Μετά την επεξεργασία των δεδομένων που παραδόθηκαν στο υπουργείο Ενέργειας από τους Νορβηγούς αποκαλύπτεται ότι υπάρχουν στην περιοχή της Δυτικής Ελλάδας κοιτάσματα 800 εκατομμυρίων βαρελιών πετρελαίου.
Τουλάχιστον τρεις με τέσσερις «Πρίνους» κρύβει το Ιόνιο Πέλαγος, δηλαδή περίπου 8oo εκατ. Βαρέλια πετρελαίου.
Σύμφωνα με πληροφορίες του «Έθνους της Κυριακής» οι εκτιμήσεις αυτές έχουν φτάσει στην ηγεσία του ΥΠΕΚΑ, μετά την παράδοση των επεξεργασμένων δεδομένων των σεισμικ΄ν ερευνών που έκαναν οι Νορβηγοί της PGS στο Ιόνιο Πέλαγος και νότια της Κρήτης. Έγκυρες πηγές που μετέχουν στις προσπάθειες ερευνών των υδρογονανθράκων της χώρας μας αποκαλύπτουν στο Έθνος ότι οι σεισμικές «γραμμές» των 30.000 χλμ δείχνουν πετρελαϊκές δομές στο υπέδαφος του Ιονίου, που με συντηρητικούς υπολογισμούς κρύβουν τουλάχιστον 600 με 800 εκατ. βαρέλια πετρελαίου. Για να γίνει αντιληπτό το μέγεθος των κοιτασμάτων, ο «Πρίνος» μέχρι τώρα έχει δώσει 200 εκατ. βαρέλια.

Ενώ η Ευρωζώνη και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο συζητούν πως να διαχειριστούν τη διάσωση της Ελλάδας, θα ήταν πιο χρήσιμο κάποιος να ανατρέξει πίσω στη δημιουργία του προγράμματος, αναφέρει δημοσίευμα της Wall Street Journal, επικαλούμενο εμπιστευτικό έγγραφο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.

 

Ειδικότερα, το έγγραφο που αποκαλύπτει η Wall Street Journal, καταγράφει την ελληνική απόφαση να αρνηθεί αναδιάρθρωση χρέους το 2010, σοβαρές διαφωνίες μεταξύ των κρατών-μελών, κάνει λόγο για καθυστέρηση στο αίτημα για βοήθεια από το ΔΝΤ, για αισιόδοξες προβλέψεις ανάκαμψης, για κινδύνους του προγράμματος, ενώ προέβλεπε και τις διαφωνίες που ήταν πιθανό να προκύψουν στο

 

Το 2010 το ΔΝΤ δεσμεύτηκε να προσφέρει διάσωση στην Ελλάδα, παρά τις διαφωνίες αν η λύση αυτή θα απέδιδε. Κάποια μέλη του Ταμείου, σχεδόν το ένα τρίτο του διοικητικού συμβουλίου έγειραν σοβαρά ερωτήματα για το σχεδιασμό της διάσωσης.

 

Κάποιοι διαμαρτυρήθηκαν ότι οι προβλέψεις ανάπτυξης ήταν μη ρεαλιστικές, κάποιοι τόνισαν πως η αναδιάρθωση του χρέους ήταν ενδεχομένως απαραίτητη για την επιτυχία του προγράμματος, ενώ ορισμένοι επεσήμαναν πως το πρόγραμμα ζητούσε παρά πολλά από τους Έλληνες χωρίς να ζητάει κάτι από τους πιστωτές της.

 

Ωστόσο, ο φόβος των μεγαλύτερων μετόχων του ΔΝΤ πως μια αναδιάρθρωση χρέους θα προκαλούσε ζημιές στις τράπεζές τους, οι οποίες αργότερα θα διευρυνόντουσαν, κέρδισε, σημειώνει η Wall Street Journal.

 

«Το ελληνικό σχέδιο διάσωσης δεν ήταν ένα πρόγραμμα για την Ελλάδα, αλλά για την ίδια την Ευρωζώνη», φέρεται να δήλωσε ένας από τους συμμετέχοντες στη συνεδρίαση του 2010.

 

 

Αργεντινή, Βραζιλία, Ινδία, Ρωσία και Ελβετία επεσήμαναν ότι λείπει κάτι από το πρόγραμμα: θα έπρεπε να περιέχει, όπως είπαν, αναδιάρθρωση χρέους και με τη συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα (PSI). Μάλιστα, η Αργεντινή άσκησε ιδιαίτερη κριτική λέγοντας ότι επαναλαμβάνονται τα λάθη που συνέβησαν στη χώρα της το 2001.

 

Το ΔΝΤ ανέφερε τότε «ότι η αναδιάρθρωση χρέους αποκλείστηκε από τις ίδιες τις ελληνικές αρχές».

 

Πρόσθεσε, ότι υπήρχαν συζητήσεις για PSI στο πρότυπο της πρωτοβουλίας της Βιένης αλλά αυτό δεν ήταν δυνατό γιατί τα ελληνικά ομόλογα ήταν μοιρασμένα μεταξύ αγνώστου αριθμού κατόχων, ενώ το 90% εξ αυτών δεν είχε ρήτρα συλλογικής ευθύνης.

 

Μάλιστα Γερμανία, Γαλλία και Ολλανδία, μετέφεραν τη δέσμευση των τραπεζών τους να στηρίξουν την Ελλάδα διατηρώντας την έκθεσή τους στα ελληνικά ομόλογα.

 

 

Αργεντινή, Αυστραλία, Καναδάς, Βραζιλία και Ρωσία κατέγραψαν κινδύνους στο πρόγραμμα λόγω της ανάγκης για διψήφια μείωση του ελλείμματος ενώ κάποιοι συνέκριναν την κατάσταση στην Ελλάδα με αυτή της Αργεντινής πριν από την κρίση του 2001.

 

Σημειώνεται πως τα ιδιαίτερα υψηλά ρίσκα αναφέρονται και στην επίσημη έκθεση βιωσιμότητας εκείνης της εποχής.

Παράλληλα, επισημάνθηκε ότι το πρόγραμα δεν θα λειτουργήσει αν δεν υλοποιηθούν οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. «Η μεγαλύτερη πρόκληση για τις αρχές είναι να ξεπεραστεί η άγρια αντίδραση των κατεστημένων συμφερόντων», αναφέρεται χαρακτηριστικά.

 

Επισημάνθηκε, επίσης, ότι «το πρόγραμμα σίγουρα θα τεστάρει την ελληνική κοινωνία». Σημείο-κλειδί ήταν, σύμφωνα με το έγγραφο, ο ιδιωτικός τομέας να στηρίξει πλήρως το πρόγραμμα θεωρώντας τον ως εργαλείο για να τερματιστούν πάρα πολλά προνόμια του δημόσιου τομέα.

 

 

Στο έγγραφο αναφέρεται ότι Αυστραλία, Καναδάς, Κίνα, Ρωσία και Ελβετία έκαναν λόγο για καθυστέρηση στο αίτημα συνδρομής του ΔΝΤ λόγω ατελειών στην αρχιτεκτονική της Ευρωζώνης. Ο Γερμανός εκπρόσωπος διευκρίνισε ότι δεν υπήρχε σχετική πρόβλεψη στη συνθήκη του Μάαστριχτ και έπρεπε να δημιουργηθεί ο μηχανισμός.

 

 

Κινέζοι και Ελβετοί ανέφεραν πως ακόμα και μικρή απόκλιση από τις προβλέψεις για το ΑΕΠ έθετε σε κίνδυνο τη διατηρησιμότητα του χρέους. Στο κείμενο γίνεται ρητή αναφορά για αισιόδοξες προβλέψεις ανάπτυξης αλλά τονίζεται ότι υπήρχε και αντίλογος δυνατότητας ταχύτερης ανάκαμψης κυρίως λόγω της αφανούς οικονομίας.

 

 

Κίνα, Αίγυπτος και Ελβετία τόνισαν ότι το ρίκσο να υπάρχουν προβλήματα και διαφωνίες στο εσωτερικό της τριμερούς (ΕΕ, ΕΚΤ, ΔΝΤ) κατά την τριμηνιαία διαδικασία επικαιροποίησης του μνημονίου.

 

Στην πορεία οι κίνδυνοι αυτοί επαληθεύτηκαν.

 

 

http://lykavitos.gr/archives/85858

Τα γεγονότα των Ιμίων, τότε που τον Ιανουάριο του 1996 η Ελλάδα υπέστη μια ταπεινωτική εθνική ήττα επί διακυβέρνησης ΠΑΣΟΚ με πρωθυπουργό τον Κώστα Σημίτη, ανακαλεί στη μνήμη με το σημερινό άρθρο του στο “Έθνος της Κυριακής” ο Μιχάλης Ιγνατίου.Ο έγκυρος δημοσιογράφος, που έχει αναφερθεί και μέσω βιβλίου του στα γεγονότα εκείνης της περιόδου, σημειώνει μεταξύ άλλων για τις ευθύνες του Κώστα Σημίτη και του τότε υπουργού Εξωτερικών Θεόδωρου Πάγκαλου:“Πέρασαν 18 χρόνια από την κρίση των Ιμίων, όταν οι τότε πολιτικοί ηγέτες αποδείχτηκαν “νάνοι”, αποδεχόμενοι διπλωματική ήττα και “γκριζάροντας” μια περιοχή του Αιγαίου που αποτελεί ελληνικό έδαφος.Ο τότε πρωθυπουργός προτίμησε, χωρίς δεύτερη κουβέντα, τη διπλωματική λύση, ακόμη και αν αυτή αποδείχτηκε όχι καλή για τα ελληνικά συμφέροντα.Ο κ. Πάγκαλος κατηγορήθηκε από όλους για τη συμφωνία των Ιμίων, και αποχώρησε από την πολιτική με το στίγμα της απόσυρσης της σημαίας. Την ευθύνη για τη “γκριζοποίηση” ελληνικού εδάφους έπρεπε να αναλάβει μαζί του και ο τότε πρωθυπουργός.Διότι, όσοι τον γνωρίζουν διαβεβαιώνουν ότι δεν θα άφηνε ποτέ τον υπουργό Εξωτερικών, και δη τον Πάγκαλο, να κάνει του κεφαλιού του”, σχολιάζει μεταξύ άλλων ο Μιχάλης Ιγνατίου με το άρθρο του στο “Έθνος της Κυριακής”.http://ysterografa.gr/media/ignatiou-poltikoi-nanoi-grizaran-ta-imia

Για τις επιλογές της κυβέρνησης Παπανδρέου στις διαπραγματεύσεις με τους δανειστές, μίλησε ο πρώην εκπρόσωπος της Ελλάδας στο ΔΝΤ, Παναγιώτης Ρουμελιώτης, ο οποίος τόνισε ότι «η κυβέρνηση Παπανδρέου θα έπρεπε να είχε επιμείνει μέχρι τέλους για την αναδιάρθρωση του χρέους», ενώ πρόσθεσε πως «δεν χρησιμοποιήθηκαν όλα τα επιχειρήματα προς όφελος της χώρας».

Ο κ. Ρουμελιώτης δήλωσε ότι «πριν από το μνημόνιο δεν μπορούσαν οι Ευρωπαίοι να μας βγάλουν από την Ευρωπαϊκή Ένωση» και ότι «από τον Φεβρουάριο του 2010 είχε απορριφθεί το σενάριο εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ».

 

«Αν είχε γίνει κούρεμα από την αρχή θα είχαμε μπει στις αγορές πιο γρήγορα» συμπλήρωσε.

 

Δείτε το βίντεο από το Mega.

Με μεγάλη ένταση διεξήχθη η ομιλία του Παναγιώτη Λαφαζάνη στην Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ η υποψηφιότητα του ΠΑΣΟΚογενούς Οδυσσέα Βουδούρη για την περιφέρεια Πελοποννήσου προκάλεσε θύελλα.Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, εκ μέρους της αριστερής πλατφόρμας, αντέδρασε έντονα και, κατά την ομιλία του, τόνισε χαρακτηριστικά ότι «Η ενδεχόμενη τελική επιλογή πολιτικών προσώπων που έχουν ψηφίσει το πρώτο Μνημόνιο και την κυβέρνηση Σαμαρά βρίσκεται εκτός αποφάσεων του ιδρυτικού συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ και στέλνει λάθος μηνύματα στον λαό».Ωστόσο, όση ώρα μιλούσε ο Παναγιώτης Λαφαζάνης είχε έντονους διαλόγους και αντιπαράθεση με

κορυφαία στελέχη του κόμματος.Αργότερα, μάλιστα, κορυφαίο στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ ανέφερε πως η απόφαση για τις υποψηφιότητες έχει ληφθεί από τον Οκτώβριο και πως το κόμμα σεβάστηκε όλες τις εσωκομματικές διαδικασίες και ότι έπρεπε κάποια στιγμή να αποφασίσει ποιους θα προτείνει.Στο ίδιο μήκος κύματος και ο Νίκος Βούτσης ο οποίος τόνιζε πως «πρέπει να σταματήσουν α φαινόμενα δυσανεξίας ώστε να μπορέσουμε να δημιουργήσουμε όρους πλειοψηφίας και εκλογικής νίκης και σταθερότητας».Η συνεδρίαση, πάντως, είχε πολύ μεγάλη ένταση, ενώ δεν έλειψαν και οι ειρωνείες προς την πλευρά Λαφαζάνη από σημαντικά στελέχη.

Αυθαίρετη η εκτίμηση για 5% του επαχθούς χρέους - Ατελέσφορη η δέσμευση για ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς - Ατυχής η αναφορά σε σχέδια ΜάρσαλΣε ευθεία αποδοκιμασία των πρόσφατων δηλώσεων των οικονομολόγων του ΣΥΡΙΖΑ, Γιώργου Σταθάκη και Γιάννη Μηλιού προχώρησε ο επικεφαλής του Αριστερού Ρεύματος, Παναγιώτης Λαφαζάνης.Σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Εποχή» ο κ. Λαφαζάνης κάνει λόγο για «αυθαίρετες εκτιμήσεις ότι το απεχθές χρέος είναι, τάχα, μόλις 5%», όπως υποστήριξε ο Γιώργος Σταθάκης, και «ατελέσφορες και βαθιά λαθεμένες δεσμεύσεις για ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς» όπως είχε αναφέρει πρόσφατα ο Γιάννης Μηλιός πρσθέτοντας ότι είναι τουλάχιστον ατυχείς οι αναφορές σε σχέδια Μάρσαλ.«Η προσωπική μου θέση είναι η συνολική διαγραφή του χρέους. Η θέση του ΣΥΡΙΖΑ για άνευ όρων
διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, αν χρειαστεί και μονομερώς, είναι το ελάχιστο που μπορεί να γίνει» προσθέτει ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης.Ο κ. Λαφαζάνης στη συνέντευξη του απαντά και στα σενάρια περί συγκυβέρνησης ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ λέγοντας ότι αυτά «αποτελούν μια μεγάλη παγίδα για την Αριστερά» εκτιμώντας ότι «ενδεχομένως τέτοια άθλια σενάρια να ενισχυθούν αν φύγει από τη μέση το δίδυμο Σαμαρά και Βενιζέλου». «Για τη χώρα και για μια προοδευτική διέξοδο από την κρίση δεν υπάρχουν απαντήσεις που θα συμπεριλαμβάνουν την Κεντροαριστερά ή την Κεντροδεξιά. Η λύση για τον τόπο είναι μια και ξεκάθαρη: μια κυβέρνηση της Αριστεράς που θα εφαρμόσει με συνέπεια μια ριζοσπαστική προοδευτική πολιτική» συμπλήρωνει ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ.Χαρακτηρίζει, ακόμα ως «ένα από τα πιο εχθρικά υποστηλώματα για μια αριστερή προοδευτική πολιτική στη χώρα» κιινήσεις όπως η «Ελιά» προσθέτοντας ότι «το καλό είναι ότι πρόσωπα και καταστάσεις σ’ αυτό το χώρο έχουν καταστεί τόσο αναξιόπιστα έως μισητά στο λαό, ώστε δεν έχουν καμιά προοπτική αυτή την περίοδο».

 Στα δύο του χρόνια, ο Jacob Barnett διαγνώστηκε με Σύνδρομο Asperger…

Οι γιατροί είχαν ανακοινώσει ότι δεν θα μπορεί να δέσει ούτε τα κορδόνια των παπουτσιών του μόνος του. Και έπεσαν πέρα για πέρα έξω.Σήμερα, ο Jacob που διαθέτει δείκτη ευφυΐας υψηλότερο του Αϊνστάιν (170), κάνει το Master του στην Αστροφυσική στο πανεπιστήμιο Indiana University-Purdue University Indianapolis (IUPUI) και είναι ένας από τους πλέον ελπιδοφόρους ερευνητές στον τομέα της κβαντικής φυσικής, σε ηλικία μόλις 14 ετών.

Ο 14χρονος, έχει φτάσει ένα βήμα πριν καταρρίψει τη θεωρία της σχετικότητας του Αϊνστάιν, ενώ έχει αποκτήσει και έμμισθη θέση ερευνητή στο πανεπιστήμιο που φοιτά. Σύμφωνα με τον ίδιο, βρίσκεται πλέον μερικές μαθηματικές εξισώσεις μακριά από το να αποδείξει ως λαθεμένη τη θεωρία

 

Ένα επίτευγμα που αν καταφέρει τελικά να το φέρει εις πέρας, αναμένεται να του χαρίσει μια θέση στο πάνθεον της ιστορίας και ενδεχομένως, το βραβείο Νόμπελ. Καθηγητές από το Institute for Advanced Study in Princeton επιβεβαιώνουν άλλωστε πως βρίσκεται στο σωστό δρόμο. “Έχω εντυπωσιαστεί από το ενδιαφέρον και τις γνώσεις που κατέχει μέχρι στιγμής”, επισήμανε ο καθηγητής Scott Tremaine, ο οποίος με mail του στην οικογένεια του Barnett, ενημέρωσε τον ίδιο και τους οικείους του πως αν τελικά τα καταφέρει, εκείνος θα στηρίξει την υποψηφιότητα του για το βραβείο.

Το παιδί – θαύμα Ο 14χρονος μπορούσε να λύνει παζλ 5.000 κομματιών από την ηλικία των τριών και στα δέκα του χρόνια εγκατέλειψε το σχολείο για να μπει στο Πανεπιστήμιο. Σε πρόσφατη ομιλία του στο TEDx Teen, είχε δηλώσει με αφοπλιστική ειλικρίνεια: “Κανονικά δεν θα έπρεπε να βρίσκομαι εδώ τώρα. Οι ειδικοί είχαν πει πως δεν θα κατάφερνα καν να μιλήσω. Προφανώς κάποιοι τραβάνε τα μαλλιά τους τώρα”. Η μητέρα του, Kristine Barnett έχει γράψει βιβλίο για την μέχρι σήμερα ιστορία του μικρού, το οποίο κυκλοφορεί στην Ελλάδα από τις εκδόσεις “Ψυχογιός”. Η οικογένεια του μικρού, έχει ιδρύσει και λειτουργεί υπό την επιμέλεια της, το ίδρυμα Jacob’s Place για αυτιστικά παιδιά.

Η μητέρα του, με το βιβλίο της αλλά και τη συνολική της δράση, έχει σαν στόχο της να ευαισθητοποιήσει την κοινή γνώμη για τα παιδιά που παρουσιάζουν αυτισμό. Η ίδια δήλωσε πρόσφατα: “Ο Jacob παλεύει με το πρόβλημα του κάθε μέρα και μας έχει στο πλάι του, όπως πρέπει να κάνει κάθε γονιός για το παιδί του. Έχει συνειδητοποιήσει τα προβλήματα του και τα πολεμάει με δύναμη ψυχής”

Το όνομα Σύνδρομο Asperger (Asperger’s Syndrome) καθιερώθηκε από το 1981 όταν η Δρ. Λόρνα Γουίνγκ (Lorna Wing), μια Αγγλίδα ψυχίατρος, δημοσίευσε ένα ακαδημαϊκό έγγραφο που λεγόταν Asperger’s Syndrome: a Clinical Account, το οποίο ξανάφερε στο φως την έρευνα που είχε κάνει ο Hans Asperger και καθιέρωσε έτσι την επωνυμία Asperger’s Syndrome για να περιγράψει μία πάθηση που ανήκει στις Διαταραχές του Αυτιστικού Φάσματος (Αutistic Spectrum Disorder).

Το Σύνδρομο Asperger θεωρείται πάθηση που ανήκει στις Διαταραχές του Αυτιστικού Φάσματος, διότι όπως και ο κλασσικός Αυτισμός, είναι μια αναπτυξιακή διαταραχή που επηρεάζει τον τρόπο επικοινωνίας και τις σχέσεις ενός ατόμου με το περιβάλλον του.

Συχνά θεωρείται ότι όλοι όσοι έχουν Αυτισμό και έχουν υψηλές επιδόσεις, φέρουν το Σύνδρομο Asperger. Ωστόσο, είναι γνωστό σήμερα ότι υπάρχουν αρκετές άλλες μορφές Αυτισμού, αυτές του αποκαλούμενου ως “Λειτουργικού Αυτισμού”, όπου τα άτομα αποδίδουν με υψηλές επιδόσεις χωρίς να εμφανίζουν αυτά καθαυτά τα συμπτώματα του Συνδρόμου Asperger.

Είτε έχουν Σύνδρομο Asperger (ΣΑ), είτε Υψηλής Λειτουργικότητας Αυτισμό (ΥΛΑ), τα παιδιά και οι ενήλικες βιώνουν δυσκολίες στις καθημερινές κοινωνικές τους αλληλεπιδράσεις. Η ικανότητά τους για ανάπτυξη φιλικών σχέσεων είναι γενικά περιορισμένη, όπως είναι και η ικανότητά τους να καταλάβουν τη συναισθηματική έκφραση των άλλων ανθρώπων. Σε πολλές περιπτώσεις, οι παθήσεις αυτές συνδέονται και με μαθησιακές δυσκολίες.

Στην πραγματικότητα όμως, όλοι οι άνθρωποι, παιδιά και ενήλικες παράλληλα με ΣA και ΥΛΑ μοιράζονται την ίδια δυσκολία στην κατανόηση του κόσμου που τους περιβάλλει. Τα άτομα με ΣΑ και ΥΛΑ έχουν συνήθως φυσιολογική ή ανώτερη νοημοσύνη και επιθυμούν την επαφή και τη σχέση με άλλους ανθρώπους, αλλά δε γνωρίζουν τον τρόπο προσέγγισης, με αποτέλεσμα να πλησιάζουν τους άλλους με ακατάλληλο και ιδιόρρυθμο τρόπο.