Με τα μάτια όλου του κόσμου στραμμένα στην Αμφίπολη και την αγωνία να κορυφώνεται μέρα με την ημέρα για τα πολυαναμενόμενα ευρήματα, πολύ συζήτηση γίνεται για τις δύο -εντυπωσιακές- Σφίγγες που φυλάσσουν την είσοδο του τάφου που ερευνάται. Όλοι γνωρίζουμε ότι η... καταγωγή της Σφίγγας είναι αιγυπτιακή, ισχύει όμως για αυτές της Αμφίπολης; είναι αιγυπτιακές ή ελληνικές;
Η τυπολογία τους δίνει την απάντηση. Σύμφωνα με άρθρο της εφημερίδας «Εθνος», οι Σφίγγες είναι ελληνικές Οι αιγυπτιακές Σφίγγες ήταν ξαπλωμένες και στα τέσσερα πόδια τους, ενώ οι ελληνικές στέκονταν στα δύο πισινά, σαν να ήταν σε επιφυλακή.

Οι συγκεκριμένες Σφίγγες, που βρέθηκαν από τους ανασκαφείς ακέφαλες και άπτερες, είχαν κεφαλή

και φτερά ένθετα, όπως δείχνουν οι ειδικές υποδοχές (εντορμίες) στις οποίες προσαρμόζονταν. Τα φτερά εντοπίσθηκαν σε κοντινή απόσταση κατά τις περσινές ανασκαφές και οι κεφαλές αναζητούνται.

Η Σφίγγα μπορεί μεν να ήρθε από την Αίγυπτο, αυτό όμως δεν έγινε λόγω της εκστρατείας του Αλέξανδρου. Η αμφίδρομη σχέση των δύο πολιτισμών είχε αρχίσει πολλούς αιώνες πριν.

Ακόμα και η ετυμολογία της λέξης είναι πιθανόν να είναι αρχαία αιγυπτιακή. Κάποιοι θεωρούν ότι προέρχεται από την παραφθορά της αιγυπτιακής λέξης Sheshep-ankh, η οποία σημαίνει ζώσα εικόνα παρά από το ελληνικό «σφίγγω».

Στην Αίγυπτο
Στη μυθολογία των αρχαίων Αιγυπτίων αντιπροσώπευαν την ηλιακή θεότητα Ρα και αρχικά τοποθετούνταν στις εισόδους των ναών και των ανακτόρων. Παρίσταναν συμβολικά τον αγώνα του Χαρμακή, τις διαμάχες δηλαδή φωτός και του σκοταδιού, και τη νίκη του φωτός κατά του Τυφώνα, που συμβόλιζε το σκοτάδι. Οι Φαραώ του Μέσου Βασιλείου πολλαπλασίασαν τον αριθμό τους και τοποθέτησαν σειρές από Σφίγγες και στις δυο πλευρές των κυριότερων λεωφόρων που οδηγούσαν προς τους ναούς και τα ανάκτορα της Θήβας (Λούξορ). Η πιο διάσημη της οικογενείας, είναι η Σφίγγα της Γκίζας, το αρχαιότερο γνωστό άγαλμα μνημειακού τύπου. Θεωρείται ότι κτίστηκε από τους Αιγύπτιους του Αρχαίου Βασιλείου, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Φαραώ Χεφρήνου (2558 - 2532 π.Χ.).

Ελληνική μυθολογία
Στην ελληνική μυθολογία, η Σφίγγα, φανταστικό πλάσμα-σύμβολο του μυστηριακού, ήταν στενά συνδεδεμένη με τον μύθο των Λαβδακιδών και συγκεκριμένα του Οιδίποδα. Σύμφωνα με τον Ησίοδο, ήταν κόρη της Χίμαιρας και του Ορθρου ή κατά άλλους του Τυφώνος και της Εχιδνας.

Στις ελληνικές αναπαραστάσεις απεικονίζεται ως φτερωτό λιοντάρι με κεφάλι γυναίκας (εν αντιθέσει με τη Σφίγγα της Αιγύπτου, που δεν έχει φτερά) ή ως γυναίκα με πέλματα και στήθη λιονταριού, ουρά ερπετού και φτερά πτηνού.

Η Ηρα και ο Αρης την έστειλαν στην Αρχαία Θήβα της Βοιωτίας. Είχε διδαχθεί από τις Μούσες το εξής αίνιγμα: Τι έστιν ο μεν έχων φωνήν, τετράπουν και δίπουν και τρίπουν γίγνεται; (τι είναι αυτό που έχει φωνή και γίνεται τετράποδο, δίποδο και τρίποδο;).

Καθόταν σ' ένα βράχο του Φικίου όρους (σημερινού Φαγά, ας προσέξουμε την ετυμολογία της αρχαίας ονομασίας και πάλι), που χωρίζει τις πεδιάδες της Θήβας και της Κωπαΐδας, και έλεγε το αίνιγμά της στους Θηβαίους περαστικούς. Επειδή δεν μπορούσαν να το λύσουν, τους σκότωνε σφίγγοντάς τους. Ο Οιδίπους έλυσε το αίνιγμα της λέγοντας πως ο άνθρωπος είναι εκείνος που περπατάει με τα τέσσερα όταν είναι βρέφος, με τα δύο όταν μεγαλώσει, και με τα τρία όταν γεράσει και αναγκάζεται να στηρίζεται σε ραβδί. Οι Θηβαίοι τον ανακήρυξαν τότε βασιλιά και η Σφίγγα γκρεμίστηκε από τους βράχους.

Διάσημη ελληνική σφίγγα ήταν η σφίγγα των Ναξίων, στημένη κοντά στον ναό του Απόλλωνα, επάνω σε έναν ψηλό κίονα με ιωνικό κιονόκρανο. Παρόμοιες σφίγγες υπήρχαν και σε άλλα ιερά, σώζονται όμως αποσπασματικά.

Προστάτες των μνημείων
Σφίγγες συναντούμε επίσης στην κορυφή επιτύμβιων στηλών από την Αττική. Αποστολή είχαν να προστατεύουν το μνημείο, αλλά και να θυμίζουν στους περαστικούς τον σκοτεινό και φοβερό κάτω κόσμο από όπου προέρχονται... Στο μουσείο του Μαραθώνα, στην αίθουσα του Ιερού των Αιγυπτίων θεών που βρέθηκε στην Μπρεξίζα, εκτίθεται μαρμάρινη αιγυπτιάζουσα σφίγγα. Από τα πιο πρόσφατα ευρήματα με Σφίγγες, είναι του 2003 στον Κεραμεικό, οπότε εντοπίστηκε άγαλμα του 560 π.Χ. περίπου, σε δεύτερη χρήση.

Μπορούμε να αντιμετωπίσουμε την τρομοκρατική ομάδα ISIS, ή Ισλαμικό Κράτος, με τον τρόπο που η Μόσχα διαχειρίστηκε μια ομάδα του Λιβάνου που απήγαγε έναν σοβιετικό διπλωμάτη στη δεκαετία του 1980. Η KGB εντόπισε την οικογενειακή φατρία πίσω από την ομάδα και πήρε τον πρωτότοκο γιο του επικεφαλής όμηρο. Λίγο μετά, ο επικεφαλής άρχισε να λαμβάνει πακέτα. Σε ένα πακέτο υπήρχε ένα δάχτυλο του γιου και σε ένα άλλο ένας λοβός αυτιού. Ο διπλωμάτης γρήγορα απελευθερώθηκε και ακολούθησε και ο γιος του επικεφαλής. Ποτέ ξανά στη Μέση Ανατολή δεν έπιασαν ρώσο όμηρο.

Μπορούμε να ασχοληθούμε με την ISIS με τον τρόπο που έπραξε η Βόννη με μια ομάδα των Ρομά. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, πολλοί ζητιάνοι εμφανίστηκαν ξαφνικά σε γερμανικές πόλεις.
Αξιωματούχοι της Βόννης ανακάλυψαν ότι τους είχε στείλει ένας βασιλιάς των Ρομά στη δυτική Ρουμανία. Στόχος του ήταν να γίνει ο Ευρωπαίος αυτοκράτορας των Ρομά και θέλησε να τονίσει τη φιλοδοξία του μέσα από τον ξαφνικό πλούτο. Η Βόννη ενημέρωσε όλους τους άλλους βασιλιάδες των Ευρωπαίων Ρομά για τα σχέδιά του. Έκαναν απολύτως σαφές στον επίδοξο αυτοκράτορα ότι δεν ήθελαν αυτοκράτορα. Λίγο μετά, οι ζητιάνοι εξαφανίστηκαν.

Ή μπορούμε να αντιμετωπίσουμε την ISIS με τον τρόπο που οι Αμερικανοί ανταποκρίθηκαν στο πρόδρομό της, την Αλ Κάιντα στο Ιράκ. Ο Ιορδανός ηγέτης της Αμπού Μουσάμπ αλ-Ζαρκάουι είχε ως στόχο να γίνει ο επικεφαλής Σουνίτης εναντίον της σιιτικής κυβέρνησης. Οι Ηνωμένες Πολιτείες είδαν για πρώτη φορά τότε ότι η φυλετική ομάδα του Ζαρκάουι, που παίζει σημαντικό ρόλο στην Ιορδανία, τον εγκατέλειψε. Αυτό αποτέλεσε μια τεράστια προσωπική απώλεια. Στη συνέχεια, ο στρατός των ΗΠΑ διαβεβαίωσε τις ιρακινές σουνιτικές φυλές ότι είχαν την προστασία του. Με την υποστήριξη της Ουάσιγκτον, οι φυλές αφάνισαν την ομάδα του Ζαρκάουι. Σε αντάλλαγμα, οι ΗΠΑ φρόντισαν οι ιρακινοί Σιίτες να μην γίνουν πολύ αλαζόνες με τους Σουνίτες.

Συντρίβοντας το «χαλιφάτο»
Το Βερολίνο θα έπραττε σοφά αν άφηνε τη ρωσική μέθοδο στους Ρώσους. Η αμερικανική μέθοδος, από την άποψη της υποχώρησης του Στρατού των ΗΠΑ, προς το παρόν δεν είναι εφικτή. Αλλά η γερμανική μέθοδος είναι μια προσέγγιση που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για την αντιμετώπιση του πολύ πιο βάναυσου διαδόχου του Ζαρκάουι, του Ιρακινού Αμπού Μπακρ αλ-Μπαγκντάντι και της ομάδας του. Μόλις ο Μπαγκντάντι κατέκτησε μερικές πόλεις της Συρίας και του Ιράκ, άρχισε να ζητά ένα σουνιτικό «παγκόσμιο χαλιφάτο». Οι ψευδαισθήσεις ενός μεγαλείου όπως αυτό προσφέρουν στη Δύση μια ευκαιρία. Ενώ ο Μπαγκντάντι προέρχεται από μία αξιοσέβαστη οικογένεια, η φυλή του είναι μόνο μία από τις πολλές του Ιράκ.

Πάρα πολλοί αρχηγοί άλλων φυλών σε ολόκληρη την αραβική περιοχή δεν έχουν καμία απολύτως διάθεση να παραδοθούν στον αυτόκλητο «χαλίφη». Με αυτούς, η Δύση θα μπορούσε να χτίσει μια γραμμή άμυνας. Είναι καιρός. Αν η επίθεση της ISIS δεν σταματήσει, η ψυχολογική και πολιτική ισορροπία σε ολόκληρο τον Περσικό Κόλπο θα ανατραπεί. Η χρηματοδότηση της ISIS από ορισμένα εμιράτα του Κόλπου δείχνει ότι τα πράγματα έχουν ήδη αρχίσει να ξεφεύγουν. Αν αυτό συνεχιστεί, η κατάσταση θα γίνει επίσης επικίνδυνη για την Ευρώπη.

Η αποστολή όπλων στους Κούρδους είναι μόνο ένα προσωρινό μέτρο για την αντιμετώπιση της άμεσης ενεργητικής άμυνας. Αυτό που θα ακολουθήσει θα πρέπει να προσαρμοστεί αυστηρά στην αίσθηση της περιοχής. Ο κύριος παράγοντας είναι ο φόβος – ιστορικοί, θρησκευτικοί, εθνοτικοί φόβοι που ανάγονται βαθιά στην ιστορία, ευνοούν το Ισλαμικό Κράτος. Ο πρώην αντιπρόεδρος του Σαντάμ Χουσεΐν Ιμπραΐμ αλ-Ντούρι, που συνδέεται τώρα με την ISIS, σκιαγράφησε αυτούς τους φόβους τον περασμένο Ιανουάριο. Ο αγώνας ενάντια στην ιρακινή κεντρική κυβέρνηση, είπε, είχε στόχο την «καταστροφή της συμμαχίας Σαφαβιδών-Περσών». Αναφερόταν στην πρόσφατη παραίτηση του πρωθυπουργού Νούρι αλ-Μαλίκι και τους στενούς δεσμούς του με την Τεχεράνη. Όμως, η αναφορά στη δυναστεία των Σαφαβιδών, η οποία έκανε το Ιράν αυτοκρατορία πριν από 500 χρόνια, δείχνει πόσο εκτεταμένος είναι ο φόβος.

Το κράτος των Σαφαβιδών εκτεινόταν από την ανατολική Τουρκία ως το Αφγανιστάν και απαρτιζόταν κυρίως από το Ιράκ. Οι Σαφαβίδες, αρχικά αίρεση των Σούφι, έκαναν το Σιιτικό Ισλάμ θρησκεία του κράτους και εκδίωξαν ανελέητα τους σουνίτες. Μήπως ο Μπαγκντάντι και οι συνεργάτες του στο έγκλημα πιστεύουν ότι ένα Ιράν οπλισμένο με πυρηνικά όπλα θέλει να αποκαταστήσει την αυτοκρατορία των Σαφαβιδών; Τότε, δεν είναι περίεργο που οι τρομοκράτες της ISIS βομβαρδίζουν σιιτικά τζαμιά και σουνιτικά τεμένη με την ίδια ορμή.

Αντιμετωπίζοντας το φόβο
Αυτοί οι τρομοκράτες που διψούν για εξουσία συχνά τροφοδοτούνται από τις ανησυχίες των μειονοτήτων. Εκατόν εξήντα χρόνια πριν, οι Ταϊπίνγκ που εξεγέρθηκαν εναντίον της δυναστείας Τσινγκ, με παρόμοιες ηθικές ανησυχίες με εκείνες που έχει η ISIS, ήταν εξίσου βίαιοι και μέσα σε λίγους μήνες είχαν καταλάβει τη μισή νότια Κίνα, όπως έχει κάνει η ISIS στο Ιράκ. Η ηγεσία τους αποτελούνταν ως επί το πλείστον από μέλη της εμπόλεμης μειονότητας Χάκα. Και η εξέγερση απέτυχε, επειδή οι εξουσίες από τις διάφορες φατρίες και τις ομάδες συμφερόντων που εμπλέκονταν ήταν αντικρουόμενες.

Οι Χάκα σχημάτισαν επίσης, αρχικά, τη ραχοκοκαλιά του βάναυσου στρατού χωρικών του Μάο. Με την αλ-Κάιντα, οι Υεμενίτες μετανάστες στη Σαουδική Αραβία και τα μέλη της νότιας πακιστανικής φυλής Μπαλόχ έπαιξαν σημαντικό ρόλο. Οι Ταλιμπάν εξαρτώνται από τους Αφγανούς Παστούν. Η ISIS έλκει τους σουνίτες της Συρίας που είχαν καταπιεστεί επί δεκαετίες από τους Αλεβίτες, τους Ιρακινούς σουνίτες οι οποίοι φοβούνται τους Ιρακινούς σιίτες και τους νέους Πακιστανούς από τη Μεγάλη Βρετανία, οι οποίοι δεν έχουν καμία κοινωνική θέση και των οποίων οι γονείς εκδιώχθηκαν στην Ινδία.

Για την αντιμετώπιση όλων των φόβων που είναι προς όφελος του Μπαγκντάντι, ο περιορισμός του ιρανικού ατομικού προγράμματος είναι σημαντικός. Οι συμμαχίες πρέπει να διαλύσουν την αύρα της παντοδυναμίας του. Χωρίς προσεκτικά επιλεγμένες συμμαχίες με φυλές στην ευρύτερη περιοχή της Μεσοποταμίας και χωρίς τη συμμετοχή όλων των κρατών της περιοχής, η παράδοση όπλων στους Κούρδους θα αποδειχθεί αναποτελεσματική. Οι σουνιτικές ομάδες που απεχθάνονται την ISIS πρέπει να γνωρίζουν ότι δεν είναι μόνες. Ίσως μια αποφασιστική κοινή πολιτική από το Ριάντ, το Αμμάν και την Άγκυρα θα μπορούσε να επιτύχει κάτι τέτοιο. Θα μπορούσαν επίσης να ζητήσουν οικονομική βοήθεια. Ίσως να χρειάζονται πρόσθετες συγκεκριμένες στρατιωτικές ενέργειες για να εξασφαλιστεί η ασφάλεια των εν λόγω εταίρων.

Η Δύση θα πρέπει να εξετάσει το θέμα ρεαλιστικά. Κάθε δράση που απογυμνώνει τις αυταπάτες του Μπαγκντάντι για μεγαλεία είναι χρήσιμη. Αυτό που η Δύση θα πρέπει να αποφύγει με κάθε κόστος είναι να δείξει ότι προτιμά έναν περιφερειακό πληθυσμό έναντι ενός άλλου. Αυτό θα καταστήσει την πολιτική της συμμαχίας ανώφελη. Αλλά κάτι πρέπει να γίνει. Αν οι τρομοκράτες του Μπαγκντάντι συνεχίσουν να κατακτούν και να δολοφονούν απρόσκοπτα, το τίμημα της παρέμβασης θα είναι σαφώς υψηλότερο αργότερα. Εάν η Δύση δεν κάνει τίποτα, το Βερολίνο θα μετανιώνει για τη μέρα που δίστασε, ενώ έπρεπε να δράσει.

http://www.welt.de/debatte/kommentare/article131573830/Tricks-mit-denen-man-IS-Terroristen-besiegen-kann.html

Για εμάς είναι μια ιστορική στιγμή πένθους και πίκρας. Η καταστροφή της Σμύρνης το 1922 έχει εγγραφεί στο ελληνικό φαντασιακό ως μια δύσκολη και πονεμένη ιστορία. Για τους Τούρκους είναι μια ημέρα νίκης, καθώς στις 30 Αυγούστου γιορτάζουν την «Ημέρα της Νίκης».

Για τη συμπλήρωση των 92 χρόνων από εκείνη την μαύρη ημέρα, ο Ταγίπ Ερντογάν έξυσε πληγές που προκαλούν πόνο αλλά και οργή. Όπως γράφει η Σαμπάχα, στο μήνυμα του προς τους Τούρκους είπε πως «Εκείνη η νίκη συμβολίζει τη δύναμη του τουρκικού έθνους και την υπέρβαση των εμποδίων με το πνεύμα της αδελφοσύνης».

Επίσης συμπλήρωσε πως «Η 30η Αυγούστου είναι η ημέρα που οι τουρκικές δυνάμεις καθάρισαν την
περιοχή από τους εχθρούς. Δείξαμε πως είμαστε ισχυρό έθνος που δεν ξέφυγε από την πορεία του και δεν επιτρέπει σε κανέναν να το βλάψει. Χάρη σε αυτή την αποφασιστικότητα, τώρα έχουμε την υπερηφάνεια να ζούμε σε αυτή τη χώρα».

Ο Ερντογάν, ως νέος Πρόεδρος, προσερχόμενος την Πέμπτη στο Μαυσωλείο του Κεμάλ Ατατούρκ έγραψε στο βιβλίο επισκεπτών: «Μετά το θάνατό σσας, οι δεσμοί ανάμεσα στη δημοκρατία και το προεδρικό γραφείο έχουν αποδυναμωθεί.

Από τη μεριά του ο πρωθυπουργός της Τουρκίας, Αχμέτ Νταβούτογλου χαιρέτησε την 30η Αυγούστου λέγοντας πως «πήραμε έμπνευση από τους προγόνους μας και έχουμε θέσει ως στόχο να ζούμε ειρηνικά, χωρίς καμία διάκριση μεταξύ των πολιτών μας και να αποκαταστήσουμε την ειρήνη και τη δικαιοσύνη στην περιοχή μας. Εκείνη η ευλογημένη νίκη θα τονώσει την αποφασιστικότητά μας προς την κατεύθυνση της δικαιοσύνης και της ειρήνης»