Please wait...
Προβολή άρθρων κατά ημερομηνία: Απρίλιος 2018 - ΔΙΚΤΥΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ dictyo.gr
Παρασκευή, 06 Απριλίου 2018 01:32
Ανώτατο όριο ηλικίας ορίζει η εγκύκλιος αναπληρωτών που εκδόθηκε το μεσημέρι της Μεγάλης Πέμπτης από του Υπουργείο Παιδείας.
Σύμφωνα λοιπόν με τη νέα εγκύκλιο, ως ανώτατο όριο ηλικίας των υποψηφίων ορίζεται το εξηκοστό έβδομο έτος (67ο) (αριθμ. 1959/2017 απόφαση ΣτΕ).
Κατώτατο όριο ηλικίας ορίζεται το εικοστό πρώτο (21ο ) έτος.
Για τη συμπλήρωση του ανώτατου ορίου ηλικίας ως ημερομηνία γέννησης θεωρείται η 31η Δεκεμβρίου του έτους γέννησης, ενώ για τη συμπλήρωση του κατώτατου ορίου ηλικίας, ως ημερομηνία γέννησης θεωρείται η 1η Ιανουαρίου του έτους γέννησης (άρθρο 6 παρ. 4 του ν.3528/2007).
Κατηγορία
Εκπαιδευτικά Νέα
Παρασκευή, 06 Απριλίου 2018 01:31
ΕΛΜΕ Αργολίδας: ΜΕΤΑΘΕΣΕΙΣ ΚΛΑΔΟΥ ΠΕ19-20
ΕΛΜΕ Αργολίδας
Θέμα: Μεταθέσεις εκπαιδευτικών κλάδου ΠΕ19-20
Ύστερα από διαμαρτυρίες «πλεοναζόντων» συναδέλφων και συγκρίνοντας τους δημοσιοποιημένους πίνακες του ΠΥΣΔΕ Αργολίδας και τον πίνακα του αιρετού του ΚΥΣΔΕ διαπιστώσαμε ότι ενώ τα στοιχεία του ΠΥΣΔΕ Αργολίδας δείχνουν ότι στον κλάδο ΠΕ19-20 υπήρχε πλεόνασμα 26 συναδέλφων στα στοιχεία που κατατέθηκαν στο ΚΥΣΔΕ, ύστερα από πρόταση του Περ/κου Διευθυντή Εκπαίδευσης Πελοποννήσου υπήρχε μια (1) έλλειψη συναδέλφου στην Αργολίδα.
Με βάση τα πιο πάνω το Δ.Σ. της ΕΛΜΕ Αργολίδας ρωτάει με ποιο σκεπτικό, ενώ η πρόταση του ΠΥΣΔΕ Αργολίδας αναφερόταν σε 26 οργανικά πλεονάσματα τελικά υπήρξε ένα κενό στο νομό με αποτέλεσμα να υπάρχουν παρενέργειες και στρεβλώσεις σε όλα τα επίπεδα (μεταθέσεις, υπεραριθμίες, τοποθετήσεις κ.ο.κ).
Συνάδελφοι που έχουν κριθεί υπεράριθμοι με απόφαση της Περιφερειακής Διεύθυνσης - και όπως διαφαίνεται από τα στοιχεία του ΠΥΣΔΕ Αργολίδας θα επανακριθούν και για την επόμενη σχολική χρονιά - δεν αποδεσμεύτηκαν ώστε να διεκδικήσουν μετάθεση για τον τόπο συμφερόντων τους, με αποτέλεσμα να προσφεύγουν σε λύσεις αποσπάσεων ή ενώ έχουν επιλέξει να διοριστούν και να εργαστούν στην Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση υποχρεώνονται να εργάζονται σε άλλη βαθμίδα ή σε άλλες υπηρεσίες εκτός σχολείων προκειμένου να καλύψουν το ωράριό τους.
Κρίνουμε ότι η υιοθέτηση αυτής της πρότασης δεν κινείται στην σωστή κατεύθυνση, συντηρεί και διογκώνει το πρόβλημα οργανικότητας του εν λόγω κλάδου και δημιουργεί επιπλέον στρεβλώσεις. Ερωτούμε εν τέλει, γιατί για ένα τόσο σοβαρό ζήτημα όπως αυτό των μεταθέσεων, αγνοήθηκαν εντελώς οι προτάσεις του ΠΥΣΔΕ της Διεύθυνσής μας, όπως προέκυψαν από τα στοιχεία των Σχολείων της Διεύθυνσης μας, και υιοθετήθηκαν μόνο οι προτάσεις ενός μονοπρόσωπου οργάνου.
Το ΔΣ της ΕΛΜΕ Αργολίδας
Κατηγορία
Εκπαιδευτικά Νέα
Παρασκευή, 06 Απριλίου 2018 01:28
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ 3ου ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ
Κατηγορία
Εκπαιδευτικά Νέα
Παρασκευή, 06 Απριλίου 2018 01:16
"H ποίηση των τροπαρίων τής Μεγάλης Εβδομάδας", Γεωργίου Μπαμπινιώτη
Οι θεωρητικοί τού ποιητικού λόγου, από τον G. Hopkins μέχρι τον R. Jakobson, από τον Ρ. Valery μέχρι τον Τ.S. Eliot και από τον V. Sklovsky μέχρι τον R. Barthes, έχουν δείξει ότι η ποίηση (όπως και οι άλλες τέχνες, ιδίως η μουσική) γίνεται με πολύ απλά συστατικά τής γλώσσας, εντέχνως συνταιριασμένα: με ομοιότητες και διαφορές (αντιθέσεις), με παραλληλισμούς, όπως έχουν χαρακτηρισθεί από τον G. Hopkins. Με ομοιότητες κάθε μορφής: σε ήχους (παρ-ήχηση / συν-ήχηση / ομο-ηχία), σε γραμματικές δομές (ομοιοκαταληξία, ομοιοτέλευτο), σε συντακτικές δομές (συντακτική παραλληλία), σε σημασιολογικά στοιχεία (συνώνυμα), σε ετυμολογικά συστατικά (ομόρριζα), σε μετρικές δομές και σε πιο απαιτητικές ομοιότητες, όπως είναι όλα τα είδη τής μεταφοράς, τής παρομοίωσης και τής εξεικόνισης. Ολες οι μορφές ομοιότητας υπάγονται στον βασικό γλωσσο-επικοινωνιακό μηχανισμό τής επανάληψης, που αποτελεί καίριο μηχανισμό τής ποιητικής γλώσσας. Μέσα στον «παραλληλισμό» ανήκει και η ποιητική αξιοποίηση των διαφορών, ιδίως των έντονων, εστιασμένων και αλληλοαποκλειoμένων διαφορών, δηλαδή των αντιθέσεων (αντωνύμων λέξεων, φράσεων κ.λπ.). Κι αυτών η ενεργοποίηση συνιστά βασικό μηχανισμό τού ποιητικού λόγου.
Αυτούς τους ποιητικούς μηχανισμούς τους βιώνουμε με τον πιο έντονο τρόπο στην εκκλησιαστική/λειτουργική ποίηση των ύμνων των ημερών αυτών: τής M. Εβδομάδος, τού Παρακλητικού Κανόνος και τού Ακάθιστου Υμνου. Αγνωστοι και γνωστοί υμνογράφοι τής Ορθόδοξης Εκκλησίας συνέθεσαν στους βυζαντινούς και μεταβυζαντινούς αιώνες τους ύμνους που ακούμε τις μέρες αυτές. Θα επιχειρήσω μια σύντομη αναφορά στη γλώσσα αυτής τής υμνογραφικής ποίησης.
Αυτούς τους ποιητικούς μηχανισμούς τους βιώνουμε με τον πιο έντονο τρόπο στην εκκλησιαστική/λειτουργική ποίηση των ύμνων των ημερών αυτών: τής M. Εβδομάδος, τού Παρακλητικού Κανόνος και τού Ακάθιστου Υμνου. Αγνωστοι και γνωστοί υμνογράφοι τής Ορθόδοξης Εκκλησίας συνέθεσαν στους βυζαντινούς και μεταβυζαντινούς αιώνες τους ύμνους που ακούμε τις μέρες αυτές. Θα επιχειρήσω μια σύντομη αναφορά στη γλώσσα αυτής τής υμνογραφικής ποίησης.
Σημασιολογικές ομοιότητες
Στον προσεκτικό ακροατή των Υμνων τής M. Εβδομάδος γίνεται αισθητή (χωρίς να είναι πάντοτε συνειδητή) η μουσικότητα που παράγεται από την παρήχηση συγκεκριμένων φθόγγων. Είναι εμφανής λ.χ. η παρήχηση σε στίχους όπως: «Ίούδας ὁ δοῦλος καὶ δόλιος, ὁ μαθητὴς καὶ ἐπίβουλος, ὁ φίλος καὶ διάβολος» και «Ἰούδας ὁ προδότης δόλιος ὤν, δολίῳ φιλήματι, παρέδωσε τὸν Σωτῆρα Κύριον, τὸν Δεσπότην...» (M. Πέμπτη). Φαίνεται στον Ακάθιστο Υμνο, σε στίχους όπως «Γνῶσιν ἄγνωστον γνῶναι ἡ Παρθένος ζητοῦσα...», με τη μουσικότητα που βγαίνει από το στοιχείο τής ετυμολογικής επανάληψης. Το ίδιο και στα εγκώμια τής M. Παρασκευής: «θάνατον θανάτῳ θανατοῖς, Θεέ μου, θείᾳ σου δυναστείᾳ» ή σε τροπάρια τής M. Πέμπτης: «Ἔστησαν τὰ τριάκοντα ἀργύρια τὴν τιμὴν τοῦ τετιμημένου, ὅν ἐτιμήσαντο ἀπὸ υἱῶν Ἰσραήλ».
Σωρευτική παράθεση συνωνύμων, ήτοι σημασιολογικών ομοιοτήτων σε επίπεδο λέξεων, έχουμε στον Ακάθιστο Υμνο: στην προσφώνηση τής Παναγίας «ἄσπιλε, ἀμόλυντε, ἄφθορε, ἄχραντε, ἁγν}η Παρθένε». Στον γεμάτο ταπείνωση αυτοχαρακτηρισμό τού προσευχομένου: «μὴ βδελύξῃς με τὸν ἁμαρτωλόν, τὸν ἐναγῆ, τὸν αἰσχροῖς λογισμοῖς καὶ λόγοις καὶ πράξεσι ὅλον ἐμαυτὸν ἀχρειώσαντα». Στην παράκληση: «Καὶ δώρησαι ἡμῖν, ὁ Θεός, γρήγορον νοῦν, σώφρονα λογισμόν, καρδίαν νήφουσαν, ὕπνον ἐλαφρὸν καὶ πάσης σατανικῆς φαντασίας ἀπηλλαγμένον». H σωρευτική παράθεση συνωνύμων με διάφορου βαθμού σημασιολογικές αποχρώσεις όχι μόνο δεν επιβαρύνει τον λόγο, αλλά αυξάνει κλιμακωτά την ένταση των λεγομένων.
Σωρευτική παράθεση συνωνύμων, ήτοι σημασιολογικών ομοιοτήτων σε επίπεδο λέξεων, έχουμε στον Ακάθιστο Υμνο: στην προσφώνηση τής Παναγίας «ἄσπιλε, ἀμόλυντε, ἄφθορε, ἄχραντε, ἁγν}η Παρθένε». Στον γεμάτο ταπείνωση αυτοχαρακτηρισμό τού προσευχομένου: «μὴ βδελύξῃς με τὸν ἁμαρτωλόν, τὸν ἐναγῆ, τὸν αἰσχροῖς λογισμοῖς καὶ λόγοις καὶ πράξεσι ὅλον ἐμαυτὸν ἀχρειώσαντα». Στην παράκληση: «Καὶ δώρησαι ἡμῖν, ὁ Θεός, γρήγορον νοῦν, σώφρονα λογισμόν, καρδίαν νήφουσαν, ὕπνον ἐλαφρὸν καὶ πάσης σατανικῆς φαντασίας ἀπηλλαγμένον». H σωρευτική παράθεση συνωνύμων με διάφορου βαθμού σημασιολογικές αποχρώσεις όχι μόνο δεν επιβαρύνει τον λόγο, αλλά αυξάνει κλιμακωτά την ένταση των λεγομένων.
Ομοιότητες και αντιθέσεις
Περισσότερο ίσως εκφραστικό, και επικοινωνιακά και ποιητικά περισσότερο αποτελεσματικό, μέσο είναι η χρήση αντιθέσεων: «Μικρὰν φωνὴν ἀφῆκε ὁ ληστὴς ἐν τῷ σταυρῷ, μεγάλην πίστιν εὗρε». (M. Πέμπτη). Μια σειρά αντιθέσεων συνιστά το ιδιόμελο τής M. Τρίτης: «Ὅτε ἡ ἁμαρτωλὸς προσέφερε τὸ μύρον, τότε ὁ μαθητὴς συνεφώνει τοῖς παρανόμοις/ ἡ μὲν ἔχαιρε κενοῦσα τὸ πολύτιμον, ὁ δὲ ἔσπευδε πωλῆσαι τὸν ἀτίμητον/ αὕτη τὸν δεσπότην ἐπεγίνωσκεν, οὗτος τοῦ δεσπότου ἐχωρίζετο/ αὕτη ἐλευθεροῦτο καὶ ὁ Ἰούδας δοῦλος ἐγεγόνει τοῦ ἐχθροῦ»
Συνήθως, όπως είναι άλλωστε αναμενόμενο, η ποιητική γραφή ακολουθεί πιο σύνθετους τρόπους, συνδυάζοντας ομοιότητες και αντιθέσεις μέσα σ' ένα εξεικονιστικό πλαίσιο με μεταφορές και παρομοιώσεις. Παράδειγμα το γνωστό αντίφωνο τής M. Πέμπτης κατά την περιφορά τού Εσταυρωμένου: «Σήμερον κρεμᾶται ἐπὶ ξύλου, ὁ ἐν ὕδασι τὴν γῆν κρεμάσας» (επανάληψη: κρεμᾶται - κρεμάσας, αντίθεση: ἐπὶ ξύλου - ἐν ὕδασι, εικόνα-παρομοίωση: ὁ ἐν ὕδασι τὴν γῆν κρεμάσας). Στέφανον ἐξ ἀκανθῶν περιτίθεται ὁ τῶν ἀγγέλων βασιλεύς. Ψευδῆ πορφύραν περιβάλλεται ὁ περιβάλλων τὸν οὐρανὸν ἐν νεφέλαις (αντίθεση - επανάληψη - εικόνα). Ῥάπισμα κατεδέξατο ὁ ἐν Ἰορδάνῃ ἐλευθερώσας τὸν Ἀδάμ. Ἧλοις προσηλώθη ὁ νυμφίος τῆς Ἐκκλησίας». Ανάλογος ποιητικός μηχανισμός λειτουργεί στον αίνο τής M. Παρασκευής: «Σήμερον συνέχει τάφος τὸν συνέχοντα παλάμῃ τὴν κτίσιν/ καλύπτει λίθος τὸν καλύψαντα ἀρετῇ τοὺς οὐρανούς». Εδώ αξίζει να σημειωθεί ένας ιδιαίτερα σύνθετος όσο και συχνός παραλληλισμός στην εκκλησιαστική ποιητική μας υμνογραφία, όπως και στην κοσμική/«θύραθεν» ποίηση (στον Καβάφη λ.χ. ή στον Ελύτη). Αναφέρομαι στη δομική-λειτουργική επανάληψη παράλληλων συντακτικών δομών. Εν προκειμένω: τάφος συνέχει τὸν συνέχοντα τὴν κτίσιν παλάμῃ (υποκείμενο - ρήμα - μετοχή - αντικείμενο - επιρρηματικό ουσιαστικό). Ιδια απολύτως δομή: λίθος καλύπτει τὸν καλύψαντα τοὺς οὐρανοὺς ἀρετῇ. Εδώ δεν είναι απλές λέξεις που επαναλαμβάνονται και συγκρίνονται, αλλά σύνθετα δομικά (συντακτικά) σχήματα. Ο,τι πιο απαιτητικό και λεπτό στην ποίηση, αφού η επανάληψη συντακτικών δομών είναι πλησμονή και συμμετρία νοημάτων και λογικών σχημάτων.
Περισσότερο ίσως εκφραστικό, και επικοινωνιακά και ποιητικά περισσότερο αποτελεσματικό, μέσο είναι η χρήση αντιθέσεων: «Μικρὰν φωνὴν ἀφῆκε ὁ ληστὴς ἐν τῷ σταυρῷ, μεγάλην πίστιν εὗρε». (M. Πέμπτη). Μια σειρά αντιθέσεων συνιστά το ιδιόμελο τής M. Τρίτης: «Ὅτε ἡ ἁμαρτωλὸς προσέφερε τὸ μύρον, τότε ὁ μαθητὴς συνεφώνει τοῖς παρανόμοις/ ἡ μὲν ἔχαιρε κενοῦσα τὸ πολύτιμον, ὁ δὲ ἔσπευδε πωλῆσαι τὸν ἀτίμητον/ αὕτη τὸν δεσπότην ἐπεγίνωσκεν, οὗτος τοῦ δεσπότου ἐχωρίζετο/ αὕτη ἐλευθεροῦτο καὶ ὁ Ἰούδας δοῦλος ἐγεγόνει τοῦ ἐχθροῦ»
Συνήθως, όπως είναι άλλωστε αναμενόμενο, η ποιητική γραφή ακολουθεί πιο σύνθετους τρόπους, συνδυάζοντας ομοιότητες και αντιθέσεις μέσα σ' ένα εξεικονιστικό πλαίσιο με μεταφορές και παρομοιώσεις. Παράδειγμα το γνωστό αντίφωνο τής M. Πέμπτης κατά την περιφορά τού Εσταυρωμένου: «Σήμερον κρεμᾶται ἐπὶ ξύλου, ὁ ἐν ὕδασι τὴν γῆν κρεμάσας» (επανάληψη: κρεμᾶται - κρεμάσας, αντίθεση: ἐπὶ ξύλου - ἐν ὕδασι, εικόνα-παρομοίωση: ὁ ἐν ὕδασι τὴν γῆν κρεμάσας). Στέφανον ἐξ ἀκανθῶν περιτίθεται ὁ τῶν ἀγγέλων βασιλεύς. Ψευδῆ πορφύραν περιβάλλεται ὁ περιβάλλων τὸν οὐρανὸν ἐν νεφέλαις (αντίθεση - επανάληψη - εικόνα). Ῥάπισμα κατεδέξατο ὁ ἐν Ἰορδάνῃ ἐλευθερώσας τὸν Ἀδάμ. Ἧλοις προσηλώθη ὁ νυμφίος τῆς Ἐκκλησίας». Ανάλογος ποιητικός μηχανισμός λειτουργεί στον αίνο τής M. Παρασκευής: «Σήμερον συνέχει τάφος τὸν συνέχοντα παλάμῃ τὴν κτίσιν/ καλύπτει λίθος τὸν καλύψαντα ἀρετῇ τοὺς οὐρανούς». Εδώ αξίζει να σημειωθεί ένας ιδιαίτερα σύνθετος όσο και συχνός παραλληλισμός στην εκκλησιαστική ποιητική μας υμνογραφία, όπως και στην κοσμική/«θύραθεν» ποίηση (στον Καβάφη λ.χ. ή στον Ελύτη). Αναφέρομαι στη δομική-λειτουργική επανάληψη παράλληλων συντακτικών δομών. Εν προκειμένω: τάφος συνέχει τὸν συνέχοντα τὴν κτίσιν παλάμῃ (υποκείμενο - ρήμα - μετοχή - αντικείμενο - επιρρηματικό ουσιαστικό). Ιδια απολύτως δομή: λίθος καλύπτει τὸν καλύψαντα τοὺς οὐρανοὺς ἀρετῇ. Εδώ δεν είναι απλές λέξεις που επαναλαμβάνονται και συγκρίνονται, αλλά σύνθετα δομικά (συντακτικά) σχήματα. Ο,τι πιο απαιτητικό και λεπτό στην ποίηση, αφού η επανάληψη συντακτικών δομών είναι πλησμονή και συμμετρία νοημάτων και λογικών σχημάτων.
H παράκληση του υμνογράφου
Αλήθεια, δεν είναι γνήσια ποίηση, που μπορεί να συγκριθεί επί ίσοις όροις με οποιοδήποτε λυρικό κοσμικό ποίημα, οι ακόλουθοι στίχοι τού απόστιχου ιδιόμελου τής M. Τρίτης: «Ὁ νυμφίος, ὁ κάλλει ὡραῖος παρὰ πάντας ἀνθρώπους [...], τὴν δυσείμονά μου μορφὴν τῶν πταισμάτων ἀπαμφίασον [...] καὶ στολὴν δόξης κοσμήσας τῆς σῆς ὡραιότητος, δαιτυμόνα φαιδρὸν ἀνάδειξον τῆς βασιλείας σου». Και δεν είναι ποίηση, έντονα φορτισμένη συναισθηματικά, η εξεικόνιση τού Χριστού (σε εγκώμιο τής M. Παρασκευής) με πληγωμένο πουλί: «Ὥσπερ πελεκάν, τετρωμένος τὴν πλευράν σου, Λόγε, σοὺς θανόντας παῖδας ἐζώωσας, ἐπιστάξας ζωτικοὺς αὐτοῖς κρουνούς». Και η παράκληση τού υμνογράφου προς την Παναγία (Ακάθιστος Υμνος) να γίνει λιμάνι να αγκυροβολήσουμε και να λυτρωθούμε από τα βάσανα, δεν είναι γνήσια ποίηση: «λιμὴν ἡμῖν γενοῦ θαλαττεύουσι καὶ ὁρμητήριον ἐν τῷ πελάγει τῶν θλίψεων καὶ τῶν σκανδάλων πάντων τοῦ πολεμήτορος»
H ποιητική συγκίνηση κορυφώνεται και δημιουργεί την επιθυμητή μέθεξη τού ακροατή, όταν ο υμνογράφος, με τον πιο ανθρώπινο τρόπο, παρουσιάζει τη μάνα τού Χριστού ως γυναίκα-μάνα να μιλάει στον γιο της, με θρηνητικά λόγια και προσφωνήσεις που θυμίζουν μοιρολόγια τής δημοτικής μας ποίησης: (οίκος τής M. Πέμπτης) «Tὸν ἴδιον ἄρνα ἡ ἀμνὰς θεωροῦσα πρὸς σφαγὴν ἑλκόμενον, ἠκολούθει Μαρία [...] βοῶσα. Ποῦ πορεύει, τέκνον; Τίνος χάριν τὸν ταχὺν δρόμον ἐπιτελεῖς; Μὴ ἕτερος γάμος πάλιν ἐστὶν ἐν Κανᾶ κἀκεῖ νυν σπεύδεις [...]; Συνέλθω σοι, τέκνον, ἤ μείνω σοι μᾶλλον; Δός μοι λόγον, Λόγε, μὴ σιγῶν παρέλθῃς με ὁ ἁγνὴν τηρήσας με».
Χρησιμοποιώντας το πιο δυναμικό στοιχείο επικοινωνίας, την ερώτηση και τον διάλογο, ο υμνογράφος δίνει τις κορυφαίες στιγμές τής ποίησης τής M. Εβδομάδος: (ιδιόμελο M. Πέμπτης) «Σήμερόν σε θεωροῦσα ἡ ἄμεμπτος Παρθένος ἐν σταυρῷ, Λόγε, [...] στενάζουσα ὀδυνηρῶς ἐκ βάθους ψυχῆς, παρειάς σὺν θριξὶ καταξαίνουσα, κατετρύχετο [...] Διὸ καὶ τὸ στῆθος τύπτουσα, ἀνέκραζε γοερῶς/ Οἴμοι, θεῖον τέκνον! Οἴμοι, τὸ φῶς τοῦ κόσμου! Τί ἔδυς ἐξ ὀφθαλμῶν μου, ὁ ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ;». Και αμέσως μετά: «Υἱέ μου, ποῦ τὸ κάλλος ἔδυ τῆς μορφῆς σου; Οὐ φέρω καθορᾶν σε ἀδίκως σταυρούμενον». Και ποιος δεν έχει συγκινηθεί με την ποιητικότητα των γνωστών στίχων τού επιταφίου θρήνου: «Ὦ γλυκύ μου ἔαρ, γλυκύτατόν μου τέκνον, ποῦ ἔδυ σου τὸ κάλλος;»
Από την επαφή με αυτή την ποίηση, γεννώνται εύλογα ερωτήματα. Πόσο είναι ευρύτερα γνωστή αυτή η ποίηση, η εκκλησιαστική μας ποίηση; Πόσο οι φιλόλογοι και το αναλυτικό πρόγραμμα διδασκαλίας και τα σχολικά βιβλία έχουν αξιοποιήσει -όχι θεολογικά, αλλά φιλολογικά, που θα πει λογοτεχνικά, γλωσσικά, αισθητικά- αυτή την ποίηση; Πόσο η ποίηση τόσων αιώνων ελληνικού ιστορικού βίου, εννοώ την εκκλησιαστική ποίηση τού Βυζαντίου, έχει αξιοποιηθεί σε επίπεδο λογοτεχνίας, γλώσσας, ιστορίας των κειμένων και αισθητικής από το Σχολείο, τη Γενική Εκπαίδευση και την εν γένει επαφή με την ελληνική λογοτεχνική παράδοση; Γιατί δεν πιστεύω να αμφιβάλλει κανείς ότι αυτή η δημιουργική γραφή στις καλές στιγμές της (όπως πάντα συμβαίνει) είναι κατ' εξοχήν κομμάτι και καύχημα τής μακραίωνης ποιητικής μας παράδοσης.
H ποιητική συγκίνηση κορυφώνεται και δημιουργεί την επιθυμητή μέθεξη τού ακροατή, όταν ο υμνογράφος, με τον πιο ανθρώπινο τρόπο, παρουσιάζει τη μάνα τού Χριστού ως γυναίκα-μάνα να μιλάει στον γιο της, με θρηνητικά λόγια και προσφωνήσεις που θυμίζουν μοιρολόγια τής δημοτικής μας ποίησης: (οίκος τής M. Πέμπτης) «Tὸν ἴδιον ἄρνα ἡ ἀμνὰς θεωροῦσα πρὸς σφαγὴν ἑλκόμενον, ἠκολούθει Μαρία [...] βοῶσα. Ποῦ πορεύει, τέκνον; Τίνος χάριν τὸν ταχὺν δρόμον ἐπιτελεῖς; Μὴ ἕτερος γάμος πάλιν ἐστὶν ἐν Κανᾶ κἀκεῖ νυν σπεύδεις [...]; Συνέλθω σοι, τέκνον, ἤ μείνω σοι μᾶλλον; Δός μοι λόγον, Λόγε, μὴ σιγῶν παρέλθῃς με ὁ ἁγνὴν τηρήσας με».
Χρησιμοποιώντας το πιο δυναμικό στοιχείο επικοινωνίας, την ερώτηση και τον διάλογο, ο υμνογράφος δίνει τις κορυφαίες στιγμές τής ποίησης τής M. Εβδομάδος: (ιδιόμελο M. Πέμπτης) «Σήμερόν σε θεωροῦσα ἡ ἄμεμπτος Παρθένος ἐν σταυρῷ, Λόγε, [...] στενάζουσα ὀδυνηρῶς ἐκ βάθους ψυχῆς, παρειάς σὺν θριξὶ καταξαίνουσα, κατετρύχετο [...] Διὸ καὶ τὸ στῆθος τύπτουσα, ἀνέκραζε γοερῶς/ Οἴμοι, θεῖον τέκνον! Οἴμοι, τὸ φῶς τοῦ κόσμου! Τί ἔδυς ἐξ ὀφθαλμῶν μου, ὁ ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ;». Και αμέσως μετά: «Υἱέ μου, ποῦ τὸ κάλλος ἔδυ τῆς μορφῆς σου; Οὐ φέρω καθορᾶν σε ἀδίκως σταυρούμενον». Και ποιος δεν έχει συγκινηθεί με την ποιητικότητα των γνωστών στίχων τού επιταφίου θρήνου: «Ὦ γλυκύ μου ἔαρ, γλυκύτατόν μου τέκνον, ποῦ ἔδυ σου τὸ κάλλος;»
Από την επαφή με αυτή την ποίηση, γεννώνται εύλογα ερωτήματα. Πόσο είναι ευρύτερα γνωστή αυτή η ποίηση, η εκκλησιαστική μας ποίηση; Πόσο οι φιλόλογοι και το αναλυτικό πρόγραμμα διδασκαλίας και τα σχολικά βιβλία έχουν αξιοποιήσει -όχι θεολογικά, αλλά φιλολογικά, που θα πει λογοτεχνικά, γλωσσικά, αισθητικά- αυτή την ποίηση; Πόσο η ποίηση τόσων αιώνων ελληνικού ιστορικού βίου, εννοώ την εκκλησιαστική ποίηση τού Βυζαντίου, έχει αξιοποιηθεί σε επίπεδο λογοτεχνίας, γλώσσας, ιστορίας των κειμένων και αισθητικής από το Σχολείο, τη Γενική Εκπαίδευση και την εν γένει επαφή με την ελληνική λογοτεχνική παράδοση; Γιατί δεν πιστεύω να αμφιβάλλει κανείς ότι αυτή η δημιουργική γραφή στις καλές στιγμές της (όπως πάντα συμβαίνει) είναι κατ' εξοχήν κομμάτι και καύχημα τής μακραίωνης ποιητικής μας παράδοσης.
Κατηγορία
Εκπαιδευτικά Νέα
Παρασκευή, 06 Απριλίου 2018 01:14
Κυβέρνηση γενικής αχρηστίας
Δεν τους έμαθε ποτέ κανείς πως, αν θέλεις να ασκήσεις πολιτική εξουσία, οφείλεις να παίρνεις αποφάσεις. Να αντιμετωπίζεις διλήμματα, να τα λύνεις μετρώντας τις δυνάμεις σου, να μετράς την κάθε λέξη σου, ακόμη κι αν θέλεις να πεις ψέματα.
Ο Πλάτων τοποθετεί το «ευγενές ψεύδος» στα θεμέλια της πολιτείας.
Οι δάσκαλοί τους δεν τους προετοίμαζαν για να ασκήσουν πολιτική εξουσία.
Στα κομματικά φροντιστήρια της Αριστεράς δεν εκπαίδευαν πολιτικούς. Εκπαίδευαν αριστερούς, πολίτες των οποίων ο ρόλος είναι να κρίνουν τις αποφάσεις που άλλοι παίρνουν.
Πολλοί θα μιλήσουν για πολιτικό παρασιτισμό, όμως αυτό είναι άλλο θέμα.
Οταν η μοίρα τούς υποχρέωσε να κυβερνήσουν μια χώρα ήδη καταπονημένη, κατάλαβαν πως η εκπαίδευσή τους τούς είχε αφήσει άοπλους.
Εψαχναν στις σημειώσεις από τα σεμινάρια των σπουδών τους, έβρισκαν οδηγίες για την οργάνωση απεργιών και καταλήψεων και λοιπά μπάχαλα, όμως πουθενά δεν βρήκαν οδηγίες για οικονομική διαπραγμάτευση με δανειστές, ούτε για συνύπαρξη με τους δημοκρατικούς θεσμούς.
Τρία χρόνια μαθητείας, τρία χρόνια κάτω από τη βάση.
- Καταστροφική διαπραγμάτευση,
- κλείσιμο των τραπεζών,
- ακυρωμένο δημοψήφισμα,
- αποτυχημένη απόπειρα ελέγχου του τηλεοπτικού τοπίου,
- ανυπαρξία επενδύσεων,
- διεθνής απαξίωση,
- αποτυχία στο μεταναστευτικό, κατασχέσεις,
- επισφαλής καθημερινότητα,
- παράδοση στην ανομία,
- το Μακεδονικό σαλάτα.
Κυβέρνηση γενικής αχρηστίας.
Και τώρα το ελληνοτουρκικό.
Ζήτημα εθνικόν.
Και για μία ακόμη φορά ψάχνουν τον τόνο τους.
Πότε κραυγές περί σουλτάνου, πότε ψίθυροι για ανταλλαγή των δύο Ελλήνων που κρατά η Τουρκία με τους οκτώ αξιωματικούς που κυνηγά.
Κίνδυνος ατυχήματος στο Αιγαίο; Αλήθεια, αντιλαμβάνονται τι σημαίνει αυτό;
Πολύ φοβούμαι πως όχι. Διότι δεν είναι μόνον αριστεροί, είναι και παιδιά της γενιάς του κούκου. Γεννήθηκαν Ελληνες, όμως έζησαν σαν Ελβετοί. Δεν αισθάνθηκαν ποτέ να απειλούνται από εξωτερικό εχθρό και δεν μπορούν να υπολογίσουν ότι το ψυχολογικό κόστος από την απώλεια ενός Ελληνα στρατιώτη είναι πολλαπλάσιο από το κόστος ενός Τούρκου.
Αυτό το ξέρει πολύ καλά ο Ερντογάν και γελάει όταν ο Καμμένος τον αποκαλεί τρελό. Ποιος είναι ο τρελός;
Οσο για το «σουλτάνος», άλλο που δεν ήθελε. Επιτέλους κάποιος δεν ντρέπεται να τον αναγνωρίσει.
Κι όταν βλέπω τον κ. Πάιατ να επισκέπτεται τον Μητσοτάκη, θυμάμαι τον Τάσκα, που έψαχνε τον πρωθυπουργό της Ελλάδας το καλοκαίρι του ’74.
Και ο νυν πρέσβης των ΗΠΑ πρωθυπουργό ψάχνει για να συνεννοηθεί, όπως ο προκάτοχός του.
ΤΑΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ
kathimerini
Κατηγορία
Πολιτική
Παρασκευή, 06 Απριλίου 2018 01:13
Νύχτα τρόμου στην Λευκωσία: Ισλαμιστές επιτέθηκαν με σκεπάρνι στους πιστούς στην εκκλησία
Πολυπολιτισμικό σοκ δέχθηκε χθες το βράδυ της Μεγάλης Τετάρτης ο κυπριακός Ελληνισμός καθώς 20 αλλοδαποί έκαναν επίθεση στους πιστούς στην εκκλησία της Φανερωμένης στο κέντρο της παλιάς πόλης στη Λευκωσία.Οι αλλοδαποί εικάζεται ότι ήταν μουσουλμανικού θρησκεύματος και είναι ένα δείγμα του τι πρόκειται να ακολουθήσει σύντομα και στην μητροπολιτική Ελλάδα.
Ενώ οι πιστοί εντός του ναού έδιναν το παρών τους στην Ακολουθία του Νιπτήρος, στον προαύλιο χώρο αλλοδαποί σκορπούσαν τον τρόμο. Όπως αναφέρουν μαρτυρίες που καταφθάνουν στο SigmaLive, περί τους 20 αλλοδαπούς σκόρπισαν τον απόλυτο τρόμο στον προαύλιο χώρο.
Βρίζοντας τους πιστούς οι οποίοι βρίσκονταν εντός του ναού, προκαλούσαν ανησυχία για αρκετή ώρα.
Νεαρός φέρεται να έτρεχε κρατώντας σκεπάρνι στο χέρι και να προκαλεί συμπλοκές με τους άλλους παρευρισκόμενους στον προαύλιο χώρο, απειλώντας μάλιστα και πιστούς.
Πιστοί οι οποίοι εξήλθαν του ναού λόγω της ανησυχίας που προκλήθηκε, κάλεσαν περίπολο της Αστυνομίας, το οποίο έφθασε επί τόπου προς ενίσχυση της μιας αστυνομικού η οποία βρισκόταν εκεί.
Όπως αναφέρουν ίδιες μαρτυρίες στο SigmaLive, ο νεαρός που κρατούσε το σκεπάρνι, με την εμφάνιση της αστυνομίας εξαφανίστηκε προς άγνωστη κατεύθυνση.
Αυτό που συμβαίνει είναι μια προσπάθεια να υπάρχει φόβος στους Έλληνες πιστούς να εκφράζουν την πίστη τους η οποία κατά κύριο λόγο είναι ορθόδοξη.
Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι η Ορθοδοξία και κυρίως όσοι την ασπάζονται δέχονται καθημερινά ένα ανηλεές μπούλινγκ, είτε από τους άθεους είτε από ισλαμιστές, που όμως όλως τυχαίως έχουν τον ίδιο σκοπό. Την μετοίκιση αλλότριων πληθυσμών στις δύο ελληνικές χώρες.
Η Ορθοδοξία θεωρείται πολύ μεγάλο εμπόδιο για την Παγκοσμιοποίηση.
Κατηγορία
Πολιτική
Παρασκευή, 06 Απριλίου 2018 01:11
Ο.Ν.Ε. Ο δρόμος προς την καταστροφή.
Ο.Ν.Ε. Ο δρόμος προς την καταστροφή.
Μετά την κατάργηση (1971) του συστήματος σταθερών ισοτιμιών (BrettonWoods) η πορεία που ακολούθησε η δραχμή μέχρι την κατάργησή της (2001) απεικονίζει την πορεία της οικονομίας. Από το 1971 (1$=30δρχ.) μέχρι το 1980 (1$= 42 δρχ.) η ισοτιμία είχε διολισθήσει κατά 30%. Αυτή η πτώση απεικόνιζε την απώλεια ανταγωνιστικότητας της Ελληνικής οικονομίας. Το 1990 η ισοτιμία διαμορφώθηκε σε 1$=158δρχ. ως αποτέλεσμα τόσο της συνεχούς διολίσθησης όσο και των δύο υποτιμήσεων - 1983 (15,5%) και 1985 (15%) – οι οποίες έγιναν σε μια προσπάθεια να συγκρατηθεί το έλλειμμα του ισοζυγίου πληρωμών και να αποφευχθεί η χρεωκοπία.
Η δραματική υποτίμηση μέσα σε μια δεκαετία του εθνικού νομίσματος ήταν το αναμενόμενο αποτέλεσμα μιας πολιτικής την οποία ο ίδιος ο Παπανδρέου (υπεύθυνος για την εφαρμογή της) καταδίκαζε. Σεσυνέντευξήτου[1]τόνιζε: «If we stimulate consumer purchasing power here in Greece, we create jobs in Italy and Germany.»(Αν εμείς τονώσουμε την αγοραστική δύναμη των καταναλωτών εδώ στην Ελλάδα, δημιουργούμε θέσεις εργασίας στην Ιταλία και τη Γερμανία). Φυσικά, για να επιβεβαιώσει τον αμοραλισμό και την ανευθυνότητά του, λίγους μήνες μετά έδινε το σύνθημα «Τσοβόλα δώστα όλα» απογειώνοντας το έλλειμμα του ισοζυγίου πληρωμών.
Η καταστροφική πορεία συνεχίστηκε και την επόμενη δεκαετία αλλά με μειωμένη ταχύτητα. Έτσι μέχρι την ένταξη της χώρας στην Ο.Ν.Ε. η ισοτιμία είχε εκτοξευθεί στο 1$=365δρχ.. Εκτός από τη ραγδαία διολίσθηση είχε μεσολαβήσει (1998) η τρίτη υποτίμηση (12,6%) του εθνικού μας νομίσματος. Η υποτίμηση μάλιστα κατά τους Γερμανούς[2] - οι οποίοι επέμεναν για καθορισμό της ισοτιμίας 1€=500δρχ. (αντί για το 1€=340,75δρχ.) - ήταν ανεπαρκής, μη ανταποκρινόμενη στην κατάσταση, τις δυνατότητες και τις προοπτικές της οικονομίας.
Με την ένταξη της χώρας στην Ο.Ν.Ε. χάσαμε την δυνατότητα εξισορρόπησης του ισοζυγίου πληρωμών. Χάσαμε δηλαδή τη δυνατότητα, μέσω της διαδικασίας των ισοτιμιών, να διορθώνουμε τα προβλήματα της ανταγωνιστικότητας που παρουσίαζε η οικονομία, (αν αυτή η δυνατότητα δεν υπήρχε θα είχαμε χρεοκοπήσει ήδη από τη δεκαετία του 80). Είναι χαρακτηριστικό ότι το 2001 οι εξαγωγές έμειναν στάσιμες ενώ το 2002, έτος εφαρμογής του ευρώ, μειώθηκαν κατά 8,4%. Μέσα σε 8 χρόνια από την εισαγωγή του ευρώ η ανταγωνιστικότητα της Ελληνικής οικονομίας είχε μειωθεί κατά 25%!!! Ήδη η χώρα, αδυνατώντας να αμυνθεί λόγω του ευρώ, είχε εισέλθει ανεπιστρεπτί στο δρόμο της καταστροφής.
Η λύση της αύξησης της παραγωγικότητας είχε ήδη ναρκοθετηθεί από τον εγκληματικό χειρισμό του χρηματιστηρίου τα χρόνια που προηγήθηκαν με υπεύθυνο τον κύριο Σημίτη. Αντί να κατευθύνει τις επενδύσεις σε παραγωγικές μονάδες, με εξαγωγικό κυρίως χαρακτήρα, διευκόλυνε με κάθε τρόπο τους τυχοδιώκτες και τους κερδοσκόπους στη λεηλασία των αποταμιευτών. Η επέκταση του μεταπρατικού και εν πολλοίς παρασιτικού, φοροκλεπτικού και «δανειόβιου» χαρακτήρα της οικονομίας ήταν εκρηκτική.
Ενώ η αγοραστική δύναμη μισθωτών και συνταξιούχων υπονομεύθηκε από την εκρηκτική αύξηση των τιμών προϊόντων χαμηλής τιμής αλλά καθημερινής κατανάλωσης (τρόφιμα, ποτά, τσιγάρα, κ.λπ.) και υπηρεσιών (καφετέριες, εστιατόρια, τεχνικοί, ιατρικές υπηρεσίες, κ.λπ.) παράλληλα μεγάλες κατηγορίες πολιτών είδαν τα εισοδήματά τους να εκτοξεύονται. Ο παράγοντας αυτός σε συνδυασμό με την μείωση των τιμών των εισαγομένων βιομηχανικών προϊόντων (κυρίως από χώρες εκτός Ε.Ε. λόγω της ανατίμησης του ευρώ) και την εκρηκτική απελευθέρωση του δανειακού και του πλαστικού χρήματος δημιούργησε τις συνθήκες που όπως επεσήμαινε ο Ανδρέας θα οδηγούσαν στην καταστροφή, «TodayaKeynesianwouldrunGreeceintobankruptcywithinacoupleofyears!»!!!
Με άλλα λόγια, με συνέργεια του κράτους αλλά και του ιδιωτικού τομέα, τονώθηκε η αγοραστική δύναμη των καταναλωτών και λειτούργησε στην πράξη ένα στρεβλό Κεϋνσιανό μοντέλο. Όμως η θεωρία του Κέυνς η οποία εφαρμόστηκε με επιτυχία στο παρελθόν και εφαρμόζεται και σήμερα για το ξεπέρασμα της κρίσης σε άλλες χώρες (Η.Π.Α. αύξηση κυκλοφορίας δολαρίου, Ε.Ε. ποσοτική χαλάρωση) προϋποθέτει ότι η ζήτηση που θα δημιουργηθεί από την αυξημένη καταναλωτική δυνατότητα θα εξυπηρετηθεί κυρίως από την εσωτερική παραγωγή οδηγώντας στην ανάπτυξη. Σε αντίθετη περίπτωση, αν δηλαδή η κατανάλωση στέφεται σε εισαγόμενα, ενισχύεται η παραγωγή άλλων χωρών. Με αυτό τον τρόπο η Ελλάδα με δανεικά δημιούργησε θέσεις εργασίας σε άλλες χώρες.
Η ένταξη στην Ο.Ν.Ε. της υπερχρεωμένης και με στρεβλή ανάπτυξη Ελληνικής οικονομίας άνοιξε διάπλατα το δρόμο για την χρεωκοπία. Όπως επισημαίνει ο Μ. Ιγνατίου, «Η Ελληνική οικονομία είναι η πιο χαρακτηριστική περίπτωση […] του τι συμβαίνει σε μια χώρα με τεράστιο έλλειμμα ανταγωνιστικότητας όταν εισέρχεται σε μια νομισματική ένωση παραχωρώντας την εθνική της κυριαρχία.». Με λίγα λόγια πήγαμε «ξυπόλυτοι στ’ αγκάθια» σε μια πορεία που μπορεί να χαρακτηριστεί ο «δρόμος προς την καταστροφή».
Κατηγορία
Πολιτική
Παρασκευή, 06 Απριλίου 2018 01:09
Η νέα «αυτοκρατορία του τρόμου».
Η νέα «αυτοκρατορία του τρόμου».
Η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται πάντα ως φάρσα, ιδιαίτερα η ιστορία μιας τραγωδίας. Πολλές φορές επαναλαμβάνεται πάλι σαν τραγωδία με πολύ μεγαλύτερες διαστάσεις. Ιδιαίτερα όταν οι συγκυρίες και οι πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες έχουν παραδώσει τα κλειδιά της εξουσίας σε μέτριους ηγέτες.
Σχεδόν έναν αιώνα μετά την άνοδο των Ναζί στην εξουσία, τα σημάδια δημιουργίας των προϋποθέσεων που θα μπορούσαν να οδηγήσουν στην υλοποίηση της πρόβλεψης-απειλής του Ερντογάν για τον 3ο παγκόσμιο είναι πολλά. Το ερώτημα είναι αν σήμερα οι ηγέτες της Δύσης θα επαναλάβουν τα λάθη που έκαναν την δεκαετία του 30 ο Τσάμπερλεν και ο Νταλαντιέ. Αν θα εξακολουθήσουν να χαϊδεύουν τον κακομαθημένο «νταή» της Ανατολικής Μεσογείου και να υποτιμούν τους κινδύνους που ελλοχεύουν από τους εθνικιστικούς μεγαλοϊδεατισμούς του.
Όπως η στημένη πυρπόληση του Ράιχσταγκ επέτρεψε στον Χίτλερ να γίνει δικτάτορας, έτσι το «πραξικόπημα» άνοιξε τον δρόμο στον Ερντογάν να γίνει «Σουλτάνος». Οι διώξεις των Γκιουλενιστών θυμίζουν την «νύχτα των μεγάλων μαχαιριών» με την εξόντωση της «εσωτερικής αμφισβήτησης». Οι διώξεις, οι απολύσεις, οι φυλακίσεις, οι εκκαθαρίσεις εκατοντάδων χιλιάδων «εχθρών του λαού του έθνους και της φυλής» θυμίζουν τις θηριωδίες των Ναζί.
Η προσάρτηση της Αυστρίας και της Τσεχοσλοβακίας υπό τα απαθή βλέμματα των Τσάμπερλεν και Νταλαντιέ αποθράσυνε τους Ναζί. Η εισβολή και η κατοχή της Βόρειας Κύπρου, η αμφισβήτηση κυριαρχικών δικαιωμάτων και Διεθνών συνθηκών, η εισβολή στη Συρία, η ναρκοθέτηση των Βαλκανίων με την προσπάθεια ελέγχου εθνικιστικών μουσουλμανικών θυλάκων, η χρησιμοποίηση των προσφύγων των λαθρομεταναστών και των τρομοκρατικών δικτύων για να εκβιάζει την Ευρώπη οφείλουν να αφυπνίσουν τις ηγεσίες της Δύσης.
Ο στόχος του για απολυταρχική εξουσία θα του επιτρέψει υπό προϋποθέσεις να υλοποιήσει τις επιδιώξεις του. Η ενδεχόμενη διέλευση όλων των δικτύων φυσικού αερίου από τα εδάφη της Τουρκίας θα την καταστήσει «ενεργειακό χωροφύλακα». Η εκβιαστική συμμετοχή στη νομή των αποθεμάτων της Ανατολικής Μεσογείου και του Αιγαίου θα του εξασφαλίσουν οικονομική δύναμη. Μεσοπρόθεσμος στόχος του, μετά την απόκτηση πυρηνικού εργοστασίου, είναι η απόκτηση αντίστοιχων όπλων. Η αυτοαναγόρευσή του σε «πατερούλη» του παντουρκισμού και «προστάτη» των μουσουλμάνων θεωρεί ότι του εξασφαλίζει προνομιακές συμμαχίες και ευρύ πεδίο δράσης.
Είναι προφανές ότι όπως στη δεκαετία του 30 η προσπάθεια απομόνωσης της Ε.Σ.Σ.Δ. τύφλωσε τις ηγεσίες της Δύσης, έτσι και σήμερα η διαμάχη με τη Ρωσία ανοίγει πόρτες ευκαιρίας για τον Ερντογάν. Πόρτες ευκαιρίας η εκμετάλλευση των οποίων θα οδηγήσει στη δημιουργία μιας νέας «αυτοκρατορίας του τρόμου» από την οποία δεν θα υποφέρουν μόνο οι γειτονικές χώρες αλλά όλος ο πλανήτης.
Κατηγορία
Πολιτική
