Newsletter

Συμπληρώστε το e-mail σας και διαβάστε το καθημερινό newsletter από το dictyo.gr
  
  
  

Άρθρα & Απόψεις (1129)


 

Παρασκευή, 02 Αυγούστου 2019 01:00

Το «παραμύθι» από την αρχή του Αντώνη Αντωνάκου

Γράφτηκε από

 

Το «παραμύθι» από την αρχή.
Τον νέο διοικητή μιας ΔΕΚΟ επισκέφτηκε σύμβουλος της προηγούμενης διοίκησης. «Πρόσεξε» του είπε «κάθε φορά που αναλαμβάνει καινούργιος διοικητής, οι διευθυντές του λένε ότι οι τροχοί είναι τετράγωνοι. Ώσπου να συνειδητοποιήσει ότι στην πραγματικότητα είναι στρογγυλοί η κυβέρνηση τον αλλάζει. Και το παραμύθι αρχίζει από την αρχή.».
Σαράντα πέντε χρόνια τώρα, για να υπολογίσουμε μόνο την περίοδο μετά την Μεταπολίτευση, η εκπαίδευση έχει καταντήσει το σύγχρονο «Γεφύρι της Άρτας». Δεκάδες οι «μεταρρυθμίσεις», εκατοντάδες οι «ριζικές αλλαγές», αμέτρητες οι παλινδρομήσεις, δεκάδες χιλιάδες τα νέα βιβλία που συνήθως η ζωή τους τερματίζεται με την αλλαγή των κυβερνήσεων. Μέχρι τώρα δεν έχει βρεθεί ο «πρωτομάστορας» που θα ολοκληρώσει ένα στερεό και ασφαλές εκπαιδευτικό «γεφύρι» για το μέλλον.

 

Στη βάση αυτής της αέναης αποτυχίας δεν είναι τα πρόσωπα –γιατί από την ηγεσία του ΥΠΕΠΘ πέρασαν αναμφισβήτητα και πολύ ικανοί υπουργοί- αλλά μια «προφανής αλήθεια». Τόσο «προφανής» όσο η βεβαιότητα του μεσαίωνα ότι η Γη ήταν καρφωμένη στο στερέωμα. Αυτή η «προφανής αλήθεια» αποτελώντας το αγαπημένο αφήγημα-άλλοθι της Ακαδημαϊκής κοινότητας κρατά «αιχμάλωτο» το εκπαιδευτικό μας σύστημα απενοχοποιώντας τον «μεγάλο ασθενή» που δεν είναι άλλος από την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση. Επαναλαμβάνεται λοιπόν, στερεότυπα, ότι «το σπίτι χτίζεται από τα θεμέλια» στρέφοντας την προσοχή των πολιτών, αλλά και της πλειοψηφίας των πολιτικών σε λάθος κατεύθυνση. Έτσι το «παραμύθι» αρχίζει από την αρχή. Νέα «μεγαλόπνοα» σχέδια για την δομή των δύο πρώτων βαθμίδων, νέα μαθήματα και νέα ύλη, νέα βιβλία, νέα ηγεσία του Π.Ι., νέο σύστημα επιλογής για την Τριτοβάθμια. Ο κόσμος προχωρά και οι eliteαναπαράγονται, φοιτώντας απρόσκοπτα στα καλύτερα πανεπιστήμια του εξωτερικού –δίχως να αποτελεί μειονέκτημα το γεγονός ότι είναι απόφοιτοι των «κακών» δύο πρώτων βαθμίδων- για να επιστρέψουν με βαριά βιογραφικά αναλαμβάνοντας τα ηνία εκεί που τα άφησαν οι γονείς τους.
Δεν υπήρξε, έως τώρα, κανένας σοβαρός προβληματισμός για τις αιτίες που το πρόβλημα παραμένει άλυτο. Δεν υπήρξε η αντίδραση που έπρεπε στο, εμφανώς εκτός πραγματικότητας, αφήγημα της Αριστεράς ότι ο αποκλειστικά Δημόσιος χαρακτήρας της Τριτοβάθμιας υπηρετεί την ισότητα των ευκαιριών διασφαλίζοντας τα δικαιώματα των οικονομικά και κοινωνικά αδυνάτων. Δεν επισημάνθηκε με την ένταση που έπρεπε το γεγονός ότι το εκπαιδευτικό μας σύστημα είναι μια ανεύθυνη «βιομηχανία» παραγωγής άνεργων –κατά πλειοψηφία- πτυχιούχων οι οποίοι, ακόμα και στις περιπτώσεις που έχουν τις γνώσεις που τα πτυχία τους πιστοποιούν, είναι αναντίστοιχοι   με τις ανάγκες της οικονομίας αλλά και της κοινωνίας. Η φενάκη των σπουδών συντηρώντας το «…λαθρεμπόριο ελπίδας για προοπτικές που δεν τις εξασφαλίζει πλέον εδώ και δεκαετίες το πτυχίο, υποθηκεύει το μέλλον αποπροσανατολίζοντας και καταστρέφοντας ανθρώπινο κεφάλαιο.»(Α. Αντωνάκος, 29/3/18, «Το λαθρεμπόριο της ελπίδας»). Σε αυτό το πλαίσιο εντασσόταν και η κατάργηση της βάσης του 10 ενάντια σε κάθε λογική. Η συντήρηση με αυτόν τον ακραίο τρόπο ενός δυσανάλογου για το μέγεθος της χώρας αριθμού φοιτητών κρατούσε ζωντανές σχολές και τμήματα ορισμένα από τα οποία δεν έπρεπε καν να έχουν ιδρυθεί. Σε πολλές περιπτώσεις υπάρχει η αίσθηση ότι δημιουργήθηκαν «…όχι τόσο για τη νεολαία αλλά για να έχουν δουλειά οι επαρχιακές ταβέρνες, ενοικιαστές τα διαμερίσματα και ψηφοφόρους οι πολιτικοί.»(Α. Αντωνάκος, 27/6/12, «Οι αμνοί του Θεού»).
Η συζήτηση που ανοίγει, σχετικά με την διάρκεια σπουδών, αποπροσανατολίζει επίσης την κοινή γνώμη –και τους αρμοδίους;;- από την ουσία του εκπαιδευτικού προβλήματος. Οι «αιώνιοι φοιτητές» είναι εν μέρει δημιούργημα του συστήματος και του αριθμού εισδοχής στα Α.Ε.Ι.. Είναι επόμενο να υπάρχει αυτό το πρόβλημα όταν ένα μεγάλο ποσοστό «επιτυχόντων» όχι μόνο δεν έχει τα αναγκαία εφόδια αλλά ούτε την διάθεση να σπουδάσει. Επίσης είναι πρόβλημα το γεγονός ότι το σύστημα επιλογής οδηγεί πολλούς υποψηφίους σε αντικείμενα σπουδών έξω από τις κλίσεις και τα ενδιαφέροντά τους. Όμως τα γεγονότα αυτά δεν εξηγούν γιατί και οι άριστοι των αρίστων, προερχόμενοι μάλιστα συχνά από τα καλύτερα ιδιωτικά σχολεία της χώρας, δεν ολοκληρώνουν τις σπουδές τους εγκαίρως. Επομένως η μόνη αιτία που απομένει είναι η ίδια λειτουργία των Α.Ε.Ι. και των διδασκόντων. Είναι τα προγράμματα σπουδών και τα συγγράμματα που δημιουργούν την αίσθηση ότι ο χώρος της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης «αντιμετωπίζεται κατά προτεραιότητα σύμφωνα με τις ανάγκες των διδασκόντων και όχι των διδασκομένων και της κοινωνίας»(Α. Αντωνάκος, 3/3/10, «Η βάση του 10 και ο αθάνατος λαϊκισμός»). Το πρόβλημα μάλιστα θα ελάμβανε τεράστιες διαστάσεις αν δεν υπήρχε η εκτεταμένη αντιγραφή, το «πολιτικό» 5 και η συναλλαγή με τις κομματικές νεολαίες.
Η ανεπάρκεια της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης είναι δεδομένη και οι υπεύθυνοι ευδιάκριτοι, το ερώτημα είναι ως πότε αυτή θα διατηρήσει τον «αποκλειστικά Δημόσιο χαρακτήρα της καταστρέφοντας το ανθρώπινο κεφάλαιο της χώρας»(Α. Αντωνάκος, 29/8/17, «Καταστρέφοντας το ανθρώπινο κεφάλαιο»). Η μοναδική λύση, που θα κόψει τον «γόρδιο δεσμό» της εκπαιδευτικής μας οπισθοδρόμησης είναι η ίδρυση και ιδιωτικών Α.Ε.Ι.. Είναι απαράδεκτο το εκπαιδευτικό μας σύστημα να παραμένει αιχμάλωτο ιδεοληψιών και συντεχνιακών συμφερόντων. Όσα προβλήματα και να έχουν οι δύο πρώτες βαθμίδες, και έχουν πολλά, δεν ευθύνονται αυτά για την κατάσταση στην τριτοβάθμια. Αντίθετα είναι αυτή που σαν ένα στρεβλό, βαρύ και ασύμμετρο «καπέλο» έρχεται να συνθλίψει ότι έχει θετικό έχει δημιουργήσει η Δημόσια και η Ιδιωτική εκπαίδευση αλλά κυρίως οι προσπάθειες των ίδιων των μαθητών και των οικογενειών τους. Είναι θετικό το γεγονός ότι η σημερινή πολιτική ηγεσία τάσσεται αναφανδόν υπέρ της ίδρυσης ιδιωτικών Α.Ε.Ι.. Οι ευθύνες ανήκουν στην μείζονα και την ελάσσονα αντιπολίτευση. Είναι καιρός να εγκαταλείψουν τον λαϊκισμό που, στο συγκεκριμένο θέμα τουλάχιστον, στρέφεται ευθέως εναντίον των λαϊκών στρωμάτων διευκολύνοντας τις eliteστην απρόσκοπτη και δίχως δυνατότητα ανταγωνισμού αναπαραγωγή τους και με θάρρος να συμβάλλουν στο άνοιγμα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στην ελευθερία και την ποιότητα. Αυτή η εξέλιξη θα οδηγήσει και στην ραγδαία και ουσιαστική βελτίωση και των Δημόσιων Α.Ε.Ι. απελευθερώνοντας τα από το τέλμα του αδιατάρακτου εφησυχασμού και του μη αμφισβητούμενου μονοπωλίου.
Αντώνης Αντωνάκος
31-07-2019

antonakosantonis@gmail.comhttp://www.antonakos.edu.gr

 

Η τέχνη του εφικτού και οι σειρήνες της ουτοπίας.
«…δεν είναι αρκετό να κερδίσουμε τις εκλογές. Πρέπει να τις κερδίσουμε κατά τρόπον ώστε να γίνουμε ικανοί να αντιμετωπίσουμε τη μετεκλογική περίοδο που θα ’ναι ίσως δυσκολότερη από τη σημερινή…».*
Οι πρόσφατες εκλογές οδήγησαν την Ν.Δ. στην εξουσία, πιο ισχυρή από ποτέ μετά το 1981. Αυτό δεν οφείλεται ούτε στο εκλογικό ποσοστό –αυτό υπολείπεται όλων των προηγούμενων εκλογικών νικών- ούτε στην κυβερνητική πλειοψηφία αφού το 2004 αυτή ήταν ισχυρότερη. Είναι οι άλλες παράμετροι της εξουσίας που την καθιστούν, επί της ουσίας, πανίσχυρη. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, σε αντίθεση με εκείνη του πατέρα του αλλά και τις κυβερνήσεις του Κώστα Καραμανλή, έχει για πρώτη φορά την ευκαιρία να ασκήσει την πολιτική της σε ένα πεδίο καθαρό από νάρκες. Ποτέ, στο παρελθόν, η κεντροδεξιά δεν είχε την σχεδόν καθολική κυριαρχία στην Τ.Α. που διαθέτει σήμερα. Ποτέ στο παρελθόν δεν είχε την συντριπτική πλειοψηφία των Μ.Μ.Ε. με το μέρος της, αντίθετα αυτά ήταν φανατικοί πολέμιοί της. Ποτέ κυβέρνηση δεν είχε να αντιμετωπίσει συνδικάτα τόσο αποδυναμωμένα και απαξιωμένα. Ποτέ οι πολίτες δεν ήταν τόσο δύσπιστοι και αδιάφοροι απέναντι στις σειρήνες του λαϊκισμού και της ουτοπίας.

Η κοινωνία δεν περιμένει θαύματα. Περιμένει όμως, σε εύλογο χρόνο, ορατά αποτελέσματα στην ασφάλεια, στην υγεία, στην εκπαίδευση, στην οικονομία. Περιμένουν βελτίωση οι πολίτες στην καθημερινότητά τους απτή και ουσιαστική. Δεν θα αρκεστούν σε κυβερνητικά και τηλεοπτικά «αφηγήματα» που ούτως ή άλλως θα αποτελούσαν «ξαναζεσταμένο φαγητό». Η επιτυχία επομένως του έργου της εξαρτάται μόνο από την ίδια. Αυτή θα κριθεί εκ του αποτελέσματος με γνώμονα την ιδεολογική αρχή της Ν.Δ. ότι η ανάπτυξη «δεν είναι αυτοσκοπός»** αλλά το ρεαλιστικότερο μέσο «για την προσέγγιση της κοινωνικής δικαιοσύνης»**.
Οι κριτικές για τις επιλογές και τα πρόσωπα της εξουσίας είτε θετικές είτε αρνητικές μικρή σημασία έχουν. Η πράξη θα δείξει το «ανάστημα» του καθενός αλλά και της κυβέρνησης συνολικά. Υπάρχει όμως μια βασική προϋπόθεση που δεν αφορά μεμονωμένα πρόσωπα. Υπάρχει η ανάγκη να γίνει συνείδηση ότι το «επιτελικό κράτος» δεν είναι πανάκεια. Δεν αρκεί η παραδοχή ότι το κράτος πρέπει να αλλάξει. Ιδιαίτερα δεν πρέπει το κράτος να χρησιμοποιείται σαν «σάκος του μποξ» ή ως «αποδιοπομπαίος τράγος» για ότι στραβό υπάρχει στη χώρα. Πρέπει να γίνει συνείδηση ότι ο ιδιωτικός τομέας της οικονομίας πρέπει να αλλάξει αφού είναι εξ ίσου αν όχι περισσότερο προβληματικός. Πρέπει να καταδειχθεί ο εξαιρετικά αντιπαραγωγικός χαρακτήρας του. Πρέπει να περιοριστεί δραστικά η παρασιτική και σε βάρος του κοινωνικού συνόλου και της νομιμότητας δράση του. Τα φαινόμενα της φοροδιαφυγής, της εισφοροδιαφυγής, της φοροκλοπής και γενικά της καταστρατήγησης των νόμων πρέπει να παταχθούν. Πρέπει να γίνουν πολλά και γρήγορα. Ασφαλώς όμως ο παραγωγικός τομέας της οικονομίας πρέπει να στηριχθεί. Για να γίνει αυτό πρέπει να γίνει σαφής στους πολίτες η διάκριση ανάμεσα στην «ελευθερία της αγοράς» και την επιχειρηματική ασυδοσία. Η Ν.Δ. πίστευε πάντα και πιστεύει στην οικονομία της αγοράς αλλά με απαράβατο όρο «την ρυθμιστική παρέμβαση του κράτους για χάρη της κοινωνικής δικαιοσύνης»**.
Η οικονομική ανάπτυξη είναι προϋπόθεση για την βελτίωση του βιοτικού επιπέδου των πολιτών. Είναι προϋπόθεση για την θωράκιση της χώρας απέναντι σε ξένες επιβουλές. Είναι προϋπόθεση για την επιστροφή των εκατοντάδων χιλιάδων νέων που έφυγαν από την χώρα στην διάρκεια της κρίσης. Είναι προϋπόθεση για την αναστροφή του δημογραφικού προβλήματος της χώρας. Δίχως σταθερές εργασιακές προοπτικές και με εξευτελιστικούς μισθούς θα συνεχιστεί η φθίνουσα πορεία του πληθυσμού. Όσα επιδόματα και ενισχύσεις και να δοθούν δεν θα είναι επαρκή κίνητρα για την δημιουργία νέων οικογενειών. Ούτε για την γέννηση παιδιών.
Αν χαθεί ο τελικός στόχος τότε κινδυνεύει η ανάπτυξη να αποδειχθεί μια απατηλή ουτοπική σειρήνα. Γιατί η ανάπτυξη δεν είναι αυτοσκοπός. Είναι ο «δρόμος» για τον τελικό στόχο που δεν είναι άλλος από την ενδυνάμωση του Έθνους, την κοινωνική δικαιοσύνη και την ελευθερία. Όπως με σαφήνεια έχει καταγραφεί, -από τον ιδρυτή της Ν.Δ. Κωνσταντίνο Καραμανλή στις Ιδεολογικές Αρχές του κόμματος- μόνο «…με την δίκαιη όσο πρακτικά δικαιότερη μπορεί να γίνει κατανομή του εθνικού εισοδήματος, εξασφαλίζεται ουσιαστικά ή πολιτική ελευ­θερία…»**.
Σε αυτά τα πλαίσια η ικανότητα αντιμετώπισης των προβλημάτων δεν εξαρτάται τόσο από τα βιογραφικά και τις «συστατικές επιστολές». Ούτε από την εύνοια των Μ.Μ.Ε. η οποία είναι ικανή να κάνει «τον ταραμά χαβιάρι» και να κρύβει τα «σκουπίδια κάτω από το χαλί». Εξαρτάται κυρίως από την ρεαλιστική προσέγγιση της κατάστασης και την σωστή ανάλυση των δεδομένων ώστε με ριζοσπαστικό τρόπο και με γνώμονα πάντα το επιθυμητό να επιτυγχάνεται το εφικτό. Παραφράζοντας τον Κ. Καραμανλή ο οποίος το 1945 με αγωνία αναρωτιόταν: «Όταν όμως θάχει σβήσει η εντύπωση από τα Δεκεμβριανά και θάχει τερματισθεί η εθνική μας κρίση, τι θα είναι εκείνο που θα μας συνδέσει με τη λαϊκή ψυχή;», οι αρμόδιοι πρέπει να έχουν διαρκώς στο μυαλό τους ότι, όταν θα έχει σβήσει η εντύπωση από την νίκη στις εκλογές και θα έχει επιτευχθεί η ανάταξη της οικονομίας κάτι σημαντικό θα πρέπει να συνδέει την παράταξη με την λαϊκή ψυχή. Οφείλουν επομένως -με σεβασμό στην ιστορία της παράταξης και τους δημιουργούς της- να παραμείνουν προσηλωμένοι στις ιδεολογικές αρχές μας, οι οποίες παραμένουν αναλλοίωτες και δικαιωμένες από τις ιστορικές εξελίξεις.
*Κ. Καραμανλής (1945)                           **Από την ιδρυτική διακήρυξη της Ν.Δ.
Αντωνάκος Αντώνης
24-07-2019
Τρίτη, 23 Ιουλίου 2019 01:58

Επίλογος του Αντώνη Αντωνάκου

Γράφτηκε από

 

Επίλογος.
Το «έργο» παίζεται σε sequels, με χορηγούς και κομπάρσους τους πολίτες. Το εισιτήριο –πληρώνεται πάντα κατόπιν εορτής- έχει αποδειχθεί πανάκριβο. Παρ’ όλα αυτά, το «φιλοθεάμον» κοινό επιμένει να παρακολουθεί το «σήριαλ», έστω και αν ενίοτε αφήνει να μεσολαβήσουν «παρενθέσεις», έτσι για ποικιλία. Βεβαίως καμιά «παρένθεση», όταν ανοίγει, δεν αναγνωρίζει τον εαυτό της ως τέτοια. Όμως το ερώτημα δεν είναι αν ο «ξενοδόχος» έχει ερωτηθεί αλλά αν έχει αλλάξει μυαλά. Αν έχει ωριμάσει.

 

Πριν από 4 δεκαετίες, πριν τεθεί η «Δεξιά στο χρονοντούλαπο της ιστορίας» το δημόσιο χρέος ήταν μόλις 26,7% του ΑΕΠ. Μετά από 7 χρόνια οι ίδιοι ομολογούσαν: «μπήκε ήδη σε λειτουργία ο αυτόματος πιλότος του δημοσίου χρέους και άλλων ανελαστικών κονδυλίων, που επηρεάζουν αυτόνομα τη διαμόρφωση του προϋπολογισμού, ανεξάρτητα, δηλαδή, από την κυβερνητική βούληση» (Α. Λάζαρης υπόμνημα στον Παπανδρέου, 10/6/1988). Την ίδια ώρα, σε επιβεβαίωση του «ασύμμετρου» πολιτικού αμοραλισμού, δινόταν η χαριστική βολή στην οικονομία με το σύνθημα «Τσοβόλα δώστα όλα…». Ο πρώην Υπουργός Οικονομικών δεν ήταν ο πρώτος, τρία χρόνια πριν, ο πρόεδρος της Τ.τ.Ε. επισκέφτηκε τον Ανδρέα και λέγοντας του: «Κύριε πρόεδρε, αν συνεχίσουμε την ίδια πορεία θα χρεοκοπήσουμε. Θα έχουμε στάση πληρωμών. Το έλλειμμα του ισοζυγίου πληρωμών πλησιάζει το 10% του ΑΕΠ και η Τράπεζα συντόμως δεν θα έχει ταμείο να πληρώσει». Φυσικά οι ενημερώσεις και οι προειδοποιήσεις ήταν περιττές. Ήξερε αλλά ενδιαφερόταν μόνο για το χειροκρότημα και την εξουσία.
Αυτή ήταν η -σε δύο συνέχειες- πρώτη φορά της «παρδαλής Αριστεράς» στην διακυβέρνηση του τόπου. Η μεταλλαγή του ΠΑ.ΣΟ.Κ. σε ένα φυσιολογικό αστικό κόμμα ήταν όχι μόνο αργή αλλά και επιφανειακή. Το «βαθύ ΠΑ.ΣΟ.Κ.» ποτέ δεν χώνεψε τις προσπάθειες των «εκσυγχρονιστών». Αν αυτοί δεν είχαν την «δομική συμμαχία» με την διαπλοκή θα «είχαν πάει αδιάβαστοι». Η «ανακοπή» της κάθετης πτώσης, η χλωμή προσπάθεια συνέχισης της πολιτικής εξορθολογισμού που είχε ξεκινήσει η κυβέρνηση Μητσοτάκη, δεν ήταν ικανές να αλλάξουν την εικόνα αφού η αδυναμία χαλιναγώγησης των «παράκεντρων» της εξουσίας φρέναρε αν δεν ακύρωνε κάθε ουσιαστική προσπάθεια. Η «ληστεία του χρηματιστηρίου» και η απόσυρση του νόμου Γιανίτση φανερώνει ποια ήταν τα «δύο αφεντικά» που υπονόμευαν και στρέβλωναν κάθε ουσιαστική και απόλυτα αναγκαία προσπάθεια εκσυγχρονισμού. Φανερώνει ότι η παρουσία μιας ομάδας ρεαλιστών στην ηγεσία είχε το ίδιο αποτέλεσμα που έχει και μια όαση στην έρημο. Δεν ήταν ικανή να αλλάξει -το βαθειά εμποτισμένο με ασύμμετρο λαϊκισμό και ανέξοδη επαναστατικότητα(;)- DNA της «Αλλαγής».
Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. της κρίσης είναι γνήσιο πνευματικό τέκνο της πολιτικής κουλτούρας που δημιούργησε το ΠΑ.ΣΟ.Κ.. Η κυβέρνηση του κυρίου Τσίπρα χτίστηκε με πολιτικά υλικά και ανθρώπινο δυναμικό προερχόμενα κατά κύριο λόγο από το ΠΑ.ΣΟ.Κ.. Φυσικά ο Αλέξης δεν είναι Ανδρέας αλλά ακόμα και αυτό μπορεί να έχει διάφορες όψεις. Όμως αυτά που διαφέρουν βασικά είναι η εποχή και οι συνθήκες. Ίσως, στο μέλλον, οι ιστορικοί θα μπορέσουν με αντικειμενικότητα να αποτιμήσουν την επίδραση που είχε ο κάθε ένας από αυτούς στις εξελίξεις. Πρόχειρα –ενδεχομένως και υποκειμενικά- μπορεί κάποιος από τώρα να θέσει τους άξονες. Ο ένας ήταν αναμφίβολα ένας από τους βασικούς αν όχι ο βασικότερος συντελεστής δημιουργίας των συνθηκών που οδήγησαν τελικά στην κρίση. Ο άλλος ήταν καθαρό και αποκλειστικό δημιούργημά της. Ο ένας δημιούργησε ένα μοντέλο του οποίου, κάτω από πολύ ιδιαίτερες συνθήκες, προέκυψε ως remake ο δεύτερος.
Οι εκλογές της 7ης Ιουλίου, έστειλαν πολλαπλά μηνύματα. Απομένει να αποδειχθεί αν το πολιτικό σύστημα θα έχει την βούληση και την δύναμη να αντιμετωπίσει τις στρεβλώσεις στην λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος. Γιατί όπως αναφέρθηκε και στην αρχή του κειμένου «καμία παρένθεση», όταν ανοίγει, δεν βλέπει το «τέλος» της. Εξαρτάται από τον «ξενοδόχο», δηλαδή από τον «κυρίαρχο»(;) λαό –και όχι μόνο- το πότε θα πέσουν οι τίτλοι τέλους. Εξαρτάται από την συμπεριφορά και την ωριμότητά του ακόμα και πριν κληθεί ξανά να επιλέξει την ηγεσία του. Εξαρτάται από τον βαθμό συνειδητοποίησης των βαθύτερων αιτίων της κρίσης και την αναγνώριση και των δικών του ευθυνών. Αυτή η, απόλυτα αναγκαία ωστόσο, ωριμότητα δυστυχώς δεν είναι ακόμα ανιχνεύσιμη ούτε στους πολίτες ούτε στους θεσμούς συλλογικής εκπροσώπησης. Επομένως η ευθύνη για μια ακόμα φορά ανήκει στην πολιτική ηγεσία. Κυβέρνηση και αντιπολίτευση οφείλουν να συμπεριφερθούν με υπευθυνότητα αποδεικνύοντας ότι η εξουσία δεν είναι αυτοσκοπός αλλά μέσο για την εξυπηρέτηση του Έθνους και των πολιτών. Είθε το πολιτικό μας σύστημα να αποδείξει, έστω και με καθυστέρηση 45 ετών, ότι δικαιούμαστε να λέμε ότι πολιτισμικά η «Ελλάδα ανήκει στη Δύση» και όχι στους «αδέσποτους» Έλληνες.
   Έγραψα αυτό το κείμενο θέλοντας να βάλω έναν επίλογο στο κύκλο των σχολίων που ξεκίνησε με την αναρρίχηση του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. στην εξουσία. Αφού το είχα ολοκληρώσει ανέτρεξα στο πρώτο κείμενο αυτής της σειράς των άρθρων –υπό τον γενικό τίτλο «Πρώτη Φορά Αριστερά»- το οποίο είχε γραφεί στις 9/2/2015, εννιά ημέρες μετά την ανάληψη της εξουσίας από τον Αλέξη Τσίπρα. Το κείμενο με τον τίτλο «Η Μεγάλη Δημοκρατική Παράταξη.» κατέληγε με την φράση:
«Εμπρός λοιπόν Αλέξη, η «Μεγάλη Δημοκρατική Παράταξη» ποτέ δε θα πεθάνει όσο υπάρχουν ψεκασμένοι. Απλώς αλλάζει καπετάνιο και πλήρωμα.
Και το παραμύθι αρχίζει από την αρχή…».
 
Η ενόχληση που θα προκαλέσει σε ορισμένους, αμύντορες της «σοφίας του λαού», η πιο πάνω φράση ίσως αμβλυνθεί από το «Ἕλληνες ἀεί παῖδές ἐστε» αφού ως γνωστόν η παιδικότητα δεν συνοδεύεται μόνο από την αθωότητα αλλά, μεταξύ άλλων, και από την ακόρεστη αγάπη για τα παραμύθια. Για το «νερό του Καματερού», για τον «Τρίτο Δρόμο», για το «σκισμένο μνημόνιο», για τις «επιστολές του Ιησού».
Επίλογος λοιπόν. Όχι στο remakeτης «Αλλαγής» με τον τίτλο «Πρώτη Φορά Αριστερά», αλλά στον κύκλο των άρθρων που έγραψα κατά την διάρκεια της διακυβέρνησης της χώρας από τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α.. Με την ελπίδα ότι η σημερινή κυβέρνηση, αλλά και η αντιπολίτευση, θα ενστερνιστεί ότι, όπως είχε ορίσει ο Μπίσμαρκ, η πολιτική «είναι η τέχνη του εφικτού» που ασκείται με υπευθυνότητα προς όφελος του Έθνους και του κοινωνικού συνόλου. Ο νέος κύκλος άρθρων-σχολίων που θα ακολουθήσει θα έχει ακριβώς αυτόν τον τίτλο αφού πράγματι η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού και όσο λάθος κάνουν αυτοί που αποδίδουν στη φράση δύναμη απαράβατου δόγματος άλλο τόσο λάθος κάνουν και εκείνοι που, καλοπροαίρετα, προσπαθούν να την ακυρώσουν αποδίδοντάς της άρωμα ηττοπάθειας, συμβιβασμού και αδράνειας.
Η πολιτική ως η «τέχνη του εφικτού» δικαιώνεται από τα αποτελέσματα των Βαλκανικών Πολέμων, δικαιώνεται από την οικονομική ανάπτυξη της Ελλάδας –προτού η «ύβρις», υπονομεύοντάς την, οδηγήσει τελικά στην χρεωκοπία-, δικαιώνεται από την ένταξη της Ελλάδας στην Ε.Ε., δικαιώνεται από την ένταξη της Κύπρου στην Ε.Ε.. Η πολιτική της ανερμάτιστης βουλησιαρχίας, των ελκυστικών αλλά ουτοπικών οραμάτων, της τυχοδιωκτικής διασπάθισης του μέλλοντος οδηγεί είτε κατ’ ευθείαν στην «κόλαση» είτε σε επώδυνες κυβιστήσεις.
Αντωνάκος Αντώνης
15-07-2019

 

 
Την πρωτοχρονιά του 1068 ο 45χρονος Ρωμανός Διογένης εστέφθη Αυτοκράτωρ Ρωμαίων, ονειροπολώντας να αναβιώσει την δόξα και χαμένη δύναμη της Αυτοκρατορίας, σχεδιάζοντας να απαλλάξει τα Θέματα (επαρχίες) της Μικράς Ασίας από τις επιδρομές των Σελτζούκων Τούρκων, χωρίς να διαθέτει τα αξιόμαχα φουσάτα των προηγούμενων Στρατηγών –Αυτοκρατόρων, ή την υποστήριξη των πολιτικών της Βασιλεύουσας, οι οποίοι σχεδίαζαν να τον εκθρονίσουν.
 
Ο προηγούμενος αυτοκράτωρ, Κωνσταντίνος Ι Δούκας, είχε πεθάνει σε προχωρημένη ηλικία στις 21 Μαΐου 1067, αφήνοντας ως διάδοχο, τον ανήλικο γιό του Μιχαήλ και την 30χρονη όμορφη σύζυγό του Ευδοκία Μακρεμβολίτισα, η οποία ασκούσε την αντιβασιλεία χάριν του γιού της. Η Αυγούστα είχε απομείνει πλέον μόνη, ανασφαλής και περιστοιχισμένη από μία φατρία δολοπλόκων πολιτικών, για να κυβερνήσει μία τεράστια Αυτοκρατορία της οποίας οι επαρχίες μαστίζονταν από εχθρικές επιδρομές.

Στο πρόσωπο του αρρενωπού Ρωμανού Διογένη δεν άργησε να βρει έναν ιδανικό Αυτοκράτορα ο οποίος θα ανελάμβανε με πυγμή τα διοικητικά, στρατιωτικά και πολύ περισσότερο, τα συζυγικά καθήκοντα. Ψηλός, ξανθός, εύρωστος, με φωτεινό, ελαφρά ειρωνικό βλέμμα και αριστοκρατικό παρουσιαστικό, ο Ρωμανός ήταν ένας ιδιαίτερα γοητευτικός άνδρας, του οποίου «…ακόμη και η αναπνοή ήταν ευγενική, αν όχι θεία», σύμφωνα με τα λόγια χρονογράφου της εποχής.
Καταγόταν από επιφανή οικογένεια στρατιωτικών της Καισαρείας στην Καππαδοκία και το 1064, ως Δούκας της Σαρδικής (Σόφια), είχε αποκρούσει τις επιδρομές των Πετσενέγων, απωθώντας τους πέρα από τον Ίστρο (Δούναβη). Δεν είχε κρύψει ποτέ την αντιπάθειά του για τον σάπιο πολιτικό κόσμο της Βασιλεύουσας ο οποίος διασπάθιζε τα χρήματα του Θησαυροφυλακίου, με λαιμαργία ίδια με εκείνη που οι Τούρκοι λεηλατούσαν τα σύνορα. Αυτά ήταν χρήματα που προέρχονταν από φόρους των χωρικών που έβλεπαν τις καλύβες τους να πυρπολούνται και τα παιδιά τους να οδηγούνται αλυσοδεμένα στα Τούρκικα σκλαβοπάζαρα. Τώρα βέβαια, διοχετεύονταν σε αμεσότερες κρατικές ανάγκες, όπως οι επαύλεις των συγκλητικών.
Οι κυριότεροι εκπρόσωποι της αντιστρατιωτικής φατρίας, ο Καίσαρας Ιωάννης Δούκας, αδελφός του εκλιπόντος αυτοκράτορα και ο πρωθυπουργός και Υπέρτιμος των Φιλοσόφων, Μιχαήλ Ψελλός, είχαν πολλούς λόγους να μισούν θανάσιμα τον Ρωμανό. Ο πρώτος ήταν άνθρωπος μειωμένης πνευματικής οξυδέρκειας την οποία υποκαθιστούσε με ανεξάντλητα αποθέματα κακίας. Θεωρούσε τον Ρωμανό έναν σφετεριστή, ο οποίος είχε στερήσει τον θρόνο από την δυναστεία του. Ο μακαρίτης ο αδελφός του αντιπαθούσε τις στρατιωτικές υποθέσεις και απέφευγε τους πολέμους. Τώρα, είχε εμφανιστεί αυτός για να προκαλέσει πολεμικό πανικό, να ξεσηκώσει στρατιές και να κηρύξει πολέμους.
Ο Ψελλός αντίθετα ήταν ένας ευφυέστατος άνθρωπος. Είχε μελετήσει βαθιά την ανθρώπινη φύση, διέκρινε αμέσως τα ταλέντα, τις αδυναμίες και τα πάθη που κυβερνούσαν έναν άνθρωπο. Με όπλα την ψυχολογία, την κολακεία και την ραδιουργία, είχε ξεκινήσει από παραδυναστεύων αυλοκόλακας για να εξελιχθεί σε αξεπέραστο χειραγωγό ανδρείκελων της εξουσίας. Γνώριζε καλά τους ανθρώπους σαν τον Ρωμανό: ματαιόδοξοι στρατιωτικοί οι οποίοι κέρδιζαν κάποιες εφήμερες δόξες και κατόπιν τις χρησιμοποιούσαν σαν επιχειρήματα για να παρουσιαστούν σαν γνώστες της «στρατηγικής τέχνης» ή «σωτήρες της Αυτοκρατορίας», ενώ στη πραγματικότητα διαιώνιζαν αχρείαστους πολέμους.

Ο Ρωμανός από την άλλη δεν ήταν άνθρωπος χωρίς ελαττώματα. Η σύνεση και η μετριοπάθεια δεν ανήκαν στις αρετές του. Ήταν αλαζόνας και είχε αυξημένη την αίσθηση της προσωπικής του αξίας. Ταυτόχρονα όμως ήταν γενναίος στρατηγός και ικανός ηγέτης. Συνειδητοποιούσε την βαρύτητα της Σελτζουκικής απειλής και περιφρονούσε όσους δεν είχαν πιάσει ξίφος στα χέρια – δίκαια αφού ότι είχε επιτύχει μέχρι τότε, το είχε επιτύχει πολεμώντας. Εργαζόταν άοκνα για την πολιτική και στρατιωτική εξυγίανση του κράτους και δεν είχε καμία πρόθεση να μετατραπεί σε σιωπηλό μάρτυρα της σήψης.
Μετά τον θάνατο του Βασίλειου Β΄, μια σειρά εννέα Αυτοκρατόρων, είχε κατορθώσει μέσα σε 40 χρόνια αυτό που δεν είχαν καταφέρει αναρίθμητοι βαρβαρικοί λαοί επί 650 χρόνια……………..να διαλύσουν την Αυτοκρατορία. Οι συνοριακές φρουρές σταδιακά αποσύρονταν, τα ανατολικά Θέματα αφέθηκαν στη μοίρα τους. Τώρα μόνος του εκείνος τάραξε τα στάσιμα νερά της γενικής αδιαφορίας και εναντιώθηκε στους αρνησιπάτριδες πολιτικούς. Ο αγώνας του θα ήταν αιματηρός και μοναχικός. Για τον αυτοκράτορα Ρωμανό Δ΄ Διογένη η σωτηρία της Αυτοκρατορίας ήταν ζήτημα αρχής – και θανάτου.
Οι στρατιωτικές προετοιμασίες του Ρωμανού και η φήμη για την ανδρεία του, έπεισαν τον Αλπ Αρσλάν ότι δεν θα ήταν συνετό να αναμετρηθεί με τον αυτοκρατορικό στρατό σε μάχη εκ παρατάξεως, γι’ αυτό οπισθοχώρησε προς το εσωτερικό της Ιβηρίας. Έδωσε όμως εντολή σε δύο μοίρες ιππικού να εφορμούν σε κατάλληλες περιστάσεις προς το εσωτερικό της μικρασιατικής ενδοχώρας και σε συνδυασμό με τούς Σαρακηνούς, να προκαλούν σύγχυση στον αργοκίνητο Ελληνικό στρατό. Βλέποντας ο Βασιλέας την απροθυμία του σουλτάνου για μάχη, κατευθύνθηκε προς την ορεινή περιοχή του θέματος του Λυκανδού της Καππαδοκίας, ώστε να αναπαύσει το στράτευμα κατά τούς θερινούς μήνες και να εκστρατεύσει από εκεί κατά των Σελτζούκων της περιοχής του Χαλεπίου πού ερήμωναν την Κιλικία και την Βόρεια Συρία.
Τον Σεπτέμβριο του έτους 1068 ομάδα Τούρκων επιδρομέων εισέβαλε και κατέστρεψε εντελώς αιφνιδιαστικά τήν Νεοκαισάρεια του Πόντου. Ο Μιχαήλ Ατταλειάτης στο παρακάτω απόσπασμα μας περιγράφει αναλυτικά το περιστατικό.
Σύμφωνα λοιπόν με αυτή την περιγραφή του Ατταλειάτη πού συνόδευε τον Αυτοκράτορα, οι Τούρκοι αποσύρονταν μέσα από τα εδάφη της Αυτοκρατορίας με αργό ρυθμό και έφεραν μαζί τους πλούσια λεία σε λάφυρα και αιχμαλώτους. Ο Ρωμανός μόλις το πληροφορήθηκε πήρε μαζί του ελαφρύ ιππικό και κάνοντας μία ξέφρενη πορεία μέσα από ορεινά μονοπάτια, έφτασε ύστερα από οκτώ ημέρες τούς επιδρομείς και κατέπεσε πάνω τους. Οι εχθροί αιφνιδιάστηκαν και κατεσφάγησαν ενώ οι αιχμάλωτοι ελευθερώθηκαν και ο γενναίος αυτοκράτορας επανέκαμψε στην Σεβάστεια την πρώτη Οκτωβρίου 1068.
Τον Νοέμβριο το στράτευμα των Βυζαντινών προσέγγισε την Ιεράπολη, σημαντική εμπορική πόλη στο δρόμο πού συνέδεε την Αντιόχεια και την Έδεσσα (Ούρφα) με το Χαλέπιον. Η φρουρά και οι κάτοικοι της πόλης την εγκατέλειψαν έντρομοι, παρέμεινε όμως υπό τον έλεγχο των Σαρακηνών η Ακρόπολη η οποία περιστοιχιζόταν από πελώρια τείχη. Ο Ρωμανός δεν επιθυμούσε την παράταση της πολιορκίας και ύστερα από διαπραγματεύσεις με τούς πολιορκημένους, τις οποίες εκ μέρους των Βυζαντινών τις διεξήγαγε ο Σύρος χριστιανός Πέτρος Λιβέλλιος, αποφασίστηκε οι Σαρακηνοί να αποχωρήσουν με τις οικογένειές τους και τα υπάρχοντά τους.
Στο μεταξύ, στα περίχωρα της Ιεραπόλεως βρίσκονταν στρατοπεδευμένα δύο τάγματα του Βυζαντινού στρατού, για να επιτηρούν την περιοχή. Εναντίον τους επιτέθηκαν οι Σαρακηνοί του εμίρη Μαχμούτ του Χαλεπίου και οι Σελτζούκοι του Αμέρ Ταχάς. Οι Ρωμηοί στρατιώτες συνετρίβησαν και κατεσφάγησαν χωρίς να σημειώσουν αξιόλογη αντίσταση, κατί πού επιβεβαιώνει ότι ο βυζαντινός στρατός δενείχε προλάβει να γίνει αξιόλογη δύναμη ενώ του έλλειπε το ηθικό και η ψυχολογία εν τη απουσία του ίδιου του αυτοκράτορα.
Ο Ρωμανός, λυπημένος αλλά και εξοργισμένος από την συντριβή των δύο ταγμάτων, επανήλθε στο εκτός των τειχών της Ιεραπόλεως, στρατόπεδο. Το κλίμα ηττοπάθειας είχε κλονίσει το βυζαντινό στράτευμα και μόνο το τάγμα των Καππαδοκών, των καλύτερων μαχητών της αυτοκρατορίας, και το πιό πιστό στον Καππαδόκη ηγέτη τους, ήταν ετοιμοπόλεμο και με υψηλό ηθικό. Οι ώρες ήταν κρίσιμες διότι Άραβες και Τούρκοι είχαν περικυκλώσει το Ελληνικό στρατόπεδο και κάλπαζαν δαιμονισμένα γύρω από αυτό, επιδεικνύοντας τα κομμένα κεφάλια των στρατιωτών πού είχαν σκοτωθεί στην τελευταία μάχη.
Ο ατρόμητος αυτοκράτορας δεντα έχασε ούτε στιγμή, και αμέσως άρχισε να καταστρώνει το σχέδιο επίθεσης. Γνώριζε πού καλά ότι ο αιφνιδιασμός ήταν η μόνη διέξοδος και όταν οι άνδρες του είχαν τον ίδιο επικεφαλής, να μάχεται σάν απλός στρατιώτης, αγωνίζονταν με ορμή και αποφασιστικότητα. Όταν λοιπόν τελείωσαν οι προετοιμασίες, χωρίς βούκινα και σάλπιγγες, άνοιξαν οι πύλες του στρατοπέδου και εξήλθε πρώτο το ιππικό, σχηματίζοντας με τούς κατάφρακτους ιππείς τρείς φάλαγγες. Επικεφαλής της μεσαίας, ήταν όπως πάντα ο ίδιος ο Αυτοκράτορας. Αμέσως μετά ακολουθούσε το πεζικό. Ήταν 20 Νοεμβρίου του έτους 1068 όταν σύσσωμο το στράτευμα κινήθηκε προς τα εμπρός. Άστραψαν κάτω από τον εκτυφλωτικό ήλιο οι αλυσιδωτοί θώρακες, οι περικεφαλαίες και οι αιχμές των δοράτων. Η κατάφρακτη μάζα των Βυζαντινών ιπποτών σαν έμβολο εισχώρησε βαθιά στην παράταξη των Αράβων και των Τούρκων.

Τα σώματα των εχθρών έπεφταν σαν τα στάχυα και η σφαδάζουσα μάζα τους τράπηκε σε άτακτη φυγή. Επακολούθησε μανιώδης καταδίωξη και χιλιάδες νεκροί σωριάζονταν στο έδαφος. Ξαφνικά ο Ρωμανός διέταξε την διακοπή της καταδίωξης και την επιστροφή στο στρατόπεδο, φοβούμενος αιφνιδιαστική αντεπίθεση. Με δεδομένη την αμφιλεγόμενη μαχητική αξία των στρατιωτών του ίσως να είχε δίκιο γι’ αυτή του την απόφαση, αλλά δέχτηκε έντονες επικρίσεις από εχθρούς και φίλους, και δυστυχώς είχε πολλούς εχθρούς και μέσα στο στράτευμα και στην Βασιλεύουσα. Ενας από αυτούς ήταν ο Ανδρόνικος Δούκας, γιός του Ιωάννη Δούκα ο οποίος ήταν ένας από τούς στρατηγούς πού είχε μαζί του ο Ρωμανός και ο οποίος δούλευε για τον Ψελλό και υπέσκαπτε αθόρυβα το έδαφος κάτω από τα πόδια του Αυτοκράτορα.
Στην συνέχεια ο Διογένης εγκατέστησε ισχυρή φρουρά στην Ιεράπολη, ενώ προέβη στον εποικισμό της με Αρμένιους και Έλληνες. Ο στόχος του ήταν να δημιουργήσει μία ζώνη ασφαλείας στή βυζαντινοσυριακή μεθόριο, ώστε να παρεμποδίζει διεισδύσεις εχθρικών στρατευμάτων προς το εσωτερικό της Αυτοκρατορίας. Δεν τα κατάφερε διότι οι παρενοχλήσεις από το ευέλικτο και ταχύ αραβικό ιππικό ήσαν συνεχείς. Έτσι αφού κατέλαβε το ισχυρό οχυρό Αρτάχ κατευθύνθηκε βορειοδυτικά προς την Αλεξανδρέττα (Ισκεντερούμ), περνώντας μέσα από το δύσβατο ορεινό πέρασμα του Αμανού όρους πού διαχωρίζει την Συρία και την Κιλικία. Από την Αλεξανδρέττα κινήθηκε βόρεια και διήλθε από το μοναδικό πέρασμα της οροσειράς του Ταύρου της Κιλικίας, γνωστό ως Κιλίκιαι Πύλαι με προορισμό την Καππαδοκία. Από την πορεία αυτή πού έγινε το μήνα Δεκέμβριο του 1068, εξαιτίας του ψύχους και των γκρεμών χάθηκαν αρκετοί στρατιώτες και κινδύνεψε να σκοτωθεί και ο ίδιος ο ιστορικός Ατταλειάτης.
Κατά το διάστημα πού ο Ρωμανός είχε εμπλακεί στις πολεμικές επιχειρήσεις κατά των Αράβων στην βόρεια Συρία, οι Τούρκοι δεν έχασαν τον καιρό τους και εισέβαλαν στην περιοχή της Μελιτηνής (Μαλάτιας) καταστρέφοντας την ενδοχώρα. Ο διοικητής των δυνάμεων αυτής της περιοχής, ονόματι Αυσινάλιος, ήταν ανίκανος και άτολμος. Δεδομένου και του χαμηλού ηθικού του βυζαντινού στρατού, ο οποίος δεν μαχόταν με αποφασιστικότητα όταν δεν ηγείτο ο ίδιος ο αυτοκράτορας, τα στρατεύματα πού στάθμευαν στην Μελιτηνή άφηναν ανενόχλητους τους Τούρκους ιππείς να λεηλατούν και τελικά να καταλάβουν και τή σημαντική πόλη του Αμορίου. Ο πληθυσμός της πόλεως αυτής σφαγιάστηκε ανηλεώς και τότε μόνο ο βυζαντινός διοικητής στράφηκε κατά των εισβολέων. Αλλά επειδή όπως μνημονεύει και ο Σκυλίτζης «βέλτιον λέοντα άρχειν ελάφων ήπερ λεόντων έλαφον» οι Ρωμηοί στρατιώτες κατετροπώθηκαν στή διάβαση του Τζαμανδού, από υποδεέστερες εχθρικές δυνάμεις και υποχώρησαν έντρομοι. Ο Ρωμανός απογοητευμένος από την ανεπάρκεια των διοικητών του επέστρεψε στή Βασιλεύουσα, τον Ιανουάριο του 1069.
O Έλληνας Βασιλέας χωρίς να πετύχει κάποια αποφασιστική νίκη, κατάφερε να αναχαιτίσει μερικώς την ορμή των Σαρακηνών και των Σελτζούκων. Σε όσες μάχες ηγείτο ο ίδιος οι εχθροί τρέπονταν σε φυγή, ενώ η κατάληψη των πόλεων της Ιεραπόλεως και του Αρτάχ έφεραν κάποια ανακούφιση στους κατοίκους της Κιλικίας και της Αντιοχείας. Η επιστροφή του στην Κωνσταντινούπολη συνοδεύτηκε από αλαζονική συμπεριφορά εκ μέρους του εναντίον της ηγεσίας του Πολιτικού Κόμματος και της συζύγου του Ευδοκίας. Απασχολήθηκε με τα διοικητικά θέματα του κράτους για δύο μήνες, αλλά οι ακούραστοι Σελτζούκοι επανέλαβαν τις επιδρομές τους στην Ανατολία, με συνέπεια, όπως αναφέρει στο παρακάτω εδάφιο ο Ψελλός, ο Ρωμανός να ετοιμαστεί για νέα εκστρατεία.
Αναχωρεί λοιπόν ο Αυτοκράτορας από την Πρωτεύουσα τον Απρίλιο του 1069, έχοντας επιπλέον να αντιμετωπίσει και την ανταρσία του μισθοφόρου Νορμανδού Κρισπίνου, ο οποίος στασίασε και άρχισε να ληστεύει τούς φοροεισπράκτορες και τούς κατοίκους του θέματος των Αρμενιακών. Ο Ρωμανός διέπλευσε την Προποντίδα και κατευθύνθηκε προς το Δορυλαίον (Εσκί Σεχίρ). Στή νέα εκστρατεία συμμετείχε ο Ατταλειάτης και σύμφωνα με την παραπάνω περιγραφή και ο Ψελλός. Έφθασε στην πολύπαθη πρωτεύουσα της Καππαδοκίας, την Καισάρεια, και κατόπιν στην Λάρισα. Εκεί πληροφορήθηκε ότι οι Τούρκοι ερήμωναν την χώρα και απέστειλε εναντίον τους μία προφυλακή η οποία συνετρίβη. Ακολούθησε ο Ρωμανός επικεφαλής της κύριας στρατιάς.
Οι εχθροί όμως συνεχώς παραμόνευαν, κάτι πού η μορφολογία των οροπεδίων και των μικρών λόφων της Καππαδοκίας το επιτρέπει, και αργά το βράδυ περικύκλωσαν τούς Ρωμηούς στρατιώτες οι οποίοι ταλαιπωρημένοι από την πεζοπορία είχαν στρατοπεδεύσει και ξεκουράζονταν. Ενώ πάλι επακολούθησε πανικός στο Βυζαντινό στρατόπεδο, ο ψύχραιμος ηγέτης της Ρωμηοσύνης διέταξε επίθεση. Ο κάμπος δονήθηκε από τις οπλές του κατάφρακτου Ελληνικού ιππικού και το ποδοβολητό των ταγμάτων του πεζικού. Η μάχη ήταν σκληρή και με απώλειες αμφοτέρων των παρατάξεων. Οι Σελτζούκοι πάντα μηχανεύονταν το ίδιο τέχνασμα. Έκαναν ότι υποχωρούσαν, τούς ακολουθούσαν αυτοκρατορικά τμήματα και όταν η αργοκίνητη Βυζαντινή στρατιά διεσπάτο έκαναν μεταβολή και με ενισχύσεις πού εμφανιζόταν από το πουθενά έκαναν αντεπίθεση. Έτσι έγινε και σε αυτή την μάχη οι Βυζαντινοί όμως, χάρις την βοήθεια των μισθοφόρων Φράγκων (Γερμανών και Νορμανδών) κατάφεραν να αποκρούσουν και να απωθήσουν τούς εχθρούς.
Ακολούθησε σύσκεψη στην οποία ο Ρωμανός πρότεινε να τερματίσουν την εκστρατεία, αφού η Καππαδοκία είχε εκκενωθεί πλήρως από τούς επιδρομείς και μόνο ο Ατταλειάτης διεφώνησε και πρότεινε στον Αυτοκράτορα να κτυπήσουν σε εχθρικό έδαφος, προκειμένου να πληγούν καίρια τα ορμητήρια των εισβολέων. Σαν τέτοιο προτάθηκε το Χλιάτ της Αρμενίας, πλησίον της λίμνης Βαν. Στον Ρωμανό προκάλεσε εντύπωση η πρόταση του Ατταλειάτη και ανήγγειλε στους στρατιώτες του ότι η εκστρατεία θα συνεχιζόταν. Αφού διέβη τον Ευφράτη, έφθασε στην Ρωμανόπολη του θέματος της Μεσοποταμίας και εισήλθε στις εκεί ορεινές διαβάσεις. Στο σημείο αυτό έκανε το μοιραίο λάθος να διχοτομήσει τή στρατιά σε δύο μέρη από 15000 άνδρες το καθένα. Στο πρώτο μέρος έδωσε την αρχηγία στον Αρμένιο Φιλάρετο και με το υπόλοιπο ακολούθησε ο ίδιος.
Ο Φιλάρετος, γνώστης της περιοχής θα προπορεύοταν για να αιφνιδιάσει το Χλιάτ και θα ερχόταν ως επικουρία ο Ρωμανός. Όμως ο Βυζαντινός στρατός δεν είχε το ίδιο αγωνιστικό φρόνημα, όταν δεν διοικούσε ο ίδιος ο Βασιλέας και παρά την αριθμητική του υπεροχή το στράτευμα του Φιλάρετου συνετρίβη και υποχώρησε άτακτα προς το μέρος πού ερχόταν ο Ρωμανός, ο οποίος περισυνέλλεξε τούς φυγάδες. Έτσι ματαιώθηκε άδοξα η εκστρατεία προς την Αρμενία, και σαν να μην έφτανε αυτό οι Τούρκοι ξεχύθηκαν πάλι προς την Καππαδοκία συνεχίζοντας το καταστρεπτικό τους έργο. Ο στρατός χωρίς τον Ρωμανό δεν πολεμούσε. Δεν είχε απαλλαγεί από το σύμπλεγμα κατωτερότητας έναντι των Τούρκων, πού είχε καλλιεργηθεί μετά τις αλλεπάλληλες ήττες πού υπέστη την περίοδο του ανίκανου Κωνσταντίνου Ι’ Δούκα (1059-1067).
Οι Τούρκοι ανενόχλητοι κατέλαβαν την πρωτεύουσα της Λυκαονίας, Ικόνιο την λεηλάτησαν, σφαγίασαν τον πληθυσμό της και αποχώρησαν με κατεύθυνση το Χαλέπιον μή πλήθος από λάφυρα και αιχμαλώτους, ενώ ο αυτοκρατορικός στρατός ακολουθώντας την διαδρομή δια μέσου των θεμάτων της Κολωνείας, Αρμενιακών, Σεβάστειας, Καισάρειας τούς κατεδίωκε. Παράλληλε ειδοποίησε τα Αρμενικά τάγματα του γενναίου Δούκα της Αντιοχείας Χατατούριο, ότι καταφθάνει ο εχθρός. Οι Αρμένιοι φύλακες των διαβάσεων της Σελεύκειας (Ισαυρίας) έστησαν ένεδρα στούς Σελτζούκους και κυριολεκτικά τούς αποδεκάτισαν. Στο τέλος του 1069, ο Ρωμανός επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη, τερματίζοντας μία ακόμα εκστρατεία.
Μετά από τόσες λυσσαλέες αναμετρήσεις το Ελληνικό κράτος δεν είχε καταφέρει να απαλλαγεί από τούς Τούρκους εισβολείς, αλλά ούτε αυτοί είχαν καταφέρει κάποιο μοιραίο κτύπημα εναντίον του. Σύμφωνα με τον Ψελλό: «Εγεγόνει δέ ουσ’ ο δεύτερος αυτώ πόλεμος έχων τι του προτέρου πλέον, αλλ’εν ίση τη στάθμη και πάντη ισόρροπος ει δέ κατά μυρίους μέν ημείς πίπτοιμεν, δύο δέ ή τρείς αλοίεν πολέμιοι, ου νενικήμεθα, και πολύς εφ’ημίν κατά των βαρβάρων ο κρότος«. Στο μεταξύ στην Βασιλεύουσα οι σχέσεις του Ρωμανού με τούς αριστοκράτες και τούς αυλικούς χειροτέρευε ημέρα με την ημέρα.
O Kαππαδόκης Βασιλέας δεν ακολούθησε την τακτική τού Βασιλείου του Β’ να απαλλαγεί τελείως από τα παράσιτα πού έτρωγαν το σώμα της αυτοκρατορίας και να δυναμώσει την θέση του στον θρόνο, κάτι πού θα το πλήρωνε στή συνέχεια ακριβά ο ίδιος αλλά και όλη η Ρωμηοσύνη. Το τρίτο έτος της βασιλείας του (1070) ο Διογένης παρέμεινε στην Θεοφύλακτη και ανέθεσε στο νεαρό Μανουήλ Κομνηνό την καθιερωμένη κατά των Τούρκων και Αράβων εκστρατεία. Ο Μανουήλ ήταν ανιψιός του πρώην αυτοκράτορα Ισαάκιου Κομνηνού (1057-1059), και αδελφός του μετέπειτα αυτοκράτορα Αλέξιου Κομνηνού (1081-1118). Οι Κομνηνοί ήταν εξέχουσα στρατιωτική οικογένεια και κατάγονταν από την Κασταμονή της Παφλαγονίας.
Ο γενναίος και νεότατος Μανουήλ αναχώρησε για το ανατολικό μέτωπο και σάν κέντρο των επιχειρήσεων κατέστησε την Καισάρεια, δεύτερη γραμμή αμύνης την Μελιτηνή και τρίτη γραμμή το πέρασμα του Τζαμανδού. Η σύνεση και η ευφυΐα του νεαρού στρατηγού, καθώς και οι στρατιωτικές του νίκες κατέπληξαν τούς πάντες και σύντομα κέρδισε την αγάπη και την εκτίμηση όλων, όπως βεβαιώνουν οι ιστορικοί Σκυλίτζης, Ζωναράς και Ατταλειάτης.
Στο μεταξύ ο Αλπ Αρσλάν, ο ηγέτης των βαρβάρων εισβολέων και ταυτόχρονα μία έξοχη στρατιωτική προσωπικότητα, το έτος 1070, πραγματοποίησε επιχείρηση αστραπή, και κατέλαβε το Χαλέπι του ανεξάρτητου ηγεμόνα Μαχμούτ, χωρίς αντίσταση. Ετσι τώρα πίεζε την Αυτοκρατορία και από τα νότια και από τα ανατολικά. Στο εσωτερικό της Ανατολίας εξαπέλυσε τις ορδές του, υπό την ηγεσία του νάνου πρίγκηπα Χρυσόσκουλου (κατά τον χρονικογράφο Νικηφόρο Βρυέννιο). Και ενώ ο Μανουήλ αντιμετώπιζε με επιτυχία και άνεση τις ίλες του εχθρικού ιππικού, ο Ρωμανός διέπραξε μία εγκληματική και μοιραία ενέργεια. Έστειλε χρυσόβουλο στον Μανουήλ, διατάζοντάς τον να αποσπάσει 10000 μαχητές από την στρατιά του και να τούς αποστείλει στην Ιεράπολη της Συρίας πού απειλούνταν από τούς Σελτζούκους.
Σε αυτή την ενέργεια οι Βυζαντινοί ιστορικοί απέδωσαν δόλο στον Αυτοκράτορα, κάτι πού μπορεί να αμφισβητηθεί για το λόγο ότι ο Ρωμανός συνήθιζε να διασπά το στρατό του. Οι εχθρόι αμέσως μόλις αποδυναμώθηκε η δύναμη του Κομνηνού, επιτέθηκαν και τον κατενίκησαν στην περιοχή της Σεβάστειας, ενώ πιάστηκε αιχμάλωτος ο ίδιος και οι αξιωματικοί Μιχαήλ Ταρωνίτης και Νικηφόρος Μελισσηνός. Μετά από αυτή την ήττα επαναλήφθηκε το σενάριο των προηγούμενων ετών. Οι Τούρκοι έφιπποι διέσχισαν ως πύρινη λαίλαπα το οροπέδιο της Καππαδοκίας, δηώνοντας και καταστρέφοντας πόλεις και χωριά ενώ κατέλαβαν και τις Χωνές (Αρχαίες Κολοσσές) γενέτειρα του ιστορικού Νικήτα Χωνιάτη.
Ο σουλτάνος εκμεταλλευόμενος τις ευνοϊκές συγκυρίες, δεν άφησε χρονικά περιθώρια για ανάπαυλα στο Ρωμανό. Τον Δεκέμβριο του 1070 εξαπέλυσε τούς ταχύτατους ιππείς του και κατέλαβε τις πόλεις Μάντζικερτ και Άρτσε της Αρμενίας. Σύμφωνα με τον Ψελλό: «ου γάρ ανίεσαν ούτοι υποφαινομένου του έαρος ληΐζοντες γήν των Ρωμαίων και παμπληθεί κατατρέχοντες.» Επόμενος στόχος του Αρσλάν ήταν η Έδεσσα (Ούρφα), αλλά ο Ρωμηός Βασιλέας είχε ήδη αποφασίσει να κτυπήσει τον εχθρό στα εδάφη του αντί να τον καταδιώκει σε βυζαντινό έδαφος. Έτσι έθεσε σε κίνηση την πολεμική του μηχανή, αφού προηγουμένως εξόρισε τον άσπονδο εχθρό του, Καίσαρα Ιωάννη Δούκα στην Βιθυνία.
Ο Ρωμανός αφού πέρασε την Ελενόπολη, πόλη προς τιμή της Αγίας Ελένης και μητέρας του Μεγάλου Κωνσταντίνου, στάθμευσε πρώτα στή Μαλάγγεια και μετά στο Δορύλαιο, όπου συγκέντρωνε σταδιακά τούς στρατιώτες πού θα τον ακολουθούσαν. Διέσχισε τον Σαγγάριο και προκειμένου να καταστήσει αξιόμαχη την στρατιά προέβη σε εντατικές ασκήσεις, ώστε να εξοικοιωθούν μεταξύ τους, οι πολυάριθμοι Νορμανδοί, Φράγκοι, Βαράγγοι, Χάζαροι, Κουμάνοι, Πατζινάκες, Βούλγαροι μισθοφόροι με τούς Έλληνες μαχητές. Στις αρχές Μαΐου 1071, έφθασε στην Καισάρεια όπου συνεκάλεσε πολεμικό συμβούλιο. Εκεί ειπώθηκαν πολλά επιχειρήματα από στρατηγούς, για να μήν διεκπεραιωθεί η εκστρατεία σε εχθρικό έδαφος αλλά να ακολουθήσουν την ίδια αμυντική τακτική πού ακολουθούσαν τα προηγούμενα έτη. Ο Ρωμανός όμως επέμενε να προχωρήσουν, δεδομένου ότι η αμυντική τακτική των προηγούμενων ετών ήταν ατελέσφορη.
Ο κύβος ερίφθη και η στρατιά προχώρησε μέσω Σεβάστειας και Κολωνείας προς την Θεοδοσιούπολη (Ερζερούμ), ενώ ο Βασιλέας ήλπιζε ότι αυτή η κίνηση θα ανάγκαζε τον Τούρκο σουλτάνο να έρθει σε διαπραγματεύσεις προς σύναψη συμφώνου ειρήνης. Στην Θεοδοσιούπολη συγκεντρώθηκαν Ιβηρικά, Αρμενικά και Συριακά τάγματα υπό τον Νικηφόρο Βασιλάκη. Η συνολική δύναμη της στρατιάς ανήρχετο σε 120000 άνδρες μεταξύ των οποίων εκτός από μάχιμους, υπήρχαν μηχανικοί, οπλουργοί, εργάτες, ποιμένες, σιδηρουργοί, ξυλουργοί, αμαξηλάτες, νοσοκόμοι, σαγματοποιοί και πολλοί άλλοι. Για την μεταφορά των τροφίμων χρησιμοποιήθηκαν χιλιάδες υποζύγια και άμαξες. Αρχές Ιουνίου 1071, ατελείωτες φάλαγγες εκκινούν από τή Θεοδοσιούπολη με προορισμό το Μαντζικέρτ και το Χλιάτ.
Ο Ρωμανός, όταν έφτασε μπροστά από την πόλη του Μαντζικέρτ, στις 15 Αυγούστου, πάλι διέσπασε τή στρατιά του και απέστειλε ως εμπροσθοφυλακή το Νορμανδό Ρουσέλιο και τον Ίβηρα Τραχανειώτη για να πολιορκήσουν και να καταλάβουν το Χλιάτ. Η κίνηση αυτή του Ρωμανού, επικρίθηκε από πολλούς, διότι αποδυναμώνονταν η στρατιά του, ιδιαίτερα σε καιρούς πού ο βυζαντινός στρατός δενείχε υψηλό φρόνιμα και ηθικό ενώ υπήρχε σύμπλεγμα κατωτερότητας έναντι των Μογγόλων εισβολέων ή σαυρομάτηδων, όπως αποκαλούσαν οι βυζαντινοί τούς Σελτζούκους. Η φρουρά του Χλιάτ, έντρομη απέστειλε αγγελιαφόρους στο στρατόπεδο του Αρσλάν στην Ιεράπολη για να του αναγγείλουν το τρομερό νέο.
Ο Σουλτάνος αιφνιδιάστηκε από την έξοχη στρατηγική κίνηση του αντιπάλου του και κατάλαβε ότι αν έχανε τα αρμενικά εδάφη, τή στιγμή πού αυτός ήταν στην Συρία, θα διαλυόταν τελείως η δύναμή του, το κύρος του και το κράτος του δενθα είχε πλέον μέλλον. Η αντίδρασή του ήταν ακαριαία: έστειλε παντού ταχυδρόμους ζητώντας από τούς μουσουλμάνους της Βαγδάτης, του Ισπαχάν, τούς Κούρδους του Βορείου Ιράκ, τούς Μαμελούκους της Συριακής ερήμου, βοήθεια για ιερό πόλεμο (Τζιχάντ) κατά των απίστων.
Αμέσως ξεκίνησε μία ξέφρενη πορεία για να καλύψει την απόσταση πού τον χώριζε από τα αυτοκρατορικά στρατεύματα, κατά την διάρκεια της οποίας έσκασαν από την εξάντληση πολλά άλογα. Στις 20 Αυγούστου με ξαφνική έφοδο, ο Ρωμανός κατέλαβε το Μαντζικέρτ ενώ τί ειρωνεία, την ίδια ώρα οι Ρουσέλιος και Τραχανειώτης λιποτακτούσαν και εγκατέλειπαν τον άτυχο αυτοκράτορα, ο οποίος αγνοούσε την προδοσία τους. Η αριστοκρατία της πρωτεύουσας, φαίνεται ότι έκανε καλά τη δουλειά της, έχοντας πλέον ως μοναδικό σκοπό της, την εξόντωση όχι των εισβολέων αλλά εκείνου πού προσπαθούσε να σώσει την πατρίδα του.
Στις 21 Αυγούστου, ο ηγέτης της Ρωμηοσύνης, χωρίς να γνωρίζει ότι ο δαιμόνιος σουλτάνος είχε καλύψει την τεράστια απόσταση από την Ιεράπολη μέχρι το Χλιάτ, απέστειλε μοίρα ιππικού γά ανίχνευση, υπό τις οδηγίες του Δούκα του Δυρραχίου (αρχαίας Επιδάμνου) Νικηφόρου Βρυέννιου. Αυτός δέχτηκε την επίθεση 28000 Τούρκων ιππέων και ζήτησε επειγόντως βοήθεια, την οποία ο αυτοκράτορας δεν έστελνε διότι αγνοούσε ότι ήταν δυνατό να είναι αντιμέτωπος με τόσο σημαντική εχθρική δύναμη, ενώ μάλιστα κατηγόρησε δημόσια το Βρυέννιο ως δειλό και ανίκανο. Επειδή οι εκλήσεις έρχονταν συνέχεια ο Ρωμανός έστειλε το Νικηφόρο Βασιλάκιο, Δούκα Θεοδοσιουπόλεως για βοήθεια.
Οι δύο άνδρες ένωσαν τις δυνάμεις τους και πραγματοποίησαν μία θυελλώση επέλαση κατά των Σελτζούκων, Σαρακηνών και Κούρδων αντιπάλων τους μέχρι το στρατόπεδο τους. Όμως προέκυψε ασυννενοησία και ενώ ο Βασιλάκιος συνέχιζε την καταδίωξη, ο Βρυέννιος θεώρησε ότι ήταν ασύνετο να συνεχίσει και σταμάτησε. Έτσι ο γενναίος Βασιλάκιος πού είχε προσεγγίσει το εχθρικό στρατόπεδο, δέχτηκε αντεπίθεση και χάθηκαν και οι τρείς χιλιάδες ιππείς πού τον ακολουθούσαν ενώ ο ίδιος πιάστηκε αιχμάλωτος. Ο Βρυέννιος επέστρεψε στο αυτοκρατορικό στρατόπεδο, το οποίο εκείνο το βράδυ περικυκλώθηκε από τούς εχθρούς. Σύμφωνα με τον Ατταλειάτη, εκείνη την ασέληνη νύκτα κατέλαβε πανικός τούς στρατιώτες του στρατοπέδου, όταν μάλιστα οι εχθροί σάρωσαν τούς εκτός στρατοπέδου ευρισκόμενους αναρίθμητους εμπόρους, ζητιάνους, τσαρλατάνους, θεατρίνους, πόρνες κλπ. καθώς και τούς βάρβαρους συμμάχους του Βασιλέα Πατζινάκες, Ούζους και Κουμάνους.
Το επόμενο πρωΐ της 22ας Αυγούστου 1071, ο Ρωμανός σύμφωνα με την πάγια τακτική του, όταν βρισκόταν περικυκλωμένος, εξαπέλυσε ξαφνική έξοδο και επίθεση κατά των Μουσουλμάνων. Εξερχόμενο το πεζικό σχημάτισε τετράγωνα, μέσα στα οποία είχαν τοποθετηθεί τοξότες, οι οποίοι ενώ τόξευαν τούς ιππείς του εχθρού, οι ίδιοι προστατεύονταν από τις ασπίδες του κατάφρακτου πεζικού και τις αιχμές των δοράτων. Παρά την αυτομόληση 2.000 Ούζων προς τούς Σελτζούκους ομοεθνείς τους και ενώ τα Βυζαντινά τετράγωνα δέχονταν τις ορδές του μουσουλμανικού ιππικού την μία μετά την άλλη, τα αυτοκρατορικά βέλη σκόρπιζαν τον θάνατο σε ιππείς και άλογα και έτσι οι Βυζαντινοί κατόρθωσαν μία περίλαμπρη νίκη. Αυτή η νίκη έδειξε ότι όταν ο αυτοκρατορικός στρατός πολεμούσε με οργάνωση, πειθαρχία και στηρίζονταν στούς στρατιωτικούς κανόνες οι οποίοι επί αιώνες προστάτευαν την Αυτοκρατορία, ήταν ανίκητος.

Η μάχη………..Παρασκευή 26 Αυγούστου 1071
Γράφεται η τελευταία πράξη του δράματος. Ο Ρωμανός αποφάσισε να επιτεθεί στον αντίπαλο παρατάσσοντας την στρατιά του, στην άγονη πεδιάδα του Μαντζικέρτ, βορείως της λίμνης Βαν. Σύμφωνα με την πάγια Βυζαντινή τακτική, ο στρατός χωρίστηκε σε δύο παράλληλες γραμμές, πού απείχαν η μία από την άλλη μερικές εκατοντάδες μέτρα. Η πρώτη γραμμή αποτελούσε την εμπροσθοφυλακή και το κέντρο της κατείχε ο ίδιος ο Βασιλέας με 15.000 επίλεκτα στρατεύματα. Από αυτούς 5.000 ήταν η περίφημη αυτοκρατορική φρουρά πού αποτελείτο από 3.000 κατάφρακτους ιππότες και 2.000 ιππείς, 4.000 ήταν οι ξανθοί Σκανδιναβοί, πιο γνωστοί ως Βαράγγοι και οι υπόλοιποι 6.000 ήταν οι πιστοί στον Αυτοκράτορα Καππαδόκες.
Η αριστερή πτέρυγα περιελάμβανε Μακεδόνες, Θράκες, Θεσσαλούς και Σλάβους, ενώ η δεξιά πτέρυγα Αρμενίους και Ίβηρες. Η οπισθοφυλακή της δεύτερης γραμμής είχε τις εφεδρείες και περιελάμβανε Γερμανούς μισθοφόρους, Χαζάρους, Τούρκους, Γότθους από την Κριμαία, Αλανούς του Καυκάσου, Σύρους, Κουμάνους, Πατζινάκες και μεγάλο μέρος της αριστοκρατίας της πρωτευούσης. Διοικητής της δεξιάς πτέρυγας ήταν ο Θεόδωρος Αλυάτης, στην αριστερή πτέρυγα ο Νικηφόρος Βρυέννιος και στην οπισθοφυλακή ο Ανδρόνικος Δούκας, γιός του Ιωάννη Δούκα εκπροσώπου του Πολιτικού κόμματος και της αριστοκρατίας της Κωνσταντινουπόλεως.
Βλέπουμε ότι ο Αυτοκράτορας πολεμούσε στην πρώτη γραμμή, εκθέτοντας τον εαυτό του, ενώ ο Αλπ Αρσλάν είχε εγκατασταθεί στην κορυφή ενός λόφου και από εκεί κατηύθυνε την μάχη. Ενώ έχει φτάσει η ώρα μηδέν, οι Βυζαντινοί βλέπουν έκπληκτοι να καταφθάνει αιφνιδίως στις γραμμές τους την 10η πρωινή, πρεσβεία εκ μέρους του Σουλτάνου με προτάσεις για ειρήνη. Ακολούθησε πολεμικό συμβούλιο στο οποίο επικράτησαν δύο αντίθετες απόψεις και έτσι ο Ρωμανός βρέθηκε στο τρομερό δίλημμα, να δεχτεί έναν ειρηνικό συμβιβασμό με τον Σουλτάνο ή να ξεκινήσει την πολεμική σύρραξη.
Ο αγνός πολεμιστής αντί άλλης απάντησης, φόρεσε μία απλή στρατιωτική πανοπλία γύμνωσε το ξίφος του και κάλπασε προς τα εμπρός, για να συναντήσει το πεπρωμένο πού κάποιο αόρατο χέρι είχε γράψει και το οποίο είχε αποφασίσει ότι σε λίγο θα τελείωναν όλα. Στις δύο το μεσημέρι η πελώρια αυτοκρατορική στρατιά εφορμούσε κατά του αντιπάλου. Η μάχη πού ακολούθησε ήταν σκληρή, ανθρώπινα κορμιά και άλογα σωριάζονταν στο έδαφος, και γύρω στις 7 το απόγευμα, παρατηρήθηκε αθρόα διαρροή στις τάξεις των μουσουλμάνων, σύμφωνα με τον Αρμένιο χρονικογράφο Ματθαίο από την Έδεσσα, και ο Ρωμανός προήλαυνε ακάθεκτος στην καρδιά του εχθρικού στρατεύματος, σκορπίζοντας τον θάνατο στους εχθρούς πού υποχωρούσαν πανικόβλητοι. Για να μην παρασυρθεί όμως σε παγίδα, ο Έλληνας Αυτοκράτορας, σταμάτησε την καταδίωξη και η εμπροσθοφυλακή με άψογο τρόπο, άρχισε να επιστρέφει προς τα μετόπισθεν. Η οπισθοφυλακή πού είχε μείνει αρκετά πίσω από τούς προελαύνοντες, δεν γνώριζε για ποιό λόγο επέστρεφαν τα στρατεύματα.
Τότε συνέβη η χειρότερη προδοσία στα χρόνια του Ελληνισμού και της Ρωμιοσύνης, χειρότερη και από την προδοσία του Εφιάλτη στις Θερμοπύλες, την προδοσία της Κερκόπορτας, και την προδοσία των προσκυνημένων του Νενέκου. Δυστυχώς πρέπει να συμβιβαστούμε με την πραγματικότητα πού διδάσκει η ιστορία μας………είχαμε πολλούς ήρωες οι οποίοι έδωσαν το αίμα τους για την πατρίδα και το Γένος μας, αλλά είχαμε και έχουμε πολλούς προδότες, οι οποίοι με γνώμονα την προσωπική τους ευτυχία και ματαιοδοξία πρόδωσαν και προδίδουν αυτό πού εμείς σήμερα ονομάζουμε Ελλάδα. Ο Ανδρόνικος Δούκας και η εχθρική προς τον Ρωμανό αριστοκρατία πού βρισκόταν στα μετόπισθεν, άρχισαν να διαδίδουν με αστραπιαία ταχύτητα ότι ο Αυτοκράτορας σκοτώθηκε και η εμπροσθοφυλακή οπισθοχωρούσε.
Στρέφοντας τα νώτα τους όσοι σκόρπιζαν ψευδείς ειδήσεις, άρχιζαν να καλπάζουν προς το στρατόπεδο, σκορπίζοντας τον πανικό σε ολόκληρη την οπισθοφυλακή και τις εφεδρείες. Ο Αλπ Αρσλάν από το παρατηρητήριο του, έκπληκτος είδε την Βυζαντινή στρατιά να αυτοδιαλύεται και η επέλαση του εχθρού να μετατρέπεται σε άτακτη φυγή, ενώ ο αυτοκράτορας με τα στρατεύματά του να απομονώνεται από το κυρίως στράτευμα. Σείστηκε το έδαφος από τις χιλιάδες οπλές των ίππων του Μουσουλμανικού ιππικού πού εφόρμησαν κατά του απομονωμένου και αβοήθητου Ρωμιού αυτοκράτορα. Επακολούθησε άνιση μάχη η οποία κατέληξε σε γενική σφαγή των πιό γενναίων και πιστών στρατιωτών του Ρωμανού, των Καππαδοκών και των Αρμενίων. Ο ίδιος χτυπημένος από βέλος συνέχισε να μάχεται με την ίδια μανία μέχρι πού έπεσε.

Την άλλη μέρα οι νικητές ανέσυραν τον τραυματισμένο Αυτοκράτορα και τον έφεραν ενώπιον του Σουλτάνου. Δεν πίστευε ο Αλπ Αρσλάν ότι ο άνθρωπος με τον απλό στρατιωτικό μανδύα ήταν ο Αυτοκράτορας των Ρούμ, και μόνο όταν ο Νικηφόρος Βασιλάκιος έπεσε στα πόδια του Βασιλιά του, σπαράζοντας από τούς λυγμούς, ο Σουλτάνος πείστηκε και αμέσως σηκώθηκε και έβαλε το πόδι του στον τράχηλο του ηττημένου αντιπάλου του.
Ο εχθρός των Ρωμιών φέρθηκε με άψογο τρόπο στον Ρωμανό, τον περιποιήθηκε με ευγένεια και χωρίς υπεροψία και συζήτησαν επανειλημμένα για την μάχη. O Σελτζούκος Αμιράς του επισήμανε ότι ο ηγέτης δεν πρέπει να απομακρύνεται από το κυρίως σώμα του στρατού του, και οι στρατηγοί πού πολεμούν παρά τω πλευρό του, πρέπει να του είναι έμπιστοι και αφοσιωμένοι. Όταν τον ρώτησε ποιά τύχη του επιφύλασσε αν τα πράγματα είχαν αντίθετη τροπή, ο Διογένης χωρίς δισταγμό του απάντησε ότι θα τον σκότωνε. Οι δύο άνδρες υπέγραψαν συνθήκη ειρήνης, σύμφωνα με την οποία αμφότεροι θα αποσύρονταν στα εδάφη τους, δεν θα επαναλαμβάνονταν οι επιδρομές και η Αυτοκρατορία θα κατέβαλλε φόρο υποτέλειας στον Σουλτάνο.
Ενώ η τροπή των πραγμάτων ήταν πέρα ως πέρα θετική για τα μελλούμενα του Βυζαντινού κράτους, αφού ο αυτοκράτορας με ευνοϊκούς όρους επέστρεφε ελεύθερος στην Κωνσταντινούπολη, η Σύγκλητος και το Πολιτικό κόμμα είχαν άλλα στο νου τους. Έπρεπε να ολοκληρώσουν τα εγκληματικά τους σχέδια, αδιαφορώντας για το γεγονός ότι αν ο Ρωμανός έφευγε από την μέση οι Τούρκοι δεν θα δεσμεύονταν από συνθήκες και θα επαναλάμβαναν τις επιδρομές τους προς τα ανατολικά θέματα.
Έτσι με εισήγηση του καταχθόνιου Ψελλού, αποκηρύχτηκε ο Ρωμανός και σε συνεργασία με τον Καίσαρα Ιωάννη Δούκα και τούς γιούς του Ανδρόνικο και Κωνσταντίνο, αναγόρευσαν τον γιό της Ευδοκίας Μιχαήλ Ζ’ Δούκα, ως Αυτοκράτορα, ενώ την ίδια την εξανάγκασαν να ασπαστεί το μοναχικό σχήμα. Τάχιστα απέστειλαν διάταγμα προς όλες τις ανατολικές επαρχίες με το οποίο τις καλούσαν να συλλάβουν τον Ρωμανό, ενώ έδειξαν μία σπουδή άνευ προηγουμένου, να συγκροτήσουν στρατιωτική δύναμη προκειμένου να τον αντιμετωπίσουν. Μία σπουδή πού ουδέποτε είχαν δείξει όταν επρόκειτο να αντιμετωπίσουν τούς ξένους εισβολείς.
Ο επίλογος
Η συνέχεια έμελλε να είναι οδυνηρή για τον Ρωμανό. Η μοίρα τον καταδίωκε αλύπητα. Ενώ συγκέντρωσε αξιόλογο στράτευμα πού αποτελείτο από έμπιστους Καππαδόκες, καθυστέρησε να κινηθεί προς την Βασιλεύουσα, και κατευθύνθηκε προς την Καππαδοκία. Στις μάχες πού ακολούθησαν, οι κυβερνητικοί επικουρούμενοι από τούς Φράγκους μισθοφόρους του Κρισπίνου, νίκησαν κατά κράτος τα στρατεύματα του Ρωμανού και έδειξαν την απανθρωπιά τους τυφλώνοντας τον στρατηγό Θεόδωρο Αλυάτη και τον Αρμένιο Δούκα της Αντιοχείας Χατατούριο, πού είχαν συμμαχήσει με τον ηττημένο του Μαντζικέρτ. Ο ίδιος ο Ρωμανός παραδόθηκε στούς διώκτες του, και παρά την αρχική συμφωνία πού είχε γίνει για την σωματική του ακεραιότητα, τον τύφλωσαν, τον μετέφεραν στη νήσο Πρώτη της Προποντίδος, όπου και πέθανε τον Αύγουστο του 1072, μέσα σε αφόρητους πόνους πού είχαν προκαλέσει οι πληγές του.
Έτσι η έκφυλη άρχουσα τάξη της αριστοκρατίας και των πλουσίων, άνοιξε τις πύλες προς τούς Ασιάτες νομάδες πού έμελλε να κυριαρχήσουν στην Μικρά Ασία, να την ερημώσουν και να σβήσουν όλα τα σημάδια προηγούμενων πολιτισμών πού είχαν φωτίσει με τα φώτα τους ολόκληρη την ανθρωπότητα. Η κοιτίδα της αρχαίας Ελληνικής φιλοσοφίας και επιστημών, η γενέτειρα του Ομήρου, του Θαλή, του Ηροδότου, του Στράβωνα, του Διογένη, αλλά και η κοιτίδα της Ορθοδοξίας, αφού εκεί δίδαξε ο Μέγας Βασίλειος, ο Ιωάννης Χρυσόστομος, ο Άγιος Νικόλαος, ο Μέγας Φώτιος έμελλε να χάσει την Ελληνική της ταυτότητα.
Ο πιο αγαπητός μαθητής τού Μιχαήλ Ψελλού, ο Μιχαήλ Ζ΄ Δούκας, ήταν ο τελευταίος της σειράς των ανίκανων Αυτοκρατόρων οι οποίοι βασίλευσαν από το 1025 έως το 1079. Σύμφωνα με τις κολακευτικές προτροπές και επιταγές του πρώτου, ασχολήθηκε περισσότερο με την ποίηση και την φιλοσοφία, παρά με τις κρατικές υποθέσεις. Παρόλα αυτά, κάποια μέρα, αποφάσισε να τον απομακρύνει από το παλάτι προς χάριν κάποιου άλλου λόγιου.
Ο Ψελλός απομονώθηκε σε κάποιο μοναστήρι και πέθανε το 1078, αγνοημένος από όλους και εκδιωγμένος για πάντα από το περιβάλλον της εξουσίας το οποίο αποτελούσε το οξυγόνο που τον διατηρούσε ζωντανό – ίσως η πιο αρμόζουσα τιμωρία για έναν άνθρωπο σαν αυτόν. Διακατεχόμενος από ένα κρυφό σύμπλεγμα ανωτερότητας, περιφρονώντας κατά βάθος, κάθε μορφή εξουσίας, ο μηχανορράφος φιλόσοφος, κατηγόρησε όλους τους Αυτοκράτορες της εποχής του ως υπεύθυνους για την καταστροφή της Αυτοκρατορίας. Ο ίδιος φυσικά δεν συμπεριέλαβε ποτέ τον εαυτό του ανάμεσα στους υπεύθυνους, παρότι όλοι υπήρξαν εκούσια ή ακούσια όργανα της δαιμόνιας χειραγωγίας του. Η προδοσία του Ρωμανού υπήρξε το μεγαλύτερο «επίτευγμα» της ζωής του, αν και μερικοί θεωρούν την χρονογραφία του…
Παρασκευή, 05 Ιουλίου 2019 00:53

Θράσος απύθμενο του Αντώνη Αντωνάκου

Γράφτηκε από

 

Θράσος απύθμενο.
Το θράσος μπορεί να έχει πολλές αφετηρίες. Μια από αυτές είναι η αλαζονεία η οποία υπήρξε από τα κύρια χαρακτηριστικά της πρώτης «πρώτη φορά Αριστερά». Γιατί φυσικά δεν είναι ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. πρωτοπόρος σε αυτήν την υβριδική μορφή «Αριστεράς». Τον δρόμο τον άνοιξε διάπλατα πριν από 4 δεκαετίες το ΠΑ.ΣΟ.Κ.. Δείγματα αυτού του θράσους και της γονιδιακής αλαζονείας «απολαμβάνουμε» αυτές τις μέρες από τους εκπροσώπους του «Κινήματος» στα Μ.Μ.Ε.. Ευτυχώς, για να μην ξεχνάμε με ποιους έχουμε να κάνουμε. Ας θυμηθούμε λίγα από όσα τους «οφείλουμε».

 

Το 1981 το χρέος ήταν 26,7% του Α.Ε.Π. και το 2003 έκλεισε στο 109,9%. Πραγματικό «οικονομικό θαύμα». Εκτός αν θέλουν σοβαρά να πιστέψουμε ότι αυτό το «ευεργέτημα» οφείλεται στην «Δεξιά παρένθεση» όπως αποκαλούσαν, με περίσσευμα πολιτικής απρέπειας, την κυβέρνηση του Κωνσταντίου Μητσοτάκη (1990-1993). Ακόμα και αν παραβλέψουμε τα ετεροχρονισμένα χρέη μεταξύ των οποίων τα 11 δισ. των εξοπλισμών, τα 21 δισ. του swap του κυρίου Σημίτη, τα χρέη των ΔΕΚΟ και των Ολυμπιακών Αγώνων -τα οποία δεν περιλαμβάνονται στο 109,9% και χρεώνονται αδίκως στην επόμενη περίοδο- παραμένει το ερώτημα. Ποίος φόρεσε στην Ελλάδα τις αλυσίδες της υπερχρέωσης; Τέλος γιατί δεν μας εξηγούν γιατί -παρά τον σφαγιασμό, μισθωτών, συνταξιούχων, φορολογούμενων- το χρέος αυξήθηκε κατά 55,4! δισ. το 2010-2011; Μήπως γιατί έτσι θα αναδειχθούν οι τεράστιες ευθύνες τους; Ευθύνες που, προς τιμήν του, με πολιτικό θάρρος και παρρησία αναγνώρισε δημόσια ο κύριος Χρυσοχοΐδης (MEGA, 4/12/2011) δηλώνοντας ότι: «Η διετής κυβέρνηση η δική μας οδήγησε σε αδιέξοδα. Οικονομικά, εθνικά, κοινωνικά. Οδήγησε σε φτώχεια και αποσύνθεση, εθνική ταπείνωση και εθνική αναξιοπρέπεια και τέλος οδήγησε σε εθνική αποδιοργάνωση.».
Ρίχνουν, συντροφιά με τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α., «μελάνι» για να θολώσουν την αλήθεια στο «Μακεδονικό». Η αλήθεια είναι όμως ότι η ενδιάμεση συμφωνία άνοιγε τον δρόμο για την FYROM στους διεθνείς οργανισμούς με αποτέλεσμα αυτή να περιφρονεί την Ελλάδα αφού 140 χώρες η μία μετά την άλλη την αναγνώριζαν με το όνομα Μακεδονία. Το αναμφισβήτητο βέτο του 2008 –για το οποίο ο Καραμανλής πλήρωσε βαρύ τίμημα- την ανάγκασε να καθίσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Το αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης, η συμφωνία των Πρεσπών, είναι άλλου «Αριστερού παπά ευαγγέλιο». Πάει πολύ λοιπόν, η παράταξη που παρέδωσε τον Οτζαλάν «πακέτο» στους Τούρκους, η παράταξη που γκριζάρισε το Αιγαίο ευχαριστώντας τους Αμερικάνους, η παράταξη που παρέδωσε την χώρα στην Τρόικα να μιλάει για ένα κείμενο που ανάγκαζε πάλι την αδιάφορη FYROM να καθίσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Πάει πολύ αντί να σιωπά, η παράταξη που παρέλαβε την χώρα ισχυρό 10ο μέλος της Ε.Ε. και την κατάντησε «αποικία χρέους» -καθιστώντας την περίγελο εκείνων που το 1980 «μας κοιτούσαν με τα κιάλια»- να παριστάνει τον πολιτικό εισαγγελέα.
Ποίοι κάθονταν σε διπλανές υπουργικές καρέκλες με τους κυρίους, Τσοχατζόπουλο, Παπαντωνίου, Μαντέλη; Ποιών «σύντροφος» ήταν ο Γιάννης Σμπώκος; Ποιών, για λίγες μόνον ψήφους, δεν έγινε πρόεδρος ο φυλακισμένος Άκης; Ο Τσουκάτος ομολόγησε το «φιλοδώρημα» του ενός εκατομμυρίου της Siemens δηλώνοντας ταυτόχρονα στο δικαστήριο ότι 16 δισ. κατέληξαν το 2000 –όταν οι εκλογές κρίθηκαν στο νήμα- στα ταμεία του κινήματος ως εισφορά του «σοσιαλιστικού» κεφαλαίου στην «φιλτάτη Αριστερά». Πόσα άλλα συνεισέφεραν οι «Έλληνες καπιταλιστές» σε υπουργικούς θύλακες; Ήταν «αντίδωρα» του κεφαλαίου για τις εργολαβίες, τις προμήθειες, τα κοινοτικά προγράμματα; Ή ήταν «αντίδωρα» για την ληστεία των λαϊκών αποταμιεύσεων από τους καρχαρίες και τα πιράνχας του χρηματιστηρίου;
Τολμούν να μιλούν για τον «κίνδυνο της Δεξιάς» υποτιμώντας την μνήμη και την κρίση των πολιτών –ταυτόχρονα υπερεκτιμώντας την δύναμη χειραγώγησης εξωνημένων Μ.Μ.Ε. και «λειτουργών» της 4ης εξουσίας- για την συμπεριφορά του «κινήματος», ιδιαίτερα κατά την καθοριστική δεκαετία του ’80. Όμως την καταλυτική απάντηση δεν την έχει δώσει κάποιος δεξιός αλλά ο κορυφαίος φιλόσοφος της Αριστεράς Κορνήλιος Καστοριάδης ο οποίος σε συνέντευξή του το 1990 σε εφημερίδα της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς δήλωνε ότι: «…αν υπήρχε μία οιονεί ολοκληρωτική κατάσταση στην Ελλάδα, ήταν αυτή που δημιούργησε το ΠΑΣΟΚ επί 8 χρόνια, όπου για να πάρει ένας ένα δάνειο από μια τράπεζα έπρεπε η κλαδική να δώσει το πράσινο φως» συμπληρώνοντας λίγο πιο κάτω «…προσεταιρίζεται ένα μεγάλο μέρος των απογοητευμένων αριστερών, δημιουργεί το ΠΑΣΟΚ και έρχεται και δημιουργεί αυτό το φαυλοκρατικό ημιολοκληρωτικό καθεστώς επί 8 χρόνια».
Αυτά τα ελάχιστα, για να μην ξεχνάμε οι παλιοί και για να μαθαίνουν οι νέοι, εν όψει και της προσεχούς Κυριακής.
Αντωνάκος Αντώνης
03-07-2019

antonakosantonis@gmail.com          http://www.antonakos.edu.gr

Σάββατο, 22 Ιουνίου 2019 00:31

Δρόμος δίχως επιστροφή του Αντώνη Αντωνάκου

Γράφτηκε από

 

Δρόμος δίχως επιστροφή.
Η εκλογική αναμέτρηση, για τον Δήμο της Κωνσταντινούπολης, αποτελεί χρονικό ορόσημο μετά το οποίο όλοι αναμένουν να δουν τις αντιδράσεις του Ερντογάν. Θα προχωρήσει στην αγορά και την εγκατάσταση των S400; Θα συνεχίσει την εισβολή στην Κυπριακή ΑΟΖ και τις επικίνδυνες προκλήσεις σε βάρος της Ελλάδας; Πως θα χειριστεί την ρευστή κατάσταση με τους Κούρδους στα σύνορα με το ΙΡΑΚ και την Συρία; Κανένας σοβαρός αναλυτής, ωστόσο, δεν θεωρεί ότι ο Ερντογάν θα σπάσει το σχοινί των δεσμών που δένουν την Τουρκία με την Δύση. Απλώς το τεντώνει, όσο παίρνει δίχως να διακινδυνεύει, επιδιώκοντας να αποκομίσει οφέλη στο πλαίσιο των στρατηγικών επιδιώξεων της Τουρκίας.

 

Από τα τρία θέματα που φαίνεται να απασχολούν την γείτονα ασφαλώς το θέμα των S400 είναι το λιγότερο σημαντικό. Οι δυνατότητες που έχει το συγκεκριμένο σύστημα είναι ασφαλώς πολύ σημαντικές, σύμφωνα με τους στρατιωτικούς αναλυτές, αλλά εξετάζοντας τον περίγυρο της χώρας μοιάζει να είναι υπερβολική πολυτέλεια. Η ενδεχόμενη υπαναχώρηση στην απόφαση απόκτησης του συγκεκριμένου συστήματος ασφαλώς θα δημιουργήσει μια κρίση στις σχέσεις με την Ρωσία η οποία όμως είναι αμελητέα και διαχειρίσιμη σε σύγκριση με τα προβλήματα που θα προκαλούσε η ρήξη των σχέσεων με τις ΗΠΑ. Ασφαλώς τα επιδιωκόμενα ανταλλάγματα δεν αφορούν στους εξοπλισμούς, τους Patriot και τα F35, αλλά στα άλλα δύο ανοιχτά μέτωπα τα οποία έχει η Τουρκία.
Η αποτροπή δημιουργίας Κουρδικού κράτους στο νοτιοανατολικό υπογάστριο της χώρας αποτελεί την κρισιμότερη διαχρονική προτεραιότητα της Τουρκίας. Αυτή η εξέλιξη μοιραία θα έθετε σε ουσιαστικό κίνδυνο και την εδαφική ακεραιότητά της. Αν οι Κουρδικοί πληθυσμοί -που βρίσκονται διαμοιρασμένοι στις τρείς γειτονικές χώρες και ανέρχονται σε 25-30 εκατομμύρια- έχουν ισχυρή εθνική συνείδηση η προοπτική δημιουργίας κράτους δείχνει να είναι αναπότρεπτη. Ωστόσο, και με δεδομένο ότι η συγκυρία θέλει πέραν των τριών εμπλεκομένων κρατών και τις δύο υπερδυνάμεις, για διαφορετικούς λόγους, να μην σέβονται το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης των Κούρδων, αυτό το ενδεχόμενο απομακρύνεται.
Ο πλέον άμεσος στόχος της Τουρκίας δείχνει να είναι η αμφισβήτηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κύπρου -κατ’ αρχήν και βεβαίως της Ελλάδας στη συνέχεια- και το «ρεσάλτο» στα κοιτάσματα της Ανατολικής Μεσογείου. Εκβιάζοντας, με τα στρατηγικά της πλεονεκτήματα στο πλαίσιο της Δύσης, πιστεύει και όχι άδικα ότι για μια ακόμα φορά οι ΗΠΑ κυρίως αλλά και η Ευρώπη θα περιοριστούν στα λόγια κρατώντας στην ουσία ουδέτερη στάση. Η κατοχή της μισής Κύπρου και το γκριζάρισμα του Αιγαίου είναι διδακτικά προηγούμενα.
Η ακύρωση των εκλογών στην Πόλη ασφαλώς δεν έγινε στην τύχη. Παρά τις δημοσκοπήσεις που θέλουν τον Ιμάμογλου να επικρατεί εκ νέου με άνεση, αυτό είναι μάλλον αμφίβολο. Ο Ερντογάν δεν έχει μάθει να χάνει και το αποδεικνύει μετερχόμενος όλων των μέσων για να εξασφαλίσει την νίκη στον Γιλντιρίμ. Δεν είναι μόνο η κυριαρχία στον δήμο των 14 εκατομμυρίων κατοίκων που τον ενδιαφέρει αλλά και η «αναστήλωση» της εικόνας του «ανίκητου» που προβάλλει. Η νίκη στο Δήμο της Κωνσταντινούπολης θα τον διευκολύνει στην ουσιαστική ακύρωση της αγοράς των S400 προσφέροντας παράλληλα   επικοινωνιακό άλλοθι στις ΗΠΑ έναντι της ανοχής τους στην εκ μέρους του παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου στην Ανατολική Μεσόγειο.
Η ακραία όξυνση που δημιουργεί εν όψει των εκλογών έναντι της Ελλάδας μπορεί να έχει εκλογική σκοπιμότητα όμως διευρύνει τον δρόμο χωρίς επιστροφή που έχει επιλέξει εδώ και χρόνια η Τουρκία και ο οποίος είναι ανεξάρτητος από την ηγεσία της. Το γεγονός ότι στην γείτονα, κυβέρνηση και αντιπολίτευση στο πλαίσιο της εκλογικής αντιπαράθεσης, πλειοδοτούν σε μηνύματα μισαλλοδοξίας εναντίον των Ελλήνων και της χώρας μας δημιουργεί στο λαό τους στερεότυπα στα οποία θα είναι παγιδευμένη στο μέλλον και η πολιτική της ηγεσία.
Οι νέο-Οθωμανικές ονειρώξεις με τις οποίες τροφοδοτείται η κοινωνία της Τουρκίας σταδιακά αλλά αναπόδραστα γκρεμίζουν τις γέφυρες της ειρηνικής συνύπαρξης και της συνεργασίας ανοίγοντας ένα επικίνδυνο πεδίο αντιπαράθεσης που μοιραία θα οδηγήσει κάποια στιγμή σε συγκρούσεις στην περιοχή. Εκτός αν, κάποια στιγμή οι «μεγάλοι», κατανοώντας ότι, αποθρασυνόμενο το «σκυλί που γαυγίζει» θα αρχίσει να δαγκώνει όχι μόνο τους «ξένους» αλλά να γίνεται επικίνδυνο ακόμα και για τα «αφεντικά» του, αποφασίσουν ότι δεν πρέπει πλέον να το αφήνουν λυτό.
Αντωνάκος Αντώνης
21-06-2019

antonakosantonis@gmail.com          http://www.antonakos.edu.gr

 

.
Δεν ξέρω αν ήταν, όπως εικάζει η σημερινή «ΕΣΤΙΑ», η «σύμπτωση» της συνεύρεσης με τον διοικητή της Τ.τ.Ε. ή κάποια ιδιαίτερη συνομιλία με τον προσφιλή του Βάκχο αυτό που οδήγησε, «στο ξεκάρφωτο;», τον απερχόμενο Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να μιλήσει για απόκρυψη, εκ μέρους της Ελλάδας, οικονομικών στοιχείων την περίοδο 2004-2009. Σε κάθε περίπτωση, όμως, θα πρέπει να υπενθυμίσουμε στον κύριο Jean-Claude και στους υπόλοιπους «μακαρίως καθεύδοντας» κομισάριους της Ε.Ε. ότι, υπό το «άγρυπνο βλέμμα» τους, όχι μόνο η Ελλάδα αλλά και άλλες χώρες μπήκαν στην Ευρωζώνη η οποία σήμερα φαίνεται να οδηγεί ακόμα και την Ιταλία στα όρια της οικονομικής ασφυξίας.

Ένα, αλλά όχι το μόνο, από τα στοιχεία της δημιουργικής λογιστικής που χρησιμοποιήθηκαν ήταν και τα περιβόητα swaps. Τα «προϊόντα» αυτά ήταν ένα είδος ομολόγων -βασισμένων στην ανταλλαγή νομισμάτων- η αξία των οποίων, αναλόγως των συναλλαγματικών ισοτιμιών, μπορούσε να αυξηθεί ή να μειωθεί. Η Ελλάδα δεν ήταν η μόνη χώρα που χρησιμοποίησε αυτό το τέχνασμα για την απόκρυψη χρέους. Η κυβέρνηση Σημίτη συνήψε το 2001 ένα swap –εξαρτώμενο από το Ιαπωνικό γιέν- ύψους 2,8 δισ. με την GoldmanSachs. Σύμφωνα με τον πρώην Αντιπρόεδρο της ΕΛ.ΣΤΑΤ. κύριο Ν. Λογοθέτη «Από το 2001 μέχρι το 2009 το γιεν είχε καταρρεύσει και το συγκεκριμένο swap “έχανε” συνολικά 21 δισ.!». Η χώρα υποχρεώθηκε «να “εξαργυρώσει” αυτό το swap (20 χρόνια πριν την λήξη του!!) και να εντάξει το “loss” των 21 δισ. στο δημοσιονομικό χρέος της Ελλάδος, διαιρώντας το διά 4 και εντάσσοντας κάθε τέταρτο στα ετήσια ελλείμματα τεσσάρων ετών, από το 2006 έως και το 2009. Ως αποτέλεσμα, το έλλειμμα του 2009 διογκώθηκε κατά περίπου 5,5 δις.». Άλλες χώρες που είχαν υπογράψει swapsδεν υποχρεώθηκαν να το καταγράψουν στα ελλείμματά τους.
Φυσικά δεν ήταν η μόνη «εύνοια» που έδειξε η Ε.Ε. στην Ελλάδα. Μέσω του κυρίου Γεωργίου υποχρεωθήκαμε να εντάξουμε, αντιθέτως με τα μέχρι τότε ισχύοντα, στη Γενική Κυβέρνηση 17 ΔΕΚΟ με συνολικά χρέη περίπου 18 δισ.. Θα πρέπει να επισημανθεί ότι, προφανώς, το μεγαλύτερο μέρος από τα χρέη αυτά έρχονταν από το «βαθύ παρελθόν» και ότι, σύμφωνα με τις τεκμηριωμένες καταγγελίες της κυρίας Γεωργαντά, η ένταξη αυτή έγινε με αντικανονικό τρόπο υπηρετώντας σκοπιμότητες.
Επειδή στην εξιχνίαση των «εγκλημάτων» ενδείκνυται να ακολουθείται ο «δρόμος του χρήματος» δεν πρέπει να μας διαφεύγει της προσοχής ότι από το 2010 μέχρι το 2012 διασώθηκαν Ευρωπαϊκές τράπεζες σε βάρος μας «ξεφορτώνοντας» -με εντολές άνωθεν- τα Ελληνικά τους ομόλογα στις Ελληνικές, στα ασφαλιστικά ταμεία και τους απλούς αποταμιευτές. Όπως έχει, προσφάτως, ομολογήσει το Δ.Ν.Τ. η αναδιάρθρωση του χρέους έπρεπε να γίνει το 2010 αφού τελικά το PSIέγινε σε βάρος της Ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας. Όμως, «είναι πολλά τα λεφτά Άρη», γι’ αυτό η αλήθεια και οι «φιλίες» πάνε περίπατο. Υπέρτατος και διαχρονικός νόμος τα συμφέροντα των ισχυρών και η προστασία όσων πειθήνια τα υπηρετούν. Έτσι εξηγείται και η επίμονη, απαράδεκτη και εν πολλοίς εκβιαστική παρέμβαση στην από ξένα κέντρα υπέρ του κυρίου Γεωργίου. Σύμφωνα μάλιστα με τον Μ.Κ. («ΕΣΤΙΑ», 20/6/19) αυτό ήταν και το αντικείμενο μιας τρίωρης σύσκεψης στο Μέγαρο Μαξίμου του κυρίου Γιουνκέρ με τους κυρίους Σαμαρά και Βενιζέλο. Τελικά το «σύστημα» φροντίζει τα «εργαλεία» του.
Αντωνάκος Αντώνης
20-06-2019
antonakosantonis@gmail.com        http://www.antonakos.edu.gr
 

Ο Φ.Π.Α. και οι… «πειρατές του Αιγαίου».
Ακούγοντας δηλώσεις -επαγγελματιών του τουρισμού- σχετικές με την ανακοπή της αυξητικής δυναμικής του κλάδου, σύμφωνα με τις οποίες για το γεγονός ευθύνεται φυσικά… η πολιτεία, απορείς πως αντέχουν ακόμα με ανιδιοτέλεια και αυταπάρνηση να στέκονται στις επάλξεις. Την μία είναι ο Φ.Π.Α. στην ρίγανη που, παραμένοντας ψηλά, τους εμποδίζει να τιμολογήσουν την χωριάτικη σαλάτα, την άλλη δηλώνουν ευθαρσώς… ότι δεν πρόκειται να μειώσουν τις τιμές γιατί όταν είχε αυξηθεί ο φόρος αυτοί είχαν θυσιαστεί για το καλό μας «απορροφώντας την αύξηση». Βεβαίως, όπως γνωρίζουμε όλοι πολύ καλά, πριν αυξηθεί ο Φ.Π.Α. ήταν όλοι νομοταγείς. Έκοβαν αποδείξεις, ασφάλιζαν τους εργαζόμενους, πλήρωναν τους φόρους και τις εισφορές. Επομένως είναι φανερό, σε κάθε καλόπιστο, ότι για όλα φταίει το κράτος. Εκτός από τις ημέρες που χαλάει ο καιρός, αλλά και τότε ίσως να φταίνε οι ψεκασμοί…

Φυσικά το γεγονός ότι η μπύρα χρεώνεται 25€, τα καλαμαράκια 100€, η σαλάτα 20€, το νερό 9€, η «ΑΜΙΤΑ ΝΤΟΜΑΤΑΣ» 18€ δεν παίζει κανένα ρόλο. Για όλα φταίει ο Φ.Π.Α. και όχι μόνο. Φταίει η επιθεώρηση εργασίας που τους υποχρεώνει να ασφαλίζουν τους εργαζόμενους, φταίει η εφορία που θέλει να γίνει «συνέταιρος» στον «ιδρώτα» τους, φταίει ο Σ.Δ.Ο.Ε. που τους αναγκάζει να «βγουν στο κλαρί». Η περίπτωση του λογαριασμού της ΜΥΚΟΝΟΥ διέσυρε τον τουρισμό της χώρας διεθνώς προκαλώντας τεράστια ζημιά σε έναν τομέα που η πολιτεία οφείλει να θωρακίσει από τους «πειρατές» αφού αποτελεί την «βαριά βιομηχανία» της χώρας.
Είναι ακραία η περίπτωση αλλά, σε άλλη κλίμακα φυσικά, η κακή προσέγγιση της επιχειρηματικής ιδιότητας είναι σύνηθες φαινόμενο έστω και αν -ή ακριβώς επειδή είμαστε εθισμένοι χρόνια σε αυτήν- την ανεχόμαστε. Εδώ η απουσία του κράτους είναι όντως κραυγαλέα, αλλά και τα Μ.Μ.Ε. δεν συμβάλλουν στην αντιμετώπιση του προβλήματος όχι μόνο στηλιτεύοντας τις πρακτικές, αλλά και τις εξωφρενικές δηλώσεις αντί να τις προβάλλουν. Όταν, το 2007 στην Βαρκελώνη, σε ακριβό (TimeOut, “Times”) εστιατόριο -“SetPortes” στην Barceloneta- ένα καλό εμφιαλωμένο κόκκινο κρασί κόστιζε 12€ και την ίδια χρονιά στην Ανάβυσσο -σε μαγαζάκι μια απ’ όλα(καφετέρια, πιτσαρία, σουβλατζίδικο, ουζερί)- η χύμα χημική προσομοίωση κρασιού χρεωνόταν ακριβώς το ίδιο (12€), τότε αντί να απορούμε για την μείωση έπρεπε να δοξάζουμε το Θεό που έρχονται ακόμα τουρίστες.
Όσο απαράδεκτο είναι να κλείνουν στα καλά καθούμενα η Ακρόπολη και τα μουσεία λόγω κινητοποιήσεων, άλλο τόσο απαράδεκτο, αντιεπαγγελματικό και εν τέλει αντεθνικό είναι να αφήνονται όχι μόνο οι ξένοι αλλά και οι Έλληνες πολίτες στο έλεος ληστρικών πρακτικών. Εν προκειμένω όχι μόνο η πολιτεία πρέπει να ασκεί αυστηρό έλεγχο, αλλά και οι επαγγελματικές ενώσεις θα έπρεπε να πρωτοστατούν και να απαιτούν την συμμόρφωση ή την αποβολή όσων, επιδιώκοντας το εξωφρενικό κέρδος, «δολοφονούν την αγελάδα που κάνει το γάλα». Γιατί, ασφαλώς δεν θα αλλάξει ουσιαστικά η κατάσταση αν η μπύρα αντί για 25€ χρεώνεται 22,5€ -αν μειωθεί ο Φ.Π.Α.- επομένως αυτό που προέχει είναι να ελεγχθούν, επιτέλους, άμεσα οι «πειρατές του Αιγαίου».
Αντωνάκος Αντώνης
14-06-2019

 

Ευτελίζοντας την Δημοκρατία…
Είναι αδύνατο για τον κοινό πολίτη να γνωρίζει, με γνώμονα τον Σύνταγμα, ποιος έχει δίκιο στην πολιτική διαμάχη που έχει ξεσπάσει με αφορμή την επιλογή της ηγεσίας της δικαιοσύνης. Έτσι, κατά κανόνα, τοποθετείται –όπως άλλωστε και σε πληθώρα άλλων θεμάτων- με βάση την κομματική του προτίμηση. Όμως ανεξάρτητα από το ποίος τελικά θα «επικρατήσει» –με βάση και την απόφαση του Π.τ.Δ.- ένα είναι βέβαιο. Σε αυτή την διαμάχη υπάρχει σίγουρα ένας ηττημένος που δεν είναι άλλος από την ίδια την Δικαιοσύνη. Γιατί αυτό που εισπράττει ο πολίτης από την σφοδρότητα της διαμάχης είναι ότι τελικά η Δικαιοσύνη «δεν είναι τυφλή».

 

Άλλωστε τόσο η αντιμετώπιση, από την πλευρά των κομμάτων, μιας σειράς αποφάσεών της, όσο και η -ενοχλητική για την κοινή συνείδηση- αδόκητη και άκαρπη λήξη μεγάλων υποθέσεων (λίστες Λαγκάρντ και Μπόργκιανς, υπόθεση Γεωργίου κ.λπ.) την ώρα που η κοινωνία «αναστενάζει» κάτω από το βάρος της οικονομικής καταστροφής έχουν ήδη τρώσει το κύρος της. Όταν μάλιστα την ίδια περίοδο, της κρίσης, υπήρξαν αποφάσεις που -αντιμετωπίζοντας διαφορετικά τα «ειδικά μισθολόγια» από τους υπόλοιπους εργαζόμενους και συνταξιούχους- υποδήλωναν ότι τελικά δεν είναι όλοι οι πολίτες «ίσοι έναντι του νόμου».
Η υπόνοια της, υποκρυπτόμενης, πολιτικής σκοπιμότητας, υπό την οποία λαμβάνονται σημαντικές αποφάσεις, τείνοντας να εμπεδωθεί στην κοινή συνείδηση τραυματίζει την αξιοπιστία του Δημοκρατικού πολιτεύματος. Την υπόθεση, βεβαίως, δεν διευκολύνουν και οι τοποθετήσεις της πλειονότητας του «εκδιδόμενου τύπου», έντυπου και ηλεκτρονικού, αφού -πέραν του γεγονότος ότι κατευθύνονται συνήθως από πολιτική και την συναφή οικονομική σκοπιμότητα- υπάρχουν δικαστικές εκκρεμότητες που την αφορούν και ρίχνουν σκιές υποψίας στις μελλοντικές αποφάσεις όποιες και αν είναι αυτές.
Εξ άλλου η εκκρεμούσα υπόθεση Novartis, εξακριβωμένο διεθνές σκάνδαλο που κανένας πολίτης δεν πιστεύει ότι έχει αφήσει «άθικτη» την Ελλάδα, είναι ήδη «ναρκοθετημένη» στην συνείδηση του λαού. Η ετυμηγορία για τους εμπλεκόμενους θα προσληφθεί ανάλογα με το ποιος θα έχει τοποθετήσει την ηγεσία της δικαιοσύνης. Ενδεχόμενη αθώωση των εμπλεκόμενων πολιτικών από την ηγεσία που επέλεξε η σημερινή κυβέρνηση θα εκληφθεί ως περισσότερο αντικειμενική από την κοινή γνώμη. Το αντίθετο θα συμβεί στην περίπτωση καταδίκης. Αντίστροφα θα λειτουργήσουν οι ίδιες αποφάσεις αν η ηγεσία επιλεγεί από την νέα κυβέρνηση.
Οδηγείται, εν τέλει, ο πολίτης να αναρωτηθεί: γιατί δεν φρόντισαν τα κυρίαρχα πολιτικά κόμματα να θωρακίσουν την Δικαιοσύνη καθιστώντας την πραγματικά ανεξάρτητη; Γιατί δεν πρόβλεψαν, έστω, η επιλογή της ηγεσίας να γίνεται με αυξημένη πλειοψηφία του Κοινοβουλίου (2/3 ή 3/5 τουλάχιστον); Αλλά, όταν, υπάρχει η πιθανότητα να καταργηθεί αυτή η πρόνοια του Συντάγματος και για τον Π.τ.Δ. ο οποίος από πόλος σύνθεσης και σταθερότητας κινδυνεύει να καταντήσει «διακοσμητικό παρακολούθημα» της προσωποπαγούς πρωθυπουργοκεντρικής εξουσίας αυτά τα ερωτήματα περιττεύουν. Εν τω μεταξύ ο νυν Πρόεδρος, όποια απόφαση και να πάρει, θα αποτελέσει τον σάκο του μποξ για τους «ηττημένους». Το 1972 ο Μωρίς Ζενεβουά έγραφε: «Η Ελλάς του Καραμανλή ή η Δημοκρατία δυσχερής», σήμερα θα λέγαμε: «Η Ελλάς του 2019 ή η Δημοκρατία δυστυχής».
Αντωνάκος Αντώνης
21-05-2019

antonakosantonis@gmail.com          http://www.antonakos.edu.gr

Παρασκευή, 31 Μαΐου 2019 01:30

Σεμνά και ταπεινά του Αντώνη Αντωνάκου

Γράφτηκε από

 

Σεμνά και ταπεινά…
Το εκλογικό αποτέλεσμα της 26ης Μαΐου αποτέλεσε έκπληξη μεγάλων διαστάσεων δρομολογώντας πολιτικές εξελίξεις οι οποίες πιθανόν δεν εξαντλούνται στην προκήρυξη πρόωρων εκλογών. Η αναδιάταξη του πολιτικού χάρτη πλέον δεν αφορά το εύρος της διαφοράς μεταξύ Ν.Δ. και ΣΥ.ΡΙΖ.Α. αφού, ενδεχομένως, θα οδηγήσει σε αμφισβήτηση της μέχρι πρότινος αδιαφιλονίκητης κυριαρχίας του τελευταίου στον χώρο της Κεντροαριστεράς.
Αναμφισβήτητα το πολιτικό γεγονός που υπήρξε καθοριστικό για την απώλεια της πρωτοκαθεδρίας από τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ήταν η υπογραφή της συμφωνίας των Πρεσπών. Το επιβεβαιώνει η καταλυτική κυριαρχία της Ν.Δ. σε όλη την Βόρειο Ελλάδα, αλλά παράλληλα η συρρίκνωση του Ποταμιού (υπερψήφισε την συμφωνία), η εξαφάνιση των ΑΝ.ΕΛ. (δεν ανέτρεψαν την κυβέρνηση την Άνοιξη του 2018 όταν μπορούσαν) και η ανάδυση της «Ελληνικής Λύσης».

 

Όμως πέρα από το «Μακεδονικό», το οποίο με την έναρξή του, τον Ιανουάριο του 2018, και την έκτοτε εξέλιξή του μέχρι την υπογραφή της συμφωνίας τον Μάιο, φαίνεται ότι οριστικοποίησε την πρωτιά της Ν.Δ. μια σειρά από άλλα γεγονότα και συμπεριφορές καθόρισαν το εύρος της διαφοράς. Ενώ η συμφωνία των Πρεσπών, βρήκε υποστηρικτές σε όλο το εκλογικό φάσμα –έστω και αν δεν ψήφισαν ΣΥ.ΡΙΖ.Α. μετρίασαν τις επιπτώσεις από την υπογραφή της- η οίηση και ο «προοδευτικός τσαμπουκάς» υπήρξαν οι καταλυτικοί παράγοντες που δημιούργησαν μια απροσδόκητη προοπτική επιστροφής στην πολιτική «αφετηρία». Στην ουσία αυτό που διακυβεύεται πλέον στην εκλογική αναμέτρηση του Ιουλίου είναι η κυριαρχία στον χώρο της Κεντροαριστεράς. Όχι ότι υπάρχει η πιθανότητα να εκμηδενιστεί ο συσχετισμός δύναμης μεταξύ ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και ΚΙΝ.ΑΛ. αλλά μια ενδεχόμενη νέα σημαντική μείωση των ποσοστών του πρώτου θα δημιουργήσει καινούργια δυναμική αποσυσπείρωσης στις τάξεις του.
Η αίσθηση του «ακατάβλητου» που -μετά την εκλογική απογείωση- ενδυναμώθηκε από την υπερπήδηση εμποδίων όπως η ανατροπή του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος με την υπογραφή του 3ου μνημονίου, η έξοδος από την «κηδεμονία» των θεσμών, η «επίλυση» του Μακεδονικού και τέλος ο -συνακόλουθος με την συμπεριφορά του «καλού παιδιού»- εναγκαλισμός από τις ηγεσίες Ευρώπης και Αμερικής του «μεταλλαγμένου αντάρτη», δημιούργησε υπερβάλλουσα αλαζονεία η οποία οδήγησε σε μοιραία λάθη.
Η κάλυψη της αμετροεπούς συμπεριφοράς που ξεδιπλώθηκε από στελέχη με ακραίο εκφραστή της τον «σύντεκνο Παύλο», η «ξεκούραση» στο κότερο της «συνεργάτιδας;;; Κατερίνας», η ανοχή και το ντάντεμα στους «συντρόφους» -με τα επαναστατικά τσιτάτα και την φασιστική συμπεριφορά- του Ρουβίκωνα, η γκετοποίηση συνοικιών της πρωτεύουσας υπό το «άγρυπνο» βλέμμα –από απόσταση ασφαλείας!!!- της πολιτείας, η ύποπτη εύνοια απέναντι στον «σύντροφο Λουκά», υπήρξαν μερικοί μόνο από τους παράγοντες που τα «κοινωνικά μερίσματα» δεν στάθηκαν όσο αποδοτικά ανέμενε το επιτελείο της Κουμουνδούρου.
Το «σεμνά και ταπεινά» -συμπληρωμένο για να ταιριάζει στην Αριστερά με το «αγωνιστικά»- σύνθημα αλλά και προσωπικός κανόνας ζωής ενός πρώην πρωθυπουργού, δεν υιοθετήθηκε από τον κύριο Τσίπρα. Οι εποχές που η αλαζονεία του παλιού ΠΑ.ΣΟ.Κ. έμενε ατιμώρητη εκλογικά έχει παρέλθει. Ήταν άλλη η κοινωνία και άλλοι οι πρωταγωνιστές. Τώρα ο κανόνας επιβεβαιώθηκε. Μετά την ύβρη ακολούθησε η νέμεση.
Αντώνης Αντωνάκος 30/5/2019
ΈναρξηΠροηγούμενο12345678910ΕπόμενοΤέλος
Σελίδα 1 από 81

Εκπαιδευτικά Νέα