αφορά τη στρατιωτική κατάσταση στο έδαφος, ο ίδιος τόνισε ότι η αρμενική πλευρά δεν έχει χάσει ακόμη καμία θέση, ενώ έχει καταλάβει κάποια και σημεία. Σε μερικά σημεία κατά μήκος του μετώπου οι κάτοικοι έπρεπε να αποσυρθούν  για λόγους ασφαλείας. Υπάρχει μια διάθεση ενότητας μεταξύ των Αρμενίων ενώ έχουμε επίσης και μεγάλη κινητοποίηση της διασποράς».

Η ανάλυση του Κούρδου πολέμαρχου απηχεί σαφώς την ωμή πραγματικότητα η οποία ίσως στο τέλος να αποδειχθεί ακόμα χειρότερη για μικρές και μεγάλες χώρες της περιοχής.

Πέμπτη, 24 Σεπτεμβρίου 2020 01:43

Η μεσαία τάξη δεν «πάει στον Παράδεισο».

Γράφτηκε από
 

 

Πολύς θόρυβος έγινε για την κατάργηση της εισφοράς αλληλεγγύης. Όπως και σε πολλά άλλα ζητήματα η εικόνα που παρουσιάστηκε ήταν στρεβλή ή στην καλύτερη περίπτωση ελλιπής αν όχι μεροληπτική. Το βάρος στην αρχική ανακοίνωση δόθηκε στην κατάργηση για τους εργαζόμενους στον Ιδιωτικό Τομέα γεγονός που υπήρξε καθοριστικό για «εικονική πραγματικότητα» που δημιουργήθηκε. Έγινε επίσης αναφορά σε μέτρο που οδηγεί στην ελάφρυνση της μεσαίας τάξης το οποίο με την σειρά του συνέβαλε στην δημιουργία σύγχυσης και αποπροσανατολισμού. Τα στοιχεία όμως αποδεικνύουν ότι στην πραγματικότητα το μέτρο ευνοεί την ανώτερη εισοδηματική τάξη και –όπως έγινε εμφανές και από τις συμπληρωματικές ανακοινώσεις για απαλλαγή ενοικίων, μερισμάτων, κ.λπ.- προνομιούχες κοινωνικές τάξεις συμπεριλαμβανομένων και εκείνων οι οποίες πρωταγωνιστούσαν και πρωταγωνιστούν στην φοροδιαφυγή και την παραοικονομία.

Ετήσιο

εισόδημα

Εισφορά

Αλλ.

12.000

0

12.500

11

13.000

22

16.000

88

20.000

176

25.000

426

50.000

3.571

200.000

15.351

250.000

20.151

Οι «ελάφρυνση» για την συντριπτική πλειονότητα των εργαζομένων του Ιδιωτικού Τομέα και των αγροτών είναι «φάντασμα». Ο παρατιθέμενος πίνακας είναι ιδιαίτερα διαφωτιστικός. Να διευκρινισθεί ότι το ετήσιο εισόδημα που εμφανίζεται στην πρώτη στήλη είναι το διαθέσιμο μετά την αφαίρεση των ασφαλιστικών κρατήσεων και του φόρου εισοδήματος, ενώ στην δεύτερη στήλη εμφανίζεται η ισχύουσα έως τώρα ετήσια εισφορά αλληλεγγύης. Επομένως, στις σημερινές συνθήκες, το μέτρο αφορά ένα ιδιαίτερα μικρό ποσοστό εργαζομένων και αγροτών ενώ για την πλειοψηφία δεν υπάρχει καμία ελάφρυνση αφού το διαθέσιμό τους δεν ξεπερνά τις 12.000€. Ενώ και για όσους ξεπερνούν αλλά όχι ουσιαστικά αυτό το εισοδηματικό όριο η ελάφρυνση δεν είναι σε καμία περίπτωση σημαντική.

Μια άλλη κατηγορία «επωφελούμενων» είναι οι ελεύθεροι επαγγελματίες-αυτοαπασχολούμενοι. Όμως σύμφωνα με μελέτες: «το ποσοστό των μη-δηλωθέντων εισοδημάτων των αυτοαπασχολούμενων κυμαίνεται στο 57-58,6%, ενώ για τους μισθωτούς το αντίστοιχο ποσοστό είναι 0,5-1%»(dianeosis.org, 2016). Ενώ βεβαίως, είναι γνωστό ότι τα εισοδήματα αυτής της κατηγορίας είχαν μια «αξιοθαύμαστη προσαρμοστικότητα» στα εκάστοτε όρια του αφορολόγητου. Συνδυαστικά μπορεί κάποιος εύλογα να υποθέσει ότι είναι πολύ μικρό το ποσοστό των ειλικρινών φορολογουμένων αυτής της κατηγορίας των οποίων το διαθέσιμο εισόδημα ξεπερνά σημαντικά τις 12.000€ ώστε να αποκομίσουν μια ουσιαστική ωφέλεια που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί δίκαια «ελάφρυνση».

Ούτε βεβαίως οι κάτοχοι ενός ενοικιαζόμενου διαμερίσματος μπορεί να θεωρηθούν επωφελούμενοι. Αν τα διαμερίσματα δεν είναι στην Ηρώδου του Αττικού, στο Παλαιό Ψυχικό ή δεν είναι βίλες στην Μύκονο ή την Σαντορίνη το διαθέσιμο εισόδημα που αποκομίζει ο ιδιοκτήτης τους σπάνια ξεπερνά τις λίγες χιλιάδες ευρώ. Το μέτρο δεν αφορά λοιπόν την πλειονότητα των ιδιοκτητών οι οποίοι εκτός από την κατοικία τους μπορεί να διαθέτουν και έναν μικρό αριθμό ακινήτων αυτής της κατηγορίας. Επίσης τα μέτρα της απαλλαγής των τόκων και των μερισμάτων από την εισφορά αλληλεγγύης είναι παντελώς αδιάφορα για την συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών αφού τόσο τα εκμηδενισμένα επιτόκια όσο και ο «βαρύς χειμώνας» του χρηματιστηρίου δεν αφήνουν περιθώρια σε όσους διαθέτουν ακόμα και λίγες εκατοντάδες χιλιάδων αποταμιεύσεις ή έστω και μερικές χιλιάδες μετοχών να αποκομίσουν αξιοσημείωτα εισοδήματα από αυτά.

Μπορεί το μέτρο να προβλήθηκε και ως μία από τις ενέργειες ελαφρύνσεων για την μεσαία τάξη αλλά ο ισχυρισμός αυτός είναι αναληθής. Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα του Σ.Ε.Β.(in.gr, 20/02/2020) στην Ελλάδα λογίζονται ότι ανήκουν στην μεσαία τάξη τετραμελείς οικογένειες των οποίων το διαθέσιμο εισόδημα κυμαίνεται μεταξύ 14.700€ και 39.300€. Είναι προφανές ότι, ακόμα και για οικογένεια δύο εργαζομένων που βρίσκεται στο άνω εισοδηματικό όριο της μεσαίας τάξης η ελάφρυνση είναι οριακή. Σε περίπτωση μάλιστα που το ίδιο οικογενειακό εισόδημα εξασφαλίζεται μόνο από τον ένα εκ των δύο συζύγων η ελάφρυνση είναι πολλαπλάσια. Σύμφωνα με την ίδια μελέτη του Σ.Ε.Β. η μεσαία τάξη καταβάλλει το 51% των φορολογικών εσόδων ενώ πριν από την κρίση κατέβαλλε το 37,3%. Είναι φανερό βέβαια ότι για τις οικογένειες της μεσαίας τάξης -με δεδομένο πως η συντριπτική πλειοψηφία τους βρίσκεται πιο κοντά στο κατώτατο εισοδηματικό όριο- η κατάργηση της εισφοράς αλληλεγγύης δεν θα τους προσφέρει καμία ουσιαστική ανακούφιση από τα φορολογικά βάρη.

Το ερώτημα είναι ποιοι τελικά ωφελούνται από το μέτρο; Είναι φανερό ότι οι κερδισμένοι ανήκουν κατ’ αρχήν σε τέσσερις κύριες κατηγορίες των οποίων τα διαθέσιμα εισοδήματα ενδέχεται, αθροιζόμενα και από τον συνδυασμό των πηγών, να είναι ακόμα υψηλότερα. Αυτές οι κατηγορίες είναι α) οι κάτοχοι μεγάλης ακίνητης περιουσίας από την οποία εισπράττονται ενοίκια β) όσοι απολαμβάνουν ιδιαίτερα υψηλούς μισθούς (πρόεδροι, διευθύνοντες σύμβουλοι, συνήθως ιδιοκτήτες ή συγγενείς τους, επώνυμοι δημοσιογράφοι -εξ ου προκύπτει και ένα άλλο είδος χρηματισμού της ενημέρωσης-, κ.λπ.) γ) οι μεγαλομέτοχοι-ιδιοκτήτες μεγάλων επιχειρήσεων δ) οι μεγάλοι παραγωγοί. Η εξαίρεση των Δημοσίων Υπαλλήλων και των συνταξιούχων από το μέτρο -επειδή σύμφωνα με τους «απολογητές» της σχετικής ρύθμισης δεν επλήγησαν από την συνακόλουθη με την πανδημία οικονομική κρίση- δεν αντέχει σε κριτική. Πρώτον γιατί όπως δείχνουν τα στοιχεία δεν παρέχεται καμία ουσιαστική ελάφρυνση στους πλέον αδύναμους οικονομικά και δεύτερον γιατί εκείνοι που ουσιαστικά ευνοούνται ούτε σε κατάσταση ανέχειας βρίσκονται ούτε μπορεί κάποιος να ισχυριστεί σοβαρά ότι το μέτρο αποτελεί κίνητρο ενίσχυσης της υγιούς και βιώσιμης ανάπτυξης.

Όταν ένας συνταξιούχος –με το προ ΣΥΡΙΖΑ καθεστώς- με 35 χρόνια υπηρεσίας, ή ένας από τους ηρωικούς νοσηλευτές του ΕΣΥ που θα γλύτωνε με την κατάργηση της εισφοράς αλληλεγγύης λίγες δεκάδες ευρώ εξαιρούνται, την ίδια στιγμή που άλλοι απαλλάσσονται από δεκάδες χιλιάδες είναι φανερές αλλά δυσεξήγητες αν όχι ανομολόγητες οι προτεραιότητες. Η μεσαία τάξη που επιβαρύνεται με το 51% των φορολογικών εσόδων, παρά το γεγονός έχει υποστεί μεγάλες απώλειες –πριν από την κρίση το εύρος εισοδήματος της ήταν από τις 22.500€ έως τις 60.000- και η οποία: «θεωρείται ως το πιο δυναμικό στρώμα της κοινωνίας και, εν πολλοίς, η οικονομική της ευμάρεια καθορίζει όχι μόνο την οικονομική κατάσταση και τις προοπτικές μιας χώρας, αλλά και τις πολιτικές εξελίξεις» σύμφωνα με την ανάλυση του ΣΕΒ ουσιαστικά παραγκωνίζεται όταν σημαντικά τμήματά της αγνοούνται την ίδια στιγμή που στηρίζονται τα υψηλότερα εισοδήματα. Όταν μάλιστα, όπως επισημαίνεται και διεθνώς, η συσσώρευση πλούτου στα υψηλότερα εισοδηματικά στρώματα και η διεύρυνση των ανισοτήτων διαρρηγνύουν την κοινωνική συνοχή και δυναμιτίζουν τα θεμέλια της Δημοκρατίας.

Αντωνάκος Αντώνης

21-09-2020

Πέμπτη, 17 Σεπτεμβρίου 2020 01:44

Ο νέος λαϊκισμός των «Μετοίκων» του Αντώνη Αντωνάκου

Γράφτηκε από
 
Ο νέος λαϊκισμός των «Μετοίκων».
Η δημοκρατική διακυβέρνηση απαιτεί διαφάνεια και ειλικρίνεια. Απαιτεί διαβούλευση, ανταλλαγή επιχειρημάτων, παράθεση στοιχείων και εξαντλητική επεξεργασία των δεδομένων. Η εργαλειοποίηση των συναισθημάτων προκειμένου να χειραγωγηθούν οι πολίτες και να γίνουν αποδεκτές δυσάρεστες πολιτικές μαρτυρούν αντιδημοκρατική νοοτροπία. Όταν φέρνεις αντιμέτωπες δύο κοινωνικές ομάδες διολισθαίνεις σε επικίνδυνα μονοπάτια. Η δημιουργία «εχθρών» -που στρέφει την μια κοινωνική ομάδα εναντίον της άλλης- ήταν και είναι χαρακτηριστική και συνηθισμένη πρακτική σε ολοκληρωτικά καθεστώτα.
Δύο συνεντεύξεις στο ΒΗΜΑ, εξωκοινοβουλευτικών κυβερνητικών στελεχών, αποτελούν ένα «λαμπρό» δείγμα αυτής της αντιδημοκρατικής πρακτικής. Τον «χορό» άνοιξε ο Αλέξης Πατέλης (30/8/20) με το κραυγαλέο και λαϊκίστικο πρωτοσέλιδο: «Σταματάμε να παίρνουμε τα λεφτά των νέων και να τα δίνουμε στους συνταξιούχους»! Παρέδωσε την «σκυτάλη» στον Πάνο Τσακλόγλου ο οποίος το διατύπωσε λίγο πιο γλυκά: «Ιερά τα δικαιώματα των συνταξιούχων, ιερά και των νέων εργαζομένων»! Το γεγονός ότι ο μεν πρώτος έχει μακρά προϋπηρεσία σε διεθνείς κερδοσκοπικούς οργανισμούς (Merrill Lynch, G.Sachs, κ.λπ.) ενώ ο δεύτερος ήταν σύμβουλος του Πρωθυπουργού της χρεωκοπίας (Παπανδρέου)  ίσως είναι σύμπτωση.

Αν έλεγαν όλη την αλήθεια το πρόβλημα θα ήταν μικρότερο. Αλλά δεν την λένε. Τα «λεφτά των νέων» δεν τα «δίνουνε στους συνταξιούχους». Τα λεφτά των νέων και των συνταξιούχων δόθηκαν, δίνονται και ελπίζουμε να σταματήσουν κάποτε να δίνονται για να στηρίξουν μια παρασιτική-μεταπρατική οικονομία η οποία στηρίζεται σε γυάλινα πόδια. Στηρίζεται στην φοροδιαφυγή, στην εισφοροδιαφυγή, στα κόκκινα δάνεια, στις κρατικές προμήθειες, στις υπερκοστολογημένες εργολαβίες, στον «κατακλυσμό» των αυθαιρέτων, στο λαθρεμπόριο, κ.λπ.. Η Ε.Ε. λέει: «Εισπράξτε τον Φ.Π.Α. για να μειώσετε τους φόρους» και τον υπολογίζει μόνο για το τελευταίο έτος στα 7,4 δισ.! Δηλαδή, κύριε Τσακλόγλου, για μια 20ετία 148 δίσ., ήτοι περισσότερα από τα τρία τέταρτα του Δημοσίου Χρέους. Αλλά για αυτά δεν λέτε τίποτα.
Όπως δεν λέτε και για το γεγονός ότι για δεκαετίες τα αποθεματικά των ταμείων ήταν άτοκα ή με επιτόκια πολύ χαμηλά για να «στηριχθεί η ανάπτυξη». Αρκετή από αυτή την «ανάπτυξη» θα υπήρχε στην αείμνηστη λίστα Λαγκάρντ που «έθαψε» ό κύριος Παπακωνσταντίνου. Δεν λέτε τίποτε για την φούσκα-ληστεία του Χρηματιστηρίου και τις προεκλογικές «επενδύσεις» της ΔΕΚΑ. Δεν λέτε τίποτα για το «κούρεμα» των αποθεματικών (12 δισ.) με το PSI. Δεν λέτε τίποτα για την «κοινωνική πολιτική» που διαχρονικά ασκείται μέσα από το ασφαλιστικό σύστημα ενώ έπρεπε να είναι ανεξάρτητη με την μορφή του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος.
Ασφαλώς και «είναι ιερά τα δικαιώματα των νέων» αλλά γιατί σε αντιπαράθεση με τους συνταξιούχους; Δώρο στους νέους είναι η μείωση εισφορών ή δώρο σε μια «αγορά» της οποίας το μεγαλύτερο μέρος χαρακτηρίζει την στρέβλωση της οικονομίας. Δεν είναι πιο ιερό δικαίωμα η ασφαλιστική κάλυψη; Τι κάνετε για να χτυπήσετε την μαύρη εργασία; Δεν είναι ιερό δικαίωμα η τήρηση του ωραρίου εργασίας; Οι αποδοχές επιβίωσης; Η τήρηση των κανόνων ασφαλείας; Γι’ αυτά τι κάνετε; Ο λαϊκισμός της «Αλλαγής» είχε βαρύ οικονομικό και κοινωνικό τίμημα. Αυτός και οι διεθνείς κερδοσκόποι ευθύνονται σε τελική ανάλυση για το μεγαλύτερο μέρος των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν σήμερα οι νέοι, όχι οι συνταξιούχοι.  Καλωσορίσατε λοιπόν αλλά ελπίζουμε να αφήσετε πίσω σας τις κακές αποσκευές σας.
Αντωνάκος Αντώνης
14-09-2020
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.           http://www.antonakos.edu.gr
Σάββατο, 12 Σεπτεμβρίου 2020 01:09

«Πιο κοντά από ποτέ το οριστικό τέλος της Τουρκίας»

Γράφτηκε από
 
«Πιο κοντά από ποτέ το οριστικό τέλος της Τουρκίας» Η μοντέρνα Τουρκία προέκυψε πριν από σχεδόν εκατό χρόνια με φόντο τις ευρωπαϊκές προσπάθειες για τη διαίρεση της Χερσονήσου της Ανατολίας.
Το γεγονός αυτό οδηγεί τόσο τη συλλογική παράνοια της Τουρκίας όσο και την ξενοφοβία της. Ο εφιάλτης της είναι μια κουρδική απόσχιση - ανεξαρτησία. Ενώ το ΡΚΚ και τα παρακλάδια του εγκατέλειψαν εδώ και πολύ καιρό αυτόν τον στόχο υπέρ της τοπικής αυτονομίας, η τάση του Τούρκου προέδρου για υποκίνηση πολέμων με γειτονικά κράτη ενδέχεται σύντομα να ζωντανέψει τους φόβους της Τουρκίας για την αυτοεκπληρούμενη προφητεία.

Το πρόβλημα της Τουρκίας με το κουρδικό της πρόβλημα υφίσταται σχεδόν όσο η ίδια η Τουρκική Δημοκρατία: Μόλις δύο χρόνια μετά την ίδρυση της Τουρκίας το 1923, οι Κούρδοι αναστήθηκαν στην εξέγερση του Σεΐχη Σαΐντ σε αντίθεση με την κατάργηση του χαλιφάτου. Το 1927, ο İhsan Nuri Pasha κήρυξε τη Δημοκρατία του Ararat, ένα μικρό κουρδικό κράτος στην άπω ανατολική Ανατολία κατά μήκος των ιρανικών και αρμενικών συνόρων. Ο Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, ο πρώτος πρόεδρος της σύγχρονης Τουρκίας, διέταξε να καταστραφεί αυτή η υποκρατική οντότητα, όπως αναφέρει το the αμερικανικό nationalinterest, που έχει τον χαρακτηριστικό τίτλο στο άρθρο του: «Μία συγχρονισμένη Κουρδική εξέγερση θα οδηγούσε στο διαμελισμό της Τουρκίας».
 
Για άλλη μια φορά, ο τουρκικός στρατός κατέστειλε την εξέγερση. Σε κάθε περίπτωση, οι Κούρδοι θα μπορούσαν να δικαιολογήσουν τις εξεγέρσεις τους μέσω συγκεκριμένων παραπόνων πέρα από την απλή εθνική ταυτότητα, αλλά οι εξεγέρσεις τους απλώς ενίσχυσαν τη δυσπιστία της τουρκικής κυβέρνησης για οποιαδήποτε ελεύθερη έκφραση ανεξάρτητης κουρδικής ταυτότητας.
Η αντιπάθεια της τουρκικής κυβέρνησης στην κουρδική ταυτότητα μειώθηκε μετά τον θάνατο του Ατατούρκ το 1938. Διαδοχικές κυβερνήσεις στην Άγκυρα αγνόησαν περιοχές που κατοικούντο από Κούρδους καθώς εκσυγχρόνιζαν την οικονομία της Τουρκίας. Οι Τούρκοι δέχτηκαν τους Κούρδους, αλλά μόνο όταν οι Κούρδοι είχαν την εθνική και πολιτιστική τους ταυτότητα.
Κατά τις επόμενες δεκαετίες, η Τουρκία υπέστη ορισμένα περιστατικά πολιτικής αστάθειας λόγω Κουρδικών κινημάτων, αλλά η πολιτική βία συνήθως συνέβαινε στο πλαίσιο αριστερών και δεξιών εξτρεμιστών. Υπό αυτό το πλαίσιο γαλουχήθηκε το μελλοντικό ιδρυτικό μέλος του Κουρδικού Εργατικού Κόμματος (Partiya Karkerên Kurdistan, ΡΚΚ) Abdullah Öcalan. Το Κόμμα εργάστηκε σκληρά για να αντιμετωπίσει την υποταγή των Κούρδων στη λεγόμενη ταξική πάλη και σχημάτισε το ΡΚΚ για να κάνει πραγματικότητα το σκοπό του. Ο Öcalan ξεκίνησε επίσημα την εξέγερση του ΡΚΚ το 1984, με στόχο την καταστολή των αντιπάλων των Κούρδων (Τούρκους).
 
Οι Ηνωμένες Πολιτείες προσέφεραν τυφλή στήριξη στην Τουρκία στον αγώνα της κατά του ΡΚΚ. Το ΡΚΚ ήταν μια μαρξιστική ομάδα η οποία ιδρύθηκε στο πλαίσιο του Ψυχρού Πολέμου. Ενώ τόσο το ΡΚΚ όσο και οι υποστηρικτές του στη Συρία - Μέση Ανατολή συνέχιζαν να μεγαλώνουν πληθυσμιακά, συνέχισαν να αυξάνουν σε μεγάλο βαθμό τις βίαιες επιθέσεις εντός Τουρκίας. Περιέργως, πέρασαν δεκατρία χρόνια - με φόντο μια πώληση όπλων της εποχής Κλίντον - πριν το Υπουργείο Εξωτερικών ορίσει επίσημα την ομάδα ως μια τρομοκρατική οντότητα. Ήταν μια αντιπαραγωγική ενέργεια: Η πτώση της Σοβιετικής Ένωσης άλλαξε τα κίνητρα και την πραγματικότητα υπό την οποία δρούσε το ΡΚΚ και όλα τα κουρδικά φύλα της Μέσης Ανατολής.
Υπό τον Πρόεδρο Turgut Özal, η τουρκική κυβέρνηση είχε αρχίσει μεταρρυθμίσεις με το βλέμμα στραμμένο σε συμφωνία. Ο πρόωρος θάνατος του Özal κατέστρεψε αυτή την προσπάθεια, αλλά η σύλληψη του Öcalan το 1999 ανάγκασε την ομάδα να κινηθεί προς νέες κατευθύνσεις. Ο ίδιος ο Πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν εξουσιοδότησε μυστική προσέγγιση το 2012, αλλά τελικά διέκοψε τις συνομιλίες του όταν πολλοί Κούρδοι στην Τουρκία ψήφισαν το Λαϊκό Δημοκρατικό Κόμμα (HDP) και όχι το δικό του Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ). Η ειρηνευτική διαδικασία Τουρκίας - ΡΚΚ είχε κάποια επιτυχία να προβάλει σχετικά με τις προσπάθειες των διαπραγματευτών της: Μια προσωρινή συμφωνία είδε το ΡΚΚ να βάζει τα όπλα του εντός Τουρκίας και πολλούς μαχητές να μετακινούνται στη Συρία.
Τα τελευταία χρόνια, η εξέλιξη της ομάδας έχει υπονομευτεί: Το κενό που προκλήθηκε από τον εμφύλιο πόλεμο της Συρίας έδωσε στους Κούρδους της Συρίας την ευκαιρία να αυτοδιοικούνται. Πέτυχαν ορισμένα αξιομνημόνευτα αποτελέσματα, ενώ παράλληλα ορισμένοι αναλυτές αμερικανικών think tanks συνέχισαν να ”βαπτίζουν” την οργάνωση ως Μαρξιστική. Η ανεξάρτητη οργάνωση των Κούρδων μπορεί να χαρακτηριστεί με πολλούς τρόπους, όχι όμως ως Μαρξιστική.
Οι Κούρδοι έχουν επίσης προκαλέσει μία τεράστια επιτυχία για την παγκόσμια κοινότητα: οι κουρδικές πολιτοφυλακές νίκησαν την συντριπτική πλειοψηφία των ομάδων της Αλ Κάιντα στη βορειοανατολική Συρία. Ήταν επίσης απαραίτητες στον επίγειο αγώνα κατά του Ισλαμικού Κράτους.
Οι τουρκικές αρχές συχνά αντλούν ηθική ισοδυναμία μεταξύ του Ισλαμικού Κράτους και των κουρδικών ομάδων, αλλά αυτό δεν ισχύει για δύο λόγους: Πρώτον, υπάρχουν ακράδαντα στοιχεία που αποδεικνύουν πως οι υπάλληλοι της τουρκικής κυβέρνησης, η τουρκική υπηρεσία πληροφοριών και μέλη της ίδιας της οικογένειας του Ερντογάν υποστήριξαν και παρείχαν βοήθεια στο Ισλαμικό Κράτος. Δεύτερον, αφού η τουρκική κυβέρνηση άσκησε πιέσεις στη βελγική ασφάλεια για να συλλάβει αρκετούς Κούρδους ακτιβιστές με κατηγορίες τρομοκρατίας, το βελγικό δικαστήριο ξεκίνησε έρευνα σχετικά με τις τουρκικές κατηγορίες ενάντια στου Κούρδους και κατέληξε στο συμπέρασμα πως είναι αβάσιμες και ανυπόστατες. Αντίθετα, το δικαστήριο διαπίστωσε ότι το ΡΚΚ ήταν απλώς “ένα κόμμα σε μια μη διεθνή ένοπλη σύγκρουση”.
Καθώς η οικονομία της Τουρκίας καταρρέει, ο Ερντογάν έχει γίνει όλο και πιο εχθρικός προς τους γείτονές του. Ο βομβαρδισμός του Ιράκ - ειδικά στις περιοχές Yazidi Sinjar - έχει γίνει ένα συχνό φαινόμενο. Η Τουρκία μετέφερε αεροπορικώς βετεράνους του Ισλαμικού Κράτους στη Λιβύη παραβιάζοντας το εμπάργκο όπλων της Λιβύης πολλές φορές. Η Τουρκία δικαιολόγησε την εισβολή της στη βόρεια και ανατολική Συρία ως δημιουργία ενός ασφαλούς καταφυγίου, αλλά, στην πραγματικότητα, έχει γίνει μια ζώνη για αντι-κουρδική εθνική κάθαρση.
Τώρα ο Ερντογάν απειλεί την Ελλάδα. “Όταν έρθει η στιγμή για μια απόφαση, και το λέω ξεκάθαρα, όσοι στέκονται εναντίον της Τουρκίας εις βάρος της διακινδύνευσης της ασφάλειας και της ευημερίας των πολιτών της, πρέπει να πληρώσουν βαρύ τίμημα”, δήλωσε ο Ερντογάν στις 7 Σεπτεμβρίου. Ο Mesut Hakkı Caşın, στενός σύμβουλος του Erdoğan, απείλησε: «Οι πιλότοι μας θα καταρρίψουν σύντομα πέντε ή έξι από αυτούς [ελληνικά πολεμικά αεροσκάφη] και θα ξεκινήσουμε πόλεμο».
Η Τουρκία είναι τυχερή που για δεκαετίες, η μόνη εξωτερική δύναμη που παρείχε σημαντική βοήθεια στο ΡΚΚ ήταν η Συρία, ίσως με την ευλογία της Σοβιετικής Ένωσης και, μετά την κατάρρευσή της, η Ρωσία. Σαουδάραβες αξιωματούχοι επισκέπτονται τώρα ανοιχτά τη Βόρεια και Ανατολική Συρία.
Ενώ τα αμερικανικά όπλα που παρέχονται στη συριακή αμυντική δύναμη κατευθύνονται στον αγώνα της ομάδας ενάντια στην εξέγερση του Ισλαμικού Κράτους, η πιθανή σαουδαραβική βοήθεια στους Κούρδους δεν θα ήταν τόσο περιορισμένη. Ούτε και με αιγυπτιακή βοήθεια: Το Κάιρο παραμένει πεπεισμένο ότι ο σκοπός του Ερντογάν για τη στήριξη της ισλαμικής κυβέρνησης της Λιβύης είναι τελικά να παράσχει βοήθεια στη Μουσουλμανική Αδελφότητα και να απειλήσει την αιγυπτιακή ασφάλεια.
Η ομάδα του ΡΚΚ φαίνεται να έχει γυρίσει μια νέα σελίδα από τους προηγούμενους στόχους και τις συμπεριφορές της. Ωστόσο, όπως πολλές τρομοκρατικές ομάδες του παρελθόντος, το ΡΚΚ έχει επίσης φατρίες και ομάδες όπως τα Γεράκια της Ελευθερίας του Κουρδιστάν (TAK), οι οποίες δεν είναι τόσο επιφυλακτικές όσο ο Οτσαλάν.
 
 Το άρθρο Τούρκου καθηγητή, του Mehmet Efe Caman, που «ακυρώνει» την ρητορική του Ερντογάν και των συμβούλων του για τη συνθήκη της Λωζάνης και τις ευθείες απειλές εναντίον της Ελλάδας, παρουσιάζει στην σελίδα του σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης ο Επίτιμος Αρχηγός ΓΕΕΘΑ, Στρατηγός Κωσταράκος.
Ο καθηγητής Μεχμέτ Εφέ Τζαμάν τόλμησε να εκφράσει μέσα από άρθρο του αντίθετη άποψη από το καθεστώς Ερντογάν, με αποτέλεσμα να δέχεται απειλές για τη ζωή του.
Συγκεκριμένα ο καθηγητής πριν από λίγες ώρες ανάρτησε το παρακάτω μήνυμα:
Με λιντσάρουν α) Τούρκοι εθνικιστές δεξιάς πτέρυγας (γκρίζοι λύκοι), β) Εθνικιστές αριστερής πτέρυγας (Kemalist ulusalcı), γ) Ισλαμιστές και Ερντογανιστές, δ) Παιδιά του βαθέως κράτους λόγω αυτού του άρθρου.
To άρθρο για το οποίο θέλουν να… εξαφανίσουν οι Τούρκοι τον καθηγητή:
Γράφει ο Mehmet Efe Caman –


Σε παλιότερα άρθρα έχω αναλύσει την προσέγγιση της Τουρκίας για την Ανατολική Μεσόγειο και τη θάλασσα του Αιγαίου. Έστω κι αν δέχτηκα πολλές αντιδράσεις, κατά τη γνώμη μου είναι πιστεύω σημαντικό να τα γράψω αυτά. Τη νοοτροπία πού έχουν για την εξωτερική πολιτική, τα ευρασιατικά στοιχεία βαθέως κράτους πού έφτασαν στην κυβέρνηση, μπορούμε να την κατανοήσουμε από τις σημερινές σκληρές και επιθετικές θέσεις της Τουρκίας. Όπως έχω αναφέρει η Τουρκία φαίνεται να έχει επιδιώξεις κατά παράβαση της συνθήκης της Λωζάννης.
Σε σημερινό βίντεο που διέρρευσε στα social media, ο Ντογού Περιντσέκ, μιλώντας σε εκπομπή του Αχμέτ Χακάν, αναφέρει πως τα θέματα στην Ανατολική Μεσόγειο δεν μπορούν να λυθούν με το δίκαιο και με διαπραγματεύσεις, αλλά με τη στρατιωτική ισχύ και μάλιστα με πόλεμο. Ο Περιντσέκ δεν είναι ένας από τους ηλίθιους του ισλαμιστικού πληρώματος. Άλλωστε αν ήταν εξ αυτών δεν θα απαντούσα.
Αλλά όπως είναι γνωστό, τα βαθύτερα τμήματα του καθεστώτος και ιδιαίτερα ο στρατιωτικός κλάδος του ναυτικού έχουν επιβάλει στον Ερντογάν και στον περίγυρό του, την επεκτατική θέση της λεγόμενης “Γαλάζιας Πατρίδας”, πού υπονομεύει τη συνθήκη της Λωζάννης. Όσο κι αν ο Ερντογάν προσπαθεί να ενθαρρυνθεί με το σόου που έκανε γύρω από το φυσικό αέριο στη Μαύρη Θάλασσα, “οι θεοί θέλουν κουρμπάνια”.
Αν προσέξουμε τους ήχους που φτάνουν από βαθιά, αντιλαμβανόμαστε τους ρυθμούς των τυμπάνων του πολέμου. Ο Ερντογάν αντιλαμβάνεται πως η εκλογική βάση του, σε ένα τέτοιο περιβάλλον οικονομικών προβλημάτων, οικονομικών δυσκολιών και παρακμής, δεν θα τα σκεφτεί αυτά αλλά θα βουτήξει στα νεοθωμανικά όνειρα. Μάλιστα ακόμα και τα καθεστωτικά κόμματα της λεγόμενης αντιπολίτευσης, υπερασπίζονται ένθερμα αυτή την επεκτατική ρητορική περί Γαλάζιας Πατρίδας.
Όπως ανέφερα, εγώ στα γραπτά μου έγραψα τις αλήθειες, καθώς σύμφωνα με τα κείμενα του διεθνούς δικαίου -με πρώτο τη συνθήκη της Λωζάνης- η ρητορική και οι θέσεις της Τουρκίας αποτελούν απόκλιση από το status quo και βρίσκονται πολύ μακριά από την γραμμή της λογικής. Αυτοί οι οποίοι προσπάθησαν να μου απαντήσουν μέσω των social media, οι περισσότεροι είναι άτομα που προσπαθούν να προστατεύσουν την Τουρκία και στηρίζουν την σημερινή της επεκτατική τάση. Ένα από τα κοινά τους επιχειρήματα είναι πως η Ελλάδα κατά παράβαση της συνθήκης της Λωζάνης εξόπλισε νησιά του ανατολικού Αιγαίου. Αν και αυτά τα ζητήματα είναι πολύ τεχνικά, πρέπει να συνοψιστούν για να ενημερώσουν τους ανθρώπους. Όσο βαθύτερα πηγαίνουμε, τόσο περισσότερες πληροφορίες χρειάζονται.
Να διαιρέσουμε το Αιγαίο στα δύο;
Μια προσέγγιση από τον άξονα του δικαίου και της αδικίας του τύπου “Μα το Αιγαίο είναι μία μεγάλη θάλασσα! Ας την διαιρέσουμε σε δύο ίσα τμήματα” είναι πραγματικά αποκομμένη από την πραγματικότητα! Και από τη δικαιοσύνη επίσης. Τα κυριαρχικά δικαιώματα και τα σύνορα των κρατών είναι ένα από τα πιο σημαντικά ζητήματα των διεθνών σχέσεων και του διεθνούς δικαίου. Τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας στα νησιά του Αιγαίου είναι αναμφισβήτητα. Αυτό που η Τουρκία αντιλαμβάνεται ως πρόβλημα είναι η εγγύτητα κάποιων ελληνικών νησιών προς την ακτή της Ανατολίας.
Αυτό όμως δεν αλλάζει την πραγματικότητα. Εκτός από την Ίμβρο την Τένεδο τα Πριγκηπονήσια και όλα τα νησιά, νησάκια και βραχονησίδες που βρίσκονται σε απόσταση τριών μιλίων από την Ανατολία, όλα τα άλλα νησιά, νησάκια και βραχονησίδες ανήκουν στην Ελλάδα. Σε αυτό δεν είναι δυνατόν να λάβουμε υπόψιν κουβέντες καφενείου του τύπου “Μα αυτό είναι υπερβολικό!”.
Έδαφος χωρίς ιδιοκτήτη, είτε πρόκειται για ξηρά είτε για νησί, δεν διαφέρει, δεν σας ανήκουν. Τελεία! Η παράδοση αυτών των νησιών στην Ελλάδα έγινε με διεθνείς συνθήκες. Ούτε είναι κάποιο περιστατικό που συνέβη χτες. Η συνθήκη της Λωζάννης υπογράφηκε το 1923 και τα νησιά έμειναν στην Ελλάδα. Τα Δωδεκάνησα ήταν της Ιταλίας και όταν η Ιταλία έχασε τον πόλεμο μετά τον δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, στην συνθήκη των Παρισίων αυτά τα νησιά πέρασαν στην Ελλάδα. Η Τουρκία δεν πρόβαλε κάποια αντίρρηση σε αυτό, ούτε υπήρχε άλλωστε κάποιο νομικό έδαφος για κάτι τέτοιο. Για αυτό και η Τουρκία δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να στείλει καν αντιπροσωπεία στο Παρίσι.
Όπως και το 1945
Ας διαπιστώσουμε τώρα το εξής. Τα νησιά όπως και η ηπειρωτική χώρα έχουν δικαιώματα σε υφαλοκρηπίδα, χωρικά ύδατα και ΑΟΖ. Αυτό η Τουρκία δεν το δέχεται. Εντάξει αλλά αυτό δεν έχει κάποια σημασία. Διότι υπάρχει ο κανόνας του διεθνούς δικαίου. Αυτό αναγράφεται στη σύμβαση για το θαλάσσιο δίκαιο του 1983. Ναι η Τουρκία δεν το υπέγραψε και για αυτό δεν την δεσμεύει.
Αλλά αυτός είναι επίσης ένας προφορικός κανόνας του διεθνούς δικαίου. Επιπλέον, η μη αναγνώριση αυτής της κατάστασης των νησιών, ουσιαστικά δεν αλλάζει τίποτα. Αυτό είναι το status quo. Η Ελλάδα δεν θα δεχτεί ποτέ την αλλαγή του status quo. Η κατάσταση είναι παρόμοια με αυτήν μετά το 1945, όταν οι Σοβιετικοί ζητούσαν βάσεις στα Στενά, ενώ ζητούσαν επίσης το Καρς και το Αρνταχάν. Γιατί δεν δέχτηκε η Τουρκία εκείνα τα αιτήματα; Μα διότι είχε δίκιο! Έτσι λοιπόν και σήμερα η Ελλάδα στο θέμα του στάτους κβο και των δικαιωμάτων των νησιών του Αιγαίου έχει δίκιο.
Γιατί εξοπλίζουν τα νησιά οι Έλληνες
Ας έρθουμε στο θέμα του εξοπλισμού των νησιών του Αιγαίου. Πότε το έπραξε αυτό η Ελλάδα; Μετά από την σύσταση της στρατιάς του Αιγαίου από την Τουρκία! Ποιος είναι ο λόγος που η Τουρκία εκτός του πλαισίου του ΝΑΤΟ, ίδρυσε τη στρατιά του Αιγαίου; Πρόκειται για μία στρατιά που στρέφεται κατά της Ελλάδας. Αυτό είναι το πρώτο. Και ο δεύτερος λόγος για τον οποίον η Ελλάδα εξόπλισε τα νησιά του Αιγαίου, είναι ότι μετά την απόβαση του 1974 στην Κύπρο, όπως είχε συμβεί και με την Κύπρο ξαφνικά σαν να έπεσε από τον ουρανό άρχισε να τίθενται στην επικαιρότητα θέματα του Αιγαίου. Κι όμως τα λεγόμενα θέματα του Αιγαίου πριν από το 1950 δεν υπήρχαν.
Μετά από το 1950 το Δημοκρατικό κόμμα, άρχισε να ακολουθεί μία πιο ενεργητική εξωτερική πολιτική. Για αυτό το λόγο και η Κύπρος έγινε ένα από τα πιο βασικά πεδία αγώνων. Όταν μετά το 1974 Τουρκία δεν απέσυρε την στρατιωτική της παρουσία από την Κύπρο και δεν αποκατέστησε εκ νέου, αυτά που επέβαλαν το σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, η Ελλάδα ανησύχησε. Και ακόμα περισσότερο όταν στην κατεύθυνση των πραξικοπηματιών στρατηγών στις αρχές της δεκαετίας του 80 συστάθηκε η KKTC, η Τουρκία πλέον από πλευράς διεθνούς δικαίου κατέστη εξολοκλήρου εισβολέας. Σήμερα καταγγέλλουμε την ρωσική εισβολή και ενσωμάτωση της Κριμαίας από τη Ρωσία, έτσι δεν είναι; Μα αυτή ακριβώς είναι η θέση της Τουρκίας στην Κύπρο.
Η Τουρκία που από το 1974 έκανε την επέμβαση της με την ιδιότητά της ως κράτος εγγυητής, σύμφωνα με τις συνθήκες Λονδίνο και Ζυρίχης που της απέδωσαν αυτή την ιδιότητα, δεν έπραξε αυτά που έπρεπε. Κι όμως ο επίσημος σκοπός της επέμβασης ήταν η εξουδετέρωση του πραξικοπήματος που είχε κάνει ο Νίκος Σαμψών μαζί με τα μέλη της ΕΟΚΑ. Αυτή ήταν η δικαιολογία. Το να επαναφέρουν δηλαδή το Σύνταγμα της Κύπρου. Να διασφαλίσουν τη συνταγματική τάξη στο νησί. Διότι εκείνες οι συνθήκες δεν έδιναν τη δυνατότητα στην Τουρκία να καταλάβει και να διαιρέσει την Κύπρο.
Σε αυτές τις συνθήκες η Ελλάδα φοβήθηκε πως η Τουρκία θα ακολουθούσε μία παρόμοια συμπεριφορά και στο Αιγαίο. Και εξόπλισε τα νησιά, για να διασφαλίσει την ελάχιστη τους άμυνα. Τι θα πει εξόπλισε; Ο ελληνικός στρατός βρίσκεται εκεί για να προστατέψει τα δικά του νησιά. Βλέποντας την σημερινή στάση του επεκτατικού καθεστώτος στην Άγκυρα μπορείτε να πείτε πως αυτή η κίνηση της Ελλάδας ήταν αχρείαστη; Η Τουρκία σήμερα δημόσια δηλώνει πως δεν αναγνωρίζει το πεδίο κυριαρχίας της γειτονικής χώρας. Αν υπό αυτές τις συνθήκες η Ελλάδα δεν μπορούσε να υπερασπιστεί τα νησιά της, αυτό κατά την γνώμη σας δεν θα αποτελούσε μία απειλή για την εδαφική της ακεραιότητα;
Η Τουρκία άλλαξε το status quo
Δείτε η διεθνής πολιτική προχωρά με δράσεις και αντιδράσεις. Η Τουρκία έκανε μία δράση και τώρα η αντίδραση σε αυτό είναι αναπόφευκτη. Η Τουρκία μετά το 1974, μη αποσύροντας τον στρατό της από την Κύπρο, έκανε αλλαγή στο status quo. Αυτή είναι η δράση. Ενώ η Ελλάδα ως αντίδραση εξόπλισε τα νησιά της στο Αιγαίο. Η Τουρκία από το 1974 και μετά κατέχει στρατιωτικά το 40% των εδαφών μιας άλλης χώρας. Μήπως υπάρχει ενόχληση που το λέω; Λυπάμαι αλλά αυτή είναι η αλήθεια. Και μάλιστα αυτό με το σχέδιο Ανάν (απόσυρση στρατιωτών από το νησί και επανένωση της Κύπρου) το είχαν αποδεχθεί σιωπηλά και οι σημερινοί διαχειριστές της εξουσίας στην Άγκυρα.
Τώρα ο Περιντσέκ καθαρά εξέφρασε τις επιθυμίες της ομάδας της οποίας είναι εκπρόσωπος. Τι δηλώνει; Δηλώνει πως αυτή η ιστορία λύνεται με πόλεμο! Συμφωνείτε με αυτό; Αν η απάντησή σας είναι ναι, τότε σας έχω ένα κακό νέο. Αυτό δεν είναι πατριωτισμός. Αυτό λέγεται επεκτατισμός. Το θεμέλιο του θέματος είναι η λεπτή γραμμή ανάμεσα στο καλό και το κακό. Η Τουρκία σήμερα δυναμιτίζει τα θεμέλια της τάξης που έστησε η Λωζάνη. Αυτό αν το έκανε η Ελλάδα η Άγκυρα θα έπρεπε να υπερασπιστεί με όλη της την δύναμη τη συνθήκη της Λωζάνης. Για ποιο λόγο; Διότι Λωζάνη είναι που κατέστησε άκυρη την συνθήκη των Σεβρών, για αυτό! Αν δεν υπάρχει η Λωζάννη τότε ισχύει η συνθήκη των Σεβρών.
Η Τουρκία μοιάζει στρυμωγμένη στο κείμενο της Λωζάννης που αποτελεί όμως την εγγύηση για την ύπαρξη της. Δεν σκέφτεται όμως καθόλου το ποια είναι η εναλλακτική αυτού του κειμένου. Συγχωρέστε με αλλά αυτή είναι μία θέση όχι και πολύ έξυπνη. Και επιπλέον είναι μία θέση νομικά και ηθικά αδύναμη. Και το σημαντικότερο είναι μία επικίνδυνη θέση. Γιατί; Για την εδαφική ακεραιότητα για την οποία τόση αξία λέει πως δίνει η Τουρκία. Ελπίζω ότι οι ταραχοποιοί στην Άγκυρα και μερικοί τυχοδιώκτες δευτεροκλασάτοι αξιωματικοί με προφίλ σαν τον Ενβέρ Πάσα, να μην ρίξουν τη χώρα στην φωτιά.
 

Δείτε το βίντεο "ΤΟΥΡΚΙΑ | Καταρρέει η τουρκική οικονομία - Ξεκίνησε το BANK RUN

ΈναρξηΠροηγούμενο12345678910ΕπόμενοΤέλος
Σελίδα 1 από 887

Εκπαιδευτικά Νέα