Η ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ: ΜΙΑ ΑΠΟΨΗ

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Γιατί άραγε να θέλει κάποιος να γίνει εκπαιδευτικός;

Πιστεύω ότι η συντριπτική πλειοψηφία επιθυμεί να ασκήσει το εν λόγω λειτούργημα επειδή θέλει να ζήσει με τη νέα γενιά. Να αφουγκραστεί τους νέους ανθρώπους, να τους αισθανθεί, να τους υποστηρίζει, να τους ενθαρρύνει, να τους καθοδηγεί (όχι να τους χειραγωγεί) και να τους τονώνει την αυτοπεποίθησή τους, η οποία σημειωτέον σε πολλές περιπτώσεις βρίσκεται στο ναδίρ. Αλλά και να τους εκπαιδεύσει με περισσή αγάπη, ότι στη Ζωή, ναι μεν υπάρχει η ελευθερία επιλογής αλλά αμέσως μετά ακολουθούν οι συνέπειες των αποφάσεων και των πράξεών μας.

Και ο εκπαιδευτικός, εάν είναι τυχερός, (πιστέψτε με, τελικά είναι υπερτυχερός)* θα ακούσει κάποια στιγμή, ίσως από το απέναντι πεζοδρόμιο, τη φράση: «Δάσκαλε είμαι ο τάδε, με είχατε μαθητή. Σας ευχαριστώ για όλα». Αναρωτιέμαι εάν υπάρχει μεγαλύτερη ανταμοιβή από αυτήν.

Κατά συνέπεια, ποιο είναι το προφίλ ενός Καθηγητή που σέβεται τον εαυτό του; Είναι άνθρωπος της ενσυναίσθησης, της κατανόησης, της καρδιάς, εκείνος που επιζητά τη σχολική αίθουσα για να επικοινωνήσει με τους αγαπημένους του μαθητές, εκείνος που θέλει να είναι στην 1^η γραμμή προκειμένου να είναι σε θέση, κάθε ξεχωριστή ημέρα, να πραγματοποιεί το όραμά του, βοηθώντας, υποστηρίζοντας και ενθαρρύνοντας.

Για να μπορέσει όμως να φέρει σε πέρας το έργο του, ιδιαίτερα στη σημερινή εποχή, οφείλει να προετοιμαστεί κατάλληλα. Με άλλα λόγια χρειάζεται να χαράξει τη στρατηγική του η οποία συνεχώς μεταβάλλεται και διαφοροποιείται ανάλογα με τις συνθήκες, τις περιστάσεις και τη ψυχοσύνθεση των μαθητών του. Απαιτούνται ώρες προετοιμασίας, αφενός πρακτικού χαρακτήρα (βλ. τη δημιουργία εποπτικών μέσων διδασκαλίας, προετοιμασία φύλλων εφαρμογής για την αντιμετώπιση της Τράπεζας Θεμάτων, ετοιμασία διαγωνισμάτων κ.α.) και αφετέρου ψυχικής χροιάς π.χ. απαντήσεις σε ερωτήματα του τύπου: «Ποιος άραγε είναι ο ενδεδειγμένος τρόπος για να προσεγγίσω αυτόν τον ιδιόρρυθμο μαθητή μου;». Εδώ τεκμηριώνεται ο λόγος για τον οποίο οι εκπαιδευτικοί δεν πρέπει να έχουν εκτεταμένο εργασιακό ωράριο.

Από όλα τα παραπάνω συνάγεται ότι ο καθηγητής δεν είναι ένας γραφειοκράτης. Δυσφορεί όταν απαιτείται να γράφει εκθέσεις αυτοαξιολόγησης, να τηρεί ημερολόγια, να συντάσσει ένα σωρό έγγραφα, να συμμετέχει σε πολυάριθμες συνεδριάσεις του Συλλόγου Καθηγητών, προκειμένου να είναι συνεπής ως προς την πληθώρα των εξωδιδακτικών του υποχρεώσεων οι οποίες του επιβάλλονται με ολοένα και αυξανόμενο ρυθμό τα τελευταία χρόνια. Δεν είναι αυτή η δουλειά για την οποία προσλήφθηκε. Δεν είναι αυτό το όραμά του. Το θεωρεί χάσιμο χρόνου.

Το πρόβλημα αυτό επιτείνεται και από το γεγονός ότι η συντριπτική πλειοψηφία των σχολείων δεν διαθέτει σήμερα Γραμματέα, αν και υπάρχει πρόβλεψη (βλ. Ν. 1566/1985, άρθρο 19). Επομένως όλο το βάρος της γραμματειακής εργασίας πέφτει στις πλάτες των εκπαιδευτικών. Κατά συνέπεια είναι πασιφανές ότι η Πολιτεία επιβάλλει υποχρεώσεις και καθήκοντα χωρίς όμως να δημιουργεί και τις κατάλληλες συνθήκες και προϋποθέσεις.

Αξίζει να σημειωθεί ότι όλη αυτή η πληθώρα των εξωδιδακτικών εργασιών, (φυσικά και δεν αναφέρομαι στις εφημερίες οι οποίες αποτελούν ιδιαίτερα σημαντική υποχρέωσή μας), περισσότερο ταιριάζουν σε περιβάλλοντα ιδιωτικού τύπου και χαρακτήρα (με τα bonus, με τις συνεχείς συνεδριάσεις βλ. meetings κ.λ.π.). Πιστεύω ότι τελικά περισσότερο ενδιαφερόμαστε για το Φαίνεσθαι παρά για το Είναι. Εχουμε υπερτονίσει τη σημασία των δεικτών αξιολόγησης. Υπερβάλλουμε.

Στο σημείο αυτό αναδύεται και ένα ερώτημα προς τους γονείς: «Τι άραγε προτιμούν; Οι καθηγητές να είχαν και να αφιέρωναν περισσότερο χρόνο στο σχολείο για τα παιδιά τους ή να ασχολούνται με γραφειοκρατικές διαδικασίες οι οποίες σε τελευταία ανάλυση, ως στόχο έχουν την προς τα έξω, τεχνητή σε αρκετές περιπτώσεις, ωραιοποίηση της εικόνας του σχολείου;».

Ένα άλλο ακανθώδες ζήτημα είναι αυτό της επιλογής των στελεχών της εκπαίδευσης. Είναι αλήθεια ότι έχει πάρει υπερβολικά μεγάλες διαστάσεις τα τελευταία χρόνια στα σχολεία μας, με άμεση συνέπεια να προκαλείται, δυστυχώς, ψυχική φθορά στις σχέσεις μεταξύ των συναδέλφων αλλά και να διαταράσσεται και να απορρυθμίζεται, έμμεσα, η λειτουργία του σχολείου (έχοντας ως δεδομένο ότι η σχολική μονάδα είναι ένας χώρος, πρωτίστως, συλλογικός και ψυχικοπνευματικός). Επικρατούν πλέον στην καθημερινότητα του σχολείου, σε μεγαλύτερο ή σε μικρότερο βαθμό, ατέρμονες αναλύσεις, απόψεις, κατακρίσεις, παρεξηγήσεις, τριβές, διαχωρισμοί. Νιώθω ότι σε αρκετές περιπτώσεις εκτροχιαζόμαστε.

Για το θέμα αυτό έχω την αίσθηση ότι η Πολιτεία για άλλη μία φορά κάνει μετάθεση των ευθυνών της. Θεωρώ ότι η ανάδειξη των στελεχών της εκπαίδευσης είναι αποκλειστικά δικό της ζήτημα.

Η φράση “θα συνεκτιμηθεί” που εμφανίζεται κατά κόρον στις τελευταίες Υπουργικές Αποφάσεις, όταν ένας καθηγητής επιθυμεί να προσφέρει τις υπηρεσίες του π.χ. και ως Σύμβουλος – Μέντορας, δεν συνάδει με τη φιλοσοφία του σχολείου. Η προσφορά μας οφείλει να είναι ανιδιοτελής και να μην υπακούει στη λογική του “δούναι και λαβείν”.

Ουσιαστικά, οι εκπαιδευτικοί δεν είναι στελέχη επιχειρήσεων για να ανταγωνίζονται μεταξύ τους, για να παίρνουν bonus ή για να “κερδίσουν” τρόπον τινά, μία διοικητική θέση. Οι επιβραβεύσεις αυτού του τύπου και οι συνακόλουθοι ανταγωνισμοί δεν θα πρέπει να υπάρχουν στο χώρο του σχολείου.

Εδώ αναδύεται το ερώτημα: και πως θα ξεχωρίσουμε τα αυριανά στελέχη της εκπαίδευσης;

Κατά την ταπεινή μου γνώμη, ίσως χρειάζεται να δημιουργηθεί στη Σχολή Δημόσιας Διοίκησης ένα ξεχωριστό Τμήμα στο οποίο να εκπαιδεύονται οι υποψήφιοι Διευθυντές, οι Υποδιευθυντές και οι Υπεύθυνοι Τομέων των Εργαστηριακών Κέντρων (ρηξικέλευθη πρόταση)**.

Οι σκοποί του εν λόγω Τμήματος, μεταξύ των άλλων, θα είναι: Να επιμορφώνονται οι ενδιαφερόμενοι από την πιο απλή εργασία, (π.χ. η αποστολή email, η σύνταξη ενός υπηρεσιακού εγγράφου), έως τις πιο σύνθετες εργασίες, (όπως π.χ. η εκπαίδευση σε όλα τα προγράμματα που χρησιμοποιούνται σήμερα στα σχολεία, βλ. Myschool). Να εξοικειωθούν με την εκπαιδευτική νομοθεσία. Να περνούν από τεστ ψυχολογίας. Να μελετούν περιπτώσεις διοικητικής φύσεως. Επισκεπτόμενοι σχολικές μονάδες να παρακολουθήσουν στην πράξη τον τρόπο λειτουργίας και αντιμετώπισης των διαφόρων προβλημάτων από τους εν ενεργεία Διευθυντές.

Τέλος να περνούν από εξειδικευμένες εξετάσεις, πρακτικού χαρακτήρα προκειμένου να διαπιστωθεί η επάρκειά τους σε ό,τι αφορά τη στελέχωση διοικητικών θέσεων.

Αποτέλεσμα της συγκεκριμένης δράσης θα είναι η δημιουργία ενός Μητρώου στελεχών της εκπαίδευσης και με βάση αυτό θα τοποθετούνται στα σχολεία.

Είναι προφανές ότι το εν λόγω προπαρασκευαστικό Τμήμα θα λειτουργεί πιθανότατα εντός της περιόδου των θερινών διακοπών μας (και μέσω τηλεδιάσκεψης).

Εάν η εν λόγω πρόταση υλοποιηθεί από την Πολιτεία, αυτομάτως τα σχολεία αλλά και οι Διευθύνσεις Εκπαίδευσης απαλλάσσονται και αποδεσμεύονται από όλη αυτήν την ενεργοβόρο και χρονοβόρο διαδικασία της επιλογής. Καθίσταται πλέον υποχρέωση και ευθύνη της Πολιτείας να επιλέξει τους καταλληλότερους για τις συγκεκριμένες διοικητικές θέσεις.

Συν τοις άλλοις τα στελέχη που θα αποφοιτούν από τη Σχολή θα χαίρουν εκτιμήσεως από όλους τους συναδέλφους. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι συζητήσεις και οι προβληματισμοί περί του αριθμού ή του είδους των μεταπτυχιακών τίτλων, των διδακτορικών ή άλλων τίτλων, δεν θα έχουν πλέον κανένα απολύτως νόημα.

Εν κατακλείδι, προσωπικά, θα ήθελα η Πολιτεία κάποια στιγμή να αρχίσει να δρα αφαιρετικά και όχι προσθετικά. Οι εκπαιδευτικοί, συνεργαζόμενοι μεταξύ τους, μέσω των ανόμοιων αρετών τους, είναι σε θέση να φέρουν σε πέρας το επιδιωκόμενο παιδαγωγικό αλλά και μαθησιακό αποτέλεσμα εντός της μαθητικής κοινότητας. Το Υπουργείο ας μας εμπιστευθεί, ας μας απελευθερώσει από ανούσιες και ασύμβατες με το έργο μας εξωδιδακτικές εργασίες και ας μας προστατέψει από άσκοπους και ανώφελους διαχωρισμούς.

Σας ευχαριστώ.

Γάγγας Αλέξανδρος

(εκπ/κός της Δευτεροβάθμιας Τεχνικής Εκπ/σης).

(*):

Προφανώς στο χώρο μας υπάρχουν και εκπαιδευτικοί που λειτουργούν κατά τρόπο μη συνειδητό. Δυστυχώς έχουν την ψευδαίσθηση ότι είναι συνειδητοί και ευτυχείς, στην ουσία είναι ασυνείδητοι και δυστυχείς, επειδή ακριβώς έχουν παγιδευτεί στα παράγωγα – πλοκάμια του εγωισμού τους, τα συνηθέστερα των οποίων είναι: ατέλειωτα παράπονα, υπέρμετρες απαιτήσεις, ατέρμονες νοητικές – θεωρητικές αναλύσεις, ευθιξίες, φυγοπονία.

Οφείλουμε όμως να συνυπάρχουμε με όλους και να ελπίζουμε.

(**):

Έχει παρατηρηθεί στην ανθρώπινη κοινωνία, ότι οι ρηξικέλευθες αλλαγές για να γίνουν αποδεκτές και για να ενσωματωθούν στην ήδη υφιστάμενη νοοτροπία και δραστηριότητα απαιτείται χρόνος πέραν των δύο γενεών. Κάποια στιγμή όμως οφείλουμε να ξεκινήσουμε να εφαρμόζουμε.

 «Δεν μπορεί να δίνεται η δυνατότητα απαλλαγής από τα θρησκευτικά σε χριστιανούς ορθόδοξους μαθητές», τόνισε η υπουργός Παιδείας, Νίκη Κεραμέως, σύμφωνα με απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας.

Όπως εξήγησε μιλώντας στον ΣΚΑΪ και την εκπομπή «Δεκατιανοί», η Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα, μπορεί να λέει ότι υπάρχει η δυνατότητα να δίνεται η απαλλαγή στον οποιονδήποτε, ανεξαρτήτως θρησκεύματος, ωστόσο «το ΣτΕ, το οποίο είναι το ανώτατο διοικητικό δικαστήριο της χώρας, έχει βγάλει τέσσερις αποφάσεις, στις οποίες λέει ξεκάθαρα ότι η απαλλαγή μπορεί να δίνεται μόνο τους άθεους και σε αυτούς από άλλα θρησκεύματα. Δεν μπορεί να δίνεται σε όσους είναι χριστιανοί ορθόδοξοι» συμπληρώνοντας ότι η πολιτεία οφείλει να συμμορφωθεί με το ανώτατο δικαστήριο της χώρας.

Εφάπαξ 22.800 ευρώ κατά μέσο όρο καταβάλλεται στους δημοσίους υπαλλήλους που βγαίνουν στη σύνταξη, ενώ για τους μισθωτούς του ιδιωτικού τομέα που έχουν καταβάλει εισφορές σε αντίστοιχους κλάδους πρόνοιας το μέσο εφάπαξ βρίσκεται στις 15.880 ευρώ.

Μόνο τα ηλικιακά όρια συνταξιοδότησης που θεμελιώθηκαν την περίοδο 2010-12 μπορούν να χρησιμοποιηθούν για πρόωρη «έξοδο» (προ του 62ου έτους). Υπό τη προϋπόθεση ότι συμπληρώθηκε και η προβλεπόμενη ηλικία έως 31/12/2021.

Σε κάθε άλλη περίπτωση, οι ασφαλισμένοι θα συνταξιοδοτηθούν είτε στο 62ο έτος με 40 έτη ασφάλισης (έως 7 πλασματικά, ενώ στο δημόσιο τομέα μετριούνται επιπλέον τα πλασματικά από τα παιδιά, άρα συν 5 πλασματικά έτη για τους τρίτεκνους) ή στο 67ο έτος με λιγότερα έτη.

Φυσικά, ισχύει η συνταξιοδότηση στο 62ο έτος με μειωμένη (λιγότερα από 40 έτη ασφάλισης). Σε μια τέτοια περίπτωση το πέναλτι είναι 23 ευρώ λιγότερα για κάθε έτος που θα συνταξιοδοτηθεί κάποιος πριν το συμβατικό όριο ηλικίας (και 115 ευρώ την 5ετία). Αντιστοίχως για «έξοδο» με 15ετία, το πέναλτι είναι 20,7 ευρώ το χρόνο και 103,5 ευρώ την 5ετία.

Όσοι είχαν 25ετία την περίοδο 2010-12 (και με πλασματικά έτη), αλλά δεν συμπλήρωσαν την απαιτούμενη ηλικία για «έξοδο» στη σύνταξη, οδεύουν αναπόδραστα στο 62ο έτος.

Τροπολογία για το Δημόσιο

Σύμφωνα με πληροφορίες, στο υπό κατάθεση νομοσχέδιο για το ασφαλιστικό το υπουργείο Εργασίας θα καταθέσει τροπολογία με την οποία μόνο όσοι/όσες κατέθεσαν αίτηση συνταξιοδότησης μέχρι 31/8/2022 θα δικαιωθούν σύνταξης με βάσει τα ηλικιακά όρια που θεμελίωσαν την περίοδο 2010-12. Έστω και εάν την προβλεπόμενη ηλικία (π.χ. το 55ο με 25ετία το 2010 ή το 58ο για 25ετία το 2012) τα συμπλήρωσαν φέτος (και ως εκ τούτου κατέθεσαν αίτηση συνταξιοδότησης εντός του 2022).

Με αυτόν τον τρόπο η κυβέρνηση βάζει «τέλος» στην εκκρεμότητα αναφορικά με το εάν κάποιος/α ασφαλισμένος/η του δημοσίου τομέα που είχε μεν 25ετία την κρίσιμη περίοδο 2010-12, αλλά δεν συμπλήρωσε το 55ο (2010), 56ο (2011) ή 58ο (2012) έτος μέχρι 31/12/2021, μπορεί να συνταξιοδοτηθεί.

Και αυτό καθώς με τον νόμο 4336/15 (γ’ μνημόνιο) με τον οποίο αυξήθηκαν όλα τα ενδιάμεσα όρια ηλικίας για συνταξιοδότηση (25ετία με ανήλικο, 35ετία χωρίς ηλικιακό όριο κ.λπ.) δεν προβλέφθηκε κάτι για τους δημοσίους υπαλλήλους που είχαν 25ετία την τριετία 2010-12 και με βάσει τις προηγούμενες διατάξεις (ν. 3865/10) είχαν θεμελιώσει το 55ο, 56ο και 58ο έτος. Για όσους/ες συμπλήρωσαν 25ετία το 2013 και μετά, το όριο συνταξιοδότησης μεταφέρθηκε στο 62ο έτος της ηλικίας.

Ακολούθως όμως ήρθε ο νόμος 4387/16 (νόμος Κατρούγκαλου) ο οποίος προβλέπει ότι από 1/1/2022 και μετά ουδείς εξέρχεται στη σύνταξη προ του 62ου έτους (πλην των περιπτώσεων που είχαν συμπλήρωση τόσο τα απαιτούμενα έτη ασφάλισης όσο και την αναγκαία ηλικία μέχρι 31/12/2021.

Με την σχεδιαζόμενη τροπολογία, ναι μεν δικαιώνονται όσοι/ες κατέθεσαν αίτηση συνταξιοδότησης κατά του οκτώ πρώτους μήνες του έτους, αλλά στο εξής δεν θα διεκπεραιώνεται καμία νέα αίτηση συνταξιοδότησης από το δημόσιο με 25ετή ασφάλιση προ του 62ου έτους.

Με αυτόν τον τρόπο το υπουργείο Εργασίας παίρνει θέση υπέρ των απόψεων των υπηρεσιών του Γενικού Λογιστηρίου και του νομικού συμβουλίου, με μια μικρή παρασπονδία-εξαίρεση για όσους/ες πρόλαβαν και κατέθεσαν αίτηση εντός του 2022. Και αυτό γιατί θα είχε πολιτικό κόστος να τους καλέσουν να επιστρέψου στις υπηρεσίες τους προς εργασία…

 Από την Πέμπτη 1 Σεπτεμβρίου ως και την Δευτέρα 12 Σεπτεμβρίου, καλούνται οι γονείς και κηδεμόνες μαθητών/τριών νηπιαγωγείων και δημοτικών σχολείων, τα οποία έχουν ενταχθεί στο πρόγραμμα του διευρυμένου ολοήμερου και θα λειτουργούν ως τις 5:30 μμ, να επικοινωνήσουν με τη διεύθυνση του σχολείου τους ώστε να εγγράψουν τα παιδιά τους, εφόσον το επιθυμούν, στα τμήματα διευρυμένου ολοήμερου, προκειμένου αυτά να σχηματιστούν εγκαίρως και να ξεκινήσουν τη λειτουργία τους άμεσα, με την έναρξη του σχολείου.

Υπενθυμίζεται ότι το νέο εκπαιδευτικό πρόγραμμα θα περιλαμβάνει αναβαθμισμένο περιεχόμενο, μέσω δραστηριοτήτων όπως εκπαιδευτική ρομποτική, πειράματα, ρητορική τέχνη, ασφαλής και δημιουργική πλοήγηση στο Διαδίκτυο, αθλητισμός, παραδοσιακοί ή μοντέρνοι χοροί, εικαστικές τέχνες, χειροτεχνίες και κατασκευές, εκμάθηση μουσικών οργάνων. Επίσης, προβλέπεται επιπλέον χρόνος για μάθηση, μελέτη και παιχνίδι στο σχολείο.

Οι μαθητές/τριες γίνονται δεκτοί/ές χωρίς κανένα κριτήριο εγγραφής.

Με το νέο, διευρυμένο χρονικά και αναβαθμισμένο ποιοτικά, ολοήμερο, ενισχύονται οι δωρεάν παροχές εκπαίδευσης, εξασφαλίζεται περισσότερος ελεύθερος, δημιουργικός χρόνος για τα παιδιά στο σπίτι εφόσον η μελέτη θα ολοκληρώνεται στο σχολείο και επιτυγχάνεται προσέγγιση του σχολικού με το εργασιακό ωράριο των γονέων.

Το αναβαθμισμένο πρόγραμμα ολοήμερου για το σχολικό έτος 2022-23 θα εφαρμοστεί στο 50% των τμημάτων νηπιαγωγείων και δημοτικών που λειτουργούν σήμερα ως ολοήμερα, δηλαδή σε περίπου 5.000 τμήματα σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και περιφέρεια. Για την επιλογή των σχολικών μονάδων ελήφθησαν υπόψη κριτήρια όπως το μαθητικό δυναμικό του σχολείου, ο αριθμός των μαθητών/τριών που φοιτούν ήδη σε ολοήμερο και ο αριθμός των λειτουργούντων ολοήμερων τμημάτων.

Δείτε αναλυτικά τα σχολεία στη σχετική Υπουργική Απόφαση.

Το «τέλος της αφθονίας» ή ο επικήδειος της Ε.Ε.;

Η εξαγγελία του Μακρόν, ότι έφθασε «το τέλος της αφθονίας», θα λέγαμε ότι «δεν κομίζει γλαύκα» μόνο στους εγκαυματίες Έλληνες αλλά και στο σύνολο των μικρομεσαίων τάξεων της Δύσης. Μπορεί εμείς να βιώνουμε τραυματικά τον υπερδεκαετή καύσωνα της ανεργίας, της λιτότητας και της υποβάθμισης του βιοτικού μας επιπέδου αλλά και οι λοιποί πολίτες, της ευημερούσας μεταπολεμικά Δύσεως, έχουν εδώ και χρόνια αρχίσει να ανοίγουν «καινούργιες τρύπες στο ζωνάρι».

Εξάγγειλε, επίσης, ο Πρόεδρος της Γαλλίας «το τέλος των βεβαιοτήτων και της ανεμελιάς». Αν αναφέρεται μόνο στις βεβαιότητες της οικονομικής άνεσης, της απασχόλησης, και των εξασφαλισμένων γηρατειών επίσης κομίζει γλαύκα. Όμως ενδέχεται να μην περιορίζεται μόνο εκεί που οδηγεί την σκέψη μας η προηγούμενη αναφορά στο τέλος της αφθονίας. Το πιθανότερο είναι ότι αναφέρεται στο τέλος γενικά των βεβαιοτήτων όσον αφορά την ειρήνη, το απαραβίαστο των συνόρων, την εθνική ανεξαρτησία –όχι μόνο με την παραδοσιακή έννοια αλλά με τον ουσιαστικό σεβασμό της- εν τέλει δηλαδή στο τέλος αξιών όπως η λαϊκή κυριαρχία και η δημοκρατία που τις θεωρούσαμε αδιαμφισβήτητες.

Η εκτίμηση του Μακρόν ότι «βρισκόμαστε πάνω σε ένα μεγάλο εκκρεμές, με μεγάλες ανατροπές να επίκεινται» είναι ιδιαίτερης βαρύτητας. Σε ποιους τομείς είναι οι μεγάλες ανατροπές που επίκεινται; Στην οικονομία, στην κοινωνική συνοχή, στην δημοκρατική διακυβέρνηση, στην εθνική ασφάλεια; Προκύπτει όμως και ένα επιπλέον ερώτημα που χρήζει απάντησης. Πως ο θρίαμβος της «Δημοκρατικής Δύσης» μετά την κατάρρευση του ανατολικού ολοκληρωτισμού όχι μόνον δεν κατάφερε να βελτιώσει τα πράγματα αλλά αντίθετα τα επιδείνωσε; Βελτιώθηκαν οι συνθήκες διαβίωσης για τους πολίτες των ΗΠΑ και της παλαιάς Δυτικής Ευρώπης ή εκτοξεύθηκαν οι ανισότητες και το ουσιαστικό δημοκρατικό έλλειμμα; Τι σημαίνει το γεγονός της αποχής από τις δημοκρατικές διαδικασίες του 57% των πολιτών της Γαλλίας; Ποιους εντέλει εκπροσωπούν οι ηγεσίες και ποια λαϊκή βούληση εκφράζουν; Τι σημαίνει για την κοινωνική συνοχή η συρρίκνωση της μεσαίας τάξης και εκτόξευση της περιουσίας των ολιγαρχών της Δύσης;

Μάλλον κάνει λάθος ο κύριος Μακρόν όταν δηλώνει ότι «βρισκόμαστε πάνω σε ένα μεγάλο εκκρεμές». Ένα τέτοιο εκκρεμές έχει τα πάνω του και τα κάτω του. Την παλινδρόμηση για παράδειγμα ανάμεσα στην δημοκρατία και τον ολοκληρωτισμό, την κορύφωση της λαϊκής κυριαρχίας και τον εκφυλισμό της, την ουσιαστική εθνική κυριαρχία και την κεκαλυμμένη αποικιοκρατία. Όλα όμως οδηγούν σε μια διαφορετική ανάγνωση της πορείας της Δύσης για το μέσο-μακροπρόθεσμο μέλλον. Δεν «βρισκόμαστε πάνω στο μεγάλο εκκρεμές» αλλά δέσμιοι κάτωθεν του. Αυτό αιωρείται απειλητικά πάνω από μας με την κοφτερή του λεπίδα να πλησιάζει συνεχώς όπως στο εφιαλτικό αφήγημα του Έντγκαρ Άλλαν Πόε. Οι πολίτες εκτεθειμένοι στα εκτυφλωτικά φώτα –διαρκώς αναμμένα όπως στα ορνιθοτροφεία- του αδιέξοδου καταναλωτισμού, οδηγούνται στην «σφαγή» των δικαιωμάτων και των ελευθεριών τους. Στην κλοπή του χρόνου τους, στην υποβάθμιση της ζωής τους.

Όταν τέλος ο Μακρόν δηλώνει ότι: «η κυβερνητική ενότητα είναι αναγκαία απέναντι στο τέλος της αφθονίας, των βεβαιοτήτων και της ανεμελιάς» σε ποια εξουσία ακριβώς αναφέρεται; Ποια είναι η σύγχρονη Ιερά Εξέταση που ελέγχει το «εκκρεμές» και νουθετεί όσους επιμένουν ότι η Γη γυρίζει; Σε όσους επιμένουν ότι η εξουσία προέρχεται από τον λαό και ασκείται υπέρ του;

Αντωνάκος Αντώνης

01-09-2022

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ ΤΩΝ ΠΛΕΟΝ ΣΗΜΑΝΤΙΚΩΝ ΣΗΜΕΙΩΝ ΤΟΥ Ν. 4823/2021 ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΑΡΞΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΤΩΝ ΣΧΟΛΙΚΩΝ ΜΟΝΑΔΩΝ Δ.Ε.

Γράφει λοιπόν: «Η απαλλαγή από το μάθημα των Θρησκευτικών παρέχεται νόμιμα, όταν αφορά την προάσπιση της ελευθερίας της θρησκευτικής συνείδησης, όπως προβλέπεται από το Σύνταγμα και περιγράφεται στους οικείους νόμους, στις αποφάσεις των διεθνών και ελληνικών δικαστηρίων».

Το πρώτο Σύνταγμα του 1844, όπως και το Σύνταγμα που ισχύει μέχρι και σήμερα στην χώρα μας, που είναι του 1975, όπως αναθεωρήθηκε το 1986 και το 2001, αρχίζει ως εξής:

ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Εν ονόματι της Αγίας και Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος.

Το άρθρο 3 του Συντάγματος λέει: «Η επικρατούσα θρησκεία στην Ελλάδα, είναι η θρησκεία της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας του Χριστού…». Εκτός της ατομικής συνείδησης υπάρχει και η συλλογική συνείδηση, που πρέπει να υπερτερεί για την υπεράσπιση ενός υπέρτατου σκοπού, του εθνικού, για ένα ευνομούμενο κράτος. Τους ενοχλεί ότι η Ορθοδοξία είναι συνδεδεμένη με τους αγώνες του έθνους;

Έχουμε την απαίτηση ο πολίτης να εφαρμόζει το Σύνταγμα και για να το εφαρμόζει πρέπει να το κατέχει. Και για να το εμπεδώσουν καλύτερα, πρέπει οι ψηφίσαντες και ορκισθέντες στο Σύνταγμα, να είναι οι καθοδηγητές με όλα τα μέσα. Σε αυτό που ορκιζόμαστε και πρέπει να το υπερασπιζόμαστε, το τσαλαπατούμε εν ονόματι της παγκοσμιοποίησης; Φυσικά, δεν είναι η πρώτη φορά που τα τελευταία 10-12 χρόνια, το Σύνταγμα έγινε κλουτσοσκούφι εν ονόματι κάποιων συμφερόντων!

Ναι, σεβασμός στην ανεξιθρησκία, η ελευθερία της θρησκευτικής συνείδησης είναι απαραβίαστη, όπως ορίζει το άρθρο 13 του Συντάγματος. Δεν παραβιάζεται η θρησκευτική συνείδηση στα σχολεία, έτσι όπως διδάσκεται το μάθημα, απλά εμπλουτίζεται με γνώσεις. Η επόμενη αλλαγή θα είναι στις εθνικές εορτές;

Όσο για τους νόμους, πόσοι νόμοι γράφτηκαν και ξαναγράφτηκαν και ξαναδιατυπώθηκαν, γιατί στην πράξη υπήρχε κόλλημα; Γενικά, η χαλαρότητα ισοδυναμεί με απαξίωση και ανοίγονται διάφοροι δρόμοι για την πορεία!

Ο εκπαιδευτικός που στην τάξη μιλάει για δημοκρατία, διδάσκει για δημοκρατία σε μία ευνομούμενη χώρα και στην ιδιωτική του ζωή ρίχνει μολότοφ, είναι φασίστας, χαρακτηρίζεται ως γιαλαντζί; Αναρωτιούνται οι ιθύνοντες, αν ο διαχωρισμός θεοσεβούμενων και μη δημιουργήσει συνειδησιακά προβλήματα στα παιδιά. Αναρωτιούνται μήπως παραβιάζεται το δικαίωμα των μαθητών στην προστασία των ευαίσθητων προσωπικών τους δεδομένων μέσα σε έναν τόσο ευαίσθητο χώρο, δεν θίγονται θρησκευτικές πεποιθήσεις.

Επειδή γνωρίζω τα παιδιά χρόνια και χρόνια, θα αρχίσουν τους διαχωρισμούς και θα ακούγονται βαρείς χαρακτηρισμοί μεταξύ τους. Ποιος θα προστατεύσει αυτά τα παιδιά και των δύο κατηγοριών; Προστατεύουμε, ή δημιουργούμε ανισότητες με την διαίρεση; Κάποτε, όμως, θα φέρει ταραχή. Εξ άλλου, τα περισσότερα παιδιά και κυρίως έφηβοι στην εποχής μας, έχουν μία τάση αποδόμησης των αρετών και όχι της οικοδόμησης, της επαναστατικότητας στο κατεστημένο λόγω των επιδράσεων ακόμα και από την ορμονική διαταραχή της μεταπήδησης από την νεότητα στην εφηβεία, ποιοι θα μπουν μπροστά να υπερασπιστούν τα ιερά και όσια; Φυσικά είναι θέμα παιδείας. Την παιδεία την αποκτά το παιδί από το σπίτι και το σχολείο λειτουργεί συμπληρωματικά και αυτό αν το θέλει ο γονέας απαξιώνοντας, ή όχι, το σχολείο. Δεν είναι λίγες οι φορές, που ακούστηκαν στο σχολείο φράσεις όπως «φυτό», ή «κοράκι». Υπάρχουν εδώ προσωπικά δεδομένα να προστατεύουν τους ενάρετους;

Βήμα-βήμα προχωρά η αποδόμηση, εξετάζουμε στα σχολεία τα γραφόμενα στο βιβλίο των θρησκευτικών σαν ιστορικά γεγονότα, μιλούμε για συνωστισμό στην Σμύρνη κατά την Μικρασιατική καταστροφή, δεν μιλάμε για την γενοκτονία του Ποντιακού ελληνισμού και η παγκοσμιοποίηση προχωρά κι εμείς, υποτακτικοί, χωρίς την παραμικρή αντίδραση στα δρώμενα!

Αναρωτιέμαι αν ζούσε ο μακαριστός Χριστόδουλος, που μας άφησε από συγχρόνως δύο διαφορετικούς καρκίνους (πρωτοφανές στα παγκόσμια ιατρικά χρονικά), θα προχωρούσαν σε αυτά τα μέτρα;

Ο ίδιος τα έλεγε το 2000, τα προφήτευε. Διάβαζε κάτι περισσότερο; Είχε ενημέρωση; «Ξύπνα, άνθρωπε του 21^ου αιώνα. Τα επιτεύγματά σου σε αποκοίμισαν και νόμισες ότι κατέκτησες τον κόσμο. Ευτέλισες και αυτά τα ιερά και όσια. Τα θεώρησες μύθους και θρύλους που τρέφουν την φαντασία των μικρών παιδιών, χωρίς αντίκρισμα στην προσωπική υπαρκτική οντότητά σου. Θα σε απομονώσουν από τα πιστεύω σου στον Χριστό και την πατρίδα, για να σε ελέγχουν εν ονόματι της παγκοσμιοποίησης», είπε.

Διαβάζω και καταγγελίες θεολόγων! Που ήσασταν αγαπητοί πρώην συνάδελφοι, όταν οι ημέτεροι σας θεολόγοι και σχολικοί σύμβουλοι θεολόγων και παιδαγωγικής κατάρτισης προωθούσαν τις αντιλήψεις των αναρχικών του πεζοδρομίου και μηδένιζαν την αξιοπρέπεια του συναδέλφου, του μαθήματός τους, την δική τους/σας και των ίδιων των μαθητών τους, ή ταυτιζόταν με τους κυνηγούς της χριστιανοσύνης; Που ήσασταν αγαπητοί μου, όταν οι ίδιοι οι θεολόγοι απαξιούσαν το μάθημα εν ώρα διδασκαλίας; Γιατί ήσασταν κατά της αξιολόγησης, για να τους καλύπτεται; Που θάλλει η φαιδρά πορτοκαλέα;

Στην θέση του καθενός μας είναι να προασπίσουμε την Ορθοδοξία, το έθνος, να αντιδράσουμε ειρηνικά. Δεν πρέπει να φοβόμαστε, ο Χριστιανισμός ανθοφορεί και πρωτοστατεί σήμερα σε χώρες που δέχθηκε στο παρελθόν ανελέητα χτυπήματα. Όσο για τα υπόλοιπα μαθήματα, για να μη μακρηγορώ και κουράζω. Το μάθημα της γυμναστικής και γενικά ο αθλητισμός δημιουργούν άμυλα, ευεξία, υγεία σώματος, άρα και υγεία νου. Η μουσική δημιουργεί πρόσωπα χαρωπά κάτι απαραίτητο μέσα στο τόσο κουραστικό επτάωρο του σχολείου. Διαμορφώνει χαρακτήρες, δρα θεραπευτικά. Η μουσική οφείλει να έχει σημαντική θέση στο σχολικό πρόγραμμα.

Δεν εξετάζω το λειτουργικό θέμα των σχολείων με την διάσπαση των τάξεων σε παρακολουθούντες τα παραπάνω μαθήματα και μη. Πάντα έλεγα σε κάτι ιλαροτραγικό: «Τι είναι πάλι αυτά που προωθούν, οι καρεκλοκένταυροι!». Ναι! Δεν περιμέναμε κάτι τέτοιο από αυτή την κυβέρνηση και μάλιστα μετά τα επιτυχή νομοσχέδια για αξιολόγηση, την λειτουργία και την φύλαξη πανεπιστημιακών χώρων, το διευρυμένο ωράριο των σχολείων και πόσα άλλα. Μήπως χρειάζεται η περαιτέρω εξέταση αυτής της καυτής πατάτας;

Θα ήθελα από καρδιάς, να ευχαριστήσω το σύνολο των στελεχών της ΔΑΚΕ για τον αγώνα που δώσαμε στην ΟΛΜΕ, στις ΕΛΜΕ, τα Υπηρεσιακά Συμβούλια, στο 20^ο Συνέδριο. Σε μια πολύ δύσκολη και πρωτόγνωρη τριετία υπερασπιστήκαμε σθεναρά τα δίκαια αιτήματα του κλάδου, την τιμή της Παράταξής μας, την ιστορία της Ομοσπονδίας αλλά και την προσωπική μας αξιοπρέπεια. Δικαιωθήκαμε πλήρως με την επιτυχή πορεία μας και την άνετη επικράτησή μας στο τελευταίο Συνέδριο. Κάθε ευχή στον συναγωνιστή Νικηφόρο που ανέλαβε ως πρόεδρος να συνεχίσει το έργο μας.

Αγωνιστήκαμε τον αγώνα τον καλό

Και ο αγών συνεχίζεται

Δημιουργικό και Υγιές το νέο σχολικό έτος

Θ. Τσούχλος