Είναι εντελώς γελοίο, αλλά καθόλου αστείο. Δεν υπάρχει, δηλαδή, τρόπος να διασκεδάσεις την ανακοίνωση της Διδασκαλικής Ομοσπονδίας Ελλάδος (ΔΟΕ), για τη δυνατότητα εμβολιασμού των εκπαιδευτικών με τα αδιάθετα εμβόλια. Είναι από τις περιπτώσεις εκείνες που ο θυμός υπερισχύει του χιούμορ, μπροστά στο θηριώδες μέγεθος της ανοησίας και τη χυδαιότητά της.

Οι φωστήρες της ΔΟΕ θεωρούν «βεβιασμένη ενέργεια» την πρωτοβουλία του υπουργείου να συμπεριληφθούν και οι εκπαιδευτικοί σε όσους μπορούν να έχουν πρόσβαση στα εμβόλια που μένουν από όσα ραντεβού δεν πραγματοποιούνται. Τους ενοχλεί ότι «δεν υπάρχει οργανωμένος και μελετημένος σχεδιασμός». Γιατί; Επειδή, εξηγούν, «δεν τους προσφέρεται η δυνατότητα να εμβολιασθούν με το εμβόλιο που επιθυμούν»! Και για να μη θεωρηθεί απαράδεκτα πολυτελές και χυδαία εγωιστικό το αίτημα, συμπληρώνουν ότι κάτι τέτοιο, δηλαδή η δυνατότητα επιλογής, θα συνιστούσε «ουσιαστική προστασία της εκπαιδευτικής κοινότητας».

Ζητούν, επιπλέον, προθεσμία «δύο - τριών ημερών τουλάχιστον», προκειμένου να υποβάλλουν τις υπεύθυνες δηλώσεις, καθώς και «να ανακοινωθεί σε ποιας εταιρείας αδιάθετα εμβόλια αναφέρεται η εγκύκλιος». Γιατί το θεωρούν απαραίτητο; «Ώστε να είναι σωστή η ενημέρωση των εκπαιδευτικών»!

Πού ζουν, αλήθεια, αυτοί οι άνθρωποι; Αναρωτιέσαι αν η Διδασκαλική Ομοσπονδία Ελλάδος είναι στ’ αλήθεια αυτό που δηλώνει το όνομά της. Αν έχει τα γραφεία της εδώ, στην Ελλάδα, ή κάπου στην Καραϊβική και παρακολουθεί από εκεί την πορεία της πανδημίας στη χώρα. Δεν είναι βέβαια ζήτημα γεωγραφικής απόστασης, αλλά της απόστασης που δίνει η αναισθησία, γιατί δεν αμφιβάλλω ότι οι συνδικαλιστές που έχουν την ευθύνη της συγκεκριμένης ανακοίνωσης δεν είναι σε θέση να συναισθανθούν τη γενική κατάσταση γύρω τους. Δεν χαμπαριάζουν τι γίνεται έξω από τον εαυτό τους και τη συντεχνία τους.

Δύσκολο δίλημμα. Αναρωτιέσαι, αν είναι ότι αισθάνονται τόσο ισχυροί, αυτό που τους επιτρέπει να γράφουν την κοινωνία εκεί που φαντάζεσθε, ή αν είναι τόσο χαζοί, ώστε να μην αντιλαμβάνονται πόσο προβλητική είναι η στάση τους προς όλους τους υπόλοιπους, αλλά και πόσο επικίνδυνο το παράδειγμά τους. Ο, τι και αν είναι από τα δύο, μας επιτρέπει να καταλάβουμε το ποιον των δυνάμεων που εχθρεύονται τις μεταρρυθμίσεις, που αντιλαμβάνονται ως μόνο σκοπό της Δημόσιας Παιδείας την ευημερία των εργαζομένων στο σύστημα.

Πάλι καλά, πάντως, που είχαν τουλάχιστον τη λεπτότητα να μην απαιτήσουν επίδομα εμβολιασμού...