Please wait...
E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Παρασκευή, 05 Φεβρουαρίου 2016 16:29
Διημερίδα «Η κοινωνία συναντά τη σύγχρονη Βιολογία»
Το Ράλλειο Γενικό Λύκειο Θηλέων Πειραιά και Η Πανελλήνια Ένωση Βιοεπιστημόνων με τη συνεργασία και συμμετοχή της Διεύθυνσης Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Πειραιά, των Σχολικών Συμβούλων κλ. ΠΕ04 της ΔΔΕ Πειραιά και του ΕΚΦΕ Πειραιά -Καλλίπολης διοργανώνουν την 10η Διημερίδα Βιολογίας με τίτλο: «Η κοινωνία συναντά τη σύγχρονη Βιολογία»
Η διημερίδα θα πραγματοποιηθεί Την ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 12 ΚΑΙ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ 13 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2016 στην αίθουσα εκδηλώσεων της Ελληνογαλλικής Σχολής Πειραιά ο «Άγιος Παύλος»,
Κουντουριώτου 229-231, Πειραιάς. (επισυνάπτεται χάρτης)
Κουντουριώτου 229-231, Πειραιάς. (επισυνάπτεται χάρτης)
Ώρες διεξαγωγής: 09:30 - 13:30 την Παρασκευή 12 / 2 / 2016 και 10:00 - 13:30 το Σάββατο 13 / 2 / 2016.
Ομιλητές είναι Πανεπιστημιακοί δάσκαλοι και ερευνητές με σημαντικό έργο στις Βιολογικές Επιστήμες.
Το πρόγραμμα της Παρασκευής περιλαμβάνει συζήτηση στρογγυλής τραπέζης με θέμα «Βιολογία και Ηθική στον 21ο αιώνα» και του Σαββάτου εισηγήσεις για σύγχρονα ζητήματα της Βιολογίας (Έρευνα για την ανάπτυξη φαρμάκων και την εφαρμογή της στην καθημερινότητα, η σιωπηλή δύναμη των φυτών, η γενετική ποικιλότητα).
Καινοτομία αποτελεί το βιωματικό εργαστήριο "Πέφτει η νύχτα στο... Ράλλειο". Πρόκειται για ένα εργαστήριο-παιχνίδι μυστηρίου, γρίφων και δεξιοτήτων για ... ανήσυχους μαθητές, που διοργανώνουν νέοι Βιολόγοι μέλη της ΠΕΒ.
Στις ηλεκτρονικές διευθύνσεις: http/lyk-ralleion.att.sch.gr και www.pev.gr, θα αναρτηθούν περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την διημερίδα.
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ: ΤΗΛΕΦΩΝΟ-FAX 210 4117028, e-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Η διημερίδα είναι ανοικτή για το κοινό, τους εκπαιδευτικούς και τους μαθητές. Στους συμμετέχοντες χορηγείται βεβαίωση συμμετοχής.
www.diorismos.gr
Κατηγορία
Εκπαιδευτικά Νέα
Ετικέτες
Παρασκευή, 05 Φεβρουαρίου 2016 16:28
Ανακοίνωση - Πρόσκληση εκδήλωσης ενδιαφέροντος για μετατάξεις
Ανακοίνωση - Πρόσκληση εκδήλωσης ενδιαφέροντος για μετατάξεις
Κατηγορία
Εκπαιδευτικά Νέα
Ετικέτες
Παρασκευή, 05 Φεβρουαρίου 2016 16:27
Εκπαιδευτικό Πρόγραμμα εξ αποστάσεως “Αναπτύσσοντας την πολλαπλή νοημοσύνη στην εκπαίδευση”
Απευθύνεται
Σε εκπαιδευτικούς της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, σε διευθυντές σχολείων, υπεύθυνους Σχολικών Δραστηριοτήτων, σε εκπαιδευτές ενηλίκων, παιδαγωγούς-εμψυχωτές, προπτυχιακούς και μεταπτυχιακούς φοιτητές και γονείς.
Σε εκπαιδευτικούς της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, σε διευθυντές σχολείων, υπεύθυνους Σχολικών Δραστηριοτήτων, σε εκπαιδευτές ενηλίκων, παιδαγωγούς-εμψυχωτές, προπτυχιακούς και μεταπτυχιακούς φοιτητές και γονείς.
Σκοπός
Οι συμμετέχοντες να κατανοήσουν τη θεωρία της πολλαπλής νοημοσύνης και να καταστούν ικανοί να διαμορφώνουν οι ίδιοι, ποικίλες εκπαιδευτικές δραστηριότητες για την ανάπτυξη της πολλαπλής νοημοσύνης των μαθητών τους:
- στην καθημερινή διδακτική πράξη σε όλες τις εκπαιδευτικές βαθμίδες
- στις βιωματικές δράσεις και στις ερευνητικές εργασίες Γυμνασίων, Γενικών Λυκείων και ΕΠΑΛ
- στις Σχολικές Δραστηριότητες ( Περιβαλλοντική Εκπαίδευση, αγωγή υγείας, πολιτιστικά προγράμματα, προγράμματα επαγγελματικού προσανατολισμού κ.λπ. )
- στην ευέλικτη ζώνη, στην εκπαίδευση ενηλίκων, στα Σχολεία Δεύτερης Ευκαιρίας και στη συνεχιζόμενη επαγγελματική κατάρτιση
Μεταξύ των θεμάτων που αναπτύσσονται είναι
- Η πολλαπλή νοημοσύνη / οι τύποι νοημοσύνης σύμφωνα με την θεωρία του Gardner (λεκτική, λογικομαθηματική, ενδοπροσωπική, διαπροσωπική, μουσική, κιναισθητική, χωρική/χωροταξική, νατουραλιστική).
- Πώς αναγνωρίζονται τα είδη νοημοσύνης;
- Μαθησιακά στυλ (Learning styles) και πολλαπλή νοημοσύνη
- Σχολική εκπαίδευση και πολλαπλή νοημοσύνη (Βρεφονηπιακοί σταθμοί-νηπιαγωγείο-δημοτικό-γυμνάσιο-λύκειο).
- Πώς μπορούν να διδαχτούν διάφορα γνωστικά αντικείμενα ώστε οι μαθητές να αξιοποιούν, να αναπτύσσουν και να ενισχύουν όλες τις νοημοσύνες;
- Ποιες διδακτικές τεχνικές βοηθούν στην ανάπτυξη της πολλαπλής νοημοσύνης;
- Μέθοδος Project και πολλαπλή νοημοσύνη
- Ποια μαθησιακά περιβάλλοντα βοηθούν στην ανάπτυξη της πολλαπλής νοημοσύνης;
- Πώς ο εκπαιδευτικός μπορεί να σχεδιάσει δραστηριότητες στα μαθήματα που διδάσκει με στόχο την ανάπτυξη της πολλαπλής νοημοσύνης των μαθητών του;
- Πώς οι γονείς μπορούν να βοηθήσουν τα παιδιά τους να αναπτύξουν την πολλαπλή νοημοσύνη τους;
- Η αξιοποίηση των νέων τεχνολογιών στην ανάπτυξη της πολλαπλής νοημοσύνης.
- Η αξιοποίηση της τέχνης ως εργαλείου μάθησης για την ανάπτυξη της πολλαπλής νοημοσύνης.
- Η πολλαπλή νοημοσύνη στην επιμόρφωση των εκπαιδευτικών και στην εκπαίδευση ενηλίκων.
- Παραδοσιακή θεωρία για τη νοημοσύνη και θεωρία της πολλαπλής νοημοσύνης.
- Κριτική της θεωρίας της πολλαπλής νοημοσύνης.
Μέθοδος διδασκαλίας-Εκπαιδευτικό υλικό - Βεβαίωση
Το πρόγραμμα υλοποιείται εξ ολοκλήρου με τη μέθοδο της εξ αποστάσεως εκπαίδευσης. Οι συμμετέχοντες παραλαμβάνουν εκπαιδευτικό υλικό σε ψηφιακή μορφή ειδικά διαμορφωμένο για εξ αποστάσεως εκπαίδευση καθώς και χρονοδιάγραμμα μελέτης και εκπόνησης εργασιών. Εξασφαλίζεται η ενεργός συμμετοχή στη μάθηση με κατάλληλα σχεδιασμένες δραστηριότητες καθώς και η συνεχής επικοινωνία και υποστήριξη των εκπαιδευόμενων με καθηγητές ειδικούς στην εξ αποστάσεως εκπαίδευση και στην εκπαίδευση ενηλίκων. Την επιστημονική ευθύνη έχει η Δρ. Π. Βασάλα, καθηγήτρια-σύμβουλος στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο. Στο τέλος του προγράμματος χορηγείται αναλυτική βεβαίωση επιτυχούς ολοκλήρωσης.
Το πρόγραμμα υλοποιείται εξ ολοκλήρου με τη μέθοδο της εξ αποστάσεως εκπαίδευσης. Οι συμμετέχοντες παραλαμβάνουν εκπαιδευτικό υλικό σε ψηφιακή μορφή ειδικά διαμορφωμένο για εξ αποστάσεως εκπαίδευση καθώς και χρονοδιάγραμμα μελέτης και εκπόνησης εργασιών. Εξασφαλίζεται η ενεργός συμμετοχή στη μάθηση με κατάλληλα σχεδιασμένες δραστηριότητες καθώς και η συνεχής επικοινωνία και υποστήριξη των εκπαιδευόμενων με καθηγητές ειδικούς στην εξ αποστάσεως εκπαίδευση και στην εκπαίδευση ενηλίκων. Την επιστημονική ευθύνη έχει η Δρ. Π. Βασάλα, καθηγήτρια-σύμβουλος στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο. Στο τέλος του προγράμματος χορηγείται αναλυτική βεβαίωση επιτυχούς ολοκλήρωσης.
Ημερομηνίες διεξαγωγής–Διάρκεια-Κόστος συμμετοχής
Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε στην ηλεκτρονική διεύθυνση: ( http://www.diavima.edu.gr ). Επίσης μπορείτε να τηλεφωνήσετε: 6936759457, 6951378722 (10.00-15.00 και 17.00-21.00) ή να στείλετε email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Το πρόγραμμα έχει διάρκεια 200 ωρών. Αρχίζει τη Δευτέρα 14 Μαρτίου 2016 και ολοκληρώνεται στις 26 Ιουνίου (15 εβδομάδες). Το κόστος συμμετοχής είναι 140 Ευρώ για δηλώσεις συμμετοχής και καταθέσεις συνδρομής μέχρι την Τετάρτη 17 Φεβρουαρίου και 160 Ευρώ, εφόσον υπάρχουν θέσεις, μέχρι την Τετάρτη 9 Μαρτίου.
diavima.edu.gr
Κατηγορία
Εκπαιδευτικά Νέα
Ετικέτες
Παρασκευή, 05 Φεβρουαρίου 2016 16:26
Ανακοίνωση - Πρόσκληση εκδήλωσης ενδιαφέροντος για μετατάξεις
Κατηγορία
Εκπαιδευτικά Νέα
Ετικέτες
Παρασκευή, 05 Φεβρουαρίου 2016 16:25
«Πρόσκληση εκδήλωσης Ενδιαφέροντος για πλήρωση θέσης Διευθυντή Σχολικής Μονάδας Δ.Ε. Φωκίδας.»
Κατηγορία
Εκπαιδευτικά Νέα
Ετικέτες
Παρασκευή, 05 Φεβρουαρίου 2016 16:24
Προκήρυξη Διευθυντή 3ου ΓΕΛ Κομοτηνής ΔΔΕ Ροδόπης
Κατηγορία
Εκπαιδευτικά Νέα
Ετικέτες
Παρασκευή, 05 Φεβρουαρίου 2016 16:20
« 30ος Πανελλήνιος Μαθητικός Διαγωνισμός Χημείας – Ολυμπιάδα Χημείας 2016 »
Κατηγορία
Εκπαιδευτικά Νέα
Ετικέτες
Παρασκευή, 05 Φεβρουαρίου 2016 02:16
Προπτυχιακό πρόγραμμα από το Ανοικτό Πανεπιστήμιο για δημοσίους υπαλλήλους
Με ρύθμιση που περιλαμβάνεται σε σχέδιο νόμου του Υπουργείου Εσωτερικών θεσπίζεται η δυνατότητα χρηματοδότησης από το Υπουργείο Εσωτερικών για την υλοποίηση προπτυχιακού προγράμματος σπουδών στο Ελληνικό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο (ΕΑΠ), με γνωστικό αντικείμενο την οργάνωση και λειτουργία της δημόσιας διοίκησης, στο οποίο συμμετέχουν υπάλληλοι δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης (ΔΕ) του δημόσιου τομέα.
Προς το σκοπό αυτό, το ΥΠΕΣΔΑ συνάπτει, σε ετήσια βάση, προγραμματική Συμφωνία με το ΕΑΠ, όπου καθορίζεται ο αριθμός των συμμετεχόντων δημοσίων υπαλλήλων, το ύψος της
χρηματοδότησης και κάθε άλλο συναφές θέμα.
χρηματοδότησης και κάθε άλλο συναφές θέμα.
Στην αιτιολογική έκθεση αναφέρεται ότι η εν λόγω χρηματοδότηση ανέρχεται σε ποσοστό 50% επί των προβλεπόμενων διδάκτρων συμμετοχής του αριθμού των συμμετεχόντων που αναφέρεται στην κάθε φορά ετήσια Προγραμματική συμφωνία για τετραετή συμφωνία. Όπως αναφέρει το άρθρο 44 του κατατεθέντος σχεδίου νόμου, η χρηματοδότηση για το εν λόγω Πρόγραμμα του ΕΑΠ δίδεται μέσα από σχετικό ΚΑΕ του ειδικού φορέα 07-510 του προϋπολογισμού εξόδων του ΥΠΕΣΔΑ και το ύψος της ανέρχεται σε ποσό ίσο με 50% των προβλεπόμενων διδάκτρων συμμετοχής του αριθμού των συμμετεχόντων που αναφέρεται στην κάθε φορά ετήσια Προγραμματική Συμφωνία, για τις θεματικές ενότητες που απαιτούνται κατ’ έτος για την απόκτηση πτυχίου σε τέσσερα έτη.
Το προπτυχιακό πρόγραμμα θα έχει ως γνωστικό αντικείμενο την οργάνωση και τη λειτουργία της δημόσιας διοίκησης (δημόσιο management) και θα απευθύνεται σε δημόσιους υπαλλήλους δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Το εν λόγω πρόγραμμα καταρτίζεται μετά από πρόταση του Υπουργού Εσωτερικών προς τα αρμόδια όργανα του ΕΑΠ και τη σύμφωνη γνώμη του Υπουργού Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων.
Κατηγορία
Εκπαιδευτικά Νέα
Ετικέτες
Παρασκευή, 05 Φεβρουαρίου 2016 02:16
Σχετικά με τη μεταβολή περιοχής πρόσληψης αναπληρωτών μετά τις αιτήσεις
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΠΑΙΔΕΙΑΣ
Δεν προβλέπεται και δεν επιτρέπεται από τις κείμενες διατάξεις, οι οποίες ρυθμίζουν τα θέματα πρόσληψης των αναπληρωτών και ωρομισθίων εκπαιδευτικών, η μεταβολή της περιοχής πρόσληψης των αναπληρωτών εκπαιδευτικών, μετά το πέρας προθεσμίας υποβολής αιτήσεων (δηλ. στις 11-9-2015).
Όπως σημειώνει εγγράφως ο Υπουργός Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων Νίκος Φίλης,
απαντώντας σε σχετικό έγγραφο και σε ηλεκτρονική επιστολή με θέμα «Αίτημα Νηπιαγωγού Ειδικής Αγωγής για αναγνώριση των μορίων και της προϋπηρεσίας της, προκειμένου για το διορισμό της στη Δημόσια πρωτοβάθμια Εκπαίδευση», την οποία κατέθεσε ως Αναφορά ο Βουλευτής κ. Νικολόπουλος Νικόλαος, εάν λοιπόν η ενδιαφερόμενη επιθυμούσε να προσληφθεί αποκλειστικά και μόνο στις Δ/νσεις Α/θμιας Εκπ/σης Θεσσαλονίκης ή στην περιοχή της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας θα έπρεπε κατά την υποβολή της Αίτησης – Δήλωσης Αναπληρωτών να δηλώσει αποκλειστικά και μόνο αυτές της Διευθύνσεις.
απαντώντας σε σχετικό έγγραφο και σε ηλεκτρονική επιστολή με θέμα «Αίτημα Νηπιαγωγού Ειδικής Αγωγής για αναγνώριση των μορίων και της προϋπηρεσίας της, προκειμένου για το διορισμό της στη Δημόσια πρωτοβάθμια Εκπαίδευση», την οποία κατέθεσε ως Αναφορά ο Βουλευτής κ. Νικολόπουλος Νικόλαος, εάν λοιπόν η ενδιαφερόμενη επιθυμούσε να προσληφθεί αποκλειστικά και μόνο στις Δ/νσεις Α/θμιας Εκπ/σης Θεσσαλονίκης ή στην περιοχή της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας θα έπρεπε κατά την υποβολή της Αίτησης – Δήλωσης Αναπληρωτών να δηλώσει αποκλειστικά και μόνο αυτές της Διευθύνσεις.
Κατηγορία
Εκπαιδευτικά Νέα
Ετικέτες
Παρασκευή, 05 Φεβρουαρίου 2016 02:14
ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΝΟΜΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΤΩΝ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΚΑΤΑΤΕΘΗΚΕ ΓΙΑ ΨΗΦΙΣΗ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ
Κατηγορία
Εκπαιδευτικά Νέα
Ετικέτες
Παρασκευή, 05 Φεβρουαρίου 2016 02:13
Συμμετοχή του ΣΕΠΕ Λιβαδειάς στην απεργιακή κινητοποίηση της 4ης Φεβρουαρίου 2016
Κατηγορία
Εκπαιδευτικά Νέα
Ετικέτες
Παρασκευή, 05 Φεβρουαρίου 2016 02:11
Θέμα άρθρου-ανακοίνωσης:"Πολιτική εξουσία και αγιότητα στο πρώιμο Βυζάντιο. Ο βίος του Δανιήλ του Στυλίτη(5ος μ. Χ.)". Aμαλία Κ. Ηλιάδη, φιλόλογος-ιστορικός (ΜΑ Βυζαντινής Ιστορίας)
Οι σχέσεις που αναπτύσσονται ανάμεσα στην πολιτική εξουσία και ορισμένους αγίους στο πρώιμο Βυζάντιο είναι στενές και γι' αυτόν ακριβώς το λόγο χρειάζονται αποκρυπτογράφηση. Η πολιτική εξουσία, στο πρόσωπο του αυτοκράτορα και των στρατιωτικών και πολιτικών αξιωματούχων, συνδέεται με την επίσημη εκκλησία, δηλαδή τον Πατριάρχη, τους επισκόπους, τον κλήρο και τους μοναχούς. Και οι μεν και οι δε, δηλαδή και οι δυο μορφές εξουσίας, πολιτική και θρησκευτική, προσπαθούν να προσεταιριστούν το λαό. Ο λαός, σ΄ αυτό το νοητικό και πραγματικό σχήμα, παίζει καταλυτικό ρόλο. Και με την προσκόλλησή του στους αγίους, άνδρες και γυναίκες, προσδίδει σ' αυτούς δύναμη , κοινωνική επιρροή και ένα είδος εξουσίας πάνω του, γι' αυτό και η πολιτική εξουσία προσπαθεί να τους έχει συμμάχους της: συσφίγγει τις σχέσεις της μαζί τους κι αυτοί πρόθυμα ανταποκρίνονται.
Οι πολύπλοκες αυτές αλληλεξαρτήσεις ιχνηλατούνται στο βίο του Δανιήλ του Στυλίτη(5ος αι.). Ο επιστημονικός διάλογος γύρω απ' τη μελέτη των αγιολογικών κειμένων παρουσιάζει ιδιαίτερη ανάπτυξη τα τελευταία εικοσιπέντε χρόνια. Η προσέγγιση των αγιολογικών κειμένων είναι ιδιαίτερα γόνιμη όταν αυτά αντιμετωπίζονται ως γνήσια προϊόντα της εποχής τους κι όχι ως στείρα διδακτικά και ηθικολογικά κατασκευάσματα. Προς αυτή την κατεύθυνση συμβάλλει ο εντοπισμός και η ερμηνεία των ιστορικών στοιχείων των βίων των αγίων. Υπό τις παραπάνω προϋποθέσεις, ο βίος του Δανιήλ του Στυλίτη είναι πολύ σημαντική πηγή για την εξέταση του φαινομένου της σύνδεσης ανάμεσα στην εξουσία και στην αγιότητα στο πρώιμο Βυζάντιο.
Οι Στυλίτες άγιοι πρωτοπαρουσιάζονται στο τέλος του 4ου αιώνα και η άσκησή τους χαρακτηρίζεται από αυστηρότητα και υπερβολές. Η υπόθεση που βασίζεται σ' ένα απόσπασμα του Λουκιανού, ότι πρόκειται για αρχαία επιβίωση, θεωρείται απ' τους περισσότερους ερευνητές απίθανη. Αυτή η παράδοξη τάση στον τρόπο της "κατά Χριστόν" άσκησης παρατηρείται, κυρίως, στις ανατολικές επαρχίες της αυτοκρατορίας. Πάντως, έγιναν προσπάθειες να μεταφυτευτεί και στη Δύση, χωρίς όμως επιτυχία. Μαρτυρούνται και γυναίκες στυλίτισσες, αλλά η διερεύνηση αυτού του πραγματικά ενδιαφέροντος ζητήματος ξεφεύγει απ' το πλαίσιο αυτής της μικρής μελέτης.
Ο Δανιήλ ο Στυλίτης γεννήθηκε στα Μάραθα της Συρίας το 409μ.Χ. και έγινε μοναχός στα γειτονικά Σαμόσατα στον Άνω Ευφράτη. Πέθανε το 493 στην Κωνσταντινούπολη και είναι ο πιο φημισμένος Στυλίτης μετά τον Συμεών τον παλαιό. Ο ακραίος, εξτρεμιστικός τρόπος με τον οποίο ο Συμεών ο Στυλίτης εκδήλωνε την αγιότητά του καθώς και η διεθνής φήμη του προσείλκυαν μεγάλο αριθμό ανθρώπων κοντά του. Ο Θεοδώρητος που μας διηγείται το βίο του λέει ότι τον επισκέπτονταν προσκυνητές απ’ την Περσία, την Αιθιοπία, την Ισπανία και τη Βρετανία. Ο μαθητής του Συμεών, ο Δανιήλ, ακολούθησε τον ίδιο τρόπο άσκησης.
Ο βίος του Δανιήλ του Στυλίτη, στη βασική του δομή έχει ως πρότυπο το βίο του Μ. Αντωνίου, που γράφτηκε απ’ το Μ. Αθανάσιο. Το βιβλικό υπόβαθρο του βίου είναι εμφανές σε πολλά σημεία. Η γνώση αντιπαρατίθεται στην πίστη και στην άσκηση και ο άγιος παρουσιάζεται ως ενδιάμεσος-μεσολαβητής ανάμεσα στο Θεό και στους ανθρώπους απ’ τη μια, και στον αυτοκράτορα και τους ανθρώπους απ’ την άλλη. Γιατί ο άγιος αποτελεί ανάχωμα στην αυθαιρεσία και στη σκληρότητα των αρχόντων. Η σωματική, υλική μεταβίβαση της υπερφυσικής του δύναμης και ευλογίας στους ανθρώπους φανερώνει την αρμονική κοινωνία του άυλου και του υλικού στο πρόσωπό του, που είναι ικανό να καθαγιάζει τον κόσμο.
Το ιστορικό πλαίσιο του βίου καλύπτει τη βασιλεία του Λέοντα Α΄, του Ζήνωνα, την επανάσταση του Βασιλίσκου και τις αρχές της βασιλείας του Αναστασίου. Ο συγγραφέας του βίου του Δανιήλ αρχίζει την αφήγησή του αιτιολογώντας την απόφασή του να διηγηθεί τη ζωή του αγίου: γι’ αυτό καταφεύγει στους γνωστούς κοινούς τόπους των περισσότερων αγιογράφων. «Σκέφτηκα ότι θα ήταν καλό να καταπιαστώ με τη διήγηση των έργων του αγίου Δανιήλ, παρ’ όλο που το κάνω με φόβο. Γιατί η ζωή αυτού του ανθρώπου ήταν τόσο σπουδαία και περίφημη και θαυμαστή, ενώ εγώ είμαι ένας ανάξιος και ταπεινός άνθρωπος. Όμως δεν θ’ ανεχτώ να χαθούν στη σιωπή εκείνες οι διηγήσεις για τον άγιο, που έλαβα απ’ τους πατέρες μου, γιατί φοβούμαι περισσότερο πως ο Κύριος δίκαια θα με βασανίσει τη φοβερή ημέρα της κρίσης του, αφού δεν κατέθεσα στην τράπεζα το ταλέντο που μου εμπιστεύτηκε προς ωφέλεια των πολλών. Έτσι λοιπόν, ενισχυμένος απ’ τις προσευχές σας, θα καταθέσω αληθινά όλα όσα έχω ακούσει απ’ όσους ήταν μαθητές του αγίου πριν από μένα και θα αναφέρω με κάθε αλήθεια όλα όσα είδα με τα ίδια μου τα μάτια. Γιατί ο Θεός θα καταστρέψει όλους εκείνους που διαδίδουν ψεύδη». Αμέσως μετά ο συγγραφέας ζητά την εύνοια των ακροατών του και μπαίνει στο κυρίως θέμα.
Τόπος καταγωγής του Δανιήλ είναι η Ανατολή (Συρία) και οι γονείς του Ηλίας και Μάρθα, όταν γίνεται 5 ετών, προσπαθούν να τον εισάγουν σε μοναστήρι, αλλά δε γίνεται δεκτός λόγω ηλικίας. Δωδεκάχρονος, πλέον, γίνεται δεκτός στο μοναστήρι και λίγο μετά επιλέγει να ενδυθεί το μοναχικό σχήμα. Στη στροφή του προς τον ασκητισμό έχει ως πρότυπο τον Συμεών τον Στυλίτη και διεπόμενος απ’ αυτό το πνεύμα, θεωρώντας δηλ. τον ασκητισμό ανώτερο απ’ την κοινοβιακή ζωή, επιζητά να εγκαταλείψει το μοναστήρι. Η δίψα του για άσκηση θα εκδηλωθεί έντονα, όταν παρά τις δυσμενείς συνθήκες που επικρατούσαν την εποχή εκείνη στην Παλαιστίνη (Επανάσταση Σαμαρειτών), αποφασίζει να επισκεφθεί τους Αγίους Τόπους. Η τελική ματαίωση του προσκυνήματός του στους Αγίους Τόπους δεν αποδίδεται απ’ το βιογράφο του στην αναταραχή στην Παλαιστίνη αλλά σε θείο όραμα υπό τη μορφή του δασκάλου του Συμεών που τον προέτρεψε να μεταβεί αμέσως στην Κων/πολη. Στο σημείο αυτό εξαίρεται η σημασία της Κων/πολης ως πνευματικής και θρησκευτικής μητρόπολης που υπερβαίνει σε λαμπρότητα κάθε άλλη πόλη. Εκεί μπορείς να απολαύσεις του λέει ο Συμεών, τα ιερά των μαρτύρων και τους μεγάλους οίκους της προσευχής, κι ακόμη αν επιθυμείς να γίνεις αναχωρητής σε κάποιο ερημικό σημείο, ή στη Θράκη ή στον Πόντο, ο Θεός δε θα σε εγκαταλείψει.
Έτσι ο Δανιήλ αλλάζει πορεία και κατευθύνεται προς την Κωνσταντινούπολη. Εκεί, αρχικά, καταλύει σ’ ένα ερειπωμένο κι εγκαταλειμμένο ειδωλολατρικό ναό, όπου δέχεται πολλές επιθέσεις δαιμόνων. Ο λαός της Κωνσταντινούπολης αρχίζει να ελκύεται απ΄ τον παράξενο αναχωρητή που μιλά στη συριακή διάλεκτο.
Σ’ αυτό το σημείο ο συγγραφέας του βίου του Δανιήλ κάνει μια παρέκκλιση απ’ την ευθύγραμμη χρονολογικά εξιστόρηση, για να διηγηθεί ένα ενδιαφέρον περιστατικό. Κάποτε ένας μαθητής του Δανιήλ, θέλοντας να κρατήσει για πάντα στη μνήμη του τη μορφή του αγίου και να τη γνωστοποιήσει και στους μεταγενέστερους, και θεωρώντας μια τέτοια πράξη εκδήλωση ευσέβειας και αφοσίωσης, κάλεσε έναν ζωγράφο να φιλοτεχνήσει την εικόνα του αγίου που είχε σκοπό να την τοποθετήσει στην αψίδα της εισόδου ενός παρεκκλησίου. (επάνω του πρόπυλου της εισόδου του μαρτυρίου τα κατά βασιλικών). Ο ίδιος μαθητής, επίσης, θέλησε να γράψει το βίο του αγίου, όντας αυτός εν ζωή. Όμως, όταν το άκουσε ο άγιος, θύμωσε τρομερά και παρήγγειλε να καταστραφεί η εικόνα και να πεταχτούν στη φωτιά τα κείμενα του βίου του, γιατί ο υπηρέτης του θεού ήταν αποφασισμένος να μη δεχτεί τη δόξα των ανθρώπων. Ερμηνεύοντας το παραπάνω περιστατικό, όπου οι αξίες του ασκητή έρχονται σε αντίθεση με τις αξίες του ελληνορωμαϊκού κόσμου της ύστερης αρχαιότητας, μπορούμε να καταλήξουμε στο συμπέρασμα, πως η εικόνα και ο βίος, εκπροσωπώντας αντίστοιχα τη ζωγραφική και τη γραφή, είναι για τα αυστηρά ασκητικά ιδεώδη του Στυλίτη μάταια, όταν στοχεύουν στην προσωπική του προβολή.
Επανερχόμενος στη χρονολογική εξιστόρηση του βίου, ο αφηγητής μας πληροφορεί πως ο άγιος στην τοποθεσία του Ανάπλου όπου ασκήτευε, δεχόταν καθημερινά πολλές επισκέψεις πιστών, τόσες που ο κλήρος της Κων/πολης άρχισε ν’ ανησυχεί για το κύρος και την εξουσία του. Η αντίθεση της επίσημης εκκλησίας στις υπερβολές των ασκητών δεν πρέπει να ερμηνευτεί μόνο ως προάσπιση του ορθού δόγματος και της μεσότητας αλλά και ως βεβιασμένη απάντηση στον κίνδυνο της αυξανόμενης δημοτικότητάς τους. Γιατί ο Δανιήλ, ενώ φτάνει άγνωστος και ξένος στην Κων/πολη, καταλήγει ν’ αποκτήσει στενές σχέσεις με την πολιτική εξουσία αργότερα. Αυτή η εξέλιξη περνά αναμφισβήτητα μέσα απ’ τη λαϊκή αφοσίωση και λατρεία που απολαμβάνει ο άγιος. Όταν η επίσημη εκκλησία (Πατριάρχης, ανώτεροι κληρικοί κ.τ.λ.) καθιερώνει τον Δανιήλ ως πρόσωπο σημαντικό και γι’ αυτήν, το κάνει υπό την επιρροή ενός Πατριάρχη, του Ανατόλιου. Ο Ανατόλιος αργότερα θεραπεύεται απ’ το Δανιήλ. Έτσι ο άγιος τον αποζημίωσε για την εύνοιά του.
Οι σχέσεις του αγίου με τους ανώτατους αξιωματούχους της Πρωτεύουσας που τους θεραπεύει από ανίατες ασθένειες, τους απαλλάσσει από το μαρτύριο της δαιμονοληψίας, προσεύχεται και αποκτούν τα παιδιά που επιθυμούσαν, αρχίζουν να συσφίγγονται μετά το επεισόδιο με το Γελάνιο. Ο άγιος αρχικά συγκρούεται με τους εκπροσώπους της εξουσίας (πολιτικής και οικονομικής) στο πρόσωπο του Γελάνιου, «καστρήσιου της θείας τραπέζης» και υφισταμένου «του επί της τραπέζης», γιατί οικοδομεί το στύλο του σε ιδιοκτησία του Γελάνιου. Ο Γελάνιος στη σύγκρουσή του με τον Στυλίτη βασίζεται στην υποστήριξη του αυτοκράτορα Λέοντα και του νέου Πατριάρχη Γεννάδιου οι οποίοι, πραγματικά, τον δικαιώνουν αρχικά. Ωστόσο, η σύγκρουση του ασκητή, τουλάχιστον στο λεκτικό επίπεδο, δεν είναι τόσο έντονη με τον ιδιοκτήτη της γης, ούτε με τον αυτοκράτορα, όσο είναι με τον Πατριάρχη. Τελικά ο Γελάνιος όχι μόνο υποχωρεί προς χάρη του Δανιήλ, αλλά προσφέρεται να του κατασκευάσει έναν καινούργιο στύλο στην ιδιοκτησία του, δεχόμενος την ευλογία του. Η «άλωση» της κοσμικής εξουσίας (πολιτικής, οικονομικής, στρατιωτικής) απ’ τον άγιο-ασκητή είναι πλέον γεγονός, όπως γεγονός είναι ότι γύρω από τον Στυλίτη άγιο σχηματίζεται ένας κύκλος μαθητών. Σπουδαίοι αξιωματούχοι της πρωτεύουσας όπως ο Κύρος επισκέπτονται τον άγιο και δέχονται τις συμβουλές και τις ευεργεσίες του. Αργότερα η ίδια η αυτοκράτειρα Ευδοξία επισκέπτεται τον άγιο και του προσφέρει γη για εγκατάσταση, την οποία ο άγιος δε δέχεται. Ο άγιος δεν αργεί να επικοινωνήσει και με τον αυτοκράτορα Λέοντα, μέσω του μαθητή του Σέργιου που μετέφερε τα μηνύματα του αγίου. Ο αυτοκράτορας του ζητά να προσευχηθεί γι΄ αυτόν για ν’ αποκτήσει γιο, πράγμα που γίνεται πραγματικότητα όταν η αυτοκράτειρα Βερίνα αποκτά γιο. Τότε ο αυτοκράτορας για ν’ ανταμείψει τον άγιο, του θεμελιώνει έναν τρίτο στύλο.
Όμως τον άγιο, παρόλη την εύνοια του αυτοκράτορα, καταδιώκουν κάποιοι αιρετικοί που, για να τον βάλουν σε πειρασμό, του στέλνουν μια πόρνη να τον διαφθείρει. Η αναφορά στην πορνεία και στο ρόλο της πόρνης σαν μέσο διαφθοράς ακόμη και αγίων είναι συχνή στους βίους της πρώιμης βυζαντινής εποχής. Η πόρνη πληρώνεται με χρήματα για να θέσει σε ενέργεια το τέχνασμά της, το οποίο αποτυγχάνει οικτρά.
Ξανά η επίσημη εκκλησία, στο πρόσωπο του Πατριάρχη Γενναδίου έρχεται σε αντίθεση με τον ασκητή κι έτσι αρχίζει η καινούρια διαμάχη εκκλησίας-Στυλίτη. Στον αγώνα αυτόν ο αυτοκράτορας υποστηρίζει τον Δανιήλ, τον ασκητή, τον λατρευτό του πλήθους, τον εκλεκτό του λαού, τον ηθελημένο του όχλου: ο ρόλος του πλήθους που υποστηρίζει τον άγιο είναι καταλυτικός. Ο αυτοκράτωρ αναγκάζει τον Πατριάρχη Γεννάδιο να χειροτονήσει ιερέα τον άγιο, αν και ο άγιος ως την τελευταία στιγμή αρνιόταν κατηγορηματικά να δεχτεί τον Πατριάρχη.
Όταν ο στύλος του αγίου παθαίνει ζημιά από πρωτοφανή κακοκαιρία με βίαιους ανέμους, ο αυτοκράτορας αναζητά ευθύνες ανάμεσα στους αρχιτέκτονες και τους χτίστες του. Όμως ο άγιος τον παρακαλεί να μην τους βλάψει. Η εύνοια του αυτοκράτορα προς τον άγιο γίνεται πλέον σχέση φιλίας, φροντίδας και προστασίας. Όταν μάλιστα ο Δανιήλ μεταστρέφει τον Αρειανό Ιορδάνη στην Ορθοδοξία, συμβάλλει στην ενότητα της αυτοκρατορίας.
Όμως τη στενή σύνδεση πολιτικής και διπλωματίας με την αγιότητα πιστοποιεί το επεισόδιο με τον Γουβάζιο, βασιλιά των Λαζών. Ο Γουβάζιος φτάνει στην αυλή της Κωνσταντινούπολης και ο αυτοκράτωρ Λέων τον οδηγεί στον Δανιήλ: όταν ο Λαζός βασιλιάς βλέπει την αλλόκοτη μορφή του αγίου, ευγνωμονεί τον ουράνιο βασιλέα που, μέσω ενός επίγειου βασιλιά(του βυζαντινού αυτοκράτορα) επικοινωνεί με τα μυστήρια του θεού. Ο σκοπός του Λέοντα ήταν να εντυπωσιάσει τον Γουβάζιο και το κατορθώνει. Η αγιότητα γίνεται αρωγός στην κρατική διπλωματία και η διαφωνία του βυζαντινού αυτοκράτορα με το βασιλιά των Λαζών επιλύεται με τη μεσολάβηση του Δανιήλ, που τους ωθεί να καταλήξουν στην υπογραφή συνθήκης. Η συνθήκη που υπέγραψαν οι δύο ηγεμόνες με την επίνευση του Δανιήλ, ικανοποιούσε και τα δύο μέρη, σύμφωνα με το συγγραφέα του βίου του. Όταν ο Γουβάζιος επέστρεψε στη χώρα του, διηγήθηκε στο λαό του το συμβάν και η φήμη του αγίου εξαπλώθηκε στη Λαζική. Ο ίδιος ο Γουβάζιος, ως το τέλος της ζωής του, αλληλογραφούσε με τον άγιο και παρακαλούσε για τις προσευχές του.
Καθώς η φήμη του Δανιήλ γίνεται διεθνής, ο άγιος αποδεικνύεται για την πολιτική εξουσία του βυζαντίου μέσο εξωτερικής πολιτικής και διπλωματίας και άσκησης επιρροής εκ μέρους των βυζαντινών προς τους ξένους λαούς. Ο βιογράφος του Δανιήλ αναφέρει: «ο αυτοκράτορας είπε στον άγιο: να είσαι πρόθυμος να μας υπηρετήσεις για πολλά χρόνια ακόμη, γι’ αυτό πρέπει να δεχτείς τη στέγη πάνω απ’ το κεφάλι σου που σου κατασκευάζουμε, αφού ο Θεός σε πρόσφερε σε μας για να’ σαι ωφέλιμος-αποτελεσματικός για χάρη μας. Μ’ αυτά τα επιχειρήματα, με δυσκολία έπεισε τον άγιο να δεχτεί την προσφορά του. Έτσι φτιάχτηκε η σκεπή πάνω στο στύλο.
Όλους τους επισκέπτες που ερχόντουσαν στην Πόλη από διαφορετικά έθνη, είτε ήταν βασιλιάδες ή πρεσβευτές, ο αυτοκράτορας αυτοπροσώπως θα τους πήγαινε να δουν τον άγιο ή θα τους έστελνε εκεί, και δε σταμάτησε ποτέ να καυχιέται για τον άγιο και να τον δείχνει σ’ όλους και να διακηρύσσει τα επιτεύγματα της αντοχής του.
Η περιγραφή της αποκάλυψης της συνωμοσίας του Αρδαβούριου, στρατηγού της ανατολής, κατά του Λέοντα, γίνεται αφορμή να μας πληροφορήσει ο συγγραφέας του βίου για τη γνωριμία του Λέοντα με τον Ζήνωνα: «εκείνο τον καιρό, κάποιος Ζήνων, Ίσαυρος απ’ τη γέννησή του, ήρθε στον αυτοκράτορα, φέρνοντάς του επιστολές γραμμένες απ’ τον Αρδαβούριο. Σ’ αυτές προέτρεπε τους Πέρσες να επιτεθούν στο ρωμαϊκό κράτος και συμφωνούσε να συνεργαστεί μαζί τους». Έτσι ο Ζήνων επιδείχνει αφοσίωση προς τον αυτοκράτορα. Ο Λέων ζητά την έγκριση απ’ τον άγιο των ρυθμίσεών του για την εξουδετέρωση της συνωμοσίας και ο άγιος συμφωνεί μ’ αυτές και του δίνει τις συμβουλές και την ευλογία του.
Η υποτιθέμενη εκστρατεία των Βανδάλων κατά της Αλεξάνδρειας θορυβεί τον αυτοκράτορα που στέλνει τον ευνούχο σπαθάριο Υλάσιο στον άγιο, για να δεχτεί την καθοδήγησή του σε στρατιωτικά, πλέον, ζητήματα. Και βέβαια ο άγιος καθησυχάζει τον αυτοκράτορα, διαψεύδοντας τις φήμες περί επικείμενης επίθεσης στην πρωτεύουσα της Αιγύπτου.
Πριν απ’ την περιγραφή της μεταφοράς του λειψάνου του Αγ. Συμεών απ’ την Αντιόχεια στην Κων/πολη με τις σχετικές τελετουργίες, ο βιογράφος του Δανιήλ επισημαίνει τη διαφορά ανάμεσα στο δάσκαλο και το μαθητή: ενώ ο Συμεών δε ζούσε σε μέρος πολυσύχναστο και οι άνθρωποι δεν κατέφευγαν σ’ αυτόν για τόσο διαφορετικές ανάγκες παρά μόνο για προσευχή και ευλογία, ο Δανιήλ ενοχλείται με διάφορους τρόπους από εκείνους που εμπλέκονται στα ζητήματα του κράτους.
Αιρετικοί μεταστρέφονται απ’ τον άγιο στην Ορθοδοξία, την ενοποιητική δύναμη του κράτους και κατόπιν του προσφέρουν πολύτιμα αφιερώματα: ασημένια εικόνα βάρους 10 λίτρων στην οποία παριστανόταν ο άγιος και κάτω απ’ την οποία έγραψαν οι ίδιοι την ακόλουθη επιγραφή: «Πατέρα, παρακάλεσε το θεό να μας συγχωρήσει για τις αμαρτίες μας εναντίον σου».
Το επεισόδιο με το στρατιωτικό Τίτο, που εγκαταλείπει το στρατιωτικό στάδιο για να γίνει μαθητής του αγίου, αντιπαραθέτει τον πόλεμο και τη σφαγή των στρατιωτικών με την ειρήνη και την προσευχή του αγίου. Ο άγιος βγαίνει κι εδώ νικητής, ενώ ο Τίτος αποζημιώνει με χρήματα τους στρατιώτες του που δεν τον ακολουθούν στη νέα του ζωή. Τότε για πρώτη φορά ο αυτοκράτορας έρχεται σε σύγκρουση με τον άγιο, καθώς αυτός του παίρνει έναν ικανό του αξιωματικό. Όμως και πάλι ο άγιος, στέλνοντας γράμμα παρηγοριάς στον αυτοκράτορα, του εκφράζει τη νομιμότητά του προς το πρόσωπό του και του υπενθυμίζει την αμοιβαία ωφέλεια που προκύπτει από τη σχέση τους. Ο Τίτος, ως πρώην στρατιωτικός αξιωματούχος, ακόμη κι όταν έγινε ασκητής, διατηρούσε τους προσωπικούς του υπηρέτες.
Κατά τη συνομωσία και την επανάσταση του Βασιλίσκου εναντίον του Ζήνωνα, ο άγιος εμπλέκεται σ’ όλες τις κρίσιμες κρατικές υποθέσεις με τις προφητείες και τις συμβουλές του προς το Ζήνωνα. Το πολιτικό παρασκήνιο της επανάστασης, οι ραδιουργίες και ο εξιδανικευμένος ρόλος, απ’ τον αφηγητή, της πεθεράς του Ζήνωνα Βερίνας, περιγράφονται ζωντανά. Ο Βασιλίσκος είναι πολέμιος του Ορθόδοξου δόγματος γι’ αυτό κι ο Πατριάρχης, οι επίσκοποι, τα μοναστήρια τον αντιμάχονται. Ο άγιος αλληλογραφεί με τους ισχυρούς της ημέρας, (τον Βασιλίσκο, μέσω του απεσταλμένου του Δανιήλ) και διαθέτει δική του σφραγίδα (πιθανώς μολυβδόβουλλο). Τότε, για μοναδική φορά στη ζωή του και για την υπεράσπιση της Ορθοδοξίας, κατεβαίνει απ’ το στύλο του για να μεταβεί στο κέντρο της πόλης. Μπαίνει επικεφαλής του λαού της Κων/πολης και με φωνές διαμαρτυρίας και χειρονομίες ακτιβιστικές φτάνει έξω απ’ το παλάτι όπου προσπαθεί να έρθει σε διαπραγματεύσεις με τον Βασιλίσκο. Επειδή δεν τα καταφέρνει αποφασίζει να γυρίσει στο στύλο του, αλλά το πλήθος τον ικετεύει να μείνει. Τελικά άνθρωποι της εκκλησίας τον φυγαδεύουν στη Μονή του αγίου Ιωάννη του Στουδίου για να μην τον εξαντλήσει το πλήθος απ’ τον υπερβολικό του ζήλο. Όταν ο λαός το αντιλαμβάνεται, φτάνει ν’ απειλήσει ότι θα κάψει το παρεκκλήσι της Μεγάλης Εκκλησίας (Αγίας Σοφίας), που εν τω μεταξύ είχε μεταφερθεί ο άγιος, στην περίπτωση που θα τους εγκατέλειπε. Το ακραίο αυτό περιστατικό προκειμένου να παραμείνει ο άγιος φανερώνει τη λατρεία του πλήθους προς αυτόν.
Κατά την παραμονή του αγίου στην Κων/πολη οι πατρίκιοι και γενικά τα μέλη της ανώτατης αριστοκρατίας του προσφέρουν την αφοσίωσή τους και εκλιπαρούν για την ευχή του και τα θαύματά του. Ο ίδιος ο Βασιλίσκος έχει ανάγκη την έγκρισή του για να εδραιώσει την κλονισμένη εξουσία του και τη ζητά, αλλά ο άγιος, που υποστηρίζει σθεναρά την Ορθοδοξία, του την αρνείται. Ο λαός συγκεντρώνεται στον Ιππόδρομο και εκδίδει την «ετυμηγορία» του για τον αιρετικό σφετεριστή: αναφωνώντας, ζητά επίμονα χριστιανό αυτοκράτορα στην Οικουμένη, παρουσία του αγίου. Υπό την πίεση των ταραχών ο Βασιλίσκος αποκηρύσσει επίσημα την αίρεση και δικαιολογεί την πλάνη του λέγοντας πως οι ιδιότητές του, του στρατιωτικού και του πολιτικού, τον εμπόδισαν απ’ το να θεολογήσει ορθά. Βέβαια ο Ζήνωνας στο τέλος αποκαθίσταται στο θρόνο και ο συγγραφέας δεν παραλείπει να τονίσει πως ο άγιος παρέμενε πάντα πιστός στο νόμιμο αυτοκράτορα.
Πλησιάζοντας στον επίλογο της διήγησής του ο συγγραφέας καταφεύγει στον κοινό τόπο για τους βίους ,της ανάγκης να συντομεύει την αφήγησή του γιατί τα θαύματα του αγίου, έτσι κι αλλιώς, είναι ατέλειωτα. Κατόπιν αναφέρεται στους αγράμματους κι αμόρφωτους μοναχούς, που υπάρχει κίνδυνος να προσχωρήσουν σε κάποια αίρεση, εξ αιτίας ακριβώς της απαιδευσίας τους. Ο άγιος τους προτρέπει να υποτάσσονται στους ανωτέρους τους χωρίς αμφισβήτηση, ενισχύοντας παράλληλα την αυθεντία της Ορθοδοξίας.
Η κρίση του βιογράφου του Δανιήλ για τον μετέπειτα Ορθόδοξο αυτοκράτορα Αναστάσιο είναι θετικότατη. Ο άγιος προβλέπει πως ο Αναστάσιος θα κυβερνήσει το κράτος δίκαια και κατά τη βασιλεία του θα επικρατήσει αδιατάρακτη ειρήνη και εμπιστοσύνη στις άγιες εκκλησίες-πατριαρχεία και στην τάξη των μοναχών. Οι ευνοϊκές κρίσεις για τον Αναστάσιο και την Αυγούστα Αριάδνη οφείλονται πρωτίστως στην Ορθοδοξία τους.
Ο συγγραφέας τέλος μας πληροφορεί πως η κηδεία του Δανιήλ γίνεται «δημοσία δαπάνη». Ο άγιος τιμάται με περίλαμπρο μνημείο απ’ την πολιτική ηγεσία και τα λείψανά του διασώζονται και λατρεύονται με τιμές. Τις περισσότερες φροντίδες για την κηδεία του αναλαμβάνει μια πλούσια γυναίκα, η Ηραίς και το «ύστατο χαίρε» στον άγιο το δίνουν από κοινού ο λαός, ο αυτοκράτορας, ο Πατριάρχης και οι ανώτατοι αξιωματούχοι, κληρικοί και λαϊκοί, δηλαδή σύσσωμη η βυζαντινή κοινωνία. Μάλιστα ο υπερβολικός ζήλος του πλήθους φτάνει να «βλάψει» το λείψανο, όπως συχνά συνέβαινε σε τέτοιες περιπτώσεις.
Ο άγιος τη στιγμή του θανάτου του ήταν 84 ετών. Τα τελευταία 33 χρόνια της ζωής του τα πέρασε πάνω στον τριπλό του στύλο. Παρά τις κακουχίες της σκληρής ζωής του έφτασε σε βαθιά γεράματα κι αυτό το γεγονός από μόνο του είναι απόδειξη της αγιότητάς του. Μιας αγιότητας στενά συνυφασμένης με την εξουσία του αυτοκράτορα, του Πατριάρχη μα πάνω απ’ όλα εξαρτημένης απ’ την «εξουσία» του λαού, του πλήθους, του δήμου της Κωνσταντινούπολης του 5ου αιώνα.
ΕνδεικτικήΒιβλιογραφία:
1. Peter Brown, The rise and function of the holy man in Late Antiquity,στοSociety and the Holy in Late Antiquity, Chicago 1982, σελ. 103-152- τουίδιου: Authority and the Sacred. Aspects of the Christianisation of the Roman World, Cambridge 1995, σελ. 57-78.
2. Three Byzantine Saints. Contemporary Biographies of St. Daniel the Stylite, St. Theodore of Sykeon and St. John the Almsgiver, μτφρ. Elisabeth Dawes, εισαγωγήκαισχόλιατουNorman H. Baynes, London 1948.
3. H.J.Magoulias, The lives of byzantine Saints as sources of data for the history of magic in the sixth and seventh centuries A.D.Sorcery, Relics and Icons, Βυζ. 37 (1967), σελ. 228-269 κ.ά.
4. Brown P., The world of late antiquity, Βλ. ΕπίσηςP.Magdalino, The Literary perception of everyday life in Byzantium. Some general considerations and the case of John Apokaukos, BSI 48(1987), σελ. 28 -38.
5. H.J.Magoulias, The lives of Saints as sources of data for the history of byzantine medicine in the sixth and seventh centuries, BZ 57 (1964), σελ. 127-150. Πρβλ. J.W.Nesbitt, A geographical and chronological Guide to Greek Saint Lives, OCP 35 (1969), σελ. 443-489 – P.Brown, ΟΑνατολικόςκαιΔυτικόςΧριστιανισμόςστηνΎστερηΑρχαιότητα: Πώςχώρισανοιδρόμοι, στοSociety and the Holy in Late Antiquity, Univ. of California Press, Paperback 1952, σελ. 166-195.
6. H.Delehaye, Les origines du culte des martyrs, Bruxelles, 2 1933 Subsidia Hagiographica 20 σελ. 405-417. – τουίδιου Cinq leçons sur la méthode hagiographique, Bruxelles 1934 SH 21. σελ. 28 κ.ε.
7. Κιουσοπούλου Αντωνία, Χρόνος και ηλικίες στη Βυζαντινή κοινωνία (Η κλίμακα των ηλικιών από τα αγιολογικά κείμενα της μέσης εποχής, 7ος-11ος αι.). Κέντρο Νεοελληνικών Ερευνών, Ε.Ι.Ε., Αθήνα 1997.
8. Lucianus, De Syria Dea, cc.xxviii-xxix.
9. The Catholic Encyclopedia, Volume XIV, έκδ. 1912, Robert Appleton Company, λήμμαStylites (Pillar Saints).
10. Kersten Aspegren, The male woman: a feminine Ideal in the Early Church, έκδ. Rem Kieffer, Uppsala, 1990
11. H.Delehaye, Les saints Stylites στησειράSubsidia Hagiographica 14, Bruxelles-Paris 1923.
12. Ευάγριος, Εκκλησιαστική Ιστορία, 1.13.- WilliamStearnsDavis, (έκδ.) Readings in Ancient History: Illustrative Extracts from the Sources, 2τ. (Boston: Allyn and Bacon, 1912-13) τ.2, Rome and the West, σελ. 348-349.
13. G.G.Dawson, Healing Pagan and Christian, London, Society for Promoting Christian Knowledge, 1935.
14. J.B.Bury, History of the Later Roman Empire, 1923 σελ. 435 κ.ε. (ΔυναστείατουΘεοδοσίουτουΑ΄).
15. Μ.Τουρτόγλου, Οι ανήλικοι στο βυζαντινό και μεταβυζαντινό ποινικό δίκαιο, ανάτυπο απ’ τα Πρακτικά της Ακαδημίας Αθηνών 60 (1985), 362-382.
16. Ostrogorsky G., Geschichte des byzantinisches Staates, Munchen 1963.
17. W.Barth, Kaiser Zeno, Basel 1894.
18. E.W.Brooks, The Emperor Zenon and the Isaurians, Engl. Hist. Review 8 (1893) - τουίδιου, The Eastern Provinces from Arcadius to Anastasius, Cambr. Med. Hist. I (1911), 457-86.
19. A.Rose, Kaiser Anastasius I. Die aussere politik des Kaisers, Halle 1882 – τουίδιου, Die byzantinische Kirchenpolitik unter Kaiser Anastasius I. Wohlau 1888.
20. P.Charanis, The Religions Policy of Anastasius the First, Madison 1939, 2ηέκδ. Θεσσαλονίκη 1974. Για την πρωτοβυζαντινή περίοδο βλ. και SteinE., HistoireduBas-EmpireI.1 και Ι.2- II, Paris 1959, 1949- του ίδιου, StudienzurGeschichtedesbyzantinischesReichesvornehmlichunterdenKaiserJustinusIIu. Tiberius-Konstantinus.
21. F.E.Peters, The Harvest of Hellenism: A History of the Near East from Alexander the Great to the Triumph of Christianity, New York 1970.- Averil Cameron, The Mediterranean World in Late Antiquity, AD. 395-600.
22. Κωνσταντίνα Μέντζου-Μεϊμάρη, «Απεικονίσεις δημοφιλών αγίων», στα Πρακτικά του Α΄Διεθνούς Συμποσίου, Η καθημερινή ζωή στο Βυζάντιο, Τομές και Συνέχειες στην ελληνιστική και ρωμαϊκή παράδοση, Αθήνα 1989, σελ. 587-602.
23. Evangelisches und Orthodoxes Christentum in Begeguhg und Auseinandersetzung, 1952, εκδ. E.Benz καιL.A.Zander-D.Attwater, Saints of the East, 1963.
24. Constantine Porphyrogenitus, De Ceremoniis (εκδ. Bonn), σελ. 463 και 70, 484. J.B.Bury, The Imperial Administrative System of the ninth century, British Academy, Supplementary Papers I, Oxford University Press, 1911 σελ. 125-126.
25. Otto Seeck στην Pauly-Wissowa-Kroll, Realencyclopadie der classischen Altertumswissenschaft, τ. 12, Stuttgart, 1924, 188-190,36.
26. E.W.Brooks, English Historical Review 8 (1893), σελ. 213- E.A.Gautier, Genseric, Roi des Vandales, Payot, Paris 1932.
27. V.Chapot, La Frontière de l’ Euphrate, Fontemoing, Paris 1907- Médiéval Source book ό.π. σελ. 26 από 55.
28. Medieval Sourcebook, Life of Daniel the Stylite.
29. F.Halkin, L’hagiographiebyzantineauservicedel’ histoire, ThirteenthInternationalCogressofByzantineStudies, Oxford 1966- C.Mango, Βυζάντιο: Η αυτοκρατορία της νέας Ρώμης, μετ. Δ.Τσουγκαράκης, Αθήνα 1988.
30. P.Charanis, Church and State in the Later Roman Empire. The Religious Policy of Anastasius the First 491-518, Θεσ/νίκη 1974.
31. C.Capizzi, L’ imperatore Anastasio I (491-518), Roma 1969.
32. Ι.Καραγιαννόπουλου, Ιστορία του Βυζ. Κράτους, τ. Α΄ Ιστορία Πρωίμου Βυζ. περιόδου (324-565) εκδ. Βάνιας, Θεσσαλονίκη 1988 (ανατύπωση Β΄) σελ. 328-367.
33. Jacques Fontaine, Le culte des saints et ses implications sociologiques, réflexions sur un récent essai de P.Brown, Analecta Bollandiana, 100 (1982) σελ. 17-42.
34. Charles Pietri, Les origines du culte des martyrs (d’ après un ouvrage récent), Rivista di archeologia cristiana, 60 (1984), σελ. 293-319.
35. Julia Seiber, The Urban Saint in Early Byzantine Social History, Oxford, British Archaeological Reports, 1977.
Aμαλία Κ. Ηλιάδη, φιλόλογος-ιστορικός (ΜΑ Βυζαντινής Ιστορίας)
ailiadi@sch.gr
Κατηγορία
Εκπαιδευτικά Νέα
Ετικέτες
Παρασκευή, 05 Φεβρουαρίου 2016 02:05
Σλαβικές εγκαταστάσεις στη Βαλκανική χερσόνησο της Βυζαντινής - Aμαλία Κ. Ηλιάδη,ιστορικός-βυζαντινολόγος περιόδου.
Η κατ’ αρχήν παραδοχή της πληροφορίας του Πορφυρογέννητου ότι περί τα μέσα της 8ης εκατονταετηρίδας μ.Χ. έλαβε χώρα η μεγάλη Σλαβική αποίκηση της Πελοποννήσου, δεν αποκλείει, ενδεχομένως, την ύπαρξη και προγενέστερων ληστρικών, σλαβικών κατ’ αυτής επιδρομών, όπως σωστά παρατηρεί ο Α. Διομήδης, ίσως δε και μεμονωμένων, κατά συνέπεια εγκαταστάσεων, ιδίως απ’ το πρώτο τέταρτο του 7ου αιώνα, οπότε αρχίζουν οι Σλαβικές προσπάθειες προς αποικισμό της Βαλκανικής. Ενδιαφέρουσα γι’ αυτό είναι η άποψη του καθηγητού Ν.Βέη σε άρθρο του στο Εγκυκλοπαιδικό Λεξικό Ελευθερουδάκη, όπου υποστηρίζει ότι όντως έλαβε χώρα αραβική καισλαβική επιδρομή στην Πελοπόννησο κατά το 589, χωρίς όμως εγκατάσταση των επιδρομέων, όπως υποστηρίχτηκε.
Είναι εύλογο ότι τέτοιες ασήμαντες επιδρομές με απλό ληστρικό χαρακτήρα, οι οποίες άλλωστε ήταν άπειρες στον αριθμό, απέφευγαν να τις αναφέρουν πολλές φορές οι βυζαντινοί ιστορικοί και χρονογράφοι ή δεν είχαν καν λάβει γνώση τους. Μερικές φορές, όμως, αυτές οι επιδρομές άφηναν πίσω τους σε απομονωμένες περιοχές μερικά βαρβαρικά κατάλοιπα, τα οποία με την πάροδο του χρόνου αφομοιώνονταν απ’ τους γύρω πληθυσμούς. Έτσι, άλλες φορές πάλι και οι Βυζαντινοί από μόνοι τους προέβαιναν είτε σε μεμονωμένες εγκαταστάσεις βαρβάρων αιχμαλώτων πολέμου ως δουλοπάροικων σε ελληνικά κτήματα, είτε και σε ομαδικές μεταφορές και εγκαταστάσεις βαρβαρικών πληθυσμών. Πολλές φορές ακόμη, λάμβαναν χώρα, ειρηνικά, σποραδικές μετακινήσεις βαρβαρικών κτηνοτροφικών πληθυσμών προς αναζήτηση βοσκών στις αραιοκατοικημένες περιοχές της αυτοκρατορίας.
Με όλους αυτούς τους τρόπους ή με ορισμένους μόνο από αυτούς, είναι πιθανό ότι έλαβαν χώρα και στην Πελοπόννησο σλαβικές εγκαταστάσεις και πριν ακόμη τη μεγάλη σλαβική κάθοδο των μέσων του 8ου αιώνα. Οι εγκαταστάσεις αυτές στις οποίες, προφανώς, οφείλεται η μνεία της Πελοποννήσου απ’ τον Άγιο Βιλλιβάρδο ως sclavinia terra(728), μπορούμε εύλογα να υποθέσουμε ότι κατά το μεγαλύτερό τους μέρος είχαν αρχίσει ήδη να εξελληνίζονται κατά την εποχή της λοιμικής νόσου(746), οπότε άλλωστε είναι πιθανό ότι εκμηδενίστηκαν από το λοιμό όπως και μεγάλο μέρος των υπολοίπων αγροτικών συνοικισμών της Χερσονήσου.
Οι σλαβικές επιδρομές αρχίζουν κυρίως στα νότια του Δούναβη και στις κυρίως ελληνικές χώρες απ΄το β΄τέταρτο του 6ου αιώνα επί Ιουστινιανού και συνεχίζονται επί των διαδόχων του μέχρι το Φωκά και τον Ηράκλειο, μόνο όμως επί του τελευταίου μπορεί να γίνει λόγος για έναρξη συστηματικής εγκατάστασης εντεύθεν του Δουνάβεως. Είναι πιθανό ότι επί Ιουστινιανού, Τιβερίου και Μαυρικίου παρέμειναν σποραδικά, εδώ κι εκεί, σλαβικοί πληθυσμοί, όπως διαφαίνεται απ’ τα λεγόμενα του Προκοπίου, του Μενάνδρου και του Ιωάννη Εφέσου, στους οποίους, όμως, στη συνέχεια της αφήγησής τους επίσης διαφαίνεται ότι πρόκειται, κατ’ ουσία, για πρόσκαιρες κι όχι μόνιμες εγκαταστάσεις.
Απ’ το α΄ τέταρτο του 7ου αιώνα αρχίζει κυρίως η εγκατάσταση των Σλάβων στη Βαλκανική, συνεχίζεται καθ’ όλο τον 7ο αιώνα και κατά τα μέσα του 8ου αιώνα λαμβάνει χώρα η μεγάλη Σλαβική αποίκιση της Πελοποννήσου, η οποία άλλωστε δεν είναι και η τελευταία, σε σχέση μ’ αυτήν σλαβική επιχείρηση. Κατά το α΄ μισό του 10ου αιώνα επακολουθεί, επί Ρωμανού Λεκαπηνού, και άλλη σλαβική επιδρομή στην Πελοπόννησο του Τσάρου Σαμουήλ, κατά τα τέλη του ίδιου αιώνα επί του Βασιλείου του Βουλγαροκτόνου.
Η αφομοίωση και ο εκβυζαντινισμός των Σλάβων της Βαλκανικής πρέπει να ιδωθεί και να μελετηθεί σε σχέση με την επίσημη αυτοκρατορική πολιτική απέναντί τους. Το σύστημα της ενισχύσεως του φθίνοντος πληθυσμού κάποιας περιφέρειας με εποικισμούς, εκούσιους ή ακούσιους και βίαιους, αποτέλεσε στο Βυζάντιο πρόχειρο μέσο δημογραφικής πολιτικής. Είναι πιθανό ότι οι Βυζαντινοί ενθάρρυναν επιτόπιες κινήσεις των σλαβικών φύλων και διευκόλυναν, ίσως, σε μερικές περιπτώσεις την μονιμότερη εγκατάστασή τους. Όμως όσοι υποστηρίζουν, μονόπλευρα και αποκλειστικά, ότι οι σλαβικές εγκαταστάσεις γίνονταν ειρηνικά και μάλιστα ευνοήθηκαν εξαρχής απ’ το κράτος, βρίσκονται μακριά απ’ την ιστορική αλήθεια. Οι μακροί αγώνες που προηγήθηκαν των εποικισμών, η ηρωϊκή άμυνα της Θεσσαλονίκης, τα σαφή δείγματα των καταστροφών, των δηώσεων και των ανατροπών μαρτυρούν εύγλωττα για το αντίθετο.
Εναντίον των σλαβικών φύλων της Μακεδονίας, εξεστράτευσε για πρώτη φορά ο Κώνστας Β΄, το 656-657: «επεστράτευσεν πολλούς και υπέταξεν», εγκαινιάζοντας έτσι την πολιτική της επέμβασης του βυζαντινού κράτους στις σκλαβηνίες, που θα συνεχιστεί τα κατοπινά χρόνια. Όμως η πολιτική της βυζαντινής αυτοκρατορίας απέναντι στους Σλάβους ενεργοποιείται σημαντικά μετά το 681. Μετά την εμφάνιση της βουλγαρικής απειλής, το κράτος απέβλεψε στην αφομοίωση του ξένου στοιχείου, κυρίως με ανταλλαγές πληθυσμών, με παραχωρήσεις κλήρου έναντι στρατιωτικών υπηρεσιών, αλλά και με βίαια μέτρα, όταν παρουσιαζόταν ανάγκη.
Η εκστρατεία που έκανε ο Κωνσταντίνος Δ΄ εναντίον των Στρυμονιτών και των Ρυγχίνων, προκλήθηκε απ’ το γεγονός ότι αυτοί διενεργούσαν πειρατείες έξω απ’ τον Ελλήσποντο, ζωτική εμπορική και στρατηγική περιοχή της αυτοκρατορίας. Αυτή η εκστρατεία στάθηκε δυνατή, γιατί μόλις είχε λήξει ένας επτάχρονος πόλεμος των Βυζαντινών με τους Άραβες, στα πρόθυρα της πρωτεύουσας. Αργότερα θα γίνουν κι άλλες αυτοκρατορικές εκστρατείες εναντίον των Σκλαβηνιτών της Μακεδονίας, καθώς παίρνονται και διάφορα μέτρα με στόχους την αριθμητική μείωση του σλαβικού στοιχείου και την αύξηση του ελληνικού. Αυτή η συνεχής στροφή της προσοχής του Βυζαντίου προς τη Βαλκανική και ειδικότερα προς τη Μακεδονία, οφειλόταν όχι τόσο σε κάποιες κατά διαστήματα εξεγέρσεις της μιας ή της άλλης σκλαβηνίας- άλλες φορές το κέντρο δεν επενέβαινε ούτε όταν οι Σλάβοι χτυπούσαν τη Θεσ/νίκη- όσο στο νέο παράγοντα, που ήταν η γειτνίαση των Βουλγάρων.
Λίγα χρόνια μετά τον Κων/νο Δ΄, εξεστράτευσε εναντίον των σκλαβηνιών της Μακεδονίας ο Ιουστινιανός Β΄ το 688, αφού προηγουμένως απώθησε τους Βουλγάρους στη Θράκη. Ήδη το 687/88 μετέφερε δυνάμεις ιππικού απ’ τη Μ.Ασία στη Θράκη, με σκοπό, όπως λέει ο Θεοφάνης «τους τε Βουλγάρους και τας Σκλαυϊνίας αιχμαλωτίσαι». Επικεφαλής του στρατού αυτού, άρχισε το έτος 688/89 μεγάλη εκστρατεία εναντίον των Σλάβων. Μετά τη σύγκρουση με τους Βουλγάρους κινήθηκε προς τη Θεσσαλονίκη «πολλά πλήθη των Σκλάβων ...παραλαβών».
Η πορεία της εκστρατείας αυτής διαφωτίζει στο έπακρο την κατάσταση που επικρατούσε τότε στα Βαλκάνια. Για να φθάσει δηλαδή ο αυτοκράτορας απ’ την Κων/πολη στη Θεσ/νίκη χρειάστηκε να συγκροτήσει ένα στρατό ειδικά για το σκοπό αυτό και να διασχίσει μια περιοχή όπου υπήρχαν αρκετοί Σλάβοι. Η προέλασή του στη Θεσ/νίκη θεωρήθηκε μεγάλη πολεμική επιτυχία. Αντίσταση συνάντησε εκ μέρους ορισμένων Σκλαβηνιών μεταξύ Έβρου και Στρυμόνα, ενώ άλλες παραδόθηκαν ειρηνικά στον αυτοκράτορα. Κατά την παραμονή του στη Θεσ/νίκη ο Ιουστινιανός Β΄ δώρισε μια αλυκή στο ναό του Αγίου Δημητρίου. Οι αιχμάλωτοι και μερικοί απ’ εκείνους τους Σλάβους, που συνθηκολόγησαν, μεταφέρθηκαν στο θέμα Οψικίου, στη Βιθυνία, με την ιδιότητα των γεωργών-στρατιωτών. Ο Ιουστινιανός έδειξε εύνοια στους Σλάβους αυτούς κι αποκάλεσε μάλιστα το στρατιωτικό σώμα που σχημάτισε απ’ αυτούς «λαόν περιούσιον». Η μεταφορά Σλαβικών πληθυσμών της Βαλκανικής στη Μ.Ασία απέβλεπε στην ελάττωση του σλαβικού στοιχείου της Μακεδονίας, Θράκης και των ομόρων περιοχών, και ταυτόχρονα στην ενίσχυση του αγροτικού πληθυσμού του μικρασιατικού χώρου. Το κράτος καινοτόμησε στον τρόπο που οργάνωσε το μετοικισμό. Επέτρεψε να διατηρήσουν οι έποικοι την εθνική ομοιογένεια, για να μην αισθάνονται ξένοι στο νέο κοινωνικό και θρησκευτικό τους περιβάλλον, αλλά διασκόρπισε τις εγκαταστάσεις τους σε μεγάλη έκταση για ν’ αποτρέψει τις δυνατότητες συντονισμένης επαναστατικής εξέγερσης εκ μέρους τους.
Στα πλαίσια της προσπάθειας για την ένταξη των Σλάβων στην πολιτική ζωή του Βυζαντίου, ο Ιουστινιανός Β΄ εμπιστεύθηκε σε Σλάβους τις κλεισούρες του Στρυμόνα για να τις προστατεύουν εναντίον των Βουλγάρων. Πρόκειται για τους Σμολένους ή Σμολεάνους, που ως τότε κατοικούσαν ανατολικά απ’ το Νέστο. Το γεγονός αυτό αποτελεί ένδειξη ότι οι Σλάβοι της Μακεδονίας είδαν τους Βουλγάρους ως εχθρούς. Έτσι δέχονται ν’ αναλάβουν απ’ τη βυζαντινή διοίκηση αποστολές συναφείς με την άμυνα της Μακεδονίας εναντίον των Βουλγάρων.
Στους επόμενους χρόνους η βυζαντινή εξουσία δεν ανέχθηκε από μέρους των Σλάβων επαναστατικές κινήσεις. Αντιμετώπιζε τέτοιου είδους κινήματα στέλνοντας στρατιωτικά σώματα για την καταστολή τους (Κων/νος Ε΄- 759, λογοθέτης του οξέως δρόμου Σταυράκιος- 782-83). Οι Σλάβοι της Μακεδονίας και της Πελοποννήσου, και στις δύο περιπτώσεις νικήθηκαν και υποχρεώθηκαν να καταβάλλουν νέο ετήσιο φόρο.
Νέα φάση εποικιστικής πολιτικής εγκαινιάζεται στις αρχές του 9ου αι. απ’ τον αυτοκράτορα Νικηφόρο Α΄ και φαίνεται ότι συνδέεται με την ανανέωση των βουλγαρικών επιθέσεων. Αναφέρεται, πράγματι ότι ο αυτοκράτωρ διέταξε να μεταφερθούν στις σκλαβηνίες του βυζαντινού κράτους βυζαντινοί υπήκοοι απ’ όλα τα θέματα. Η διαταγή, (που ο ιστορικός Θεοφάνης εντάσσει στις λεγόμενες «κακώσεις» του Νικηφόρου Α΄, δηλαδή σε διάφορα δραστικά και γι’ αυτό επαχθή εποικιστικά, οικονομικά και δημοσιονομικά μέτρα που απέβλεπαν στην εξυγίανση της αυτοκρατορικής οικονομίας), όριζε μικρή προθεσμία, από τον Σεπτέμβριο του 809 ως το Πάσχα του 810, και επέβαλλε την αναγκαστική εκποίηση της ακίνητης περιουσίας εκείνων που ήταν υποχρεωμένοι να μεταναστεύσουν. Η διαταγή εκτελέστηκε, παρά τους κλαυθμούς και οδυρμούς των θιγομένων. Στις σκλαβηνίες, όπου εγκαταστάθηκαν οι έποικοι, έλαβαν γαίες με αντάλλαγμα την παροχή στρατιωτικής υπηρεσίας. Σοβαρές ενδείξεις πείθουν ότι το μέτρο αυτό αφορούσε κυρίως το μακεδονικό και θρακικό χώρο και απέβλεπε στην πύκνωση του χριστιανικού πληθυσμού της περιοχής, με στόχο την αποτελεσματική ενίσχυση της άμυνας εναντίον των Βουλγάρων. Πράγματι, λίγο αργότερα, κατά την τρίτη δεκαετία του 9ου αι. και οπωσδήποτε πριν απ’ το 836, μαρτυρείται η ύπαρξη θέματος Θεσ/νίκης. Το γεγονός είναι χαρακτηριστικό της προόδου της αφομοίωσης των σλαβικών φύλων στη Μακεδονία. Η ίδρυση του θέματος προϋποθέτει εσωτερική γαλήνη και ειρήνευση. Πράγματι, η προσοχή του θεματικού στρατού αναμένεται ότι θα είναι αποκλειστικά στραμμένη στους εξωτερικούς εχθρούς, απερίσπαστη από εσωτερικές ταραχές ανυπότακτων στοιχείων. Οι στρατιώτες του θέματος που είχαν λάβει κλήρο απ’ τον αυτοκράτορα ως αντάλλαγμα των υπηρεσιών τους, θα ήταν ασφαλώς αυτοί που εποικίστηκαν απ’ τον Νικηφόρο Α΄ στις μακεδονικές σκλαβηνίες. Όμως, σύμφωνα με τις Βυζαντινές συνήθειες, είναι σχεδόν βέβαιο ότι χρησιμοποιήθηκαν και νομιμόφρονες Σλάβοι.
Ο P.Lemerle δίνει, εδώ ακριβώς, τη μεγαλύτερη προσοχή του, σ’ αυτή την άλλη όψη της αντίστασης του Βυζαντίου που λαμβάνει χώρα πίσω απ’ τα σύνορά του και στο εσωτερικό των εδαφών του: την οργάνωση των θεμάτων για την αντιμετώπιση δύσκολων ή επικίνδυνων καταστάσεων. Αυτή η βαθιά μεταρρύθμιση στην επαρχιακή διοίκηση δεν έγινε την ίδια χρονική στιγμή σ’ όλες τις περιοχές της αυτοκρατορίας. Ακολούθησε μια πορεία ανάλογη με την εμφάνιση του κινδύνου. Και μπορεί να πει κανείς ότι η δημιουργία των θεμάτων της Βαλκανικής σημειώνει σημαντικά βήματα προς τον «επανελληνισμό» της Χερσονήσου.
Το πρώτο θέμα που δημιουργείται στην Ευρώπη είναι το θέμα της Θράκης. Ο Κων/νος Πορφυρογέννητος, αφού πρώτα αναφέρεται στην εποχή κατά την οποία δεν είχε δημιουργηθεί ακόμη, συνεχίζει γράφοντας:
«Αλλά, αφού ο απαίσιος λαός των Βουλγάρων έφτασε και εγκαταστάθηκε στο Δούναβη, ο βασιλιάς εγκατέστησε σ’ αυτή την περιοχή θέμα με στρατηγό λόγω των επιδρομών των Σκυθών και των Βουλγάρων».
Το θέμα της Θράκης, του οποίου μια πρώτη αναφορά βρίσκεται σ’ ένα γράμμα του Ιουστινιανού Β΄ της 17ης Φεβρουαρίου 687, δημιουργήθηκε στα τελευταία χρόνια της βασιλείας του Κων/νου ΙV Πωγωνάτου, ανάμεσα στο 680-685 και η δημιουργία του ανταποκρινόταν στο βουλγαρικό κίνδυνο.
Στο Σλαβικό κίνδυνο ανταποκρίθηκε, λίγο αργότερα, η δημιουργία απ’ τον Ιουστινιανό Β΄ του θέματος της Ελλάδος (πριν το 695). Είναι αλήθεια πως δεν ξέρουμε ποια ήταν τα όρια του θέματος Θράκης προς Δυσμάς, ούτε τα όρια του θέματος της Ελλάδος προς Βορρά.
Για την μεταβατική εποχή του 7ου-8ου αι. δεν μπορεί να ορίσει κανείς με ακρίβεια τα όρια της αρμοδιότητας της αρχαίας praefectura του Ιλλυρικού (Praefectura per Illyricum). Αυτό που είναι σχεδόν σίγουρο, είναι ότι η ύπαρξή της ως διοικητικής ενότητας ήταν απλά θεωρητική, και με την εξαίρεση της Θεσ/νίκης και ίσως μιας στενής λωρίδας απ’ την ακτή της, η υπόλοιπη περιοχή στερούνταν σταθερής διοίκησης. Η προοδευτική επαναφορά της περιοχής σ’ ένα σταθερό διοικητικό καθεστώς θα σημειωθεί με τη δημιουργία καινούριων θεμάτων που θα καλύψουν σιγά-σιγά το έδαφος του παλιού Ιλλυρικού. (Θέμα της Μακεδονίας- πιθανόν ανάμεσα στο 789-802, θέμα της Θεσ/νίκης- αρχές 9ου αι., Θέμα Στρυμόνα- αρχές 9ου αι., τούρμα και μετέπειτα θέμα Βολερού). Με τη δημιουργία τους μια καινούρια περίοδος αρχίζει στην ιστορία των Βαλκανίων.
Μπορεί συνεπώς να λεχθεί ότι απ’ τις αρχές του 9ου αι. είχε σχεδόν πραγματοποιηθεί η στρατιωτικοπολιτική και διοικητική ένταξη στα πλαίσια της αυτοκρατορίας των αποδυναμωμένων πια σλαβικών πληθυσμών της Μακεδονίας και επιπλέον, ότι είχαν τεθεί, χάρη στα δημογραφικά μέτρα που ενίσχυσαν το ελληνοβυζαντινό στοιχείο τα θεμέλια της πολιτιστικής αφομοίωσης των Σλάβων: η τελευταία θα ολοκληρωθεί σχεδόν πριν απ’ το τέλος του 9ου αι. χάρη στον εξελληνισμό (την επικράτηση δηλαδή της ελληνικής γλώσσας) και χάρη στον εκχριστιανισμό όλου του σλαβικού στοιχείου της αυτοκρατορίας κι όχι μόνον των αρχόντων τους, που νωρίς είχαν υιοθετήσει τη γλώσσα, την ενδυμασία, τους τρόπους ζωής, και όπως μας δείχνει η επίκληση προς το Θεό ή τη Θεοτόκο πολλών μολυβδοβούλλων τους, τη θρησκεία των Βυζαντινών. Είναι φανερό ότι η σύσταση επισκοπών στα κέντρα των σλαβικών εγκαταστάσεων (π.χ. επισκοπή Σμολένων το 864), δηλώνει την ευρεία διάδοση του Χριστιανισμού μεταξύ των Σλάβων: η εκκλησιαστική οργάνωση συνδυασμένη με τη θεματική οργάνωση του συνόλου της περιοχής που απ’ τα ανατολικά της Θεσ/νίκης εκτείνεται ως τον Έβρο, αποτελούν αδιάψευστη απόδειξη της ολοκληρωτικής ένταξης των σλαβογενών πληθυσμών στο Βυζάντιο, παρά τις σποραδικές τάσεις για ανταρσία που ποτέ δεν έπαψαν να εκδηλώνουν τα ατίθασα αυτά φύλα προς κάθε οργανωμένη αρχή.
Είναι αυτονόητο, ότι η ένταξη των Σλάβων στη βυζαντινή κοινωνία (η οποία ακολούθησε την αφομοίωσή τους μέσω της διασπάσεως και της τεχνητής αραιώσεως των σλαβικών φυλετικών ομάδων, μέσω της πνευματικής επιδράσεως της εκκλησίας και μέσω της πολιτικοστρατιωτικής και διοικητικής τους απορρόφησης στο κρατικό μηχανισμό- «η κολυμβήθρα του θείου βαπτίσματος τους Σλάβους τω χριστεπώνυμω λαώ συνεμόρφωσε»), αν και συνάντησε κάποιες δυσκολίες λόγω των επαναστατικών τους κινημάτων, επιτεύχθηκε πλήρως και για το λόγο ότι η αντίδραση αυτή ήταν αδύναμη και σποραδική: τους Σλάβους της Ελλάδας χαρακτήριζε πλήρης έλλειψη και των στοιχειωδών ακόμη προϋποθέσεων για τη δημιουργία εθνικής και πολιτικής ενότητας και επομένως οργανωμένης αντιδράσεως κατά της βυζαντινής πολιτικής και του προηγμένου τοπικού στοιχείου. Την εργασία της αφομοίωσης και του εκβυζαντινισμού, που επιτελέστηκε, αναφέρει χωρίο των Τακτικών του Λέοντα ΣΤ΄ του Σοφού:
«Τοιαύτα δε (τα σλαβικά φύλα)», λέει ο συγγραφέας, «ο ημέτερος εν θεία τη λήξει γενόμενος πατήρ και αυτοκράτωρ Βασίλειος των αρχαίων ηθών έπεισε μεταστήναι και γραικώσας και άρχουσι κατά τον ρωμαϊκόν τύπον υποτάξας και βαπτίσματι τιμήσας, της τε δουλείας ηλευθέρωσε των εαυτών αρχόντων και στρατεύεσθαι κατά των Ρωμαίοις πολεμούντων εθνών εξεπαίσευσεν, ούτω πως επιμελώς περί τα τοιαύτα διακείμενος».
Με την ένταξη των Σλάβων στη βυζαντινή κοινωνία, δημιουργήθηκαν συνθήκες ειρήνης και ευμάρειας για την περιοχή της Μακεδονίας, απ’ τις οποίες επωφελήθηκε, κατά κύριο λόγο, η Θεσ/νίκη. Η μακεδονική μεγαλούπολη γνωρίζει, έτσι, μια νέα περίοδο ακμής, που αρχίζει απ’ τα μέσα του 9ου αι. και συνεχίζεται αδιάλειπτα, σχεδόν, μέχρι τη φραγκική κατάκτηση.
Στο ζήτημα της αφομοίωσης και του εκβυζαντινισμού των Σλάβων, μεγάλο χώρο καταλαμβάνει η εξέταση των γλωσσικών καταλοίπων των Σλάβων στην Ελλάδα, που ήδη απ’ το 19ο αι. τα χρησιμοποίησε ο Fallmerayer για να αποδείξει τον πλήρη «εκσλαβισμό» του ελληνικού χώρου.
Τις γλωσσικές επιδράσεις των Σλάβων διακρίνουμε σε τρεις κατηγορίες: α)στη γραφομένη λόγια ελληνική γλώσσα, β) στη λεξιλογική επίδραση επί της ομιλουμένης ελληνικής και γ) στα τοπωνύμια. Όσον αφορά στην πρώτη κατηγορία, ο Fallmerayer είχε υποστηρίξει ότι η απώλεια και η ανάλυση του απαρεμφάτου οφείλονταν στην επίδραση των σλαβικών γλωσσών, ενώ άλλοι ερευνητές, ο Miklosich και ο W.Meyer απέδωσαν το φαινόμενο, ο πρώτος σε αλβανική και ο δεύτερος σε ιλλυρική επιρροή. Οι παλιές αυτές πλάνες ανατράπηκαν με τη δημοσίευση εργασιών, όπως της πραγματείας του D.Hesseling. Αποδείχτηκε έτσι, ότι «η απώλεια του απαρεμφάτου στην ελληνική εξηγείται δια των γλωσσικών φαινομένων, τα οποία μας αποκαλύπτει η μελέτη της γλώσσας αυτής καθ’ εαυτήν» και ότι «το φαινόμενο της αποβολής του απαρεμφάτου έχει τις ρίζες του στη γλώσσα των πρωτοχριστιανικών χρόνων κι ότι επομένως λανθασμένα αποδίδεται σε σλαβική επίδραση».
Όμως μεγαλύτερη προσοχή αξίζουν τα σλαβικά δάνεια της νεότερης ελληνικής, δάνεια αποκλειστικά λεξιλογικά. Ο χαρακτηρισμός αυτός είναι σημαντικός, γιατί ο απλός δανεισμός μερικών λέξεων που διαμορφώνονται στα φωνητικά και γραμματικά πλαίσια της γλώσσας, είναι αναπόφευκτος σε λαούς που άσκησαν πνευματική επιρροή και ήρθαν σε επικοινωνία με αλλόγλωσσες εθνικές ομάδες.
Η κατά κατηγορίες ταξινόμηση των λεξιλογικών δανείων, κατά τον Meyer, δείχνει ότι οι σλαβικές λέξεις που εισαχθήκανε στη νέα ελληνική αναφέρονται στο μεγαλύτερο μέρος τους στον καθημερινό βίο αγροτικών και ποιμενικών πληθυσμών. Σπάνια, επίθετα δηλώνουν ψυχικές ιδιότητες του ανθρώπου και καμιά σλαβική λέξη δεν δηλώνει αφηρημένες έννοιες. Η παρατήρηση αυτή είναι ενδεικτική της πνευματικής στάθμης των σλαβικών πληθυσμών και του βαθμού της επίδρασής τους. Αν, απ’ την άλλη μεριά, κατανείμουμε τα σλαβικά λεξιλογικά δάνεια κατά γεωγραφικές ενότητες, θα έχουμε, κατά τον G.Meyer πάντα, την ακόλουθη στατιστική εικόνα : Ήπειρος 95, Θεσσαλία 36, Μακεδονία 43, Θράκη 31, Στερεά, Πελοπόννησος και νησιά 31. Αυτή η κατανομή οδηγεί σε σπουδαία μεθοδολογικά και ιστορικά συμπεράσματα. Θα ήταν φυσικό να περιμένουμε περισσότερες γλωσσικές επιδράσεις σε ορισμένες περιοχές της Μακεδονίας και στη Θράκη, κυρίως στη Ροδόπη. Αντίθετα, το μεγαλύτερο μέρος των λεξιλογικών δανείων εντοπίζεται στην Ήπειρο, όπου, κατά τους πρώιμους τουλάχιστον χρόνους, οι σλαβικές εγκαταστάσεις δεν ήταν πυκνές. Όπως σωστά παρατήρησε ο Gaster πολλές σλαβικές λέξεις μεταδόθηκαν στη νέα ελληνική έμμεσα μέσω τρίτων, μη σλαβικών φορέων, όπως οι Αλβανοί και οι Βλάχοι. Επομένως η στιγμή κατά την οποία κάθε δανεισμένη λέξη μπήκε στην ελληνική γλώσσα, είναι ανάγκη να καθορίζεται είτε μέσα απ’ τα ελάχιστα γραπτά μνημεία που έχουν σωθεί, είτε με τη φωνητική μελέτη των λέξεων και τη βοήθεια της συγκριτικής γλωσσολογίας. Δηλαδή για να εκτιμηθούν σωστά τα γλωσσικά κατάλοιπα των Σλάβων πρέπει το γλωσσικό υλικό να γίνει πλήρως γνωστό και να εξεταστεί συγκριτικά προς τις άλλες, σλαβικές και μη γλώσσες της Χερσονήσου του Αίμου. Πάντως, κατά τον Vasmer, «αντίθετα προς τις δοξασίες του Fallmerayer, η νεοελληνική γλώσσα ελάχιστα υπέστη την σλαβική επίδραση».
Την τρίτη κατηγορία γλωσσικών καταλοίπων, τα τοπωνύμια, χρησιμοποίησε κυρίως ο Fallmerayer για να στηρίξει τη θεωρία του περί διασπάσεως της ελληνικής παραδόσεως. Όμως αν εξετάσουμε το Βόρειο τμήμα της Βαλκανικής, το οποίο αποτέλεσε τον κατεξοχήν χώρο δράσεως των σλαβικών φύλων, θα παρατηρήσουμε ότι τα φύλα αυτά, ιδίως όσον αφορά στα προσλαβικά αστικά κέντρα, επέδειξαν πρωτοφανή δυσχέρεια στη γεωγραφική μετονομασία τους. Γι’ αυτό, σειρά ολόκληρη μεγάλων αστικών κέντρων φέρει ακόμη και σήμερα παλαιά ελληνικά, ρωμαϊκά, Θρακοϊλλυρικά ή και κελτικά ονόματα (π.χ. Ναϊσσός- Nisch, Αυγούσται- Οgost, Βονωνία- Vidin, Ulpiana- Lipljan, Dorostolum, Δορόστολον- Δρίστρα- Silistria κ.τ.λ.).
Όσον αφορά τις νοτιότερες ελληνικές περιοχές, το θέμα των τοπωνυμιακών καταλοίπων είναι περισσότερο πολύπλοκο. Εδώ πρέπει να γίνει διάκριση των σλαβικών τοπωνυμίων σε δύο κατηγορίες: στα τοπωνύμια, των οποίων φορείς ήταν οι Σλάβοι έποικοι, «τα οποία αυτοί επέβαλλαν και τα οποία, μόνα αντιπροσωπεύουν την πραγματικήν, την ιστορικώς απηκριβωμένην και ουσιαστικήν επίδρασιν του σλαβικού στοιχείου εις την ονοματολογίαν της ελληνικής χώρας» (π.χ. Αράχωβα, Ζαγορά, Χελμός, Νεζερός κ.τ.λ.), και τα τοπωνύμια, τα οποία αποτελούν δευτερογενείς σχηματισμούς και δεν έχουν καμιά σχέση με το αρχικό εποικιστικό στοιχείο. Αυτά πλάσθηκαν απ’ τους Έλληνες σύμφωνα με τους φωνητικούς και μορφολογικούς κανόνες της ελληνικής γλώσσας(π.χ. Βάλιος, Ασπρόβαλτος, Μεσολόγγι, Παραλογγοί, Στάνη, Παλιοστάνη κ.τ.λ.). Αυτά τα τελευταία, μολονότι, προέρχονται από λέξεις σλαβικής προελεύσεως, δεν έχουν καμιά αποδεικτική σημασία, και καταχρηστικά και αντεπιστημονικά χαρακτηρίζονται σα σλαβικές.
Ο ιστορικός πρέπει να κάνει πολύ προσεκτική χρήση των στατιστικών δεδομένων προκειμένου να προβεί στη διατύπωση γενικότερων συμπερασμάτων, γιατί οι απόλυτες στατιστικές παρατηρήσεις παρουσιάζουν μονομέρεια και απλοϊκή ενατένιση των προβλημάτων με κίνδυνο παρερμηνείας των ιστορικών φαινομένων. Η στατιστική στην ιστορία τότε μόνο μπορεί να δώσει σαφείς εικόνες και να ερμηνεύσει ικανοποιητικά ιστορικές καταστάσεις, όταν λαμβάνονται ανά πάσαν στιγμήν υπ’ όψιν οι ιδιότητες του εξεταζομένου αντικειμένου. Πιο συγκεκριμένα, ο ιστορικός που εξετάζει από στατιστική άποψη το τοπωνυμικό υλικό, οφείλει πριν προβεί στη διατύπωση γενικότερων σκέψεων, να εξετάσει: α)αν το υλικό αυτό κατανέμεται κατά προτίμηση στις ορεινές, στις πεδινές ή στις παράλιες περιοχές. β) την σπουδαιότητα των συνοικισμών που δηλώνονται με τα ξενικά ονόματα, κι αυτό όχι μόνο στη βάση των σημερινών δεδομένων, αλλά ιστορικά, γιατί συνοικισμοί, οι οποίοι κατά τον Μεσαίωνα ήταν ασήμαντοι, εξελίχθηκαν συν τω χρόνω, σε αστικά κέντρα, και γ) εάν τα ξενικά ονόματα δόθηκαν απ’ τους εποίκους σε τόπους ακατοίκητους πριν, ή αντίθετα εξετόπισαν παλιότερα ελληνικά ονόματα.
Έχοντας κατά νου όλες τις παραπάνω επιφυλάξεις για τις στατιστικές μεθόδους και μετά από βαθιά μελέτη του τοπωνυμιακού υλικού, μπορεί κανείς να πεισθεί ότι οι συνοικισμοί της Ν.Ελλάδας, που δηλώνονται με σλαβικά ονόματα ήταν κατά κανόνα και εξακολουθούν να είναι ασήμαντοι αγροτικοί και ποιμενικοί σταθμοί. Υπάρχουν βέβαια ελάχιστες εξαιρέσεις σ’ αυτόν τον κανόνα: τα Βοδενά, η Βοστίτσα, τα Γρεβενά, το Ζητούνι (Λαμία). Επιπροσθέτως, ο Vasmer υποστηρίζει, με βάση στατιστικά δεδομένα, ότι η ανατολική Ελλάδα, υπέστη μικρότερη σλαβική επίδραση απ’ τη δυτική. Στην Πελοπόννησο η Κόρινθος και ιδιαίτερα η Αργολίδα πλήγησαν ελάχιστα απ’ τις σλαβικές επιδρομές, στην Στερεά Ελλάδα η Αττική και η Βοιωτία. Όπου οι ακτές ήταν προσφορότερες για απόβαση, όπως στην Ανατ. Θεσσαλία, εκεί κατά πάσα πιθανότητα, οι Σλάβοι απωθήθηκαν ευκολότερα. Επίσης διέμειναν περισσότερο στους απομακρυσμένους απ’ τη θάλασσα ορεινούς όγκους, εφ’ όσον κατόρθωσαν να εισχωρήσουν σ’ αυτές τις περιοχές. Σ’ αυτό το γεγονός οφείλεται η ασθενής σλαβική επίδραση στην ονοματολογία της Εύβοιας, της Μαγνησίας, της Λάρισας, η οποία εξαίρεται ιδιαίτερα συγκρινόμενη με την ονοματολογία των Τρικάλων-Καρδίτσας, καθώς και τα πολλά σλαβικά ονόματα της Αρκαδίας και του Ταϋγέτου.
Το πρόβλημα των σλαβικών γλωσσικών καταλοίπων συνδέεται και εγείρει ένα άλλο πρόβλημα: το ποιοί ήταν οι Σλάβοι που κατέβηκαν στην Ελλάδα και σε ποια απ’ τις μεγαλύτερες σλαβικές ομάδες ανήκαν. Για τα σλαβικά φύλα που εγκαταστάθηκαν στις ελληνικές χώρες, γνωρίζουμε δυστυχώς μόνο μερικά σποραδικά ονόματα. Έτσι δεν μπορούμε, μέσα απ’ αυτά, να οδηγηθούμε σε γενικότερα συμπεράσματα όσον αφορά στην ένταξη των σλαβικών αυτών φύλων σε κάποιο μεγαλύτερο κλάδο της σλαβικής οικογένειας. Τα ονόματα αυτά είναι ελληνικής ή άγνωστης, μη σλαβικής πάντως, προελεύσεως (Στρυμονίται, Ρήχιοι, Σαγουδάτοι) ή συνδέονται με λέξεις που αναφέρονται στο φυσικό περιβάλλον (Εζερίται απ’ το ezero λίμνη), και σε φαινόμενα κοινωνικά (Δρογουβίται απ’ το drugavati), ή τέλος είναι αμφισβητούμενης ετυμολογίας και καταγωγής.
Λόγω της έλλειψης συγκεκριμένων ιστορικών τεκμηρίων ή αρχαιολογικών ευρημάτων, μόνο η φωνητική και μορφολογική έρευνα των τοπωνυμίων που διασώθηκαν, είναι δυνατόν να συμβάλλει στην επίλυση των προβλημάτων. Σύμφωνα μ’ αυτή, οι Σλάβοι που εγκαταστάθηκαν στις ελληνικές περιοχές υπάγονται στη νότια ομάδα που περιλαμβάνει τους Σλοβένους, τους Κροάτες, τους Σέρβους και τους εκσλαβισθέντες γλωσσικά Βουλγάρους. Σε αντίθεση με την παλιότερη θεωρία του Kopitar, που δεχόταν ότι οι πρώιμοι Σλάβοι που κατέβηκαν προς τον Δούναβη αποτελούσαν αρχικά ενιαία φυλετικά ομάδα που διασπάστηκε εκ των υστέρων, η νεότερη φιλολογική σχολή υποστηρίζει ότι τα σλαβικά αυτά φύλα έφεραν εξ αρχής τα στοιχεία της διαφοροποίησης. Έτσι, πολύ νωρίς, στην οικογένεια των Νοτίων Σλάβων διαμορφώθηκαν τρεις κλάδοι που τους χαρακτήριζε γλωσσική ιδιορρυθμία: οι Σλοβένοι, οι ΣερβοΚροάτες και οι Σλάβοι του Αίμου, που είναι γνωστοί με το άσχετο προς τη Σλαβική οικογένεια όνομα των Βουλγάρων.
Ο έβδομος βυζαντινός αιώνας υπήρξε αιώνας μεγάλων αλλαγών, μεταρρυθμίσεων και αγώνων. Πανίσχυρες αυτοκρατορίες εξαφανίζονται (Περσία) ή παύουν ν’ απειλούν το Βυζάντιο (Αβαρική Αυτοκρατορία). Όμως νέοι κίνδυνοι εμφανίζονται. Νέες εθνότητες, νέοι λαοί (Σλάβοι) απειλούν τώρα το Βυζάντιο. Κατορθώνοντας την αφομοίωση και τον εκβυζαντινισμό τους, το Βυζάντιο ανανεώνεται σημαντικά και βγαίνει μέσα απ’ τις προσπάθειές του ενδυναμωμένο.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι Σλάβοι έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην ανανέωση του βυζαντινού κράτους, κατά τον έβδομο αιώνα. Η συμβολή τους όμως δεν συνίσταται στην ειρηνική τους διείσδυση και στην εισαγωγή εκ μέρους τους μιας δήθεν ειδικής σλαβικής κοινοτικής οργανώσεως στο Βυζάντιο, όπως πολλές φορές υποστηρίχθηκε με βάση μια σειρά από λαθεμένα συμπεράσματα, αλλά στην ανανέωση της αποδυναμωμένης αυτοκρατορίας με νέες δυνάμεις, αφού οι έποικοι «στρατιώτες» και οι ανεξάρτητοι γεωργοί των βυζαντινών θεμάτων περιλαμβάνουν τώρα και Σλάβους. Ο Lemerle τονίζει τη σημασία της δημογραφικής ζυμώσεως (bouleversement demographique), η οποία άρχισε στο Βυζάντιο τον 7ο αι. με την εμφάνιση των Σλάβων. Κι αυτή η δημογραφική ζύμωση και στη συνέχεια η πλήρης ένταξη των Σλάβων της Ελλάδας στο διοικητικό, πολιτικό και πολιτιστικό πλαίσιο της Βυζαντινής αυτοκρατορίας, αποδεικνύουν, με τον καλύτερο τρόπο, τον δυναμισμό της λειτουργίας της, αλλά και της πολιτιστική της ανωτερότητα.
Για τη νεότερη ιστορική έρευνα και επιστήμη, η οποία προ πολλού υπερέβη τα όρια της στενής ερμηνείας των κειμένων με τη βοήθεια άλλων επιστημών(στην προκειμένη περίπτωση, της Εθνολογίας και της Ανθρωπολογίας), το «Σλαβικό ζήτημα» δεν υφίσταται πλέον. Η Ελλάδα υπέστη επανειλημμένα επιδρομές και δηώσεις από επήλυδες λαούς, γι’ αυτό είναι βέβαιο ότι λείψανά τους (στην προκειμένη περίπτωση γλωσσικά και κυρίως λεξιλογικά) συνεχίζουν να υπάρχουν, καθώς και, λόγω της επιμιξίας, ελαφρές κρανιολογικές αλλοιώσεις. Όμως η εθνική υπόσταση των λαών δεν έγκειται στις κρανιολογικές μετρήσεις αλλά στην ενότητα της συνειδήσεως. Άλλωστε, ο βαθμός της αγνότητας μιας ανθρώπινης φυλής είναι, κατά πρώτιστο λόγο, απόρροια της γεωγραφικής της απομόνωσης, γεγονός το οποίο δεν προσιδιάζει στην πολυκύμαντη ελληνική ιστορία. Η βαθμιαία μετατροπή των ανθρωπολογικών φυλών σε εθνικές ομάδες, δηλαδή σε λαούς και έθνη, σημαίνει ότι η φυσική ενότητα της ανθρωπότητας, εάν ποτέ υπήρξε, αντικαθίσταται απ’ την ψυχική και πνευματική ενότητα μεταξύ των λαών.
Στους ψυχικούς και πνευματικούς αυτούς παράγοντες στήριξε και το Βυζάντιο την εκπολιτιστική του δράση και την αφομοιωτική του δραστηριότητα έναντι των Σλάβων. Με την κοινή παιδεία και την κοινή πίστη παρασκεύασε τα πλαίσια για την επιρροή του, για την ακτινοβολία του ελληνικού του πολιτισμού.
«Μεταξύ δυο ηπείρων», λέει ο A.Rambaud, «η Κωνσταντινούπολη βρίσκεται σαν ζωντανός βλαστός ανάμεσα σε δυο κοτυληδόνες: αφομοιώνει, κατεργάζεται και μεταπλάσσει τα ετερόκλητα στοιχεία των επαρχιών της Ασίας και της Ευρώπης. Στους κόλπους της προσφεύγουν τυχοδιώκτες και από τη Δύση και απ’ Ανατολή. Σε μικρό χρονικό διάστημα τους μεταβάλλει σε Έλληνες: Λησμονούν τα βάρβαρα ιδιώματά τους και αποδέχονται τη γλώσσα του Βυζαντίου, οι ειδωλολατρικές τους προλήψεις υποχωρούν μπροστά στην Ορθοδοξία του. Το βυζάντιο τους δέχεται άξεστους, βάρβαρους και τους αποδίδει στους δρόμους της τεράστιας αυτοκρατορίας του, εγγράμματους, σοφούς, θεολόγους, ικανούς διοικητές και εύστροφους κρατικούς λειτουργούς».
Σύμφωνα μ’ αυτό το πνεύμα, η σύγχρονη επιστημονική έρευνα λύνει το «Σλαβικό ζήτημα», βάσει της αφομοίωσης και του Εκβυζαντινισμού των Σλάβων της Ελλάδας, συγκαταριθμώντας το γεγονός αυτό στα επιτεύγματα του Μεσαιωνικού Ελληνισμού.
Βιβλιογραφία
1) Ν.Βέης, Εγκ.Λεξ.Ελευθερ. άρθρο περί Βυζαντινής αυτοκρατορίας, τ. 3ος, σελ.604, στήλη 6.
2) N.Jorga, Epoque et caractθre de l’ etablissement des Slaves dans la Pιninsule des Balkans, Revue Historique du Sud-Est europιen, τ. 7(1930), σελ.17.
3) Προκόπιος, Ανέκδοτα, έκδ. Βόννης, Γ΄,σ. 108.
4) Μένανδρος ο Προτήκτωρ, Historici Graeci Minores II, σελ. 98,99.
5) Tafrali, Thessalonique des origines au XIV siθcle, σελ. 98-99.
6) Schonfelder, Joannes von Ephesus, Kirchengeschichte, μτφρ. I.Schonfelder, Munchen 1862.
7) Payne Smith, Oxford, 1860.
8) W.J.von Douven και J.P.N.Land (Joannis Episcopi Ephesi Commentarii de beatis Orientatibus, Amsterdam 1889).
9) Charanis, Studies on the Demography of the Byzantine Empire, London 1972.
10) A.Bon, Le Pιloponnθse byzantin jusqu’ en 1204, Paris 1951.
11) Θεοφάνης (έκδ. de Boor) 347,6, 348. 18.
12) Μichael Graebler, The Slavs in Byzantine Population Transfers of the Seventh and Eighth centuries. Etudes Balkaniques 11 (1975) 45,50.
13) Αικ. Χριστοφιλοπούλου, Μακεδονία, 4.000 χρόνια, ό.π., σ. 257.
14) G.Ostrogorsky, Ιστορία (ελλην. μτφρ.)τ. 1ος σ. 262.
15) Μάρθα Γρηγορίου-Ιωαννίδου, Η εκστρατεία του Ιουστινιανού Β΄ κατά των Βουλγάρων και Σλάβων.
16) A.A.Vasiliev, An Edict of Justinian II. September 688, Speculum 18 (1943).
17) Henri Grιgoire, Un ιdit de l’empereur Justinien II, date de Septembre 688, Byzantion 12 (1944-1945) 119-124α.
18) Στ.Κυριακίδου, Τρεις διαλέξεις (Α: Ιστορική τοιχογραφία της Εκκλησίας του Αγίου Δημητρίου), Θεσ/νίκη 1953, 9-11 (Μακεδονική Λαϊκή Βιβλιοθήκη,13. Δημοσιεύματα της εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών).
19) A.A.Vasiliev, L’ entrιe triomphale de l’ empereur Justinien II a Thessalonique en 688, Orientalia Christiana Periodica XIII, nr, I-II, Roma 1947, 355-368 (Απόσπασμα απ’ τα Miscellanea Guiliaume de Jerphanion I).
20) P.Charanis, The Slavic Element in Byzantine Asia Minor, Byzantion 18 (1948) 70.
21) Πορφυρογέν., Περί Θεμάτων (έκδ. Α.Pertusi, Studi e testi, αρ. 160, Citta del Vaticano 1952), σ. 88-89.
22) Ahrweiler H., Μακεδονία 4.000 χρόνια, ό.π., σ. 274.
23) Στ. Κυριακίδου, Βυζαντιναί Μελέται II-V, 392 και 394/5.
24) F.Dvornik, La vie de Saint Grιgoire le Decapolite et les Slaves macιdoniens au IXe siθcle, Paris 1926, 36, 62, 63.
25) E.W.Brooks, Arabic Lists of the Byzantine Themes, Journall of Hellenic studies 21 (1901) 66-67.
26) Johannes Irmscher, Die Begrόndung des Themas Thrake, Studia Balkanica, 10, Sofia 1975, 101-103.
27) J.B.Bury, Imperial Administrative System in the Ninth Century, London 1911, 41 κ.ε. (The British Academy Supplemental Papers, I).
28) Κ.Αμάντου, Βολερόν, Ελληνικά 2 (1929) 124-126.- του ίδιου, Βόλος-Βολερόν, Ελληνικά 7 (1934) 267-270. Η λέξη σημαίνει ιχθυώδη τόπο.
29) Ιωάν. Καμενιάτης, (έκδ. Βόννης) 499.
30) V.Tapkova-Zaimova, Sur les rapports entre la population indigθne des rιgions Balkaniques et les “barbares” au VIe-VIIe siθcle, Byzantinobulgarica I (1962), σ.117 και υποσημ. 26.
31) Migne, Patrologia Graeca, τ. 107, στ. 909.
32) Fr.Miklosich, Die Slavischen Elemente im Neugriechischen, Sitzungs berichte der Phil-hist. Classe der Kais. Akademie der Wissenschaften, Βιέννη, 1870, σ. 534-535.
33) Portius S., Grammatica linguae grecae vulgaris, έκδ. W.Meyer, Paris 1889, σ. 185.
34) D.Hesseling, Essai historique sur l’infinitif grec, εν J.Psicharis, ιtudes de Philologie nιo-grecque, Paris 1892, σ. 1-44.
35) G.Weigand, Die Wiedergabe der slavischen Laute in der Ortsnamen des Peloponnes, Balkan-Archiv, τ.4(1928) σ.1 κ.ε.
36) Lampsides, Georges Chrysococcis, le Mιdecin et son oeuvre, Byzantinische Zeitschrift, τ.38 (1938), σ. 320-322.
37) Chr.Gerard, Les Bulgares de la Volga et les Slaves du Danube, Παρίσι 1939, σελ. 91.
38) H.Berr, En marge de l’ Histoire Universelle, Paris 1934, σ. 95-96.
39) Φ.Μαλιγκούδης, Οι Σλάβοι στη Μεσαιωνική Ελλάδα ό.π., σ. 101.
40) Αμάντου Κωνσταντίνου, Μακεδονικά. Συμβολή εις την μεσαιωνικήν ιστορίαν και εθνολογίαν της Μακεδονίας, Αθήναι 1920.
41) Αμάντου Κων., Σκλάβοι, Σκλαβησιάνοι και βάρβαροι.
42) Διομήδη Αλεξάνδρου Ν., Βυζαντιναί Μελέται Β΄. Αι Σλαβικαί επιδρομαί εις την Ελλάδα και η πολιτική του Βυζαντίου, Αθήναι 1946.
43) Ζακυθηνού Διονυσίου Α., Οι Σλάβοι εν Ελλάδι, Αθήναι 1945.
44) Θεοχαρίδου Γ. Ι., Ιστορία της Μακεδονίας κατά τους μέσους χρόνους (285-1354), Μακεδ.Βιβλιοθήκη 55, Δημοσιεύματα της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, Θεσ/νίκη 1980.
45) Νυσταζοπούλου-Πελεκίδου Μαρία, Συμβολή εις την χρονολόγησιν των Αβαρικών και σλαβικών επιδρομών επί Μαυρικίου (582-602), εν Αθήναις 1970 (Εθνικόν Ίδρυμα Ερευνών, Κέντρον Βυζαντινών Ερευνών. Σύμμεικτα, τόμ.Β΄).
46) Χρυσανθοπούλου Επαμεινώνδα, Τα βιβλία θαυμάτων του Αγ.Δημητρίου, το Χρονικό της Μονεμβασιάς και αι σλαβικαί επιδρομαί εις την Ελλάδα. Ιστορική μονογραφία, Αθήναι 1958 (ανάτυπον ΚΔ΄-ΚΗ΄, 1953-1957).
47) Στράτος Α.Ν., Το Βυζάντιον στον Ζ΄αιώνα, τ.Α΄602-626, Β΄626-634, Γ΄634-641, Αθήνα 1965, 1966, 1969.
48) Charanis Peter, On the question of the Slavonic Settlements in Greece during the Middle Ages, Byzantinoslavica 10,1, Prague 1949, 254-258.
49) Charanis P., On the Slavic Settlement in the Peloponnesus, BZ 46 (1953) 91-103.
50) Charanis P., Ethnic Changes in the Byzantine Empire in the seventh Century, DOP 13 (1959) 25-44.
51) Charanis P., Observations on the History of Greece during the Early Middle Ages, Balkan Studies 11,1 (1970) 1-34.
52) Charanis P., Kouver, the Chronologie of his Activities and their Ethnic Effects on the regions around Thessalonica, Balkan Studies 11, (1970) 229-247.
53) Dvornik F., The Slavs, their Early History and Civilisation, Boston 1956 (American Academy of Arts and Sciences).
54) Lemerle P., La composition et la chronologie des deux premiers livres des Miracula S. Demetrii, BZ 46 (1953) 349-361.
55) Lemerle P., Saint-Demetrius de Thessalonique et les problθmes du martyrion et du transept, BCH 77 (1953) 660-694.
56) Lemerle P., Invasions et migrations dans les Balkans depuis la fin de l’ιpoque romaine jusqu’ au VIIIe siθcle, Revue Historique 211 (1954) 265-308 (Presse Universitaires de France).
57) Lemerle P., Esquisse pour une histoire agraire de Byzance : Les sources et les problθmes, Revue Historique 2/9 (1958), τευχ. Ιαν.-Μαρτίου, 32-74, Απριλ.-Ιούν., 254-284, Ιούλ.- Σεπτ. 43-94.
58) Lemerle P., La chronique improprement dite de Monemvasie: Le contexte historique et lιgendaire, Revue des Etudes Byzantines 21 (1963) 5-49.
59) Niederle Lubor., Manuel de l’antiquitι Slave, I-II, Paris 1923-1926.
60) Ostrogorsky Georg., The Byzantine Empire in the World of the seventh Century, D.O.P. 13 (1959) 3-21.
61) Rambaud A., L’empire grec au Xe siθcle. Constantin Porhyrogenete. Paris 1870.
62) Vasmer Max., Die Slawen in Griechenland, Abh.der Preus. Akad.der Wissenschaften, Phil-Hist, Klasse, 12, Berlin 1941.
Αμαλία Κ. Ηλιάδη, φιλόλογος-ιστορικός (ΜΑ Βυζαντινής ιστορίας)
ailiadi@sch. gr
Κατηγορία
Εκπαιδευτικά Νέα
Ετικέτες
Παρασκευή, 05 Φεβρουαρίου 2016 02:01
Αλήθεια, τι σημαίνει δεξιά;
Δεν έχω την έπαρση πως θα καθορίσω την ιδεολογία ενός κόμματος. Αυτή την αφήνω στους ειδήμονες. Θέλω όμως να καταγράψω πως την αντιλαμβάνομαι ως πολίτης.Διότι θεωρώ πως η Δεξιά Ιδεολογία είναι αυτή που μπορεί να οδηγήσει το Έθνος και τον Ελληνισμό – ναι, ξέρω λέξεις που βγάζουν σπυριά οι οπαδοί της αριστερίζουσας εθνομηδενιστικής θολοκουλτούρας του τίποτα – στην ακμή και να ξεφύγει από την παρατεταμένη
παρακμή που ζούμε σε πολλαπλά επίπεδα της κοινωνικής ζωής.Μήπως είναι τυχαίο πως όλα τα προηγμένα κράτη του κόσμου έχουν Δεξιές κυβερνήσεις;
Πως γίνεται η Δεξιά να κυριαρχεί στην Ευρώπη και στην Ελλάδα να στοιβαζόμαστε όλοι κεντροαριστερά και τα καινούρια κόμματα να θέλουν εμμονικά να πάρουν κομμάτι από αυτή την πολυφορεμένη και πολυφαγωμένη πίτα;
ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ
Ο Δεξιός πιστεύει στην ιδιωτική οικονομία. Το κράτος μπορεί να έχει εποπτικό ρόλο και να περιοριστεί στους εξής τομείς: Υγεία, Παιδεία και Σώματα Ασφαλείας. Όπου αλλού το κράτος κάνει τον επιχειρηματία, επήλθε καταστροφή με καλοχορτασμένους συνδικαλιστές και άφθονους διορισμούς για αυτό και χρεοκοπήσαμε. Άλλωστε ο ΟΤΕ που είναι ιδιωτικός και στις Αεροπορικές εταιρείες, δεν πάθαμε τίποτα κακό που είναι σε ιδιωτικά χέρια. Ο ιδιωτικός ΟΤΕ είναι πολύ καλύτερος από τον πάλαι πότε κρατικό και όσοι πρόλαβαν την κρατική Ολυμπιακή, η σύγκριση δεν αντέχεται. Στο επιχείρημα ότι σε καιρό πολέμου θα μας πουλήσει ο ιδιώτης, να θυμίσω πως υπάρχει η επίταξη.
Ο Δεξιός θέλει μικρό κράτος, με ελάχιστη γραφειοκρατία και περισσότερη ηλεκτρονική διακυβέρνηση. Θέλει αποκρατικοποιήσεις για να βρει ο κόσμος δουλειά και να παραχθεί και σε εθνικό και σε ατομικό επίπεδο πλούτος. Το κόστος της πώλησης προφανώς και ρυθμίζεται από την αγορά. Όταν η ελληνική οικονομία έχει τα χάλια της προφανώς και θα πουλήσεις χαμηλά το Ελληνικό. Σε εποχή ακμής θα έχει υψηλότερη προσφορά. Εσύ τι πουλάς πιο ακριβά; Ένα αυτοκίνητο του 1980 ή του 2010; Όμως το σημαντικό δεν είναι πόσο πουλάς. Είναι ότι θα βρουν 5.000 άνθρωποι δουλειά, το κράτος θα εισπράττει από το ΦΠΑ και ότι θα ενισχυθούν τα ασφαλιστικά ταμεία με εισφορές. Αλλιώς το αφήνεις όπως είναι σήμερα. Χωματερή με τσαντίρια.
Θυμίζω τη συζήτηση με τα κυβερνητικά αεροσκάφη. Όταν εξήγγειλε την πώληση τους ο Γιώργος Παπανδρέου έπεσαν όλοι να τον φάνε για ξεπούλημα. Μας έμειναν λοιπόν αμανάτι και αυτή τη στιγμή δεν πωλούνται ούτε στο 10% από την αρχική πρόβλεψη. Ποιος έχασε;
Ο Δεξιός δεν θέλει φόρους. Θέλει να παράγεται πλούτος και το κράτος να τον διευκολύνει και να τον ελέγχει. Η κοινωνική ανάπτυξη να έρχεται δια του πλουτισμού και μόνο έτσι θα μπορεί να γίνει σοβαρή κοινωνική πολιτική. Αν το Σουηδικό μοντέλο θεωρείται ίσως το καλύτερο παγκοσμίως, θυμίζω πως δεν έχει αριστερά. Αν γονατίζεις τον κόσμο στη φορολογία, τότε η μιζέρια είναι για όλους.
ΚΟΙΝΩΝΙΑ
Ο Δεξιός θέλει να σταματήσει η τυραννία των καλοβολεμένων συνδικαλιστών. Ως ιδιωτικός υπάλληλος, δεν ξέρω τι σημαίνει συνδικαλισμός. Ως ιδιωτικός υπάλληλος αξιολογούμαι καθημερινά από τους ανωτέρους μου. Δεν το καταλαβαίνω γιατί στο Δημόσιο αυτό να είναι έγκλημα και μόλις ψέλλισε κάτι ο Κυριάκος Μητσοτάκης να θεωρηθεί ως πρώτος ξάδερφος του Πήλιου Γούση.
Ο Δεξιός θέλει και την Ευρώπη και το Ευρώ. Δυστυχώς στη χώρα που για 30 χρόνια τους λέγαμε κουτόφραγκους και βαυκαλιζόμασταν ότι τους τα τρώγαμε, είναι δύσκολο να αλλάξεις μια παθογένεια. Στον Έλληνα δεν έγινε ποτέ συνείδηση πως ότι καλό βλέπει γύρω του – δρόμοι, μεγάλα έργα, βρεφονηπιακοί σταθμοί, νοσοκομεία, δεν έγιναν γιατί είχαμε πολιτικούς που αξιοποιούσαν στο έπακρο τους φόρους μας, αλλά γιατί έπεσαν πακτωλοί με ευρωπαϊκά προγράμματα.
Αν ακόμα και σήμερα έχουμε το καλύτερο βιοτικό επίπεδο από όλους τους γείτονές μας, αυτό οφείλεται στον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της χώρας μας και όχι φυσικά από το ξανθό γένος, ούτε τους αδελφούς της Βενεζουέλας, ούτε από τον πνευματικό μας ηγέτη Φιντέλ Κάστρο. Οι κακοί Ευρωπαίοι μας έφταιγαν όταν μας έδιναν τα λεφτά και δεν ήλεγχαν που πάνε και οι κακοί Ευρωπαίοι πάλι μας φταίνε επειδή τώρα πια μας ελέγχουν.
Ο Δεξιός απορρίπτει εκ του πονηρού θέσεις περί δραχμής ειδικά όταν τις εκφέρουν άνθρωποι που έχουν χρήμα στο εξωτερικό και που στερούνται εναλλακτικής πρότασης και πετάνε μόνο ανεδαφικά συνθήματα περί υδρογονανθράκων και επιστροφής στη φύση. Οι πολύ χαμηλές τιμές του πετρελαίου παγκοσμίως λόγω του αμερικάνικου σχιστολιθικού, απαγορεύουν κάθε επένδυση λόγω ελάχιστου κέρδους. Το δε, φυσικό αέριο σε 15 χρόνια και αν.
Ο Δεξιός θέλει τα ιδιωτικά πανεπιστήμια.
Γιατί:
Α) Δια του ανταγωνισμού θα βελτιωθούν και τα δημόσια
Β) Δεν θα φεύγουν τα παιδιά μας έξω και δεν θα χάνουμε πόρους για την οικονομία από τα εμβάσματα των γονέων
Γ) Θα μπορούμε να αναπτύξουμε φοιτητικό τουρισμό. Στην Κύπρο που μαζεύουν φοιτητές από όλη τη μεσογειακή λεκάνη, δεν πήγαν χαμένοι.
Ο Δεξιός είναι αστός. Δεν θεωρεί την ευγένεια δειλία και δεν πιστεύει στις μολότοφ, το μπάχαλο και στις καταλήψεις. Θέλει τον νόμο, την ασφάλεια και την τάξη γιατί όσες κοινωνίες στηρίχθηκαν σε αυτά μεγαλούργησαν. Καθεστώτα αναρχίας έγιναν ασυδοσία και τυραννία.
Ο Δεξιός θέλει τους ομοφυλόφιλους που αποφασίζουν να συμπορευθούν στο βίο τους να έχουν αστικά δικαιώματα όπως κληρονομικά ή με την εφορία αλλά να ευτελίσουμε το μυστήριο του γάμου και να έχουμε μια κοινωνία που το παιδί θα έχει μπαμπά τον Λάκη και μαμά τον Σάκη δεν τα αποδέχεται. Άλλο ανοχή, άλλο αποδοχή.
Ο Δεξιός αποκαλεί τον άρρωστο παιδεραστή και όχι το θολοκουλτουριάρικο «παιδόφιλος». Είδες πως στρογγυλεύουν οι λέξεις στα χρόνια της θολοκουλτούρας;
ΕΘΝΟΣ
Ο Δεξιός δεν θέλει την εισβολή των λαθρομεταναστών. Ναι στον ανθρωπισμό και τη φιλοξενία, όχι στην κοινωνική αλλοίωση και στα ανοιχτά σύνορα. Άλλωστε και οι Αρχαίοι Έλληνες ως πρώτοι καπιταλιστές στην ιστορία της ανθρωπότητας ( εφοπλιστές και έμποροι ) είχαν τον Ξένιο Δία.
Ο Δεξιός είναι πατριώτης και όχι εθνικιστής.
Ο Δεξιός αγαπάει την πατρίδα του, συγκινείται με τον Εθνικό Ύμνο και κάτι ότι μπορεί για να βελτιώνει, προάγει τη θέση της Ελλάδας στον παγκόσμιο χάρτη.
Ο Δεξιός ενδιαφέρεται για τα Εθνικά Θέματα, θέλει ισχυρό στρατό και δεν πιστεύει ότι το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του γιατί οι γείτονες δεν έχουν ακριβώς την ίδια άποψη. Θυμόμαστε και τα Ίμια, ξέρουμε τι πρεσβεύει ο Ουτσεκα, τα Σκόπια αποθρασύνονται και χάνουμε τη Θράκη.
Η τεράστια διαφορά με τον εθνικιστή είναι ότι ο πατριώτης δεν επιθυμεί τη σφαγή των υπολοίπων. Το λάθος που κάνουμε ως κοινωνία είναι που τοποθετούμε τους ναζί της Χρυσής Αυγής στην άκρα δεξιά. Λάθος. Ιστορικά ο εθνικοσοσιαλισμός – κυρία Σούλα που με διαβάζεις τώρα, το λέει και η λέξη – ήταν ρεύμα της άκρας αριστεράς. Σήμερα, αν δεις τι λέει στο οικονομικό της πρόγραμμα η Χρυσή Αυγή και το αντιπαραβάλλεις με το αυτό του ΚΚΕ, δεν έχουν καμία διαφορά. Το μόνο που αλλάζει είναι οι «τροτσκικολενινιστικομαρξιστικεςπολυψαγμενεςναπουμε» ορολογίες. Επίσης σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να είναι Χρυσαυγίτης ένας δεξιός καθώς πιστεύει στη δημοκρατία. Η Χρυσή Αυγή στη χούντα.
Ο Δεξιός πιστεύει στο Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια, με την πραγματική του διάσταση και όχι όπως αμαυρώθηκε επί χούντας και όπως το καπηλεύθηκε η Χρυσή Αυγή.
Για την πατρίδα τα έγραψα ανωτέρω. Ο Δεξιός είναι Χριστιανός Ορθόδοξος. Θέλει και την Εκκλησία του, τα θρησκευτικά στα σχολεία να είναι ομολογιακό μάθημα και όχι θρησκειολογικό και ξέρει πως η Κιβωτός της Ορθοδοξίας είναι αυτή που κράτησε όρθιο τον Ελληνισμό για 2.000 χρόνια. Ακόμα και στις δύσκολες μέρες μας, μπορεί να φανταστεί κάποιος – από τους επικριτές των «παπάδων», ποια θα ήταν η κοινωνική συνοχή αν δεν υπήρχαν τα εκατοντάδες χιλιάδες καθημερινά συσσίτια από τις ενορίες;;
Ο Δεξιός δεν συμφωνεί στην αποδήμηση της ιστορίας του Έθνους. Στη Σμύρνη δεν έγινε συνωστισμός, μικρασιατική καταστροφή έγινε. Το 1940 οι Έλληνες δεν απώθησαν του Ιταλούς. Έπος έκαναν. Το 1821 κατά τα λόγια του Κολοκοτρώνη πρώτα πέθαναν υπέρ πίστεως και μετά υπέρ πατρίδος. Δεν έγινε ταξική μάχη.
Η Ορθοδοξία στήριξε μια αυτοκρατορία 1000 ετών, ενέπνευσε τους αγωνιστές του 21 και είναι η μόνη πηγή Φωτός που κάνει καλύτερο τον άνθρωπο. Ακόμα και αποστασιοποιημένα να το δει κάποιος, είναι ο μόνος Λόγος του Καλού που μπορεί να βοηθήσει τον σύγχρονο άνθρωπο. Φύγαμε από την αγκαλιά της. Φτιάξαμε διάφορους «σμους». Από τον Ουμανισμό, τον Κομμουνισμό, τον Πασιφισμό και πλείστα όσα. Και; Βλέπεις πουθενά έστω μια ελπίδα; Χρεοκόπησαν όλα και στο όνομα του καλού του ανθρώπου, δυστυχία και εξαθλίωση επικρατεί.
Ο Δεξιός πιστεύει την Αξία της Οικογένειας. Το κύτταρο της κοινωνίας μας. Η παρακμή άρχισε από τον ξεπεσμό της Οικογένειας. Τα διαζύγια έγιναν πασατέμπος, τα πολλά παιδιά χαλάνε τη γυναικεία σιλουέτα και η αξία της μητρότητας δηλητηριάστηκε από το φαύλο και σαχλεπίσαχλο life style. Με το δημογραφικό δεν ασχολείται κανείς. Πέρασε στα ψιλά όμως ότι η Θράκη πάει να γίνει Κοσσυφοπέδιο και δεν εξελέγη ούτε ένας Χριστιανός Βουλευτής
Ο Δεξιός πιστεύει την ταυτότητα του Έθνους και της Κοινωνίας. Δεν είμαστε σαλατούλα μιξ και το παράδειγμα των μουλτι κουλτι κοινωνιών οδηγεί σε περιστατικά τύπου Charlie Hebdo στη Γαλλία και στο κάθε λίγο και λιγάκι μακελειό στην Αμερική. Αυτό το ξέραμε από τη Βαβέλ αλλά έπρεπε να το βιώσουμε και σήμερα.
Ο Δεξιός δεν είναι πολίτης του κόσμου. Είναι Έλληνας του κόσμου.
Έχει τον πολιτισμό, την παράδοση, τις αξίες και τα ιδανικά του και συνέρχεται σε διάλογο με το εσύ, τους άλλους λαούς. Παράγει και προάγει. Έτσι έκανε και στην Αρχαιότητα, έτσι έκανε και στα χρόνια της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας που στο Γιουνανιστάν τη λέμε Βυζάντιο. Ξέρει ποιος είναι, ξέρει τι κουβαλάει στο DNA του και το μεταλαμπαδεύει.
Δεν είναι ένα άχρωμο ον, χωρίς ταυτότητα, χωρίς γνώθι σαυτόν, χωρίς γνώση που θα καταναλώνει άκριτα και χωρίς βούληση.
Η τεράστια διαφορά του Ελληνισμού έναντι της Δύσης είναι πως ο Ελληνισμός είχε ως υπέρτατη αξία την κοινότητα. Από τον Αριστοτέλη. Την Πατρίδα. Δια της κοινότητας έρχεται η εξύψωση του ατόμου. Στη Δύση η υπέρτατη αξία είναι του ατόμου. Για αυτό και το ατομικιστικό πνεύμα της εποχής και το φυσικό επακόλουθο: Η παρακμή. Για αυτό φτάσαμε εδώ που φτάσαμε.
Αυτές είναι οι αξίες που Ελληνισμός πρέπει να ανακαλύψει εκ νέου και να τις προσφέρει στον Δυτικό κόσμο.
Αν λοιπόν η Νέα Δημοκρατία του αύριο, πρεσβεύει αυτές τις αρχές και τις αξίες, είμαι με το μέρος της.
Κόμμα το οποίο στους νέους είναι πάτος, έχει ημερομηνία λήξης.
Πρέπει ο νέος αρχηγός να εμπνεύσει πάθος, να έχει αφήγημα, να εκφράσει με θάρρος και παρρησία τις Δεξιές Θέσεις, με παλμό και πρέπει η Δεξιά Ιδεολογία να κυριαρχήσει για να πάει η κοινωνία μας μπροστά.
Πρέπει να πολεμήσει με την Αριστερή Ιδεολογία και έχει πάρα πολλά ιστορικά αλλά και σύγχρονα επιχειρήματα. Να καταστρέψει κάθε δεκανίκι – απολίθωμα του παρελθόντος είτε λέγεται τζάκι, είτε φοιτητικός συνδικαλισμός, είτε βαρωνία, είτε φέουδο, είτε κομματικό στρατό, είτε διορισμένα κομματόσκυλα και να δώσει Μάχη Ιδεών.
Αν η Νέα Δημοκρατία δεν αποσαφηνίσει την ιδεολογική της ταυτότητα και βάζει και ολίγον λαϊκό και ολίγον κεντρώο με μπόλικη από παλιό πασοκ και ολίγον θολό και ολίγον από εδώ και ολίγον από εκεί, τότε θα αντικατασταθεί.
Και πολύ τη φοβάμαι αυτή την αντικατάσταση….
του Suspect
Κατηγορία
Πολιτική
Ετικέτες
Παρασκευή, 05 Φεβρουαρίου 2016 01:59
Αμηχανία Τσίπρα ...λίγο πριν από το Βατερλό
Η απάντηση κύκλων του Μαξίμου στην επί της ουσίας απειλή του Σόιμπλε για Grexit ότι δήθεν η Ελλάδα δίνει τη μάχη των συμμαχιών για μια κοινωνική Ευρώπη μαρτυρά πανικό, σύγχυση και αμηχανία της κυβέρνησης.Η διαπραγμάτευση ουσιαστικά μπαίνει σε μια νέα φάση καθώς με την αναχώρηση του κουαρτέτου από την Αθήνα για να επιστρέψει
την ερχόμενη εβδομάδα ο ΣΥΡΙΖΑ έχει φάει ήδη τρεις ρουκέτες από τους δανειστές.Η πρώτη ήρθε από την Κομισιόν η οποία ζητάει πρόσθετα δημοσιονομικά μέτρα για το 2016 προκειμένου να πιαστούν οι στόχοι για πρωτογενή πλεονάσματα.
Ως εκ τούτου καταπίπτει το βασικό επιχείρημα του Τσίπρα ότι κατάφερε μικρότερα πρωτογενή πλεονάσματα και άρα μικρότερης έντασης μέτρα λιτότητας.
Η δεύτερη κεραμίδα έρχεται από το ΔΝΤ που ξεκόβει κάθε συζήτηση για οποιαδήποτε ρύθμιση του χρέους αν δεν ψηφιστεί το ασφαλιστικό αλλά ταυτόχρονα υπάρχει ατομική βόμβα στο τραπέζι καθώς το κουαρτέτο επέστρεψε το σχέδιο Κατρούγκαλου ως απαράδεκτο και ζητάει εδώ και τώρα μειώσεις στις συντάξεις και επί της ουσίας διαφωνεί με την αρχιτεκτονική του σχεδίου της κυβέρνησης με αιχμή την αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών.
Πλέον είναι αμφίβολο αν μπορεί να αποδώσει η αλά 2015 διαπραγματευτική τακτική όπου ο Τσίπρας ωθούσε τα πράγματα στα άκρα προκειμένου να δικαιολογήσει την άτακτη υποχώρησή του και την εγκατάλειψη της αντιμνημονιακής ρητορείας του.
Τώρα πια έχει απέναντί του όλες εκείνες τις κοινωνικές δυνάμεις που βρίσκονταν στο πλευρό του.
Ουσιαστικά το ασφαλιστικό για τον ΣΥΡΙΖΑ λειτουργεί όπως λειτούργησε ο ΕΝΦΙΑ για τη ΝΔ. Πλήττει το σκληρό πυρήνα της ιδεολογίας του και τον φέρνει αντιμέτωπο με την κοινωνική του βάση.
Δεν είναι τυχαίο ότι αρχίζουν να υπάρχουν φωνές στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ που αρχίζουν να καλοβλέπουν μια «ηρωική έξοδο».
antinews.gr
Κατηγορία
Πρωτοσέλιδα
Ετικέτες
Παρασκευή, 05 Φεβρουαρίου 2016 01:58
Πούτιν προς Γερμανούς: «Δεν είμαι φίλος, είμαι ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΡΩΣΙΑΣ» (βίντεο)
Κατηγορία
Πολιτική
Ετικέτες
Παρασκευή, 05 Φεβρουαρίου 2016 01:56
Video: Εκατοντάδες Τούρκοι εγκαταλείπουν την Βόρεια Συρία
ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΕΣ ΤΟΥΡΚΟΙ ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΟΥ ΣΥΡΙΑΣ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΠΟΥΝ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ,ΚΑΘΩΣ ΤΑ ΣΥΡΙΑΚΑ ΣΤΡΑΤΕΥΜΑΤΑ ΠΡΟΕΛΑΥΝΟΥΝ ΚΑΙ ΤΡΕΧΟΥΝ ΓΙΑ ΝΑ ΒΡΟΥΝ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ ΩΣ ΔΟΣΙΛΟΓΟΙ ΣΤΗΝ «ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥΡΚΙΑ»!!!ΜΕ ΤΟ ΙΔΙΟ ΝΟΜΙΣΜΑ ΠΟΥ ΠΛΗΡΩΣΑΝ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΑΡΜΕΝΙΟΥΣ ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ ΤΩΡΑ,ΠΛΗΡΩΝΕΙ Η ΡΩΣΙΚΗ ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑ ΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ!!!
Κατηγορία
Πολιτική
Ετικέτες
Παρασκευή, 05 Φεβρουαρίου 2016 01:55
Συνεχίζονται οι αφίξεις στη Λέσβο παρά τον κακό καιρό
Συνεχίζονται οι αφίξεις μεταναστών και προσφύγων στις ακτές της Λέσβου, παρά τις σημερινές χαμηλές θερμοκρασίες και τους ισχυρούς νότιους ανέμους.Χθες Τετάρτη και μέχρι σήμερα Πέμπτη στις 09:00 το πρωί αποβιβάστηκαν στο νησί 2.000 μετανάστες και πρόσφυγες. Ανάμεσα τους και πολλές γυναίκες και παιδιά. Μετά την αναχώρηση πολλών από αυτούς, στο νησί καταγεγραμμένοι, έτοιμοι να αναχωρήσουν, βρίσκονται 1.500 άτομα.
Σύμφωνα με ανταπόκριση του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων, στο λιμάνι βρίσκεται το ναυλωμένο πλοίο «Ελευθέριος Βενιζέλος», προκειμένου να φιλοξενηθούν εκεί μετανάστες και πρόσφυγες έως αναχώρησης τους στην Αθήνα με τη λήξη της απεργίας της ΠΝΟ, το πρωί του Σαββάτου.
Κατηγορία
Πολιτική
Ετικέτες
Παρασκευή, 05 Φεβρουαρίου 2016 01:54
Διάλυση της Βουλής και πρόωρες εκλογές στην Ελλάδα βλέπουν τα γερμανικά μέσα ενημέρωσης
Την είδηση περί πρόωρων εκλογών στην Ελλάδα μεταδίδουν αρκετά μέσα ενημέρωσης στη Γερμανία εκτιμώντας ότι η κυβέρνηση δεν θα αντέξει.Συγκεκριμένα η γερμανική έκδοση της Huffington Post επικαλούμενη με πληροφορίες γερμανικών και ελληνικών μέσων κάνει λόγο για πρόωρες εκλογές την άνοιξη. «Η Ελλάδα δεν ησυχάζει» τιτλοφορεί η εφημερίδα το εν λόγω άρθρο της. «Για πρώτη φορά μετά την ανάληψη της διακυβέρνησης τον Ιανουάριο του 2015, ο έλληνας πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας δεν έχει τη στήριξη της κοινωνίας και των εταίρων. Κυβερνητικοί κύκλοι τονίζουν ότι ο Τσίπρας προσπάθησε ματαίως να βρει νέους κυβερνητικούς εταίρους για την επικείμενη ψηφοφορία στη βουλή». Στο ίδιο άρθρο ο δημοσιογράφος αναφέρεται και στις απεργίες των τελευταίων ημερών εκτιμώντας ότι η κατάσταση στην Ελλάδα είναι «κρίσιμη».
Για πρόωρες εκλογές και δυσοίωνο μέλλον για την Ελλάδα κάνει λόγο και η εφημερίδα Bild, σύμφωνα με τη Deutsche Welle. «Η επόμενη κατάρρευση απειλεί την Ελλάδα. O πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας επιδιώκει πρόωρες εκλογές. Στο περιβάλλον του ακούγεται ότι δεν του μένει άλλη επιλογή. Μέσα στις επόμενες εβδομάδες θα ζητήσει από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλο τη διάλυση της βουλής. Ωστόσο επίσημα αυτό διαψεύθηκε. Η συνέπεια (σσ. μιας τέτοιας διάλυσης) θα ήταν πρόωρες εκλογές την άνοιξη ή το αργότερο στην αρχή του καλοκαιριού. Θα επρόκειτο για τις τρίτες εκλογές μέσα σε ενάμιση χρόνο. Kάτι τέτοιο θα οδηγούσε σε στασιμότητα, παύση της δρομολόγησης των μεταρρυθμίσεων, ίσως και αφερεγγυότητα του κράτους».
πηγή: newsbeast.gr
Κατηγορία
Πολιτική
Ετικέτες
Παρασκευή, 05 Φεβρουαρίου 2016 01:53
Η … πρωθυπουργός της Ελλάδας κυρία Κατερίνα Ιγγλέση
Το ερώτημα «ποιος κυβερνάει επιτέλους αυτό τον τόπο;» φαίνεται πως είναι διαχρονικό καθώς η αυτονόητη και προφανής απάντηση δεν ισχύει πάντα. Όπως είναι γνωστό στα μεταλλεία της Χαλκιδικής οι απολύσεις συνεχίζουν να «πέφτουν βροχή» εξαιτίας του μπλοκαρίσματος των αδειών από το Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας και της απόφασης των Καναδών επενδυτών να αναστείλουν τις εργασίες μέχρι την ολοκλήρωση της αδειοδοτικής διαδικασίας.Το Συμβούλιο της Επικρατείας μπορεί να δικαιώνει την εταιρεία «Ελληνικός Χρυσός» και να ανοίγει το δρόμο για να συνεχιστεί κανονικά η αδειοδότηση της επένδυσης και άρα να σωθούν οι 2000
θέσεις εργασίας στο έργο, πλην όμως με διάφορες προφάσεις η πολιτική της κυβέρνησης δεν ευθυγραμμίζεται με τις αποφάσεις της δικαιοσύνης. Κι αυτό συνιστά μείζον ζήτημα και για τη λειτουργία των θεσμών αλλά και για την πορεία της οικονομίας. Οι πληροφορίες των τελευταίων ημερών λένε πως αυτή η στάση δεν είναι προϊόν της βούλησης του πρωθυπουργού. Είναι προϊόν ενός ωμού πολιτικού εκβιασμού που ασκεί ευθέως στην κυβέρνηση η τοπική βουλευτίνα του ΣΥΡΙΖΑ Κατερίνα Ιγγλέση, πως αν τολμήσει ο αρμόδιος υπουργός να υπογράψει τις άδειες τότε να ξεχάσουν την ψήφο της στο… Ασφαλιστικό! Καθώς η εξασφάλιση πλειοψηφίας στη βουλή είναι οριακή και αβέβαιη, ο εκβιασμός της κ. Ιγγλέση φαίνεται πως «πιάνει τόπο», οι άδειες παραμένουν στα συρτάρια, δεκάδες εργαζόμενοι καθημερινά χάνουν τη δουλειά τους, το δημόσιο χάνει έσοδα από φόρους και ασφαλιστικές εισφορές και το κυριότερο η Ελλάδα στέλνει το πιο «λάθος μήνυμα» στη διεθνή επενδυτική κοινότητα.
Έτσι, η εν λόγω βουλευτίνα καταφέρνει να είναι αυτή που χαράσσει επί της ουσίας την πολιτική της χώρας στον πλέον κρίσιμο τομέα για τη χώρα αυτή τη στιγμή, δηλαδή την προσέλκυση επενδύσεων, τη δημιουργία θέσεων εργασίας και την αξιοποίηση συγκριτικών πλεονεκτημάτων όπως ο ορυκτός πλούτος. Η αδυναμία ή έστω η αναποφασιστικότητα της κυβέρνησης να αντιμετωπίσει τον ωμό εκβιασμό που της ασκείται από την κ. Ιγγλέση, εκ των πραγμάτων αναγορεύει την εν λόγω κυρία στον πραγματικό πρωθυπουργό αυτής της χώρας!
rizopoulospost.com
Κατηγορία
Πολιτική
Ετικέτες
 Η Ιταλική εισβολή - YouTube.png "Ελληνοϊταλικός πόλεμος")
