Μεταφερόμαστε νοερά, ως συνοδοιπόροι με τον Χριστό και τους αποστόλους Του στις ατελείωτες οδοιπορίες στις πόλεις και στις κώμες, αναζητώντας τον κάθε εμπερίστατο άνθρωπο που έχει ανάγκη της χάριτος, που μοιράζεται απλόχερα, από τον ίδιο σε όποιον έχει ανάγκη. Και στη συγκεκριμένη οδοιπορία, όπως μας περιγράφει ο ευαγγελιστής Λουκάς, ο Χριστός συναντά δέκα λεπρούς ή μάλλον θα λέγαμε ότι εκείνοι τον αναζητούν να τον συναντήσουν. Η λέπρα ήταν μια αρρώστια που μάστιζε τους ανθρώπους εκείνη την εποχή. Αποκρουστικό θέαμα για τον καθένα ο λεπρός, εφ’ όσον η αρρώστια του κατέτρωγε σιγά και σταθερά τη σάρκα μέχρι να τον βρει ο θάνατος. Ο λεπρός έπρεπε να ζει πλέον απομονωμένος από το οικογενειακό του περιβάλλον, αποξενωμένος από το ευρύτερο κοινωνικό, στις ερημιές έξω από τις πόλεις σαν παρείσακτος και ανεπιθύμητος, πιθανόν μαζί με

Όλα τα παραπάνω δημιουργούν τη λαχτάρα των δέκα λεπρών που, όπως φαίνεται, συμβιώνουν, να συναντήσουν τον Χριστό. Φαίνεται ότι ακόμη και στην ερημιά, η φήμη του Σωτήρος έχει γίνει γνωστή και αιτούνται την ίαση, αναμένουν το θαύμα, κραυγάζουν από μακριά, εφ’ όσον τους απαγορεύεται να πλησιάσουν υγιείς ανθρώπους από κοντά, το «Ιησού Χριστέ, υιέ του Δαβίδ ελέησον ημάς».

Και τότε ο φιλεύσπλαχνος, ο πανοικτίρμων και φιλάνθρωπος Κύριος, με ένα και μόνο λόγο τερματίζει τη δράση του αργού θανάτου. «Να πάτε και να δείξετε τους εαυτούς σας στους ιερείς», τους προτρέπει από μακριά, εφ’ όσον ο ανθρώπινος νόμος έτσι πρόσταζε. Αν κάποτε, κάποιος λεπρός γινόταν καλά έπρεπε να δείξει τον εαυτό του στους ιερείς κι εκείνοι με τη σειρά τους επισφραγίζανε και πάλι την έναρξή του στην κοινωνία. Κατά τη διάρκεια, λοιπόν, της οδοιπορίας των λεπρών από την ερημιά και το περιθώριο προς τον υγιή πολιτισμό, διαπιστώνεται το θαύμα. Όλοι τους είναι πλέον καθαροί, όλοι τους δεν έχουν πλέον ούτε ένα ψεγάδι και όλα ξεχνιούνται, περνάνε στη λήθη και μπαίνουν στην καθημερινότητα. Η στιγμή της απόγνωσης και της κραυγής «ελέησον ημάς» είναι πλέον παρελθόν.

Δεν πρόκειται για μια απλή ιστορία ή για μια παραβολή. Πρόκειται για μια ιστορική στιγμή, για γεγονός και γι’ αυτό έχει μεγάλη σημασία, η αναλογία που παρατηρείται στη συνέχεια ανάμεσα στους δέκα. Ένας και μόνο ένας από αυτούς διαπιστώνοντας το θαύμα γυρίζει πίσω να βρει τον Χριστό και θέλει να τον ευχαριστήσει. Αισθάνεται πως δεν είχε τίποτα και κέρδισε τα πάντα ή μάλλον του δώρισαν τα πάντα. Δεν έχει φτάσει στους ιερείς· έχει ακόμη χρόνο γι’ αυτό. Πρέπει πρώτα απ’ όλα να βρει το Σωτήρα και Λυτρωτή του.

Πέφτει στα πόδια του και τον προσκυνά, για να ακούσει το παράπονο του Σωτήρα του, «Μα, καλά εγώ δέκα καθάρισα από τη λέπρα· οι υπόλοιποι εννέα που βρίσκονται; Γιατί δεν ήρθαν κι εκείνοι να με ευχαριστήσουν;». Σαφώς ο Χριστός θα μπορούσε να πράξει το θαύμα μόνον στον έναν, όπως επίσης θα μπορούσε να επιτρέψει να επιστρέψει η αρρώστια στους υπόλοιπους εννέα που δεν επέδειξαν ευχαριστιακή διάθεση απέναντι στον Θεό, αλλά φέρθηκαν αχάριστα. Κι όμως ο φιλεύσπλαχνος δεν το πράττει, γιατί ο τελευταίος λόγος Του απέναντι του ενός που ήρθε να τον ευχαριστήσει τα αποδεικνύει όλα. «Η πίστη σου» του λέει «σε έχει σώσει».

Και απορεί κανείς διερωτώμενος πως είναι δυνατόν να τελεσθεί το θαύμα χωρίς την πίστη. Δηλαδή οι υπόλοιποι εννέα ήσαν άπιστοι; Πώς είναι δυνατόν η πίστη του ενός που επέδειξε ευχαριστιακή διάθεση να τον έχει σώσει; Δηλαδή οι υπόλοιποι εννέα δεν έχουν σωθεί; Κι όμως, η ενέργεια του θαύματος δεν τους έχει σώσει, γιατί ήσαν άπιστοι. Η ευχαριστία στον Θεό συμβαδίζει πάντοτε με την πίστη. Δεν είναι ποτέ δυνατόν ο άπιστος να ευχαριστεί τον Θεό. Πώς είναι δυνατόν να ευχαριστείς έναν Θεό, τον οποίο δεν πιστεύεις; Όπως επίσης είναι αδύνατον να πιστεύεις στον Θεό και να μην αισθάνεσαι την ανάγκη να τον ευχαριστήσεις για τα αγαθά που σου παρέχει. Ακριβώς γι’ αυτό το λόγο μόνο ο ένας που επέστρεψε να δοξάσει και να ευχαριστήσει τον Χριστό άκουσε ο ίδιος από τα χείλη του Σωτήρος να ξεστομίζεται εκείνο το φοβερό: «Η πίστη σου σέσωκέ σε».

Λεπροί ήμαστε κι όλοι εμείς. Μας κατατρώγει η αμαρτία και μας οδηγεί αργά και σταθερά στο θάνατο. Ζούμε στην ερημιά της τρυφής, αποξενωμένοι και αποκομμένοι της κοινωνίας και της χάριτος του Θεού. Ας κραυγάσουμε το «ελέησον ημάς» και με ευχαριστιακή πάντοτε διάθεση να δοξάζουμε το όνομά Του, για να ακούσουμε κι εμείς το «η πίστη σου σέσωκέ σε».

ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΦΝΘ