Όχι άλλοι “χρήσιμοι” και “άβολοι” νεκροί

Η τραγωδία στην Ηλιούπολη, με τον θάνατο των δύο 17χρονων μαθητριών, συγκλονίζει κάθε άνθρωπο, κάθε γονιό, κάθε εκπαιδευτικό. Μπροστά σε ένα τόσο οδυνηρό γεγονός, το πρώτο και ουσιαστικότερο χρέος όλων μας είναι ο σεβασμός, η σιωπή και η έμπρακτη συμπαράσταση προς τις οικογένειες των κοριτσιών που βιώνουν έναν αδιανόητο πόνο. Εκφράζουμε τα ειλικρινή και βαθύτατα συλλυπητήριά μας στους οικείους των δύο μαθητριών και στεκόμαστε με ανθρώπινη ευαισθησία απέναντι στη δοκιμασία που περνούν.

Η κοινωνία οφείλει να σταθεί με ευθύνη απέναντι στα αδιέξοδα που βιώνουν οι νέοι άνθρωποι: στη μοναξιά, στην πίεση, στην ανασφάλεια, στην εξάντληση των οικογενειών, στην υποβάθμιση της δημόσιας παιδείας και στην απουσία ουσιαστικών δομών ψυχολογικής στήριξης. Αυτή είναι μια συζήτηση αναγκαία και βαθιά ανθρώπινη.

Εκείνο όμως που δεν μπορούμε να αποδεχτούμε είναι η πολιτική και επικοινωνιακή εκμετάλλευση της ανθρώπινης τραγωδίας. Τα τελευταία χρόνια παρακολουθούμε μια συστηματική εργαλειοποίηση του πόνου και του θανάτου, όπου κάθε τραγικό γεγονός μετατρέπεται επιλεκτικά σε πεδίο κομματικής αντιπαράθεσης, συνθημάτων και πολιτικής κερδοσκοπίας. Το είδαμε στα Τέμπη, το είδαμε στην υπόθεση της Βιολάντας, το βλέπουμε ξανά σήμερα.

Την ίδια στιγμή, οι ίδιοι κύκλοι που εμφανίζονται πρόθυμοι να υψώσουν σημαίες «ευαισθησίας» και «δικαιοσύνης» για ορισμένες τραγωδίες, επιλέγουν εκκωφαντική σιωπή για άλλες. Οι νεκροί της υπόθεση Marfin — εργαζόμενοι που κάηκαν ζωντανοί, ανάμεσά τους μια έγκυος γυναίκα — δεν έτυχαν ποτέ της ίδιας πολιτικής ή κοινωνικής «ευαισθησίας». Δεν έγιναν συνθήματα, δεν έγιναν πορείες μνήμης, δεν έγιναν εργαλείο καταγγελίας από όσους σήμερα εμφανίζονται ως αποκλειστικοί υπερασπιστές της ανθρώπινης ζωής.Η ανθρώπινη αξιοπρέπεια δεν μπορεί να μετριέται με πολιτικά φίλτρα. Ο πόνος δεν χωρίζεται σε «χρήσιμους» και «άβολους» νεκρούς. Όταν η κοινωνία επιλέγει ποιες τραγωδίες αξίζουν δημόσια συγκίνηση και ποιες θα ξεχαστούν, τότε χάνει το ηθικό της μέτρο.

Είναι προκλητικό μια ανθρώπινη τραγωδία να χρησιμοποιείται ως όχημα πολιτικής καταγγελίας απέναντι στο κράτος, στην οικονομία, στην εργασία, στην εκπαιδευτική πολιτική και συνολικά στην κοινωνική οργάνωση. Αντί να υπάρξει αυτοσυγκράτηση και σεβασμός, επιστρατεύονται συνθήματα περί «κρατικής βίας», «εργοδοτικής εκμετάλλευσης» και «ηθικής παρακμής», λες και ο ανθρώπινος ψυχισμός και οι δραματικές αποφάσεις εφήβων μπορούν να εξηγηθούν με πολιτικά φυλλάδια.

Απέναντι σε τέτοια γεγονότα, χρειάζεται λιγότερη υποκρισία και περισσότερη ουσία. Περισσότερη στήριξη στα παιδιά και στις οικογένειες, περισσότερη φροντίδα για τη δημόσια παιδεία και την ψυχική υγεία, περισσότερη αλήθεια και λιγότερη πολιτική εκμετάλλευση. Γιατί οι ζωές των παιδιών μας δεν μπορεί να αποτελούν υλικό για ιδεολογική κατανάλωση.

15/5/2025

ΔΑΚΕ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ Δ.Ε ΖΑΚΥΝΘΟΥ