Οι δηλώσεις του πρώην Υπουργού Παιδείας, Κώστα Γαβρόγλου, περί ένταξης των εκπαιδευτικών σε ειδικό μισθολόγιο δεν συνιστούν πολιτική πρόταση – συνιστούν πρόκληση.

Όταν είχε την ευθύνη και την εξουσία να προχωρήσει σε ουσιαστικές παρεμβάσεις υπέρ των εκπαιδευτικών, δεν το έπραξε. Σήμερα, από τη θέση της ασφάλειας της εκ των υστέρων κριτικής, επαναφέρει το ίδιο αίτημα, σαν να μην υπήρξε ποτέ η περίοδος διακυβέρνησής του.

Οι εκπαιδευτικοί δεν χρειάζονται υπενθυμίσεις για τον ρόλο τους. Ζουν καθημερινά την απαξίωση και γνωρίζουν ποιοι μίλησαν και ποιοι έπραξαν — ή, ακριβέστερα, ποιοι δεν έπραξαν.

Η επιλεκτική μνήμη και η απουσία αυτοκριτικής δεν μπορούν να βαφτίζονται πολιτική ευαισθησία. Η κοινωνία της εκπαίδευσης απαιτεί ειλικρίνεια και ευθύνη, όχι επαναλαμβανόμενες εξαγγελίες χωρίς αντίκρισμα.

Όταν οι ίδιες προτάσεις εμφανίζονται μόνο εκτός εξουσίας, τότε το πρόβλημα δεν είναι η πολιτική συγκυρία, αλλά η πολιτική αξιοπιστία.

Οι εκπαιδευτικοί αξίζουν πράξεις. Όχι λόγια που έρχονται πάντα καθυστερημένα.