Αυτός ο προσωπικός αγώνας του κ. Τσίπρα καθώς και η σοβαρότητα των Παππά-Δραγασάκη που (μέχρι στιγμής τουλάχιστον) μας περιέσωσαν από το χάος εξασφαλίζοντας τα δανεικά (έστω και μέχρι τον Αύγουστο), δεν λέγεται πολιτική δικαίωση του ΣΥΡΙΖΑ.

Λέγεται συναίσθηση πολιτικών ευθυνών του πρωθυπουργού απέναντι στο λαό που τον επέλεξε, κρίνοντας ότι η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου δεν εκτίμησε την συμμετοχή και την προσπάθειά του στο πρόβλημα της κρίσης αν και οφείλεται στη διαχρονική φαυλότητα 1974 - 2014.

Βεβαίως, ως ΣΥΡΙΖΑ, μπορείς να περνάς με την προπαγάνδα σου ό,τι θέλεις και όπως το θέλεις μιας και παίζεις μόνος σου σε όλο το πολιτικό γήπεδο και οι αντίπαλοί σου δεν δικαιούνται δια να ομιλούν... όπως θα έλεγε και ο Κουτσόγιωργας.

Αλλά είναι λάθος να αγνοείς ότι τον πρώτο «αγώνα» με τους Ευρωπαίους και το ΔΝΤ (μετά τον «υποβιβασμό» των αντιπάλων σου) τον κερδίζει στην παράταση και στα «πέναλτι».

Και αυτό σημαίνει ότι ο πρωθυπουργός οφείλει να αποτρέψει περιττούς πανηγυρισμούς (στην τυχόν υπογραφή συμφωνίας) γιατί κανείς σοβαρός παρατηρητής δεν θα δικαιώσει πολιτικά μια αριστερή κυβέρνηση που έκανε καρδιακό τον μισό λαό της χώρας... με υπερβολές και ανοησίες σε όλο το θρίλερ της διαπραγμάτευσης.

Εφόσον μάλιστα αποφευχθεί (οριστικά) τυχόν ατύχημα (οικονομικό ή και πολιτικό από τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ) με το ξεκίνημα της ροής δανεικών (για τις πληρωμές των υποχρεώσεων Ιουνίου) ο κ. Τσίπρας υποχρεούται να στραφεί και στο εσωτερικό της χώρας για να συμμαζέψει τα συντρίμμια των μέχρι σήμερα λεγομένων... «πεπραγμένων» της κυβέρνησής του.

Να τα συμμαζέψει έστω και με κωλοτούμπες όπως αυτές που έγιναν στις Βρυξέλλες και στο Βερολίνο.

Ας μην ξεχνά άλλωστε ότι «παίζει» σε όλο το γήπεδο χωρίς αντίπαλο...

Το οφείλει αυτό και προς τον λαό και προς τον εαυτό του γιατί (εκτός από τις Βρυξέλλες) έχει χάσει και στο εσωτερικό την πολιτική του δικαίωση ως επικεφαλής της πρώτης αριστερής κυβέρνησης της χώρας και του οράματος που υποσχέθηκε να υπηρετήσει.

Η Παιδεία είναι το πρώτο αντικείμενο που πρέπει να σπεύσει να συμμαζέψει γιατί στα χέρια του συντρόφου Μπαλτά μόνο εμφύλιο θα προκαλέσει αντί για μεταρρύθμιση και εκσυγχρονισμό.

Ήδη είναι ορατά τα σημάδια αγανάκτησης καθηγητών, εκπαιδευτικών και κοινωνίας για την διάλυση της Παιδείας χωρίς σχέδιο.

Ας θυμηθεί ο κ. Τσίπρας το (μοναδικό με μήνυμα) δυνατό και παρατεταμένο χειροκρότημα που εισέπραξε στον ΣΕΒ όταν σε αποστροφή του λόγου του τόνισε ότι, ως κυβέρνηση, πρέπει να αγκαλιάσουμε την αριστεία στην Παιδεία.

Η εξωτερική πολιτική είναι το αμέσως επόμενο αντικείμενο στο οποίο πρέπει να στραφεί ο κ. Τσίπρας αν θέλει να διασώσει τα τεράστια ανοίγματα που προκάλεσαν αφελείς χειρισμοί στις σχέσεις με τις ΗΠΑ, την Ρωσία και την Τουρκία.

Κατ' αρχήν οι εγκληματικές ανοησίες δύο-τριών «ανταρτών» και των «ανταρτισσών» που φίλησαν τα πόδια... των επαγγελματιών δολοφόνων Ξηρού και Κουφοντίνα (μπας και έχουν πολιτικό κόστος στα Εξάρχεια) με σοβαρές συνέπειες στους θετικούς, για τον ΣΥΡΙΖΑ, «πλάγιους ήχους» των Αμερικανών προς την Ευρώπη και το ΔΝΤ.

Ακολούθως οι ερασιτεχνισμοί Καμμένου, και Λαφαζάνη στις σχέσεις μας με τις ΗΠΑ, την Ρωσία, τους Αζέρους, την Τουρκία και την διεθνή κοινότητα των Ομίλων ερευνών υδρογονανθράκων που την αντικαθιστούμε με την Βενεζουέλα...

Και αν δεν μεσολαβήσουν εκλογές (μέσα στο καλοκαίρι) τότε μόνο ο κ. Τσίπρας (προσωπικά και πάλι) θα πείσει αν ανοίξει τον φάκελο ανάπτυξης ξεκινώντας από το άλφα. Από την εκπόνηση σαφούς σχεδίου, στόχων και οράματος. Γιατί αυτά που είπε για ανάπτυξη μιλώντας στον ΣΕΒ ή δεν του τα έγραψαν σωστά ή βιαζόταν και δεν τα κατάλαβε όταν τα είπε.


Γ.Κράλογλου
capital.gr