Μάθε πρώτος όλες τις σημαντικές ειδήσεις. Βάλε το dictyo.gr στα αποτελέσματα αναζήτησης της Google

Να ξεκινήσουμε με μια απλή διαπίστωση: δεν είναι υποχρεωτικό να έχουμε ένα κακό εκπαιδευτικό σύστημα (γιατί έχουμε ένα κακό εκπαιδευτικό σύστημα). Φίλη πανεπιστημιακός μου θύμισε πρόσφατα ότι στη Φινλανδία τα μαθήματα ξεκινούν κάθε πρωί στα σχολεία με μάθημα χορού, δεν έχουν βαρύνουσες εξεταστικές διαδικασίες για μεγάλο μέρος της σχολικής ζωής, οι νέοι σε μεγαλύτερες τάξεις έχουν την ευελιξία να μην πηγαίνουν κάποιες μέρες σχολείο ή να αλλάζουν το καθημερινό τους πρόγραμμα. Όλα αυτά βέβαια βασίζονται σε καλά καταρτισμένους εκπαιδευτικούς υψηλών προσόντων. Στη Νορβηγία, όλα τα παιδιά μαθαίνουν ένα μουσικό όργανο μέσα στο σχολείο και συμμετέχουν στις εθνικές εορτές με μπάντες και γιορτές μέσα στην πόλη.

Στην Ελλάδα; Εδώ το μοντέλο είναι διαφορετικό. Εμείς αυξάνουμε διαρκώς τη διδακτέα ύλη με αποτέλεσμα να αυξάνονται και τα ποσοστά μαθησιακών δυσκολιών, εισάγουμε όλο και περισσότερες αξιολογήσεις, εξετάσεις και ανταγωνισμό. Όλα αυτά σε ένα σχολείο που δεν έχει ραχοκοκαλιά, αλλά επιμένει να αναζητεί μια κακώς εννοούμενη αριστεία. Γιατί όποιος δίδαξε την ερμηνεία αυτού του όρου στους πολιτικούς μας, μάλλον ήταν απρόσεκτος μαθητής στο σχολείο.

Διαπίστωση δεύτερη: Αντί να βελτιώσουμε το δημόσιο σύστημα εκπαίδευσης (όπως γίνεται στις περισσότερες χώρες a αυτής της ηπείρου), φτιάχνουμε δίπλα ιδιωτικές δομές, για να δώσουμε μια καλοπληρωμένη «οδό διαφυγής» σε όσους το μπορούν. Όσοι δεν το μπορούν; Αδιάφορο... Βέβαια έχουμε μικρές οάσεις όπως τα Πρότυπα και Πειραματικά σχολεία (που πραγματικά τα φροντίζουμε). Ωστόσο, επειδή τίποτα δεν πρέπει να είναι εύκολο σε αυτή τη χώρα, τα κάναμε δυσπρόσιτα στην πλειονότητα των οικογενειών, που στοιβάζουν τα παιδιά τους σε φροντιστηριακές τάξεις ή στήνονται σε απίθανες κληρώσεις για να γίνουν μέρος τους. Για να φτάσουμε στην κακοσχεδιασμένη Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής (ΕΒΕ) στα ΑΕΙ που αφήνει κάθε χρόνο 10.000 κενές θέσεις στα πανεπιστήμια και τμήματα με λιγότερους των δέκα εισακτέων.

Έχω τη σταθερή πεποίθηση, που επιβεβαιώθηκε την περίοδο της πανδημίας, ότι εκείνο που έχει τη μεγαλύτερη σημασία στην κοινωνικοποίηση των παιδιών μας είναι το σχολείο. Το σχολείο σε στοιχίζει, σε μαθαίνει κανόνες, αρχές, κώδικα αξιών, πειθαρχία, σεβασμό. Το σχολείο σε κάνει πολίτη. Αλλά και το σχολείο μπορεί και να σε συνθλίψει. Οι γονείς συχνά δεν ξέρουμε πώς να κάνουμε το καλύτερο για τα παιδιά μας. Όταν μας λένε «δεν διαβάζει» θεωρούμε ότι φταίνε αυτά. Όταν κάνει κοπάνα θεωρούμε ότι φταίμε εμείς που μεγαλώσαμε αδιάφορα παιδιά. Δεν φταίνε οι οικογένειες, ούτε φταίνε τα παιδιά. Όπως έλεγε ένας σοφός ιστορικός εκπαίδευσης, «δεν υπάρχει κακός μαθητής, υπάρχει μόνο κακό εκπαιδευτικό σύστημα.

της Μάρνυς Παπαματθαίου

ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ