Please wait...
Προβολή άρθρων κατά ημερομηνία: Σεπτέμβριος 2018 - ΔΙΚΤΥΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ dictyo.gr
Σάββατο, 08 Σεπτεμβρίου 2018 00:39
Κύρωση Πίνακα εκπαιδευτικών των αγγλόφωνων τμημάτων Πρωτοβάθμιου και Δευτεροβάθμιου Κύκλου του Σ.Ε.Π. Ηρακλείου
Κατηγορία
Εκπαιδευτικά Νέα
Σάββατο, 08 Σεπτεμβρίου 2018 00:39
Μετάταξη της εκπαιδευτικού Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών
Κατηγορία
Εκπαιδευτικά Νέα
Σάββατο, 08 Σεπτεμβρίου 2018 00:39
Μετάταξη της εκπαιδευτικού Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης στο Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο
Κατηγορία
Εκπαιδευτικά Νέα
Σάββατο, 08 Σεπτεμβρίου 2018 00:38
Μετάταξη της εκπαιδευτικού Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
Κατηγορία
Εκπαιδευτικά Νέα
Σάββατο, 08 Σεπτεμβρίου 2018 00:38
Τοποθετήσεις-Αποσπάσεις-Διαθέσεις-Ανακλήσεις εκπαιδευτικών Δ.Δ.Ε. Δράμας για κάλυψη λειτουργικών κενών
Κατηγορία
Εκπαιδευτικά Νέα
Σάββατο, 08 Σεπτεμβρίου 2018 00:27
Ημερίδα: Οι αποφάσεις του ΣτΕ για τα νέα Θρησκευτικά - Η επόμενη μέρα
Κατηγορία
Εκπαιδευτικά Νέα
Σάββατο, 08 Σεπτεμβρίου 2018 00:23
Η Προοδευτική Ενότητα Καθηγητών (ΠΕΚ) για τους διορισμούς των εκπαιδευτικών
Η Προοδευτική Ενότητα Καθηγητών (ΠΕΚ) για τους διορισμούς των εκπαιδευτικών
Αν «καταργήθηκαν» τα μνημόνια να κάνουν «εδώ και τώρα» μόνιμους διορισμούς για να καλυφθούν τα κενά των σχολείων!
Η «σιδερένια πυγμή» των μνημονίων και των εφαρμοστικών νόμων τους αλλά και η μελλοντική - μακροχρόνια - για αρκετές δεκαετίες μνημονιακή πολιτική με τις δεσμεύσεις που επέβαλε η συγκυβέρνηση ΣΥ.ΡΙΖ.Α. – ΑΝ.ΕΛ. με τα μεγάλα πρωτογενή πλεονάσματα της εθνικής οικονομίας, έχουν διαμορφώσει και διαμορφώνουν μια γκρίζα εκπαιδευτική πραγματικότητα.
Σήμερα τα σχολεία μας και η δημόσια εκπαίδευση μετρούν πληγές ακόμα και στη στοιχειώδη λειτουργία τους. Το περιεχόμενο και η ποιότητα της παιδείας έχουν μειωθεί και η παρεχόμενη εκπαίδευση των μαθητών μας υπολείπεται των αναγκών και των απαιτήσεων των γνωσιοκεντρικών καιρών μας. Κάνουμε άλματα προς τα πίσω…
Οι εκπαιδευτικοί – όπως και όλοι οι εργαζόμενοι – ζουν έναν εργασιακό μεσαίωνα και η σημερινή συνεχιζόμενη αντιεκπαιδευτική πολιτική επιβαρύνει ακόμα περισσότερο την κατάσταση εξαθλίωσης. Και όχι μόνο αυτό αλλά αντιμετωπίζουν έναν συνεχή εμπαιγμό από το Υπουργείο Παιδείας. Τα τρία χρόνια αυτής της διακυβέρνησης ήταν γεμάτα λόγια και υποσχέσεις για χιλιάδες διορισμούς, αλλά το αποτέλεσμα ήταν ένα απόλυτο μηδενικό.
Σήμερα, η κυβέρνηση επιχειρώντας να πείσει τον ελληνικό λαό ότι δήθεν κατάργησε το δικό της μνημόνιο – ενώ πρόκειται για τυπική/χρονική λήξη της δανειακής σύμβασης και όχι για κατάργηση -, ετοιμάζει υποσχέσεις για διορισμούς από τον κ. Τσίπρα στη ΔΕΘ.
Ετοιμάζουν πάλι να υποσχεθούν για το μέλλον και για μια αόριστη δική τους «κυβέρνηση» χιλιάδες διορισμούς.
· Αν πράγματι η ηγεσία του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. πιστεύει ότι έχει καταργήσει τα μνημόνια, να κάνει το Υπουργείο Παιδείας «εδώ και τώρα» τους διορισμούς που υποσχόταν τα προηγούμενα χρόνια – ενώ ήξερε ότι δεν θα κάνει.
· Ζητάμε να σταματήσει η συνειδητή και επαναλαμβανόμενη εξαπάτηση των δίκαιων αιτημάτων και των ελπίδων δεκάδων χιλιάδων αδιόριστων εκπαιδευτικών.
Η ΠΕΚ αγωνίζεται και διεκδικεί μόνιμους διορισμούς με στόχο να καλυφθούν όλα τα οργανικά κενά των σχολείων από τη φετινή σχολική χρονιά.
Προοδευτική Ενότητα Καθηγητών (ΠΕΚ)
Κατηγορία
Εκπαιδευτικά Νέα
Σάββατο, 08 Σεπτεμβρίου 2018 00:22
Στις αγορές αποκλεισμένοι, στη ΔΕΘ παγιδευμένοι
Εάν υπάρχουν κάποιες προοπτικές από την ολοκλήρωση των προγραμμάτων διάσωσης, την οποία η σημερινή κυβέρνηση βάφτισε "τέλος των μνημονίων", αυτές κινδυνεύουν να χαθούν, εν μια νυκτί, σε ένα ξέφρενο και ατελείωτο πάρτι προεκλογικής παροχολογίας από τον σημερινό πρωθυπουργό στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης. Πάμε όμως να βάλουμε να πράγματα σε μια σειρά.
Με το τέλος του προγράμματος διάσωσης η Ελλάδα κατάφερε μέσω εξοντωτικής φορολόγησης των Ελλήνων πολιτών να εξισορροπήσει τα έσοδα με τα έξοδα του κρατικού προϋπολογισμού και παρόλα αυτά το επενδυτικό ενδιαφέρον για αυτήν είναι χαμηλότερο από την εποχή της κρίσης, αντιφατικό δεν νομίζετε;
Πώς γίνεται όμως τη στιγμή που η χώρα βγήκε από τα μνημόνια και έχει κάνει στροφή στην κανονικότητα, όπως υποστηρίζουν διάφοροι κυβερνητικοί και φιλοκυβερνητικοί, παράγοντες, αντί να υπάρχει συνωστισμός επενδυτών και να τσακωνόμαστε για το ποιον επενδυτή θα πρωτοδιαλέξουμε, να έχουμε καταντήσει να τους ψάχνουμε με το μικροσκόπιο;
Η απάντηση είναι ότι η χώρα μας δεν είναι μια χώρα φιλική προς την ανάπτυξη επενδυτικής δραστηριότητας, γιατί δεν είναι μια χώρα με σταθερό και ευνοϊκό φορολογικό σύστημα, γιατί δεν είναι μια χώρα με ένα κράτος με κατάλληλες δομές και υπηρεσίες που θα εξυπηρετήσουν με ταχείς διαδικασίες και χωρίς στρεβλώσεις και εμπόδια το επενδυτικό ενδιαφέρον που μπορεί να προκύψει.
Αλήθεια εάν εσείς που βιώνετε έντονα και αισθητά τη στροφή στην κανονικότητα είχατε λεφτά να επενδύσετε, θα τα επενδύατε αυτή τη στιγμή στη χώρα μας; Το ερώτημα είναι ρητορικό, πάμε παρακάτω.
Για να κατανοήσουμε σε βάθος την κρισιμότητα της κατάστασης πρέπει να επιστρατεύσουμε όρους οικονομικών, οι οποίοι συνθέτουν την κατάσταση που επικρατεί δίχως αυταπάτες και υπερβολές.
Πιο συγκεκριμένα, παρά τις άλογες διαπιστώσεις κάποιων ότι η χώρα έκανε στροφή στον δρόμο της ανάπτυξης και η στροφή στην κανονικότητα για κάποιους άλλους έχει ήδη αρχίσει, το χρηματιστήριο βρίσκεται στις 700 μονάδες, περίπου στα μισά από το 2014 και τα ελληνικά ομόλογα στο 4,64%.
Η εικόνα αυτή κάθε άλλο παρά σε ανάπτυξη και σε στροφή στην κανονικότητα μεταφράζεται.
Εκτός και εάν η νέα αυταπάτη που προσπαθούν διάφοροι καλοθελητές της σημερινής κυβέρνησης να μας πλασάρουν είναι να θεωρούμε ανάπτυξη και στροφή στην κανονικότητα το διαρκές άντλημα στον πίθο των Δαναΐδων.
Η εικόνα του ελληνικού χρηματιστηρίου και των ελληνικών ομολόγων είναι κάτι περισσότερο από απογοητευτική για το βιοτικό επίπεδο και αποδεικνύει περίτρανα την έλλειψη εμπιστοσύνης των επενδυτών στη σημερινή κυβέρνηση.
Και ενώ συμβαίνουν όλα αυτά το φάντασμα της παροχολογίας πλανιέται πάνω από τη ΔΕΘ και θα πλανιέται και πάνω από τη χώρα εάν ο σημερινός πρωθυπουργός επιδοθεί στην ομιλία του στη ΔΕΘ, σε ένα ακόμη παιχνίδι ψευδαισθήσεων, με μοναδικό στόχο να πολώσει το πολιτικό σκηνικό και να θολώσει την κρίση των Ελλήνων πολιτών με το βλέμμα του στραμμένο στις κάλπες, αδιαφορώντας για το ένα κάτι τέτοιο θα μετατοπίσει στο περιθώριο, την όποια προοπτική μπορεί να υπήρχε για την πραγματική οικονομία να μετασχηματιστεί παραγωγικά.
Αναλογιστείτε όχι μόνο τα αρνητικά μηνύματα που θα στείλει αυτή του η κίνηση στις διεθνείς αγορές, από τις οποίες παραμένουμε αποκλεισμένοι, αλλά και ότι κάτι τέτοιο μπορεί να μας οδηγήσει σε μέρες πιο σκοτεινές με αυξημένα επιτόκια, ανύπαρκτους επενδυτές, αναιμική ανάπτυξη και μια νέα περίοδο κρίσης και λιτότητας.
Συνοψίζοντας και ενώ σκέφτομαι όλα αυτά που συνέβησαν "χθες" επειδή κάποιοι πίστεψαν το περίφημο "πρόγραμμα Θεσσαλονίκης" έρχεται στο μυαλό μου μια σε άλλους περισσότερο σε άλλους λιγότερο γνωστή φράση του Αμερικάνου Προέδρου, Λύντον Τζόνσον, "Το χθες δεν είναι δικό μας για να το διορθώσουμε, αλλά το αύριο είναι δικό μας για να το κερδίσουμε ή να το χάσουμε."
Του Γιώργου Κουμπαράκη
capital.gr
Με το τέλος του προγράμματος διάσωσης η Ελλάδα κατάφερε μέσω εξοντωτικής φορολόγησης των Ελλήνων πολιτών να εξισορροπήσει τα έσοδα με τα έξοδα του κρατικού προϋπολογισμού και παρόλα αυτά το επενδυτικό ενδιαφέρον για αυτήν είναι χαμηλότερο από την εποχή της κρίσης, αντιφατικό δεν νομίζετε;
Πώς γίνεται όμως τη στιγμή που η χώρα βγήκε από τα μνημόνια και έχει κάνει στροφή στην κανονικότητα, όπως υποστηρίζουν διάφοροι κυβερνητικοί και φιλοκυβερνητικοί, παράγοντες, αντί να υπάρχει συνωστισμός επενδυτών και να τσακωνόμαστε για το ποιον επενδυτή θα πρωτοδιαλέξουμε, να έχουμε καταντήσει να τους ψάχνουμε με το μικροσκόπιο;
Η απάντηση είναι ότι η χώρα μας δεν είναι μια χώρα φιλική προς την ανάπτυξη επενδυτικής δραστηριότητας, γιατί δεν είναι μια χώρα με σταθερό και ευνοϊκό φορολογικό σύστημα, γιατί δεν είναι μια χώρα με ένα κράτος με κατάλληλες δομές και υπηρεσίες που θα εξυπηρετήσουν με ταχείς διαδικασίες και χωρίς στρεβλώσεις και εμπόδια το επενδυτικό ενδιαφέρον που μπορεί να προκύψει.
Αλήθεια εάν εσείς που βιώνετε έντονα και αισθητά τη στροφή στην κανονικότητα είχατε λεφτά να επενδύσετε, θα τα επενδύατε αυτή τη στιγμή στη χώρα μας; Το ερώτημα είναι ρητορικό, πάμε παρακάτω.
Για να κατανοήσουμε σε βάθος την κρισιμότητα της κατάστασης πρέπει να επιστρατεύσουμε όρους οικονομικών, οι οποίοι συνθέτουν την κατάσταση που επικρατεί δίχως αυταπάτες και υπερβολές.
Πιο συγκεκριμένα, παρά τις άλογες διαπιστώσεις κάποιων ότι η χώρα έκανε στροφή στον δρόμο της ανάπτυξης και η στροφή στην κανονικότητα για κάποιους άλλους έχει ήδη αρχίσει, το χρηματιστήριο βρίσκεται στις 700 μονάδες, περίπου στα μισά από το 2014 και τα ελληνικά ομόλογα στο 4,64%.
Η εικόνα αυτή κάθε άλλο παρά σε ανάπτυξη και σε στροφή στην κανονικότητα μεταφράζεται.
Εκτός και εάν η νέα αυταπάτη που προσπαθούν διάφοροι καλοθελητές της σημερινής κυβέρνησης να μας πλασάρουν είναι να θεωρούμε ανάπτυξη και στροφή στην κανονικότητα το διαρκές άντλημα στον πίθο των Δαναΐδων.
Η εικόνα του ελληνικού χρηματιστηρίου και των ελληνικών ομολόγων είναι κάτι περισσότερο από απογοητευτική για το βιοτικό επίπεδο και αποδεικνύει περίτρανα την έλλειψη εμπιστοσύνης των επενδυτών στη σημερινή κυβέρνηση.
Και ενώ συμβαίνουν όλα αυτά το φάντασμα της παροχολογίας πλανιέται πάνω από τη ΔΕΘ και θα πλανιέται και πάνω από τη χώρα εάν ο σημερινός πρωθυπουργός επιδοθεί στην ομιλία του στη ΔΕΘ, σε ένα ακόμη παιχνίδι ψευδαισθήσεων, με μοναδικό στόχο να πολώσει το πολιτικό σκηνικό και να θολώσει την κρίση των Ελλήνων πολιτών με το βλέμμα του στραμμένο στις κάλπες, αδιαφορώντας για το ένα κάτι τέτοιο θα μετατοπίσει στο περιθώριο, την όποια προοπτική μπορεί να υπήρχε για την πραγματική οικονομία να μετασχηματιστεί παραγωγικά.
Αναλογιστείτε όχι μόνο τα αρνητικά μηνύματα που θα στείλει αυτή του η κίνηση στις διεθνείς αγορές, από τις οποίες παραμένουμε αποκλεισμένοι, αλλά και ότι κάτι τέτοιο μπορεί να μας οδηγήσει σε μέρες πιο σκοτεινές με αυξημένα επιτόκια, ανύπαρκτους επενδυτές, αναιμική ανάπτυξη και μια νέα περίοδο κρίσης και λιτότητας.
Συνοψίζοντας και ενώ σκέφτομαι όλα αυτά που συνέβησαν "χθες" επειδή κάποιοι πίστεψαν το περίφημο "πρόγραμμα Θεσσαλονίκης" έρχεται στο μυαλό μου μια σε άλλους περισσότερο σε άλλους λιγότερο γνωστή φράση του Αμερικάνου Προέδρου, Λύντον Τζόνσον, "Το χθες δεν είναι δικό μας για να το διορθώσουμε, αλλά το αύριο είναι δικό μας για να το κερδίσουμε ή να το χάσουμε."
Του Γιώργου Κουμπαράκη
capital.gr
Κατηγορία
Πολιτική
Σάββατο, 08 Σεπτεμβρίου 2018 00:19
ΔΕΘ - Σκιά του εαυτού του ο Τσίπρας
Σύμφωνα με πανελλαδική έρευνα κοινής γνώμης της Metron Analysis, που διενεργήθηκε από τις 28/08-30/08/2018, δηλαδή μια εβδομάδα μετά τη λήξη του μνημονίου, για λογαριασμό της ΓΣΕΕ, οι πολίτες δεν συμμερίζονται την πανηγυρική διαβεβαίωση του πρωθυπουργού, καθώς σχεδόν 7 στους 10 (67%), θεωρούν ότι τα πράγματα πηγαίνουν προς την λάθος κατεύθυνση.
Υπάρχει όμως και κάτι αισιόδοξο στην έρευνα, τουλάχιστον για την νοημοσύνη των νέων: πάνω από 7 στους 10 (72%), θα ήθελαν ο κατώτατος μισθός να αποφασίζεται μετά από συνεργασία της κυβέρνησης με τους εκπροσώπους των εργαζομένων και των εργοδοτών.
Γιατί απαντούν σ΄αυτό άνθρωποι που βρίσκονται στην πλέον παραγωγική ηλικία από 18-34 ετών και καταλαμβάνουν ποσοστό που αγγίζει και το 80%.
Τα παραπάνω είναι ένα δείγμα της πραγματικότητας που έχει ήδη διαμορφωθεί στο ακροατήριο που η κυβέρνηση θα απευθυνθεί δια του πρωθυπουργού στην ΔΕΘ.
Με λίγα λόγια, δεν υπάρχουν ευήκοα ώτα πλέον στην κοινωνία για την Αριστερά και τον ΣΥΡΙΖΑ.
Ούτε και έχει καμία σχέση ο Τσίπρας του 2014 με τον Τσίπρα του 2018.
Δεν μπορεί όμως, να κάνει τίποτε άλλο από αυτό που ξέρει καλά, να δημιουργεί μύθους και προσδοκίες.
Αλλά αυτή τη φορά όλα θα είναι διαφορετικά.
Η κοινή γνώμη μέσα σε 4 χρόνια έχει αλλάξει. Κάποιοι προσγειώθηκαν απότομα και κάποιοι άλλοι κατέφυγαν στον μηδενισμό. Έπαψαν δηλαδή, να επενδύουν σε μία πολιτική φαντασιακής προσδοκίας που εξέφραζε η δημαγωγία του ΣΥΡΙΖΑ, πριν τις εκλογές.
Ποιος επομένως, μπορεί να είναι ο συνομιλητής του Αλέξη στην ΔΕΘ; Μόνο ο στρατευμένος στην κομματική κατηγορική προσταγή που συνδέει την προσωπική ευδοκίμηση με την διατήρηση της εξουσίας.
Κανείς άλλος όμως, δεν πρόκειται να συνηγορήσει στην αναγκαιότητα της συνέχισης μιας διακυβέρνησης που δεν έχει πια τίποτα να υποσχεθεί αλλά ταυτόχρονα δεν μπορεί και να πριμοδοτήσει την απαραίτητη ανάπτυξη για την χώρα.
Ο Αλέξης θα είναι η σκιά του εαυτού του στην ΔΕΘ.
Θα μπορούσε να είναι κάποιος άλλος. Κάποιος που έμαθε από τα λάθη του, που κατάλαβε τον κόσμο, τις αγορές, τις ισορροπίες και την αναγκαιότητα της ευημερίας της κοινωνίας μέσα από την πραγωγή πλούτου.
Δεν είναι όμως. Παραμένει ίδιος και απαράλλαχτος με το 2014.
Με την διαφορά ότι δεν έχει πια την πολυτέλεια της αοριστίας, την ευχέρεια του ανεύθυνου ψεύδους και την ευελιξία του ερασιτέχνη ονειροπόλου που ετοιμάζεται για την εξουσία.
Ο πρωθυπουργός ετοιμάζεται να υποδυθεί στην ΔΕΘ ένα προεκλογικό Τσίπρα όμοιο με τον Τσίπρα του ΄14.
Μόνο που τώρα δεν υπάρχει η λάμψη του επίδοξου τιμονιέρη και του ελπιδοφόρου γητευτή των μνημονίων.
Γιατί του απομένει πια ως πεδίο επικοινωνίας μόνο η πραγματικότητα και ο ρεαλισμός. Και σ΄αυτό το «άθλημα» οι επιδόσεις του είναι πάντα θλιβερές και απογοητευτικές.
Δυστυχώς για το επίπεδο του προεκλογικού κλίματος, η Αριστερά έχει διαχρονικά την ιδιότητα να προσγειώνεται επικίνδυνα ή να καταρρέει μετά τις υπερπτήσεις των οραμάτων της.
Και όσοι την εκπροσωπούν καταλήγουν σκιές ή φαντάσματα των ένδοξων ολογραμμάτων τους...
Toυ Ανδρέα Ζαμπούκα
liberal.gr
Υπάρχει όμως και κάτι αισιόδοξο στην έρευνα, τουλάχιστον για την νοημοσύνη των νέων: πάνω από 7 στους 10 (72%), θα ήθελαν ο κατώτατος μισθός να αποφασίζεται μετά από συνεργασία της κυβέρνησης με τους εκπροσώπους των εργαζομένων και των εργοδοτών.
Γιατί απαντούν σ΄αυτό άνθρωποι που βρίσκονται στην πλέον παραγωγική ηλικία από 18-34 ετών και καταλαμβάνουν ποσοστό που αγγίζει και το 80%.
Τα παραπάνω είναι ένα δείγμα της πραγματικότητας που έχει ήδη διαμορφωθεί στο ακροατήριο που η κυβέρνηση θα απευθυνθεί δια του πρωθυπουργού στην ΔΕΘ.
Με λίγα λόγια, δεν υπάρχουν ευήκοα ώτα πλέον στην κοινωνία για την Αριστερά και τον ΣΥΡΙΖΑ.
Ούτε και έχει καμία σχέση ο Τσίπρας του 2014 με τον Τσίπρα του 2018.
Δεν μπορεί όμως, να κάνει τίποτε άλλο από αυτό που ξέρει καλά, να δημιουργεί μύθους και προσδοκίες.
Αλλά αυτή τη φορά όλα θα είναι διαφορετικά.
Η κοινή γνώμη μέσα σε 4 χρόνια έχει αλλάξει. Κάποιοι προσγειώθηκαν απότομα και κάποιοι άλλοι κατέφυγαν στον μηδενισμό. Έπαψαν δηλαδή, να επενδύουν σε μία πολιτική φαντασιακής προσδοκίας που εξέφραζε η δημαγωγία του ΣΥΡΙΖΑ, πριν τις εκλογές.
Ποιος επομένως, μπορεί να είναι ο συνομιλητής του Αλέξη στην ΔΕΘ; Μόνο ο στρατευμένος στην κομματική κατηγορική προσταγή που συνδέει την προσωπική ευδοκίμηση με την διατήρηση της εξουσίας.
Κανείς άλλος όμως, δεν πρόκειται να συνηγορήσει στην αναγκαιότητα της συνέχισης μιας διακυβέρνησης που δεν έχει πια τίποτα να υποσχεθεί αλλά ταυτόχρονα δεν μπορεί και να πριμοδοτήσει την απαραίτητη ανάπτυξη για την χώρα.
Ο Αλέξης θα είναι η σκιά του εαυτού του στην ΔΕΘ.
Θα μπορούσε να είναι κάποιος άλλος. Κάποιος που έμαθε από τα λάθη του, που κατάλαβε τον κόσμο, τις αγορές, τις ισορροπίες και την αναγκαιότητα της ευημερίας της κοινωνίας μέσα από την πραγωγή πλούτου.
Δεν είναι όμως. Παραμένει ίδιος και απαράλλαχτος με το 2014.
Με την διαφορά ότι δεν έχει πια την πολυτέλεια της αοριστίας, την ευχέρεια του ανεύθυνου ψεύδους και την ευελιξία του ερασιτέχνη ονειροπόλου που ετοιμάζεται για την εξουσία.
Ο πρωθυπουργός ετοιμάζεται να υποδυθεί στην ΔΕΘ ένα προεκλογικό Τσίπρα όμοιο με τον Τσίπρα του ΄14.
Μόνο που τώρα δεν υπάρχει η λάμψη του επίδοξου τιμονιέρη και του ελπιδοφόρου γητευτή των μνημονίων.
Γιατί του απομένει πια ως πεδίο επικοινωνίας μόνο η πραγματικότητα και ο ρεαλισμός. Και σ΄αυτό το «άθλημα» οι επιδόσεις του είναι πάντα θλιβερές και απογοητευτικές.
Δυστυχώς για το επίπεδο του προεκλογικού κλίματος, η Αριστερά έχει διαχρονικά την ιδιότητα να προσγειώνεται επικίνδυνα ή να καταρρέει μετά τις υπερπτήσεις των οραμάτων της.
Και όσοι την εκπροσωπούν καταλήγουν σκιές ή φαντάσματα των ένδοξων ολογραμμάτων τους...
Toυ Ανδρέα Ζαμπούκα
liberal.gr
Κατηγορία
Πολιτική
Σάββατο, 08 Σεπτεμβρίου 2018 00:18
Βάλτε τώρα που γυρίζει... ο Τσίπρας
Πιο Αμερικάνος από τον Τσίπρα δεν γίνεσαι ούτε με ντοκτορά. Η επένδυση, πρώτος απ' όλους, στα αυριανά Σκόπια, του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε. το μαρτυράει.
Εκτός αν θεωρήσουμε πως το σχέδιο εξαγοράς της Σκοπιανής κρατικής εταιρείας ηλεκτρισμού από τη ΔΕΗ (κατά πώς μας λέει και επίσημη ανακοίνωση της Επιχείρησης), με το (όντως) εξαιρετικό τίμημα, σε μια εποχή που γυρίζουν τα πάνω-κάτω στην ΠΓΔΜ είναι επιχειρηματικό πλάνο, στηριγμένο σε υψηλού επιπέδου πολυεθνική φιλοσοφία, του πρώην εργατοπατέρα και διορισμένου από τον ΣΥΡΙΖΑ στη ΔΕΗ, στην θέση προέδρου και διευθύνοντα συμβούλου, συντρόφου Παναγιωτάκη.
Μπορεί να είναι και έτσι. Ας κάνουμε ότι το πιστεύουμε.
Εδώ πιστέψαμε τον Τσίπρα και τον Λαφαζάνη, πως η ΔΕΗ και όλες οι κρατικές επιχειρήσεις θα μείνουν στον λαό, για το καλό του λαού.
Και θα μας στοιχίσει να κατεβάσουμε τη μπουκιά... πως η ΔΕΗ ξεπέρασε όλα της τα προβλήματα, δεν θα πτωχεύσει, δεν είναι πρώτη-πρώτη στη λίστα ιδιωτικοποιήσεων και είναι σε θέση να κάνει μάλιστα επιχειρηματικές απλωτές στα Βαλκάνια;
Γιατί όμως σκαλίζουμε το θέμα και ανακατεύουμε τον Τσίπρα.
Ε, πώς να το κάνουμε... κάποια πράγματα δεν κολλάνε μεταξύ τους και σε αυτή την υπόθεση όπως και σε πολλά της εξωτερικής μας πολιτική, με τους Αμερικάνους να κουμαντάρουν τα πάντα στην Ελλάδα, όταν συμβαίνουν ημέρες που ο Τσίπρας δεν έχει (εκλογικό) δρόμο να διαβεί, σοκάκι να περάσει... μιας και γκρέμισε τα αριστερά τοιχία που του εξασφάλισαν εξουσία το 2015.
Άρα, λέμε εμείς τώρα, η Σκοπιανή εταιρεία ηλεκτρισμού που εξαγοράστηκε από τη ΔΕΗ είναι μέρος σχεδίου ανάπτυξης του ελληνικού κρατικού μονοπωλίου παραγωγής και διανομής ηλεκτρικού ρεύματος ή πρόκειται να μπει στα προικιά... του "γαμπρού" που, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, θα πάρει τη "νύφη" που εμείς γνωρίζουμε ως κρατικό οικοδόμημα στον ηλεκτρισμό μας.
Το ερώτημα μπαίνει για δύο λόγους,
Πρώτον γιατί η επιχειρηματική κίνηση της ΔΕΗ, στην ΠΓΔΜ, βεβαίως και ήταν εύστοχη και επενδυτικά σωστή. Υπό την προϋπόθεση όμως πως υπάρχει μακροπρόθεσμο πλάνο συνέχισης του ελέγχου της αγοράς ενέργειας από το ελληνικό κράτος. Πράγμα δύσκολο έως απίθανο αν σημειώσουμε πως στην Ε.Ε. (ως Επιτροπή αλλά και ως δανειστές) μας κουνάνε το δάκτυλο γιατί έχουμε ακόμη κλειστή και μονοπωλιακή την ενεργειακή αγορά.
Και όλοι ξέρουμε πως όταν μας κουνάνε το δάκτυλο στην Ε.Ε. τελικά ή θα κάνουμε αυτό που πρέπει ή θα μας βγάλουν το μάτι... Ρωτήστε και τον Βαρουφάκη, με τα ουάου... στον Ντασελμπλουμ, αν θα δει ξανά πολιτική διαδρομή...
Και πάμε στον δεύτερο λόγο.
Αν η (ορθή) επένδυση της ΔΕΗ (δεν έχουμε λόγο να το αμφισβητήσουμε) στη γειτονική χώρα καταλήξει ως προίκα σε αγοραστή ή σε αγοραστές της σημερινή κρατικής Επιχείρησης ο ιδιώτης αγοραστής θα τρίβει ή όχι τα χέρια του από σήμερα, που αν δεν ήταν ο Τσίπρας, η ΔΕΗ δεν επενδύει... ούτε το απέναντι καφενείο από τα γραφεία της, για τσάμπα καφέ τη ΓΕΝΟΠ, να μην γκρινιάζει...
Που καταλήγουμε λοιπόν, εμείς που δεν θέλουμε να δεχθούμε πως άλλαξαν τα πράγματα στο ελληνικό κράτος και οι διορισμένοι κομματικοί στις διοικήσεις των ΔΕΚΟ (όπως και ο σύντροφος Παναγιωτάκης) αποδεικνύονται "κρυφοί" μεγαλοεπιχειρηματίες ικανοί να σταθούν στην παγκόσμια ανταγωνιστική αγορά.
Καταλήγουμε στο συμπέρασμα πως η πρώτη φορά αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ, εκτός όλων των άλλων, αισθάνεται την ανάγκη να παζαρεύει για επέκταση της σοβιετικής Ελλάδας και εκτός Ελλάδας...
Εκτός αν θεωρήσουμε πως το σχέδιο εξαγοράς της Σκοπιανής κρατικής εταιρείας ηλεκτρισμού από τη ΔΕΗ (κατά πώς μας λέει και επίσημη ανακοίνωση της Επιχείρησης), με το (όντως) εξαιρετικό τίμημα, σε μια εποχή που γυρίζουν τα πάνω-κάτω στην ΠΓΔΜ είναι επιχειρηματικό πλάνο, στηριγμένο σε υψηλού επιπέδου πολυεθνική φιλοσοφία, του πρώην εργατοπατέρα και διορισμένου από τον ΣΥΡΙΖΑ στη ΔΕΗ, στην θέση προέδρου και διευθύνοντα συμβούλου, συντρόφου Παναγιωτάκη.
Μπορεί να είναι και έτσι. Ας κάνουμε ότι το πιστεύουμε.
Εδώ πιστέψαμε τον Τσίπρα και τον Λαφαζάνη, πως η ΔΕΗ και όλες οι κρατικές επιχειρήσεις θα μείνουν στον λαό, για το καλό του λαού.
Και θα μας στοιχίσει να κατεβάσουμε τη μπουκιά... πως η ΔΕΗ ξεπέρασε όλα της τα προβλήματα, δεν θα πτωχεύσει, δεν είναι πρώτη-πρώτη στη λίστα ιδιωτικοποιήσεων και είναι σε θέση να κάνει μάλιστα επιχειρηματικές απλωτές στα Βαλκάνια;
Γιατί όμως σκαλίζουμε το θέμα και ανακατεύουμε τον Τσίπρα.
Ε, πώς να το κάνουμε... κάποια πράγματα δεν κολλάνε μεταξύ τους και σε αυτή την υπόθεση όπως και σε πολλά της εξωτερικής μας πολιτική, με τους Αμερικάνους να κουμαντάρουν τα πάντα στην Ελλάδα, όταν συμβαίνουν ημέρες που ο Τσίπρας δεν έχει (εκλογικό) δρόμο να διαβεί, σοκάκι να περάσει... μιας και γκρέμισε τα αριστερά τοιχία που του εξασφάλισαν εξουσία το 2015.
Άρα, λέμε εμείς τώρα, η Σκοπιανή εταιρεία ηλεκτρισμού που εξαγοράστηκε από τη ΔΕΗ είναι μέρος σχεδίου ανάπτυξης του ελληνικού κρατικού μονοπωλίου παραγωγής και διανομής ηλεκτρικού ρεύματος ή πρόκειται να μπει στα προικιά... του "γαμπρού" που, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, θα πάρει τη "νύφη" που εμείς γνωρίζουμε ως κρατικό οικοδόμημα στον ηλεκτρισμό μας.
Το ερώτημα μπαίνει για δύο λόγους,
Πρώτον γιατί η επιχειρηματική κίνηση της ΔΕΗ, στην ΠΓΔΜ, βεβαίως και ήταν εύστοχη και επενδυτικά σωστή. Υπό την προϋπόθεση όμως πως υπάρχει μακροπρόθεσμο πλάνο συνέχισης του ελέγχου της αγοράς ενέργειας από το ελληνικό κράτος. Πράγμα δύσκολο έως απίθανο αν σημειώσουμε πως στην Ε.Ε. (ως Επιτροπή αλλά και ως δανειστές) μας κουνάνε το δάκτυλο γιατί έχουμε ακόμη κλειστή και μονοπωλιακή την ενεργειακή αγορά.
Και όλοι ξέρουμε πως όταν μας κουνάνε το δάκτυλο στην Ε.Ε. τελικά ή θα κάνουμε αυτό που πρέπει ή θα μας βγάλουν το μάτι... Ρωτήστε και τον Βαρουφάκη, με τα ουάου... στον Ντασελμπλουμ, αν θα δει ξανά πολιτική διαδρομή...
Και πάμε στον δεύτερο λόγο.
Αν η (ορθή) επένδυση της ΔΕΗ (δεν έχουμε λόγο να το αμφισβητήσουμε) στη γειτονική χώρα καταλήξει ως προίκα σε αγοραστή ή σε αγοραστές της σημερινή κρατικής Επιχείρησης ο ιδιώτης αγοραστής θα τρίβει ή όχι τα χέρια του από σήμερα, που αν δεν ήταν ο Τσίπρας, η ΔΕΗ δεν επενδύει... ούτε το απέναντι καφενείο από τα γραφεία της, για τσάμπα καφέ τη ΓΕΝΟΠ, να μην γκρινιάζει...
Που καταλήγουμε λοιπόν, εμείς που δεν θέλουμε να δεχθούμε πως άλλαξαν τα πράγματα στο ελληνικό κράτος και οι διορισμένοι κομματικοί στις διοικήσεις των ΔΕΚΟ (όπως και ο σύντροφος Παναγιωτάκης) αποδεικνύονται "κρυφοί" μεγαλοεπιχειρηματίες ικανοί να σταθούν στην παγκόσμια ανταγωνιστική αγορά.
Καταλήγουμε στο συμπέρασμα πως η πρώτη φορά αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ, εκτός όλων των άλλων, αισθάνεται την ανάγκη να παζαρεύει για επέκταση της σοβιετικής Ελλάδας και εκτός Ελλάδας...
Όχι όμως για λογαριασμό του ελληνικού λαού (όπως προκύπτει), αλλά για (τελικό) λογαριασμό όλων εκείνων που είναι στη λίστα των υποψηφίων εξαγοράς του κράτους της Ελλάδας.
Επενδύσεις δηλαδή που όταν περάσουν στα άλλα χέρια, τα ιδιωτικά, (όπως η Σκοπιανή κρατική εταιρεία ηλεκτρισμού που αγοράζουμε) θα εξυπηρετήσουν σχέδια που τώρα κανείς δεν τα ξέρει.
Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει την κατάληξή τους...
Όπως όμως και να έχει το πράγμα, οι "Αμερικανιές" του Τσίπρα στη διαχείριση και των ιδιωτικοποιήσεων (το 10μηνο που θα μείνει στην εξουσία) ανοίγουν ξεχωριστό ενδιαφέρον και δρόμο... που ίσως φέρει όρεξη και περισσότερη προσοχή στους αγοραστές ελληνικού κράτους.
Ειδικά στους αγοραστές ελληνικής κρατικής ενέργειας, σε όλους τους τομείς και όλα τα επίπεδα.
Γι' αυτό σας λέμε, βάλτε τώρα που γυρίζει... ο Τσίπρας.
Του Γιώργου Κράλογλου
capital.gr
Κατηγορία
Πολιτική
