Για τις μετεγγραφές των φοιτητών: Είναι το πιο δύσκολο πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε. Το Υπουργείο Παιδείας είναι ένα μεγάλο Υπουργείο με δύσκολα θέματα, αυτό όμως είναι το δυσκολότερο.
Πρώτον γιατί ψηφίστηκε στις 4 Μαΐου -δεν ήμουν τότε εγώ Υπουργός- από τη Βουλή με τεράστια πλειοψηφία και τεράστια υποστήριξη και από τα κόμματα που δεν ψήφισαν τις συγκεκριμένες ρυθμίσεις, γιατί διαφωνούσαν με άλλες, όχι με αυτήν, όπως διευκρίνισαν στη Βουλή.
Αν υπολογίσω τη δύναμη της ενίσχυσης αυτής της τροπολογίας, δεν έχω ακούσει τι λέει η Χρυσή Αυγή μόνο, είναι πάνω από 285 Βουλευτές που λένε ναι σε αυτό. Ψηφίστηκε λοιπόν η απελευθέρωση των μεταγραφών, δε θέλω να σας πω λεπτομέρειες, σας δίνω την έννοια του γένους: Απελευθέρωση των μεταγραφών, χορηγήθηκε δικαίωμα μεταγραφής.
Αυτό το δικαίωμα μεταγραφής προσπαθούμε να καταλάβουμε πως τους αφορά. Αναζήσαμε στοιχεία από τον κ. Γεωργίου της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής όπου δεν είχε. Πήγαμε στο ΚΕΠΥΟ από τις

φορολογικές δηλώσεις να δούμε πόσους τρίτεκνους μπορεί και να έχουμε.
Γίνεται μία εκτίμηση για 10 με 12 χιλιάδες μεταγραφές, που είναι πάρα πολλές, αλλά γίνεται και μια άλλη εκτίμηση για πάνω από 20 από τα πανεπιστήμια. Εμείς υπολογίζουμε ως Υπουργείο, αλλά μπορεί να κάνουμε λάθος. Είναι προσεγγίσεις, δεν είναι αριθμητικές πράξεις αυτές που κάνουμε. Ούτως ή άλλως είτε 12 είναι, είτε 20 είναι, ο αριθμός είναι πάρα πολύ μεγάλος με δύο αρνητικά αποτελέσματα: Υπερσυγκέντρωση σε Αθήνα, Πάτρα, Πειραιά, Θεσσαλονίκη και αποψίλωση των πανεπιστημίων της περιφέρειας.
Το περίεργο είναι ή μάλλον το σημαντικό είναι ότι ακόμα και οι Βουλευτές από τις περιφέρειες που έχουν πανεπιστήμια που θα υποστούν πλήγμα από τη ρύθμιση αυτή, ψηφίζουν με μεγάλη ένταση, μάλιστα μου πρότειναν να την επεκτείνω και στο παρελθόν, να δώσω αναδρομική ισχύ δηλαδή, πράγμα που δεν μπορεί να γίνει αν οι αριθμοί είναι αυτοί.
Οι Βουλευτές λοιπόν της περιφέρειας ψηφίζουν με πολύ μεγάλη ένταση κι αν δείτε την επιχειρηματολογία τους καταλαβαίνετε ότι παρότι γνωρίζουν και ότι η περιφέρειά τους θα υποστεί ένα πρόβλημα και ότι το εκλογικό σώμα της περιφέρειάς τους ίσως είναι αρνητικό, εν τούτοις ψηφίζουν και προτείνουν την επέκταση της ισχύος αυτής της ρύθμισης.
Όταν ανέλαβα εγώ μου λέγανε «πάρτο πίσω» και λέω ότι η Βουλή δεν μπορεί να είναι κομπογιαννίτης, στις 4 Μαΐου προεκλογικά να κάνει τον προκειμένου να πάρει ψήφους το άλφα ή βήτα κυβερνών κόμμα και μετεκλογικά αμέσως με τη δυσκολία της εφαρμογής να το παίρνει πίσω. Δεν μπορώ να το κάνω εγώ αυτό. Άλλωστε κι όποιος να το προσπαθούσε, η Βουλή θα του έλεγε όχι, δε θα ψήφιζαν την αλλαγή αυτής της ρύθμισης, αλλά και πάντως και να την ψήφιζαν εγώ δεν μπορώ να πάρω μια πρωτοβουλία που να δημιουργεί την εντύπωση ότι η Βουλή εξαπατά εν όψει εκλογών.
Άρα πρέπει να την εφαρμόσουμε στα Τ.Ε.Ι. και στα πανεπιστήμια, τα οποία αντιλαμβάνεστε ότι είναι πολύ αρνητικά και δικαίως, διότι σου λένε ένα Τ.Ε.Ι. με εργαστήρια ή το Πολυτεχνείο ή η Ιατρική με την ανατομία και τα άλλα εργαστήριά της, η Φυσικομαθηματική, το Χημείο, πως θα αντέξουν τέτοιο μεγάλο κύμα μεταγραφών;
Προσπαθούμε να βρούμε λύσεις, έχουμε προτείνει διάφορα μέτρα τα οποία θα εφαρμοστούν ούτως ή άλλως, δηλαδή το μέτρο της εξ αποστάσεως διδασκαλίας ορισμένων μαθημάτων, ήδη το προτείνουν πάρα πολλά ιδρύματα για ένα αριθμό μαθημάτων τους. Αυτό είναι ένα μέτρο καλό, το χρειαζόμαστε ούτως ή άλλως.
Ένας παραπληγικός φοιτητής βγήκε σε ένα μεγάλο κανάλι κι έλεγε ότι “ανεξαρτήτως των μεταγραφών πρέπει να το κάνετε αυτό γιατί εγώ δεν μπορώ να έρχομαι και θα με βοηθούσε να παρακολουθώ ορισμένα μαθήματα από το σπίτι μου”. Άρα αυτό το μέτρο, που ούτως ή άλλως πρέπει να προχωρήσει, ίσως λύσει μια πολύ-πολύ μικρή πτυχή του προβλήματος.
Έχουμε πει ότι θα χρηματοδοτήσουμε τα ιδρύματα του κέντρου που θα δεχθούν τους φοιτητές κάπως περισσότερο από τους υπολοίπους, μα όλα αυτά είναι μέτρα που μέχρι στιγμής έχουμε εντοπίσει και που χαϊδεύουν το πρόβλημα αλλά δεν το λύνουν.
Μας προτάθηκε να ενισχύσουμε με κάποια ευρώ την παραμονή του φοιτητή ας πούμε στη Χίο, εννοώ ένα περιφερειακό πανεπιστήμιο. Και αναρωτιέμαι, αυτοί που κάνουν αυτές τις προτάσεις, καταλαβαίνουν ότι η χώρα δεν έχει χρήματα; Και δεύτερον καταλαβαίνουν ότι κινούνται στο χώρο του παραλόγου;
Εάν πεις σε έναν φοιτητή του οποίου η οικογένεια δεν μπορεί να του δώσει χρήματα για να πάει να σπουδάσει στην περιφέρεια, αν του πεις πάρε 200 ευρώ για τη στέγασή σου περισσότερα, θα πάει; Το βαλάντιο για έναν φοιτητή που ξενιτεύεται, που αλλάζει πόλη δηλαδή, έχει να κάνει και με τη σίτιση και με τη στέγαση, εδώ μπορείς να βοηθήσεις, αλλά και με την κανονική του ζωή.
Δε βγαίνει πέρα ταξίδι, πολλές φορές αεροπλάνο ή καράβι και λεωφορείο ή τρένο, η καθημερινή ζωή έξω από το σπίτι σου, δε βγαίνει πέρα με μικρές εμβαλωματικές λύσεις για τις οποίες ούτως ή άλλως δεν υπάρχουν λεφτά. Έχουμε ένα κονδύλιο, μικρό όμως που προκύπτει από τα κλεμμένα, ξέρετε ότι αυτός ο λογαριασμός που καταθέτουν τα χρήματά τους όσοι έπαιρναν μίζες ή παρανόμως τα απέκτησαν, έχει 36 εκατομμύρια. Από αυτά τα 8,5 θα τα πάρουμε εμείς από ότι μας είπε το Υπουργείο Οικονομικών, οπότε κάτι μπορούμε να βοηθήσουμε, αλλά δεν μπορούμε να λύσουμε το πρόβλημα.
Το συζητάμε κάθε εβδομάδα με τους εκπροσώπους των ΤΕΙ και των πανεπιστημίων, θα δούμε πως θα πάει, δεν μπορούμε να το πάρουμε πίσω ή να το μετριάσουμε γιατί δεν είναι σωστά πράγματα αυτά.