ΤΟΥ ΦΟΡΗ ΠΕΤΑΛΙΔΗ

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Οι συγχωνεύσεις των σχολείων είναι μία αναγκαιότητα η οποία προκύπτει από τη μείωση του μαθητικού πληθυσμού. Συνήθως η δημιουργία νέων σχολείων γίνεται αναγκαιότητα από την αύξηση του μαθητικού πληθυσμού και η συγχώνευση ή κατάργησή τους από την αντίστοιχη μείωση. Οταν αποφασίζονται οι καταργήσεις ή συγχωνεύσεις σχολείων, οι αποφάσεις παίρνονται από τις αρμόδιες διευθύνσεις Εκπαίδευσης, που εισηγούνται τις προτάσεις τους αυτές προς την περιφερειακή διεύθυνση κάθε περιφέρειας και ο περιφερειακός διευθυντής στέλνει τη δική του εισήγηση προς το υπουργείο Παιδείας, το οποίο και τελικώς αποφασίζει. Ο δήμος μάλιστα που είναι αρμόδιος για τη χωροταξική κατανομή των μαθητών το μόνο που κάνει είναι να εισηγείται θετικά ή αρνητικά κατά περίπτωση, αλλά η γνώμη του ουδεμία σημασία έχει στην τελική απόφαση, αφού είναι προαιρετική και την τελική απόφαση παίρνει ο αρμόδιος υπουργός.

Στις περισσότερες περιπτώσεις σε αυτήν τη διαδικασία οι γονείς των μαθητών, οι σύλλογοι γονέων και κηδεμόνων δεν ερωτώνται καν. Μάλιστα όταν οι αρμόδιοι διευθυντές Εκπαίδευσης γνωρίζουν ότι θα έχουν αντίθετη γνώμη, όχι μόνο δεν τους ρωτούν, αλλά ούτε και τους δέχονται για συζήτηση. Το πολύ πολύ, εάν γίνουν φορτικοί, τους δέχονται στα γραφεία τους, τους ακούνε και μετά κάνουν αυτό που εκείνοι έχουν αποφασίσει. Η εμπειρία έχει δείξει πως τις συγχωνεύσεις των σχολείων ουσιαστικά τις αποφασίζουν εκπαιδευτικοί οι οποίοι έχουν πάρει θέσεις προϊσταμένων και, όταν οι αριθμοί δείχνουν πως υπάρχει πρόβλημα, τότε μαγειρεύουν καταστάσεις για να κρατήσουν ζωντανά σχολεία που δεν έχουν μαθητές, για να κάνουν το χατίρι κάποιου φίλου τους εκπαιδευτικού που είναι διευθυντής ή κάποιας ομάδας καθηγητών που βρίσκονται σε συγκεκριμένο σχολείο.

Είναι χαρακτηριστικό ότι στις προηγούμενες συγχωνεύσεις σχολείων που έγιναν επί υπουργίας Αννας Διαμαντοπούλου και υφυπουργίας Εύης Χριστοφιλοπούλου, κατευθυντήρια γραμμή ήταν, όταν υπάρχουν κοντινά σχολεία, ένα λύκειο και ένα γυμνάσιο ή και περισσότερα που φθίνουν, στο ένα κτιριακό συγκρότημα να λειτουργήσει ένα μεγάλο γυμνάσιο και στο άλλο ένα μεγάλο λύκειο με πολλούς μαθητές, όπου θα μπορούν να αναπτυχθούν τμήματα τάξεων με κατευθύνσεις, επιλογές μαθημάτων κ.λπ. Μία σωστή απόφαση κατά βάσιν, αρκεί να είχε προηγηθεί διάλογος με τους γονείς και τους καθηγητές. Υπήρξαν τότε πολλές κινητοποιήσεις από συλλόγους που αντιδρούσαν.

Στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, κάτω από την Εγνατία μέχρι την Τσιμισκή, υπήρχαν τρία σχολεία που πληρούσαν αυτές τις προϋποθέσεις για να γίνει ενιαία συγχώνευση. Την πολιτική αυτή το αρμόδιο υπουργείο Παιδείας την εφάρμοσε σε όλη τη χώρα, εκτός από τη συγκεκριμένη περιοχή της Θεσσαλονίκης, όπου προτίμησε να κάνει συγχώνευση δύο σχολείων και να αφήσει το άλλο στο απυρόβλυτο. Αποτέλεσμα ήταν ότι ασφυκτιούσαν οι μαθητές στις τάξεις και επιστρατεύτηκαν αποθήκες και... περιστερώνες για να κάνουν μαθήματα. Το δυστύχημα είναι ότι και τώρα στις προτάσεις για συγχωνεύσεις σχολείων δεν ακολουθείται η ορθή πολιτική των κατευθύνσεων του υπουργείου Παιδείας και πάλι γίνονται για ρουσφετολογικούς λόγους, για να μη θιγούν κάποιων οι θέσεις.

αγγελιοφορος