Τα παραπάνω είπε στη Βουλή ο υφυπουργός Παιδείας Σ. Κεδίκογλου, απαντώντας σε επίκαιρη ερώτηση σχετικά με την άμεση υλοποίηση των αποσπάσεων των εκπαιδευτικών και υπογράμμισε:

Α.Τώρα, στη μέση της σχολικής χρονιάς, σταθμίζοντας την επιθυμία του εκπαιδευτικού να πάει σε ένα άλλο σχολείο και την ανάγκη το σχολείο αυτό στο οποίο υπηρετεί να μην παρουσιάζει κενά στην εκπαιδευτική διαδικασία, κρίνουμε πιο σημαντικό να καλύψουμε το δεύτερο. Αυτό ορίζει η εύρυθμη
λειτουργία του σχολείου, όπως ορίζεται εξάλλου και από το ν. 3848/2010.

Β..Θέλω να συμφωνήσουμε λοιπόν ότι εφόσον έχει ξεκινήσει το σχολικό έτος, πρέπει πρώτα να καλύψουν τις σχολικές ανάγκες της σχολικής μονάδας, από τις οποίες αποσπώνται οι εκπαιδευτικοί.

Γ.Μη ξεχνάτε ότι λειτουργήσαμε το σύστημα με μόλις δύο χιλιάδες αναπληρωτές από τον τακτικό προϋπολογισμό –έναντι των δώδεκα χιλιάδων, όπως σας είπα- εξοικονομώντας 550 εκατομμύρια ευρώ προς όφελος του Έλληνα φορολογούμενου.

Δ. Το σύστημα λειτουργούσε με στρεβλώσεις σε μεγάλο βαθμό και κάθε χρόνο επαναλαμβάναμε την ίδια ιστορία. Χάναμε πάρα πολλές εργατοώρες, εκατοντάδες εργατοώρες στο Υπουργείο για να γίνει το έργο των αποσπάσεων που –προσέξτε- έφτανε ακόμα και το 8% της δύναμης της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.

Ε. Όταν μιλάμε για ένα σύστημα που έχεις έναν μικρό βαθμό διόρθωσης μισό τοις εκατό, ένα τοις εκατό, αν θέλετε, είναι σε πλαίσιο αποδεκτό. Όταν σχεδόν 10%, δηλαδή μία στις δέκα τοποθετήσεις γίνεται πια με αποσπάσεις, σημαίνει, αν μη τι άλλο, ότι κάτι δεν λειτουργεί καλά στο σύστημα. Αυτό ήταν ένα πρωταρχικό πρόβλημα που έπρεπε να το επιλύσουμε.

Ζ.Σε αυτό οφείλαμε λοιπόν να απαντήσουμε ως Υπουργείο Παιδείας. Είχαμε την κακή κατανομή του εκπαιδευτικού προσωπικού, κυρίως στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Εκεί τι παρατηρούσαμε; Παρατηρούσαμε πράγματι παράλογα φαινόμενα. Στον ένα νομό η μία ειδικότητα να πλεονάζει και στον διπλανό νομό να έχουμε έλλειμμα.

Η.Είχαμε εκπαιδευτικούς να αποσπώνται από ελλειμματικές περιοχές, την περιφέρεια και τα νησιά μας. Αυτό γινόταν. Έφευγαν οι εκπαιδευτικοί από τους ορεινούς όγκους, τα νησιά, τις περιφέρειες και πήγαιναν όλοι είτε σε πιο προνομιούχες περιοχές είτε κυρίως προς τα αστικά κέντρα την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη.

Θ.Αυτό νομίζω ότι σας αφορά πάρα πολύ στο βαθμό που, όπως ξέρω, ενδιαφέρεστε για τα παιδιά των λαϊκών οικογενειών, γιατί τα παιδιά αυτά επλήττοντο όταν δεν είχαν καθηγητές στις τάξεις τους.

Ι.Είχε επιπλέον παγιωθεί, αν θέλετε, και σαν νοοτροπία ότι «προκειμένου να διοριστώ πάω οπουδήποτε και πολύ σύντομα θα μεταφερθώ κάπου αλλού, δηλαδή πάω και από τον πρώτο χρόνο ζητάω κατευθείαν μετάθεση ή απόσπαση».

Κ. Αν θέλετε να μία ωραία ιδέα που δεν ξέρω αν θα την προτείνατε και αν θα είχε απήχηση στους εκπαιδευτικούς. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι για κάποια χρόνια υπάρχει ένα αμετάθετο, όπως το κάναμε για τους νοσηλευτές. Για πέντε χρόνια θα πας στο μέρος το οποίο έχεις διαλέξει ώστε και ο εκπαιδευτικός να μπορέσει να κάνει τον προγραμματισμό του, να κάνει τον σχεδιασμό του. Αλλά όταν από την πρώτη χρονιά κοιτάμε πώς θα αποσπαστούμε και πώς θα πάμε σε άλλα μέρη δημιουργούμε τεράστιο πρόβλημα συνολικά στο σύστημα.

Λ.Όλα για εμάς, αν θέλετε, είναι θέμα προτεραιοτήτων. Κατανοώ τις προσωπικές και οικογενειακές ανάγκες που μπορεί να έχει ο κάθε εκπαιδευτικός και τις δυσκολίες που υπάρχουν. Υπάρχουν όμως και οι ανάγκες της δημόσιας εκπαίδευσης και της εύρυθμης λειτουργίας της σχολικής μονάδας κι αυτό οφείλουμε να προτάξουμε. Για εμάς -και το έχουμε πει πάρα πολλές φορές- πρώτα είναι ο μαθητής.

Μ.Κι ακόμα και τότε που είχαμε περισσότερους αναπληρωτές -σας θυμίζω ότι είχαμε δώδεκα χιλιάδες αναπληρωτές από τον τακτικό προϋπολογισμό και απροσδιόριστο αριθμό από τα προγράμματα ΕΣΠΑ- αυτοί οι άνθρωποι κάλυπταν τα κενά που άφηναν οι αποσπάσεις και μέχρι φτάσουν οι αναπληρωτές να κάνουν τις αναπληρώσεις πέρναγαν οι μήνες με το «πάω, δεν πάω εδώ, εκεί» κ.λπ. και φτάναμε στον μήνα Νοέμβρη και Δεκέμβρη.

Ν.Άρα είχαμε ένα σύστημα που προσέξτε τι γινόταν: Κάναμε πρώτα τις αποσπάσεις χωρίς να δούμε τις ανάγκες, χωρίς να δούμε αν εκεί που πάμε υπάρχουν κενά κι αν από εκεί που φεύγω υπάρχει κάποιος άλλος να με αναπληρώσει. Κάναμε τις αποσπάσεις κατά το δοκούν και κυρίως σε μεγάλο βαθμό, για να μη γελιόμαστε, και ρουσφετολογικά από διάφορες πιέσεις που κι εδώ πέρα συνάδελφοι είχαν όλα αυτά τα χρόνια προς το Υπουργείο Παιδείας και μετά παίρναμε τους αναπληρωτές, που είχαμε άπλετο αριθμό και δεν μας ένοιαζε και τους τοποθετούσαμε στις θέσεις τους. Και τι γινόταν; Και αργά πήγαιναν στα σχολεία να διδάξουν και είχαμε αυτή την άνιση κατανομή, όπως σας είπα, μεταξύ περιφέρειας και κέντρου και τελικά είχαμε ένα σύστημα πολυδάπανο.

Ξ.Όλα αυτά λοιπόν έπρεπε να αλλάξουν. Έπρεπε να εξορθολογήσουμε το σύστημα, διαφορετικά θα υπήρχαν συνέπειες. Υπήρχαν όπως ξέρετε τεσσεράμισι χιλιάδες εκπαιδευτικοί στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση που πλεόναζαν, που ήταν εκτός σχολείου και αντικειμένου -δεν είχαν αντικείμενο- και στους οποίους θα έπρεπε να βρούμε εργασία γιατί κινδύνευαν, όπως καταλαβαίνετε, να απολυθούν.

Ο.Έτσι για πρώτη φορά φέτος προχωρήσαμε, αφού φέραμε τη σχετική νομοθετική ρύθμιση με δύο Υπουργικές Αποφάσεις στις 30/08/2013 και στις 11/10/2013, στις υποχρεωτικές μετατάξεις από τη δευτεροβάθμια στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση, οι οποίες και άλλαξαν το τοπίο της λειτουργικής εκπαίδευσης, αποτυπώνοντας τις δυνάμεις μας σε εκπαιδευτικό προσωπικό.

Π.Μειώσαμε ακόμα περισσότερο –και σε αυτό πιστεύω θα συμφωνήσετε όλοι- κατά 60% τις αποσπάσεις σε εφορίες και στην κεντρική διοίκηση.

Εξασφαλίσαμε τις θέσεις τριών χιλιάδων εξακοσίων εκπαιδευτικών που πλεόναζαν με την εθελοντική μετάταξή τους από τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση, χωρίς να υπολογίζουμε τις μετατάξεις στις διοικητικές θέσεις. Και πάλι έχουμε ικανοποιήσει όλες τις ειδικές κατηγορίες, αν θέλετε, όλες τις αποσπάσεις που οφείλονται σε σοβαρές κοινωνικές ανάγκες, σε προβλήματα υγείας κ.ο.κ. Αυτοί όλοι οι εκπαιδευτικοί έχουν ικανοποιηθεί. Και αυτό βεβαίως έχει κάποιο κόστος στο σύστημα.

Ρ.Για παράδειγμα, θα σας αναφέρω στη Φλώρινα όπου έχουμε δεκατέσσερις δασκάλους που πλεονάζουν. Αυτό συμβαίνει διότι αποφασίσαμε οι σύζυγοι των αξιωματικών που υπηρετούν, πρέπει να πάνε κοντά στις οικογένειές τους. Αυτό είναι κάτι που το αντιλαμβανόμαστε, αλλά επειδή έχουμε μία κοινωνική ευαισθησία, είπαμε ότι δεν θα χωρίσουμε οικογένειες.

Σ.Όμως, από εκεί και πέρα, όπως και εσείς σωστά είπατε, για να φύγει κάποιος –εγκρίνεται μια απόσπαση, βεβαίως με κάποια κριτήρια λέμε ότι εγκρίνεται- έχουμε ως προϋπόθεση να βρεθεί αυτός που θα τον αναπληρώσει. Δεν μπορεί δηλαδή εγώ να φύγω από το σχολείο μου χωρίς να έχει βρεθεί ο αντικαταστάτης μου. Αν, λοιπόν, δεν έχει βρεθεί ο αντικαταστάτης μου, δεν μπορούμε να προχωρήσουμε στην απόσπαση και αυτός είναι ένας βασικός λόγος που δεν έχει γίνει μέχρι τώρα.

Τ.Τώρα, στη μέση της σχολικής χρονιάς, σταθμίζοντας την επιθυμία του εκπαιδευτικού να πάει σε ένα άλλο σχολείο και την ανάγκη το σχολείο αυτό στο οποίο υπηρετεί να μην παρουσιάζει κενά στην εκπαιδευτική διαδικασία, κρίνουμε πιο σημαντικό να καλύψουμε το δεύτερο. Αυτό ορίζει η εύρυθμη λειτουργία του σχολείου, όπως ορίζεται εξάλλου και από το ν. 3848/2010.

Υ.Θέλω να συμφωνήσουμε λοιπόν ότι εφόσον έχει ξεκινήσει το σχολικό έτος, πρέπει πρώτα να καλύψουν τις σχολικές ανάγκες της σχολικής μονάδας, από τις οποίες αποσπώνται οι εκπαιδευτικοί.