Κυρία Τασία…
Τώρα οι πρόσφυγες, οι μετανάστες, οι φτάσαντες με μύρια όσα βάσανα στην χώρα, δεν λιάζονται.
Βρέχονται…
Και η βροχή διαπερνά τα ρούχα, φτάνει στο δέρμα, που κρυώνει. Δημιουργεί λίμνες με λασπόνερα που μπαίνουν στα παπούτσια και παγώνουν τα πόδια, νεκρώνουν τα δάχτυλα. Κάποτε ο Μητσιάς είχε τραγουδήσει εκείνο το τραγούδι που ρωτούσε «αν έγειρες να κοιμηθείς σε βρεγμένο χώμα;»
Εγώ έγειρα κυρία Τασία. Όταν στην παραμεθόριο της Καστοριάς, μαζί με άλλους νέους, τηρούσαμε τους Όρκους προς τη Πατρίδα. Αγκαλιά μ’ ένα τουφέκι ή ένα Μπρεν, αντί το τρυφερό κορμάκι μιας
κοπέλας. Και ξέρω πώς νεκρώνουν οι αισθήσεις.
Έτσι απλά.
Λυπάμαι που το αναφέρω. Αλλά θα έπρεπε να ήσουν εκεί, ξυπόλητη μέσα στη βροχή.
Όχι στα Εξάρχεια που συχνάζεις επιχειρώντας με συνθήματα ν’ αλλάξεις τον κόσμο και κοιτάζοντας λατρευτικά στα μάτια τον Αλέξη Τσίπρα, που επιτέλους τον καμαρώνεις ως πρωθυπουργό.
Στην Ειδομένη βρέχονται, στη Λάρισα βρέχονται…
Δεν μιλούν ελληνικά και δεν αντιλαμβάνονται τι δηλώνει η κ. Γεροβασίλη, με το απόλυτα κακεντρεχές ύφος της, μιας και πλέον είναι αναγκασμένη να φυλάγεται και να μην επιδίδεται σε ζεϊμπέκικα νταλκαδιάρικων ασμάτων, καθότι ο έρως πονάει αριστερούς και δεξιούς.
Αντιλαμβάνονται όμως ότι η παρεχόμενη βοήθεια προέρχεται από φιλάνθρωπους πολίτες, έργω πονόψυχους, κάτι που δεν κατόρθωσε ν’ αποδείξει η δική σου κυβέρνηση…
Βέβαια, τώρα που βρέχονται εκείνοι, εσύ είσαι προφυλαγμένη, έτοιμη να μιλήσεις περί νεφών και άλλων υποκινούμενων δεινών.
Δεν πειράζει.
Άλλωστε ο λαός μας δεν έχει ισχυρή μνήμη. Θα σε χειροκροτήσει και πάλι, αρκεί την κατάλληλη στιγμή να επικαλεσθείς κάποιον λόγο που οι σύντροφοί σου θα χαρακτηρίσουν σοφό.