Newsletter

Συμπληρώστε το e-mail σας και διαβάστε το καθημερινό newsletter από το dictyo.gr
  
  
  
E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Ένας Λίβυος δημοσιογράφος, ο οποίος επέκρινε τους τζιχαντιστές, δολοφονήθηκε τη Δευτέρα στη Βεγγάζη, μια πόλη η οποία αποτελεί προπύργιο των ισλαμιστικών ένοπλων οργανώσεων της ανατολικής Λιβύης, δήλωσε μια ιατρική πηγή στην περιοχή.
Ο Μέφτα Μπουζίντ, αρχισυντάκτης της εφημερίδας αλ Μπουρνίεκ, δολοφονήθηκε από άγνωστους στο κέντρο της πόλης. Δημοσιογράφος και πολιτικός αναλυτής, ο ίδιος, είχε αποκτήσει φήμη για τις σφοδρές επικρίσεις του εναντίον ισλαμιστικών οργανώσεων σε λιβυκά τηλεοπτικά κανάλια.
Σύμφωνα με έναν άνθρωπο ο οποίος τον γνώριζε καλά, οι επικρίσεις αυτές είχαν δώσει αφορμή να
διατυπωθούν επανειλημμένες απειλές κατά της ζωής του.

Σύμφωνα με την εφημερίδα αλ Ουάσατ, οι άγνωστοι δράστες της δολοφονίας πυροβόλησαν επανειλημμένα εναντίον του δημοσιογράφου, ο οποίος σκοτώθηκε επιτόπου. Δεν αναφέρθηκαν συλλήψεις.

Μετά την επανάσταση η οποία ανέτρεψε τον Μουάμαρ Καντάφι το 2011, η ανατολική περιοχή της Λιβύης, και ιδίως η μεγαλύτερη πόλη της, η Βεγγάζη, γνωρίζει μια σειρά επιθέσεων και δολοφονιών, ιδίως εναντίον στρατιωτικών, αστυνομικών και δικαστικών. Δεν αναλαμβάνει κανείς την ευθύνη για τις επιθέσεις αυτές, οι οποίες πάντως αποδίδονται συχνά από τις αρχές σε ισλαμιστές. 
Ο Μπουζίντ και η εφημερίδα του είχαν δηλώσει ανοιχτά ότι τάσσονται υπέρ της εκστρατείας που εξαπέλυσε τη 16η Μαΐου στη Βεγγάζη εναντίον ισλαμιστικών ομάδων ένας άλλοτε στρατηγός του Καντάφι ο οποίος στράφηκε εναντίον του, ο Χαλίφα Χάφταρ. Στις συγκρούσεις που έχουν ξεσπάσει μετά την ανακοίνωση αυτή έχουν σκοτωθεί τουλάχιστον 79 άνθρωποι.
protothema.gr
 
Νέες υπηρεσίες στους πολίτες θα προσφέρουν από την προσεχή Τρίτη, 27 Μαΐου, τα Κέντρα Εξυπηρέτησης Πολιτών (ΚΕΠ). Στο πλαίσιο της μείωσης της γραφειοκρατίας και της απλούστευσης των διαδικασιών, το Υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης ενισχύει και αναβαθμίζει τα ΚΕΠ, που έρχονται πλέον ακόμα πιο κοντά στον πολίτη και βελτιώνουν σημαντικά την καθημερινότητά του.
Συγκεκριμένα, μετά τη δημοσίευση των σχετικών Κοινών Υπουργικών Αποφάσεων σχετικά με την έναρξη νέων διαδικασιών μέσω των ΚΕΠ, οι πολίτες θα μπορούν να εξυπηρετούνται μέσω αυτών για τα ακόλουθα:
• Αίτηση για ένταξη στο κοινωνικό οικιακό τιμολόγιο ηλεκτρικής ενέργειας της ΔΕΗ
• Βεβαίωση αποδοχών συντάξεων ΙΚΑ – ΕΤΑΜ και πρώην ΤΑΠ – ΟΤΕ
• Αίτηση συμμετοχής στα προγράμματα Λογαριασμού Αγροτικής Εστίας (ΛΑΕ) αρμοδιότητας ΟΓΑ και διανομή των αντίστοιχων δελτίων, μέσω ενιαίου ηλεκτρονικού εντύπου αίτησης, για τις ακόλουθες παροχές (η υποβολή των αιτήσεων συμμετοχής των δικαιούχων θα ξεκινήσει στις 27
Μαΐου 2014 και θα διαρκέσει μέχρι και τις 20 Ιουνίου 2014):
α. Πρόγραμμα κοινωνικού τουρισμού
β. Πρόγραμμα ιαματικού τουρισμού
γ. Πρόγραμμα εκδρομών
δ. Πρόγραμμα δωρεάν παροχής βιβλίων
ε. Πρόγραμμα δωρεάν παροχής δελτίων εισιτηρίων θεάτρων
«Τα ΚΕΠ είναι ένας θεσμός καταξιωμένος στη συνείδηση της ελληνικής κοινωνίας. Στόχος μας είναι η εξυπηρέτηση των πολιτών να γίνεται για περισσότερες ακόμα υπηρεσίες, πιο γρήγορα και πιο αποτελεσματικά. Η online σύνδεση των ΚΕΠ με φορείς του Δημοσίου δίνει τη δυνατότητα σε πολίτες και επιχειρήσεις να έχουν βασικές υπηρεσίες με μία μόνο αίτηση, με μία μόνο επίσκεψη, γρήγορα και χωρίς ταλαιπωρία», δήλωσε σχετικά ο Υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης, Κυριάκος Μητσοτάκης.
Στη νέα εποχή για τα ΚΕΠ, οι πολίτες μπορούν ήδη να λαμβάνουν, απλά και άμεσα:
• Πιστοποιητικά Δημοτολογίου:
- Βεβαίωση οικογενειακής κατάστασης
- Βεβαίωση γέννησης
- Βεβαίωση ιθαγένειας
- Βεβαίωση οικογενειακής κατάστασης ειδικά για τον ΟΓΑ
• Φορολογική ενημερότητα των αρμόδιων ΔΟΥ
• Ασφαλιστική ενημερότητα και βεβαίωση οικοδομοτεχνικού έργου του ΙΚΑ
• Βεβαίωση αποδοχών συντάξεων και εκκαθαριστικό σημείωμα του ΝΑΤ
 
Ένας Λίβυος δημοσιογράφος, ο οποίος επέκρινε τους τζιχαντιστές, δολοφονήθηκε τη Δευτέρα στη Βεγγάζη, μια πόλη η οποία αποτελεί προπύργιο των ισλαμιστικών ένοπλων οργανώσεων της ανατολικής Λιβύης, δήλωσε μια ιατρική πηγή στην περιοχή.
Ο Μέφτα Μπουζίντ, αρχισυντάκτης της εφημερίδας αλ Μπουρνίεκ, δολοφονήθηκε από άγνωστους στο κέντρο της πόλης. Δημοσιογράφος και πολιτικός αναλυτής, ο ίδιος, είχε αποκτήσει φήμη για τις σφοδρές επικρίσεις του εναντίον ισλαμιστικών οργανώσεων σε λιβυκά τηλεοπτικά κανάλια.
Σύμφωνα με έναν άνθρωπο ο οποίος τον γνώριζε καλά, οι επικρίσεις αυτές είχαν δώσει αφορμή να
διατυπωθούν επανειλημμένες απειλές κατά της ζωής του.

Σύμφωνα με την εφημερίδα αλ Ουάσατ, οι άγνωστοι δράστες της δολοφονίας πυροβόλησαν επανειλημμένα εναντίον του δημοσιογράφου, ο οποίος σκοτώθηκε επιτόπου. Δεν αναφέρθηκαν συλλήψεις.

Μετά την επανάσταση η οποία ανέτρεψε τον Μουάμαρ Καντάφι το 2011, η ανατολική περιοχή της Λιβύης, και ιδίως η μεγαλύτερη πόλη της, η Βεγγάζη, γνωρίζει μια σειρά επιθέσεων και δολοφονιών, ιδίως εναντίον στρατιωτικών, αστυνομικών και δικαστικών. Δεν αναλαμβάνει κανείς την ευθύνη για τις επιθέσεις αυτές, οι οποίες πάντως αποδίδονται συχνά από τις αρχές σε ισλαμιστές. 
Ο Μπουζίντ και η εφημερίδα του είχαν δηλώσει ανοιχτά ότι τάσσονται υπέρ της εκστρατείας που εξαπέλυσε τη 16η Μαΐου στη Βεγγάζη εναντίον ισλαμιστικών ομάδων ένας άλλοτε στρατηγός του Καντάφι ο οποίος στράφηκε εναντίον του, ο Χαλίφα Χάφταρ. Στις συγκρούσεις που έχουν ξεσπάσει μετά την ανακοίνωση αυτή έχουν σκοτωθεί τουλάχιστον 79 άνθρωποι.
protothema.gr
 

KOMOTHNH03-25MAY2014Οι Ευρωεκλογές ολοκληρώθηκαν. Ο ΣΥΡΙΖΑ κατήγαγε μια νίκη, όχι βέβαια αυτή που επεδίωκε. Τα ελικόπτερα δεν θα έρθουν τελικά για να μαζέψουν την κυβέρνηση, παρά τον κρυφό πόθο πολλών. Η κυβέρνηση επιβίωσε της δοκιμασίας, με βαθιές πληγές. Άλλα κόμματα που είχαν καταστήσει τον... ψεκασμό ιδεολογία, καταποντίστηκαν. Η Χρυσή Αυγή είναι τρίτο κόμμα και αυτή τη φορά οι ψηφοφόροι του δεν μπορούν να υποστηρίξουν ότι δεν ήξεραν.
Ωστόσο, άλλο είναι, κατά την ταπεινή μας άποψη, το σημαντικότερο που αφήνουν πίσω τους οι Ευρωεκλογές του 2014. Στη Θράκη, όπως δυστυχώς το «defence-point.gr» είχε προβλέψει, πολύ πριν από όλους όσοι σήμερα χύνουν κροκοδείλια δάκρια, το κόμμα των τουρκόφρονων DEB, με το οποίο, επαναλαμβάνουμε, συνεργάζονταν και «μακεδόνες», θριάμβευσε στη Ξάνθη και ειδικά στη Ροδόπη, συγκεντρώνοντας ποσοστά της τάξης του 20 και του 40%, περίπου, αντίστοιχα.
Η Τουρκία είχε δείξει, αμέσως μετά την προσάρτηση της Κριμαίας από τη Ρωσία, ότι σκόπευε να
εκμεταλλευτεί στο έπακρο το δημιουργηθέν διεθνές προηγούμενο. Στην Ελλάδα όμως η ρομαντική, για να το θέσουμε κόσμια, κοινή γνώμη, στήριζε τα «ρωσικά δίκαια», προβάλλοντας θρύλους περί του «καλού» Ξανθού Γένους, έναντι της «κακής» Δύσης, κατηγορώντας παράλληλα, όσους εξέφραζαν ακριβώς αυτόν τον προβληματισμό, που δυστυχώς επιβεβαιώθηκε, περίπου ως προδότες. Κι εξακολουθούν να παριστάνουν ότι δεν αντιλαμβάνονται (βλ. http://www.defence-point.gr/news/?p=98416, «Τουρκία: Άρχισε η εκμετάλλευση της Κριμαίας στη Θράκη...»).
Και ναι μεν για τη Ρωσία η προσάρτηση της Κριμαίας ήταν μια άκρως ευχάριστη εξέλιξη, για την Ελλάδα όμως δεν ήταν και δεν θα μπορούσε να είναι, όπως δεν ήταν ευχάριστη και η περίπτωση του Κοσόβου, την οποία όμως η Τουρκία, δεν ήταν σε θέση, το ίδιο εύκολα να εκμεταλλευτεί. Παρόλα ταύτα, από τότε ορισμένοι προειδοποιούσαν για την τουρκική επιθυμία «κοσοβοποίησης» της Θράκης.
Το ζήτημα, σε κάθε περίπτωση πλέον, είναι το πώς η Τουρκία θα επιχειρήσει, γιατί σίγουρα θα το επιχειρήσει, να εκμεταλλευτεί το γεγονός και με ποιους τρόπους η Ελλάδα θα πρέπει να αντιδράσει. Επί του προκειμένου, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, επιβάλλεται να υπάρξει εθνική συναίνεση, όλων των πολιτικών δυνάμεων, την οποία όμως, δυστυχώς, δεν θεωρούμε πιθανή, όπως αποδεικνύει η ρητορική των αθηνοκεντρικών κομμάτων, τα οποία εξακολουθούν να κατηγορούν εκάτερα ως «προδοτικά» και «λαϊκιστικά».
Το μήνυμα των Ευρωεκλογών, κατά την άποψή μας, δεν είναι οι τρεις περίπου ποσοστιαίες μονάδες της διαφοράς μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ. Το παιχνίδι πια παίζεται αλλού και δεν είναι διόλου εύκολο και ευχάριστο για την Ελλάδα μας. Γιατί η Ελλάδα είναι όλων μας και για τους νουνεχείς δεν υπάρχουν λιγότερο οι περισσότερο Έλληνες, ούτε καν μεταξύ των πολιτικών.
Αντί λοιπόν οι διάφοροι ηγέτες και ηγετίσκοι να ερίζουν και να καταφεύγουν σε ανέξοδες και ανόητες μεγαλοστομίες, καλό θα είναι να κάτσουν όλοι μαζί και να αναλύσουν, κατ' αρχήν, τη σημασία του γεγονότος και κατόπιν να βρουν τον προσφορότερο τρόπο αναστροφής της κατάστασης, ΑΜΕΣΑ.
Στην Αθήνα ίσως υπάρχει ακόμα χρόνος για πολιτικάντικα παιχνίδια. Στη Θράκη όχι. Η Θράκη, αν θέλουμε να είναι κομμάτι της Ελλάδας, όπως πρέπει να είναι, βάσει της Ιστορίας της και του πολιτισμού της, πρέπει να βοηθηθεί σήμερα, γιατί αύριο, ίσως να είναι πολύ αργά. Τι μπορούμε να περιμένουμε άραγε από φαιδρά πολιτικά πρόσωπα που δεν ξέρουν πώς να συνεργαστούν με τον οποιονδήποτε; Θα παραμείνουμε λοιπόν αυτοκαταστροφικοί;
 Του Παντελή Καρύκα
(mignatiou)
 
cb814f6646368a9340b7ed30aa1a9ed7_XLΔιαφορά 3,87% ανάμεσα στο πρώτο και στο δεύτερο κόμμα ανέδειξαν οι ευρωεκλογές της 25ης Μαΐου στη χώρα μας.
Αναλυτικά τα κόμματα που εκλέγουν ευρωβουλευτές, με καταμετρημένο το 100% των ψήφων έλαβαν τα εξής ποσοστά :
ΣΥΡΙΖΑ 26,58%
Νέα Δημοκρατία 22, 71%
Χρυσή Αυγή 9,40%
Ελιά 8,02%
Ποτάμι 6,60%
ΚΚΕ 6,09%
Ανεξάρτητοι Έλληνες 3,46%
Εξάλλου, με καταμετρημένο το 30,60% των σταυρών προτίμησης οι υποψήφιοι ευρωβουλευτές των
προαναφερθέντων κομμάτων λαμβάνουν (με έντονα γράμματα, όσοι εκλέγονται):
syriza
nd
xa
elia
potami
kke
anel
 
 
Πχ. ο Υποψήφιος αντιπεριφερειάρχης, Νότιου Τομέα, της Ρένας Δούρου: Καπάταης Χρήστος... δεν έχει ξανακυβερνήσει και είναι η πρώτη του φορά με την αριστερά:






 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Απολαύστε λοιπόν τον ΠΑΣΟΚο επειδή η αριστερά της Δούρου δεν έχει κυβερνήσει ποτέ...

 

 
Τι λέει η Συγγρού για δήμους και περιφέρειες;

Η φράση που επαναλαμβάνεται στη Συγγρού για τα αποτελέσματα των αυτοδιοικητικών εκλογών είναι "νίκησε η αυτοδιοίκηση". Η Νέα Δημοκρατία κέρδισε...
7 περιφέρειες από τις 13 και αν συνυπολογιστεί και η Κεντρική Μακεδονία με τον Απόστολο Τζιτζικώστα τότε ουσιαστικά επικράτησε συνολικά σε 8 ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ μόνο σε 2. Όσον αφορά τις πρωτεύουσες νομών η Νέα Δημοκρατία στήριξε 26 εκλεγμένους δημάρχους ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ μόνο 6. Στο λεκανοπέδιο από τους 66 δήμους η Συγγρού επικράτησε σε 29 δήμους και η Κουμουνδούρου σε 11. Στη Θεσσαλονίκη η Νέα Δημοκρατία κέρδισε 9 δήμους από τους 14 και ο ΣΥΡΙΖΑ κανέναν ενώ η Συγγρού επικράτησε και σε άλλους δήμους όπως το Αγρίνιο μετά από 40 χρόνια, η Νάουσα, η Θήβα και άλλες περιοχές που έχουν ειδικό βάρος.
 
 
Τα παρακάτω τα γράφουν οι ΠΑΣΟΚο-αριστεράντζες του iefimerida.gr οπότε μούφα είναι... Τα βάζω όμως γιατί οι ΝΔίτες σαν γνωστοί πανικόβλητοι μπορεί να πήραν χθες κανα μήνυμα του στύλ: "Ο λαός θέλει περισσότερο ΠΑΣΟΚ"... οπότε αν κατάλαβαν αυτό, οι μέρες τους θα είναι λίγες ακόμα... Ο πρωθυπουργός και το επιτελείο του επεξεργάζονται μία σειρά από πολιτικές κινήσεις για να ανατρέψουν το δυσμενές κλίμα που προέκυψε από τις ευρωεκλογές και τις αυτοδιοικητικές εκλογές και να προχωρήσουν σε φιλολαϊκά μέτρα, ενόψει των επόμενων βουλευτικών εκλογών.Ποιοι θα φύγουν από την κυβέρνησηΗ πρώτη κίνηση που εξετάζεται είναι ο ευρύς ανασχηματισμός, Πρόσωπα που προκάλεσαν με τη συμπεριφορά τους ή δυσαρέστησαν με τις επιλογές τους μεγάλα στρώματα της ελληνικής κοινωνίας θα αποχωρήσουν από την κυβέρνηση.Δύσκολο να πάρει τη θέση Στουρνάρα ο Παπασταύρου
Ο Γιάννης Στουρνάρας ετοιμάζεται ήδη να εγκαταλείψει το υπουργείο Οικονομικών. Τη θέση του ετοιμαζόταν να αναλάβει ο Σταύρος Παπασταύρου, στενός συνεργάτης του Αντώνη Σαμαρά. Ωστόσο, το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών και το μήνυμα που έστειλαν οι Ελληνες πολίτες δεν διευκολύνει αυτή την τοποθέτηση αφού, σύμφωνα με πηγές του Μεγάρου Μαξίμου, «πρέπει να μπει υπουργός Οικονομικών κάποιος με πολιτικό προφίλ και απήχηση στην κοινωνία». Ενα από το ονόματα που κυκλοφορούσαν σήμερα για το υπουργείο Οικονομικών είναι αυτό του Χρύσανθου Λαζαρίδη.Τι θα γίνει με την Τράπεζα της Ελλάδος
Δύσκολο θα είναι επίσης να αναλάβει ο Γιάννης Στουρνάρας την Τράπεζα της Ελλάδας, όπως είχε προσχεδιαστεί από τον Πρωθυπουργό το προηγούμενο διάστημα. Σε σημερινές του δηλώσεις, μετά τη συνάντησή του με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ο Αλέξης Τσίπρας προειδοποίησε τον Αντώνη Σαμαρά, ότι δεν νομιμοποιείται να διορίσει νέο διοικητή στην ΤτΕ, εννοώντας ότι δεν μπορεί εκεί να τοποθετήσει τον Γιάννη Στουρνάρα.Στελέχη της Ελιάς και της ΔΗΜΑΡ στην κυβέρνηση
Πληροφορίες αναφέρουν ότι ο Αντώνης Σαμαράς θα κάνει διπλό άνοιγμα στον ανασχηματισμό που έρχεται. Θα τοποθετήσει περισσότερα στελέχη της Ελιάς στην κυβέρνηση, όπως άφησε ήδη να εννοηθεί σε δηλώσεις του ο Ευάγγελος Βενιζέλος. Τα ονόματα που ακούγονται ήδη ότι θα υπουργοποιηθούν από την Ελιά είναι ο Ανδρέας Λοβέρδος και ο Οδυσσέας Κωνσταντινόπουλος.
Αναμένεται επίσης να γίνει πρόταση σε βουλευτές της ΔΗΜΑΡ να μπουν στην κυβέρνηση, με πρωτοβουλία του Ευάγγελου Βενιζέλου. Πρόσωπα όπως ο Γρηγόρης Ψαριανός, ο Σπύρος Λυκούδης, ο Βασίλης Οικονόμου αναμένεται να δεχθούν πρόταση να συμμετάσχουν στην κυβέρνηση.
Από τον χώρο της ΝΔ, πληροφορίες αναφέρουν ότι από την κυβέρνηση αναμένεται να αποχωρήσει ο Αδωνις Γεωργιάδης και να εισέλθει ο Αρης Σπηλιωτόπουλος, ο οποίος έχασε τη βουλευτική του έδρα όταν μπήκε υποψήφιος δήμαρχος Αθηναίων.
Πάντως η αίσθηση που υπάρχει στο κυβερνητικό επιτελείο είναι ότι οι επόμενες κινήσεις θα γίνουν σε συνεργασία με τον κ. Βαγγέλη Βενιζέλο ο οποίος αν και έχασε περί το 30% της εκλογικής του απήχησης σε σχέση με τις βουλευτικές του 2012 νιώθει «θριαμβευτής» επειδή δεν κατέρρευσε εντελώς το κόμμα του. Εντονος προβληματισμός επικρατεί στο Μέγαρο Μαξίμου από το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών και των αυτοδιοικητικών εκλογών.Τι πιστεύει ο πρωθυπουργός για το αποτέλεσμα
Ο πρωθυπουργός θεωρεί ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κέρδισε αφού το εκλογικό αποτέλεσμα δεν σηματοδοτεί ανατροπή της κυβέρνησης. Από την άλλη οι τρεις μονάδες διαφορά συνιστούν ήττα της ΝΔ.
Ο κ. Σαμαράς στη δήλωση του από το Μέγαρο Μαξίμου έδειξε ότι πήρε το μήνυμα των πολιτών. Είπε χαρακτηριστικά: «Ξέρω ότι περάσαμε δύο δύσκολα χρόνια. Γύρισα όλη την Ελλάδα. Άκουσα τους πολίτες προσεκτικά. Γνωρίζω τα προβλήματά τους. Γνωρίζω τι και πώς πρέπει να αλλάξει. Και θα προχωρήσουμε γρήγορα. Όσο γίνεται πιο γρήγορα».Αμφισβητούν τις επιλογές του πρωθυπουργού
Το εσωκομματικό κλίμα στη ΝΔ είναι βαρύ, αφού πολλά πρωτοκλασάτα στελέχη αμφισβητούν τις επιλογές προσώπων που καταπόντισαν τα ποσοστά στις αυτοδιοικητικές εκλογές. Η επιλογή του Γιάννη Ιωαννίδη στην περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, του Αρη Σπηλιωτόπουλου στον δήμο Αθήνας αλλά και τοπικές ήττες, όπως η επικράτηση του ανεξάρτητου Νίκου Σταυρογιάννη στον δήμο Λαμίας, ενάντια στον κομματικό υποψήφιο και προστατευόμενο του Χρήστου Σταϊκούρα Γιώργο Κοτρωνιά, έφεραν γκρίνια στο εσωτερικό του κόμματος. Πολλοί αμφισβητούν ακόμη και τον ίδιο τον Πρωθυπουργό, όπως φάνηκε από τη χθεσινοβραδινή δήλωση του Κυριάκου Μητσοτάκη ο οποίος χαρακτήρισε «ήττα της ΝΔ» το αποτέλεσμα στις ευρωεκλογές. iefimerida.gr

 

Για το Δελτίο Τύπου πατήστε εδώ.
“Συνολικά υπάρχουν στην Τράπεζα Θεμάτων Διαβαθμισμένης Δυσκολίας 9.042 διαφορετικά αρχεία θεμάτων για όλα τα εξεταζόμενα μαθήματα σε όλους τους τύπους Λυκείων και έχουν ακριβώς τη μορφή με την οποία θα τεθούν στις εξετάσεις”
Ολα τα Θέματα : http://exams-repo.cti.gr/

 

 

Ένωση Ελλήνων Φυσικών
Αθήνα  26/5/2014
Δελτίο Τύπου
Είναι γεγονός η δημιουργία Τράπεζας Θεμάτων Φυσικής για Α΄Λυκείου από την Ε.Ε.Φ
Η Ένωση Ελλήνων Φυσικών,με ευαισθησία προς τους μαθητές και ευθύνη προς τους συναδέλφους εκπαιδευτικούς,αναρτά από σήμερα 19/05/2014 ενδεικτικές ερωτήσεις και ασκήσεις Φυσικής Α΄ Λυκείου για τις προαγωγικές εξετάσεις Ιουνίου.
Τα θέματα αυτά διαμορφώθηκαν μετά από κοπιώδη προσπάθεια και ομαδική συνεργασία μελών της Ένωσης Ελλήνων Φυσικών,έχουν συγγραφεί σύμφωνα με τις προδιαγραφές που έχουν τεθεί από το ΙΕΠ, καλύπτουν όλη την εξεταστέα ύλη, αφορούν και τα τέσσερα θέματα και είναι ταξινομημένα ανά

θέμα.
Το σύνολο των ερωτήσεων και ασκήσεων που προσφέρονται στην προσπάθεια στήριξης και καλής προετοιμασίας των μαθητών ξεπερνούν τις 300.
Η Ένωση Ελλήνων Φυσικών μέσα από τη μακρόχρονη επιστημονική και παιδαγωγική της συνεισφορά στην ελληνική κοινωνία, βρέθηκε πολλές φορές στο πλευρό των μαθητών και εκπαιδευτικών της χώρας μας και λειτούργησε καινοτομικά. Το ίδιο συμβαίνει και τώρα όπως θα συμβεί και μελλοντικά.
Η Ένωση Ελλήνων Φυσικών μέσα από διεξοδική επεξεργασία και συζήτηση έχει διαμορφωμένες απόψεις για τη φιλοσοφία και το περιεχόμενο που πρέπει να έχει μια τράπεζα θεμάτων. Ως επιστημονικός σύλλογος εγνωσμένου κύρους θεωρούμε αυτονόητο και απαραίτητο το να κατατεθούν και να ληφθούν υπόψη οι απόψεις μας.
Η Ένωση Ελλήνων Φυσικών απευθύνει κάλεσμα προς όλα τα μέλη της που εμπλέκονται με τη διδασκαλία της φυσικής στην εκπαίδευση να εμπλουτίσουν αυτό το υλικό, στέλνοντας ερωτήσεις ή ασκήσεις ή οποιαδήποτε άλλη πρωτοπόρα πρόταση. Για τις ερωτήσεις και ασκήσεις που θα αναρτώνται θα γίνεται αναφορά του ονόματος των δημιουργών τους. Περιμένουμε τις προτάσεις όλων σας…τώρα ξεκινάμε!
Κάθε πρόταση,ιδέα και πρωτοπόρα σκέψη από συναδέλφους είναι δεκτή από την επιστημονική ομάδα και θα αναρτάται.
Τα links για να μπορέσει κάποιος να δει / κατεβάσει τις εκφωνήσεις των θεμάτων είναι:
themataFisikis_ThemaA.pdf
themataFisikis_ThemaB.pdf
themataFisikis_ThemaC.pdf
themataFisikis_ThemaD.pdf
Σύντομα θα αναρτηθούν και λύσεις.

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ–ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ
ΑΛΕΞΑΚΗΣ ΝΙΚΟΣ,ΜΑΡΑΓΚΑΚΗΣ ΜΑΝΩΛΗΣ
ΑΣΛΑΝΙΔΗΣ ΑΡΗΣ,ΠΛΑΤΑ ΒΙΒΗ
ΒΑΒΑΡΙΝΗ ΜΑΡΙΑ,ΣΑΒΑΚΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ
ΚΑΡΔΑΡΑΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ,ΣΑΜΠΡΑΚΟΣ ΜΕΝΕΛΑΟΣ,ΧΑΤΖΗΙΩΑΚΕΙΜΙΔΗΣ ΑΝΕΣΤΗΣ
πηγή: ΕΕΦ
ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΗΣ:ΜΙΧΑΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ
ΤΗΛ:6930852051
MAIL: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ
ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ,ΤΡΙΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ
ΖΗΣΗ ΔΗΜΗΤΡΑ,ΧΑΤΖΗΕΥΣΤΑΘΙΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΣ
ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ,ΦΟΥΝΤΟΥΚΙΔΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ
ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ ΜΙΧΑΛΗΣ,ΝΤΙΓΚΜΠΑΣΑΝΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ
ΡΑΠΤΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ,ΔΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ
ΣΑΜΑΡΑΣ ΣΤΑΥΡΟΣ,ΣΚΟΡΔΑΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ
ΧΑΤΖΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ,ΛΥΣΣΑΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ
 
 
 
 
 
 
Δόθηκαν τα θέματα στην Τράπεζα Θεμάτων της Α' ΛυκείουΔόθηκαν στο διαδίκτυο, λίγο μετά τις 10:30 της Δευτέρας 26 Μαΐου, τα θέματα της Τράπεζας Θεμάτων για κάθε τύπο Λυκείου.
Εκπαιδευτικοί, γονείς και μαθητές μπορούν να τα κατεβάσουν στον υπολογιστή τους από τους ακόλουθους συνδέσμους.


Τα θέματα είναι κατηγοριοποιημένα ανά: α) Τύπο Λυκείου, β) Τάξη και γ) Μάθημα.


Σε κάθε τύπο Λυκείου και Τάξη, επιλέγοντας ένα συγκεκριμένο μάθημα, εμφανίζονται σε λίστα τα
θέματα, με την κωδική τους ονομασία και το αρχείο τύπου .PDF που τα συνοδεύει. Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να τα προβάλουν στην οθόνη ή/και να τα μεταφορτώσουν στον υπολογιστή τους.
Η πρώτη προβαλλόμενη καταχώριση σε κάθε μάθημα, είναι ένα συμπιεσμένο αρχείο το οποίο περιέχει το σύνολο των θεμάτων, ώστε οι ενδιαφερόμενοι να μπορούν να τα μεταφορτώσουν μαζικά στον υπολογιστή τους.
Τα θέματα εμφανίζονται ακριβώς στη μορφή με την οποία θα τεθούν στις εξετάσεις.


Όσα θέλετε να γνωρίζετε για τις εξετάσεις της Α' Λυκείου


Συγκεκριμένα:


Σε κάποια μαθήματα, λόγω της φυσιογνωμίας τους ή λόγω του προβλεπόμενου από τη νομοθεσία τρόπου διαμόρφωσης των θεμάτων των εξετάσεων, το σύνολο των θεμάτων που θα τεθούν από την ΤΘΔΔ (το 50% των θεμάτων της εξέτασης) περιλαμβάνεται στο ίδιο αρχείο PDF (σε μορφή διαγωνίσματος) ενώ σε κάποια άλλα μαθήματα τα δύο θέματα βρίσκονται σε διαφορετικά PDF αρχεία. Επιπλέον, oι ειδικοί τύποι Γενικών Λυκείων (Καλλιτεχνικά, Εκκλησιαστικά και Μουσικά), εφόσον δεν υπάρχει ειδική διάταξη καθορισμού της εξεταστέας ύλης των μαθημάτων που εξετάζονται με την Τράπεζα Θεμάτων Διαβαθμισμένης Δυσκολίας, αντλούν θέματα από την τράπεζα θεμάτων του ΓΕΛ ή του ΕΠΑΛ (π.χ. το Μουσικό Λύκειο, στην Αρχαία Ελληνική Γλώσσα και Γραμματεία, αντλεί θέματα από το Γενικό Λύκειο).
Ακολούθως, παρουσιάζεται πληροφορίες για την Τράπεζα Θεμάτων, όπως προκύπτουν τόσο μέσα από τα άρθρα του news.gr καθώς και από τα έγγραφα του Υπουργείου Παιδείας.

1. Αριθμός
θεμάτων

Ο αριθμός θεμάτων δεν είναι σταθερός για κάθε μάθημα καθώς θα κυμαίνεται από 250 έως και 500.


2. Ξεχωριστή Τράπεζα Θεμάτων

Για κάθε τύπο Λυκείου: α) ημερήσιο γενικό, β) εσπερινό γενικό, γ) ημερήσιο επαγγελματικό και δ) εσπερινό επαγγελματικό λειτουργεί ξεχωριστή Τράπεζα Θεμάτων.

3. Μαθήματα που τα θέματα θα τεθούν από τους διδάσκοντες

Όλα τα θέματα για τα μαθήματα επιλογής της Α΄ τάξης Ημερησίου (ΓΕΛ και ΕΠΑΛ) και Β΄ τάξεων Εσπερινού Γενικού Λυκείου: Εφαρμογές Πληροφορικής, Γεωλογία & Διαχείριση Φυσικών Πόρων, Ελληνικός και Ευρωπαϊκός Πολιτισμός και Καλλιτεχνική Παιδεία, για το ειδικό μάθημα επιλογής των Θρησκευτικών που διδάσκεται σύμφωνα με το δόγμα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, καθώς και για όλα τα μουσικά μαθήματα των Μουσικών Λυκείων, και για τα μαθήματα κατευθύνσεων των Καλλιτεχνικών σχολείων ορίζονται από τον οικείο διδάσκοντα ή τους διδάσκοντες.

4. Σε ποια Λύκεια δεν εφαρμόζεται η Τράπεζα Θεμάτων

 Για το σχολικό έτος 2013-2014 δεν εφαρμόζεται η τράπεζα θεμάτων κατά τις προαγωγικές και απολυτήριες εξετάσεις για τους μαθητές: των Εκκλησιαστικών Λυκείων στα υποχρεωτικά μαθήματα ειδικότητας, των Λυκείων Ειδικής Αγωγής, όσους φοιτούν σε λύκεια Μειονοτικών σχολείων και Ιεροδιδασκαλείων και σε ελληνικά λύκεια του εξωτερικού καθώς και για τους ρωμαιοκαθολικούς μαθητές που φοιτούν σε λύκεια στα οποία διδάσκεται το ρωμαιοκαθολικό δόγμα στο εξεταζόμενο μάθημα των θρησκευτικών.
Η εφαρμογή της τράπεζας θεμάτων δύναται να επεκτείνεται και στα ανωτέρω σχολεία με σχετική απόφαση του Υπουργού Παιδείας και Θρησκευμάτων, ύστερα από σχετική εισήγηση του Ι.Ε.Π. και γνώμη του Συντονιστή Μειονοτικών σχολείων και Ιεροδιδασκαλείων Εκπαίδευσης ή του αρμόδιου Συντονιστή σχολείων του εξωτερικού αντίστοιχα. Επίσης, δεν εφαρμόζεται η τράπεζα θεμάτων στα Ειδικά Επαγγελματικά Λύκεια.

5. Η
κλήρωση των θεμάτων

 Την ημέρα των εξετάσεων κατά συγκεκριμένο μάθημα και λύκειο, ο Διευθυντής και ο οικείος ή οι οικείοι διδάσκοντες με τη χρήση των κωδικών που διαθέτει το σχολείο για την είσοδο στο πληροφοριακό σύστημα myschool, θα κληρώνουν (δύο ώρες προ της ενάρξεως της εξέτασης για όλα τα άλλα μαθήματα και τρεις ώρες για τα μαθήματα των Ξένων Γλωσσών, της Ελληνικής Γλώσσας, της Λογοτεχνίας και των Αρχαίων Ελληνικών) με απόλυτη τυχαιότητα, το 50% των θεμάτων που θα εξετασθούν οι μαθητές στην εξέταση του συγκεκριμένου μαθήματος που θα ακολουθήσει. 
Λαμβάνεται μέριμνα ώστε τα τελευταία αυτά μαθήματα να εξετάζονται τη δεύτερη πρωινή βάρδια για τα σχολεία που λειτουργούν πρωί.

6. Επανακλήρωση
μόνο για το 2013-14

Εξαιρετικά και μόνο για το διδακτικό έτος 2013-2014, σε περίπτωση που διαπιστωθεί ότι θέμα ή θέματα που κληρώθηκαν δεν είχαν διδαχθεί στο συγκεκριμένο σχολείο για απόλυτα αιτιολογημένους λόγους, είναι δυνατή και δεύτερη κλήρωση θεμάτων υπό την προϋπόθεση ότι έχει συνταχθεί προηγουμένως σχετικό πρακτικό στο οποίο αναγράφονται οι λόγοι που δικαιολογούν τη δεύτερη αυτή κλήρωση. Η αιτιολόγηση που περιλαμβάνεται στο πρακτικό συμπληρώνεται στο σχετικό πεδίο που θα υπάρχει στο σύστημα κληρώσεων κατά τη διαδικασία 2ης κλήρωσης.
Αντίγραφο του πρακτικού αυτού διαβιβάζεται αυθημερόν ηλεκτρονικά στην οικεία Διεύθυνση Δ.Ε.

7. Επιλογή θεμάτων σε περίπτωση επανακλήρωσης

Οι διδάσκοντες στην περίπτωση και δεύτερης ως άνω κλήρωσης έχουν τη δυνατότητα να δώσουν για εξέταση στους μαθητές τους τα θέματα της δεύτερης κλήρωσης ή ένα θέμα από την πρώτη και ένα από τη δεύτερη κλήρωση.

8. Σε ποια μαθήματα δεν επιτρέπεται η επανακλήρωση

Δεν επιτρέπεται η επανακλήρωση στα μαθήματα των Ξένων Γλωσσών, της Ελληνικής Γλώσσας και της Λογοτεχνίας

9. Εάν υπάρξουν τεχνικά προβλήματα

Σε περίπτωση που για τεχνικούς λόγους σε κάποιο λύκειο δεν καταστεί δυνατή η κλήρωση των θεμάτων, ενημερώνεται ο οικείος Διευθυντής Εκπαίδευσης και η σχετική κλήρωση πραγματοποιείται στο επίπεδο της Διεύθυνσης. Τα θέματα αποστέλλονται στο σχολείο με τον προσφορότερο τρόπο.

10. Αναβολή προγραμματισμένης εξέτασης

Σε περίπτωση αναβολής προγραμματισμένης εξέτασης για οποιονδήποτε λόγο ή σε περίπτωση εξέτασης μαθητών που για λόγους ασθένειας δεν προσήλθαν στις προγραμματισμένες εξετάσεις ενημερώνεται σχετικά η οικεία Διεύθυνση Δ.Ε. και καθορίζεται από το σχολείο νέα ημερομηνία εξέτασης για την οποία ενημερώνεται το Ι.Ε.Π. και ο Διόφαντος.

11. Κατατακτήριες
εξετάσεις

Στις προβλεπόμενες από τις ισχύουσες διατάξεις κατατακτήριες εξετάσεις όλα τα θέματα καταρτίζονται από τον οικείο διδάσκοντα.

12. Επαναληπτικές εξετάσεις Σεπτεμβρίου

 
Στις επαναληπτικές εξετάσεις Σεπτεμβρίου οι μαθητές λαμβάνουν θέματα από την Τράπεζα Θεμάτων όπως και στις εξετάσεις Ιουνίου.
Καλόγηρος Βασίλειος
news.gr

 

 
 
Πανελλαδικές εξετάσεις: Συμβουλές για τη Νεοελληνική ΓλώσσαΟι Πανελλαδικές εξετάσεις ξεκινούν την Τετάρτη 28 Μαΐου με το μάθημα της Νεοελληνικής Γλώσσας.
Η Έκθεση είναι ένα μάθημα, το οποίο έχει υψηλό ποσοστό θεωρητικής γνώσης και χρειάζεται επάρκεια στη γλώσσα και την έκφραση, ενώ οι βαθμοί είναι πολύ πιο σχετικοί, σε σύγκριση με άλλα μαθήματα, όπου τα αποτελέσματα και το πώς τα πήγε κάθε υποψήφιος είναι "μετρημένα κουκιά".
Στόχος του Φροντιστηρίου Σύγχρονο είναι να έχετε την καλύτερη δυνατή επίδοση.
Στην προσπάθεια μας να βοηθήσουμε, σας εφιστούμε την προσοχή στα ακόλουθα, όταν βρεθείτε μέσα στην αίθουσα, με το έντυπο των θεμάτων στο χέρι:
  • Πρώτα από όλα, διαχειριστείτε το άγχος σας. Σκεφτείτε ότι όλο το χρόνο προετοιμαστήκατε για την στιγμή αυτή και ότι μπορείτε να τα καταφέρετε.
  • Δώστε ιδιαίτερη προσοχή στην κατανομή του χρόνου σας. Η ανάγνωση του κειμένου και η περιληπτική απόδοση του δεν πρέπει να ξεπεράσει τη μία ώρα. Η απάντηση των ασκήσεων της δεύτερης ενότητας καλό είναι να διαρκέσει τριάντα έως σαράντα πέντε λεπτά. Η επεξεργασία του θέματος της έκθεσης και η ανάπτυξη του δεν πρέπει να γίνει σε λιγότερο από μία ώρα. Βέβαια, καλύτερο είναι να έχετε στη διάθεση σας για την συγγραφή της, περίπου μιάμιση ώρα.
  • Κατά την διαδικασία περιληπτικής απόδοσης του κειμένου, διαβάστε το μια φορά ολόκληρο για να εντοπίσετε το νοηματικό του κέντρο. Στη συνέχεια ξαναδιαβάστε μία – μία τις παραγράφους του, εντοπίζοντας την κύρια ιδέα τους αλλά και τις δευτερεύουσες/βασικές που την στηρίζουν. Κατά την σύνταξη της περίληψης, αποφύγετε την διατύπωση προσωπικών σχολίων, την αντιγραφή λέξεων ή/και φράσεων του κειμένου και την υπέρβαση του ορίου λέξεων. Μια απόκλιση δέκα λέξεων από αυτό, είναι επιτρεπτή. Προσοχή να υπάρχει συνοχή στο περιληπτικό κείμενο σας.
  • Αν σας ζητηθεί να αναπτύξετε μία φράση του κειμένου, σε μία παράγραφο, φροντίστε να κάνετε ένα πρόχειρο σχεδιάγραμμα των βασικών ιδεών που θα θίξετε, έτσι ώστε η συγγραφή της να είναι ευκολότερη. Αναδιατυπώστε στην αρχή την θέση που πρέπει να αναπτύξετε, με προσωπικό ύφος και στη συνέχεια προχωρήστε στην επιχειρηματολογία / ανάλυση. Καλό είναι να θέσετε και κατακλείδα. Αν σας ζητηθεί να ακολουθήσετε συγκεκριμένο τρόπο ανάπτυξης της παραγράφου (πχ παραδείγματα ή αιτιολόγηση κλπ) είναι υποχρεωτικό να το πράξετε.   
  • Αν, αντί για ανάπτυξη μιας φράσης του κειμένου, σας ζητηθεί ανασκευή της, παρουσιάστε την λογική αδυναμία αυτής της θέσης και διατυπώστε επιχειρήματα που την αντικρούουν.
      
  • Διαβάστε προσεκτικά κάθε άσκηση που έχει διατυπωθεί, έτσι ώστε να απαντήσετε σε κάθε σκέλος της και να αποφύγετε λανθασμένες απαντήσεις από αμέλεια ή παρανόηση. Κάντε έλεγχο σε κάθε τι που γράφετε, διορθώνοντας τόσο τα λάθη περιεχομένου, όσο και λάθη έκφρασης και ορθογραφίας.
  • Όταν φθάσετε στο τρίτο σκέλος της εξέτασης, στην παραγωγή κειμένου, διαβάστε προσεκτικά και ψύχραιμα το θέμα της έκθεσης. Σχεδιάστε, στο πρόχειρο μέρος του τετραδίου σας, το πλάνο του κειμένου που θα συντάξετε και τις βασικές ιδέες - επιχειρήματα που θα θέσετε. Μην επιχειρήσετε να γράψετε ολόκληρη την έκθεση στο πρόχειρο σας, γιατί θα αντιμετωπίσετε πρόβλημα έλλειψης χρόνου.
  • Αν είναι αναγκαίο, περιοριστείτε στη σύνταξη του προλόγου μόνο, στο πρόχειρο σας. Τηρήστε το απαιτούμενο επικοινωνιακό πλαίσιο (άρθρο, δοκίμιο, επιστολή κλπ) και χρησιμοποιήστε όσο πιο «πλούσιο» λεξιλόγιο μπορείτε. Παρουσιάστε αρκετά επιχειρήματα για κάθε ζητούμενο και προσπαθήστε η ανάπτυξη αυτών των ζητουμένων να είναι σχετικά ισοδύναμη (αν βέβαια το θέμα το επιτρέπει ή το απαιτεί). Δώστε προσοχή και στη σωστή παραγραφοποίηση.
  • Βασικό είναι να ελέγχετε συχνά το χρόνο που σας απομένει, έτσι ώστε να μην μείνει κάποιο σκέλος της εξέτασης αναπάντητο. Αν κάποια άσκηση σας δυσκολεύει και αδυνατείτε να την απαντήσετε, αφήστε την, προχωρήστε στην επόμενη και όταν έχετε ολοκληρώσει όλες τις άλλες, ασχοληθείτε ξανά με αυτήν.
  • Τέλος, θυμηθείτε να κάνετε επανέλεγχο στο γραπτό σας.                                                                news.gr
 
 
Τρίτη 22 Μαΐου
 
            Ο πόλεμος των λαγουμιών καλά κρατεί. Νέο λαγούμι εντοπίζεται κοντά στην πύλη της Καλλιγαρίας, εκεί που είχε εντοπιστεί και το προηγούμενο. Ο Γκραντ με το συνεργείο του βάζουν φωτιά και καίνε πολλούς Τούρκους.
             Το ίδιο βράδυ παρατηρείται ένα περίεργο φαινόμενο στον ουρανό. << Η ατμόσφαιρα ήταν καθαρή, αίθρια>>, θυμάται ο Μπάρμπορο, <<διαυγής σαν κρύσταλλο>>. Καθώς το φεγγάρι ανέβαινε την πρώτη ώρα μετά την δύση κι ενώ κανονικά θα έπρεπε να είναι ένας πλήρης χρυσαφένιος κύκλος, έβλεπαν ένα φεγγάρι <<μόνο τριών ημερών, μόνο ένα μέρος του >>. Η μερική έκλειψη σελήνης θα κρατήσει τέσσερις ώρες και θα πανικοβάλλει το λαό. Όλοι θα θυμηθούν την αρχαία προφητεία ότι η Πόλη δεν θα έπεφτε στα χέρια ξένου, μέχρι την ημέρα που η σελήνη θα χανόταν από τον ουρανό. Όλοι επίσης γνωρίζουν το θρύλο ότι ο πρώτος και ο τελευταίος αυτοκράτορας θα έχει το ίδιο όνομα : Κωνσταντίνος… Oι Οθωμανοί θα συνδυάσουν την έκλειψη με το μισοφέγγαρο ,το ιερό τους σύμβολο, και θα πανηγυρίσουν.
 
 

Τετάρτη 23 Μαΐου
 

               Νέα επιτυχία του Γκραντ που εντοπίζει άλλη μια στοά, ενώ συλλαμβάνονται δυο Τούρκοι, ανακρίνονται και εκτελούνται. Οι Οθωμανοί δε θα επιχειρήσουν να ξανανοίξουν λαγούμι.
 
 
 

                                             Το μπριγιαντίνι επιστρέφει μόνο του…
 

             Λίγο πριν σουρουπώσει, ένα πλοίο κάνει ελιγμούς στην Προποντίδα. Όλοι ελπίζουν να είναι προπομπός του χριστιανικού στόλου που έρχεται για βοήθεια. Όμως τελικά ήταν το μπριγιαντίνι που είχε αποπλεύσει για να αναζητήσει τον ιταλικό στόλο, ο όποιος όμως βρισκόταν ακόμα στα ανοιχτά των ελληνικών ακτών, κωλυσιεργώντας και επιχειρώντας να μάθει τις ναυτικές προθέσεις των Οθωμανών.
           Αφού περιπλανήθηκε για μέρες στο Αιγαίο αναζητώντας την πολυπόθητη βοήθεια, οι ναύτες βρέθηκαν στο δίλημμα τι έπρεπε να κάνουν. Τελικά αποφάσισαν με πλειοψηφία να γυρίσουν πίσω.               
              Το χριστιανικό πλοίο που έφερνε τα άσχημα νέα κατόρθωσε να μπει στον Κεράτιο. Καμιά χριστιανική δύναμη δε φαινόταν στον ορίζοντα. Η Πόλη ήταν μόνη της, με τους λίγους υπερασπιστές της και ακουμπούσε όλες της τις ελπίδες στο Χριστό και στην Παναγιά.
 
 
 



Πέμπτη 24 Μαΐου
 
 

          Ακόμα όμως και αυτή η πίστη επρόκειτο να δοκιμαστεί. Ο βυζαντινός άνθρωπος ήταν γαλουχημένος στο να ζει έντονα τη θρησκευτικότητά του και να ερμηνεύει τα θεϊκά, όπως πίστευε, σημάδια. Την άλλη μέρα στα τειχια της Πόλης θα γίνει μια τελευταία έκκληση στη Θεομήτορα. Η πιο ιερή της εικόνα μεταφέρεται στους ώμους των πιστών, όσοι ήταν διαθέσιμοι από τα τείχη τρέχουν για να πάρουν την ευλογία της.
             Καθώς η πομπή προχωρούσε αργά και με επισημότητα, η εικόνα ξαφνικά γλίστρησε από το βάθρο πάνω στο οποίο μεταφερόταν. Όταν οι πιστοί προσπάθησαν να τη σηκώσουν, τους φάνηκε βαριά σαν μολύβι. Αμέσως μετά, ξέσπασε μα δυνατή νεροποντή με χαλάζι. Την επομένη μέρα όλη η Πόλη, αν και ήταν Μάης, καλυπτόταν από ένα πυκνό στρώμα ομίχλης. Η απόκοσμη ατμόσφαιρα ενέτεινε την άσχημη διάθεση όλων.
             Προς το βράδυ έγινε κάτι ακόμα πιο περίεργο. Στην αρχή φάνηκε σαν ένα φως να λούζει την Πόλη, σαν ο εχθρός να έκαιγε τη Βασιλεύουσα. Το φως επικεντρώθηκε πάνω από τον τρούλο της Αγιά-Σοφιάς. Ο Νέστωρ Ισκαντέρ περιέγραψε τι είδε:<< στην κορυφή του παραθύρου μια μεγάλη φλόγα έβγαινε προς τα έξω, που περικύκλωσε τον τρούλο της εκκλησίας για αρκετή ώρα.. Αμέσως πέταξε στον ουρανό. Αυτοί που το είδαν, μούδιασαν και άρχισαν να θρηνούν και να κραυγάζουν στα ελληνικά: «Kύριε ελέησον!». Το φως το ίδιο ανήλθε στον ουρανό>>.
            Για τους πιστούς ήταν ξεκάθαρο ότι ο Θεός εγκαταλείπει την Πόλη… Θα υπάρξουν νέες πιέσεις στον Κωνσταντίνο να εγκαταλείψει την Πόλη και να οργανώσει την άμυνα και την αντεπίθεση από ένα ασφαλέστερο σημείο. Η στάση του θα παραμείνει ίδια ως το τέλος:
<< Δε θα εγκαταλείψω το λαό μου. Αν είναι να χαθεί η Πόλη, τότε ας χαθώ κι εγώ μαζί της>>.
              Ο Μάης τελείωνε, οι δυνάμεις εξαντλούνταν, τα θεϊκά σημάδια που πάντα συγκλόνιζαν τους βυζαντινούς το έδειχναν, η Πόλη πορευόταν το πεπρωμένο της…
http://vizantinaistorika.blogspot.gr/
 
 
Προειδοποίηση: είναι ΜΕΓΑΛΟ.
 
 
Η Πόλις εάλω!
 
 
Η δραματικότερη ίσως στιγμή στην ιστορία του Ελληνισμού, η άλωση της Κωνσταντινούπολης από τις τουρκικές ορδές, την Τρίτη 29 Μαΐου 1453, αποτελεί ταυτόχρονα ένα ορόσημο για την ευρωπαϊκή και παγκόσμια ιστορία, αφού ουσιαστικά ολοκληρώνει με τον πιο τραγικό τρόπο την περίοδο που έμεινε γνωστή ως "Μεσαίωνας".
 
*Θρήνος κλαυθμός και οδυρμός και στεναγμός και λύπη,
Θλίψις απαραμύθητος έπεσεν τοις Ρωμαίοις.
Εχάσασιν το σπίτιν τους, την Πόλιν την αγία,
το θάρρος και το καύχημα και την απαντοχήν τους.
 
Το κρατικό μόρφωμα που οι Δυτικοί ιστορικοί κατά το 17ο-18ο αιώνα ονόμασαν "Βυζάντιο", ήταν στην πραγματικότητα η ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, ο νόμιμος διάδοχος της Ρώμης, της μεγαλύτερης και ισχυρότερης αυτοκρατορίας που γνώρισε ποτέ η Ευρώπη. Φυσικά, με δεδομένο ότι η πλειονότητα των κατοίκων της "ανατολικής" αυτοκρατορίας ήταν Ελληνες, εθνικά ή πολιτιστικά, στη Δύση η αυτοκρατορία ήταν γνωστή ήδη από τον 6ο αιώνα ως "η αυτοκρατορία των Ελλήνων" και ο
ηγέτης της ως "ο Ελληνας αυτοκράτορας".
Δεν έπαυε ωστόσο να είναι η διάδοχος της Ρώμης και ως τέτοια, η πρωτεύουσα της "Βυζαντινής" Αυτοκρατορίας, η "Νέα Ρώμη", η πόλη που ίδρυσε ο Κωνσταντίνος ο Μέγας και για περισσότερα από 1.100 χρόνια ήταν γνωστή ως Κωνσταντινούπολη, αποτέλεσε την πλέον ένδοξη και ισχυρή πόλη της εποχής της, έναν πραγματικό φάρο πολιτισμού και γνώσης, σε μια εποχή που στη χριστιανική Δύση προσπαθούσε να αναδυθεί από τα σκοτάδια της βαρβαρότητας.
 
Τα τείχη της εύμορφης νύφης του Βοσπόρου έστεκαν περήφανα μνημεία του οράματος του "άπαρτου κάστρου" των αυτοκρατόρων που διέταξαν και επέβλεψαν την ανέγερσή τους. Οι κάτοικοι της πόλης, ένα αμάλγαμα φυλών και λαών στους οποίους κυρίαρχη θέση είχαν οι Ελληνες, ήταν περήφανοι για την "Πόλη" τους. Ακόμη και στον 15ο αιώνα, όταν η πάλαι ποτέ ισχυρότερη πόλη του Μεσαίωνα δεν ήταν πια παρά μία σκιά του παλιότερου ένδοξου εαυτού της, η περηφάνια αυτή αποτελούσε τον ακρογωνιαίο λίθο, όπου θεμελιωνόταν η προσωπικότητα του "Ρωμιού".
Παρόλα αυτά, στα χρόνια της ένδειας που διήγε το Βυζάντιο στις τελευταίες δεκαετίες της ζωής του, πολύς λίγος χώρος υπήρχε για υπερηφάνεια. Μία νέα δύναμη είχε εμφανιστεί στην περιοχή της εγγύς Ανατολής, η οποία ουσιαστικά ήλθε να καλύψει το "κενό εξουσίας" που είχε αφήσει το Βυζάντιο, αφού διαλύθηκε εις τα εξ ων συνετέθη όταν οι σταυροφόροι κατέλυσαν την αυτοκρατορική εξουσία το 1204. Η αυτοκρατορία μπορεί να αναγεννήθηκε από τις στάχτες της, αλλά πλέον δεν ήταν το πανίσχυρο Βυζάντιο που τρόμαζε τους εχθρούς και ενέπνεε σεβασμό στους φίλους με τη δύναμη, το μεγαλείο και την παράδοσή του.
 
Η δόξα που υπήρξε
 
Ηδη από τις αρχές του 15ου αιώνα, η ένδοξη αυτοκρατορία του Βυζαντίου δεν υπήρχε πλέον. Ο τίτλος, φυσικά, υφίστατο και οι Ελληνες αυτοκράτορες φορούσαν ακόμη την πορφύρα. Η Κωνσταντινούπολη ήταν πάντα η πρωτεύουσα του κράτους και ακόμη και τις τελευταίες ημέρες τους οι Βυζαντινοί φάνταζαν υποβλητικοί σε άλλους, νεότερους λαούς, που ακόμη πάσχιζαν ν’ αποκτήσουν το λούστρο του πολιτισμού. Έναν πολιτισμό που οι Βυζαντινοί, ως φυσικοί συνεχιστές της αρχαίας Ελλάδας και της Ρώμης, φορούσαν με την άνεση και τη σιγουριά εκείνου που κατέχει κάτι με το οποίο γεννήθηκε. Η εντύπωση που προκαλούσαν οι απεσταλμένοι του Βυζαντίου στη Δύση, που αναδυόταν την εποχή αυτή από τη μεσαιωνική βαρβαρότητα και προσέγγιζε τη δική της αναγέννηση, ήταν χαρακτηριστική: ήταν υποβλητικές φιγούρες, που ενέπνεαν σεβασμό, ορισμένες φορές και δέος, ιδιαίτερα όταν ο βασιλεύς συνδιαλεγόταν με τους "σοφούς" της Ευρώπης σαν να ήταν ένας από εκείνους, σε αντιδιαστολή με τους δυτικούς ηγέτες που στην διακρίνονταν μάλλον για την παντελή έλλειψη μόρφωσης και παιδείας.
 
Αλλά ως πολιτική και στρατιωτική δύναμη το Βυζάντιο είχε σβήσει. Αυτό που είχε απομείνει ήταν μια μικρή λωρίδα γης στην Ανατολική Θράκη, ο Μοριάς και η Πόλη. Η τελευταία, θλιβερό απομεινάρι της κοσμοκράτειρας που υπήρξε στο παρελθόν, είχε παρακμάσει σε απελπιστικό βαθμό. Ουδέποτε συνήλθε η Κωνσταντινούπολη από την καταστροφή που προκάλεσαν οι σταυροφόροι. Οι συνεχείς επισκέψεις του "Μαύρου Θανάτου", της πανούκλας, από τα μέσα του 14ου αιώνα και μετά, ολοκλήρωσαν την καταστροφή. Τα τείχη της, τα οποία κάποτε προφύλασσαν ίσως και 1.000.000 ανθρώπους από τους εισβολείς που μάταια προσπαθούσαν να τα εκπορθήσουν, την εποχή του τέλους έδιναν καταφύγιο σε λιγότερες από 50.000 ψυχές. Τεράστιες εκτάσεις γης εντός των τειχών είχαν απογυμνωθεί και στη θέση τους είχαν ξεφυτρώσει εκτεταμένες καλλιέργειες, που ουσιαστικά έτρεφαν τον συρρικνωμένο πληθυσμό. Τα περισσότερα ένδοξα κτήρια που έχτισαν οι Ρωμαίοι Αυτοκράτορες και οι Έλληνες Βασιλείς, έστεκαν πλέον σαν απογυμνωμένα ερείπια, άδεια κελύφη που είχαν λεηλατηθεί από τους βαρβάρους της Δύσης, και τα υπέροχα έργα τέχνης που κάποτε τα κοσμούσαν, πλέον αποτελούσαν το καύχημα των πόλεων της Εσπερίας.
 
Ο κάποτε υπερήφανος και πανίσχυρος στρατός του Βυζαντίου, που αποτελούσε το φόβητρο ολόκληρου του πολιτισμένου κόσμου με τους επιβλητικούς κατάφρακτους, τους τρομερούς κλιβανάριους και τους πάνοπλους σκουτάτους, τις τελευταίες ημέρες ήταν πια μια μικρή δύναμη μέτρια εξοπλισμένων πολιτοφυλάκων, που συμπληρωνόταν με ξένους μισθοφόρους. Το βυζαντινό ναυτικό, που για 700 χρόνια κυριαρχούσε σε ολόκληρη την Κεντρική και Ανατολική Μεσόγειο, δεν ήταν παρά ένας μίζερος στολίσκος με δύο-τρία πλοιάρια και η αυτοκρατορία εκλιπαρούσε τους πανίσχυρους Γενοβέζους και Ενετούς θαλασσοκράτορες για βοήθεια όποτε παρουσιαζόταν ανάγκη.
 
Τα αυτοκρατορικά θησαυροφυλάκια όμως, ενάμιση αιώνα πριν από το τέλος, ήταν ακόμη αρκετά ισχυρά ώστε να χρηματοδοτήσουν μεγάλες μισθοφορικές δυνάμεις. Σε μία τέτοια περίσταση το Βυζάντιο σφράγισε τη μοίρα του. Με την πρόσληψη της Καταλανικής Εταιρείας, μιας μισθοφορικής φατρίας που έλκυε την καταγωγή της από την ομώνυμη περιοχή της Ιβηρικής αλλά συμπεριλάμβανε τυχοδιώκτες και αποβράσματα από ολόκληρη τη Δυτική Ευρώπη, το Βυζάντιο μπήκε σε μια τρομερή περιπέτεια, που είχε ως αποτέλεσμα την οριστική καταστροφή της κρατικής δομής και του κοινωνικού ιστού στα Βαλκάνια, την ερήμωση πολλών περιοχών και την εξάντληση και των τελευταίων αποθεμάτων χρυσού. Οι Καταλανοί, μετά τις αρχικές επιτυχίες τους ενάντια στους εχθρούς του Βυζαντίου, στράφηκαν ενάντια στους εργοδότες τους, ερήμωσαν μεγάλες εκτάσεις στη Θράκη, τη Μακεδονία και τη Νότιο Ελλάδα και επιχείρησαν να δημιουργήσουν την δική τους ηγεμονία στα ελληνικά εδάφη, πριν εξαφανιστούν από το προσκήνιο της ιστορίας. Η ιστορική ειρωνεία σε όλη της τη μεγαλοπρέπεια: οι Καταλανοί είχαν προσληφθεί για να αντιμετωπίσουν τους Οθωμανούς, οι οποίοι είχαν αρχίσει να αποθρασύνονται και απογύμνωναν την αυτοκρατορία από τα τελευταία ερείσματά της στη Μ. Ασία.
 
Οι Βυζαντινοί διπλωμάτες, που κάποτε κρατούσαν τις τύχες ολόκληρου του κόσμου στα χέρια τους, που δημιουργούσαν και εξαφάνιζαν βασίλεια με τις μηχανορραφίες τους, που εξασφάλισαν την επιβίωση του Βυζαντίου με χρυσό και υποσχέσεις όταν άλλες, ισχυρότερες στρατιωτικά, ηγεμονίες υπέκυπταν στη βαρβαρική πλημμυρίδα, τώρα το μόνο που μπορούσαν να κάνουν ήταν να προσπαθούν να περισώσουν την ύπαρξη του κράτους τους, παρακαλώντας τους Οθωμανούς σουλτάνους για έλεος και τους δυτικούς βασιλείς για βοήθεια.
Μέσα σε όλη αυτή την ατμόσφαιρα παρακμής, το σκοτάδι ανακουφιζόταν από ένα λαμπερό φάρο: το αιώνιο φως του ελληνικού πολιτισμού, που μεγαλουργούσε ξανά. Πράγματι, όπως παρατηρεί έμπλεος θαυμασμού ο μέγιστος Βρετανός ιστορικός του Μεσαίωνα, Στήβεν Ράνσιμαν, "από ένα καπρίτσιο της ιστορίας, αυτή η περίοδος της πολιτικής παρακμής, συνοδεύτηκε από μία πολιτιστική ζωή πιο αξιοζήλευτη και πιο παραγωγική απ’ ό,τι γνωρίσαμε σε οποιαδήποτε άλλη περίοδο της βυζαντινής ιστορίας. Καλλιτεχνικά η εποχή των Παλαιολόγων ήταν εξαιρετική. Τα μωσαϊκά και οι νωπογραφίες του 14ου αιώνα στην Εκκλησία της Χώρας στην Κωνσταντινούπολη δείχνουν μία ζωντάνια, μία φρεσκάδα και μία ομορφιά που κάνουν τα ιταλικά έργα της ίδιας περιόδου να δείχνουν πρωτόγονα και αδέξια. Εργα της αυτής ποιότητας παράγονταν και αλλού στην πρωτεύουσα καθώς και στη Θεσσαλονίκη".
 
Πέρα από τις εκπληκτικές προόδους στην τέχνη, που θα αποτελούσαν τον προπομπό της καλλιτεχνικής αναγέννησης που ακολούθησε στη Δύση μέσα στις επόμενες δεκαετίες, το Βυζάντιο σε αυτήν την ύστατη ώρα του ευτύχησε να διαθέτει και ένα πλήθος από εξέχοντες διανοητές, που προσέφεραν εξαιρετικό έργο. Στην τελευταία περίοδο της αυτοκρατορίας, μια σειρά από εμβληματικές φυσιογνωμίες φώτιζαν τον πνευματικό ορίζοντα της Νοτιοανατολικής Ευρώπης, προσφέροντας μια εξαιρετικού πλούτου παραγωγή ιδεών.
Κάτω από τη φωτισμένη καθοδήγηση μιας προσωπικότητας του μεγέθους του Θεόδωρου Μετοχίτη, πρωθυπουργού του Βυζαντίου στα τέλη του 14ου αιώνα, στο αναγεννημένο Πανεπιστήμιο της Πόλης μαθήτευσαν και δίδαξαν εξέχοντα πνεύματα, όπως οι Νικηφόρος Γρηγοράς, Γρηγόριος Παλαμάς, Νικόλας Καβάσιλας, Δημήτριος Κυδώνης και πολλοί άλλοι. Η επόμενη γενιά των λογίων του Βυζαντίου περιελάμβανε κι άλλες εξέχουσες προσωπικότητες, με κορυφαία μεταξύ τους το νεοπλατωνιστή Γεώργιο Πλήθωνα ή Γεμιστό, τον εκ του Μορέα λόγιο που προσπάθησε να βρει πρακτικές λύσεις στα προβλήματα του ελληνισμού της εποχής του, ευαγγελίστηκε μια επιστροφή στις σπαρτιατικές ρίζες και τελικώς κατέληξε να ιδρύσει μια σχολή στην οποία φοίτησαν όλοι οι γόνοι της φλωρεντινής αριστοκρατίας. Υπό το πρίσμα αυτό, η σχολή και η σκέψη του Πλήθωνα αποτέλεσαν το έναυσμα για να ξεκινήσει το πνευματικό και πολιτιστικό κίνημα που στη Δύση αποκλήθηκε "Αναγέννηση" και το οποίο άρχισε, ακριβώς, από τη Φλωρεντία με πρωτομάστορες μερικούς από τους μαθητές του Γεμιστού.
 
Η ανερχόμενη δύναμη
 
Αν το Βυζάντιο παρουσίαζε όλα τα συμπτώματα μιας παραπαίουσας αυτοκρατορίας που πλέον είχε δύναμη μόνο στους τίτλους και στα ονόματα, η νεόκοπη οθωμανική αυτοκρατορία ήταν ακριβώς το αντίθετο. Στα τέλη του 13ου αιώνα, μία τουρκική φατρία που ανήκε στη φυλή των Ογούζων Τούρκων, άρχισε υπό την ηγεσία του Οσμάν να χτίζει μία ηγεμονία στις παρηκμασμένες δομές του σελτζουκικού σουλτανάτου. Η Μικρά Ασία είχε ήδη εκτουρκισθεί μερικώς από τους προκατόχους τους (Σελτζούκους), οπότε οι Οθωμανοί (όπως ονομάστηκαν, από το όνομα του πρώτου σημαντικού ηγέτη τους, Οσμάν ή Οττομάν) βρήκαν πρόσφορο έδαφος για να ξεκινήσουν μία δική τους ηγεμονία.
 
Μάλιστα, το κράτος του Οσμάν αρχικά ήταν ένα μπεηλίκι στο πλαίσιο του σελτζουκικού σουλτανάτου, το οποίο όμως την εποχή εκείνη (τέλη του 13ου αιώνα) ήταν ήδη μια σκιά του παλιού, πανίσχυρου εαυτού του, μετά από συντριπτικά πλήγματα καθ' όλη τη διάρκεια του 13ου αιώνα από το Ιλχανάτο των Μογγόλων, του οποίου είχε καταστεί υποτελής. Ο Οσμάν, σύμφωνα με την τουρκική παράδοση, κήρυξε την ανεξαρτησία του μπεηλικιού του το 1299 και από εκεί και πέρα ξεκίνησε να χτίζει μία πραγματική αυτοκρατορία. Αυτό το αρχικά ταπεινό κρατίδιο στη δυτική Μ. Ασία, σύντομα θα εξελισσόταν στην ισχυρότερη μουσουλμανική αυτοκρατορία από την εποχή του Πρώτου Χαλιφάτου και σε μία από τις πλέον ισχυρές στην παγκόσμια ιστορία.
 
Ωστόσο, η άνοδος των Οθωμανών περνούσε μέσα από το Βυζάντιο. Οι Οθωμανοί ευτύχησαν να βρουν απέναντί τους ένα Βυζάντιο μικρό, αποδυναμωμένο, με μειωμένο πληθυσμό, αποδιοργανωμένο κοινωνικό ιστό και χωρίς πόρους. Η αυτοκρατορία αποξενωνόταν από τους υποτελείς πληθυσμούς της, οι οποίοι καθίσταντο έτσι εύκολη λεία για τους μουσουλμάνους επιδρομείς, και σε πολλές περιπτώσεις οι ντόπιες ελίτ δέχτηκαν με αγαλλίαση τους Οθωμανούς καθώς η φορολόγηση των τελευταίων ήταν πολύ λιγότερο επαχθής από αυτήν της αυτοκρατορίας.
Τις πρώτες δεκαετίες αυτής της επέκτασης, οι Οθωμανοί βασίζονταν στον δοκιμασμένο κι επιτυχημένο, από τους αιώνες εφαρμογής του στην αραβική επέκταση, θεσμό των "γαζήδων" (ghazi). Στη θεωρία πρόκειται για μαχητές της (ισλαμικής) πίστης, στην πράξη όμως επρόκειτο για μικροφεουδάρχες και επικεφαλής φατριών ή μικρών φυλών, οι οποίοι εγκαθίσταντο σε μία μεθοριακή περιοχή κάποιας μουσουλμανικής ηγεμονίας και με την υποστήριξη του επικυρίαρχού τους έκαναν επιδρομές στα χριστιανικά εδάφη, αρπάζοντας αιχμαλώτους και αγαθά. Αργότερα και καθώς η πληθυσμιακή πυκνότητα σε αυτά τα εδάφη μειωνόταν, συνέπεια κυρίως της δράσης τους, τόσο λόγω του εξανδραποδισμού των κατοίκων όσο και της τρομοκράτησης αυτών που έμεναν, οι οποίοι συχνά έφευγαν εσπευσμένα για πιο ασφαλείς περιοχές, οι γαζήδες άρπαζαν τα χριστιανικά εδάφη και εγκαθιστούσαν δικούς τους αποίκους, συνήθως εξισλαμίζοντας και όσους χριστιανούς είχαν απομείνει. Για την αντιμετώπιση των γαζήδων φρόντιζαν, με ιδιαίτερη επιτυχία, οι θρυλικοί Ακρίτες του Βυζαντίου, οι οποίοι όμως τον 15ο αιώνα ήταν άλλη μία ανάμνηση του ένδοξου βυζαντινού παρελθόντος.
 
Με την πρακτική αυτή είχαν δημιουργήσει το μπεηλίκι του Οσμάν οι πρόγονοί του, συμπεριλαμβανομένου του θρυλικού Ερτουγρούλ, και με την ίδια τακτική το επέκτεινε και ο αυτός. Εδωσε στέγη σε όλους τους αραβογενείς και τουρκογενείς γαζήδες του Ισλάμ και τους ώθησε να ξεπεράσουν τα όριά τους, καταλαμβάνοντας σιγά, σιγά όλη τη Μικρά Ασία. Οι Βυζαντινοί προσπάθησαν να αντιδράσουν, αλλά το 1301 οι δυνάμεις τους ηττήθηκαν σε μάχη εκ παρατάξεως από τους Οθωμανούς. Η κλήση της καταλανικής εταιρείας δύο χρόνια μετά, από τον Ανδρόνικο, το μόνο που έκανε ήταν να χειροτερεύσει τα πράγματα για το Βυζάντιο. Παρότι και οι Οθωμανοί αντιμετώπιζαν δικά τους προβλήματα, η στιβαρή ηγεσία των ηγετών και ο ενθουσιασμός του νεοφώτιστου που αποτελούσε την κινητήρια δύναμη των νεόκοπων κατακτητών, επέτρεψε να ξεπεραστούν όλα τα εμπόδια. Ακόμη και τα πλέον σοβαρά, όπως η συντριπτική ήττα από τις ορδές του Ταμερλάνου, ο οποίος νίκησε αποφασιστικά το στρατό του Βαγιαζίτ το 1402 στη μάχη της Αγκυρας, δεν σταμάτησαν την ανοδική πορεία του κράτους που δημιούργησε ο Οσμάν. Μάλιστα ο Βαγιαζίτ πολιορκούσε την Κωνσταντινούπολη όταν οι ταταρικές ορδές του μισού Τούρκου  μισού Μογγόλου Τιμούρ Λενκ (που στη Δύση έγινε γνωστός ως Ταμερλάνος) εισήλθαν στην επικράτειά του, οπότε έλυσε την πολιορκία και έσπευσε να αναμετρηθεί μαζί του. Οι περισσότεροι δυτικοί ιστορικοί ψέγουν τις ηγεσίες των χριστιανικών κρατών που στην κρίσιμη αυτή ώρα, που η ανερχόμενη δύναμη των Οθωμανών υπέστη την πρώτη μεγάλη της ήττα και βρισκόταν κυριολεκτικά στα γόνατα και με τη δυναστεία του Οσμάν διαλυμένη, δεν εκμεταλλεύτηκαν την ευκαιρία για να τερματίσουν την οθωμανική απειλή. Ηταν μία ιστορική ευκαιρία που χάθηκε, όπως τόσες άλλες.
 
Οι Βυζαντινοί προσπάθησαν να παίξουν το μοναδικό χαρτί που είχαν αυτό της αποτελεσματικής διπλωματίας  πλέκοντας τις γνωστές βυζαντινές ίντριγκες στα παρασκήνια της διαμάχης των γιων του Βαγιαζίτ (ο οποίος συνελήφθη από τον Τιμούρ και πέθανε ένα χρόνο αργότερα σε αιχμαλωσία) για τον οθωμανικό θρόνο. Η τύχη φάνηκε να χαμογελά στο Μανουήλ τον 2ο Παλαιολόγο, με την ανάρρηση στο θρόνο του φιλο-βυζαντινού Σουλεϊμάν, ωστόσο ο ίδιος ο στρατός του τον ανέτρεψε και έδωσε το θρόνο στον αδελφό του, Μούσα. Ο τελευταίος αποδείχθηκε ένας ιδιαίτερα άγριος πολέμαρχος, που προσπάθησε να τιμωρήσει τους χριστιανούς που είχαν υποστηρίξει τον αδελφό του. Μετά από εκτεταμένες σφαγές στη Μακεδονία και κυρίως στη Σερβία, όπου ερήμωσαν ολόκληρα χωριά, ένας άλλος αδελφός του, ο Μωάμεθ Α', τον ανέτρεψε με τη βοήθεια των Βυζαντινών, των Σέρβων και μεγάλου μέρους του στρατού του που είχε αποκάμει με την υπέρμετρη σκληρότητα του νέου σουλτάνου. Η διακυβέρνηση του Μωάμεθ ήταν ένα διάλειμμα γαλήνης για τους χριστιανούς γείτονες των Οθωμανών, αλλά αυτό δεν έμελλε να διαρκέσει πολύ. Το πνεύμα του Γαζή ήταν ακόμη ζωντανό στους διαδόχους του Οσμάν.
 
Η πορεία προς το τέλος
 
Στις αρχές του 14ου αιώνα οι Οθωμανοί έθεταν τη μία μετά την άλλη τις βυζαντινές επαρχίες της Μικράς Ασίας υπό τον έλεγχό τους. Οι αυτοκράτορες της Κωνσταντινούπολης πολύ λίγο μπορούσαν να αντιδράσουν και όταν το έκαναν, συνήθως ηττώντο στο πεδίο της μάχης από τον πολυάριθμο και πειθαρχημένο οθωμανικό στρατό.
Ελάχιστες απόπειρες ήταν σοβαρές και ακόμη λιγότερες επιτυχημένες. Ακόμη και όταν οι Οθωμανοί έχαναν τη μάχη, οι Βυζαντινοί έχαναν τον πόλεμο λόγω των εσωτερικών διαφωνιών και των σοβαρών προβλημάτων πειθαρχίας που ήταν πλέον ορατά και στον πιο καλόπιστο παρατηρητή. Κάτι ανάλογο συνέβη όταν ο Ανδρόνικος ο 3ος προσπάθησε να άρει την πολιορκία της Νίκαιας το 1329: στο πεδίο της μάχης δεν ηττήθηκε από τον οθωμανικό στρατό, αλλά οι δικές του δυνάμεις σύντομα διαλύθηκαν εξαιτίας εσωτερικών διαφωνιών και διχογνωμιών.
 
Η Νίκαια έπεσε στα χέρια των Οθωμανών όταν ηγέτης τους ήταν ο γιος του Οσμάν, Ορχάν. Την ίδια περίοδο χάθηκε και η Νικομήδεια. Και καθώς η αυτοκρατορία προσπαθούσε να ανασυντάξει τις δυνάμεις της, προέκυψε η έριδα του 1341 και ο συνακόλουθος εμφύλιος, που έφερε τους Οθωμανούς και επίσημα στην Ευρώπη για πρώτη φορά, αφού ο εκ των διεκδικητών του θρόνου, Ιωάννης Καντακουζηνός, συμμάχησε με τον Ορχάν, ο οποίος του έστειλε 6.000 στρατιώτες για να πολεμήσουν στο πλευρό του.
Ο Καντακουζηνός κέρδισε το θρόνο και εξακολούθησε τη συμμαχία του με τον Ορχάν, ενώ η εκθρόνισή του το 1355 έδωσε την αφορμή στον Οθωμανό πολέμαρχο να εισβάλει στα Βαλκάνια και να αρχίσει να παγιώνει την τουρκική κυριαρχία στη χερσόνησο.
 
Το τέλος της ηγεμονίας του Ορχάν βρήκε τους Οθωμανούς κυρίαρχους της Δ. Θράκης, του μεγαλύτερου μέρους της Μ. Ασίας, και με ανανεωμένη επιθετικότητα και πλείστους όσους γαζήδες να συρρέουν στις τάξεις τους για να καταλύσουν την κυριαρχία των απίστων και στην Ευρώπη!
Ο Ορχάν είχε προλάβει επίσης να αναδιοργανώσει την κρατική δομή του νεόκοπου κράτους και το στρατό, παραδίδοντας στο διάδοχό του, Μουράτ Α', μια αποτελεσματική κρατική μηχανή και έναν εξαιρετικά πειθαρχημένο και αποτελεσματικό στρατό. Παρά τις προσπάθειες των Σέρβων, και λιγότερο των Βυζαντινών, για ανάσχεση της τουρκικής πλημμυρίδας στα Βαλκάνια, αργά αλλά σταθερά οι Τούρκοι επέκτειναν τα όρια του κράτους τους, υποτάσσοντας τους ντόπιους πληθυσμούς και χάρη σε θεσμούς, όπως το devsirme (στρατολόγηση χριστιανών με τη βία για να πολεμήσουν στο στρατό του σουλτάνου, αυτό που στη συνέχεια θα γινόταν γνωστό ως "παιδομάζωμα" και θα παρήγαγε τις εκλεκτές δυνάμεις των Γενίτσαρων), πλήθαιναν τις τάξεις των πολεμιστών του Μουράτ, που εμφανιζόταν ασταμάτητος. Με αυτούς τους πολεμιστές, ο στρατός του Μουράτ, που οδηγούσε ο γιος του, Βαγιαζήτ, αφού ο Μουράτ είχε μόλις δολοφονηθεί από έναν Σέρβο, συνέτριψε τις συνασπισμένες δυνάμεις των Σλάβων των Βαλκανίων στην ιστορική μάχη του Κοσσυφοπεδίου το 1389.
 
Ο πρώτος Τούρκος που πολιόρκησε την Κωνσταντινούπολη το 1402, ήταν ο ίδιος ο Βαγιαζήτ, ο οποίος είχε προσπαθήσει και το 1396, αλλά τον σταμάτησαν τα νέα της σταυροφορίας του Ούγγρου βασιλιά, Σιγκισμούνδου. Ο Βαγιαζίτ διέλυσε το στρατό των σταυροφόρων στη Νικόπολη αλλά η ευκαιρία να πολιορκήσει την Κωνσταντινούπολη είχε χαθεί. Ομως το 1402 ο Βαγιαζήτ ξεκίνησε εκ νέου την πολιορκία, την οποία όμως έλυσε εσπευσμένα για να αντιμετωπίσει τον Τιμούρ που ερχόταν επικεφαλής της ταταρικής ορδής προς την Αγκυρα.
Στα τελευταία χρόνια ύπαρξής της η Βυζαντινή Αυτοκρατορία, ή μάλλον τα θλιβερά υπολείμματά της, ήταν ουσιαστικά υποτελής του Σουλτάνου, όπως άλλωστε και όλες οι εναπομείνασες χριστιανικές ηγεμονίες των Βαλκανίων. Η ανέγερση του νέου κάστρου των Οθωμανών, του επονομαζόμενου Ρούμελη Χισάρ, στην ακτή του Βοσπόρου, ακριβώς δίπλα στην Κωνσταντινούπολη, εξυπηρετούσε τα σχέδια του νέου σουλτάνου και τον καθιστούσε κυρίαρχο και των στενών. Ομως ο Μωάμεθ δεν ήταν ικανοποιημένος με την επικυριαρχία στο Βυζάντιο, αφού ήθελε να καταστήσει την Κωνσταντινούπολη κέντρο της αυτοκρατορίας του. Ηθελε το στέμμα του Καίσαρα των Ρωμαίων και είχε βάλει σκοπό της ζωής του να το αποκτήσει.
 
Η θύελλα έρχεται
 
Ο Δούκας στο χρονικό του παραδίδει ένα περιστατικό που, ακόμη κι αν δεν είναι πραγματικό, δίνει τη διάσταση της φιλοδοξίας του μετέπειτα Πορθητή να γίνει δική του η Κωνσταντινούπολη: ο μέγας βεζίρης του Μωάμεθ, ο Τσανταρλί Χαλίλ, που δεν είχε καλές σχέσεις με τον σουλτάνο και φοβόταν (δίκαια, όπως αποδείχτηκε μετά την άλωση της Πόλης) για τη ζωή του, κλήθηκε από τον Μωάμεθ τα μεσάνυχτα στα διαμερίσματά του. Πήγε τρέμοντας από το φόβο, κρατώντας, όπως ήταν το έθιμο, ένα πεσκέσι, ένα δώρο στον άρχοντά του, μια πιατέλα γεμάτη με χρυσά νομίσματα, μήπως και τον εξευμενίσει.
Οταν τον είδε ο Μωάμεθ, ρώτησε τι ακριβώς ήταν αυτό και ο Χαλίλ, φοβισμένος, του είπε ότι του έφερε ένα δώρο, όπως ήταν το έθιμο. Ο σουλτάνος παραμέρισε το δίσκο και φώναξε στον έντρομο βεζίρη του: "Εγώ μόνο ένα πράγμα θέλω: δώσε μου την Κωνσταντινούπολη." Ο Χαλίλ, έντρομος από το ξέσπασμα του αφέντη του, τον άκουσε να του περιγράφει τα σχέδιά του: θα επιτίθεντο στην Πόλη το συντομότερο δυνατόν, μόλις ολοκληρώνονταν οι προετοιμασίες του. Ο Χαλίλ υποσχέθηκε αιώνια πίστη και αποχώρησε. Ο μέγας βεζίρης ήταν ο μοναδικός από τους ανώτερους αξιωματούχους του σουλτανάτου που διατράνωνε σε κάθε ευκαιρία την αντίθεσή του στην κατάληψη της Κωνσταντινούπολης. Αυτή ακριβώς η αντίθεσή του ήταν η πρόφαση για την καρατόμησή του μετά την άλωση.
Ο Μωάμεθ, με τη χαρακτηριστική αποφασιστικότητά του, ξεκίνησε μία σειρά κεραυνοβόλων ενεργειών για την πραγμάτωση του σχεδίου του. Επίσης, πήρε τη σύμφωνη γνώμη του συμβουλίου των υπουργών του, υποσχόμενος ότι αυτή είναι η κατάλληλη στιγμή για να γίνει δική τους η υπέρλαμπρη Πόλη. Ο Χαλίλ δεν τόλμησε να διαφωνήσει μπροστά στην ψυχρή αποφασιστικότητα του αφέντη του και στην ομοθυμία των Οθωμανών, που ονειρεύονταν πλούσιο πλιάτσικο και στιγμές πολεμικής δόξας.
 
Μετά από εντατικές προετοιμασίες και αφού φρόντισε να συγκεντρώσει το τρομερό στράτευμά του, ο Μωάμεθ έσπευσε προς το Βόσπορο, έτοιμος να ξεκινήσει την πολιορκία.
Ο Κωνσταντίνος είχε προσπαθήσει με διπλωματικές επαφές να εξασφαλίσει κάποιου είδους βοήθεια για τη δοκιμαζόμενη πόλη. Πρεσβείες στις μεγάλες ιταλικές δυνάμεις και στα χριστιανικά βασίλεια των Βαλκανίων και της Ρωσίας εκλιπάρησαν για βοήθεια, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Η πόλη θα έπρεπε να φροντίσει με τις ίδιες τις δυνάμεις της να αποφύγει το μοιραίο. Οι βενετικές και γενουάτικες παροικίες της πόλης αποφάσισαν να αντισταθούν και έθεσαν τις δυνάμεις τους στην υπηρεσία του αυτοκράτορα. Επτά βενετικά πλοία με 700 Ιταλούς δραπέτευσαν από την καταδικασμένη πόλη, αλλά οι υπόλοιποι έμειναν ως το τέλος. Σπουδαίοι άνδρες, όπως ο Γενουάτης Τζιοβάνι Τζιουστινιάνι Λόνγκο, ο οποίος έφερε 700 αρματωμένους άνδρες από τη Γένοβα, τη Χίο και τη Ρόδο, ανέλαβαν να εκπροσωπήσουν τη χριστιανική Δύση σε αυτή την ύστατη μάχη.
Το σκηνικό είχε στηθεί και αυτό που θα ακολουθούσε θα ήταν μία από τις πλέον δραματικές πολιορκίες της ιστορίας.
 
Οι αντίπαλοι στρατοί
 
Οι Οθωμανοί ήταν η ανερχόμενη δύναμη του μεσαιωνικού κόσμου και σίγουρα η στρατιωτική οργάνωσή τους ξεπερνούσε οτιδήποτε μπορούσε να αντιπαραθέσει οποιοσδήποτε χριστιανός ηγεμόνας της Ανατολικής και Νοτιοανατολικής Ευρώπης την ίδια περίοδο. Το στράτευμα αποτελούνταν από δύο κατηγορίες: τους επίστρατους, που ήταν ο κύριος όγκος του στρατεύματος αλλά ήταν σχετικά μέτριας μαχητικής αξίας, και τον τακτικό στρατό, τους στρατιώτες του παλατιού (Καπικουλού), μεταξύ των οποίων ήταν και περίφημοι Γενίτσαροι (Yeni Ceri στα Τουρκικά).
Αν και τα πρώτα χρόνια της επέκτασής τους οι Οθωμανοί βασίζονταν, όπως όλοι οι Τουρκομάνοι, κυρίως σε δυνάμεις άτακτων ελαφρών ιππέων και ιπποτοξοτών, μετά τις μεταρρυθμίσεις του Ορχάν και καθώς οι Τούρκοι αφομοίωναν σταδιακά τα διδάγματα τόσο του Βυζαντίου όσο και της Δυτικής Ευρώπης με την οποία έρχονταν σε επαφή, ο στρατός τους εκσυγχρονίστηκε αποφασιστικά.
 
Οι επιδράσεις των Βυζαντινών ήταν εμφανείς κυρίως στη δομή του στρατού. Μεταξύ των επίστρατων του Μωάμεθ, η κύρια μάζα του πεζικού ήταν οι Αζάποι, χαμηλής κοινωνικής τάξης (και χαμηλής μαχητικής αξίας) μουσουλμάνοι χωρικοί, οι οποίοι εντάσσονταν υποχρεωτικά στο στρατό του σουλτάνου πριν από κάθε εκστρατεία και πολεμούσαν με τα όπλα που είχαν στη διάθεσή τους. Επρόκειτο για τουρκογενείς, Κούρδους, αραβογενείς και άλλους ανατολίτες, που ήταν συνήθως οπλισμένοι με τόξα και μεγάλα μαχαίρια και μάχονταν χωρίς συγκεκριμένη τακτική. Οι Οθωμανοί διοικητές χρησιμοποιούσαν αυτό το σώμα για να ανοίξουν το δρόμο στα πιο επίλεκτα τμήματα που θα ακολουθούσαν και είναι χαρακτηριστικό ότι Αζάποι, μαζί με τα κατεξοχήν σώματα των ατάκτων, ήταν εκείνοι που έκαναν τις περισσότερες εφόδους στα τείχη της Κωνσταντινούπολης πριν αυτά υποστούν σοβαρά ρήγματα.
Μέρος των επίστρατων ήταν και το ιππικό των Ακιντσί, κυρίως Τουρκομάνοι οι οποίοι πολεμούσαν με τις γνωστές τακτικές των ιπποτοξοτών της στέπας και λίγη αξία είχαν σε συντεταγμένη μάχη, πόσο μάλλον σε πολιορκία. Στους επίστρατους θα συντάσσαμε και τις δυνάμεις των χριστιανών Τιμαριούχων, που ήταν υποτελείς του σουλτάνου, οι Βοϊνιούκ όπως τους αποκαλούσαν οι Τούρκοι. Μεταξύ αυτών ήταν βαρύ και μέσο ιππικό, καθώς και μέσο ή βαρύ πεζικό. Σε αυτούς θα πρέπει να προστεθούν και οι δυνάμεις των Οθωμανών Τιμαριούχων, που οργανώνονταν κυρίως στο ιππικό των Τοπρακλί Σουβαρισί και ήταν ιδιαίτερα μεγάλης μαχητικής αξίας και πολυάριθμες, αποτελώντας ουσιαστικά τον δεύτερο ισχυρότερο πόλο του οθωμανικού στρατού, μετά τα στρατεύματα του παλατιού.
 
Τα σώματα του "παλατιού", δηλαδή ο τακτικός στρατός, περιελάμβανε τον καιρό του Μωάμεθ το επίλεκτο ιππικό Καπικουλού, καθώς και το εξίσου επίλεκτο πεζικό Καπικουλού. Βασικό συστατικό στοιχείο του τελευταίου ήταν οι Γενίτσαροι, που την εποχή εκείνη ήταν κυρίως στρατολογημένοι με τη βία αιχμάλωτοι πολέμου, οι οποίοι είχαν αναγκαστεί ν’ αλλαξοπιστήσουν και είχαν εκπαιδευτεί ως υψηλής ποιότητας πεζικό παντός ρόλου. Τα χρόνια του Μωάμεθ είχαν αρχίσει να εισέρχονται οι πρώτοι Γενίτσαροι που προέρχονταν από το παιδομάζωμα και ως εκ τούτου ήταν ακόμη πιο φανατισμένοι και καλύτερα εκπαιδευμένοι. Φυσικά, στις Καπικουλού δυνάμεις εντάσσονταν και τα επικουρικά σώματα του παλατιού, όπως οι Μποσταντσί, οι Σεγκμέν και ο Ντογκαντσί, ενώ εδώ ανήκαν και οι πυροβολητές και οι υπηρέτες των πυροβόλων, που θα έπαιζαν καθοριστικό ρόλο στην πολιορκία και οι οποίοι ήταν γνωστοί με τους τίτλους Τοπτσού και Τοπ Αραμπατσί.
Υπήρχε και ένας αδιευκρίνιστος αριθμός ατάκτων (βαζιβουζούκων), που δεν μπορούν να κατηγοριοποιηθούν σε κάποια από τις παραπάνω τάξεις. Κατά πάσα πιθανότητα οι άτακτοι, που ακολουθούσαν τους οθωμανικούς στρατούς για το πλιάτσικο και ήταν ιδιαίτερα άγριοι στη μάχη, ξεπερνούσαν τους 20.000.
 
Μέσα στα επόμενα χρόνια μετά την κατάκτηση ο οθωμανικός στρατός, με τη γενίκευση του παιδομαζώματος και την οργάνωση σε νέα πρότυπα, θα γινόταν ένας πραγματικά πανίσχυρος οργανισμός, προφανώς ο καλύτερος στρατός της εποχής του, πριν αρχίσει να παρακμάζει δραματικά  μαζί με ολόκληρη την οθωμανική κοινωνία  στα μέσα του 17ου αιώνα. Το 1453 όμως ο Μωάμεθ είχε τη δυνατότητα να παρατάξει ένα εξαιρετικό στράτευμα και μάλιστα πολυπληθές: μόνο για την άλωση της Πόλης, ο στρατός που είχε μαζευτεί έξω από τις πύλες των τειχών ξεπερνούσε τους 100.000 μάχιμους, ενώ ακολουθούσαν πολλοί περισσότεροι υπηρέτες, εργάτες, τεχνίτες και το πλήθος που κατά κανόνα ακολουθεί τους μεγάλους στρατούς.
 
Τι είχε να αντιπαρατάξει ο Βυζαντινός ηγεμόνας σε αυτόν τον τεράστιο στρατό; Ο ίδιος ο Σφραντζής ετοίμασε, κατ’ εντολή του Κωνσταντίνου, μία λίστα των κατάλληλων προς στρατιωτική υπηρεσία ανδρών. Σε αυτόν περιλαμβάνονταν 4.973 Ελληνες και περί τους 2.000 ξένοι κάτοικοι της Πόλης και εθελοντές. Σε αυτούς θα πρέπει να προστεθεί και ένας μικρός ακόμη αριθμός προερχόμενων από έξωθεν βοήθεια, συμπεριλαμβανόμενων και Ελλήνων (όπως των Κρητών τοξοτών, που ήταν τυπικά πολίτες της Ενετίας). Το σύνολο των υπερασπιστών ήταν γύρω στις 7.500 με 8.000 μάχιμους.
Οι βυζαντινές δυνάμεις συμπεριλάμβαναν ένα μικρό τμήμα ελληνικού μέσου ιππικού, τους Στρατιώτες, καθώς και τμήματα πολιτικού πεζικού. Κάποιοι από τους πεζούς ήταν επαγγελματίες στρατιώτες, φορούσαν δυτικού τύπου πανοπλίες και είχαν ανάλογο οπλισμό, αλλά η συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων υπερασπιστών δεν ήταν παρά πολιτοφύλακες με φτωχό οπλισμό και ελάχιστη εκπαίδευση. Μεταξύ των Ελλήνων υπήρχαν και λίγοι βαλλιστροφόροι, οι οποίοι μάλιστα ήταν οργανωμένοι σε μια στρατιωτική κολεκτίβα, στα ιταλικά πρότυπα.
 
Στις τάξεις των Βυζαντινών πολέμησαν και κάποιοι Ιταλοί και Ούγγροι, ίσως και Γερμανοί "πυροβολητές", δηλαδή πρώιμοι τουφεκιοφόροι, που μάχονταν με τα άβολα και καθόλου ακριβή "κανόνια χειρός" της εποχής. Ο αριθμός αυτών ήταν πολύ μικρός (λίγες δεκάδες) και έπαιξαν μικρό μόνο ρόλο στην εξέλιξη της πολιορκίας. Η πλειονότητα των ξένων που συμμετείχαν στην άμυνα της Πόλης ήταν Ενετοί και Γενοβέζοι. Αν και οι Γενοβέζοι του γενουατικού τομέα της Πόλης (Πέρα) διακήρυξαν ουδετερότητα αρκετοί συμπατριώτες τους πέρασαν τον Κεράτιο και εντάχθηκαν σε στρατιωτική υπηρεσία. Μοιάζει τραγική ειρωνεία ότι εκείνοι που έκαναν το μεγαλύτερο κακό στο Βυζάντιο ήταν οι ίδιοι που τώρα, λίγο πριν από το τέλος, θα προσπαθούσαν να βοηθήσουν να αποφευχθεί το μοιραίο. Μάλιστα, οι Βενετοί φέρεται να είχαν αποφασίσει να στείλουν έναν αξιόμαχο στόλο με 800 επαγγελματίες στρατιώτες, αριθμό Κρητών πολεμιστών και, φυσικά, μεγάλο αριθμό ναυτών, για να βοηθήσουν στην υπεράσπιση της πόλης. Μία δύναμη που αν όντως είχε φθάσει, θα προσέφερε πολλά στην άμυνα, κυρίως αποσοβώντας την καταλυτική κυριαρχία του οθωμανικού στόλου. Ωστόσο, ο στόλος της Βενετίας καθυστέρησε για δύο μήνες ν’ αναχωρήσει από τη Βενετία. Η εντολή για την αναχώρηση δόθηκε μόλις στις 7 Μαΐου, όταν η πολιορκία βρισκόταν ήδη στην κορύφωσή της (κάτι που δεν γνώριζαν, βεβαίως, οι Ενετοί) και όταν η Πόλη έπεφτε, ο στόλος βρισκόταν ακόμη στο Αιγαίο! Οι λόγοι αυτής της τεράστιας καθυστέρησης δεν έχουν ακόμη διευκρινισθεί. Ισως η ηγεσία της Γαληνότατης πίστευε ότι η Κωνσταντινούπολη, με τα πανίσχυρα τείχη της, θα κρατούσε επ’ αόριστον. Ισως πάλι οι καιροσκόποι Ενετοί δεν ήταν απολύτως βέβαιοι για την αφοσίωσή τους στους χριστιανούς του Βυζαντίου, αφού μπορεί να είχαν ακόμη κατά νου κάποιες μεθόδους συνεννόησης με τους Οθωμανούς ώστε να διατηρήσουν τα εμπορικά προνόμιά τους στην Ανατολική Μεσόγειο.
 
Τέλος, στο πλευρό των Βυζαντινών πολέμησε και μία ομάδα Τούρκων. Επρόκειτο για τον πρίγκιπα Ορχάν, διεκδικητή του οθωμανικού θρόνου, που κατοικούσε στην Πόλη μαζί με τη συνοδεία των πιστών σωματοφυλάκων του και ακολούθων, οι οποίοι προσφέρθηκαν να πολεμήσουν στο πλευρό των χριστιανών και ενάντια στους ομοδόξους τους.
 
Η έναρξη των εχθροπραξιών
 
Οι κάτοικοι της Πόλης μόλις είχαν προλάβει να γιορτάσουν το Πάσχα, όταν οι ορδές του Μωάμεθ άρχισαν να καταφτάνουν. Τα πρώτα τμήματα των προφυλακών των Οθωμανών φάνηκαν κοντά στα τείχη της πόλης στις 2 Απριλίου του 1453. Τμήμα ιππικού των Βυζαντινών έκανε έξοδο και κατάκοψε τους πρώτους Τουρκομάνους που αφίχθησαν, ωστόσο η ροή ανδρών ήταν σταθερή και σύντομα οι Βυζαντινοί επέστρεψαν στη – σχετική – ασφάλεια των τειχών, χωρίς να μπορούν να κάνουν τίποτε περισσότερο από το να παρακολουθούν το μεγάλο στράτευμα να συγκεντρώνεται σιγά-σιγά.
 
Οι μάχιμοι άνδρες του τουρκικού στρατού θα πρέπει να ήταν περί τους 100.000, ωστόσο το πλήθος που συγκεντρώθηκε έξω από τις πύλες της Βασιλεύουσας ήταν τουλάχιστον δύο φορές μεγαλύτερο.
Ο Κωνσταντίνος έβλεπε με απόγνωση το πλήθος των πολιορκητών να μαυρίζει τον ορίζοντα, αλλά δεν έχανε την ψυχραιμία του. Εδωσε εντολή να τοποθετηθεί η αλυσίδα στον Κεράτιο, φράζοντας έτσι τον κόλπο και εμποδίζοντας τους Τούρκους να κερδίσουν την πολυπόθητη γι' αυτούς καθολική θαλάσσια κυριαρχία και να αποκλείσουν την πόλη απ' όλες τις πλευρές. Παράλληλα με τον τρόπο αυτό απεφεύχθη η επανάληψη του στρατηγήματος που είχαν χρησιμοποιήσει οι εισβολείς σταυροφόροι κατά την άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1204, όταν είχαν καταλάβει εξ εφόδου τα ασθενώς υπερασπιζόμενα θαλάσσια τείχη.
 
Η αλυσίδα, οι γενναίοι αλλά ολιγάριθμοι υπερασπιστές και τα επιβλητικά χερσαία τείχη ήταν τώρα τα μόνα εμπόδια ανάμεσα στην πόλη και στους εχθρούς. Τα τείχη της Κωνσταντινούπολης, με κύριο άξονα το Θεοδόσιο τείχος, θεωρούνταν μακράν το καλύτερο δείγμα μεσαιωνικής τειχοποιίας και μέχρι τότε ήταν πρακτικά ακατάβλητα, τουλάχιστον πριν από την έλευση της πυρίτιδας, όπως θα αποδεικνύονταν στη συνέχεια. Απλώνονταν σε μήκος έξι χιλιομέτρων, από τον Κεράτιο στο Μαρμαρά, σε τρία επάλληλα τμήματα, με μία τάφρο να εμποδίζει τους πολιορκητές να πλησιάσουν. Απέναντι στα τυπικά μεσαιωνικά όπλα, καταπέλτες και πετροβόλους (trebuchets), τα τείχη, αρκεί να ήταν επαρκώς επανδρωμένα, δεν είχαν φόβο. Ωστόσο, αυτή δεν ήταν μια τυπική μεσαιωνική πολιορκία. Μια νέα εποχή ανέτειλε και ο ερχομός της σηματοδοτήθηκε από το βροντώδη ήχο τεράστιων μπρούτζινων ή σιδερένιων κυλίνδρων, που έριχναν ογκώδη πέτρινα βλήματα με μία δύναμη που κανένας καταπέλτης δεν μπορούσε να προσεγγίσει και σε σχεδόν ευθυτενή τροχιά.
Τα κανόνια των Τούρκων δίκαια έχουν χρεωθεί με το μεγαλύτερο μέρος της επιτυχίας της πολιορκίας. Γνωστά είναι τα τρία μεγάλα κανόνια που είχε κατασκευάσει ο Ούγγρος μηχανικός Ουρβανός για τον Μωάμεθ. Το μεγαλύτερο από αυτά έριχνε βλήματα βάρους άνω του μισού τόνου, το δεύτερο μέχρι και 360 κιλά και το τρίτο λίγο πάνω από 300. Οι Οθωμανοί όμως είχαν πολύ περισσότερα κανόνια. Σύμφωνα με τις πηγές, τα οθωμανικά κανόνια ήταν περίπου 70, οργανωμένα σε 14 πυροβολαρχίες κατά μήκος των τειχών της Κωνσταντινούπολης. Το σφυροκόπημα από τα κανόνια άρχισε από την έκτη Απριλίου, όταν το σύνολο των πυροβολαρχιών είχε παραταχθεί και το οθωμανικό στράτευμα είχε πάρει τις θέσεις του στη γραμμή που είχαν προετοιμάσει γι' αυτό οι πολυάριθμοι εργάτες και συνοδοί.
 
Πριν από αυτό, ο σουλτάνος, όπως επέβαλλε το τυπικό των συγκρούσεων της εποχής για τους Οθωμανούς, έστειλε ένα τελευταίο μήνυμα στον Κωνσταντίνο, με το οποίο του ζητούσε να παραδοθεί, υποσχόμενος ότι σε μια τέτοια περίπτωση και κάτω από τους νόμους των μουσουλμάνων, δεν θα πείραζε τους πολίτες της Κωνσταντινούπολης ούτε τις περιουσίες τους. Σε διαφορετική περίπτωση, συμπλήρωνε, δεν θα έδειχνε τον παραμικρό οίκτο όταν θα έμπαινε στην Πόλη. Οι προτάσεις του απορρίφθηκαν από τον αυτοκράτορα και τους πολίτες και η πολιορκία ήταν πλέον γεγονός.
Το πρωί της έκτης Απριλίου ο αυτοκράτορας βρέθηκε με τον Λόνγκο, στον οποίο είχε ανατεθεί η ευθύνη υπεράσπισης του κεντρικού τμήματος του τείχους, στην Πύλη του Αγίου Ρωμανού. Εκεί άκουσε για πρώτη φορά τον εκκωφαντικό θόρυβο των τουρκικών κανονιών, που ξεκίνησαν αργά αλλά σταθερά να αποσαθρώνουν τις δομές του τείχους και να δημιουργούν τη μία ρωγμή μετά την άλλη. Μάλιστα, ήδη από την πρώτη ημέρα του βομβαρδισμού προκάλεσαν την κατάρρευση ενός μικρού τμήματος του τείχους.
 
Την επομένη ο Μωάμεθ αποφάσισε να δοκιμάσει τις αντιστάσεις των χριστιανών. Συγκέντρωσε ένα σώμα ατάκτων και τους έστειλε κατά του κέντρου του τείχους. Οι υπερασπιστές, χωρίς καν να χρειαστεί να συμπτυχθούν από το εξωτερικό τείχος, τους απώθησαν εύκολα προκαλώντας τους μεγάλες απώλειες.
Μετά από αυτό η δραστηριότητα των επιτιθέμενων περιορίστηκε και οι Βυζαντινοί αποσύρθηκαν από τον "περίβολο" στο κυρίως τείχος. Ο βομβαρδισμός ξανάρχισε με ιδιαίτερη σφοδρότητα στις 12 Απριλίου, αφού ο Μωάμεθ είχε δώσει εντολή για αναδιάταξή των πυροβολαρχιών βάσει των παρατηρήσεων από τις πρώτες βολές, και από εκεί και πέρα οι εκρήξεις των κανονιών και οι ξεροί ήχοι που έκαναν τα βλήματα πάνω στο τείχος, ήταν η καθημερινή συντροφιά των γενναίων υπερασπιστών έως την ημέρα που έπεσε η Πόλη.
Ταυτόχρονα με τον από ξηράς βομβαρδισμό, οι θαλάσσιες δυνάμεις του "Πορθητή" έκαναν αλλεπάλληλες προσπάθειες να περάσουν την αλυσίδα και να εισέλθουν στον Κεράτιο, αλλά κάθε φορά αποκρούονταν από τα πλοία των Βυζαντινών και των Ενετών που είχαν αναλάβει την υπεράσπιση του όρμου.
 
Οι Τούρκοι, ίσως για να δείξουν στους Βυζαντινούς τι τους περίμενε μετά το πέρας της πολιορκίας, κατέλαβαν δύο μικρά οχυρά που βρίσκονταν εκτός των τειχών και επάνδρωναν ολιγομελείς φρουρές των Βυζαντινών και παλούκωσαν τους επιζώντες υπερασπιστές, περί τα 70 άτομα, μπροστά στα τείχη.
Ο συνεχιζόμενος βομβαρδισμός, παρά τα τεχνικά προβλήματα που αντιμετώπιζαν οι Οθωμανοί πυροβολητές, συνεχιζόταν ακατάπαυστα όλη μέρα και οι υπερασπιστές ήταν απασχολημένοι με το να προσπαθούν, μόλις έπεφτε το σκοτάδι, να μπαλώνουν όπως-όπως τα χάσματα που εμφανίζονταν συνεχώς στα τείχη.
Στις 18 Απριλίου, ο Μωάμεθ πίστεψε ότι θα μπορούσε να πάρει την Πόλη, θεωρώντας ότι η ζημιά στα τείχη ήταν ήδη σημαντική. Επέλεξε ένα συγκεκριμένο τμήμα του τείχους στο Μεσοτείχιο και εξαπέλυσε εκεί μια μεγάλη επίθεση, στην οποία δεν συμμετείχαν πλέον τμήματα βαζιβουζούκων αλλά τακτικοί πεζοί, με τους φανατικούς Γενίτσαρους να έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο σε αυτήν την επίθεση.
Με επικεφαλής τον γενναίο Τζουστινιάνι, οι χριστιανοί κράτησαν τη θέση τους, απωθώντας τους Τούρκους που έρχονταν κατά κύματα. Η μάχη κράτησε πάνω από 4 ώρες, πάνω από 200 Τούρκοι σκοτώθηκαν και πολλοί περισσότεροι τραυματίστηκαν, αλλά οι Ελληνες δεν υποχώρησαν ούτε εκατοστό. Μάλιστα, σύμφωνα με τον Βενετό αυτόπτη μάρτυρα, Νικολό Μπαρμπάρο, ούτε ένας Ελληνας ή Ιταλός δεν σκοτώθηκε σε αυτήν την επίθεση!
 
Μία μικρή αχτίδα φωτός για το χριστιανικό στρατόπεδο έλαμψε όταν τρία γενουάτικα πλοία και ένα βυζαντινό, αψηφώντας την τεράστια τουρκική αρμάδα, πέρασαν στον Κεράτιο φέρνοντας τρόφιμα και άλλες προμήθειες. Στη ναυμαχία που ακολούθησε και στην οποία συμμετείχαν και βενετικά πλοία από την άμυνα της πόλης, σκοτώθηκαν πάνω από 100 Τούρκοι ναύτες, ενώ τα πλοία διέσπασαν τον αποκλεισμό και οι πολιορκημένοι αναθάρρησαν έστω για λίγο, προσβλέποντας σε ακόμη μεγαλύτερη βοήθεια από τον έξω κόσμο, που θα τους έδινε τη νίκη σε αυτήν την μάχη ζωής και θανάτου. Αλλά αυτό ήταν μόνο ένα μικρό φωτεινό διάλειμμα στις έξι εβδομάδες απελπιστικής βεβαιότητας ότι το τέλος ήταν κοντά.
 
Ο κλοιός σφίγγει
 
Αφού τιμώρησε (δεν τον αποκεφάλισε, μετά τα παρακάλια των αξιωματούχων του, αλλά τον καθαίρεσε και τον μαστίγωσε) τον Βούλγαρο ναύαρχο Μπάρτογλου για την αποτυχία του ενάντια στα τέσσερα χριστιανικά πλοία, ο Μωάμεθ αποφάσισε να αλλάξει πορεία. Κατανοούσε ότι για να εξασφαλίσει τον πλήρη αποκλεισμό της Πόλης, έπρεπε να ελέγξει τον Χρυσόκερο, τον Κεράτιο κόλπο. Η αλυσίδα που έφραζε την είσοδο, σε συνδυασμό με τα ισχυρά πλοία που τη φρουρούσαν, έμοιαζε αδύνατο να παραβιαστεί. Οπότε, παίρνοντας παράδειγμα από παρόμοιες ενέργειες που είχαν γίνει παλιότερα από Ιταλούς και Αραβες, αποφάσισε να προχωρήσει στην υπερνεώλκηση τμήματος του στόλου του από το δρόμο που περνούσε δίπλα στο Γαλατά, διαμέσου της "κοιλάδας των Πηγών".
 
Επρόκειτο για ένα τεράστιο έργο, αλλά οι δυνατότητες των Οθωμανών σε ανθρώπινο δυναμικό ήταν σχεδόν ανεξάντλητες. Τα πληρώματα των πλοίων και χιλιάδες από τους εργάτες που συνόδευαν το στράτευμα, ξεκίνησαν το κολοσσιαίο έργο της υπερνεώλκησης 72 από τα μικρότερα πλοία των Οθωμανών στον Κεράτιο. Το πρωί της 23 Απριλίου το σύνολο των πλοίων βρισκόταν πλέον στον κόλπο. Οι Βυζαντινοί είχαν χάσει τον έλεγχο του Κεράτιου και ο οθωμανικό κλοιός είχε σφίξει γύρω από την Πόλη σαν μέγκενη που απειλούσε να συντρίψει τους υπερασπιστές της.
Το σχέδιο του Ενετού Τζιάκομο Κόκο να πυρποληθούν τα πλοία των Οθωμανών που είχαν περάσει στον Κεράτιο τέθηκε σε εφαρμογή, αλλά το μόνο αποτέλεσμα ήταν η απώλεια δύο χριστιανικών πλοίων. Δύο ένα μάλιστα, όπου επέβαινε ο Κόκο, βυθίστηκε αύτανδρο. Σύμφωνα με τις πηγές, ένας Γενουάτης εξωμότης, έμπορος από το Πέρα, ήταν εκείνος που ενημέρωσε τον Μωάμεθ για το σχέδιο και γι’ αυτό οι τολμηροί μπουρλοτιέρηδες απέτυχαν.
 
Για μερικές ημέρες τα πράγματα ηρέμησαν, καθώς πέρα από τους συνεχείς κανονιοβολισμούς και κάποιες σποραδικές απόπειρες των τουρκικών πλοίων να προσεγγίσουν τα θαλάσσια τείχη από την πλευρά του Κεράτιου, δεν υπήρξε άλλη αξιοσημείωτη δραστηριότητα. Αυτό κράτησε για μία σχεδόν βδομάδα. Καθώς η βοήθεια που περίμεναν οι πολιορκημένοι από τη Βενετία δεν ερχόταν, ο αυτοκράτορας έστειλε ένα πλοίο υπό τουρκική σημαία, με πλήρωμα δώδεκα εθελοντές ντυμένους με τουρκικές στολές, για να αναζητήσει νέα για το στόλο που είχαν ζητήσει ο αυτοκράτορας και οι Βενετοί της Πόλης από το Συμβούλιο της Γαληνότατης. Η αγωνιώδης αναμονή επέφερε διαλυτικά αποτελέσματα, καθώς τις ίδιες ημέρες η διαρκής έχθρα μεταξύ Γενουατών και Ενετών είχε εξελιχθεί σε ανοιχτή διαμάχη και η ενδοχριστιανική έριδα έμοιαζε αγριότερη από εκείνη έξω από τα τείχη. Η παρέμβαση του αυτοκράτορα έθεσε τέρμα στις ανοιχτές κατηγορίες και στους τσακωμούς, ωστόσο τα προβλήματα συνεννόησης μεταξύ των Ιταλών παρέμεναν.
 
Οι επιθέσεις ξαναρχίζουν
 
Για μερικές ημέρες το μεγάλο ("βασιλικό") κανόνι του Ουρβανού είχε σιγήσει, αντιμετωπίζοντας τεχνικά προβλήματα (παρουσίασε ρωγμές εξαιτίας της υπερθέρμανσης από τη συνεχή χρήση). Ομως την έκτη Μαΐου άρχισε ξανά να στέλνει τεράστιους ογκόλιθους με τρομερή δύναμη ενάντια στο τείχος. Οι υπερασπιστές παρατήρησαν μία αυξανόμενη κινητικότητα στις τουρκικές δυνάμεις που βρίσκονταν έξω από το τείχος, ενώ ταυτόχρονα τα πλοία στον Κεράτιο έδειχναν σημάδια κινητοποίησης.
Φαινόταν ότι προετοιμαζόταν επίθεση των Οθωμανών και πραγματικά, την αυγή της επομένης, 7 Μαΐου, ο Σουλτάνος έστειλε ένα μεγάλο τμήμα του στρατού να επιτεθεί στα τείχη. Περνώντας μέσα από την, παραγεμισμένη με τα υλικά από το τείχος που κατέρρεε, τάφρο, οι Τούρκοι έβαλαν ξανά στόχο το Μεσοτείχιο. Η επίθεση ήταν σύντομη, αφού κράτησε μόλις τρεις ώρες, αλλά εξαιρετικά σφοδρή. Το τείχος στο σημείο αυτό ήταν περισσότερο ένα ερείπιο και οι υπερασπιστές χρειάστηκε να αντιμετωπίσουν τους επιτιθέμενους επί ίσοις όρους.
 
Στην τρομερή μάχη διακρίθηκε ένας γιγαντόσωμος Ελληνας με το όνομα Ρανγάβος, που φέρεται να έκοψε με μία σπαθιά στα δύο τον ίδιο τον σημαιοφόρο του σουλτάνου, τον Αμίρ Μπέη, πριν περικυκλωθεί και ο ίδιος από τα στίφη των Τούρκων και φονευθεί. Οι χριστιανοί κατάφεραν να κρατήσουν για άλλη μία φορά, προκαλώντας ακόμη μεγαλύτερες απώλειες στους Τούρκους.
Ο Μωάμεθ άρχιζε να γίνεται ανυπόμονος και προβληματιζόταν με την αντοχή των υπερασπιστών. Ξημερώνοντας η 12η Μαΐου, ο Μωάμεθ έριξε σχεδόν το μισό στράτευμά του σε άλλη μία σφοδρή επίθεση, αυτή τη φορά στο τμήμα του τείχους των Βλαχερνών, κοντά στην ένωση με το Θεοδοσιανό τείχος. Στην τρομερή μάχη που ακολούθησε, οι χριστιανοί κατόρθωσαν για μία ακόμη φορά να αποκρούσουν την έφοδο, χάρη στην έγκαιρη άφιξη των εφεδρειών υπό τον Θεόδωρο Καρυστινό.
Η απελπισία άρχισε να γίνεται εμφανής στα πρόσωπα των πολιορκημένων και κάποιοι πρότειναν ακόμη και μαζική έξοδο, με επικεφαλής τον αυτοκράτορα, κάτι που απορρίφθηκε από εκείνους που προσέβλεπαν ακόμη σε έξωθεν βοήθεια.
 
Οι Τούρκοι, βλέποντας ότι τα τείχη, παρά τον σφοδρότατο βομβαρδισμό, πρόσφεραν ακόμη κάλυψη στους υπερασπιστές της πόλης, είχαν ξεκινήσει ήδη από εβδομάδες να σκάβουν σήραγγες για να τα υπονομεύσουν. Σέρβοι και Βόσνιοι μεταλλωρύχοι είχαν αναλάβει απρόθυμα το τρομερό καθήκον και ακούραστα έσκαβαν σήραγγες κάτω από τη δομή των τειχών. Στην αντιμετώπιση αυτής της απειλής εξέχοντα ρόλο έπαιξε ο Ιωάννης Γκραντ, μηχανικός που είχε έλθει στην Πόλη από τη Γερμανία, αλλά κατά πάσα πιθανότητα ήταν σκωτσέζικης καταγωγής. Υπό την καθοδήγησή του οι Βυζαντινοί, αφού ανακάλυπταν τις στοές των Οθωμανών, έσκαβαν δικές τους και απέκρουαν τους εισβολείς, βάζοντας φωτιά στα υποστηρίγματα των "λαγουμιών" των Τούρκων. Το σκηνικό αυτό επαναλήφθηκε πολλές φορές.
 
 
Ο Μωάμεθ είχε πια ουσιαστικά σταματήσει τις εφόδους και προσπαθούσε με διάφορα τεχνάσματα να πετύχει την εκπόρθηση της πόλης. Πέρα από τις στοές, που συνέχιζαν να σκάβονται σχεδόν καθημερινά, οι Τούρκοι ξεκίνησαν να κατασκευάζουν στις 19 Μαΐου μια πρόχειρη γέφυρα στον Κεράτιο, από το Γαλατά στα τείχη της πόλης, θέλοντας προφανώς να συνδυάσουν την επίθεση στο θαλάσσιο τμήμα του τείχους με τις χερσαίες επιχειρήσεις. Ωστόσο, δεν φαίνεται αυτή η γέφυρα να ολοκληρώθηκε ή να χρησιμοποιήθηκε ποτέ στις συγκρούσεις. Επίσης, ένας τεράστιος πολιορκητικός πύργος που κατασκεύασαν οι Οθωμανοί για να επιτεθούν κατά των τειχών, ανατινάχθηκε από μία ομάδα αποφασισμένων Βυζαντινών κατά τη διάρκεια της νύχτας.
 
Στις τελευταίες φάσεις της πολιορκίας υπερφυσικά σημάδια, όπως τουλάχιστον τα ερμήνευσαν οι πολιορκημένοι, ξύπνησαν δεισιδαιμονίες και προκαταλήψεις: Μία απόκοσμη ομίχλη, εντελώς εκτός εποχής, έπεσε στην πόλη και στα περίχωρα. Μία περίεργη λάμψη φώτισε την εκκλησία της Αγιάς Σοφιάς και, το χειρότερο απ’ όλα, τη νύχτα της 24 Μαΐου, μια έκλειψη της Σελήνης σκοτείνιασε τον ουρανό και τρόμαξε τους χριστιανούς, θυμίζοντας στους γηραιότερους μια προφητεία ότι "η πόλη δεν θα πέσει όσο το φεγγάρι βρίσκεται στον ουρανό". Μια τρομερή καταιγίδα διέκοψε τη λιτανεία και την περιφορά της εικόνας της Θεοτόκου την επομένη. Και σαν να μην έφθανε αυτό, στην ίδια λιτανεία η εικόνα της Παναγίας γλίστρησε από τη θήκη της και έπεσε. Τα σημάδια ήταν πλέον εμφανή: οι περισσότεροι άρχισαν να πιστεύουν ότι όλα έδειχναν ότι η πόλη θα πέσει και ο Τούρκος θα πατήσει την Αγία Σοφία.
Ακόμη όμως δεν είχαν δει τα χειρότερα, ένα σημάδι το οποίο δεν ήταν ούτε θεόσταλτο ούτε υπερφυσικό: Οι Βυζαντινοί και οι Ιταλοί παρατήρησαν ένα μικρό πλοίο να προσεγγίζει τον Κεράτιο. Τα μεγαλύτερα τουρκικά πλοία προσπάθησαν να το αναχαιτίσουν, αλλά οι ικανοί ναυτικοί που το οδηγούσαν τα απέφευγαν με μαεστρία. Οταν άνοιξαν την αλυσίδα για να περάσει το πλοίο, είδαν ότι επρόκειτο για το μπρίκι που είχαν στείλει λίγες ημέρες πριν να εντοπίσει τον Ενετικό στόλο που θα ερχόταν για να λύσει την πολιορκία. Τα νέα που έφερναν οι γενναίοι ναυτικοί ήταν τρομερά. Αν και είχαν χτενίσει το Βόρειο Αιγαίο απ’ άκρη σε άκρη και είχαν ρωτήσει παντού, κανένα νέο για ενετικό στόλο δεν υπήρχε, ούτε φυσικά σημάδι του ίδιου του στόλου, ο οποίος είχε σταθμεύσει στη Στερεά Ελλάδα.
Ωστόσο και η κατάσταση στο μουσουλμανικό στρατόπεδο δεν ήταν ιδανική. Ο Μωάμεθ άρχιζε να έχει αμφιβολίες για το πόσο εύκολο ήταν, τελικά, να πάρει την Πόλη, ενώ πράκτορές του που είχαν μόλις αφιχθεί από τη Δύση, ανέφεραν ότι ένας μεγάλος ενετικός στόλος βρισκόταν καθ' οδόν για το Βόσπορο. Μαζί με τις γκρίνιες των στρατιωτών του αλλά και ορισμένων συμβούλων του, με πρώτο το μεγάλο βεζίρη, ο Μωάμεθ πείστηκε να δώσει ακόμη μία ευκαιρία στους πολιορκημένους να του παραδώσουν την πόλη.
Μία αντιπροσωπία στάλθηκε και έφερε μαζί της έναν πρέσβη. Στον τελευταίο ο Μωάμεθ έκανε για μία ακόμη φορά μια πρόταση που, προφανώς, στον ίδιο φαινόταν γενναιόδωρη, με δεδομένο ότι ήδη πολιορκούσε την Πόλη για πάνω από ενάμιση μήνα: αν οι υπερασπιστές δέχονταν ακόμη και τώρα να παραδώσουν την Κωνσταντινούπολη, θα τους επιτρεπόταν να φύγουν μαζί με τις οικογένειες και τα υπάρχοντά τους και όσους κατοίκους το επιθυμούσαν. Ο Κωνσταντίνος θα μπορούσε να εγκατασταθεί στο Μοριά και να ζήσει εν ειρήνη το υπόλοιπο του βίου του.
Ο γενναίος αυτοκράτορας έδωσε τη μόνη απάντηση που θα μπορούσε: ότι αρνείται να παραδώσει την Πόλη και ότι εκείνος και όλοι οι υπερασπιστές προτιμούν να πεθάνουν παρά να αφεθούν στα χέρια του. Αλλωστε, η φήμη του Μωάμεθ δεν ήταν τέτοια που μπορούσε να καθησυχάσει τους υπερασπιστές ότι θα τηρούσε το λόγο του.
 
Την επομένη, Σάββατο 25 Μαΐου, ο Μωάμεθ συγκάλεσε τους υπουργούς του και τους στρατιωτικούς διοικητές του. Η αμφιβολία είχε αρχίσει να κατατρώει το σουλτάνο και ήθελε να μοιραστεί το βάρος της ευθύνης. Ο Χαλίλ, ο γηραιός βεζίρης, θέλησε να πετύχει έστω και αυτήν τη στιγμή τη λύση της πολιορκίας, όμως ο Ζαγανός Πασάς μίλησε ένθερμα για τη μοίρα του Μωάμεθ και τον συνέκρινε με τον Μέγα Αλέξανδρο, διαβεβαιώνοντας ότι οι άνδρες θέλουν να επιτεθούν άμεσα στην Πόλη.
Ο Μωάμεθ δε χρειάστηκε και πολλή ώρα για να αποφασίσει. Ανακοίνωσε ότι η μεγάλη επίθεση στα τείχη θα γίνει μόλις ολοκληρωθούν οι προετοιμασίες. Ο κύβος ερρίφθη και η τύχη της Πόλης είχε σφραγιστεί.
 
Η Πόλις εάλω 
 
Αυτή τη φορά οι Οθωμανοί δεν προσπάθησαν να καλύψουν τις προετοιμασίες τους. Για τρεις ημέρες οι στρατιές του Μωάμεθ αναδιατάσσονταν σε όλο το μήκος των τειχών και συγκεντρώνονταν στα πλέον στρατηγικά σημεία, εκεί όπου είχε γίνει η μεγαλύτερη ζημιά από το βομβαρδισμό των έξι εβδομάδων. Ο στόλος έδειχνε παρόμοια κινητικότητα και όλοι πλέον ήταν βέβαιοι: η μεγάλη έφοδος ετοιμάζεται. Την 28η Μαΐου η Κωνσταντινούπολη αντηχούσε από προσευχές, ικεσίες, κλάματα και κραυγές απελπισίας. Την ίδια ημέρα έλαβε χώρα η τελευταία μετάληψη του αυτοκράτορα στην Αγία Σοφία, μαζί με την τελευταία χριστιανική λειτουργία στη μεγαλύτερη εκκλησία της Ορθοδοξίας. Στη συνέχεια ο Κωνσταντίνος μετέβη στο παλάτι των Βλαχερνών και ζήτησε συγχώρεση απ' όλα τα μέλη του προσωπικού του. Τόση ήταν η θλίψη που ήταν αποτυπωμένη στα τραχιά χαρακτηριστικά του, τέτοια η βεβαιότητα του επερχόμενου θανάτου και τόση η συγκίνηση που, όπως περιγράφει ο Σφραντζής, ακόμη και αν κάποιος ήταν από πέτρα ή ξύλο, δεν μπορούσε παρά να δακρύσει.
 
Οι Τούρκοι, καθώς ξημέρωνε η 29 Μαΐου, είχαν ολοκληρώσει τις προετοιμασίες τους και είχαν ετοιμαστεί για την έφοδο. Ο Κωνσταντίνος διέτρεχε το τείχος σε όλο το μήκος, δίνοντας κουράγιο στους πολεμιστές που επάνδρωναν το μισογκρεμισμένο τείχισμα, το οποίο μόλις πριν από δύο μήνες ήταν ακόμη το μεγαλύτερο και επιβλητικότερο τείχος που είχε δει ο κόσμος και ήταν το μοναδικό στήριγμά τους, το μόνο που έστεκε πλέον μεταξύ αυτών και του βέβαιου θανάτου. Μιάμιση ώρα πριν χαράξει, δόθηκε το σύνθημα. Ο Μωάμεθ είχε οργανώσει το στρατό του σε τρία κύματα, στοχεύοντας σε ένα ιδιαίτερα μεγάλο ανάπτυγμα των τειχών και σε πολλά σημεία που είχαν υποστεί συντριπτικά πλήγματα από τα κανόνια.
Με τους ήχους από τα νταούλια και τις σάλπιγγες, το πρώτο κύμα των Οθωμανών ξεχύθηκε προς τα τείχη. Το αποτελούσαν οι άτακτοι που είχαν έλθει με τους Οθωμανούς και χρησιμοποιήθηκαν για να ανοίξουν το δρόμο για τους υπόλοιπους. Οι βαζιβουζούκοι, εκτοξεύοντας ομοβροντίες βελών και κραδαίνοντας γιαταγάνια, επιτέθηκαν με πρωτοφανή αγριότητα, αλλά απωθήθηκαν από τους αποφασισμένους υπερασπιστές μετά από σκληρή μάχη. Τα πτώματά τους στοιβάζονταν στα χαλάσματα και το αίμα τους έβαφε τις θρυμματισμένες πέτρες. Ακόμη και την ώρα που οι άτακτοι επιτίθεντο, τα κανόνια συνέχιζαν το αποτρόπαιο έργο τους, συνθλίβοντας φίλους και εχθρούς μαζί με τα κάποτε περήφανα τείχη. Οι άτακτοι άρχισαν να υποχωρούν και τότε οι σάλπιγγες ήχησαν ξανά και το δεύτερο κύμα των Τούρκων επιτέθηκε. Αυτή τη φορά ήταν ο τακτικός στρατός των μπεηλικιών, οι πεζοί και οι ιππείς που τώρα μάχονταν και εκείνοι πεζή. Επέπεσαν στους υπερασπιστές των τειχών με τρομερή ορμητικότητα και άρχισαν να δημιουργούν τα πρώτα ρήγματα στην άμυνα. Οι χριστιανοί, με αυταπάρνηση, ρίχνονταν στη μάχη ενάντια στους πάνοπλους Οθωμανούς, κατορθώνοντας να αντέξουν και αυτό το δεύτερο κύμα της επίθεσης σε όλο το μήκος των τειχών. Οι τακτικοί στρατιώτες του Μωάμεθ δεν ήταν βαζιβουζούκοι, αλλά ικανοί επαγγελματίες πολεμιστές, αρματωμένοι με τις καλύτερες πανοπλίες που παρήγαγε η τουρκική μεταλλουργική και οπλισμένοι με θανατηφόρα όπλα. Αποχωρούσαν με τάξη από το τείχος, αφήνοντας τα κανόνια να εξαπολύσουν ακόμη ένα τρομακτικό κύμα βλημάτων και πριν ακόμη κατακαθίσει ο κουρνιαχτός, ξεχύνονταν ξανά μπροστά. Αλλά ό,τι κι αν έκαναν, ήταν αδύνατο να κάμψουν την αντίσταση των υπερασπιστών, που πλέον μάχονταν σαν λιοντάρια, σαν αληθινοί ήρωες στο πνεύμα της προαιώνιας ελληνικής παράδοσης.
Αλλά η γενναιότητά τους δεν επαρκούσε απέναντι στο πλήθος των Οθωμανών. Αν και τα δύο πρώτα κύματα δεν είχαν διαρρήξει την άμυνα, ο Μωάμεθ είχε ακόμη έναν "άσσο στο μανίκι του", με τη μορφή του τρίτου κύματος. Το αποτελούσαν οι εκλεκτότερες των μονάδων του, με το ιππικό του παλατιού που τώρα είχε ξεπεζέψει και πολεμούσε πεζή και το πεζικό του παλατιού και με τους περίφημους Γενίτσαρους ν’ αποτελούν την αιχμή του δόρατος. Για πολλή ώρα μαινόταν η μάχη των Βυζαντινών με τις ορδές του δεύτερου κύματος, όταν ο Μωάμεθ έδωσε εντολή στο τρίτο κύμα να επιτεθεί.
 
Με απόλυτη τάξη και δίχως τη συνοδεία μουσικής, οι Γενίτσαροι ξεκίνησαν για τις θέσεις που είχαν επιλεγεί. Οι συμπολεμιστές τους παραμέριζαν και τους άφηναν να πιάσουν δουλειά. Οι αποκαμωμένοι χριστιανοί, που φυτοζωούσαν τον τελευταίο μήνα λόγω της έλλειψης τροφίμων, είχαν ξενυχτήσει περιμένοντας την επίθεση και είχαν αποκρούσει δύο σφοδρότατα κύματα εχθρών, τώρα είχαν να αντιμετωπίσουν τη φρέσκια εφεδρεία των Οθωμανών, η οποία μάλιστα αποτελούνταν από τους τρομερότερους πολεμιστές της Ανατολικής Μεσογείου. Η αντίσταση που προέβαλλαν ήταν μνημειώδης, αλλά δεν ήταν αρκετή. Οι Οθωμανοί, σύμφωνα με την τουρκική παράδοση, υπό την άμεση καθοδήγηση του ίδιου του Μωάμεθ που έφθασε κοντά στα τείχη και έδινε άμεσα διαταγές στους διοικητές των μονάδων, άρχισαν να εντοπίζουν αδύναμα σημεία στην άμυνα και να επικεντρώνουν εκεί τις προσπάθειές τους. Ενα παραπόρτι από το οποίο είχαν βγει ανιχνευτές των πολιορκημένων και το οποίο δεν είχε κλείσει καλά, η "τρισκατάρατη" της ελληνικής παράδοσης  Κερκόπορτα, έδωσε την ευκαιρία σε μια ομάδα Γενίτσαρων να περάσει μέσα στο τείχος και να υψώσει το πρώτο οθωμανικό λάβαρο. Αυτή η επιτυχία και το λάβαρο των Γενίτσαρων να κυματίζει στο τείχος, έδωσε θάρρος σε όλους τους υπόλοιπους Οθωμανούς, που με ανανεωμένη επιθετικότητα όρμησαν στους υπερασπιστές. Οι Γενίτσαροι της Κερκόπορτας απωθήθηκαν και εξοντώθηκαν, αλλά η αντίσταση είχε αρχίσει να κάμπτεται στα περισσότερα σημεία. Χιλιάδες Τούρκοι συνέρρεαν από κάθε άνοιγμα των τειχών, πέφτοντας με τρομακτική αγριότητα στους υπερασπιστές. Ο ίδιος ο Κωνσταντίνος, με τη γυαλιστερή πανοπλία του γεμάτη αίματα και το σπαθί στο χέρι, πολεμούσε ασταμάτητα, έχοντας ξεφορτωθεί την πορφύρα και τα αυτοκρατορικά διακριτικά, ανάμεσα στους άνδρες του, μέχρι που κυκλώθηκε από τα οθωμανικά στίφη. Πριν αφήσει την τελευταία του πνοή, κάτω από τα αλλεπάλληλα κτυπήματα των Γενίτσαρων, ακούστηκε να κραυγάζει πάνω από τη βοή της μάχης: "Μα δεν υπάρχει χέρι χριστιανού να μου πάρει τη ζωή;". Ετσι άφησε την τελευταία του πνοή ο ύστατος Ελληνας αυτοκράτορας, με το σπαθί στο χέρι, πιστός στις παραδόσεις ηρωισμού και αυταπάρνησης, έσχατος υπερασπιστής μιας σπουδαίας αυτοκρατορίας.
 
Οι Τούρκοι πλέον είχαν πάρει το πάνω χέρι σε όλες τις επιμέρους εστίες αντίστασης και οι υπερασπιστές που είχαν επιβιώσει, κυκλώνονταν και παραδίνονταν ή σφάζονταν. Ακολουθώντας τους Γενίτσαρους, οι υπόλοιποι Τούρκοι είχαν μπει στην πόλη και άρχισε το όργιο της λεηλασίας και του πλιάτσικου. Καθώς προωθούνταν στην πόλη, τα τακτικά σώματα του οθωμανικού στρατού, που είχαν ακόμη κάποιου είδους πειθαρχία και δεν είχαν υποκύψει στις σειρήνες του πλιάτσικου, εκκαθάρισαν τις τελευταίες εστίες αντίστασης και εξασφάλισαν όλες τις σημαντικές θέσεις στρατηγικής σημασίας.
 
Πολλή ώρα μετά την πτώση του τείχους, μία απομονωμένη εστία αντίστασης προβλημάτιζε ακόμη τους Τούρκους. Επρόκειτο για τους Κρήτες τοξότες, που είχαν στρατολογηθεί από τον αυτοκράτορα στη Μεγαλόνησο, μετά από ειδική άδεια που παραχώρησαν οι Ενετοί. Οι Κρήτες, τέκνα της προαιώνιας πολεμικής παράδοσης του νησιού, δεινοί τοξότες όπως οι πρόγονοί τους για πάνω από 2.000 χρόνια, τρομεροί πολεμιστές, με αδάμαστο κουράγιο, είχαν οχυρωθεί στους τρεις πύργους που βρίσκονταν την είσοδο του Κερατίου. Παρά τις αλλεπάλληλες προσπάθειές τους, οι Οθωμανοί δεν κατόρθωσαν να εκπορθήσουν τους πύργους ή να κάμψουν την αποφασισμένη αντίσταση των Κρητών. Οι ανώτεροι αξιωματικοί του σουλτάνου, εντυπωσιασμένοι από την παλικαριά των τελευταίων ζωντανών υπερασπιστών της Πόλης, τους πρότειναν παράδοση υπό τους δικούς τους όρους. Εκείνοι δέχτηκαν να παραδοθούν υπό τον όρο να τους επιτραπεί να φύγουν χωρίς να πειραχτούν, με όλα τους τα υπάρχοντα και άρματα και με τιμή. Οι ηγέτες των Οθωμανών, που όπως όλοι οι μουσουλμάνοι εκτιμούσαν τη γενναιότητα και που, βεβαίως, δεν ήθελαν να υποστούν δυσανάλογα μεγάλες απώλειες για να ολοκληρώσουν την κατάκτηση της πόλης που ήταν ήδη δική τους, ενώ πιθανόν έκριναν ότι αν χρονοτριβούσαν ακόμη περισσότερο στο σημείο αυτό, δεν θα είχαν το ανάλογο μερίδιο από τη λεηλασία, δέχτηκαν. Οι Κρήτες, συντεταγμένοι και με την υπερηφάνεια εκείνου που δεν ηττήθηκε από υπέρτερους εχθρούς, μπήκαν στα δύο πλοία τους που ήταν αγκυροβολημένα κοντά στα κάστρα και αναχώρησαν για τη Μεγαλόνησο.
 
Μετά την παράδοση των Κρητών, δεν είχαν μείνει πλέον υπερασπιστές ζωντανοί και ελεύθεροι στην Πόλη. Το αιώνιο φως είχε σβήσει και μια νέα εποχή ξεκινούσε για την Κωνσταντινούπολη.
 
Μπήκαν στην Πόλη οι οχτροί 
 
Ο Μωάμεθ είχε πλέον κερδίσει τον τίτλο του Πορθητή. Η Πόλη ήταν δική του και η αντίσταση είχε παύσει. Κατόρθωσε με τον τρόπο αυτό να εκπληρώσει το πρώτο μέρος του ονείρου του, που ήταν η ανασύσταση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας σε όλο της το μεγαλείο: η "Νέα Ρώμη" ήταν δική του. Η μελλοντική απόπειρά του να καταλάβει και την ίδια τη Ρώμη απέτυχε παταγωδώς, αλλά για την ώρα ήταν θριαμβευτής, κατακτητής και μπορούσε πλέον να σφετεριστεί τον τίτλο "καϊζέρ ι ρουμ", Καίσαρας των Ρωμαίων.
 
Η μοίρα της Πόλης και των κατοίκων της αμέσως μετά την άλωση δεν θα μπορούσε να είναι άλλη από αυτή που αναμενόταν: κάτω από την ισλαμική παράδοση του πολέμου, την οποία ο Μωάμεθ συνήθως τηρούσε, όπως και τους υπόλοιπους κανόνες που συνιστούσαν το πλαίσιο γύρω από το οποίο διεξάγονταν οι πολεμικές επιχειρήσεις τον ύστερο Μεσαίωνα, εάν μια πόλη "απίστων" που πολιορκούνταν, καλούνταν να παραδοθεί και δεχόταν, οι κάτοικοί της διατηρούσαν πλήρη θρησκευτική ελευθερία, ενώ και οι περιουσίες τους παρέμεναν στα χέρια τους. Η πόλη δεν ήταν υποκείμενη λεηλασίας και τα θρησκευτικά κέντρα των κατακτημένων παρέμεναν στη θέση τους και λειτουργούσαν κανονικά αν και με κάποιους περιορισμούς που έθετε ο κατακτητής. Η μόνη "ποινή" των παραδοθέντων ήταν η πληρωμή κάποιας προσόδου στον κατακτητή, πέρα φυσικά από το ότι θα ήταν πλέον υποτακτικοί του τελευταίου.
 
Βεβαίως, η Πόλη δεν παραδόθηκε. Οι υπερασπιστές της πολέμησαν γενναία, αψηφώντας τους πολυάριθμους εχθρούς και οι Οθωμανοί χρειάστηκε να πληρώσουν βαρύτατο φόρο αίματος για να καταβάλουν την αντίσταση των τελευταίων Βυζαντινών. Υπό αυτό το πρίσμα και κάτω από τους κανόνες εμπλοκής των μουσουλμάνων, οι στρατιώτες του κατακτητή είχαν πλέον δικαίωμα σε τρεις μέρες λεηλασίας, ενώ όταν αυτή έληγε, όλα τα λατρευτικά κτήρια των υποδούλων μετατρέπονταν σε τζαμιά ή κατεδαφίζονταν. Κατά τα ειωθότα, ο Μωάμεθ, ακόμη κι αν το επιθυμούσε, δεν μπορούσε να απαγορεύσει στους άνδρες του, που κυριολεκτικά μάτωσαν για να καταλάβουν την πόλη, ν’ απολαύσουν τους καρπούς των κόπων τους.
Οταν και οι τελευταίοι υπερασπιστές είτε έπεσαν υπό το βάρος των αριθμών των Οθωμανών που εισέρρεαν στην Πόλη από κάθε πιθανό και απίθανο άνοιγμα είτε οχυρώθηκαν στα τελευταία σημεία αντίστασης, οι Τούρκοι επιδόθηκαν σε ένα απίστευτο όργιο λεηλασίας, φόνων, βιασμών και πλιάτσικου. Οι χιλιάδες τακτικών και ιδιαίτερα οι ημιάγριοι βαζιβουζούκοι άτακτοι έσφαζαν όποιον έβρισκαν μπροστά τους, άνδρα, γυναίκα, παιδί. Ουδείς μπορούσε να ξεφύγει από τη μανία των κατακτητών, που έκοβαν αδιακρίτως κεφάλια, χέρια, πόδια, σε μια τρομερή μανία που προερχόταν από τις ταλαιπωρίες της πολιορκίας και το βαρύ φόρο αίματος που χρειάστηκε να πληρώσουν, αλλά και από το πολύχρονο αίσθημα κατωτερότητας που διακατείχε τους νεόκοπους κατακτητές σε σχέση με τους Βυζαντινούς, οι οποίοι είχαν πίσω τους 3.000 χρόνια ελληνικής και ρωμαϊκής κουλτούρας.
 
Αυτά τα συναισθήματα μετουσιώθηκαν σε σφαγή. Οπως παραδίδεται στο "Απόδειξις ιστοριών" του Λαόνικου Χαλκοκονδύλη: "... Οι Ελληνες, μόλις διέτρεξε η φήμη πως έπεσε η Πόλη άρχισαν να τρέχουν προς το λιμάνι στα πλοία των Βενετσιάνων και των Γενοβέζων και καθώς ορμούσαν πάνω τους βιαστικά και με ακαταστασία, χάνονταν, γιατί βούλιαζαν τα πλοία. Και έγινε εκείνο που συνήθως γίνεται σε τέτοιες καταστάσεις. Με θόρυβο, φωνές και χωρίς καμιά τάξη, έτρεχαν να σωθεί ο καθένας μέσα σε σύγχυση...
.... Ενα μεγάλο πλήθος άνδρες και γυναίκες, που όλο και μεγάλωνε από τους κυνηγημένους, στράφηκε προς τον πιο μεγάλο ναό της Πόλης, που ονομάζεται Αγία Σοφιά. Μαζεύτηκαν εδώ άνδρες, γυναίκες και παιδιά. Σε λίγο όμως πιάστηκαν από τους Τούρκους, χωρίς αντίσταση. Πολλοί άνδρες σκοτώθηκαν μέσα στο ναό από τους Τούρκους. Αλλοι πάλι σ' άλλα μέρη της Πόλης πήραν τους δρόμους χωρίς να ξέρουν για πού. Σε λίγο σκοτώθηκαν, άλλοι πιάστηκαν και πολλοί όμως φάνηκαν γενναίοι, αντιστάθηκαν και σκοτώθηκαν, για να μη δουν τις γυναίκες και τα παιδιά τους σκλάβους.
Σε όλη την Πόλη τίποτε άλλο δεν έβλεπες παρά αυτούς που σκότωναν και αυτούς που σκοτώνονταν, αυτούς που κυνηγούσαν και κείνους που έφευγαν."
 
Μέσα σε αυτόν τον ορυμαγδό κλαγγών όπλων και ουρλιαχτών, μέσα στα ποτάμια αίματος που πλημμύριζαν τα σπίτια, τις πλατείες και τους δρόμους, μέσα σε αυτό το όργιο της καταστροφής και του πλιάτσικου, ο Μωάμεθ άρχισε να αντιλαμβάνεται ότι αν άφηνε τους βάρβαρους στρατιώτες του να συνεχίσουν, δεν θα του έμενε τίποτε να κυβερνήσει από την κάποτε υπερήφανη πόλη. Ετσι, σε λιγότερο από 24 ώρες από την πτώση της πόλης, ο σουλτάνος διέταξε την άμεση παύση του πλιάτσικου και έδωσε εντολή στους Γενίτσαρους να σύρουν έξω από την Πόλη όποιον αρνηθεί να υπακούσει τη διαταγή.
Μέσα σε ελάχιστες ώρες η καταστροφή είχε σταματήσει. Τα τελευταία σώματα άτακτων είχαν συρθεί έξω από τα τείχη και όσοι Ελληνες είχαν επιβιώσει, έβγαιναν σιγά-σιγά από τις εκκλησίες και τις κρυψώνες τους. Η συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων είχε είτε σφαγιασθεί είτε σκλαβωθεί, καθώς οι περισσότεροι Τούρκοι, μετά την εκτόνωση της αρχικής μανίας τους, άρχισαν να σκέφτονται περισσότερο το κέρδος και λιγότερο τη σφαγή, οπότε τα θύματά τους αιχμαλωτίζονταν για να πωληθούν στη συνέχεια ως σκλάβοι.
 
Φυσικά, ο ήδη συρρικνωμένος πληθυσμός της πόλης δεν ανταποκρινόταν πλέον ούτε σε... μεγάλο χωριό. Γι’ αυτό και μία από τις πρώτες κινήσεις του Μωάμεθ αμέσως μετά την ανακήρυξη της Κωνσταντινούπολης ως νέας πρωτεύουσας του Οθωμανικού κράτους ήταν να φέρει πολυάριθμους αποίκους, κυρίως Τούρκους ή εξισλαμισμένους Ανατολίτες, Ελληνες, αλλά και Αρμένιους και Εβραίους, να κατοικήσουν στην αχανή πόλη.
Αμέσως μετά την παύση της σφαγής και την εδραίωση κάποιας τάξης στην κατακτημένη πόλη, ο Μωάμεθ εισήλθε επικεφαλής εντυπωσιακής πομπής και προσευχήθηκε στην Αγία Σοφία, τον κύριο χριστιανικό ναό της πόλης, που είχε χτιστεί από τον αυτοκράτορα Ιουστινιανό το έτος 532. Η Αγία Σοφία θα μετατρεπόταν πλέον σε τζαμί μέχρι τον 20ό αιώνα. Ο κατακτητής δεν φάνηκε ιδιαίτερα γενναιόδωρος με την παλιά αριστοκρατία και τη διοικητική ελίτ του Βυζαντίου. Μέσα σε λίγες μέρες είχε εκτελέσει το σύνολο των επιφανών Βυζαντινών που κατείχαν κάποιο αξίωμα και δεν είχαν φροντίσει να αποχωρήσουν. Ακόμη και ο Μέγας Δούκας Λουκάς Νοταράς, ένας από τους ηγέτες της ανθενωτικής παράταξης και εκείνος που είχε εκφράσει την άποψη ότι καλύτερα οι Τούρκοι παρά η Ενωση, αποκεφαλίσθηκε. Σύμφωνα με κάποιες πηγές εξαιτίας των αντιρρήσεων που εξέφρασε όταν ο Μωάμεθ του ανακοίνωσε την απόφασή του να πάρει το γιο του ως "προστατευόμενό" του. Μάλιστα ζήτησε από τον Μωάμεθ να σκοτώσει τα παιδιά του και μετά ν’ αποκεφαλίσει τον ίδιο, έτσι ώστε να πεθάνει βέβαιος πως τα παιδιά του είναι νεκρά.
 
--------
 
Η δόξα της Βασιλεύουσας
 
Η Βασιλεύουσα της ελληνικής παράδοσης, η πιο ένδοξη πόλη του Μεσαίωνα και το φρούριο του μεσαιωνικού ελληνισμού, η "Νέα Ρώμη", το "κόσμημα του Βοσπόρου" και άλλα πολλά είναι η Κωνσταντινούπολη, η πρωτεύουσα και το κέντρο της Βυζαντινής (Ρωμαϊκής) Αυτοκρατορίας, που το 1453 έπεσε στα χέρια των Οθωμανών.
Το αρχαίο όνομα της πόλης, την οποία κατέστησε πρωτεύουσα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, αντικαθιστώντας την παραπαίουσα Ρώμη, ο Κωνσταντίνος ο Μέγας, ήταν Βυζάντιο. Πόλη ελληνική, ήταν για το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας της εξαιρετικής στρατηγικής σημασίας, ελέγχοντας τα στενά του Βοσπόρου, ωστόσο ουδέποτε μπόρεσε να πλησιάσει τη σημασία των ελληνικών μητροπόλεων (Αθήνα, Σπάρτη) και των μεγαλύτερων δυτικών αποικιών (Συρακούσες, Τάρας).
Το Βυζάντιο είχε ιδρυθεί από τους Μεγαρείς υπό τον θρυλικό Βύζαντα το 667 π.Χ. Η ιστορία της πόλης ανά τους αιώνες έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, αλλά δεν σχετίζεται πρακτικά με αυτήν της μετέπειτα Κωνσταντινούπολης.
Ιδρυτής της τελευταίας είναι ο αυτοκράτορας της Ρώμης Κωνσταντίνος ο Μέγας, που με σκοπό να εξυπηρετήσει τα ιδιαίτερα φιλόδοξα σχέδιά του για τη νέα Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, αποφάσισε να μεταφέρει την πρωτεύουσα από τη Ρώμη.
Η τελευταία την εποχή του Κωνσταντίνου συνέχιζε να είναι μία εντυπωσιακή και πλούσια και σχεδόν οριακά πυκνοκατοικημένη πόλη, ωστόσο δεν ήταν πλέον το κατάλληλο κέντρο διακυβέρνησης μιας αυτοκρατορίας που άρχιζε να νιώθει καυτή την ανάσα των βορείων και ανατολικών εχθρών της. Η Ρώμη είχε μία σειρά από μειονεκτήματα, τα οποία επιγραμματικά μπορούν να διατυπωθούν ως εξής:
- Ηταν κτισμένη σε πεδινή τοποθεσία και ήταν δύσκολη η υπεράσπισή της σε περίπτωση πολιορκίας.
- Δεν είχε άμεση πρόσβαση στη θάλασσα.
- Αντιμετώπιζε μία σειρά από προβλήματα υγιεινής (ιδιαίτερα επιδημίες ελονοσίας ήταν τακτικό φαινόμενο).
- Η αριστοκρατία της ήταν διεφθαρμένη και ο λαός καλομαθημένος και συνηθισμένος μέχρι υπερβολής σε "άρτο και θεάματα".
- Ουδέποτε έπαψε να είναι μία πόλη-κράτος, με όλα τα συμπλέγματα που αυτό συνεπάγεται, και ως εκ τούτου όχι ιδανική για το ρόλο της πρωτεύουσας μιας πολυεθνικής, εκτεταμένης αυτοκρατορίας.
- Βρισκόταν μακριά από τα κύρια σύνορα της αυτοκρατορίας (που τότε ήταν ο Δούναβης και ο Ευφράτης), τα οποία αποτελούσαν και σημεία μόνιμης τριβής με τους γείτονες των Ρωμαίων.
- Βρισκόταν στο φτωχό δυτικό τμήμα της αυτοκρατορίας (σε αντίθεση με το πλούσιο ανατολικό). 
από Alkiviades
 

 
«Ο λαός έστειλε μήνυμα, αλλά απέρριψε την ανατροπή, που ήθελε ο ΣΥΡΙΖΑ» δήλωσε ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς.

Πρόσθεσε δε ότι «περάσαμε δύο δύσκολα χρόνια. Γύρισα όλην την Ελλάδα, γνωρίζω τα προβλήματα, ξέρω τι πρέπει να αλλάξει. Παρά τα προβλήματα η κυβέρνηση άντεξε στις ακραίες επιθέσεις. Όσοι ήθέλαν αστάθεια και αβεβαιότητα και ακυβερνησία απέτυχαν. Το σύνθημα σήμερα ψηφίζουμε, αύριο φεύγουν έπεσε στο κενό. Η αξιωματική αντιπολίτευση δεν αύξησε τα ποσοστά της, σε σχέση με τις εκλογές του 2012 και ήθέλαν κι εκλογές τώρα».

Ο πρωθυπουργός σημείωσε επίσης ότι «αυτό επιβεβαιώνεται και από το γεγονός ότι στις αυτοδιοικητικές εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ απέτυχε».

«Η κυβέρνηση παραμένει εγγυγητής για την σταθερότητα και την ομαλή πορεία της χώρας, συνεχίζει για να βγάλει την χώρα από την κρίση και τα μνημόνια και διορθώνοντας τις αδικίες που έγιναν. Καταφέραμε αυτά τα δύο χρόνια να κρατήσουμε την χώρα όρθια, τώρα βγάινουμε από την κρίση. Σήμερα αποτρέψαμε τον εφιάλτη και την περιπέτεια που ζήσαμε» τόνισε ο
κ. Σαμαράς, ο οποίος ευχαρίστησε τους πολίτες που συμμετείχαν στις εκλογές.



​
Αναλυτικά η δήλωση του πρωθυπουργού

"Ελληνίδες, Έλληνες,
Θέλω πάνω απ' όλα να ευχαριστήσω όλους και όλες που πήγαν και ψήφισαν.
Και σήμερα και την περασμένη Κυριακή.
Με την ψήφο του ο Ελληνικός λαός, έστειλε ένα μήνυμα στην Κυβέρνηση, αλλά απέρριψε και την ανατροπή που προωθούσε ο ΣΥΡΙΖΑ!
Ξέρω ότι περάσαμε δύο δύσκολα χρόνια.
Γύρισα όλη την Ελλάδα. Άκουσα τους πολίτες προσεκτικά.
Γνωρίζω τα προβλήματά τους. Γνωρίζω τι και πως πρέπει να αλλάξει.
Και θα προχωρήσουμε γρήγορα. Όσο γίνεται πιο γρήγορα!

Είναι ευτύχημα για την Ελλάδα ότι, παρά τα τεράστια προβλήματα, η κυβέρνησή μας άντεξε στις ακραίες επιθέσεις εναντίον της…
Ενώ όσοι προσπάθησαν να δώσουν χαρακτήρα δημοψηφίσματος στις ευρωεκλογές απέτυχαν!
Δεν κατάφεραν να δημιουργήσουν ούτε την αστάθεια, ούτε την αβεβαιότητα, ούτε την ακυβερνησία που επιδίωκαν.

Το σύνθημα, «σήμερα ψηφίζουμε, αύριο φεύγουν» έπεσε στο κενό!
Και μάλιστα, η αξιωματική αντιπολίτευση, που ήθελε την «ανατροπή» της κυβέρνησης, μέσα στην τρικυμία της κρίσης, δεν μπόρεσε να αυξήσει καν τα ποσοστά της από τις τελευταίες εθνικές εκλογές!

Και μετά ήθελαν και πρόωρες εκλογές;
Και αυτό επιβεβαιώνεται, ακόμα περισσότερο, από το γεγονός ότι στους δήμους και τις περιφέρειες, ο ΣΥΡΙΖΑ που κατέβασε κομματικά ψηφοδέλτια αποδοκιμασίας της κυβέρνησης, απέτυχε σχεδόν παντού στην Ελλάδα!

Παίρνει το πολύ δύο μόνο από τις 13 περιφέρειες, ελάχιστες από τις 52 πρωτεύουσες νομών, όπως και ελάχιστους από τους 66 δήμους του λεκανοπεδίου!
Η κυβέρνηση, λοιπόν, παραμένει εγγυητής για τη σταθερότητα και την ομαλή πορεία της χώρας!
Και συνεχίζει με ακόμα πιο γρήγορους ρυθμούς.
Για να βγάλει τη χώρα από την κρίση και από τα μνημόνια.

Με την ίδια και ακόμα μεγαλύτερη αποφασιστικότητα. Με την ίδια και ακόμα μεγαλύτερη ευθύνη.
Και διορθώνοντας τις αδικίες που έγιναν…        

Περάσαμε την πιο μεγάλη δοκιμασία που πέρασε ποτέ χώρα σε καιρό Ειρήνης. Καταφέραμε να κρατήσουμε την Ελλάδα όρθια.
Και τώρα βγαίνουμε από την κρίση με την κοινωνία ενωμένη, με την πυξίδα της χώρας σταθερή και την οικονομία έτοιμη να μπει στην Ανάπτυξη.
Πριν δυο χρόνια, με τη δική σας εντολή, αποτρέψαμε τα χειρότερα για την Ελλάδα.

Σήμερα αποτρέψαμε τον εφιάλτη: να γυρίσουμε πάλι πίσω, στην περιπέτεια που ζήσαμε και σήμερα ξεπερνάμε.
Τώρα θα προχωρήσουμε και στο τελευταίο μέρος της διαδρομής: να βγούμε οριστικά από την κρίση!
Ώστε από δω και μπρος, να πηγαίνουμε μόνο προς τα πάνω και μόνο μπροστά…"
 
Θεσσαλία Έριξε το αυτοκίνητο σε καφενείο επειδή δεν εκλέχτηκε !
Ποικίλουν από περιοχή σε περιοχή και από άνθρωπο σε άνθρωπο οι αντιδράσεις για το αποτέλεσμα των εκλογών ιδιαίτερα όταν είναι υποψήφιος και δεν εκλέγεται.Το γεγονός αυτό επιβεβαιώθηκε από την απρόβλεπτη εξέλιξη που πήρε σε Δημοτικό Διαμέρισμα του Νομού Τρικάλων, η μη εκλογή ενός Δημοτικού Συμβούλου.Συγκεκριμένα ένας 36χρονος υποψήφιος στο Ροποτό Τρικάλων, υπό την επήρεια αλκοόλ, πήρε το αυτοκίνητό του και σε έξαλλη κατάσταση το έριξε πάνω σε καρέκλες καφενείου που ήταν απλωμένες στην πλατεία της Εκκλησίας.Όπως έγινε γνωστό o 40χρονος ιδιοκτήτης του καφενείου, υπέβαλε μήνυση στο Αστυνομικό Τμήμα Πύλης και ο 36χρονος συνελήφθη και οδηγήθηκε στην Εισαγγελέα Τρικάλων όπου πήρε προθεσμία να απολογηθεί.
 
Δυτική Μακεδονία Σκηνές «Φαρ Ουέστ» στο κέντρο της Πτολεμαΐδας
Σκηνές «Φαρ Ουέστ» στο κέντρο της Πτολεμαΐδας με ανθρωποκυνηγητό της αστυνομίας για τη σύλληψη ενός διαρρήκτη. Όλα ξεκίνησαν νωρίς το απόγευμα όταν οι αστυνομικοί της ασφάλειας εντόπισαν ένα ύποπτο νεαρό κοντά στο χώρος της λαϊκής αγοράς (στον πεζόδρομο επί της οδού Εθνικής Αντίστασης) και επιχείρησαν να τον ελέγξουν ο οποίος και διέφυγε τρέχοντας στα γύρω στενά και δρόμους.Από εκείνη τη στιγμή άρχισε ένα απίστευτο άνευ προηγουμένου κυνηγητό με τον ύποπτο να τρέχει όπου φύγει-φύγει. Στο ύψος λίγο πριν στη διασταύρωση των οδών Πόντου και Νοσοκομείου ο νεαρός (που εκ των υστέρων αποδείχθηκε ανήλικος και γνωστός για την παραβατική συμπεριφορά) αναρριχήθηκε με απίστευτη ευκολία σε όροφο οικοδομής και από εκεί ανέβηκε σε ταράτσα και κινήθηκε από κτήριο σε κτήριο διαφεύγοντας των αστυνομικών. Τελικά όπως είδαν μάρτυρες περίοικοι, ο δράστης πήδηξε από τον τρίτο όροφο οικοδομής στην οδό Β. Σοφίας και εξαφανίσθηκε προς άγνωστη κατεύθυνση (διαφεύγοντας πιθανότατα με αυτοκίνητο). Όπως μάθαμε (από αστυνομικές πηγές) ο νεαρός ήταν ένα από τα μέλη της ομάδας που πριν από μερικές ημέρες είχε διαπράξει αλλεπάλληλες διαρρήξεις και κλοπές σε σπίτια και κυρίως καταστήματα στην Πτολεμαΐδα.Σύμφωνα με το ρεπορτάζ μετά την εντολή του δικαστικού λειτουργού να αφεθούν ελεύθεροι με περιοριστικούς όρους τα ενήλικα μέλη και να εγκλειστούν τα ανήλικα στο κέντρο κράτησης ανηλίκων Βόλου, ο νεαρός μόλις το περασμένο Σάββατο δραπέτευσε πάλι για δεύτερη φορά και ήρθε στην Εορδαία για να συναντήσει και τους άλλους και να συνεχίσουν την παραβατική δράση τους με τις διαρρήξεις. Οι τρεις όταν ξαναβρέθηκαν άρχισαν και πάλι τα χτυπήματα με το επόμενο να γίνεται σε μικρό μίνι μάρκετ στην Τοπική Κοινότητα του Προαστίου. Δυστυχώς για αυτούς οι αστυνομικοί κατάφεραν να εντοπίσουν και να συλλάβουν τον έναν (τον Πτολεμαϊδιώτη) και να τον οδηγήσουν σήμερα το μεσημέρι και πάλι στη δικαιοσύνη (που για μια ακόμη φορά τον άφησε ελεύθερο προκείμενο να δικαστεί μελλοντικά με τακτική δικάσιμο).Ο νεαρός διαφεύγει μέχρι τη στιγμή αυτό τη σύλληψη και αναζητείται όπως και οι υπόλοιποι της παρέας των διαρρηκτών.eordaia.org

Εκπαιδευτικά Νέα