Please wait...
E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Σάββατο, 14 Φεβρουαρίου 2015 01:40
FT (Peter Spiegel) : Τα τρία σενάρια για την κατάληξη του Eurogroup της Δευτέρας
Σε τρία σενάρια καταλήγει ο ανταποκριτής των Financial Times Peter Spiegel όσον αφορά την κατάληξη των διαπραγματεύσεων ανάμεσα στην Ελλάδα και τους εταίρους της στο Eurogroup της Δευτέρας. Ο δημοσιογράφος των FT, μάλιστα, διατυπώνει και την εκτίμησή του για την πιθανότητα υλοποίησης των τριών αυτών σεναρίων.Η παράταση
Αυτή για πολύ καιρό είναι η προτιμητέα επιλογή για τις Βρυξέλλες και το Βερολίνο. Και οι δύο καλούν την Αθήνα να δώσει «ανάσα» στον εαυτό της ζητώντας έξι μήνες παράταση του υπάρχοντος Μνημονίου που λήγει στις 28 Φεβρουαρίου και διαπραγματευόμενη τους όρους για την ολοκλήρωσή τους προκειμένου να εκταμιευθεί η τελική δόση των 7,2 δισ. ευρώ. Σε αυτή την περίπτωση, υποστηρίζουν ευρωπαίοι αξιωματούχοι, θα μπορούσε να υπάρξει ένα νέο πρόγραμμα που
να είναι πιο αρεστό στην Αθήνα. Ο Spiegel υποστηρίζει ότι στη συνάντηση του Eurogroup της Τετάρτης η αίσθηση πολλών εκ των συμμετεχόντων ήταν ότι ο Γιάνης Βαρουφάκης κινούνταν προς αυτή την κατεύθυνση αλλά τελικά η πρόταση αυτή απερρίφθη πείθοντας πολλούς ότι η ρητορική του Αλέξη Τσίπρα να βάλει ένα τέλος στο Μνημόνιο ήταν η πραγματική «γραμμή» της Ελλάδας.«Δεν μπορείς να ζητάς από μια νεοεκλεγείσα κυβέρνηση που εκλέχθηκε για ένα νεό πρόγραμα να εφαρμόσει το προηγούμενο ως προαπαιτούμενο για τη συζήτηση» δήλωσε Έλληνας αξιωματούχος, προσθέτει ο δημοσιογράφος των FT.
Σύμφωνα με τον Spiegel οι πιθανότητες αυτού του σεναρίου βαίνουν μειούμενες εξηγώντας ότι μέχρι την περασμένη εβδομάδα οι περισσότεροι θεωρούσαν ότι ήταν μόνο θέμα σημειολογίας και του ονόματος της επέκτασης. Επειδή τυχόν επέκταση πρέπει να εγκριθεί από το κοινοβούλιο της Γερμανίας και άλλων χωρών η Δευτέρα είναι η τελευταία στιγμή που έχει η Ελλάδα για να καταθέσει σχετικό αίτημα.
Η γέφυρα
Πρόκειται για την πρόταση Βαρουφάκη, ο οποίος υποστηρίζει ότι υπάρχουν πηγές χρηματοδότησης που θα μπορούσαν να αποτελέσουν ανάχωμα μέχρι την διαπραγμάτευση ενός νέου «συμβολαίου» μέχρι τον Ιούνιο οπότε και πρέπει να αποπληρωθούν ομόλογα ύψους 3,5 δισ. ευρώ.
Κατά τους FT η «γέφυρα» θα μπορούσε να προέλθει από τρεις πηγές:
– 10 δισ. ευρώ από βραχυπρόθεσμο δανεισμό μέσω εντόκων γραμματίων η πλειονότητα εκ των οποίων πιθανότατα θα αγοραστεί από τις ελληνικές τράπεζες
– 1,8 δισ. ευρώ από κέρδη των ελληνικών ομολόγων που διακρατεί η ΕΚΤ
– 10,9 δισ. ευρώ από τα χρήματα που έχει στη διάθεσή του το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας.
Ωστόσο ο ένας μετά τον άλλο οι ευρωπαϊκοί θεσμοί έχουν απορρίψει αυτές τις επιλογές, γράφουν οι FT.
Επικαλείται την άρνηση της ΕΚΤ να δώσει την έγκριση για περαιτέρω αγορές εντόκων γραμματίων, την σύνδεση των 1,8 δισ. από τα κέρδη των ομολόγων με την ολοκλήρωση του τρέχοντος προγράμματος όπως λένε ευρωπαίοι αξιωματούχοι, και το γεγονός ότι τα 10,9 δισ. ευρώ από το ΤΧΣ είναι σε μορφή ομολόγων που δεν θα ανήκουν πλέον στην Ελλάδα αν το πρόγραμμα εκπνεύσει.
Ως εκ τούτου οι Financial Times εκτιμούν ως μηδενική την πιθανότητα υλοποίησης αυτού του προγράμματος καθώς αν και η Αθήνα πιέζει γι’ αυτό σχεδόν όλοι οι αξιωματούχοι της Ευρωζώνης που εμπλέκονται έχουν ξεκαθαρίσει ότι καμία από τις τρεις πηγές που περιλαμβάνονται σε αυτή την επιλογή δεν θα είναι προσβάσιμη ειδικά χωρίς να υπάρχει κανένα προαπαιτούμενο γι’ αυτές.
Λήξη του προγράμματος και νέες συζητήσεις
Η εκτίμηση ορισμένων μελών της Τρόικα – χωρίς να ξεκαθαρίζεται από πού προέρχεται η εκτίμηση αυτή – είναι ότι όσο οι διαπραγματεύσεις είναι σε εξέλιξη για ένα νέο πρόγραμμα, οι επενδυτές θα είναι πρόθυμοι να δώσουν στην Ευρωζώνη περισσότερο χρόνο για να βάλει σε τάξη τα της Ελλάδος αν το υπάρχον Μνημόνιο εκπνεύσει σε δύο εβδομάδες.
«Δεν είναι κρίσιμο να υπάρξει επέκταση. Κάποιος θα μπορούσε να συμφωνήσει στην έναρξη διαπραγματεύσεων για ένα νέο πρόγραμμα. Αυτή είναι μια ευδιάκριτη πιθανότητα» υποστηρίζει ευρωπαίος αξιωματούχος.
Σύμφωνα με τους FT ακόμα και αν λήξει το ευρωπαϊκό σκέλος του προγράμματος, το παράλληλο πρόγραμμα του ΔΝΤ εκπνέει στο τέλος του 2016 αποτελώντας έτσι για την Αθήνα μια εναλλακτική επιλογή έκτακτης χρηματοδότησης όσο θα συνεχίζονται οι συζητήσεις. Επιπρόσθετα γίνεται όλοένα και πιο ξεκάθαρο ότι υπάρχει χώρος για τον συμβιβασμό επι ενός νέου προγράμματος: Γερμανοί αξιωματούχοι έστειλαν σήμα ότι προετοιμάζονται να δεχθούν την απαίτηση της Ελλάδας για χαλάρωση των περιορισμών στον προϋπολογισμό – μέσω της μείωσης του στόχου για πρωτογενές πλεόνασμα από το 4,5% για το 2016 και το 2017 σε κάτι πιο κοντινό στο 1,5%. Όσον αφορά την ελάφρυνση του χρέους η Αθήνα έχει εγκαταλείψει το ενδεχόμενο οριστικής διαγραφής ενώ το Βερολίνο εμφανίζεται πρόθυμο να προσφέρει επέκταση του χρονοδιαγράμματος αποπληρωμής για τα δάνεια.
Παρόλα αυτά εμπόδια παραμένουν για μια τέτοια εκδοχή, σημειώνουν οι Financial Times ειδικα εξαιτίας του γεγονότος ότι η Ελλάδα ζητά να σταματήσει το ύψους 22,4 δισ. ευρώ πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων. Αλλά πολλοί πιστεύουν ότι υπάρχει περισσότερο κοινό έδαφος για μια μακροπρόθεσμη από ό,τι για μια βραχυπρόθεσμη χρηματοδότηση.
Για τους λόγους αυτούς η πιθανότητα υλοποίησης της λύσης αυτής εκτιμάται ότι είναι αυξάνουσα καθώς αν η Αθήνα παραμείνει σταθερή στο αίτημά της για επέκταση και οι ευρωπαίοι διαπραγματευτές είναι εξίσου απρόθυμοι να υπογράψουν μια «γέφυρα» αυτή μπορεί να είναι η καλύτερη υπαρκτή λύση.
Όσο για το πότε θα πρέπει να υπάρξει μια νέα συμφωνία για πρόγραμμα, οι FT απαντούν ότι η Αθήνα επιμένει ότι διαθέτει τη ρευστότητα για να αντέξει για μήνες αλλά οι ευρωπαίοι πιστεύουν ότι η Ελλάδα θα μείνει χωρίς χρήματα μέχρι τον Μάρτιο. Αυτό σημαίνει, καταλήγει ο Spiegel, ότι οι διαπραγματευτές έχουν τέσσερις με έξι εβδομάδες για να πετύχουν μια νέα συμφωνία.
Σε τρία σενάρια καταλήγει ο ανταποκριτής των Financial Times Peter Spiegel όσον αφορά την κατάληξη των διαπραγματεύσεων ανάμεσα στην Ελλάδα και τους εταίρους της στο Eurogroup της Δευτέρας. Ο δημοσιογράφος των FT, μάλιστα, διατυπώνει και την εκτίμησή του για την πιθανότητα υλοποίησης των τριών αυτών σεναρίων.
Η παράταση
Αυτή για πολύ καιρό είναι η προτιμητέα επιλογή για τις Βρυξέλλες και το Βερολίνο. Και οι δύο καλούν την Αθήνα να δώσει «ανάσα» στον εαυτό της ζητώντας έξι μήνες παράταση του υπάρχοντος Μνημονίου που λήγει στις 28 Φεβρουαρίου και διαπραγματευόμενη τους όρους για την ολοκλήρωσή τους προκειμένου να εκταμιευθεί η τελική δόση των 7,2 δισ. ευρώ. Σε αυτή την περίπτωση, υποστηρίζουν ευρωπαίοι αξιωματούχοι, θα μπορούσε να υπάρξει ένα νέο πρόγραμμα που
να είναι πιο αρεστό στην Αθήνα. Ο Spiegel υποστηρίζει ότι στη συνάντηση του Eurogroup της Τετάρτης η αίσθηση πολλών εκ των συμμετεχόντων ήταν ότι ο Γιάνης Βαρουφάκης κινούνταν προς αυτή την κατεύθυνση αλλά τελικά η πρόταση αυτή απερρίφθη πείθοντας πολλούς ότι η ρητορική του Αλέξη Τσίπρα να βάλει ένα τέλος στο Μνημόνιο ήταν η πραγματική «γραμμή» της Ελλάδας.
«Δεν μπορείς να ζητάς από μια νεοεκλεγείσα κυβέρνηση που εκλέχθηκε για ένα νεό πρόγραμα να εφαρμόσει το προηγούμενο ως προαπαιτούμενο για τη συζήτηση» δήλωσε Έλληνας αξιωματούχος, προσθέτει ο δημοσιογράφος των FT.
Σύμφωνα με τον Spiegel οι πιθανότητες αυτού του σεναρίου βαίνουν μειούμενες εξηγώντας ότι μέχρι την περασμένη εβδομάδα οι περισσότεροι θεωρούσαν ότι ήταν μόνο θέμα σημειολογίας και του ονόματος της επέκτασης. Επειδή τυχόν επέκταση πρέπει να εγκριθεί από το κοινοβούλιο της Γερμανίας και άλλων χωρών η Δευτέρα είναι η τελευταία στιγμή που έχει η Ελλάδα για να καταθέσει σχετικό αίτημα.
Η γέφυρα
Πρόκειται για την πρόταση Βαρουφάκη, ο οποίος υποστηρίζει ότι υπάρχουν πηγές χρηματοδότησης που θα μπορούσαν να αποτελέσουν ανάχωμα μέχρι την διαπραγμάτευση ενός νέου «συμβολαίου» μέχρι τον Ιούνιο οπότε και πρέπει να αποπληρωθούν ομόλογα ύψους 3,5 δισ. ευρώ.
Κατά τους FT η «γέφυρα» θα μπορούσε να προέλθει από τρεις πηγές:
– 10 δισ. ευρώ από βραχυπρόθεσμο δανεισμό μέσω εντόκων γραμματίων η πλειονότητα εκ των οποίων πιθανότατα θα αγοραστεί από τις ελληνικές τράπεζες
– 1,8 δισ. ευρώ από κέρδη των ελληνικών ομολόγων που διακρατεί η ΕΚΤ
– 10,9 δισ. ευρώ από τα χρήματα που έχει στη διάθεσή του το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας.
Ωστόσο ο ένας μετά τον άλλο οι ευρωπαϊκοί θεσμοί έχουν απορρίψει αυτές τις επιλογές, γράφουν οι FT.
Επικαλείται την άρνηση της ΕΚΤ να δώσει την έγκριση για περαιτέρω αγορές εντόκων γραμματίων, την σύνδεση των 1,8 δισ. από τα κέρδη των ομολόγων με την ολοκλήρωση του τρέχοντος προγράμματος όπως λένε ευρωπαίοι αξιωματούχοι, και το γεγονός ότι τα 10,9 δισ. ευρώ από το ΤΧΣ είναι σε μορφή ομολόγων που δεν θα ανήκουν πλέον στην Ελλάδα αν το πρόγραμμα εκπνεύσει.
Ως εκ τούτου οι Financial Times εκτιμούν ως μηδενική την πιθανότητα υλοποίησης αυτού του προγράμματος καθώς αν και η Αθήνα πιέζει γι’ αυτό σχεδόν όλοι οι αξιωματούχοι της Ευρωζώνης που εμπλέκονται έχουν ξεκαθαρίσει ότι καμία από τις τρεις πηγές που περιλαμβάνονται σε αυτή την επιλογή δεν θα είναι προσβάσιμη ειδικά χωρίς να υπάρχει κανένα προαπαιτούμενο γι’ αυτές.
Λήξη του προγράμματος και νέες συζητήσεις
Η εκτίμηση ορισμένων μελών της Τρόικα – χωρίς να ξεκαθαρίζεται από πού προέρχεται η εκτίμηση αυτή – είναι ότι όσο οι διαπραγματεύσεις είναι σε εξέλιξη για ένα νέο πρόγραμμα, οι επενδυτές θα είναι πρόθυμοι να δώσουν στην Ευρωζώνη περισσότερο χρόνο για να βάλει σε τάξη τα της Ελλάδος αν το υπάρχον Μνημόνιο εκπνεύσει σε δύο εβδομάδες.
«Δεν είναι κρίσιμο να υπάρξει επέκταση. Κάποιος θα μπορούσε να συμφωνήσει στην έναρξη διαπραγματεύσεων για ένα νέο πρόγραμμα. Αυτή είναι μια ευδιάκριτη πιθανότητα» υποστηρίζει ευρωπαίος αξιωματούχος.
Σύμφωνα με τους FT ακόμα και αν λήξει το ευρωπαϊκό σκέλος του προγράμματος, το παράλληλο πρόγραμμα του ΔΝΤ εκπνέει στο τέλος του 2016 αποτελώντας έτσι για την Αθήνα μια εναλλακτική επιλογή έκτακτης χρηματοδότησης όσο θα συνεχίζονται οι συζητήσεις. Επιπρόσθετα γίνεται όλοένα και πιο ξεκάθαρο ότι υπάρχει χώρος για τον συμβιβασμό επι ενός νέου προγράμματος: Γερμανοί αξιωματούχοι έστειλαν σήμα ότι προετοιμάζονται να δεχθούν την απαίτηση της Ελλάδας για χαλάρωση των περιορισμών στον προϋπολογισμό – μέσω της μείωσης του στόχου για πρωτογενές πλεόνασμα από το 4,5% για το 2016 και το 2017 σε κάτι πιο κοντινό στο 1,5%. Όσον αφορά την ελάφρυνση του χρέους η Αθήνα έχει εγκαταλείψει το ενδεχόμενο οριστικής διαγραφής ενώ το Βερολίνο εμφανίζεται πρόθυμο να προσφέρει επέκταση του χρονοδιαγράμματος αποπληρωμής για τα δάνεια.
Παρόλα αυτά εμπόδια παραμένουν για μια τέτοια εκδοχή, σημειώνουν οι Financial Times ειδικα εξαιτίας του γεγονότος ότι η Ελλάδα ζητά να σταματήσει το ύψους 22,4 δισ. ευρώ πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων. Αλλά πολλοί πιστεύουν ότι υπάρχει περισσότερο κοινό έδαφος για μια μακροπρόθεσμη από ό,τι για μια βραχυπρόθεσμη χρηματοδότηση.
Για τους λόγους αυτούς η πιθανότητα υλοποίησης της λύσης αυτής εκτιμάται ότι είναι αυξάνουσα καθώς αν η Αθήνα παραμείνει σταθερή στο αίτημά της για επέκταση και οι ευρωπαίοι διαπραγματευτές είναι εξίσου απρόθυμοι να υπογράψουν μια «γέφυρα» αυτή μπορεί να είναι η καλύτερη υπαρκτή λύση.
Όσο για το πότε θα πρέπει να υπάρξει μια νέα συμφωνία για πρόγραμμα, οι FT απαντούν ότι η Αθήνα επιμένει ότι διαθέτει τη ρευστότητα για να αντέξει για μήνες αλλά οι ευρωπαίοι πιστεύουν ότι η Ελλάδα θα μείνει χωρίς χρήματα μέχρι τον Μάρτιο. Αυτό σημαίνει, καταλήγει ο Spiegel, ότι οι διαπραγματευτές έχουν τέσσερις με έξι εβδομάδες για να πετύχουν μια νέα συμφωνία.
Κατηγορία
Πολιτική
Ετικέτες
Σάββατο, 14 Φεβρουαρίου 2015 01:16
Όταν η Βαλαβάνη που ζητάει να πληρώσουμε φόρους, έγραφε ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ!
Διαβάστε τι έγραφε η Βαλαβάνη για το χρέος και το κίνημα ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ... τώρα μας λέει να πληρώσουμε τους φόρους μας... τα σχόλια περιττεύουν ΧΡΕΟΣ : ΕΛΕΓΧΩ, ΔΙΕΚΔΙΚΩ, ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ Με το διαρκώς επιδεινούμενο Μνημόνιο να πλησιάζει τα πρώτα του γενέθλια σ΄ ένα τοπίο προϊούσας κοινωνικής ερήμωσης, με την επίσημη ανεργία να ξεπερνάει για πρώτη φορά την κόκκινη γραμμή του 15%, με τη οικονομική και άλλη βία στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων αφόρητη, με το μέλλον κλειστό στην ελπίδα ταυτόχρονα για όλες τις ηλικιακές κατηγορίες και πριν απ’ όλα για τους νέους ανθρώπους, η κυβέρνηση επεκτείνει μια μερική εσωτερική στάση πληρωμών υπέρ των δανειστών και σε βάρος του λαού. Ταυτόχρονα ό,τι έχει απομείνει από κοινωνικό κράτος και δημόσια περιουσία παίρνουν σειρά εκπλειστηριασμού.Σε αυτές τις συνθήκες η αντίσταση εμφανίζεται ως η «φυσική» κατάσταση των ανθρώπων περισσότερο από μια ζωή στα γόνατα. Ωστόσο, παρά ορισμένες σοβαρές εργατικές κινητοποιήσεις, τη λαϊκή εξέγερση της Κερατέας και τις εκρήξεις αυτενέργειας νέων κινημάτων τύπου «Δεν πληρώνω», η συντριπτική πλειοψηφία της εργαζόμενης κοινωνίας και των νέων παραμένει «παγωμένη». Η ιστορικής σημασίας, εξαιρετικά προβληματική στάση της ίδιας της αριστεράς απέναντι στο κοινωνικοπολιτικό τσουνάμι, καθώς οι όποιες ενωτικές δράσεις στους κόλπους της περιορίζονται σε πρωτοβουλίες ανθρώπων της βάσης της, λειτουργεί βέβαια ως τροχοπέδη. Ενώ όμως το αδιέξοδο της πολιτικής του Μνημόνιου γίνεται φανερό ακόμα και στους εμπνευστές της, το πυκνό κυβερνητικό-συστημικό σύμπλεγμα προπαγάνδας καταφέρνει μέχρι στιγμής να κρατά εκατομμύρια ανθρώπους εγκλωβισμένους στη μυθολογία του «μονόδρομου». Έτσι το χρέος γίνεται κομβικό σημείο όχι μόνο της οικονομικής κρίσης αλλά και της αφύπνισης των εργαζόμενων.Η δίψα για γνωριμία με μια «άλλη άποψη» είναι όμως τόσο μεγάλη, ώστε άρκεσε η προβολή μιας ταινίας με θέμα την πρόσφατη διεθνή εμπειρία από την πάλη λαών που πέτυχαν έλεγχο και διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του δημόσιου χρέους τους, για να φουντώσει η πιο ουσιαστική συζήτηση από την αρχή της χρονιάς: Περισσότεροι από 500.000 άνθρωποι είδαν μέσα στις πρώτες πέντε μέρες το ντοκιμαντέρ Debtocracy των Άρη Χατζηστεφάνου και Κατερίνας Κιτίδη, μελών της Πρωτοβουλίας για τη συγκρότηση επιτροπής ελέγχου του χρέους (ΕΛΕ), που γυρίστηκε μέσα σε δύο μήνες αυτοχρηματοδοτούμενο από τους θεατές του με στόχο τη διανομή του χωρίς πνευματικά δικαιώματα μέσω του διαδικτύου. Όχι τυχαία ο ανταποκριτής στις ΗΠΑ μεγάλου καναλιού μετέδωσε ότι «κύκλοι» του ΔΝΤ εμφανίζονται θορυβημένοι… Η Πρωτοβουλία για ΕΛΕ καλεί όλες τις κοινωνικές συλλογικότητες το επόμενο διάστημα να μεταφέρουν στο δημόσιο χώρο την κουβέντα που βράζει στις παρέες, με οργανωμένες συζητήσεις και συλλογή υπογραφών για ΕΛΕ, συμβάλλοντας στη δημιουργία ενός μεγάλου κινήματος για κοινωνικό έλεγχο του χρέους. Ένα τέτοιο κίνημα δεν έχει βέβαια καμιά σχέση με τα «μυστικά» σχέδια «αναδιάρθρωσης» του χρέους με πρωτοβουλία των διεθνών δανειστών, Ε.Ε., ΔΝΤ και κυβέρνησης, περίπου ομολογημένα τα τελευταία 24ωρα, που θα καταδικάσουν σε μια απομίμηση ζωής υπαγορευμένη από ένα διαρκές Μνημόνιο και τα αγέννητα εγγόνια μας. Ο πολιτικός χρόνος για ένα αποτελεσματικό λαϊκό κίνημα με αντικείμενο το χρέος πυκνώνει και σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Μετρούμε τα τελευταία 24ωρα πριν την αναγγελία συγκρότησης ΕΛΕ «από τα κάτω», με επίκεντρο συνδικάτα και λαϊκές οργανώσεις, στην Ιρλανδία. Αντίστοιχες σκέψεις «τρέχουν» πλέον και στην Πορτογαλία. Η ελληνική Πρωτοβουλία για ΕΛΕ, που πρωτοεμφανίστηκε στις 3-3-2011 θέτοντας το ζήτημα της πάλης για την υπεράσπιση των εργαζόμενων και του λαού ως υπέρτατο συμφέρον απέναντι στα συμφέροντα των δανειστών – «κατάσταση έκτακτης ανάγκης» - απαιτώντας ταυτόχρονα έλεγχο του απεχθούς, παράνομου και μη νομιμοποιημένου χρέους, διοργανώνει στις 6-7-8 Μαίου 2011 στη Νομική Σχολή διεθνές συνέδριο για το χρέος. Σύνθημα του, «Χρέος – Ελέγχω, διεκδικώ, δεν πληρώνω». Στόχος του, μέσα από μια «Διακήρυξη των Αθηνών» να καθοριστεί το πεδίο για συντονισμό της κοινωνικής πάλης για έλεγχο και διαγραφή του συντριπτικά μεγαλύτερου μέρους του χρέους σε κάθε χώρα της περιφέρειας της Ευρωζώνης. Διεκδικώντας και προσφέροντας έμπρακτη διεθνιστική αλληλεγγύη στην εργατική τάξη των χωρών με πλεονάσματα, πριν απ’ όλα της Γερμανίας, που πηγάζουν από τα ελλείμματα των υπόλοιπων: Το Σύμφωνο για το Ευρώ καταδικάζει όλους ανεξαίρετα τους εργαζόμενους σε διαρκές καθεστώς άγριας λιτότητας υπέρ του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου. Μια τέτοια προοπτική δε μπορεί να αποτελέσει επιλογή για το αύριο για τους λαούς της Ευρώπης.
Κατηγορία
Πολιτική
Ετικέτες
Σάββατο, 14 Φεβρουαρίου 2015 01:12
Bloomberg: Αυτή είναι η πραγματική «τρόικα» που πρέπει να φοβάται ο Τσίπρας
Ποιοι είναι οι τρεις βασικοί κίνδυνοι της ελληνικής οικονομίας αυτή τη στιγμή και πώς ο πρωθυπουργός πρέπει να διαχειριστεί το χρόνο του - «Η ελληνική κυβέρνηση πρέπει να εξασφαλίσει πρώτιστα την εγχώρια οικονομία και μετέπειτα να ασχοληθεί με τις διαπραγματεύσεις διάσωσης»
Στην «τρόικα»... των εγχώριων προβλημάτων που έχει να αντιμετωπίσει σε δεύτερη φάση ο Αλέξης Τσίπρας αναφέρεται σε σημερινό του δημοσίευμα το πρακτορείο Bloomberg.
Όπως επισημαίνει το πρακτορείο και ο αρθρογράφος Lorcan Roche Kelly, αφότου κέρδισε τις
εκλογές, ο ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας έχει διακηρύξει το τέλος της τρόικας και ότι ξεκινά νέα διαπραγμάτευση της διεθνούς βοήθειας της Ελλάδας.
Το δημοσίευμα σχολιάζει λοιπόν, πως ενώ οι διαπραγματεύσεις βρίσκονται σε εξέλιξη, υπάρχει άλλη μία «τρόικα» που θα πρέπει να φοβάται η Ελλάδα και ο νέος της πρωθυπουργός.... επισημαίνοντας: «Εάν η ελληνική κυβέρνηση κάνει το λάθος να ξοδέψει πολύ χρόνο για τις διαπραγματεύσεις διάσωσης, και όχι αρκετό για να εξασφαλίσει την εγχώρια οικονομία, μπορεί να σημειώσει μια Πύρρεια νίκη, και να επιστρέψει σπίτι με μια νίκη, σε μια οικονομία που δεν επιδέχεται πλέον διάσωσης».
Οι τρεις βασικοί κίνδυνοι για την ελληνική οικονομία αυτή τη στιγμή
Συνεχιζόμενη αρνητική ανάπτυξη: Τα τελευταία στοιχεία εμφανίζουν ότι στο δ΄ τρίμηνο του 2014 η ελληνική οικονομία συρρικνώθηκε 0,2% έναντι προσδοκιών για ανάπτυξη 0,4%.
Τα καταστροφικά κρατικά έσοδα: Τα στοιχεία που ανακοινώθηκαν χθες από το ελληνικό υπουργείο Οικονομικών εμφάνισαν ότι τον Ιανουάριο του 2015, το πλεόνασμα της γενικής κυβέρνησης διαμορφώθηκε στα 367 εκατ. ευρώ, έναντι προσδοκιών για 1,29 δισ. ευρώ. Αυτή η διαφορά οφείλεται σχεδόν αποκλειστικά στην πλευρά των εσόδων, με το ελληνικό υπουργείο να αποδίδει την κατάσταση στην μη συγκέντρωση των αναμενόμενων εσόδων.
Αβεβαιότητα για τον τραπεζικό κλάδο: Στις 4 Φεβρουαρίου η ΕΚΤ εξαίρεσε τα ελληνικά ομόλογα ως collateral προς την ΕΚΤ. Αυτή η απαγόρευση τέθηκε σε ισχύ από τις 11 Φεβρουαρίου, με τις ελληνικές τράπεζες να προσφεύγουν στον ELA και στην κεντρική τράπεζα της Ελλάδας για τις ανάγκες τους σε ρευστότητα. Σε μια ανησυχητική εξέλιξη, η ΕΚΤ έπρεπε να ψηφίσει για την παράταση του ανώτατου ορίου για τον ELA, σχεδόν αμέσως.
Στην «τρόικα»... των εγχώριων προβλημάτων που έχει να αντιμετωπίσει σε δεύτερη φάση ο Αλέξης Τσίπρας αναφέρεται σε σημερινό του δημοσίευμα το πρακτορείο Bloomberg.
Όπως επισημαίνει το πρακτορείο και ο αρθρογράφος Lorcan Roche Kelly, αφότου κέρδισε τις
εκλογές, ο ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας έχει διακηρύξει το τέλος της τρόικας και ότι ξεκινά νέα διαπραγμάτευση της διεθνούς βοήθειας της Ελλάδας.
Το δημοσίευμα σχολιάζει λοιπόν, πως ενώ οι διαπραγματεύσεις βρίσκονται σε εξέλιξη, υπάρχει άλλη μία «τρόικα» που θα πρέπει να φοβάται η Ελλάδα και ο νέος της πρωθυπουργός.... επισημαίνοντας: «Εάν η ελληνική κυβέρνηση κάνει το λάθος να ξοδέψει πολύ χρόνο για τις διαπραγματεύσεις διάσωσης, και όχι αρκετό για να εξασφαλίσει την εγχώρια οικονομία, μπορεί να σημειώσει μια Πύρρεια νίκη, και να επιστρέψει σπίτι με μια νίκη, σε μια οικονομία που δεν επιδέχεται πλέον διάσωσης».
Οι τρεις βασικοί κίνδυνοι για την ελληνική οικονομία αυτή τη στιγμή
Συνεχιζόμενη αρνητική ανάπτυξη: Τα τελευταία στοιχεία εμφανίζουν ότι στο δ΄ τρίμηνο του 2014 η ελληνική οικονομία συρρικνώθηκε 0,2% έναντι προσδοκιών για ανάπτυξη 0,4%.
Τα καταστροφικά κρατικά έσοδα: Τα στοιχεία που ανακοινώθηκαν χθες από το ελληνικό υπουργείο Οικονομικών εμφάνισαν ότι τον Ιανουάριο του 2015, το πλεόνασμα της γενικής κυβέρνησης διαμορφώθηκε στα 367 εκατ. ευρώ, έναντι προσδοκιών για 1,29 δισ. ευρώ. Αυτή η διαφορά οφείλεται σχεδόν αποκλειστικά στην πλευρά των εσόδων, με το ελληνικό υπουργείο να αποδίδει την κατάσταση στην μη συγκέντρωση των αναμενόμενων εσόδων.
Αβεβαιότητα για τον τραπεζικό κλάδο: Στις 4 Φεβρουαρίου η ΕΚΤ εξαίρεσε τα ελληνικά ομόλογα ως collateral προς την ΕΚΤ. Αυτή η απαγόρευση τέθηκε σε ισχύ από τις 11 Φεβρουαρίου, με τις ελληνικές τράπεζες να προσφεύγουν στον ELA και στην κεντρική τράπεζα της Ελλάδας για τις ανάγκες τους σε ρευστότητα. Σε μια ανησυχητική εξέλιξη, η ΕΚΤ έπρεπε να ψηφίσει για την παράταση του ανώτατου ορίου για τον ELA, σχεδόν αμέσως.
Κατηγορία
Πολιτική
Ετικέτες
Σάββατο, 14 Φεβρουαρίου 2015 01:08
ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΜΟΙΡΑΖΕΙ ΛΕΦΤΑ ΤΗΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ Ο ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ!Με 30 εκατ. ευρώ θα χρηματοδοτηθεί η Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης
Με 30 εκατομμύρια ευρώ θα χρηματοδοτηθεί μέσα στις επόμενες ημέρες η Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης, προκειμένου να αποπληρωθούν οι υποχρεώσεις της, κυρίως προς τους παραγωγούς, όπως προέκυψε από τη σύσκεψη που είχε ο υπουργός Παναγιώτης Λαφαζάνης με 30 εργαζόμενους της εταιρείας και παραγωγούς.O κ. Λαφαζάνης άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο τη χρηματοδότηση να αναλάβει η Τράπεζα Πειραιώς, προσθέτοντας ότι δεν θα υπάρξει πρόβλημα καθώς το ελληνικό δημόσιο είναι μέτοχος στη συγκεκριμένη τράπεζα, ενώ ο αναπληρωτής υπουργός αγροτικής ανάπτυξης, Βαγγέλης Αποστόλου, εξέφρασε την πρόθεση της νέας ηγεσίας να επανεξετάσει τι σχέση του ΕΒΖ με τον εκκαθαριστή της αγροτικής τράπεζας και την Τράπεζα Πειραιώς, με στόχο να επιστρέψει άμεσα το ιδιοκτησιακό καθεστώς της εταιρείας στο Δημόσιο. Πηγή: http://www.skai.gr
Κατηγορία
Πολιτική
Ετικέτες
Σάββατο, 14 Φεβρουαρίου 2015 01:06
Το παρασκήνιο της εξάωρης μάχης στο Εurogroup
Στις 11.20 το βράδυ, έξι ώρες μετά την έναρξη των συνομιλιών στο κτίριο Lex του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, ανακοινώνεται ότι το Εurogroup τελείωσε και αναμένεται άμεσα η ενημέρωση των δημοσιογράφων, όπως συνηθίζεται. Την επόμενη μιάμιση ώρα, κι ενώ αρκετοί υπουργοί Οικονομικών έχουν θεωρήσει ότι έχει βρεθεί μία πρώτη συμφωνία με την Ελλάδα –σε σημείο που σειρά υπουργών, ανάμεσά τους ο Γερμανός κ. Σόιμπλε και ο Ισπανός κ. Ντε Γκουίντος, να έχουν αναχωρήσει από το κτίριο–, εξελίσσεται ένα θρίλερ με βασικούς πρωταγωνιστές ένα τηλεφώνημα 30 λεπτών, το «όχι» του κ. Τσίπρα και τους επικεφαλής του Eurogroup να δηλώνουν -το λιγότερο- «απογοητευμένοι».Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Το κλίμα για το Εurogroup, όπως φάνηκε από το αποτέλεσμα, είχε διαμορφωθεί πριν ξεκινήσει. Η γραμμή ήταν κοινή για την πλειοψηφία των υπουργών, καθώς ο ένας μετά τον άλλο εκφράζονταν υπέρ μίας παράτασης του υφιστάμενου προγράμματος και κλείσιμο της αξιολόγησης. Αφηναν, όμως, ανοιχτό ένα παράθυρο για την ελληνική πλευρά, λέγοντας ότι οι όροι για το κλείσιμο της αξιολόγησης θα μπορούσαν να τεθούν υπό διαπραγμάτευση και να γίνουν αλλαγές, παρόλο που η γερμανική πλευρά ήταν υπέρ της άποψης να μην υπάρξει καμία αλλαγή. Σκοπός ήταν να συμφωνηθεί ένα πλαίσιο που θα επέτρεπε μια τελική απόφαση στο Eurogroup της Δευτέρας, με τεχνικές λεπτομέρειες που θα είχαν συζητηθεί κατά τη διάρκεια του Σαββατοκύριακου, αντικαθιστώντας προαπαιτούμενα που είχαν συμφωνηθεί από την προηγούμενη κυβέρνηση με άλλα που θα έβρισκαν την τωρινή σύμφωνη. Τον λόγο από τους υπουργούς παίρνει πρώτα ο κ. Βαρουφάκης. Εκεί, σε μια εκτενή τοποθέτηση, εκθέτει τις βασικές θέσεις της ελληνικής πλευράς. Σύμφωνα με ανώτατο Ευρωπαίο αξιωματούχο, ο κ. Βαρουφάκης δεσμεύεται ότι η Ελλάδα θα αποπληρώσει όλους τους δανειστές της χώρας και ότι θα δουλέψει με τους ευρωπαϊκούς οργανισμούς για τους επόμενους έξι μήνες. Ζητάει, επίσης, μία χρηματοδότηση-γέφυρα, την αναγνώριση ότι το πρόγραμμα απέτυχε και τέλος λέει ότι θέλει σημαντικές αλλαγές στο υφιστάμενο πρόγραμμα. Ομως, αυτή η τοποθέτηση μάλλον απογοητεύει αρκετούς παρευρισκομένους, που τη χαρακτηρίζουν «ασαφή, καθώς «δεν μίλησε με αριθμούς, πίνακες και γραφήματα». Μαζί του, ο κ. Δραγασάκης μιλάει ελάχιστα, ενώ φαίνεται να είναι στο τηλέφωνο αρκετά συχνά. Σύμφωνα με Ευρωπαίο αξιωματούχο, η γενική τοποθέτηση του κ. Βαρουφάκη έχει ως αποτέλεσμα ο πρόεδρος του Eurogroup να του τονίσει χαρακτηριστικά ότι «θέλω απαντήσεις με ένα “ναι” ή με ένα “όχι”, παρακαλώ». Σύμφωνα με κυβερνητική πηγή, ο κ. Βαρουφάκης ξεκαθάρισε ότι δεν θέλει τη δόση των 7 δισ. που συνοδεύει το κλείσιμο της αξιολόγησης, ζήτησε τα κέρδη των κεντρικών τραπεζών στα ελληνικά ομόλογα αξίας 1,9 δισ., αύξηση του ορίου των έντοκων γραμματίων για άλλα 10 δισ., ενώ ζήτησε τα χρήματα του ΤΧΣ, περίπου 11 δισ., να χρησιμοποιηθούν για εξυγίανση τραπεζών από τα «κόκκινα» δάνεια. Τέλος, ζήτησε μείωση του πρωτογενούς πλεονάσματος από 3% στο 1,5%. Ο Λιθουανός υπουργός Οικονομικών παίρνει τον λόγο και τονίζει στον κ. Βαρουφάκη ότι παρότι στη χώρα του ο κατώτατος μισθός είναι 300 ευρώ και ο ίδιος «παλεύει» για να τον αυξήσει στα 325, όπως λέει χαρακτηριστικά, η χώρα του έχει δείξει αλληλεγγύη στηρίζοντας οικονομικά την Ελλάδα, που τώρα ζητάει αύξηση του κατώτατου μισθού στα 750 ευρώ. Ο υπουργός Οικονομικών της Σλοβακίας αναφέρθηκε στην κυβέρνηση της χώρας του, που το 2010 έπεσε εξαιτίας του πακέτου διάσωσης της Ελλάδας, καθώς η ίδια είναι η δεύτερη φτωχότερη χώρα στην Ευρώπη. Σύμφωνα με τέσσερις διαφορετικούς Ευρωπαίους αξιωματούχους που μίλησαν στην «Κ», η ελληνική πλευρά λίγο πριν από τα μεσάνυχτα είχε συμφωνήσει στη δήλωση που έλεγε βασικά ότι οι ελληνικές αρχές δέχονται «να συνεργαστούν στενά και εποικοδομητικά με τα θεσμικά όργανα, για να ερευνήσουν τις δυνατότητες παράτασης και επιτυχούς ολοκλήρωσης του παρόντος προγράμματος, λαμβάνοντας υπ’ όψιν τα σχέδια της νέας κυβέρνησης». Με τη βεβαιότητα ότι υπάρχει συμφωνία, τουλάχιστον 4 υπουργοί φεύγουν από το κτίριο. Ο κ. Δραγασάκης και ο κ. Βαρουφάκης αρχίζουν να τηλεφωνούν και μιλάνε για τουλάχιστον 20 λεπτά. Οταν κλείνουν το τηλέφωνο, ανακοινώνουν ότι η Ελλάδα δεν δέχεται τη δήλωση. Η απάντηση που έρχεται από τους εταίρους είναι χαρακτηριστική: «Δεν πρόκειται να καθίσουμε άλλες έξι ώρες, για να φτάσουμε σε άλλη απόφαση». ΕΛΕΝΗ ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗ
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
Κατηγορία
Πολιτική
Ετικέτες
Σάββατο, 14 Φεβρουαρίου 2015 00:38
Goldman Sachs - Στα 18 δισ. ευρώ οι εκροές καταθέσεων από τις ελληνικές τράπεζες
Στα 18 δισ. ευρώ θα φτάσουν, σύμφωνα με τη Goldman Sachs, οι εκροές καταθέσεων από τις ελληνικές τράπεζες το τρίμηνο Δεκεμβρίου-Φεβρουαρίου.«Πιστεύουμε ότι η εκροή καταθέσεων παραμένει ανησυχητική εξέλιξη. Ενδεχόμενη αποτυχία επίλυσης την τρέχουσας πολιτικής αντιπαράθεσης θα μπορούσε να οδηγήσει σε επιδείνωση της κατάστασης», αναφέρει σε ανάλυσή της η Goldman Sachs.
Για τη χθεσινή απόφαση της ΕΚΤ να αυξήσει την πρόσβαση των ελληνικών τραπεζών στον έκτακτο μηχανισμό ρευστότητας κατά 5 δισ. ευρώ, στα 65 δισ. ευρώ, η Goldman Sachs σημειώνει πως η τρέχουσα εξάρτηση των τραπεζών από τον ELA θα φθάσει στο 16% του ενεργητικού τους έναντι μηδέν το Δεκέμβριο του 2014.
Πηγή: enikonomia.gr
Κατηγορία
Πολιτική
Ετικέτες
Σάββατο, 14 Φεβρουαρίου 2015 00:37
Από το ωσαννά στο ανάθεμα
Αυτές τις μέρες η πατρίδα μας ζει – ακόμα και αν τμήμα του λαού δεν το καταλαβαίνει μέσα στη μέθη που του έχουν προκαλέσει διάφορες προπαγανδιστικές ανοησίες – μια από τις πιο επικίνδυνες στιγμές στην Ιστορία της – και όχι μόνο στη σύγχρονη.
Αν τα πράγματα παραμείνουν ως έχουν μετά τη λήξη του έκτακτου Eurogroup, τότε η χώρα θα ζήσει δραματικές στιγμές.
Τότε είναι που πραγματικά θα κινδυνεύσει η υπερηφάνεια και η εθνική της κυριαρχία.
Οφείλουν όλοι να καταλάβουν ότι περηφάνεια και αξιοπρέπεια δεν συμβαδίζουν με την ανοιχτή
παλάμη του επαίτη.Γιατί, όπως έλεγε και ο εθνικός μας ποιητής, «δεν ανοίγουνε οι θύρες όταν η χρεία τες κουρταλεί».
Σύμφωνα με κυβερνητικές πηγές, η Ελλάδα άπλωσε την παλάμη της στο Eurogroup.
Ζήτησε χρηματοδότηση, ζήτησε λεφτά από όλους τους θεσμούς (ΕΚΤ, ΤΧΣ κλπ.), χωρίς να κάνει ένα βήμα πίσω.
Και το διαφήμισε κι’ από πάνω, ως… ηρωική πράξη, στο εσωτερικό μέτωπο.
Πρόκειται για τον απόλυτο παραλογισμό.
Ζητάμε να μας δώσουν τα λεφτά που δεν έχουμε και χρειαζόμαστε απεγνωσμένα, αλλά δεν διαπραγματευόμαστε τίποτε – διότι τίποτε δεν διαπραγματευόμαστε, αφού δεν υπήρξε κάποια υποχώρηση που να ανακοινώθηκε επισήμως.
Είναι προφανές ότι δεν καταλαβαίνουν ούτε πού βρισκόμαστε, ούτε τι είναι το Eurogroup.
Νομίζουν ότι είναι μια κλειστή λέσχη ανταλλαγής απόψεων και ιδεών και όχι το όργανο στο οποίο λαμβάνουν μέρος – και λαμβάνουν αποφάσεις – όλοι οι υπουργοί Οικονομικών της ευρωζώνης.
Με τον τρόπο αυτό, η χώρα πάει κατευθείαν στα βράχια.
Ας μην προσπαθούν τώρα να πουν στον λαό πως τις δικές του εντολές εφαρμόζουν.
Να θυμούνται όσοι υποστηρίζουν πως με αυτόν τον τρόπο εμφανίζονται συνεπείς προς όλα εκείνα στα οποία δεσμεύτηκαν και έλαβαν την εντολή του λαού, ότι όχι μόνο δεν έλαβαν εντολή να καταστρέψουν τη χώρα και να την στείλουν εκτός ευρωπαϊκού πλαισίου, αλλά και ότι ο λαός πολύ εύκολα πηγαίνει από το ωσαννά στο ανάθεμα…
Κατηγορία
Πολιτική
Ετικέτες
Σάββατο, 14 Φεβρουαρίου 2015 00:36
ΟΑΕΔ: Χωρίς εργασία 1.063.928 άτομα
Oριακή αύξηση της ανεργίας κατά 3.861 άτομα σημειώθηκε τον Δεκέμβριο σύμφωνα με τον ΟΑΕΔ με αποτέλεσμα οι άνεργοι να ανέρχονται σε 1.063.928 άτομα.Το σύνολο των εγγεγραμμένων ανέργων που αναζητούν εργασία για τον μήνα Δεκέμβριο 2014 ανήλθε σε 858.125 άτομα, ενώ οι μη αναζητούντες εργασία ανήλθαν σε 205.803 άτομα.Αναλυτικά, το σύνολο των εγγεγραμμένων ανέργων με κριτήριο την
αναζήτηση εργασίας (αναζητούντων εργασία) για τον μήνα Δεκέμβριο 2014 ανήλθε σε 858.125 άτομα, αυξημένο κατά 3.861 άτομα σε σχέση με τον προηγούμενο μήνα Νοέμβριο.Από αυτά 453.098 (ποσοστό 52,80%) είναι εγγεγραμμένα στο μητρώο του ΟΑΕΔ για χρονικό διάστημα ίσο ή και περισσότερο των 12 μηνών, και 405.027 (ποσοστό 47,20%) είναι εγγεγραμμένα στο μητρώο του ΟΑΕΔ για χρονικό διάστημα μικρότερο των 12 μηνών.
Το σύνολο των επιδοτούμενων ανέργων για τον μήνα Δεκέμβριο 2014 (αφορά τον αριθμό των δικαιούχων που πληρώθηκαν εντός του αντίστοιχου μήνα) ανέρχεται σε 173.526 άτομα από τα οποία οι 103.548 (ποσοστό 59,67%) είναι κοινοί και λοιπές κατηγορίες επιδοτουμένων και οι 69.978 (ποσοστό 40,33%) είναι εποχικοί τουριστικών επαγγελμάτων.
ΠΗΓΗ: enikonomia.gr
Κατηγορία
Πολιτική
Ετικέτες
Παρασκευή, 13 Φεβρουαρίου 2015 16:30
Τι ισχύει για το επίδομα εκπαιδευτικών απομακρυσμένων-παραμεθόριων περιοχών
Ποιοι το δικαιούνται, τι συμβαίνει σε περίπτωση αδειών, απόσπασης, διάθεσης ή μετάθεσης
Με το ν.4024/2011 ορίστηκε ότι δικαιούνται επίδομα Απομακρυσμένων – Παραμεθόριων περιοχών οι μόνιμοι και συμβασιούχοι υπάλληλοι ύψους 100 ευρώ αρκεί να υπηρετούν σε περιοχές όπου πληρούν τα ακόλουθα κριτήρια:
• Βρίσκονται στην παραμεθόριο ζώνη της χώρας μας, και συγκεκριμένα στους Νομούς Ξάνθης, Ροδόπης, Έβρου, στα νησιά του Βορείου Αιγαίου (περιφέρεια Βορείου Αιγαίου), στα Δωδεκάνησα, ή απέχουν είκοσι (20) χιλιόμετρα από τα σύνορα με την Αλβανία, την Π.Γ.Δ.Μ. και την Βουλγαρία.
• Βρίσκονται σε μεγάλη απόσταση από αστικά κέντρα, σε συνδυασμό και με συνθήκες δύσκολης
πρόσβασης σε σχολεία Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης καθώς και μονάδες υγειονομικής περίθαλψης (νοσοκομεία) ή υφίστανται άλλοι γεωφυσικοί παράγοντες (π.χ. υψόμετρο).
• Ειδικότερα για τις πόλεις και τα χωριά που βρίσκονται σε νησιά, με εξαίρεση όσα βρίσκονται σε νησιά με μεγάλη γεωγραφικά έκταση και δεν ανήκουν στα νησιά του Βορείου Αιγαίου και στα Δωδεκάνησα , κριτήριο θα αποτελέσει τόσο η δυσχέρεια πρόσβασης λόγω μη ύπαρξης συχνών δρομολογίων πλοίων όσο και άλλοι γεωφυσικοί παράγοντες.
Σύμφωνα με την παράγραφο 2 του άρθρου 15 του Ν.4024/2011 το επίδομα το λαμβάνουν υπάλληλοι με την απαραίτητη προϋπόθεση ότι οι δικαιούχοι του προσφέρουν υπηρεσία με πλήρη και αποκλειστική απασχόληση στην Υπηρεσία της περιοχής που δικαιολογεί την καταβολή του.
Τι συμβαίνει στην περίπτωση αδειών
Επίσης καταβάλλεται και για όσο διάστημα οι υπάλληλοι τελούν σε θεσμοθετημένες άδειες (κανονικές, συνδικαλιστικές, ειδικές μικρής διάρκειας έως 2 μηνών, διευκόλυνσης υπαλλήλων με οικογενειακές υποχρεώσεις, μητρότητας και ανατροφής παιδιού), σε βραχυχρόνια αναρρωτική άδεια έως 6 ημέρες κατ’ έτος, καθώς και αυτής που χορηγείται από δημόσια νοσοκομεία, κέντρα υγείας του δημοσίου, πανεπιστημιακές κλινικές, νοσηλευτικούς σχηματισμούς του ΙΚΑ και ιδιωτικές κλινικές εφόσον έχει προηγηθεί νοσηλεία σε αυτές η οποία αποδεικνύεται με σχετικό παραστατικό στοιχείο (εισαγωγή, εξιτήριο κ.α.)
Για τη συνδρομή όλων των ανωτέρω προϋποθέσεων εκδίδεται κάθε μήνα βεβαίωση του οικείου προϊσταμένου η οποία συνοδεύει τη μισθοδοτική κατάσταση.
Τι συμβαίνει στην περίπτωση απόσπασης, διάθεσης, μετάθεσης
Σε περίπτωση απομάκρυνσης των υπαλλήλων, για οποιονδήποτε λόγο (μετακίνηση, απόσπαση, μετάταξη κ.α.) από την περιοχή η οποία δικαιολογεί τη χορήγησή του διακόπτεται ισοχρόνως η καταβολή του με ευθύνη του οικείου προϊσταμένου.
Διευκρινίσεις από το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους
Σύμφωνα με έγγραφο της Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους το επίδομα απομακρυσμένων και παραμεθόριων περιοχών χορηγείται μόνο στους υπαλλήλους που υπηρετούν σε απομακρυσμένες-παραμεθόριες περιοχές και προβληματικές περιοχές κατηγορίας Α όπως αυτές έχουν καθοριστεί μέχρι τις 31-10-2011.
Το επίδομα αυτό καταβάλλεται με την απαραίτητη προϋπόθεση οι δικαιούχοι του προσφέρουν υπηρεσία με πλήρη και αποκλειστική απασχόληση στην Υπηρεσία της περιοχής που δικαιολογεί την καταβολή του.
· Οι υπάλληλοι που κατέχουν οργανική θέση σε παραμεθόρια ή προβληματική περιοχή και υπηρετούν με απόσπαση σε περιοχή που δεν χαρακτηρίζεται ως άνω δεν δικαιούνται κατά το χρόνο της απόσπασής τους το επίδομα.
· Το επίδομα καταβάλλεται σε αποσπασμένους σε προβληματική ή παραμεθόρια περιοχή για όσο διάστημα διαρκεί η απόσπασή τους.
· Στα παραπάνω να προσθέσουμε ότι το επίδομα το λαμβάνουν και οι συμβασιούχοι που υπηρετούν σε περιοχές που χαρακτηρίζονται ως παραμεθόριες ή προβληματικές.
Αποσπασμένοι εκπαιδευτικοί με οργανική σε προβληματικές περιοχές
Όσον αφορά τους εκπαιδευτικούς που υπηρετούν με οργανική θέση σε σχολείο απομακρυσμένης, προβληματικής περιοχής και αποσπάται για 2 συνεχόμενα διδακτικά έτη σε σχολεία μη απομακρυσμένης –παραμεθόριας και προβληματικής περιοχής και δεδομένου ότι οι αποσπάσεις ισχύουν για ένα διδακτικό έτος δηλαδή για χρονικό διάστημα από 1/9 έως 30/6 του επόμενου έτους οπότε και λήγει η απόσπαση του, όπου στη συνέχεια αναλαμβάνει υπηρεσία στην οργανική του θέση, τότε δικαιούται το ανωτέρω επίδομα μόνο για το χρονικό διάστημα των θερινών μηνών, δηλαδή από 1/7 έως 31/8 και κατόπιν ανάληψης υπηρεσίας, διάστημα κατά το οποίο δεν ισχύει η απόφαση απόσπασής του και λογίζεται ότι διανύθηκε στην οργανική του θέση.
Προβληματικές περιοχές κατηγορίας Α
Με βάση έγγραφο του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους, που παρουσιάστηκε πιο πάνω, το επίδομα το δικαιούνται υπάλληλοι περιοχών που έχουν χαρακτηριστεί ως απομακρυσμένες-παραμεθόριες και προβληματικές κατηγορίας Α. Μέχρι να εκδοθεί νέα απόφαση ισχύει το ΦΕΚ 667/Β/11-11-1992 σύμφωνα με το οποίο προβληματικές περιοχές Α είναι οι ακόλουθες:
1. ΝΟΜΑΡΧΙΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ (Κύθηρα).
2. ΝΟΜΟΣ ΛΑΚΩΝΙΑΣ (Επαρχία Οιτύλου).
3. ΝΟΜΟΣ ΑΡΚΑΔΙΑΣ (Επαρχία Γορτυνίας).
4. ΝΟΜΟΣ ΗΛΕΙΑΣ (Περιοχές τέως Δήμου Ανδρίτσαινας και τέως Δήμου - Λαμπείας)
5. ΝΟΜΟΣ ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑΣ (Ιθάκη).
6. ΝΟΜΟΣ ΕΥΒΟΙΑΣ (Σκύρος).
7. ΝΟΜΟΣ ΚΕΡΚΥΡΑΣ (Παξοί, Αντίπαξοι, Οθωνοί, Ερρεκούσα, Μαθράκι).
8. ΝΟΜΟΣ ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ Περιοχή Αγράφων (Κοινότητες Καρβασαρά, Καρίτσας, Καροπλεσίου, Μολόχας, Μπελοκομίτη, Νεράιδας), Περιοχή Αργιθέας (κοινότητες Ανθηρού, Αργιθέας, Αργυρίου, Βλασίου, Βραγιανών, Δροσάτου, Ελληνικών Θερινού, Καλής Κώμης, Καρυάς, Καταφυλλίου, Κουμπουριανών, Λεοντίου, Μαράθου, Μεσοβονείου, Οξυάς, Πετρίλου, Πετρωτού, Πετροχωρίου, Στεφανιάδας, Φουντωτού).
9. ΝΟΜΟΣ ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ (Βόρειες Σποράδες, Επαρχία Σκοπέλου).
10. ΝΟΜΟΣ ΧΑΝΙΩΝ (νήσος Γαύδος, Αρχαία πόλη Λισός).
11. ΝΟΜΟΣ ΦΛΩΡΙΝΑΣ
12. ΝΟΜΟΣ ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ
13. ΝΟΜΟΣ ΓΡΕΒΕΝΩΝ
14. ΝΟΜΟΣ ΚΟΖΑΝΗΣ (πλην πόλεως Κοζάνης και Πτολεμαΐδος).
15. ΝΟΜΟΣ ΘΕΣΠΡΩΤΙΑΣ (Επαρχία Φιλιατών)
16. ΝΟΜΟΣ ΕΥΡΥΤΑΝΙΑΣ
17. «ΝΟΜΟΣ ΠΕΛΛΑΣ»: Σύμφωνα με την ΚΥΑ ΔΙΔΑΔ/Φ.48Α/5/οικ.8352/30-3-2007 (ΦΕΚ 571/Β/20-4-2007) η εντός «» φράση αντικαταστάθηκε ως άνω αντί της "ΝΟΜΟΣ ΠΕΛΛΑΣ (Επαρχία Αλμωπίας)"
18. ΝΟΜΟΣ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ (Άγιο Όρος, Αμουλιανή)
19. «ΝΟΜΟΣ ΔΡΑΜΑΣ (Δήμοι Νευροκοπίου, Προσοτσάνης, Παρανεστίου, Νικηφόρου, και τα Κοινοτικά Διαμερίσματα Λιβαδερού, Μακρυπλαγίου του Δήμου Δράμας και η Κοινότητα Σιδηρόνερου»
20. ΝΟΜΟΣ ΕΒΡΟΥ
21. ΝΟΜΟΣ ΡΟΔΟΠΗΣ
22. ΝΟΜΟΣ ΛΕΣΒΟΥ
23. ΝΟΜΟΣ ΣΑΜΟΥ
24. ΝΟΜΟΣ ΧΙΟΥ
25. ΝΟΜΟΣ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ (Επαρχία Κονίτσης, Επαρχία Μετσόβου και Επαρχία Πωγωνίου).
26. ΝΟΜΟΣ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟΥ
27. ΝΟΜΟΣ ΚΥΚΛΑΔΩΝ
28. «ΝΟΜΟΣ ΣΕΡΡΩΝ»
29. «ΝΟΜΟΣ ΚΙΛΚΙΣ (Δήμοι που απέχουν 20 χλμ από τα σύνορα: Αξιούπολης, Γουμένισσας, Δοϊράνης, Ευρωπού, Κιλκίς, Κρουσσών, Μουριών, Πολυκάστρου, Χέρσου και η Κοινότητα Λιβαδείων).»
• Βρίσκονται στην παραμεθόριο ζώνη της χώρας μας, και συγκεκριμένα στους Νομούς Ξάνθης, Ροδόπης, Έβρου, στα νησιά του Βορείου Αιγαίου (περιφέρεια Βορείου Αιγαίου), στα Δωδεκάνησα, ή απέχουν είκοσι (20) χιλιόμετρα από τα σύνορα με την Αλβανία, την Π.Γ.Δ.Μ. και την Βουλγαρία.
• Βρίσκονται σε μεγάλη απόσταση από αστικά κέντρα, σε συνδυασμό και με συνθήκες δύσκολης
πρόσβασης σε σχολεία Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης καθώς και μονάδες υγειονομικής περίθαλψης (νοσοκομεία) ή υφίστανται άλλοι γεωφυσικοί παράγοντες (π.χ. υψόμετρο).
• Ειδικότερα για τις πόλεις και τα χωριά που βρίσκονται σε νησιά, με εξαίρεση όσα βρίσκονται σε νησιά με μεγάλη γεωγραφικά έκταση και δεν ανήκουν στα νησιά του Βορείου Αιγαίου και στα Δωδεκάνησα , κριτήριο θα αποτελέσει τόσο η δυσχέρεια πρόσβασης λόγω μη ύπαρξης συχνών δρομολογίων πλοίων όσο και άλλοι γεωφυσικοί παράγοντες.
Σύμφωνα με την παράγραφο 2 του άρθρου 15 του Ν.4024/2011 το επίδομα το λαμβάνουν υπάλληλοι με την απαραίτητη προϋπόθεση ότι οι δικαιούχοι του προσφέρουν υπηρεσία με πλήρη και αποκλειστική απασχόληση στην Υπηρεσία της περιοχής που δικαιολογεί την καταβολή του.
Τι συμβαίνει στην περίπτωση αδειών
Επίσης καταβάλλεται και για όσο διάστημα οι υπάλληλοι τελούν σε θεσμοθετημένες άδειες (κανονικές, συνδικαλιστικές, ειδικές μικρής διάρκειας έως 2 μηνών, διευκόλυνσης υπαλλήλων με οικογενειακές υποχρεώσεις, μητρότητας και ανατροφής παιδιού), σε βραχυχρόνια αναρρωτική άδεια έως 6 ημέρες κατ’ έτος, καθώς και αυτής που χορηγείται από δημόσια νοσοκομεία, κέντρα υγείας του δημοσίου, πανεπιστημιακές κλινικές, νοσηλευτικούς σχηματισμούς του ΙΚΑ και ιδιωτικές κλινικές εφόσον έχει προηγηθεί νοσηλεία σε αυτές η οποία αποδεικνύεται με σχετικό παραστατικό στοιχείο (εισαγωγή, εξιτήριο κ.α.)
Για τη συνδρομή όλων των ανωτέρω προϋποθέσεων εκδίδεται κάθε μήνα βεβαίωση του οικείου προϊσταμένου η οποία συνοδεύει τη μισθοδοτική κατάσταση.
Τι συμβαίνει στην περίπτωση απόσπασης, διάθεσης, μετάθεσης
Σε περίπτωση απομάκρυνσης των υπαλλήλων, για οποιονδήποτε λόγο (μετακίνηση, απόσπαση, μετάταξη κ.α.) από την περιοχή η οποία δικαιολογεί τη χορήγησή του διακόπτεται ισοχρόνως η καταβολή του με ευθύνη του οικείου προϊσταμένου.
Διευκρινίσεις από το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους
Σύμφωνα με έγγραφο της Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους το επίδομα απομακρυσμένων και παραμεθόριων περιοχών χορηγείται μόνο στους υπαλλήλους που υπηρετούν σε απομακρυσμένες-παραμεθόριες περιοχές και προβληματικές περιοχές κατηγορίας Α όπως αυτές έχουν καθοριστεί μέχρι τις 31-10-2011.
Το επίδομα αυτό καταβάλλεται με την απαραίτητη προϋπόθεση οι δικαιούχοι του προσφέρουν υπηρεσία με πλήρη και αποκλειστική απασχόληση στην Υπηρεσία της περιοχής που δικαιολογεί την καταβολή του.
· Οι υπάλληλοι που κατέχουν οργανική θέση σε παραμεθόρια ή προβληματική περιοχή και υπηρετούν με απόσπαση σε περιοχή που δεν χαρακτηρίζεται ως άνω δεν δικαιούνται κατά το χρόνο της απόσπασής τους το επίδομα.
· Το επίδομα καταβάλλεται σε αποσπασμένους σε προβληματική ή παραμεθόρια περιοχή για όσο διάστημα διαρκεί η απόσπασή τους.
· Στα παραπάνω να προσθέσουμε ότι το επίδομα το λαμβάνουν και οι συμβασιούχοι που υπηρετούν σε περιοχές που χαρακτηρίζονται ως παραμεθόριες ή προβληματικές.
Αποσπασμένοι εκπαιδευτικοί με οργανική σε προβληματικές περιοχές
Όσον αφορά τους εκπαιδευτικούς που υπηρετούν με οργανική θέση σε σχολείο απομακρυσμένης, προβληματικής περιοχής και αποσπάται για 2 συνεχόμενα διδακτικά έτη σε σχολεία μη απομακρυσμένης –παραμεθόριας και προβληματικής περιοχής και δεδομένου ότι οι αποσπάσεις ισχύουν για ένα διδακτικό έτος δηλαδή για χρονικό διάστημα από 1/9 έως 30/6 του επόμενου έτους οπότε και λήγει η απόσπαση του, όπου στη συνέχεια αναλαμβάνει υπηρεσία στην οργανική του θέση, τότε δικαιούται το ανωτέρω επίδομα μόνο για το χρονικό διάστημα των θερινών μηνών, δηλαδή από 1/7 έως 31/8 και κατόπιν ανάληψης υπηρεσίας, διάστημα κατά το οποίο δεν ισχύει η απόφαση απόσπασής του και λογίζεται ότι διανύθηκε στην οργανική του θέση.
Προβληματικές περιοχές κατηγορίας Α
Με βάση έγγραφο του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους, που παρουσιάστηκε πιο πάνω, το επίδομα το δικαιούνται υπάλληλοι περιοχών που έχουν χαρακτηριστεί ως απομακρυσμένες-παραμεθόριες και προβληματικές κατηγορίας Α. Μέχρι να εκδοθεί νέα απόφαση ισχύει το ΦΕΚ 667/Β/11-11-1992 σύμφωνα με το οποίο προβληματικές περιοχές Α είναι οι ακόλουθες:
1. ΝΟΜΑΡΧΙΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ (Κύθηρα).
2. ΝΟΜΟΣ ΛΑΚΩΝΙΑΣ (Επαρχία Οιτύλου).
3. ΝΟΜΟΣ ΑΡΚΑΔΙΑΣ (Επαρχία Γορτυνίας).
4. ΝΟΜΟΣ ΗΛΕΙΑΣ (Περιοχές τέως Δήμου Ανδρίτσαινας και τέως Δήμου - Λαμπείας)
5. ΝΟΜΟΣ ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑΣ (Ιθάκη).
6. ΝΟΜΟΣ ΕΥΒΟΙΑΣ (Σκύρος).
7. ΝΟΜΟΣ ΚΕΡΚΥΡΑΣ (Παξοί, Αντίπαξοι, Οθωνοί, Ερρεκούσα, Μαθράκι).
8. ΝΟΜΟΣ ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ Περιοχή Αγράφων (Κοινότητες Καρβασαρά, Καρίτσας, Καροπλεσίου, Μολόχας, Μπελοκομίτη, Νεράιδας), Περιοχή Αργιθέας (κοινότητες Ανθηρού, Αργιθέας, Αργυρίου, Βλασίου, Βραγιανών, Δροσάτου, Ελληνικών Θερινού, Καλής Κώμης, Καρυάς, Καταφυλλίου, Κουμπουριανών, Λεοντίου, Μαράθου, Μεσοβονείου, Οξυάς, Πετρίλου, Πετρωτού, Πετροχωρίου, Στεφανιάδας, Φουντωτού).
9. ΝΟΜΟΣ ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ (Βόρειες Σποράδες, Επαρχία Σκοπέλου).
10. ΝΟΜΟΣ ΧΑΝΙΩΝ (νήσος Γαύδος, Αρχαία πόλη Λισός).
11. ΝΟΜΟΣ ΦΛΩΡΙΝΑΣ
12. ΝΟΜΟΣ ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ
13. ΝΟΜΟΣ ΓΡΕΒΕΝΩΝ
14. ΝΟΜΟΣ ΚΟΖΑΝΗΣ (πλην πόλεως Κοζάνης και Πτολεμαΐδος).
15. ΝΟΜΟΣ ΘΕΣΠΡΩΤΙΑΣ (Επαρχία Φιλιατών)
16. ΝΟΜΟΣ ΕΥΡΥΤΑΝΙΑΣ
17. «ΝΟΜΟΣ ΠΕΛΛΑΣ»: Σύμφωνα με την ΚΥΑ ΔΙΔΑΔ/Φ.48Α/5/οικ.8352/30-3-2007 (ΦΕΚ 571/Β/20-4-2007) η εντός «» φράση αντικαταστάθηκε ως άνω αντί της "ΝΟΜΟΣ ΠΕΛΛΑΣ (Επαρχία Αλμωπίας)"
18. ΝΟΜΟΣ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ (Άγιο Όρος, Αμουλιανή)
19. «ΝΟΜΟΣ ΔΡΑΜΑΣ (Δήμοι Νευροκοπίου, Προσοτσάνης, Παρανεστίου, Νικηφόρου, και τα Κοινοτικά Διαμερίσματα Λιβαδερού, Μακρυπλαγίου του Δήμου Δράμας και η Κοινότητα Σιδηρόνερου»
20. ΝΟΜΟΣ ΕΒΡΟΥ
21. ΝΟΜΟΣ ΡΟΔΟΠΗΣ
22. ΝΟΜΟΣ ΛΕΣΒΟΥ
23. ΝΟΜΟΣ ΣΑΜΟΥ
24. ΝΟΜΟΣ ΧΙΟΥ
25. ΝΟΜΟΣ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ (Επαρχία Κονίτσης, Επαρχία Μετσόβου και Επαρχία Πωγωνίου).
26. ΝΟΜΟΣ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟΥ
27. ΝΟΜΟΣ ΚΥΚΛΑΔΩΝ
28. «ΝΟΜΟΣ ΣΕΡΡΩΝ»
29. «ΝΟΜΟΣ ΚΙΛΚΙΣ (Δήμοι που απέχουν 20 χλμ από τα σύνορα: Αξιούπολης, Γουμένισσας, Δοϊράνης, Ευρωπού, Κιλκίς, Κρουσσών, Μουριών, Πολυκάστρου, Χέρσου και η Κοινότητα Λιβαδείων).»
Καλόγηρος Βασίλειος
news.gr
Κατηγορία
Εκπαιδευτικά Νέα
Ετικέτες
Παρασκευή, 13 Φεβρουαρίου 2015 16:27
ΤΑ ΝΕΑ ΕΠΑΛ ΕΤΟΙΜΑΖΕΙ ΤΟ ΥΠ ΠΑΙΔΕΙΑΣ
Κατηγορία
Εκπαιδευτικά Νέα
Ετικέτες
Παρασκευή, 13 Φεβρουαρίου 2015 16:26
ΘΕΩΡΙΕΣ ΠΑΙΓΝΙΩΝ Ι ΤΟΥ ΑΝΤΩΝΗ ΑΝΤΩΝΑΚΟΥ
Από επιστημονικής πλευράς έχω πλήρη άγνοια για τη θεωρία παιγνίων. Θυμάμαι όμως «παιδιόθεν» που έλεγε και η μακαρίτισσα αγρότισσα μάνα μου ότι δεν πρέπει να παίζουμε με τα σπίρτα. Ή, όπως αλλιώς θα λέγαμε, δεν επιτρέπονται παιχνίδια «εν ου παικτοίς».
Από το άλλο μέρος είναι εμφανές ότι η κυβέρνηση, και ιδιαίτερα ο Πρωθυπουργός και ο υπουργός οικονομικών, πρωταγωνιστούν σε ένα παίγνιο – θέατρο σκιών – με φαινομενικό αντίπαλο τους Ευρωπαϊκούς θεσμούς και τα υπόλοιπα κράτη της Ευρωζώνης.
Είναι σαφές όμως ότι και οι δύο αφ’ ενός δεν είναι αφελείς και αφ’ ετέρου έχουν μελετήσει τη στρατηγική, την πορεία και τις τακτικές του Ανδρέα Παπανδρέου.
Επομένως, αναφύεται το ερώτημα: με ποίους ή με τι «παίζει» στην
πραγματικότητα η Κυβέρνηση; Με τους φαινομενικά «απέναντι» ή με τους φαινομενικά «μαζί»; Με το «σκισμένο» μνημόνιο ή με το συναίσθημα του «πιο έξυπνου λαού του κόσμου»;
Ας δούμε τα δεδομένα:
1. Η Ελλάδα χρειάζεται απελπισμένα κεφάλαια.
2. Οι μόνοι που μπορούν και διατίθενται να δώσουν χρήματα είναι οι «κακοί» Ευρωπαίοι.
3. Οι Ευρωπαίοι δεν είναι ερασιτέχνες ούτε αποφασίζουν με βάση το συναίσθημα.
4. Οι διακρατικές σχέσεις έχουν πάντοτε αφετηρία το ιδιαίτερο όφελος κάθε μέρους.
5. Οι δανειστές θα πάρουν τα χρήματα τους πίσω. Το ερώτημα είναι ο χρόνος και το επιτόκιο.
6. Είναι πανθομολογούμενο ότι το κόστος για τη χώρα από τυχόν ρήξη και έξοδο από το ευρώ είναι ασύμμετρα δυσανάλογο σε σχέση με τους άλλους.
7. Οι «παράπλευρες απώλειες» σε ενδεχόμενη ρήξη ενδεχομένως δεν θα είναι μόνο οικονομικές και κοινωνικές αλλά και εθνικές.
8. Αν το εμπάργκο της Ρωσίας κόστισε τόσο στον αγροτικό κόσμο και στον τουρισμό, εύκολα γίνεται αντιληπτό ποιο θα είναι το κόστος από αντίστοιχες πολιτικές που θα προκαλέσουν μονομερείς ενέργειες.
9. Ο λαός είναι εθισμένος σε παραισθησιογόνα εύκολης ρητορείας, χειραγωγείται εύκολα παρασυρόμενος από το συναίσθημα, αφού 40 χρόνια ανεξάντλητου λαϊκισμού του έχουν καταστρέψει το «πηδάλιο» της κοινής λογικής.
10. Η κοινωνία, από το ένα μέρος βιώνει τα αδιέξοδα ή στην καλύτερη περίπτωση τις τεράστιες θυσίες που δημιούργησε η διαχείριση της κρίσης, από το άλλο μέρος όμως δεν είναι διατεθειμένη να βαδίσει στο άγνωστο με βάρκα την «ελπίδα», όποιος κι αν την «εμπορεύεται». Δεν είναι διατεθειμένη να εγκαταλείψει την Ευρώπη και το ευρώ, ακολουθώντας τις «αριστερές ιδεοληψίες» και τις «δεξιές φαντασιώσεις» της «παρδαλής» συγκυβέρνησης.
Η ψύχραιμη ανάλυση των δεδομένων δείχνει ότι κατά πάσα πιθανότητα αυτό που κάνει σήμερα η ηγεσία της κυβέρνησης είναι η διαχείριση του συναισθήματος του λαού. Μια διαχείριση που μοιάζει λίγο με την ιστορία του Χότζα με το μικρό σπίτι και τα ζώα.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση ανεβάζει τους τόνους και δημιουργεί σκηνικό ρήξης. Η αδρεναλίνη και το συναίσθημα χτυπάει κόκκινο. Ταυτόχρονα και η ανησυχία, ομολογημένη ή ανομολόγητη, για τη σκόπιμη ή από ατύχημα ρήξη και τις καταστροφικές συνέπειές της κορυφώνεται. Γιατί ο κόσμος είναι με την κυβέρνηση, όσο ελπίζει ότι θα νικήσει – κάτι που μόνο στη σφαίρα της φαντασίας και της επιθυμίας υπάρχει – ταυτόχρονα όμως η συντριπτική πλειοψηφία θέλει την ασφάλεια της Ευρώπης και τη σιγουριά του ευρώ. Όταν λοιπόν η ρήξη θα φαίνεται δεδομένη και ο φόβος – που τον επιθυμεί τώρα διακαώς η κυβέρνηση - θα έχει φτάσει στο αποκορύφωμα, τότε θα γίνει το «μέγα θαύμα». Θα έρθει η νέα συμφωνία-μνημόνιο ανεξάρτητα από το ποιο θα είναι το όνομά της. Θα έχει τους ίδιους στόχους ανεξάρτητα από τις ποσοστώσεις και τα μέσα-μέτρα υλοποίησης. Θα έχει «επιτηρήσεις» και «επιτηρητές» που θα εκπορεύονται - πάντα αυτονόητα - από τους «κακούς» αλλά αναγκαίους δανειστές. Που «μέσα» θα δημιουργήσουν μια παλίρροια ανακούφισης και οι «έξω» θα πουν, αρκετό χρόνο χάσαμε με τα παιχνίδια για σοβαρά πράγματα, καιρός να ασχοληθούμε με σοβαρότητα για την κοινή μας πορεία στο παγκόσμιο θέατρο επιχειρήσεων.
Και εδώ – ελπίζουν εύλογα από την κυβέρνηση – ότι «πάλι αυθόρμητα» ο λαός θα πανηγυρίζει στις πλατείες για τη «νίκη», όπως πανηγύριζε το 1984 όταν έφευγαν οι «επάρατες βάσεις του θανάτου». Γιατί – δεν πρέπει ούτε στιγμή να το ξεχνάμε – μιλάμε για τον πιο έξυπνο και τον πιο δημοκρατικό λαό του κόσμου.
Ουάου που θα αναφωνούσε και ο Gianis…
ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ 2015-02-13
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Κατηγορία
Εκπαιδευτικά Νέα
Ετικέτες
Παρασκευή, 13 Φεβρουαρίου 2015 16:25
ΜΕ ΚΛΗΡΩΣΗ ΣΤΑ ΠΡΟΤΥΠΑ ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΑ ΣΧΟΛΕΙΑ
Κατηγορία
Εκπαιδευτικά Νέα
Ετικέτες
Παρασκευή, 13 Φεβρουαρίου 2015 15:54
Πρόσκληση σε διημερίδα για την Πειθώ
Κατηγορία
Εκπαιδευτικά Νέα
Ετικέτες
Παρασκευή, 13 Φεβρουαρίου 2015 15:53
ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΗ 17η ΔΙΕΘΝΗ ΕΚΘΕΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ
Κατηγορία
Εκπαιδευτικά Νέα
Ετικέτες
Παρασκευή, 13 Φεβρουαρίου 2015 15:43
Συνάντηση συνεργασίας Δ.Σ. ΣΕΠΕ Λιβαδειάς και Θήβας
Συνάντηση συνεργασίας των Δ.Σ. Συλλόγων Εκπ/κών Π.Ε. Λιβαδειάς και Θήβας θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα 16/2 (Αλίαρτος) με σκοπό τη συζήτηση προτάσεων και την ανάπτυξη κοινών δράσεων για την αντιμετώπιση των προβλημάτων της Δημόσιας Εκπαίδευσης στη Βοιωτία
Κατηγορία
Εκπαιδευτικά Νέα
Ετικέτες
Παρασκευή, 13 Φεβρουαρίου 2015 15:41
«Πρώιμες σχέσεις, συσχετίσεις και ιδεολογικές ανταλλαγές μεταξύ φασισμού-κομμουνισμού»
Αμαλία Κ. Ηλιάδη, φιλόλογος-ιστορικός, (Μεταπτυχιακό Δίπλωμα Βυζαντινής Ιστορίας απ΄ το Α.Π.Θ.), Δ/ντρια 3ου Γυμνασίου ΤρικάλωνΟ Τζέφρυ Χέρφ στην εργασία του «Αντιδραστικός Μοντερνισμός» έχει αποκαλύψει ένα από τα ισχυρότερα ιδρυτικά στοιχεία του φασιστικού φαινομένου, μέσω του οποίου ο φασισμός ενδημεί στις βλέψεις, στις προσδοκίες και στα οράματα του σημερινού «μαζο-ατόμου» και των ψυχοδυναμικών του δεσμεύσεων: «Ο φασισμός στην Ευρώπη και ο εθνικοσοσιαλισμός στη Γερμανία», γράφει, «υπόσχονταν ομορφιά, αισθητική μορφή και πνευματική ενότητα του έθνους, στη θέση του υλισμού, του θετικισμού και του άμορφου, άψυχου και χαοτικού φιλελευθερισμού. Η ψυχή θα μπορούσε να εκφραστεί στο πολιτικό όραμα και τον συμβολισμό του έθνους και όχι στις διχαστικές κοινωνικές τάξεις και τα συμβιβαστικά κοινοβούλια».
Η λέξη φασίστας είναι μια από τις πιο πολυχρησιμοποιημένες υποτιμητικές πολιτικές εκφράσεις, και συνήθως υποδηλώνει «τον βίαιο», «τον κτηνώδη», «τον καταπιεστικό» ή «τον δικτατορικό». Αν όμως φασισμός δεν σημαίνει τίποτε περισσότερο απ’ αυτό, τότε τα κομμουνιστικά καθεστώτα, για παράδειγμα, θα έπρεπε πιθανόν να ενταχθούν στην κατηγορία των πιο φασιστικών καθεστώτων, αποστερώντας έτσι τη λέξη από κάθε χρήσιμο προσδιορισμό.
Έχει συχνά ειπωθεί από τους ιστορικούς ερευνητές ότι οι φασιστικές ιδέες πηγάζουν από την αντίθεση προς το Διαφωτισμό ή «τις ιδέες του 1789», ενώ στην πραγματικότητα ήταν άμεσο υποπροϊόν κάποιων όψεων του Διαφωτισμού, και ειδικότερα προέρχονταν από τις μοντέρνες, εκκοσμικευμένες, προμηθεϊκές αντιλήψεις του 18ου αιώνα. Ουσιαστικά, η απόκλιση των φασιστικών ιδεών από συγκεκριμένες πλευρές της σύγχρονης κουλτούρας έγκειται στην απόρριψη του ορθολογισμού, του υλισμού και του εξισωτισμού-που αντικαθίσταται από τον φιλοσοφικό βιταλισμό, τον ιδεαλισμό και τη μεταφυσική της βούλησης, ιδέες εγγενώς νεωτερικές. Οι φασίστες φιλοδοξούσαν να αναβιώσουν αυτό που θεωρούσαν ότι αποτελεί την αληθινή ουσία της ανθρώπινης φύσης (αρχικά έννοιες του 18ου αιώνα και αυτές), σε αντίθεση με την απλοποιητική κουλτούρα του σύγχρονου υλισμού και του δειλού εγωκεντρισμού.
Οι φασίστες εξέφραζαν την ανησυχία για την παρακμή στην κοινωνία και την κουλτούρα, που διευρυνόταν διαρκώς από τα μέσα του 19ου αιώνα. Πίστευαν ότι η παρακμή θα μπορούσε να αναχαιτιστεί μόνο μέσω μιας νέας επαναστατικής κουλτούρας καθοδηγούμενης από νέες ελίτ, που θα αντικαθιστούσαν τις παλιές ελίτ του φιλελευθερισμού, του συντηρητισμού και της Αριστεράς.
Λέγεται συνήθως ότι ο φασισμός είναι εξ ορισμού επεκτατικός και ιμπεριαλιστικός, αλλά κάτι τέτοιο δεν διαφαίνεται από τη μελέτη των διαφόρων φασιστικών προγραμμάτων.Τα περισσότερα φασιστικά κινήματα ήταν πράγματι ιμπεριαλιστικά, αλλά όλες οι μορφές πολιτικών κινημάτων και κοινωνικών συστημάτων έχουν παραγάγει ιμπεριαλιστικές πολιτικές, ενώ από την άλλη μεριά, πολλά φασιστικά κινήματα δεν ενδιαφέρονταν ή και απέρριπταν καινούργιες ιμπεριαλιστικές φιλοδοξίες. Τα κινήματα που εμφανίστηκαν σε κράτη που είχαν ικανοποιήσει τις εθνικές ή ιμπεριαλιστικές τους βλέψεις ήταν, σε γενικές γραμμές, περισσότερο αμυντικά παρά επιθετικά. Εντούτοις, όλα επεδίωκαν μια νέα τάξη στην εξωτερική πολιτική, καινούργιες σχέσεις και συμμαχίες με τα σύγχρονά τους κράτη και δυνάμεις και μια καινούργια θέση για τα έθνη τους, τόσο στην Ευρώπη όσο και στον κόσμο. Μερικά ήταν ανοιχτά προσανατολισμένα προς τον πόλεμο, ενώ άλλα απλώς επικροτούσαν τις πολεμικές αξίες χωρίς να έχουν επιθετικές βλέψεις προς τα έξω. Τα τελευταία αναζητούσαν μερικές φορές έναν χώρο πολιτιστικής ηγεμονίας ή άλλες μη στρατιωτικού τύπου μορφές κυριαρχίας.
Η καινοφανής κι ενθουσιώδης ατμόσφαιρα των φασιστικών συγκεντρώσεων έκανε εντύπωση σε πολλούς παρατηρητές κατά τη διάρκεια του 1920 και του 1930. Όλα τα μαζικά κινήματα χρησιμοποιούν σύμβολα και ποικίλα συναισθηματικά εφέ, και είναι σχετικά δύσκολο να καταδείξουμε ότι η συμβολική δομή των φασιστικών συγκεντρώσεων ήταν τελείως διαφορετική από αυτή των άλλων επαναστατικών ομάδων. Αυτό όμως που φαίνεται τελείως διαφορετικό είναι η μεγάλη έμφαση στις συγκεντρώσεις, τις πορείες, τα οπτικά σύμβολα, τις τελετές και τις τελετουργίες, που είχαν κεντρική σημασία και λειτουργικότητα για τη φασιστική δραστηριότητα και πήγαιναν πολύ πιο πέρα από την αντίστοιχη των αριστερών επαναστατικών κινημάτων. Ο στόχος ήταν ο συμμετέχων να περιβληθεί από το «μυστήριο» και την κοινότητα της τελετουργίας που απευθυνόταν τόσο στην αισθητική και την πνευματική του αίσθηση, όσο και στην πολιτική.
Η εποχή των παγκόσμιων πολέμων από το 1914 έως το 1945 αποτέλεσε την πιο έντονη περίοδο παγκοσμίων συγκρούσεων καθώς επίσης και ενδοκρατικών πολιτικών και κοινωνικών διαμαχών στη σύγχρονη ιστορία. Η κυοφορία πολλών από τις δυνάμεις που συνέβαλαν στη γέννηση αυτών των συγκρούσεων ήταν μακροχρόνια, καλύπτοντας όλη τη διάρκεια του 18ου και του 19ου αιώνα. Τέτοιες δυνάμεις ήταν ο εθνικισμός, ο ιμπεριαλισμός, ο σοσιαλισμός, ο κομουνισμός και ο αναρχισμός. Μόνο μία από τις καινούργιες πολιτικές δυνάμεις, ο φασισμός, ήταν νεόκοπη και φαινομενικά πρωτότυπη, ένα προϊόν της ίδιας της σύγκρουσης των γενεών. Αλλά καμιά μεγάλη πολιτική δύναμη δεν γεννιέται ξαφνικά, χωρίς μια προηγούμενη ανάπτυξη. Οι ρίζες του φασισμού βρίσκονται στους νεωτερισμούς του τέλους του 19ου αιώνα και των αρχών του 20ού, και ιδιαίτερα στα καινούργια δόγματα και αντιλήψεις που παρήγαγαν οι πολιτιστικές αλλαγές της δεκαετίας του 1890, καθώς και των αμέσως επόμενων χρόνων. Έτσι, ακόμη και ένας τόσο νηφάλιος και ορθολογικά αναλυτικός κοινωνιολόγος όπως ο Μαξ Βέμπερ, ήταν δυνατό να στρέφεται προς ένα νέο είδος χαρισματικής ηγεσίας ως μια εναλλακτική λύση στην αγκύλωση της κυβέρνησης από τη γραφειοκρατική μετριοκρατία.
Η επαναστατική αναθεώρηση του μαρξιστικού δόγματος προσέφερε νέες μη ορθολογικές προσεγγίσεις στην κοινωνική κινητοποίηση και στην οργάνωση των συνδικάτων, οι οποίες τόνιζαν τη σημασία των μύθων, των συμβόλων, των συναισθηματικών εκκλήσεων, και ιδιαίτερα της βίας. Πριν το 1900, ο ευρωπαϊκός μαρξισμός είχε σχεδόν καθ’ ολοκληρίαν υιοθετήσει τη μορφή των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων που ήταν όλο και περισσότερο προσαρμοσμένα στον φιλελεύθερο κοινοβουλευτισμό και σε μια defacto εξελικτική πολιτική. Αμέσως μετά το γύρισμα του αιώνα, αυτή η συναίνεση αμφισβητήθηκε από πολλές μεριές. Σε μερικές περιοχές της Κεντρικής και της Ανατολικής Ευρώπης, η νέα γενιά των επαναστατών ηγετών επέμεναν ότι ο σοσιαλισμός θα πρέπει να προσανατολιστεί προς την επαναστατική δράση, να γίνει λιγότερο εξελικτικός και «απλώς δημοκρατικός», και να προετοιμαστεί για τη βίαιη καταστροφή και αντικατάσταση του καπιταλισμού. Από αυτούς τους ηγέτες, μόνο ο Λένιν απέρριπτε πλήρως το σοσιαλδημοκρατικό πλαίσιο, και όλοι διατηρούσαν στη θεωρία το οικουμενικό σχήμα και την ορθολογική, υλιστική οργάνωση του μαρξισμού.
Ο Λένιν δοκίμασε μία σειρά από επιτυχημένα πειράματα για αυταρχικά πολιτικά κινήματα: τη μαζική χειραγώγηση του πλήθους και της κοινής γνώμης με την πιο ακραία και ανεύθυνη δημαγωγία, που συχνά βασιζόταν ολοκληρωτικά σε ανακρίβειες. Την τεχνική του πραξικοπήματος, δηλαδή την κατάκτηση της εξουσίας κατευθείαν μέσω της ένοπλης δύναμης. Τη μονοκομματική δικτατορία. Την προσπάθεια ολοκληρωτικού ελέγχου όλων των θεσμών. Την επιτυχημένη λατρεία της προσωπικότητας και του χαρισματικού δικτάτορα, που εγκαινιάστηκε μετά την παρά λίγο επιτυχημένη δολοφονική απόπειρα εναντίον του Λένιν τον Σεπτέμβριο του 1918. Τη δικτατορία που βασιζόταν στον ολοκληρωτικό οπορτουνισμό, που προσέθετε ή αφαιρούσε βασικά προγραμματικά της γνωρίσματα ή πολιτικές από καιρού εις καιρόν ανάλογα με τις ανάγκες. Την εισαγωγή των συστηματικών μαζικών δολοφονιών και της μαζικής τρομοκρατίας, με τη θεσμοποίηση των στρατοπέδων συγκέντρωσης για πολιτικούς κρατουμένους και την εισαγωγή, σε μεγάλη έκταση, της καταναγκαστικής εργασίας σε συνδυασμό με τις πολιτικές εξόντωσης. (Της ακραίας βίας των μπολσεβίκων είχε προηγηθεί μία δεκαετία πριν από ένα εξαιρετικό κύμα τρομοκρατίας από την επαναστατική Αριστερά, μεταξύ του 1905 και του 1910, που θύματά της έπεσαν σχεδόν δεκαεφτά χιλιάδες άτομα, από τα οποία οι μισοί σκοτώθηκαν. Αυτή η μαζική τρομοκρατία κλιμακώθηκε αφότου, και όχι πριν, το τσαρικό καθεστώς ξεκίνησε τη φιλελευθεροποίηση) Βλ. A. Geifman, ThouShaltKill: RevolutionaryTerrorisminRussia, 1894-1917 (Πρίνστον, 1993).
Τη συστηματική αποκτήνωση της πολιτικής ζωής και συμπεριφοράς, προσανατολισμένων στη μαζική βία. Τη στρατιωτικοποίηση της πολιτικής ρητορικής, του συμβολισμού και της οργάνωσης. Την εξόντωση ή εξαφάνιση ολόκληρων τάξεων ή κατηγοριών ανθρώπων.
Ο Λένιν δεν δημιούργησε τα πολιτικά δόγματα του φασισμού, αλλά ο κομμουνιστικός ολοκληρωτισμός του, βασισμένος στη συστηματική χρήση της βίας, εγκαινίασε τις περισσότερες από τις καινούργιες πρακτικές και τους καινούργιους θεσμούς των φασιστικού τύπου καθεστώτων. Η επίδραση όλων αυτών στον πολιτικό εξτρεμισμό εκδηλώθηκε πολύ γρήγορα.Έτσι, ο Hitler έγραφε στο VolkischerBeobachter στις 13 Μαρτίου του 1921: «Μπορούμε να αποτρέψουμε την εβραϊκή διαφθορά των ανθρώπων μας, εάν αυτό καταστεί αναγκαίο, με το να περιορίσουμε τους υποκινητές της σε στρατόπεδα συγκέντρωσης». Εκείνη την εποχή, τα μόνα υπαρκτά μοντέλα βρίσκονταν στο νέο κομμουνιστικό καθεστώς.
Ο Λένιν χαιρέτησε τη νίκη του Μουσολίνι και των άλλων επαναστατικών ηγετών του ιταλικού σοσιαλισμού το 1912. Ο Α. Τζέιμς Γκρέγκορ παρατηρεί: «Η επιδοκιμασία του Λένιν είναι ενδιαφέρουσα, ιδιαίτερα αναδρομικά. Πάρα πολλοί είναι αυτοί που έχουν σχολιάσει τις κοινές απόψεις μεταξύ του νεαρού Μουσολίνι και του Λένιν, αφού είναι εμφανές ότι ο μαρξισμός τους στην πραγματικότητα είχε ουσιαστικές ομοιότητες. Και οι δύο επέμεναν στην αδιάλλακτη αντιπολίτευση εναντίον του αστικού κοινοβουλευτισμού, των μεταρρυθμιστικών πολιτικών και των συμβιβαστικών πολιτικών στρατηγικών. Και οι δύο οραματίζονταν μια ηγεσία αποτελούμενη από μία μειονότητα επαγγελματιών επαναστατών οι οποίοι θα γίνονταν οι καταλύτες για την ενεργοποίηση των επαναστατικών αισθημάτων των μαζών. Ούτε και είχαν πίστη στην αυθόρμητη οργάνωση των εργατικών τάξεων. Υποστήριζαν ότι η ενασχόληση με τα άμεσα οικονομικά συμφέροντα καταδίκαζε τις αποκλειστικά οικονομικές οργανώσεις σε μια μπουρζουάδικη νοοτροπία υπολογισμού του προσωπικού κέρδους και της καλοπέρασης. Και οι δύο υποστήριζαν ότι μόνο η οργανωμένη βία θα μπορούσε να είναι ο τελικός κριτής στην αντιπαράθεση μεταξύ των τάξεων. Και οι δύο συμφωνούσαν ότι η επαναστατική συνείδηση μπορούσε να έρθει στις μάζες μόνο απ’ έξω, διαμέσου μιας προστατευτικής, επαναστατικής και αυτόκλητης ελίτ».
Ο Μουσολίνι υπηρέτησε στο στρατό για δεκαεπτά μήνες, τους οκτώ από αυτούς στο μέτωπο. Η υπηρεσία του στο στρατό τερματίστηκε ύστερα από τον σοβαρό τραυματισμό του από έκρηξη όλμου σε ασκήσεις, τον Φεβρουάριο του 1917. Στη διάρκεια του πολέμου, η προσχώρησή του στον εθνικισμό έγινε απόλυτη και ακραία, και στόχος του έγινε ο συνδυασμός του εθνικισμού με κάποιο είδος σοσιαλισμού που να συμβιβάζεται με όλες τις τάξεις. Θεωρούσε την καινούργια κομουνιστική δικτατορία ως ένα αντιφατικό δημιούργημα των ιδιαίτερων ρωσικών συνθηκών, και η εμπλοκή της στη μαζική βία, την καταπίεση και την αμείλικτη πολιτική «πρωταρχικής συσσώρευσης» ήταν μια προσπάθεια υπέρβασης της καθυστέρησης της Ρωσίας, που δεν ήταν πιθανόν να διαρκέσει για πολύ. Ο πόλεμος έδωσε σε πολλούς Ιταλούς μια καινούργια αίσθηση εθνικής ταυτότητας, υπερηφάνειας και επιτευγμάτων. Ο Μουσολίνι και κάποιοι από τους συναδέλφους του θέλησαν να προβάλουν τώρα αυτό το πνεύμα πειθαρχίας, αυτοθυσίας και αδελφότητας πάνω σ’ ολόκληρη την Ιταλία μέσω ενός επαναστατικού και κοινωνικού εθνικισμού.
Εντωμεταξύ, το Ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα είχε παραμείνει, μαζί με τους μπολσεβίκους του Λένιν, το ένα από τα δύο μεγαλύτερα υπέρ της ουδετερότητας σοσιαλιστικά κόμματα της Ευρώπης. Υιοθέτησε το σύνθημα «Neaderire, nesabbotare» (Ούτε υποστήριξη ούτε σαμποτάζ), και πολλές χιλιάδες από τους σοσιαλιστές βιομηχανικούς εργάτες απολάμβαναν αναβολή από τη στράτευση για τη διατήρηση της παραγωγής. Οι combattenti (βετεράνοι του πολέμου), στο εσωτερικό μέτωπο, άρχισαν όλο και πιο πολύ να εχθρεύονται αυτούς που αποκήρυσσαν ως imboscati (κοπανατζήδες).
Ενώ ο ιταλικός φουτουρισμός βοήθησε στην ίδρυση του φασισμού, η άλλη ηγετική ομάδα των φουτουριστών καλλιτεχνών στη Ρωσία αγκάλιασε ενθουσιωδώς τον κομμουνισμό το 1917-18. Ο ρωσικός φουτουρισμός δεν παρουσίαζε τα εθνικιστικά κονστρουβιστικά χαρακτηριστικά του ιταλικού κινήματος, και το κίνητρό του ήταν ένα ακόμα πιο οξύ μίσος για το statusquo, την καταστροφή του οποίου θα ακολουθούσε ένα είδος αφηρημένης ουτοπίας. Οι Ρώσοι κομουνιστές και φουτουριστές είχαν πολύ καλή γνώμη για τον Marinetti, τον οποίο ο Σοβιετικός κομισάριος για την κουλτούρα Ανατόλι Λουνατσάρσκι αποκάλεσε το 1920 «μοναδικό επαναστάτη διανοούμενο της Ιταλίας». Θεωρούσαν τους Ιταλούς φουτουριστές περισσότερο ως ετερόδοξους που κάνουν λάθη, όπως οι Ρώσοι μενσεβίκοι, παρά ως αντεπαναστάτες ή εχθρούς. Σ’ αυτά τα πρώτα χρόνια, «τόσο ο Λένιν όσο και ο Γκράμσι εκτόξευαν κακολογίες όχι τόσο εναντίον των φασιστών όσο των σοσιαλιστών, των μενσεβίκων, των σοσιαλδημοκρατών και άλλων “φιλελευθέρων”». I.Golomstock, TotalitarianArt (Νέα Υόρκη, 1990), 11,12.
Αν και ο όρος έχει περιστασιακά χρησιμοποιηθεί ήδη από το 1914 (και πιθανόν ακόμα νωρίτερα), δεν ήταν παρά το φθινόπωρο του 1920 που ένας νέος «-ισμός» άρχισε να κυριαρχεί στην Ιταλία: η λέξη φασισμός άρχισε τώρα να χρησιμοποιείται για να χαρακτηρίσει το όλο και πιο βίαιο κίνημα των FascidiCombattimento, τα μέλη των οποίων αποκαλούνταν φασίστες toutcourt. Έτσι, η χρήση οργανωμένης πολιτικής βίας – πολύ περισσότερο συντονισμένης και επιθετικής από την περιορισμένη βία της ιταλικής Αριστεράς – αποδείχθηκε θεμελιώδης για την ξαφνική άνοδο του φασισμού το φθινόπωρο και το χειμώνα του 1920-21. Όμως η αντίληψη ότι οι φασίστες κατά κάποιο τρόπο ανακάλυψαν τη σύγχρονη πολιτική βία, είναι αξιοθρήνητα επιφανειακή. Κάποιου είδους στρατιωτική ή παραστρατιωτική πολιτοφυλακή αποτελούσε λίγο-πολύ αναπόσπαστο κομμάτι της γιακωβίνικης παράδοσης, και ήταν χαρακτηριστική για τους αριστερούς αλλά και τους φιλελεύθερους σε χώρες όπως η Ισπανία και η Πορτογαλία κατά τον 19ο αιώνα. Ο εφευρέτης του «κινήματος των χιτώνων» ήταν πράγματι Ιταλός, αλλά ήταν ο Τζουζέπε Γκαριμπάλντι των δημοκρατικών ρεπουμπλικάνων της δεκαετίας του 1860, κι όχι ο Μουσολίνι. Στα τέλη του 19ου αιώνα, η οργάνωση παραστρατιωτικών πολιτοφυλακών συζητιόταν όλο και πιο πολύ από πάρα πολλές οργανώσεις. Όμως η συστηματική χρήση της πολιτικής πολιτοφυλακής αποτελούσε καινοτομία των μπολσεβίκων του Λένιν στη Ρωσία, οι οποίοι πολύ γρήγορα ανύψωσαν την πολιτική βία σε άνευ προηγουμένου επίπεδα. Στην Ιταλία, εντούτοις, η σοσιαλιστική βία παρέμεινε σποραδική, ενώ οι φασίστες ήταν εκείνοι που μετέβαλαν τη συστηματική της χρήση σε βασική μορφή δράσης. Ο φασισμός γρήγορα έγινε μια πολιτική δύναμη που βασιζόταν στη στρατιωτική οργάνωση, κάτι άγνωστο έξω από τη Ρωσία.
Επιπροσθέτως, υπήρχαν διάφορα μικρότερα ρεύματα, όπως οι «καθολικοί φασίστες» ή clerico-fascisti, που έγιναν μέλη μετά το 1921 και ήθελαν να εναρμονίσουν ένα αρχικά αντικαθολικό κίνημα με τον καθολικισμό, με τον οποίο ο Μουσολίνι είχε φλερτάρει για κάμποσο καιρό. Ακόμα πιο δεξιά όμως βρισκόταν ένας μικρός κύκλος από «μοναρχοφασίστες», που στόχος τους ήταν η χρήση της δύναμης του φασισμού όχι για μια Φασιστική Επανάσταση αλλά για την εγκαθίδρυση της παραδοσιακής δικτατορίας μιας απόλυτης μοναρχίας υπό τον Βίκτωρα Εμμανουήλ. Έπειτα υπήρχαν οι πολιτιστικοί ή ιδεαλιστές φασίστες, με πιο σημαντικό ανάμεσά τους τον φιλόσοφο Τζοβάνι Τζεντίλε, ο οποίος φιλοδοξούσε να ηγηθεί μίας πολιτιστικής επανάστασης. Υπήρχε η λαϊκιστική άκρα Αριστερά, της οποίας ο κυριότερος εκπρόσωπος ήταν ο δημοσιογράφος Κούρτσιο Μαλαπάρτε, που ήθελε να δει το φασισμό να κάνει μια «επανάσταση του λαού» που θα εξέφραζε αυτό που η λαϊκιστική Αριστερά θεωρούσε ως αληθινή λαϊκή κουλτούρα, και διανοητικά και κοινωνικά. Ο Malaparte, που ήταν πράγματι ο καλύτερος απ’ όλους τους φασίστες δημοσιογράφους και διακρίθηκε για τη λογοτεχνική του καριέρα, προσπάθησε να υποστηρίξει ένα είδος ψευτοανθρωπολογικού πολιτιστικού φασισμού, βασισμένου στην αντίληψη της ιταλικής ταυτότητας με μια κουλτούρα μεσογειακή, καθολική, «νότια» και «ανατολίζουσα», έναντι της γερμανικής προτεσταντικής «Δύσης». M. Ostenc, Intellectuelsitaliensetfascisme, 1915-1925 (Παρίσι, 1983), 68-75, 159-68, 276-95.
Υπήρχαν μικρές μερίδες διαφωνούντων της άκρας Αριστεράς ή του «ελεύθερου φασισμού» που προωθούσαν μια προοδευτική και αριστερή επανάσταση της «ελευθερίας» υπό τις σημαίες του φασισμού. Η πιο περίεργη όμως ήταν μια μικρή ομάδα νεοπαγανιστών ελιτιστών που αναζητούσαν την ανασύσταση της αριστοκρατικής κουλτούρας της αρχαίας Ρώμης, εισηγούμενοι τον ακραίο ελιτισμό, την αναβίωση του ρωμαϊκού ιμπεριαλισμού και ένα μυστικιστικό ήθος που δανείστηκαν από τον παγανιστικό αποκρυφισμό.
Το φασιστικό καθεστώς κήρυξε την «επανάσταση» και τη «νέα εποχή», και εγκαινίασε την πρακτική του μετρήματος των χρόνων με βάση την ηλικία της κυβέρνησης του Μουσολίνι. Βασίλευε η λατρεία της Ρώμης, γεμάτη με όλων των τύπων τα ρωμαϊκά σύμβολα, με τις fasces της Ρώμης, ως το επίσημο σύμβολο του καθεστώτος να αναπαράγονται παντού (αν και το 1928 ο Μουσολίνι πράγματι διέταξε να απομακρυνθούν από τους σκουπιδοτενεκέδες).
Πάνω απ’ όλα κυριαρχούσε η προσωπολατρεία του Ντούτσε, η οποία αναπτύχθηκε ιδιαίτερα στα τέλη της δεκαετίας του 1920,με συνθήματα όπως «IlDucehasempreragione» (Ο Ντούτσε έχει πάντα δίκιο). Ο Μουσολίνι θεωρείτο ως η οικουμενική διάνοια που οδηγούσε την Ιταλία σε μια καινούργια εποχή ενότητας, ανάπτυξης και επέκτασης. Φωτογραφιζόταν παντού, σε αυτοκίνητα, σε αεροπλάνα, κάνοντας σκι, ιππεύοντας, ακόμα και εργαζόμενος με το στήθος γυμνό στο θερισμό. Στην πραγματικότητα, η οικουμενική διάνοια και ο δυνατός άντρας υπέφερε από δριμεία πεπτική διαταραχή και γαστρικό έλκος που τον είχε ακινητοποιήσει για ένα μεγάλο μέρος της κρίσης του Ματεότι κι έπρεπε να είναι σε δίαιτα που περιοριζόταν σε γάλα και λαχανικά για το υπόλοιπο της ζωής του. Η κύρια αναγνωρισμένη βιογραφία του ήταν της MargheritaSarfatti, TheLifeofBenitoMussolini (Ρώμη, 1925), η οποία χρησιμοποιείτο σε σχολεία, μεταφράστηκε σε 18 γλώσσες και πούλησε 300.000 αντίτυπα φτάνοντας μέχρι την Ιαπωνία. Η Sarfatti, μια ταλαντούχος Ιταλίδα συγγραφέας και κριτικός τέχνης, εβραϊκής καταγωγής, ήταν η πιο σημαντική ερωμένη του Μουσολίνι στη δεκαετία του ’20 κι έπαιξε κάποιο ρόλο στην άνοδό του στην εξουσία. Βλ. P.V.Cannistrato & B.Sullivan, Il Duce’s Other Woman (ΝέαΥόρκη, 1993).
Το παράδοξο είναι ότι σοβαροί αναλυτές της ολοκληρωτικής διακυβέρνησης αναγνωρίζουν τώρα ότι η φασιστική Ιταλία δεν υπήρξε ποτέ δομικά ολοκληρωτική. Στη δεκαετία που ακολούθησε την εγκαθίδρυση του συστήματος του Μουσολίνι, η λενινιστική δικτατορία στη Σοβιετική Ένωση επεκτείνονταν αμείλικτα από τον Στάλιν σ’ ένα ολοκληρωμένο κρατικό σοσιαλιστικό σύστημα σχεδόν απόλυτου defacto ελέγχου πάνω στην οικονομία και σε όλους τους επίσημους θεσμούς, επιτυγχάνοντας τη σχεδόν πλήρη ατομικοποίηση της κοινωνίας υπό το κράτος – κάτι που δεν μπορούσε με τίποτα να συγκριθεί μ’ αυτό που γινόταν στη φασιστική Ιταλία. Μερικά χρόνια αργότερα, το χιτλερικό καθεστώς στη Γερμανία, με την αποτελεσματική του πολιτική, τη στρατιωτική ισχύ, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και, τελικά, τις πολιτικές εξόντωσης στις περιοχές που καταλάμβανε φαινόταν να δημιουργεί ένα μη κομμουνιστικό εθνικοσοσιαλιστικό ισοδύναμο της σταλινικής δικτατορίας. Αυτά τα δύο καθεστώτα έχουν προσφέρει τα κύρια μοντέλα γι’ αυτό που οι πολιτικοί αναλυτές, ιδιαίτερα μεταξύ του 1940 και του 1960, έτειναν να αποκαλούν ολοκληρωτισμό. Η Ιταλία του Μουσολίνι δεν έμοιαζε πολύ με κανένα από τα δύο.
Οι ένοπλες δυνάμεις απολάμβαναν επίσης μιας εξαιρετικής αυτονομίας και σε μεγάλο βαθμό – αν και ποτέ ολοκληρωτικά – είχαν αφεθεί στην ησυχία τους. Η φασιστική πολιτοφυλακή ετέθη υπό τον έλεγχο του στρατού, αν και, με τη σειρά της, απολάμβανε ένα ημιαυτόνομο καθεστώς ύπαρξης αφότου έγινε μέρος των κανονικών στρατιωτικών θεσμών. Το δικαστικό σύστημα παρέμεινε σε γενικές γραμμές άθικτο και σχετικά αυτόνομο. Η αστυνομία συνέχισε να διοικείται από κρατικούς υπαλλήλους, δεν μπήκε κάτω από τη διοίκηση κομματικών ηγετών κι ούτε δημιουργήθηκε μια μεγάλη αστυνομική ελίτ όπως στη Σοβιετική Ένωση ή τη ναζιστική Γερμανία. Δεν τέθηκε ποτέ ζήτημα πλήρους υποταγής της Εκκλησίας, όπως στη Γερμανία, κι ακόμα λιγότερο ολοκληρωτικού ελέγχου, όπως στη Σοβιετική Ένωση. Αρκετές πλευρές της πολιτιστικής ζωής της Ιταλίας διατήρησαν μια ευρεία αυτονομία, και δεν υπήρξε μεγάλη κρατική προπαγάνδα ούτε Υπουργείο Πολιτισμού μέχρις ότου, το 1937, ακολουθήσουν, και πάλι αργοπορημένα, το γερμανικό παράδειγμα. Οι πολιτικοί κρατούμενοι συνήθως μετρώνταν σε εκατοντάδες – με τον συνολικό αριθμό να μην ανέρχεται σε παραπάνω από λίγες χιλιάδες – , που μάλλον δεν συγκρίνονταν με τις δεκάδες και εκατοντάδες χιλιάδες της ναζιστικής Γερμανίας ή τα εκατομμύρια της σταλινικής Ρωσίας. Σε σχέση με τις μεγάλες δικτατορίες του 20ου αιώνα, το καθεστώς του Μουσολίνι δεν ήταν ούτε ιδιαίτερα αιματηρό ούτε ιδιαίτερα καταπιεστικό. Ο «ολοκληρωτισμός» παρέμενε μια πιθανή απειλή για το μέλλον, αλλά στην πράξη ο όρος είχε μια περιορισμένη σημασία. Ο Μουσολίνι ανήλθε στην εξουσία πάνω στη βάση ενός σιωπηρού συμβιβασμού με κατεστημένους θεσμούς, και ποτέ δεν κατόρθωσε να ξεπεράσει τελείως τους περιορισμούς αυτού του συμβιβασμού.
Ταυτοχρόνως, το καθεστώς του ήταν το πρώτο οργανωμένο και θεσμοποιημένο μη μαρξιστικό αυταρχικό καθεστώς που παρέμεινε στην εξουσία για μια μακριά περίοδο, και μετά το 1925 θα γινόταν όλο και πιο συνηθισμένο το να χαρακτηρίζεται ως «φασιστικό καθεστώς» κάθε οργανωμένη μη κομουνιστική δικτατορία, ακριβώς όπως και η λέξη ολοκληρωτικό θα αναφερόταν πλέον όλο και πιο πολύ, και κάπως αόριστα, σε κάθε αυταρχικό σύστημα.
Στην πράξη, η στάση των κομουνιστών απέναντι στο φασισμό ήταν περισσότερο διφορούμενη απ’ ό,τι οι θεωρίες των διαφόρων κομουνιστών συγγραφέων άφηναν να εννοηθεί. Από τη μια πλευρά, οι κομουνιστές ήταν οι πρώτοι που αντιλήφθησαν τις δυνατότητες που υπάρχουν στην υποτιμητική και πολεμική χρήση του όρου φασίστας, κι έτσι, πριν ακόμα από την άνοδο του Μουσολίνι στην εξουσία, οι κομουνιστές συγγραφείς και προπαγανδιστές είχαν σε πολλές περιπτώσεις διευρύνει τον όρο ώστε να καλύπτει άλλες εθνικιστικές και αυταρχικές ομάδες. Από την άλλη, τα αρχικά σχόλια του Τύπου στη Μόσχα πάνω στο σχηματισμό της πρώτης κυβέρνησης του Μουσολίνι δεν ήταν τελείως αντιφασιστικά, παρά τους λόγους του Ντούτσε για «επαναστατικό ανταγωνισμό» με τον Λένιν. Ο φασισμός μερικές φορές θεωρούνταν, μάλλον σωστά, ως ένα είδος αιρετικής μορφής περισσότερο, παρά ως μια θανατηφόρα πρόκληση, του επαναστατικού μαρξισμού. Το 1924, η κυβέρνηση του Μουσολίνι ήταν μία από τις πρώτες κυβερνήσεις στη Δυτική Ευρώπη που αναγνώρισαν επίσημα τη Σοβιετική Ένωση. Επιπλέον, στην περίπτωση της Γερμανίας, ο ακραίος γερμανικός εθνικισμός ακόμα και της πρώιμης ναζιστικής παραλλαγής θεωρούνταν χρήσιμος για την ΕΣΣΔ, και στο 12ο Συνέδριο του Κόμματος στη Μόσχα το 1923 ο Νικολάι Μπουχάριν τόνισε ότι το Ναζιστικό Κόμμα είχε «κληρονομήσει τη μπολσεβίκικη πολιτική κουλτούρα ακριβώς όπως έκανε και ο ιταλικός φασισμός». Στις 20 Ιουνίου του 1923, ο Καρλ Ράντεκ έβγαλε λόγο ενώπιον της Εκτελεστικής Επιτροπής της Κομιντέρν προτείνοντας ένα κοινό μέτωπο μαζί με τους ναζί στη Γερμανία. Εκείνο το καλοκαίρι αρκετοί ναζί απηύθυναν λόγους σε κομουνιστικές συγκεντρώσεις και τανάπαλιν, καθώς το γερμανικό Κομουνιστικό Κόμμα κράτησε μια σθεναρή στάση «εθνικής απελευθέρωσης» εναντίον της Συνθήκης των Βερσαλλιών και καταφέρθηκε βίαια εναντίον των «Εβραίων καπιταλιστών». Λέγεται ακόμα ότι μερικοί από τους πιο ριζοσπάστες ναζί είπαν στους Γερμανούς κομουνιστές πως αν οι τελευταίοι ξεφορτώνονταν τους Εβραίους ηγέτες τους οι ναζί θα τους υποστήριζαν. Όμως τα δύο ριζοσπαστικά ρεύματα αποδείχθηκε ότι αλληλοαποκλείονταν, και συνέχισαν τις χωριστές, αλλά παρόμοια ανεπιτυχείς, προσπάθειες για εξέγερση στη Γερμανία.
Παρ’ όλ’ αυτά, το Τέταρτο Συνέδριο της Κομιντέρν τον Νοέμβριο του 1922 διακήρυξε ότι ο ιταλικός φασισμός είχε γίνει το όργανο (μ’ αυτά τα λόγια) των μεγάλων γαιοκτημόνων κι ότι δεν ήταν απλά ένα τοπικό φαινόμενο αλλά ένας κίνδυνος που θα μπορούσε να ξαναεμφανιστεί σ’ ολόκληρη την ευρύτερη Κεντρική Ευρώπη. Την περίοδο του Πέμπτου Συνεδρίου της Κομιντέρν τον Ιούνιο-Ιούλιο του 1924 αυτή η ιδέα είχε διευρυνθεί (ή απλοποιηθεί), ερμηνεύοντας το φασισμό ως εργαλείο του καπιταλισμού γενικά. Η γραμμή της Κομιντέρν σ’ αυτό το σημείο θεωρούσε ότι ο φασισμός αντιπροσώπευε τη δεξιά πτέρυγα του καπιταλισμού, ενώ τα μη κομουνιστικά σοσιαλιστικά κόμματα αντιπροσώπευαν την αριστερή του πτέρυγα. Ο στόχος ήταν η εγκατάσταση μιας ισοδυναμίας μεταξύ των δύο τελευταίων κινημάτων, οδηγώντας στον περιβόητο επίσημο χαρακτηρισμό της σοσιαλδημοκρατίας ως «σοσιαλφασισμού». Οι ορισμοί της Κομιντέρν για το φασισμό έγιναν από εδώ και στο εξής όλο και πιο στενοί και πιο αναγωγικοί, και αποκορυφώθηκαν στο γνωστό απόφθεγμα του Γκεόργκι Δημητρόφ στο συνέδριο του 1935 ότι ο φασισμός συνιστούσε «την ανοιχτή τρομοκρατική δικτατορία των πιο αντιδραστικών, των πιο σοβινιστικών και των πιο ιμπεριαλιστικών στοιχείων του χρηματιστικού κεφαλαίου». Τίποτε απ’ όλα αυτά δεν απέτρεψε τις επίσημες σχέσεις της Σοβιετικής Ένωσης με την Ιταλία να παραμείνουν σχετικά φιλικές έως το 1935.
Ένας αριθμός συγγραφέων, συμπεριλαμβανομένων κάποιων φασιστών, σχολίασαν πολύ νωρίς τις ομοιότητες μεταξύ αυτών των δύο βίαιων και αυταρχικών επαναστατικών κινημάτων και των δύο δικτατοριών που γέννησαν.
Δακτυλογράφηση: Βάσω Κ. Ηλιάδη.
Ενδεικτική βιβλιογραφία-Πηγές:
Στάνλεϊ Τζ. Πέϊν, Η Ιστορία του Φασισμού 1914-1945, μετάφραση: Κώστας Γεώρμας, πρόλογος: Στέφανος Ροζάνης, εκδόσεις Φιλίστωρ, 2000.
http://www.el.wikipedia.org/wiki/ (Βικιπαίδεια,ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια–αναζήτησηλήμματος)
• http://www.matia.gr/library (ηλεκτρονική βιβλιοθήκη) > e-book της Αμαλίας Ηλιάδη > Αδόλφος Χίτλερ: ο ηγέτης και η εποχή του • http://www1.ekebi.gr/fakeloi/fascism/index.htm (ψηφιακός φάκελος από την ιστοσελίδα του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου με τίτλο Ο φασισμός και ο ναζισμός στην Ευρώπη)
• http://www.matia.gr/library (ηλεκτρονική βιβλιοθήκη) > e-book της Αμαλίας Ηλιάδη > Αδόλφος Χίτλερ: ο ηγέτης και η εποχή του • http://www1.ekebi.gr/fakeloi/fascism/index.htm (ψηφιακός φάκελος από την ιστοσελίδα του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου με τίτλο Ο φασισμός και ο ναζισμός στην Ευρώπη)
Κατηγορία
Εκπαιδευτικά Νέα
Ετικέτες
Παρασκευή, 13 Φεβρουαρίου 2015 01:30
Ποια σχολεία κλείνουν και την Παρασκευή λόγω κακοκαιρίας
Κλειστα θα παραμείνουν τα σχολεία του Δήμου Νάξου και Μικρών ΚυκλάδωνΣτον δήμο Πρεσπών τα σχολεία πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης θα ξεκινήσουν τα μαθήματα μία ώρα αργότερα την Παρασκευή
Στον δήμο Θηβαίων τα σχολεία Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης θα λειτουργήσουν από ώρα 10:00 ενώ οι παιδικοί σταθμοί θα λειτουργήσουν κανονικά. Το Δημοτικό Σχολείο Πλαταιών και το ΕΕΕΕΚ θα παραμείνουν κλειστά
Στον δήμο Διονύσου τα σχολεία της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης και οι δημοτικοί παιδικοί σταθμοί θα λειτουργήσουν κανονικά την Παρασκευή 13/02
Στην Δημοτική ενότητα Θεσπιών όλα τα σχολεία θα λειτουργήσουν από τις 10:00
Στον δήμο Γόρτυνας Με απόφαση του Δημάρχου κ. Νικόλαου Σχοιναράκη, αποφασίζεται η
αναστολή λειτουργίας των σχολικών μονάδων της Α/θμιας και της Β/θμιας Εκπαίδευσης (Παιδικοί Σταθμοί, Νηπιαγωγεία, Δημοτικά, Γυμνάσια, Λύκειο Αγίας Βαρβάρας) στις Δημοτικές ενότητες Αγίας Βαρβάρας και Ρούβα για την Παρασκευή 13-02-2015. Στις Δημοτικές Ενότητες Γόρτυνας και Κόφινα, τα σχολεία θα λειτουργήσουν κανονικάΣτον δήμο Εορδαίας όλα τα σχολεία και οι δημοτικοί παιδικοί σταθμοί θα λειτουργήσουν κατά μια διδακτική ώρα αργότερα
Στον δήμο Φαιστού εν θα λειτουργήσουν τα σχολεία της Δ. Ε. Ζαρού (Ζαρός και Βορίζια) και το Δημοτικό Σχολείο και Νηπιαγωγείο Καμαρών της Δ. Ε. Τυμπακίου. Οι υπόλοιπες σχολικές μονάδες του Δήμου Φαιστού θα λειτουργήσουν με ευθύνη των Διευθυντών και με τροποποίηση του προγράμματός τους εφόσον υπάρχουν εκπαιδευτικοί που δεν μπορούν να προσέλθουν κανονικά στα σχολεία τους.
Στον Δήμο Βιάννου το Γυμνάσιο και Λύκειο Βιάννου, το δημοτικό Άνω Βιάννου, το δημοτικό Αμιρών και το νηπιαγωγείο Άνω Βιάνου δεν θα λειτουργήσουν
Στην Ελιά Χερσονήσου κλειστά θα παραμείνουν το δημοτικό σχολείο και το νηπιαγωγείο Ελιάς, τα οποία συστεγάζονται και ανήκουν στη δημοτική κοινότητα Ελαίας
Στον δήμο Φλώρινας τα σχολεία θα ξεκινήσουν την λειτουργία τους στις 09:00
Κατηγορία
Εκπαιδευτικά Νέα
Ετικέτες
Παρασκευή, 13 Φεβρουαρίου 2015 01:29
Αξιοποίηση της εμπειρίας του Πολυκλαδικού Λυκείου
Ενιαίο Σχολείο Θεωρίας και Πράξης
Στρατηγικός στόχος της νέας πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου Παιδείας είναι το Ενιαίο Σχολείο Θεωρίας και Πράξης με την αξιοποίηση των θετικών χαρακτηριστικών από την εμπειρία του Πολυκλαδικού Λυκείου. Με αφορμή την αναφορά στο Πολυκλαδικό Λύκειο σας παρουσιάζουμε κάποια στοιχεία για έναν από τους τύπους των Λυκείων που λειτούργησαν για μια δεκαετία περίπου.
Το Πολυκλαδικό Λύκειο ήταν μια προσπάθεια σύνδεσης της γενικής και επαγγελματικής εκπαίδευσης. Όπως αναφερόταν στο άρθρο 7 του ν.1566/1985 εξασφάλιζε την οργανική σύνδεση της
γενικής και της τεχνικής – επαγγελματικής εκπαίδευσης και παρείχε ευκαιρίες σε όλους τους μαθητές για τη σύμμετρη ανάπτυξη των ικανοτήτων και την καλλιέργεια των ενδιαφερόντων και δεξιοτήτων τους, για τη συμμετοχή τους στην παραγωγή και την ανάπτυξη της χώρας.
Τα μαθήματα στην Α' τάξη του ενιαίου πολυκλαδικού λυκείου ήταν κοινά για όλους τους μαθητές και εξασφαλίζονταν παράλληλα η δυνατότητα να παρακολουθούν μαθήματα επιλογής καθώς και προαιρετικά μαθήματα στις ελεύθερες ώρες τους. Η Β' τάξη του ενιαίου πολυκλαδικού λυκείου χωρίζονταν σε κύκλους και η Γ' τάξη σε κλάδους σπουδών. Στις τάξεις Β' και Γ' διδάσκονται μαθήματα κοινά για όλους τους μαθητές και μαθήματα κύκλων ή κλάδων αντίστοιχα.
Οι κύκλοι, όπως αναφέρει ο σχετικός νόμος του 1985, έδιναν τις βάσεις και αποτελούσαν αφετηρία για μια ομάδα παρεμφερών επαγγελμάτων και για προπαρασκευή των μαθητών για την τριτοβάθμια εκπαίδευση.
Οι κλάδοι προετοίμαζαν τους μαθητές α) για συνέχιση των σπουδών τους στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και περιελάμβαναν στο πρόγραμμά τους τη διδασκαλία των αντίστοιχων προπαρασκευαστικών μαθημάτων, β) για άσκηση ενός επαγγέλματος και γ) για την απόκτηση ειδικότητας μετά από φοίτηση σε τμήμα ειδίκευσης που λειτουργούσαν για τους αποφοίτους.
Σύμφωνα με το 159Α του 1993 οι κύκλοι και οι κλάδοι ήταν οι ακόλουθοι:
Το Πολυκλαδικό Λύκειο ήταν μια προσπάθεια σύνδεσης της γενικής και επαγγελματικής εκπαίδευσης. Όπως αναφερόταν στο άρθρο 7 του ν.1566/1985 εξασφάλιζε την οργανική σύνδεση της
γενικής και της τεχνικής – επαγγελματικής εκπαίδευσης και παρείχε ευκαιρίες σε όλους τους μαθητές για τη σύμμετρη ανάπτυξη των ικανοτήτων και την καλλιέργεια των ενδιαφερόντων και δεξιοτήτων τους, για τη συμμετοχή τους στην παραγωγή και την ανάπτυξη της χώρας.
Τα μαθήματα στην Α' τάξη του ενιαίου πολυκλαδικού λυκείου ήταν κοινά για όλους τους μαθητές και εξασφαλίζονταν παράλληλα η δυνατότητα να παρακολουθούν μαθήματα επιλογής καθώς και προαιρετικά μαθήματα στις ελεύθερες ώρες τους. Η Β' τάξη του ενιαίου πολυκλαδικού λυκείου χωρίζονταν σε κύκλους και η Γ' τάξη σε κλάδους σπουδών. Στις τάξεις Β' και Γ' διδάσκονται μαθήματα κοινά για όλους τους μαθητές και μαθήματα κύκλων ή κλάδων αντίστοιχα.
Οι κύκλοι, όπως αναφέρει ο σχετικός νόμος του 1985, έδιναν τις βάσεις και αποτελούσαν αφετηρία για μια ομάδα παρεμφερών επαγγελμάτων και για προπαρασκευή των μαθητών για την τριτοβάθμια εκπαίδευση.
Οι κλάδοι προετοίμαζαν τους μαθητές α) για συνέχιση των σπουδών τους στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και περιελάμβαναν στο πρόγραμμά τους τη διδασκαλία των αντίστοιχων προπαρασκευαστικών μαθημάτων, β) για άσκηση ενός επαγγέλματος και γ) για την απόκτηση ειδικότητας μετά από φοίτηση σε τμήμα ειδίκευσης που λειτουργούσαν για τους αποφοίτους.
Σύμφωνα με το 159Α του 1993 οι κύκλοι και οι κλάδοι ήταν οι ακόλουθοι:
| Β ΤΑΞΗ ΠΟΛΥΚΛΑΔΙΚΟ | Γ ΤΑΞΗ ΠΟΛΥΚΛΑΔΙΚΟΥ ΚΛΑΔΟΙ |
| ΚΥΚΛΟΣ 1: ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ ΥΓΕΙΑ | 1. Γ ΔΕΣΜΗ |
| ΚΥΚΛΟΣ 2: ΥΓΕΙΑ, ΦΥΣΙΚΕΣ ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΡΟΝΟΙΑ | 2. ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ, ΓΡΑΜΜΑΤΕΩΝ |
| ΚΥΚΛΟΣ 3:ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ | 3. ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΟΝΟΜΙΑ |
| ΚΥΚΛΟΣ 4: ΜΗΧΑΝΙΚΗ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ | 4. ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ |
| ΚΥΚΛΟΣ 5: ΗΛΕΚΤΡΟΛΟΓΙΑ, ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ | 5. Β ΔΕΣΜΗ |
| ΚΥΚΛΟΣ 6: ΧΗΜΙΚΗ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ | 6. ΙΑΤΡΙΚΑ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑ |
| 7. ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΡΟΝΟΙΑ | |
| 8. Δ ΔΕΣΜΗ | |
| 9. ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ | |
| 10. ΕΦΑΡΜΟΣΜΕΝΩΝ ΤΕΧΝΩΝ | |
| 11. Α ΔΕΣΜΗ | |
| 12. ΔΟΜΙΚΩΝ ΕΡΓΩΝ | |
| 13. ΜΗΧΑΝΟΛΟΓΙΑ | |
| 14. ΗΛΕΚΤΡΟΛΟΓΙΑ | |
| 15. ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ | |
| 16. ΧΗΜΕΙΑ | |
| 17. ΓΕΩΠΟΝΙΑ |
|
Β ΕΠΛ
|
Γ ΕΠΛ
|
|
1ΟΣ ΚΥΚΛΟΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ
|
Γ ΔΕΣΜΗ
|
|
ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ, ΓΡΑΜΜΑΤΕΩΝ
|
|
|
ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΟΝΟΜΙΑ
|
|
|
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ
|
|
|
ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΡΟΝΟΙΑ
|
|
|
2ΟΣ ΚΥΚΛΟΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ
|
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ
|
|
ΙΑΤΡΙΚΑ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑ
|
|
|
Β ΔΕΣΜΗ
|
|
|
ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΡΟΝΟΙΑ
|
|
|
Δ ΔΕΣΜΗ
|
|
|
ΕΦΑΡΜΟΣΜΕΝΩΝ ΤΕΧΝΩΝ
|
|
|
Α ΔΕΣΜΗ
|
|
|
ΧΗΜΕΙΑ
|
Οι μαθητές των ΕΠΛ είχαν μεταξύ των άλλων τη δυνατότητα να πάρουν μέρος στις πανελλαδικές εξετάσεις αν επέλεγαν τις δέσμες ή αν επέλεγαν κλάδους να διεκδικήσουν μια θέση στα ΤΕΙ. Φυσικά μπορούσαν να φοιτήσουν σε Τμήματα Ειδίκευσης.
Τα Ενιαία Πολυκλαδικά Λύκεια καταργήθηκαν με το Ν. 2525/97. Όπως αναφέρθηκε και στην αρχή στρατηγικός στόχος της νέας πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου Παιδείας είναι το Ενιαίο Σχολείο Θεωρίας και Πράξης με την αξιοποίηση των θετικών χαρακτηριστικών από την εμπειρία του Πολυκλαδικού Λυκείου. Δεν αποκλείεται λοιπόν τα Πολυκλάδικα Λύκεια να αποτελέσουν οδηγό για τη νέα πολιτική ηγεσία στην προσπάθεια δημιουργίας του ενιαίου σχολείου.
Για τις αλλαγές στις οποίες θα προχωρήσει το Υπουργείο Παιδείας θα προηγηθεί διάλογος με όλους τους εμπλεκόμενους φορείς. Άλλωστε μια αλλαγή που θα έχει ως στόχο το ενιαίο σχολείο απαιτεί διεξοδική συζήτηση, νέα προγράμματα σπουδών που πιθανόν να έχουν επιπτώσεις και στο εκπαιδευτικό προσωπικό.
Καλόγηρος Βασίλειος
newsbeast.gr
Κατηγορία
Εκπαιδευτικά Νέα
Ετικέτες
Παρασκευή, 13 Φεβρουαρίου 2015 01:29
ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΕΤΕΚ
Κατηγορία
Εκπαιδευτικά Νέα
Ετικέτες
Παρασκευή, 13 Φεβρουαρίου 2015 01:28
Video οδηγοί για Αιτήσεις – Δηλώσεις Υποψηφίων ΓΕΛ και ΕΠΑΛ για Πανελλαδικές 2015
Η ομάδα myschool δημιούργησε video οδηγούς για τη διευκόλυνσή και την γρήγορη εξοικείωση των υποψηφίων με το νέο περιβάλλον υποβολής των αιτήσεων – δηλώσεων για τις πανελλήνιες εξετάσεις 2015.
Κατηγορία
Εκπαιδευτικά Νέα
Ετικέτες
