Το κείμενο της ΟΛΜΕ αποτελεί μνημείο ιδεολογικής τύφλωσης και κομματικού συνδικαλισμού. Δεν πρόκειται για μια σοβαρή εκπαιδευτική παρέμβαση, αλλά για μια σχεδόν αυτούσια αναπαραγωγή της γνωστής ρητορικής του ΚΚΕ και των παρατάξεων που έχουν μετατρέψει την ΟΛΜΕ από θεσμικό εκπαιδευτικό φορέα σε μηχανισμό ιδεολογικής καταγγελίας της Δύσης, της αξιολόγησης και κάθε ευρωπαϊκής εκπαιδευτικής πρακτικής.

Η λέξη «PISA» αντιμετωπίζεται περίπου ως εχθρικός εισβολέας. Όχι γιατί το πρόγραμμα είναι τέλειο — καμία διεθνής αξιολόγηση δεν είναι — αλλά γιατί για τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία της ΟΛΜΕ κάθε μορφή μέτρησης, σύγκρισης και λογοδοσίας θεωρείται απειλή. Η ίδια λογική που επί δεκαετίες αρνείται κάθε αξιολόγηση, κάθε αποτίμηση σχολικών αποτελεσμάτων και κάθε συζήτηση για ευθύνες, τώρα βαφτίζει την PISA «ταξικό εργαλείο», «μηχανισμό αποκλεισμού» και «σχέδιο του ΟΟΣΑ».

Το πιο αποκαλυπτικό όμως είναι η γλώσσα του κειμένου. Όροι όπως «αντιδραστικός σχεδιασμός», «ταξικές αναδιαρθρώσεις», «εμπορευματοποίηση της γνώσης», «εργαλείο του ΟΟΣΑ» και «λογική της αγοράς» δεν ανήκουν σε σύγχρονο εκπαιδευτικό διάλογο. Ανήκουν αυτούσιοι στο ιδεολογικό λεξιλόγιο του Περισσού. Η ΟΛΜΕ δεν επιχειρεί καν να κρύψει ότι λειτουργεί πλέον υπό πλήρες ιδεολογικό καπέλωμα μιας ξεπερασμένης κομματικής αντίληψης που βλέπει παντού «νεοφιλελεύθερες συνωμοσίες» και «αντιλαϊκά σχέδια».

Η ειρωνεία είναι ότι η PISA εφαρμόζεται σχεδόν σε ολόκληρη την Ευρώπη — ακόμη και σε χώρες με ισχυρό δημόσιο σχολείο και κοινωνικό κράτος, όπως η Φινλανδία ή η Γαλλία. Μόνο στην Ελλάδα παρουσιάζεται σαν εργαλείο κοινωνικής καταστροφής. Γιατί; Διότι η ΟΛΜΕ έχει υιοθετήσει έναν ιδιότυπο εκπαιδευτικό ευρωσκεπτικισμό: οτιδήποτε προέρχεται από διεθνείς οργανισμούς ή ευρωπαϊκές πρακτικές αντιμετωπίζεται αυτομάτως ως ύποπτο, ταξικό και εχθρικό προς το δημόσιο σχολείο.

Στην πραγματικότητα, η ΟΛΜΕ δεν φοβάται την «κατηγοριοποίηση». Φοβάται την αποκάλυψη της πραγματικής κατάστασης του ελληνικού σχολείου. Φοβάται τη σύγκριση. Φοβάται τη διαφάνεια. Γιατί η ύπαρξη μετρήσιμων δεδομένων καταρρίπτει το βολικό αφήγημα ότι για όλα φταίνε πάντα οι άλλοι: η κυβέρνηση, η αγορά, ο ΟΟΣΑ, η Ευρώπη, οι «νεοφιλελεύθερες πολιτικές».

Ακόμη πιο προκλητική είναι η προτροπή της ΟΛΜΕ προς γονείς και εκπαιδευτικούς να εμποδίσουν τη συμμετοχή των μαθητών στις εξετάσεις. Ένας συνδικαλιστικός φορέας που υποτίθεται ότι υπερασπίζεται τη δημόσια παιδεία καλεί ουσιαστικά σε σαμποτάζ μιας εκπαιδευτικής διαδικασίας αξιολόγησης, όχι γιατί διαθέτει μια καλύτερη εναλλακτική, αλλά επειδή η ίδια η έννοια της αξιολόγησης συγκρούεται με τις ιδεολογικές του αγκυλώσεις.

Το πιο τραγικό είναι ότι μέσα σε εκατοντάδες λέξεις καταγγελίας δεν υπάρχει ούτε μία ουσιαστική πρόταση για το πώς θα βελτιωθούν οι επιδόσεις των μαθητών στα μαθηματικά, στην κατανόηση κειμένου ή στις φυσικές επιστήμες. Ούτε μία. Υπάρχουν μόνο συνθήματα, εχθροπάθεια απέναντι στην Ευρώπη και ανακύκλωση ενός ξεπερασμένου ταξικού λόγου που έχει μείνει πολιτικά παγωμένος στη δεκαετία του ’80.

Η κοινωνία χρειάζεται μια ΟΛΜΕ που να υπερασπίζεται πραγματικά το δημόσιο σχολείο μέσα από σοβαρές προτάσεις, αυτοκριτική και σύγχρονη παιδαγωγική σκέψη. Όχι μια ΟΛΜΕ εγκλωβισμένη σε κομματικές ντουντούκες, ιδεολογικές εμμονές και φοβικά αντανακλαστικά απέναντι σε κάθε μορφή αξιολόγησης και ευρωπαϊκής πρακτικής.

20/5/2026

ΔΑΚΕ Δ.Ε ΖΑΚΥΝΘΟΥ