Please wait...
E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Δευτέρα, 26 Οκτωβρίου 2015 02:51
Διαγωνισμός Εκπαιδευτικών "Open Education Europa Teachers Contest"
Ο διαγωνισμός"Οι καλύτεροι εκπαιδευτικοί είναι αυτοί που σου δείχνουν που να κοιτάξεις, αλλά δε σου λένε τι να δεις" - Alexandra K. Trenfor
Η αριστεία στην εκπαίδευση απαιτεί μία σταθερή ώθηση και πάθος για βελτίωση και επαγγελματική ανάπτυξη. Το να μοιράζεσαι είναι η καρδιά της εκπαίδευσης. Ο διαγωνισμός "Open Education Europa Teachers Contest" έχει στόχο τους Ευρωπαίους εκπαιδευτικούς Πρωτοβάθμιας, Δευτεροβάθμιας και Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης,
εκπαιδευτικούς που ασχολούνται με θέματα επαγγελματικού προσανατολισμού και με την εκπαίδευση ενηλίκων, οι οποίοι διδάσκουν με έναν καινοτόμο τρόπο ή αποσκοπούν στο να χρησιμοποιήσουν ή να παράξουν ανοιχτούς εκπαιδευτικούς πόρους (openness) ή να επιτύχουν μεγαλύτερη ένταξη διαφορετικών μαθητών στην τάξη (inclusion).Πώς να λάβω μέρος
Για να συμμετάσχετε στον διαγωνισμό θα πρέπει να υποβάλετε ηλεκτρονικά πληροφορίες για μια Καλή Πρακτική που εσείς προσωπικά εφαρμόσατε μέχρι τις 31 Οκτωβρίου 2015. Μια Καλή Πρακτική είναι μια δράση, πρωτοβουλία ή εμπειρία που αναβάθμισε τη μάθηση μέσω της εφαρμογής καινοτομίας, ανοιχτών εκπαιδευτικών πόρων ή της ενσωμάτωσης μαθητών διαφορετικών αναγκών.
Αναλυτικές πληροφορίες για το διαγωνισμό θα βρείτε στον ακόλουθο ιστότοπο http://openeducationeuropa.eu/en/teacher-contest
Κατηγορία
Εκπαιδευτικά Νέα
Ετικέτες
Δευτέρα, 26 Οκτωβρίου 2015 02:47
Στα βήματα των ελευθερωτών - Απολυτίκιο Αγ. Δημητρίου του Μυροβλύτου video
Κατηγορία
Εκπαιδευτικά Νέα
Ετικέτες
Δευτέρα, 26 Οκτωβρίου 2015 02:46
ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ - ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ 1912-13! video
Κατηγορία
Εκπαιδευτικά Νέα
Ετικέτες
Δευτέρα, 26 Οκτωβρίου 2015 02:33
Εντυπωσιακό Βίντεο: Δείτε τον Κολοσσό της Ρόδου σε ένα απίστευτο Project – Από όνειρο θα γίνει πραγματικότητα;
Η ιδέα της κατασκευής του Κολοσσού της Ρόδου, άρχισε να διαμορφώνεται στα σχέδια και τις προθέσεις του νέου αρχιτέκτονα από την Ρόδο, Άρη Α. Πάλλα, μετά την έκρηξη της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα.Παρακολουθώντας την αυξημένη ανεργία να γκρεμίζει τα όνειρα και τις φιλοδοξίες μιας ολόκληρης γενιάς, έθεσε ως στόχο τη δημιουργία μιας ομάδας, αποτελούμενης από νέους συναδέλφους από διαφορετικές ευρωπαϊκές χώρες, οι οποίοι μοιράζονται κοινές ιδέες και οράματα.
Ο κύριος στόχος ήταν η πορεία προς μια νέα κατεύθυνση, με σκοπό την παρουσίαση λύσεων στα αδιέξοδα που οδήγησε η οικονομική κρίση και τα οποία στάθηκαν εμπόδιο για χιλιάδες νέους,
αναγκάζοντας τους να φεύγουν στο εξωτερικό.
Σε συνεργασία με τα αρχαιολογικά – πολιτιστικά ιδρύματα και τα ταξιδιωτικά πρακτορεία, καταλάβαμε ότι ήταν δυνατό να επιτευχθούν δύο διαφορετικοί στόχοι με μια μόνο κίνηση.
Πρωταρχικός σκοπός μας είναι να «ξαναβάλουμε το νησί της Ρόδου στο χάρτη» με την ανάδειξη και αποκατάσταση της ιστορικής σημασίας του ως πολιτισμική γέφυρα μεταξύ τριών Ηπείρων , προσελκύοντας εκατομμύρια επισκέπτες κάθε χρόνο και προσφέροντας νέες ευκαιρίες απασχόλησης.
Δεύτερος στόχος μας είναι να φέρουμε στο φως και να αναδείξουμε τα εκατοντάδες αρχαιολογικά ευρήματα τα οποία βρίσκονται στις αποθήκες και περιμένουν τον κατάλληλο χώρο για να εκτεθούν, αξιοποιώντας στο μέγιστο την προβολή της πολιτιστικής κληρονομιάς του νησιού, που αποκομίστηκε και διασώθηκε με κόπο στο πέρασμα των αιώνων.
Η κατασκευή του νέου μουσείου, του Κολοσσού, θα δώσει μια σημαντική συμβολή στην οικονομική ανάπτυξη ολόκληρης της χώρας: δεν θα δημιουργήσει μόνο χιλιάδες θέσεις εργασίας, αλλά και μία επίδραση “Domino” στην οικονομία, η οποία θα ενισχύεται όλο και με περισσότερες νέες υποδομές.
Η μελέτη του πολύ σημαντικού εγχειρήματος υποστηρίχθηκε από τις συμβουλές αρμόδιων οικονομολόγων, σύμφωνα με τους οποίους μια επένδυση αυτής της κλίμακας, θα εκτινάξει την οικονομία του νησιού, με την αύξηση των επισκεπτών κατά 150%, που θα έχει ως συνέπεια την αύξηση των εσόδων πάνω από 2 δις ευρώ, το ίδιο ποσό που ολόκληρος ο πληθυσμός της Ελλάδας καλείται να πληρώσει π.χ. ως φόρο πρώτης κατοικίας, το γνωστό σε όλους “χαράτσι”.
Η κατασκευή του Κολοσσού αποτελεί όνειρο και διακαή πόθο όλων των ευαισθητοποιημένων Ροδίων και μη, από την ημέρα καταστροφής του μέχρι σήμερα. Με μεγάλη χαρά και συγκίνηση θα έβλεπαν ένα από τα Επτά Θαύματα του αρχαίου κόσμου να παίρνει «σάρκα και οστά», αποκαθιστώντας ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ιστορίας του νησιού και της Ελλάδας, για το οποίο όλοι είναι υπερήφανοι. Η υλοποίηση αυτού του εγχειρήματος θα δώσει ένα τέλος σε αυτά τα απανωτά «χτυπήματα» και θα ενισχύσει όχι μόνο την οικονομία του νησιού, αλλά και της ίδιας της Ελλάδας, για να γίνει τελικά ένα παράδειγμα ελπίδας για όλες τις χώρες της Ευρώπης που πλήττονται από την κρίση.
Μια ευρωπαϊκή πρωτοβουλία για την αναβίωση ενός από τα επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου. Το έργο προέρχεται από τις ιδέες, τις προσδοκίες και τις ελπίδες κάποιων νέων επαγγελματιών που προέρχονται από διάφορες ευρωπαϊκές χώρες: Ελλάδα, Ισπανία, Ιταλία και Ηνωμένο Βασίλειο. Ο αποφασισμένος στόχος είναι πολύ φιλόδοξος: να ξαναχτίσουν τον Κολοσσό της Ρόδου, ο Θεός του Ήλιου, λαμβάνοντας υπόψη τις σύγχρονες προδιαγραφές. Ο σκοπός του έργου είναι να μην προτείνει ένα αντίγραφο του πρωτοτύπου, χάλκινο, 40 μέτρα ύψος δομή, αλλά για να διεγείρουν τα ίδια συναισθήματα που ένιωσα επισκέπτες, περισσότερο από 2200 χρόνια πριν ……. colossusrhodes.com
Κατηγορία
Εκπαιδευτικά Νέα
Ετικέτες
Δευτέρα, 26 Οκτωβρίου 2015 02:31
Όλη η δοξασμένη ιστορία του Πολέμου 1940-1941 στην Ελλάδα
Η Ιταλία είχε ήδη κατακτήσει την Αλβανία από την άνοιξη του 1939, καθώς και πολλές βρετανικές βάσεις στην Αφρική, όπως τη Σομαλιλάνδη, το καλοκαίρι του 1940, αλλά αυτές δεν ήταν επιτυχίες ανάλογες αυτών της ναζιστικής Γερμανίας. Ταυτόχρονα ο Μουσολίνι επιθυμούσε να ισχυροποιήσει τα συμφέροντα της Ιταλίας στα Βαλκάνια, που ένοιωθε ότι απειλούνταν από τη γερμανική πολιτική από την στιμή που η Ρουμανία είχε δεχθεί την γερμανική προστασία για τα πετρελαϊκά της κοιτάσματα. Τις πρώτες πρωινές ώρες της 28ης Οκτωβρίου του 1940, ο Ιταλός Πρέσβης στην Αθήνα, Εμανουέλε Γκράτσι επέδωσε ιδιόχειρα στον Έλληνα
Πρωθυπουργό Ιωάννη Μεταξά, στην οικία του δεύτερου, στην Κηφισιά, τελεσίγραφο, με το οποίο απαιτούσε την ελεύθερη διέλευση του Ιταλικού στρατού από την Ελληνοαλβανική μεθόριο, προκειμένου στη συνέχεια να καταλάβει κάποια στρατηγικά σημεία του Ελληνικού Βασιλείου, (λιμένες, αεροδρόμια κλπ.), για τις ανάγκες ανεφοδιασμού και άλλων διευκολύνσεών του για τη μετέπειτα προώθησή του στην Αφρική. Μετά την άρνηση του Πρωθυπουργού (το περίφημο «όχι»), ιταλικές στρατιωτικές δυνάμεις άρχισαν τις στρατιωτικές επιχειρήσεις εισβολής στην Ελλάδα. Αξίζει να σημειωθεί στο σημείο αυτό, ότι ανεξάρτητα των όσων έχουν γραφεί κατά καιρούς σε διάφορα έντυπα, ο πόλεμος αυτός δεν ήταν αιφνίδιος. Η επίδοση του τελεσιγράφου αναμενόταν ήδη από ημέρα σε ημέρα, η δε ημερομηνία αυτή της επίδοσης θεωρούνταν η πλέον πιθανή δεδομένου ότι αποτελούσε εθνική επέτειο του φασισμού στην Ιταλία από το 1925. Αλλά και από ένα τεράστιο δίκτυο πληροφοριών που είχε αναπτυχθεί τότε, σε συνδυασμό με διάφορα γεγονότα όπως αναφέρονται παρακάτω, οδηγούσαν με απόλυτη ακρίβεια την επερχόμενη πολεμική σύγκρουση κατά την οποία η Ελλάδα βρέθηκε τουλάχιστον έτοιμη να την αντιμετωπίσει. Ο Ελληνικός Στρατός αντεπιτέθηκε και ανάγκασε τον ιταλικό σε υποχώρηση και μέχρι τα μέσα Δεκεμβρίου, σχεδόν το ένα τέταρτο του εδάφους της Αλβανίας είχε καταληφθεί από τους Έλληνες. Η αντεπίθεση των Ιταλών, το Μάρτιο του 1941, απέτυχε, με κέρδος μόνο μικρές εδαφικές εκτάσεις στην περιοχή της Χειμάρρας. Τις πρώτες μέρες του Απριλίου, με την έναρξη της γερμανικής επίθεσης, οι Ιταλοί ξεκίνησαν και αυτοί νέα αντεπίθεση. Από τις 12 Απριλίου, ο Ελληνικός Στρατός άρχισε να υποχωρεί από την Αλβανία, για να μην περικυκλωθεί από τους προελαύνοντες Γερμανούς. Ακολούθησε η συνθηκολόγηση με τους Γερμανούς, στις 20 Απριλίου και με τους Ιταλούς, τρεις μέρες αργότερα, οι οποίες περαίωσαν τυπικά τον ελληνο-ϊταλικό-γερμανικό πόλεμο. Στην Μαχη της Κρήτης υπήρξε αεραποβατική επιχείρηση, που επιχείρησε η Ναζιστική Γερμανία κατά της ελεύθερης Κρήτης στις 20 Μαΐου 1941 και η οποία έληξε δώδεκα μέρες μετά, την 1η Ιουνίου, με την κατάληψη της Μεγαλονήσου. Ήταν μία από τις σημαντικότερες μάχες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, με πολλές πρωτιές σε επιχειρησιακό επίπεδο. Η απόφαση για την επίθεση στην Κρήτη ελήφθη από το Χίτλερ στις 25 Απριλίου 1941, λίγες μέρες μετά την παράδοση της ηπειρωτικής Ελλάδας στις δυνάμεις του Άξονα, και έλαβε την κωδική ονομασία «Επιχείρηση Ερμής» («Unternehmen Merkur»). Ήταν αμυντική και όχι επιθετική επιχείρηση, όπως αποδείχθηκε αργότερα. Οι Γερμανοί είχαν ως στόχο να εξασφαλίσουν τα νοτιοανατολικά τους νώτα, ενόψει της Επιχείρησης Μπαρμπαρόσα (Εκστρατεία στη Ρωσία) και να εξορμήσουν στη Βόρεια Αφρική, με εφαλτήριο την Κρήτη, όπως πίστευαν οι Σύμμαχοι. Στην περιοχή των Χανίων είχε εγκατασταθεί ο Βασιλιάς Γεώργιος Β' και η εξόριστη Ελληνική Κυβέρνηση υπό τον Εμμανουήλ Τσουδερό. Οι Σύμμαχοι γνώριζαν με μεγάλες λεπτομέρειες το γερμανικό σχέδιο επίθεσης, αφού είχαν κατορθώσει για πρώτη φορά να σπάσουν του γερμανικό κώδικα επικοινωνιών («Επιχείρηση Αίνιγμα»). Όμως, το πλεονέκτημα αυτό δεν το εκμεταλλεύτηκαν, εξαιτίας των διαφωνιών του Φράιμπεργκ με τους ανωτέρους του στο Λονδίνο. Οι Αμερικανοί δεν είχαν εισέλθει ακόμη στον Πόλεμο. Η κατάληψη του αεροδρομίου Μάλεμε ήταν στρατηγικής σημασίας για την εξέλιξη των επιχειρήσεων. Οι Γερμανοί άρχισαν να μεταφέρουν μεγάλες δυνάμεις από την Ελλάδα και με τον σύγχρονο οπλισμό που διέθεταν ήταν θέμα χρόνου η κυριαρχία τους στη Μεγαλόνησο. Στις 28 Μαΐου οι Γερμανοί είχαν απωθήσει τις συμμαχικές δυνάμεις προς τα νότια, καθιστώντας τον αγώνα τους μάταιο. Έτσι, το Λονδίνο αποφάσισε την απόσυρση των δυνάμεων της Κοινοπολιτείας από την Κρήτη και τη μεταφορά τους στην Αίγυπτο. Όσες μονάδες δεν τα κατάφεραν, παραδόθηκαν στους Γερμανούς. Πολλοί Έλληνες μαχητές και μαζί τους 500 Βρετανοί ανέβηκαν στα απρόσιτα βουνά της Κρήτης για να συνεχίσουν τον αγώνα. Την 1η Ιουνίου, με την παράδοση 5.000 μαχητών στα Σφακιά, έπεσε η αυλαία της Μάχης της Κρήτης.Οι απώλειες για τους Συμμάχους ήταν: 3.500 νεκροί, 1.900 τραυματίες και 17.500 αιχμάλωτοι. Οι Γερμανοί, σύμφωνα με δικά τους στοιχεία, είχαν 3.986 νεκρούς και αγνοούμενους, 2.594 τραυματίες, ενώ έχασαν 370 αεροπλάνα. Σύμφωνα, όμως, με συμμαχικούς υπολογισμούς, οι γερμανικές απώλειες ξεπέρασαν τις 16.000. Η Μάχη στην Κρήτη ονομάστηκε και «Νεκροταφείο των γερμανών αλεξιπτωτιστών», εξαιτίας των μεγάλων απωλειών τους, γεγονός που ανάγκασε τον Χίτλερ να διατάξει τον τερματισμό κάθε αεραποβατικής επιχείρησης στο μέλλον. Από την πλευρά τους, οι Σύμμαχοι εντυπωσιάστηκαν από τις μεγάλες δυνατότητες των αλεξιπτωτιστών στη μάχη και δημιούργησαν τις δικές τους αεραποβατικές δυνάμεις. Στην ξενική φασιστική κατοχή ο ελληνικός λαός απάντησε από την πρώτη στιγμή με δυναμική αντίσταση, που πήρε γρήγορα τη μορφή μιας τεράστιας λαϊκής εξέγερσης και συνένωσε στον κοινό αγώνα την πλειοψηφία των Ελλήνων. Αντιστασιακές οργανώσεις έδρασαν στα βουνά και στις πόλεις της Ελλάδας και επέφεραν πλήγματα στις δυνάμεις κατοχής, συμμετέχοντας στις γενικότερες συμμαχικές επιχειρήσεις, ενώ και στο εξωτερικό, στην Αφρική και αργότερα την Ευρώπη, ελληνικές στρατιωτικές δυνάμεις υποστήριξαν και εκεί το συμμαχικό αγώνα. Η απόκρουση της ιταλικής εισβολής αποτέλεσε τη πρώτη νίκη των Συμμάχων κατά των δυνάμεων του Άξονα στη διάρκεια του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου και ανύψωσε το ηθικό των λαών στη σκλαβωμένη Ευρώπη. Πολλοί ιστορικοί υποστηρίζουν ότι η νίκη των Ελλήνων επηρέασε την έκβαση ολόκληρου του πολέμου, καθώς υποχρέωσε τους Γερμανούς να αναβάλουν την επίθεση κατά της Σοβιετικής Ένωσης, προκειμένου να βοηθήσουν τους συμμάχους τους Ιταλούς που έχαναν τον πόλεμο με την Ελλάδα. Η καθυστερημένη επίθεση τον Ιούνιο του 1941, ενέπλεξε τις γερμανικές δυνάμεις στις σκληρές συνθήκες του ρωσικού χειμώνα, με αποτέλεσμα την ήττα τους στη διάρκεια της Μάχης της Μόσχας. Στη συγκυρία του B' Παγκόσμιου Πολέμου, η Ελλάδα έθεσε και το ζήτημα της ενσωμάτωσης στην επικράτειά της των εδαφών της Βορείου Ηπείρου, της Κύπρου και της Δωδεκανήσου. Οι ελληνικές προσδοκίες εκπληρώθηκαν μόνο για την περίπτωση των Δωδεκανήσων, που ενσωματώθηκαν στην Ελλάδα το 1947, με τη Συνθήκη των Παρισίων. Το ελληνικό κράτος απέκτησε τα οριστικά του σύνορα.
Πηγή: http://www.hellinon.net/parallila/?p=819
http://www.ime.gr/chronos/14/gr/1940_1945/b_world_war/02.html
http://www.sansimera.gr/articles/267
Κατηγορία
Εκπαιδευτικά Νέα
Ετικέτες
Δευτέρα, 26 Οκτωβρίου 2015 02:30
Τα αποσυρθέντα βιβλία.
Τα αποσυρθέντα βιβλία. Έθνος και σχολική ιστορία στην Ελλάδα, 1858 – 2008.
Παρουσίαση του βιβλίου του Χάρη Αθανασιάδη, εκδόσεις Αλεξάνδρεια.
Κώστας Θεριανός
Το βιβλίο του Χάρη Αθανασιάδη πραγματεύεται ένα πρωτότυπο θέμα. Εξετάζει ορισμένα από τα σχολικά βιβλία που αποσύρθηκαν από τα σχολεία κατόπιν αντιδράσεων κομμάτων, φορέων, εξωθεσμικών παραγόντων κτλ.
Η απόσυρση των βιβλίων δεν έγινε για λόγους “επιστημονικούς”. Έγινε για λόγους “πολιτικούς” και “ιδεολογικούς”, πράγμα που καταδεικνύει την εδώ και δεκαετίες διαπίστωση των κοινωνιολόγων της εκπαίδευσης: αυτό που διδάσκεται στο σχολείο δεν είναι προϊόν αποκλειστικά επιστημονικής
επιλογής, αλλά η σχολική γνώση είναι κοινωνικά επιλεγμένη και οργανωμένη γνώση.
επιλογής, αλλά η σχολική γνώση είναι κοινωνικά επιλεγμένη και οργανωμένη γνώση.
Το υλικό του Αθανασιάδη αποτελείται από αναγνωστικά και βιβλία ιστορίας που αποσύρθηκαν μαζί με ένα αναγνωστικό (τον Γεροστάθη του Λ. Μελά, ο οποίος χρησιμοποιήθηκε επί 4 δεκαετίες) που δεν αποσύρθηκε, αλλά χρησιμοποιείται προκειμένου να θεμελιωθεί η θεωρητική υπόθεση του συγγραφέα: ότι τα σχολικά βιβλία επικροτούνται ή αποσύρονται ανάλογα με το πως νοηματοδοτούν το έθνος και αν η νοηματοδότηση που κάνουν συμφωνεί ή διαφωνεί με την κυρίαρχη της εποχής στην οποία κυκλοφορούν.
Το πρώτο αποσυρθέν βιβλίο που παρουσιάζει ο Αθανασιάδης είναι το βιβλίο Ιστορίας της Στ’ Δημοτικού, το οποίο αποσύρθηκε το 2007. Πρόκειται για το βιβλίο των Μ. Ρεπούση, Χ. Ανδρεάδου, Α. Πουταχίδη, Α. Τσιβά που επικρίθηκε ότι η ιστορική αφήγηση που υιοθέτησε ήταν ανεπαρκής για να ενσταλάξει την εθνική συνείδηση στους μαθητές. Ο συγγραφέας παραθέτοντας την διαμάχη που αναπτύχθηκε, δίνει ταυτόχρονα με τρόπο εύληπτο και απλό τα βασικά σημεία των αντιπαραθέσεων των ιστορικών σε αμφιλεγόμενα σημεία της ιστορίας (πχ στάση της εκκλησίας στην επανάσταση του 1821, ύπαρξη ή μη του κρυφού σχολείου στα χρόνια της Οθωμανικής κυριαρχίας κτλ.). Η ανάλυση του Αθανασιάδη για το αποσυρθέν βιβλίο Ιστορίας της Στ’ Δημοτικού κλείνει με την παρουσίαση των θέσεων δύο πολέμιων του. Του ακαδημαϊκού Μιχαήλ Σακελλαρίου και του Περικλή Νεάρχου. Αυτά τα δύο πρόσωπα είναι η γέφυρα του Αθανασιάδη για να περάσει στην παρουσίαση / ανάλυση ενός άλλου αποσυρθέντος σχολικού βιβλίου: της Ρωμαϊκής και Μεσαιωνικής Ιστορίας του Κώστα Καλοκαιρινού (1965). Οι πολέμιοι του βιβλίου της Μ. Ρεπούση ήταν το 1965 υποστηρικτές του βιβλίου του Καλοκαιρινού. Αυτό δείχνει ότι ούτε τα διακυβεύματα σε κάθε εποχή είναι τα ίδια, ούτε τα στρατόπεδα των αντιπάλων παραμένουν σταθερά, ούτε η σχολική ιστορία και το κοινωνικό της πλαίσιο βρίσκονται σε ακινησία. Η σχολική ιστορία δεν είναι μια “παγωμένη” γνώση, ένα corpus γνώσεων και γεγονότων που διδάσκεται στα σχολεία. Συνιστά επιλογή γεγονότων και παρουσίασης τους με τέτοιο τρόπο που είτε συμφωνεί είτε διαφωνεί με την κυρίαρχη ιστορική αφήγηση και τις αναπαραστάσεις του παρελθόντος μιας συγκεκριμένας συγκυρίας.
Ανάμεσα στο βιβλίο της Μαρίας Ρεπούση και αυτού του Κώστα Καλοκαιρινού, ο Αθανασιάδης παρεμβάλει την παρουσίαση ενός άλλου βιβλίου Ιστορίας, το οποίο δεν πρόφτασε να πάει στα σχολεία: το βιβλίο Ιστορίας της Γ’ Λυκείου Ιστορία του νεότερου και σύγχρονου κόσμου που είχε γραφτεί από 12 ιστορικούς υπό την εποπτεία του πανεπιστημιακού Γιώργου Κόκκινου. Οι εντάσεις για το βιβλίο διατυπώθηκαν από τον υπουργό παιδείας της Κύπρου στον Έλληνα ομόλογο του και αφορούσαν τον τρόπο παρουσίασης της δράσης της Εθνικής Οργάνωσης Κυπρίων Αγωνιστών (ΕΟΚΑ). Η επίμαχη παράγραφος του εγχειριδίου, η οποία προκάλεσε και το αίτημα της απόσυρσης του ήταν:
“Την εποχή που ο Τρίτος Κόσμος συγκλονιζόταν από ριζοσπαστικά αντιαποικιακά κινήματα, που έδιναν προτεραιότητα όχι μόνο στην εθνική απελευθέρωση, αλλά και στην κοινωνική πρόοδο, στην Κύπρο η ΕΟΚΑ του Στρατηγού Γρίβα πρόβαλλε έναν κοινωνικά υπερσυντηρητικό εθνικισμό”.
Αυτό που ενόχλησε τους επικριτές του βιβλίου στην παρουσίαση της ΕΟΚΑ, από το σχολικό βιβλίο, ήταν η φράση “κοινωνικά υπερσυντηρητικός εθνικισμός”. Ο Αθανασιάδης προσπαθεί να παρουσιάσει τις δύο ιστορικές “αφηγήσεις” σχετικά με τον αγώνα των Κυπρίων για την αποτίναξη του βρετανικού αποικιακού ζυγού. Την πρώτη αφήγηση που συνηγορεί ότι η ΕΟΚΑ έγραψε την εποποιία του κυπριακού ελληνισμού και την δεύτερη αφήγηση που επισημαίνει το συντηρητικό στίγμα αυτής της εποποιίας.
Το επόμενο αποσυρθέν βιβλίο που παρουσιάζεται είναι το βιβλίο του Κώστα Καλοκαιρινού, το οποίο προαναφέραμε. Το βιβλίο γράφτηκε στο πλαίσιο της μεταρρύθμισης του 1964 και συγκέντρωσε τα πυρά της κριτικής στον τρόπο νοηματοδότησης του έθνους λόγω της αντικατάστασης του τίτλου “Βυζαντινή Ιστορία” από τη φράση “Μεσαιωνική Ιστορία”. Η φράση θεωρήθηκε ότι έρχεται σε αντίθεση με το τριμερές σχήμα της ελληνικής ιστορίας, όπως διατυπώθηκε από τον Ζαμπέλιο, τον Παπαρρηγόπουλο, τον Καρολίδη κ.ά. σύμφωνα με το οποίο το ελληνικό έθνος πορεύεται από την αρχαιότητα μέσω του Βυζαντίου για να φτάσει στην σύγχρονη εποχή. Το βιβλίο επικρίθηκε, επίσης, για τη χρήση αναλυτικών κατηγοριών του ιστορικού υλισμού στην παρουσίαση της ιστορικής ανάλυσης και εξέλιξης.
Στη συνέχεια, ο Αθανασιάδης επιστρέφει στο χρόνο, πηγαίνει πίσω στην περίπτωση της απόσυρσης του αναγνωστικού Τα Ψηλά Βουνά (μεταρρύθμιση του 1917) για να κλείσει την ανάλυση του με την παρουσίαση του Γεροστάθη του Λέοντα Μελά.
Το βιβλίο είχε εκδοθεί το 1858 και είχε χρησιμοποιηθεί ως αναγνωστικό για τέσσερις δεκαετίες. Το “παράδοξο” που επισημαίνει ο Αθανασιάδης είναι ότι ο Γεροστάθης αμφισβητούσε την ελληνικότητα της αρχαίας Μακεδονίας, δεν διαχώριζε τη Βυζαντινή από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και εμφάνιζε την Τουρκοκρατία ως μια μάλλον ανεκτική περίοδο, στην οποία οι Έλληνες θρησκεύονταν και εκπαιδεύονταν ελεύθερα. Στοιχεία, δηλαδή, που αν υπήρχαν σε ένα σημερινό βιβλίο ενδεχομένως να προκαλούσαν θύελλα αντιδράσεων, αν αναλογιστούμε τις αντιδράσεις πρόσφατων αποσυρθέντων σχολικών βιβλίων. Η περίπτωση του Γεροστάθη είναι ακριβώς αυτή που θεμελιώνει πλήρως την αρχική υπόθεση του Αθανασιάδη, ότι τα σχολικά βιβλία συνιστούν ιδεολογική διαχείριση του παρελθόντος στις ιδεολογικές συντεταγμένες της κάθε εποχής.
Μπορεί να σημειωθεί ως παράλειψη το βιβλίο του Λευτέρη Σταυριανού Ιστορία του Ανθρώπινου Γένους, το οποίο επίσης αποσύρθηκε μετά από διαμαρτυρίες για τις αναφορές του στους ανθρωπίδες ως πρόγονους του ανθρώπου και στην υιοθέτηση της αναλυτικής κατηγορίας του ιμπεριαλισμού προκειμένου να παρουσιάσει την εξέλιξη της ανθρωπότητας μετά την αποικιοκρατία μέχρι τον 20ο αιώνα. Θεωρούμε ότι το βιβλίο του Σταυριανού που αποσύρθηκε, στις αρχές της δεκαετίας του ’90, είναι το χαρακτηριστικότερο δείγμα πολιτικής – ιδεολογικής παρέμβασης στα σχολικά βιβλία. Από την ανάλυση του Αθανασιάδη απουσιάζει αυτό το πρόσφατο σχολικό βιβλίο, το οποίο θα ενδυνάμωνε και την αρχική θεωρητική του υπόθεση ότι το σχολικό βιβλίο επηρεάζεται από το κατά πόσο κατορθώνει σε κάθε εποχή να συμφωνήσει ή να διαφωνήσει με την επικρατούσα, εκείνη την εποχή, κυρίαρχη αναπαράσταση του παρελθόντος.
Όμως, η παράλειψη δεν μειώνει την αξία του βιβλίου του Αθανασιάδη, διότι το υλικό και η ανάλυση των υπόλοιπων αποσυρθέντων βιβλίων είναι εξαιρετική και ενδιαφέρουσα.
Κατηγορία
Εκπαιδευτικά Νέα
Ετικέτες
Δευτέρα, 26 Οκτωβρίου 2015 02:28
Ποιος ήταν ο δαίμονας του Αλέξανδρου που αναγνώρισε ο Διογένης;
Λέει λοιπόν ό ’Αλέξανδρος: «Διογένη, μου φαίνεται ότι αστειεύεσαι· αν εγώ συλλάβω τον Δαρείο και επιπλέον τον βασιλιά των ’Ινδών, τίποτα πια δεν με εμποδίζει να είμαι ό πιο τρανός απ’ όλους τούς βασιλιάδες πού υπήρξαν ποτέ. Γιατί τί θα υπολείπεται πια αν έχω κυριεύσει τη Βαβυλώνα και τα Σούσα και τα Εκβάτανα και την αυτοκρατορία των ’Ινδιών;»
Aπόσπασμα από το βιβλίο "Οι αρχαίοι κυνικοί - Αποσπάσματα και μαρτυρίες" - Ν.Μ.Σκουτερόπουλος
Αντικλείδι , http://antikleidi.com
Κι ό Διογένης, βλέποντάς τον να φλέγεται από τη φιλοδοξία, κι όλη τη ψυχή του να είναι τεντωμένη και να πετάει προς τα εκεί σαν τούς γερανούς πού τεντώνονται και πετούν προς τα εκεί πού όρμησαν, λέει στον ’Αλέξανδρο, «Με τα μυαλά πού έχεις δεν θα είσαι στ αλήθεια βασιλιάς ούτε και θα κατέχεις από κανέναν τίποτα περισσότερο, ακόμη κι αν θα πηδήξεις πάνω από τα τείχη της Βαβυλώνας και κυριέψεις με αυτό τον τρόπο την πόλη κι όχι σκάβοντας απ’ έξω τάφρο μέσα στο τείχος ή κάτω από αυτό, και το ίδιο με τα τείχη στα Σούσα, στη Βακτριανή. Επίσης ούτε κι αν μιμηθείς
τον Κυρό και ακολουθώντας τον ποταμό γλιστρήσεις μέσα σαν νερόφιδο ή αν διασχίζοντας — κολυμπώντας— τον ’Ωκεανό κυριέψεις μια ήπειρο πιο μεγάλη από την ’Ασία».
τον Κυρό και ακολουθώντας τον ποταμό γλιστρήσεις μέσα σαν νερόφιδο ή αν διασχίζοντας — κολυμπώντας— τον ’Ωκεανό κυριέψεις μια ήπειρο πιο μεγάλη από την ’Ασία».
«Και ποιος αντίπαλος θα μου απομένει πια, αν καταβάλω όσους ανέφερα;
«Ό πιο δυσμάχητος απ’ όλους, ένας πού δε μιλάει περσικά, ούτε μηδικά, όπως ό Δαρείος, άλλα μακεδονικά κι ελληνικά».
Ο Αλέξανδρος τότε ταράχτηκε και ανησύχησε μήπως ό Διογένης ήξερε κάποιον στη Μακεδονία ή στην Ελλάδα πού ετοιμαζόταν να πολεμήσει, και ρώτησε: «Ποιος είναι αυτός ό αντίπαλός μου στην Ελλάδα ή στη Μακεδονία;»
«Πώς», είπε ό Διογένης· «δεν τον ξέρεις εσύ πού νομίζεις πώς ξέρεις περισσότερα από κάθε άλλον;»
«Λοιπόν», έκανε ό ’Αλέξανδρος, «θα τον πεις ή θα τον κρατήσεις κρυφό;»
«Από πολλή ώρα σου τον λέω, εσύ όμως δεν ακούς ότι ο μεγαλύτερος εχθρός και αντίπαλος του εαυτού σου είσαι εσύ ο ίδιος για όσον καιρό παραμένεις κακός και ανόητος· κι αυτός είναι ό άνθρωπος πού εσύ τον ξέρεις λιγότερο από οποιονδήποτε άλλο. Κανένας, βλέπεις, αλόγιστος και κακός άνθρωπος δεν γνωρίζει τον εαυτό του. Γιατί διαφορετικά δεν θα όριζε ό Απόλλωνας ότι το πιο δύσκολο πράγμα για τον καθένα είναι να έχει αυτογνωσία. Ή μήπως νομίζεις ότι ή αφροσύνη δεν είναι ή πιο μεγάλη και πιο σοβαρή πάθηση και ζημιά για όσους την έχουν και ότι ό αλόγιστος άνθρωπος είναι ό πιο επιβλαβής για τον ίδιο του τον εαυτό; Ή μήπως δεν παραδέχεσαι ότι όποιος είναι ό πιο επιβλαβής —για τον καθένα μας— και όποιος προξενεί ένα σωρό κακά, αυτός είναι και ό πιο μεγάλος και πιο σοβαρός εχθρός μας; "Ας δυσανασχετείς κι ας τινάζεσαι για αυτά πού σου λέω, και ας με νομίζεις τον πιο ελεεινό άνθρωπο και ας με βρίζεις σε όλους και, αν το νομίζεις σωστό, ακόμη και να με καρφώσεις με το ξίφος σου· γιατί είμαι ό μόνος άνθρωπος από τον όποιο θα ακούσεις την αλήθεια — από κανέναν άλλο δεν θα την μάθεις. Γιατί δήλοι τους είναι χειρότεροι από ’μένα και δουλοπρεπέστεροι».
Αυτά έλεγε ό Διογένης, αδιαφορώντας εντελώς για το αν θα τον τιμωρούσε ο ’Αλέξανδρος άλλα συνάμα έχοντας και τη βεβαιότητα ότι δεν θα συνέβαινε τίποτα. Γιατί ήξερε ότι ό ’Αλέξανδρος ήταν δούλος της δόξας και δεν θα διέπραττε κανένα λάθος σε σχέση με αυτήν. Έτσι, είπε στον ’Αλέξανδρο ότι δεν είχε ούτε καν το χαρακτηριστικό γνώρισμα των βασιλιάδων.
Ό Αλέξανδρος απόρησε και του απάντησε: «Μα δεν έλεγες τώρα δα ότι ό βασιλιάς δεν χρειάζεται τέτοια σημάδια;»
«Βεβαίως, μα τον Δία», απάντησε ό Διογένης, «δεν χρειάζεται τα εξωτερικά σημάδια, όπως τιάρες και πορφυρένιους μανδύες· τέτοια πράγματα ασφαλώς δεν του χρησιμεύουν σε τίποτα - το διακριτικό σημάδι της φύσης όμως πρέπει να το έχει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο».
«Και ποιό είναι αυτό το σημάδι;» είπε ό ’Αλέξανδρος.
«Είναι αυτό», αποκρίθηκε ό Διογένης, «πού το έχει ό βασιλιάς ακόμη και στις μέλισσες. Ή δεν έχεις ακουστά ότι στις μέλισσες υπάρχει βασιλιάς βγαλμένος από τη φύση, κι όχι όπως γίνεται με εσάς πού λέτε ότι κατέχετε το αξίωμα επειδή ή γενιά σας κρατάει από τον Ηρακλή;»
«Ποιό είναι αυτό το σημάδι;» είπε ό ’Αλέξανδρος.
«Δεν έχεις ακούσει από τούς γεωργούς ότι εκείνη η μέλισσα είναι η μόνη χωρίς κεντρί, αφού αυτή δεν χρειάζεται κανένα όπλο εναντίον κανενός; Γιατί καμιά από τις άλλες μέλισσες δεν πρόκειται να της αμφισβητήσει τα βασιλικά δικαιώματα ούτε και πρόκειται να πολεμήσει εναντίον της, όταν έχει αυτό το προνόμιο. ’Απεναντίας εσύ μου δίνεις την εντύπωση πώς όχι μόνο περπατάς αρματωμένος άλλα ότι ακόμη και κοιμάσαι με τα όπλα.
Δεν ξέρεις», είπε, «ότι το να οπλοφορεί κανείς είναι γνώρισμα ανθρώπου ο όποιος φοβάται; Κι άνθρωπος πού φοβάται δεν θα μπορούσε ποτέ να γίνει βασιλιάς περισσότερο απ’ ότι δούλος». Σαν το άκουσε αυτό ο Αλέξανδρος τράβηξε λίγο το χέρι από το ξίφος.
Με αυτά τα λόγια ό Διογένης τον παρακινούσε να εμπιστεύεται λιγότερο τα όπλα και περισσότερο τις αγαθές πράξεις και το να φέρεται με δικαιοσύνη. «’Εσύ όμως», συνέχισε, «κουβαλάς μέσα σου μια ψυχή ερεθισμένη, ένα κεντρί τόσο ακράτητο κι άγριο. Δεν θα πετάξεις αύτη την αρματωσιά πού έχεις τώρα; Κι αφού βάλεις επάνω σου ένα απλό ρούχο, δεν θα υπηρετήσεις εκείνους που είναι καλύτεροί σου; Τι, θα περιφέρεσαι με αυτό το γελοίο κορδόνι επάνω σου; 'Ύστερα από λίγο θα σου φυτρώσει μήπως ένα λοφίο κι ένα λύρα, όπως στα κοκόρια; Δεν έχεις ακούσει για τη γιορτή των Σακών πού έχουν οι Πέρσες, έχει πού ετοιμάζεσαι να εκστρατεύσεις;»
Κι εκείνος αμέσως ρώτησε τη γιορτή είναι αυτή —ήθελε, βλέπεις, να γνωρίζει τα πάντα σχετικά με τούς Πέρσες.
Ο Διογένης του απάντησε: «Παίρνουν ένα φυλακισμένο, από εκείνους πού έχουν καταδικαστεί εις θάνατον, τον καθίζουν στο θρόνο του βασιλιά, του δίνουν το ένδυμα το βασιλικό και τον αφήνουν τις μέρες εκείνες να διατάζει και να πίνει και να ζαχαρώνει με τις παλλακίδες του βασιλιά, και κανένας δεν τον εμποδίζει σε τίποτα να κάνει ότι θέλει. Μετά από αυτά όμως τον γδύνουν, τον μαστιγώνουν και τον κρεμούν. Τί νομίζεις ότι συμβολίζει αυτό το πράγμα και γιατί το κάνουν οι Πέρσες; Δεν συμβολίζει το ότι συχνά άνθρωποι αλόγιστοι και αχρείοι αποκτούν αύτη τη βασιλική εξουσία κι αυτό τον τίτλο, και αφού αποχαλινωθούν για ένα διάστημα, έπειτα έχουν επαίσχυντο και οικτρό τέλος; Κι έτσι, όταν βγάλουν τον άνθρωπο από τις αλυσίδες, φυσικό είναι ένας αλόγιστος κι ένας πού δεν γνωρίζει αύτη τη διαδικασία, να χαίρεται και να καλοτυχίζει τον εαυτό του για ότι συμβαίνει εκείνη τη στιγμή, ενώ όποιος γνωρίζει περί τίνος πρόκειται να μη θέλει να ακολουθήσει αδιαμαρτύρητα αλλά να προτιμάει τις αλυσίδες με τις όποιες ήταν δεμένος ως τότε.
Δίων Χρυσόστομος – Λόγοι IV(4): Περί βασιλείαςAπόσπασμα από το βιβλίο "Οι αρχαίοι κυνικοί - Αποσπάσματα και μαρτυρίες" - Ν.Μ.Σκουτερόπουλος
Αντικλείδι , http://antikleidi.com
Κατηγορία
Εκπαιδευτικά Νέα
Ετικέτες
Δευτέρα, 26 Οκτωβρίου 2015 02:27
Οι ελληνόφωνοι και κρυπτοχριστιανοί της σύγχρονης Τουρκίας
Η οριστική διαμόρφωση των πληθυσμών στην Ελλάδα και την Τουρκία καθορίστηκε από τη συνθήκη της Λωζάννης τον Ιoύλιο του 1923. Η συνθήκη πρόβλεπε την ανταλλαγή των πληθυσμών με βασικό κριτήριο κατάταξης τη θρησκευτική πίστη. Έτσι οι χριστιανοί θα έπρεπε να εκδιωχθούν από την Τουρκία και οι μουσουλμάνοι από την Ελλάδα. Η επιλογή με βάση το θρήσκευμα οδήγησε αφένός στην εξαίρεση των ελληνικών πληθυσμών που είχαν εξισλαμιστεί ή βρισκόταν σε κρυπτοχριστιανική κατάσταση στην Τουρκία, ενώ εκδιώχθηκαν από την Ελλάδα οι ελληνογενείς και ελληνόφωνοι μουσουλμάνοι.. Έτσι διαμορφώθηκε στη σημερινή Τουρκία ένας πολύμορφος μουσουλμανικός ελληνικός πληθυσμός που αποτελείται αφ' ενός από τους γηγενείς εξισλαμισμένους και κρυπτοχριστανούς του Πόντου και αφ' ετέρου από αυτούς που εκδιώχθηκαν από την Ελλάδα. Είναι ιστορικά βεβαιωμένο ότι μεγάλο μέρος των λεγόμενων τουρκοκρητικών είναι ελληνικής καταγωγής. Εξ άλλου το "κρητικό ζήτημα" στις αρχές του αιώνα
μας θύμιζε πάρα πολύ το σημερινό πρόβλημα της Βορείου Ιρλανδίας. Τη διαπίστωση αυτή, εκτός των ιστορικών πηγών, υποστηρίζει η ύπαρξη τέτοιων πληθυσμών στη Συρία (Χαμηδιέ) και στη Λιβύη οι οποίοι διατηρούν την ανάμνηση της ελληνικής τους προέλευσης και εξακολουθούν να δηλώνουν "Ελληνες". Επίσης και στη κεντρική και νοτιοδυτική Μακεδονία (Αλιάκμωνας και περιοχή Κοζάνης) κατοικούσαν οι εξισλαμισμένοι Ελληνες που έγιναν γνωστοί ως "Βαλαάδες". Οι Βαλαάδες χαρακτηρίζονται σε εθνογραφικούς χάρτες του περασμένου αιών ως "Greek Muslims". Οι ελληνογενείς μουσουλμάνοι της Κρήτης και της Μακεδονίας εκδιώχθηκαν στην Τουρκία το 1923, με τη συνθήκη της Λωζάννης. Εγκαταστάθηκαν κυρίως στη Δυτική και Νότια Μικρά Ασία. Στην πλειοψηφία τους παραμένουν και σήμερα ελληνόφωνοι. Για αυτούς τους πληθυσμούς δημοσίευαν οι τουρκικές εφημερίδες τα προγράμματα της ελληνικής τηλεόρασης. Στις περιοχές της Κιλικίας (Αττάλεια) κατοικεί επίσης αριθμός ελληνοφώνων Κυπρίων μουσουλμάνων οι οποίοι μετακινήθηκαν εκεί από τα τέλη του περασμένου αιώνα. μέχρι τις πρώτες δεκαετίες του 20ου. Η μεγαλύτερη και σπουδαιότερη ομάδα Ελλήνογενών εξισλαμισμένων είναι αυτή που κατοικεί στoν ιστορικό Πόντο και ειδικά στην επαρχία Τραπεζούντας. Οι εγκαταστάσεις αυτών που μιλούν τα ποντιακά ελληνικά περιγράφονται ως εξής στην έρευνα "Ethnic Groups in the Republic of Turkey" του γερμανικού παν/μίου του Τybingen: "...αποτελούνται από μερικές εξάδες χωριών γύρω από την Τόνια και 40-50 εγκαταστάσεις στις κοιλάδες (επάνω μέρος) Σαλακλί και Γκιουρτσάϋ νότια του Οφι, γύρω από την Τσαϊκαρα και το Κιοπρούμπασι. Υπάρχουν τουλάχιστον δύο κύματα μετανάστευσης στην επαρχία Σακαρυά." Υπάρχει ήδη μια αξιόλογξ διασπορά των εξισλαμισμένων στην Κωνσταντινούπολη και στα περισσότερα αστικά κέντρα της Τουρκίας. Κοινότητές τους έχουν δημιουργηθεί στην κατεχόμενη Κύπρο, την Ιμβρο καθώς και στο εξωτερικό (Γερμανία). Επίσης τα τελευταία χρόνια έχει δημιουργηθεί μια μικρή κοινότητα στην Ελλάδα. Είναι συγκροτημένοι σε κλειστές κοινωνικές ομάδες στις οποίες επικρατεί ενδογαμία. Ξεχωρίζουν τον εαυτό τους από τους καθαρούς Τούρκους και τους διακρίνει φιλελληνισμός. Αυτοδηλώνονται ως "Ρωμαίοι" (Ρωμιοί) και είναι κυρίως ελληνόφωνοι. Οι ίδιοι υποστηρίζουν ότι σε όλο τον Πόντο ξεπερνούν τις 300.000 άτομα.. Οι ελληνόφωνοι αυτοί Ρωμιοί περιλαμβάνονται συνήθως στους πληθυσμούς που καταγράφονται ως "Λαζοί". Με την ονομασία αυτή δηλώνονται δύο βασικά εθνοτικές ομάδες: οι παραδοσιακοί Λαζοί, οι οποίοι είναι γεωργιανό φύλο που βρίσκεται πολύ κοντά στους Μιγγρέλους της Γεωργίας και οι "Ρωμαίοι". Οι ελληνόφωνοι Ρωμιοί μιλούν διάφορα ιδιώματα της τραπεζουντιακής διαλέκτου της ελληνικής γλώσσας. Τη γλώσσα που μιλούν την ονομάζουν "ρωμαϊκά". Οι Οφλήδες μιλούν την αρχαιοπρεπέστερη ελληνική διάλεκτο που βρίσκεται εν ζωή. Είναι οι μόνοι που χρησιμοποιούν ως αρνητικό μόριο το "ου" και "ουκί" ενώ παρατηρείται και το φαινόμενο του τσιτακισμού. Η διάλεκτος ακόμα ακμάζει και διατηρεί την ικανοτητα να αφομοιώνει ξένες λέξεις και να τις διαμορφώνει με βάση τις ανάγκες της γλώσσας. Τον ελληνικό τύπο ακολουθούν και τα μουσουλμανικά ονόματα. Ο Μεμέτης, ο Κεμάλης, ο Τουργκούτης κ.λπ. Η Κωνσταντινούπολη επιβιώνει με την μεσαιωνική λαϊκή της ονομασία: Ισταμπόλη (από το "Εις την Πόλη"), απ' όπου προήλθε και το σημερινό τούρκικο όνομά της: Ισταμπούλ. Η νεολαία σήμερα ξεπερνά την παλιά θρησκευτική προκατάληψη που αδιαφορούσε για τα εθνικά χαρακτηριστικά. Αρχίζει να αναζητεί την εθνική της προέλευση. Στην Κωνσταντινούπολη, όπου υπάρχει ισχυρή παροικία, καθώς και στην Τραπεζούντα έχουν ξεκινήσει προσπάθειες προβολής και υπεράσπισης του ελληνόφωνου πολιτισμού. Για τους ελληνόφωνους μουσουλμάνους της βόρειας Τουρκίας, δηλαδή του μικρασιατικού Πόντου, έχουμε πλήθος ιστορικών δεδομένων. Το 1914 ο ελληνικός πληθυσμός της περιοχής ανερχόταν σε 929.495 και κατανεμόταν ως εξής: α) Ορθόδοξοι Ελληνες: 696.495, β) Μουσουλμάνοι Ελληνες: 190.000, γ) Κρυπτοχριστιανοί: 43.000. Οπως μας πληροφορεί ο μητροπολίτης Τραπεζούντος Χρύσανθος, οι εξισλαμισμοί στον Πόντο πραγματοποιήθηκαν την περίοδο 1648- 1687 από τις πιέσεις των φεουδαρχών, των Ντερεμπέηδων. Γράφει: "Ενεκα των από των Τερε-βέηδων πιέσεων τούτων και των δεινών διωγμών οι από του ποταμού Ακάμψιος (Τσορόχ) μέχρι Τραπεζούντος συμπαγείς ελληνικοί πληθυσμοί, οι κατοικούντες τας περιφερείας Ριζαίου, Οφεως, Σουρμένων και Γημωράς εξισλαμίστηκαν αθρόως. Οι χριστιανοί της περιφέρειας Οφεως είχον εξισλαμισθεί κατά την παράδοσιν ομού μετά του επισκόπου αυτών Αλεξάνδρου μετονομασθέντος Ισκεντέρ...". Το τελευταίο κύμα των εξισλαμισμών συμπίπτει χρονικά με την γενοκτονία (1916-1923) που εξαπέλυσαν οι Τούρκοι κατά του χριστιανικού ελληνικού πληθυσμού του Πόντου. Οι Νεότουρκοι είχαν αποφασίσει τον βίαιο εξισλαμισμό των χριστιανικών εθνοτήτων και για το σκοπό αυτό δημιούργησαν ορφανοτροφεία για τα παιδιά των χριστιανών που είχαν εξοντώσει. Στα ελληνόπαιδα παρείχαν τουρκική παιδεία και ισλαμική θεολογική μόρφωση. Τις ελληνίδες τις υποχρέωναν σε γάμο με μουσουλμάνους.Το ότι δεν υπήρχαν αξιόλογοι τουρκικοί πληθυσμοί στο χώρο του Πόντου φαίνεται από το γεγονός ότι και οι ίδιες οι τουρκικές αρχές προτιμούσαν τη χρήση του όρου "μουσουλμάνος" και όχι "Τούρκος". Σε κείμενο συνεννόησης - που αφορούσε τους όρους αυτονομίας του Πόντου και πρόβλεπε την ισοπολιτεία των κατοίκων του - που υπογράφτηκε το Σεπτέμβριο του 1919 στην Κωνσταντινούπολη μεταξύ του μητροπολίτη Τραπεζούντας Χρυσάνθου και του βαλή Τραπεζούντας Σουλεϊμάν Νετζμή Βέη ανάφερε δύο ομάδες κατοίκων: τους Ελληνες και τους Μουσουλμάνους. Στην επιχειρηματολογία πάντως των Χριστιανών Ποντίων προς τις συμμαχικές δυνάμεις χρησιμοποιήθηκε η ελληνική καταγωγή των μουσουλμάνων του Πόντου. Στην Συνδιάσκεψη Ειρήνης του Παρισιού στις 30/12/1918 υπεβλήθη υπόμνημα για την δημιουργία της "Ελληνικής Δημοκρατίας του Πόντου". Μεταξύ άλλων υπάρχει το εξής επιχείρημα: "...από τον μουσουλμανικόν πληθυσμό μέγα μέρος είναι ελληνικής καταγωγής και δεν ελησμόνησαν ούτε την καταγωγήν αυτών, ούτε την ελληνικήν γλώσσαν, ην εξακολουθούν να ομιλώσιν." Οι εξισλαμισμένοι και κρυπτοχριστιανικοί πληθυσμοί μας βοηθούν στο να κατανοήσουμε την φύση της σύγχρονης Τουρκίας. Μας θυμίζουν την παλιά οικουμενικότητα του ελληνισμού. Ένα τμήμα της παλιάς ρωμιοσύνης παραμένει με κρυπτοχριστιανική ή μουσουλμανική μορφή, στους παλιούς ελληνικούς τόπους της Ανατολής. Το τουρκικό κράτος προσπαθεί με κάθε τρόπο να αφομοιώσει τους πληθυσμούς αυτούς. Επιδιώκει την κοινωνική διάσπαση των συμπαγών πληθυσμών με μεταφορά σε άλλα μέρη της Τουρκίας. Ετσι δόθηκαν οικονομικά κίνητρα για μετανάστευση των ελληνόφωνων στο Κουρδιστάν, την Ιμβρο και την κατεχόμενη Κύπρο. Σήμερα ένα από τα τουρκικά χωριά της Ιμβρου κατοικείται από εξισλαμισμένους ελληνόφωνους ενώ περί τους 3.000 έχουν εγκατασταθεί ως έποικοι στην κατεχόμενη Κύπρο. Οι ελληνόφωνοι έποικοι είναι μία από τις λίγες εθνοτικές ομάδες που μεταφέρθηκαν εκεί και διατηρούν αρμονικές σχέσεις με τους εγκλωβισμένους. Από την άλλη όμως οι ελληνογενείς μουσουλμάνοι της Τουρκίας προσπαθούν να διασώσουν την πολιτιστική τους ταυτότητα και να αναδειχθούν σε μια γέφυρα φιλίας και συνεργασίας μεταξύ των λαών της Τουρκίας και της Ελλάδας. Αποδεικνύουν επίσης ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος στις ελληνοτουρκικές σχέσεις πλην αυτού της αλληλοκατανόησης και της συνύπαρξης. Εμείς ελπίζουμε ότι η βασανιστική περιόδος μετασχηματισμού στην οποία έχει εισέλθει η Τουρκία θα τελειώσει με την δημιουργία μιας πραγματικής δημοκρατικής και πολυπολιτισμικής κοινωνίας. Για τις περιοχές των εξισλαμισμένων Ελλήνων του Πόντου ο Μητροπολίτης Τραπεζούντος Χρύσανθος γράφει: "Οι περί των Ψυχρόν ποταμόν (Μπαλτατζή Ντερέ) οικούντες Οφίται ή Οφλήδες, διετήρησαν την ελληνικήν γλώσσαν και τα ελληνικά ήθη και έθιμα, ενθυμούνται ακόμη την εξ Ελλήνων καταγωγήν αυτών. Είναι ημερώτεροι των Λαζών και κατά την κληροδοτηθείσαν αυτοίς παρά των Ελλήνων προγόνων αυτών παράδοσιν ασχολούνται με τα γράμματα και την θεολογίαν. Αι μουσουλμανικαί ιερατικαί και θεολογικαί σχολαί του Οφεως ήσαν αι τελειότεραι εν των Οθωμανικώ κράτει. Οι άνδρες εν Οφει γιγνώσκουσιν και την τουρκικήν γλώσσαν, αλλ' αι γυναίκες ηγνόουν αυτήν, και δια τούτο μέχρι των ημερών ημών εις την κατ οίκον ομιλία εγίνετο χρήσις του Ελληνικού Ποντικού ιδιώματος του Οφεως. Τα χωρία αυτών μέχρι των ημερών ημών διετήρουν τα Ελληνικά αυτών ονόματα, Παλαιοχώριν, Μεσοχώριν, Υψηλή ή Υψηλάντων, όθεν προήλθεν η οικογένεια των Υψηλαντών, Ξένος, Αληθινός, Φωτεινός, Χαλάεσσα, Γοργορά, Κοντού, Χωλός, Οκελος, σώζονται δε εν αυτοίς πολλοί ναοί και χειρόγραφα ελληνικά... Ελληνόφωνοι, αλλ ουχί ήμεροι ως οι Οφίται παρέμειναν και οι εξισλαμισθέντες χριστιανοί της Θοανίας (Τόνγιας), τα δε χωρία αυτών διετήρησαν κατά το πλείστον ομοίως τα ελληνικά ονόματα, οίον Κατωχώριν, Μεσοπλάγιν, Μεσοπαίδιν." Οι ελληνικοί πληθυσμοί, με μουσουλμανική κυρίως μορφή, αποτυπώθηκαν στην έρευνα "Ethnic Groups in the Republic of Turkey" του γερμανικού πανεπιστημίου του Tybigen. Στην έρευνα αυτή οι ελληνογενείς της Τουρκίας σήμερα κατατάσσονται σε δύο κατηγορίες: τους "Greek-speaking Muslims: Pontic" και τους "Greek-speaking Muslims: Cretan, Cypriot and others". Οι ομάδες αυτές χαρακτηρίζονται από μεγάλη ανομοιογένεια, η οποία καθορίζεται από την γεωγραφική προέλευση και τις θρησκευτικές τοποθετήσεις.
Πηγή: http://www.hri.org/forum/diaspora/turkey/krypto1.html
Κατηγορία
Εκπαιδευτικά Νέα
Ετικέτες
Δευτέρα, 26 Οκτωβρίου 2015 02:26
Παρουσιάσεις ημερίδας για τη διδασκαλία της Ιστορίας
Στους παρακάτω συνδέσμους θα βρείτε τις παρουσιάσεις της ημερίδας του συνδέσμου φιλολόγων Κοζάνης:
Η χρήση των εικόνων στη διδασκαλία της ιστορίας
Πηγή:blogs.sch.gr
Κατηγορία
Εκπαιδευτικά Νέα
Ετικέτες
Δευτέρα, 26 Οκτωβρίου 2015 02:24
Αλεξάνδρου Ανάβασις Αρριανός - Μάχη της Ισσού 333π.χ.
Μόλις ο Δαρείος έμαθε ότι ο Αλέξανδρος πλησιάζει και είναι έτοιμος να δώσει μάχη, πέρασε στην απέναντι όχθη του ποταμού Πίναρου τριάντα χιλιάδες περίπου ιππείς και είκοσι χιλιάδες περίπου ψιλούς, για να παρατάξει με ηρεμία τον υπόλοιπο στρατό του. Τοποθέτησε μπροστά από τους οπλίτες τους τριάντα χιλιάδες περίπου Έλληνες μισθοφόρους, απέναντι από τη μακεδονική φάλαγγα. Δίπλα τους, σε κάθε πλευρά, τριάντα χιλιάδες περίπου από τους επονομαζόμενους Κάρδακκες, που ήταν επίσης οπλίτες. Τόσους χωρούσε η περιοχή, αν παρατάσσονταν σε φάλαγγα. Στην αριστερή του πλευρά, κοντά στο βουνό, απέναντι από τη δεξιά πλευρά του Αλέξανδρου, τοποθέτησε γύρω στους είκοσι χιλιάδες. Μερικοί απ’ αυτούς, κινήθηκαν προς τα νώτα της στρατιάς του Αλέξανδρου. Το βουνό στο οποίο παρατάχτηκαν σχημάτιζε σ’ ένα σημείο κοιλότητα, σαν θαλάσσιο κόλπο· έπειτα, σχημάτιζε μία καμπύλη, που έσπρωχνε τους παραταγμένους στους πρόποδες, πίσω από τη δεξιά παράταξη του Αλέξανδρου. Οι υπόλοιποι ψιλοίΠηγή: http://users.sch.gr/ipap/Ellinikos%20Politismos/maxes/Issos.htm
Κατηγορία
Εκπαιδευτικά Νέα
Ετικέτες
Δευτέρα, 26 Οκτωβρίου 2015 02:23
Πάνω από 700 δωρεάν δραστηριοτήτες σε μαθήματα Α, Β και Γ Δημοτικού
Πάνω από 700 δωρεάν δραστηριοτήτες σε μαθήματα Α, Β και Γ Δημοτικού ΕΔΩ
Κατηγορία
Εκπαιδευτικά Νέα
Ετικέτες
Δευτέρα, 26 Οκτωβρίου 2015 02:21
Εκατόνταρχος Φωκάς και αυτοκράτορας Ηράκλειος - Οι αιτίες που οδήγησαν στην εξάπλωση των Αράβων και του Ισλάμ
Ο Φωκάς (547 - 5 Οκτωβρίου 610) ήταν αυτοκράτορας της Βυζαντινής αυτοκρατορίαςαπό το 602 έως το 610. Ο Φωκάς, χαμηλόβαθμος αξιωματικός του Ρωμαϊκού στρατού (εκατόνταρχος) κατέλαβε την εξουσία μετά από ανταρσία στις τάξεις του στρατεύματος, όταν ο έως τότε Αυτοκράτορας Μαυρίκιος τους διέταξε να παραμείνουν κατά τη διάρκεια του χειμώνα στα φυλάκιά τους στα βόρεια του Δούναβη. Η δυσαρέσκεια των στρατιωτών που επιθυμούσαν να επιστρέψουν στα σπίτια τους για το χειμώνα ήταν αρκετή για να ακολουθήσουν το Φωκά στις παραινέσεις του για ανταρσία. Υπό την ηγεσία του, τα στρατεύματα βαδίζουν κατά της πρωτεύουσας, όπου με λαϊκή ανοχή καταφέρνει να συλλάβει το Μαυρίκιο και τα άρρενα τέκνα του και να τους θανατώσει. Ο σφετεριστής του θρόνου Φωκάς δεν άργησε νααντικαθιστώντας τον περσικό κίνδυνο. Η Παλαιστίνη πέφτει στα χέρια των μωαμεθανών το 633, ενώ η Βόρεια Αφρική, η Ιβηρική Χερσόνησος, η Συρία και η Αντιόχεια θα συμπληρώσουν τις κτήσεις τους μέσα σε λιγότερο από έναν αιώνα. Ο Ηράκλειος παρακολουθεί συντετριμμένος την πτώση των επαρχιών, για την απελευθέρωση των οποίων αφιέρωσε όλη του τη ζωή. Η ψυχική του υγεία θα διαταραχθεί, ιδιαίτερα μετά την τρομερή ήττα και πλήρη συντριβή βυζαντινής δύναμης 80.000 ανδρών στη μάχη του ποταμού Γιαρμούκ της Γαλιλαίας, το 636. Στη συνέχεια θα ακολουθήσουν και άλλες μάχες με τους Άραβες, οι οποίοι με αρχηγό τον Χαλίντ ιμπν Ουαλίντ, θα κατακτήσουν ολόκληρη τη Παλαιστίνη, την Ιορδανία και τη Συρία μέχρι την Αντιόχεια και τη Γερμανίκεια. Δεν ανέκτησε ούτε την ψυχική ούτε και τη σωματική του υγεία και πέθανε τον Φεβρουάριο του 641. Ο Ηράκλειος είναι ο Αυτοκράτορας που καθιέρωσε την ελληνική γλώσσα ως την επίσημη γλώσσα του ρωμαϊκού κράτους, αντικαθιστώντας στα επίσημα έγγραφα, επιγραφές και νομίσματα το “Imperator Caesar, Augustus” με το “Βασιλεῦς”. Είναι γενικώς αποδεκτό ότι με τη βασιλεία του Ηράκλειου η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία εγκατέλειψε οριστικά την Αρχαιότητα και εισήλθε για τα καλά στη μεσαιωνική φάση της, αυτήν του (σήμερα αποκαλούμενου) βυζαντινού κράτους. Ο Ηράκλειος κατατάσσεται αναμφισβήτητα ανάμεσα στους μεγαλύτερους των Βυζαντινών Αυτοκρατόρων. Είναι παροιμιώδης η παρουσία του στα πεδία των μαχών. Εμπνευσμένος από μια βαθιά πίστη ότι έχει τη θεία εύνοια, πάντα ετίθετο προσωπικά επικεφαλής του στρατού του, κατά τρόπο που ενέπνεε και τον πλέον ολιγόψυχο στρατιώτη, και προκαλούσε τον τρόμο και το δέος στις τάξεις του αντιπάλου. Αναλογιζόμενος κανείς τη δεινή θέση της Αυτοκρατορίας στις αρχές του 7ου αιώνα, αντιλαμβάνεται πώς η καταλυτική παρουσία του, τόσο στο στρατιωτικό επίπεδο, αλλά και χάρη στη διοικητική καινοτομία των Θεμάτων, ανέκοψε την πορεία εξαφάνισης του Βυζαντίου και εξασφάλισε την επιβίωσή του για τους επόμενους δύσκολους αιώνες.
Πηγή: https://el.m.wikipedia.org/wiki/Φωκάς
https://el.m.wikipedia.org/wiki/Ηράκλειος
Κατηγορία
Εκπαιδευτικά Νέα
Ετικέτες
Δευτέρα, 26 Οκτωβρίου 2015 02:20
ΠΜΣ «Ιστορική έρευνα, Διδακτική και Νέες τεχνολογίες» Πρόσκληση εκδήλωσης ενδιαφέροντος
Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα Σπουδών«Ιστορική έρευνα, Διδακτική και Νέες τεχνολογίες»
Τμήμα Ιστορίας - Τμήμα Πληροφορικής, Ιόνιο Πανεπιστήμιο
Με την συνεργασία της Ελληνικής Μαθηματικής Εταιρείας
και του Ιδρύματος Μείζονος Ελληνισμού
ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ
Το Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα Σπουδών «Ιστορική έρευνα, Διδακτική και Νέες τεχνολογίες» του Τμήματος Ιστορίας και του Τμήματος Πληροφορικής του Ιονίου Πανεπιστημίου, προκηρύσσει εξετάσεις για να δεχτεί τους φοιτητές του ακαδημαϊκού κύκλου σπουδών 2016 – 2018. Το Πρόγραμμα πρόκειται να δεχθεί έως σαράντα (40) μεταπτυχιακούς φοιτητές. Το Πρόγραμμα έχει διεπιστημονικό προσανατολισμό, είναι διάρκειας τεσσάρων εξαμήνων και αναπτύσσεται σε δύο άξονες (διδασκαλία και έρευνα). Η συμμετοχή των φοιτητών στο σύνολο της εκπαιδευτικής και ερευνητικής διαδικασίας είναι
υποχρεωτική. Τα μαθήματα πραγματοποιούνται στην Κέρκυρα στο κτίριο του Τμήματος Ιστορίας. Τα μαθήματα πραγματοποιούνται και από απόσταση και σε πραγματικό χρόνο για τους φοιτητές που η κατοικία τους βρίσκεται σε μεγάλη απόσταση από την έδρα του ΠΜΣ(εκτός Κέρκυρας). Ιδιαίτερη μέριμνα θα υπάρξει για την διευκόλυνση της παρουσίας των εκπαιδευτικών ώστε να λάβουν εκπαιδευτική ή άλλου είδους άδεια.
υποχρεωτική. Τα μαθήματα πραγματοποιούνται στην Κέρκυρα στο κτίριο του Τμήματος Ιστορίας. Τα μαθήματα πραγματοποιούνται και από απόσταση και σε πραγματικό χρόνο για τους φοιτητές που η κατοικία τους βρίσκεται σε μεγάλη απόσταση από την έδρα του ΠΜΣ(εκτός Κέρκυρας). Ιδιαίτερη μέριμνα θα υπάρξει για την διευκόλυνση της παρουσίας των εκπαιδευτικών ώστε να λάβουν εκπαιδευτική ή άλλου είδους άδεια.
- Στις εξετάσεις του ΑΣΕΠ για εκπαιδευτικούς το δίπλωμα του ΠΜΣ παρέχει δυόμιση (2,5) επιπλέον μονάδες.
- Το ΠΜΣ έχει δρομολογήσει τις διαδικασίες έγκρισης από το υπουργείο Παιδείας ώστε να παρέχει το Πιστοποιητικό Παιδαγωγικής και Διδακτικής Eπάρκειας.
Με την περάτωση των σπουδών, το ΠΜΣ απονέμει Μεταπτυχιακό Δίπλωμα Ειδίκευσης με τίτλο «Ιστορικός ερευνητής με γνώσεις διδακτικής μεθοδολογίας και αξιοποίησης των νέων τεχνολογιών». Δυνατότητα συμμετοχής σε αυτό έχουν πτυχιούχοι των Τμημάτων Κοινωνικών , Ανθρωπιστικών και Θετικών σπουδών, σπουδών Πληροφορικής των ΑΕΙ της ημεδαπής ή αντίστοιχων Τμημάτων της αλλοδαπής. Επίσης γίνονται δεκτοί πτυχιούχοι Τμημάτων Διοίκησης Επιχειρήσεων, Πληροφορικής και Βιβλιοθηκονομίας των ΤΕΙ σύμφωνα με τις προβλέψεις των σχετικών νόμων για τις αντιστοιχίες των πτυχίων, καθώς και πτυχιούχοι σχολών ΑΤΕΙ.
Σύμφωνα με τον Κανονισμό Λειτουργίας του ΠΜΣ, η συμμετοχή στο ΠΜΣ προϋποθέτει την καταβολή διδάκτρων. Λόγω της τρέχουσας οικονομικής συγκυρίας στη χώρας μας προβλέπονται από το ΠΜΣ οικονομικές διευκολύνσεις:
- Ο πρώτος εισακτέος σε βαθμολογία απαλλάσσεται από τα δίδακτρα με τις ακόλουθες προϋποθέσεις:
- Ότι δεν είναι μισθωτός ή ελεύθερος επαγγελματίας και διαθέτει προσωπικό εισόδημα κάτω των 10.000 χιλιάδων ευρώ το οποίο αποδεικνύει με επίσημα έγγραφα.
- Μείωση στα δίδακτρα για όσους πληρούν τα απαραίτητα εισοδηματικά κριτήρια και το αποδεικνύουν με νόμιμα έγγραφα.
Οι εισακτέοι στο ΠΜΣ θα επιλεγούν κατόπιν προσωπικής συνεντεύξεως και γραπτών εξετάσεων, που θα πραγματοποιηθούν σε ημερομηνία που θα προσδιοριστεί μετά το πέρας της προθεσμίας υποβολής των απαιτούμενων δικαιολογητικών.
Οι υποψήφιοι θα εξεταστούν:
- Στην Νεότερη Ιστορία (γραπτό δοκίμιο – ποσοστό βαθμολογίας 20%)
- Προφορική συνέντευξη (γενική παιδεία – ποσοστό βαθμολογίας 80 %).
Πληροφορίες για τον τρόπο εξέτασης παρέχονται από τον Δ/ντή του ΠΜΣ Αναπληρωτή Καθηγητή Κώστα Αγγελάκο στο τηλέφωνο 6944165949 και στην ηλεκτρονική διεύθυνση Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Οι εξετάσεις θα πραγματοποιηθούν στο Κτίριο του Τμήματος Ιστορίας στην Κέρκυρα. Ο κατάλογος βιβλίων των εξετάσεων που θα επιλέξουν να μελετήσουν οι υποψήφιοι δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα του Μεταπτυχιακού Προγράμματος. http://history.ionio.gr/postgraduate/hdnt/
Η γνώση ξένης γλώσσας είναι απαραίτητη. Η ύπαρξη άλλου μεταπτυχιακού τίτλου ή δημοσιευμένων εργασιών σε συναφείς τομείς, καθώς και ο βαθμός πτυχίου αποτελούν προσόντα που θα συνυπολογιστούν κατά την τελική κρίση επιλογής των υποψηφίων.
Οι ενδιαφερόμενοι παρακαλούνται να αποστείλουν το αργότερο ως 29-1-2016 τα ακόλουθα:
- Αίτηση (διαθέσιμη στην ιστοσελίδα του ΠΜΣ).
- Φωτοαντίγραφο της αστυνομικής τους ταυτότητας.
- Σύντομο βιογραφικό σημείωμα.
- Φωτοαντίγραφα τίτλων σπουδών και γλωσσομάθειας (καθώς και αναγνώριση από τον ΔΟΑΤΑΠ ή αίτηση αναγνώρισης για όσους κατέχουν τίτλους σπουδών του εξωτερικού)
- Τυχόν επιστημονικές δημοσιεύσεις και συστατικές επιστολές (προαιρετικά)
Στη διεύθυνση:
Ιόνιο Πανεπιστήμιο-Τμήμα Ιστορίας
ΠΜΣ «Ιστορική έρευνα, Διδακτική και Νέες τεχνολογίες»
Ι. Θεοτόκη 72, Κέρκυρα Τ.Κ. 49100
Υπόψη Μαρίας Κωνσταντινίδη
Για περισσότερες πληροφορίες οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να απευθυνθούν στο τηλέφωνο 26610 87 326 (κ. Β. Βάρδα, Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.) και στην ιστοσελίδα του Τμήματος Ιστορίας.
Ο Διευθυντής του ΠΜΣ
Κωνσταντίνος Αγγελάκος
Αναπληρωτής Καθηγητής
Κατηγορία
Εκπαιδευτικά Νέα
Ετικέτες
Δευτέρα, 26 Οκτωβρίου 2015 01:35
Σύνταξη; Πολύ αργά για δάκρυα πλέον
Αυτές τις μέρες παρατηρώ στις συζητήσεις για το ασφαλιστικό, την έκπληξη και τον προβληματισμό που εκφράζουν οι πολιτικοί για τη σκληρότητα των μέτρων που έρχονται. Μοιάζει με την υποκριτική στεναχώρια της «θλιμμένης» χήρας που δολοφόνησε κρυφά τον σύζυγό της ρίχνοντας κάθε μέρα μια σταγόνα δηλητήριο στον καφέ του και τώρα θρηνεί απαρηγόρητη.
Η δραματική κατάσταση στην οποία οδηγήθηκε το συνταξιοδοτικό σύστημα της χώρας αποτελεί αποτέλεσμα ενεργειών, αλλά κυρίως παραλείψεων, που έλαβαν χώρα τα τελευταία 60 χρόνια. Η πορεία του ήταν προδιαγεγραμμένη και προβλεπόμενη με ακρίβεια εδώ και δεκαετίες. Χαρακτηριστικά αναφέρω ότι η συνταξιοδοτική δαπάνη το 1999 ήταν 14 δισ. ευρώ, ενώ το 2009 έφτασε τα 32 δισ. ευρώ. Επίσης το κράτος επιδότησε τα Ασφαλιστικά Ταμεία με 200 δισ. ευρώ για την περίοδο 2000 - 2014, χωρίς να συμπεριλαμβάνεται η δαπάνη για τις συντάξεις Δημοσίου.
Στο γεγονός της κατάρρευσης του συστήματος επέδρασε επαυξητικά η ραγδαία γήρανση του πληθυσμού, η ερασιτεχνική διαχείριση των αποθεματικών των Ταμείων, το PSI, η καλπάζουσα ανεργία και η μεγάλη μείωση μισθών που επήλθαν λόγω της δημοσιονομικής κρίσης των τελευταίων ετών.
Γνωστός μου, ανώτερο στέλεχος του ΟΤΕ, πριν την ιδιωτικοποίηση του, παίρνει σύνταξη στα 49 μέσω της εθελούσιας εξόδου που προσφέρεται το 2005, με σύνταξη άνω των 3.000 ευρώ και εφάπαξ άνω των 80.000 ευρώ, την ίδια στιγμή επαναπροσλαμβάνεται από τον ΟΤΕ ως σύμβουλος με «μπλοκάκι».
Σε αυτό το σημείο έρχονται στο μυαλό μου κάποια γεγονότα από το παρελθόν:
Ανάμνηση 1η
Θυμάμαι τους γονείς καλού παιδικού μου φίλου που επί χρόνια συναντούσα όποτε πήγαινα στο πατρικό σπίτι του. Πριν λίγο καιρό με ενημέρωσε ότι χώρισαν και τον ρώτησα από ενδιαφέρον αν το διαζύγιο θα ήταν συναινετικό. Η απάντηση του με εξέπληξε, γιατί έμαθα μετά από τόσα χρόνια ότι δεν θα έπαιρναν διαζύγιο, αφού ποτέ δεν είχαν επισήμως παντρευτεί. Η μητέρα του ήταν κόρη στρατιωτικού και έπαιρνε σύνταξη «Άγαμης Θυγατέρας» από μικρή.
Ανάμνηση 2η
Εν έτει 2001, εργάζομαι σε συμβουλευτική εταιρεία που έχει αναλάβει έργο σχετικά με την Κοινωνική Ασφάλιση για κάποιον Δημόσιο Φορέα. Θυμάμαι πόσο δύσκολο και επίπονο ήταν να καταφέρουμε να εντοπίσουμε και να καταγράψουμε τα εκατοντάδες διαφορετικά Ταμεία Ασφάλισης που υπήρχαν εκείνη την εποχή. Στα πλαίσια αυτού του έργου θυμάμαι επίσης τον εαυτό μου να συζητά με υψηλόβαθμο στέλεχος του αρμόδιου Υπουργείου και να ρωτώ αφελώς αν πιστεύει ότι τα άτομα της γενιάς μου θα καταφέρουν να πάρουν κάποτε μια καλή σύνταξη. Η απάντηση ήταν αφοπλιστική: «Ποια σύνταξη; Ένα επίδομα θα πάρετε και με επιφύλαξη κι αυτό».
Ανάμνηση 3η
Γνωστός μου, ανώτερο στέλεχος του ΟΤΕ, πριν την ιδιωτικοποίηση του. Παίρνει σύνταξη στα 49 μέσω της εθελούσιας εξόδου που προσφέρεται το 2005, με σύνταξη άνω των 3.000 ευρώ και εφάπαξ άνω των 80.000 ευρώ. Την ίδια στιγμή επαναπροσλαμβάνεται από τον ΟΤΕ ως σύμβουλος με «μπλοκάκι».
Ανάμνηση 4η
Κάπου στο 2007, βρίσκομαι στη Νορβηγία και συνομιλώ με φίλο μου Νορβηγό για οικονομικά θέματα. Κάποια στιγμή η κουβέντα πάει στις συντάξεις και του αναφέρω ότι στην Ελλάδα η σύνταξη είναι το 80% του καλύτερου μισθού της τελευταίας πενταετίας πριν την σύνταξη (χρόνια μετά έμαθα ότι σε κάποια ταμεία έφτανε και το 110%). Θυμάμαι να με κοιτάει όλο έκπληξη και να μου λέει θρασύτατα «Αποκλείεται!!». Ενοχλημένος εγώ τον ρωτώ«Εννοείς ότι λέω ψέματα;»
«Όχι, απλά μάλλον δεν είσαι αρκετά ενημερωμένος. Αποκλείεται να μπορεί η Ελλάδα να δίνει τέτοιες συντάξεις, όταν η Νορβηγία δεν μπορεί. Εδώ το ποσοστό αναπλήρωσης από το κράτος είναι 40% έως 50% του μέσου μισθού» μου απαντά.
Μερικά χρόνια μετά, το 2010, όταν υπογράφαμε το πρώτο μνημόνιο, μου τηλεφωνεί και μου λέει μόνο τρεις λέξεις «Τώρα σε πιστεύω».
Ανάμνηση 5η
Απρίλιος 2001. Ο Τάσος Γιαννίτσης προσπαθεί να κάνει μια μεγάλη αλλαγή στο ασφαλιστικό. Προωθεί σημαντικές αλλαγές όπως περικοπή υψηλών συντάξεων στα «ευγενή» Ταμεία, σύνταξη στα 65 για όλους, αναδόμηση των Βαρέων και Ανθυγιεινών, κατάργηση χαριστικών διατάξεων προνομιούχων επαγγελματικών ομάδων, περιορισμό συντάξεων για μητέρες ανηλίκων, συγχώνευση Ταμείων, κοινό ποσοστό αναπλήρωσης για όλες τις συντάξεις, κίνητρα για ιδιωτική και επαγγελματική ασφάλιση. Οι αλλαγές αυτές αντιμετώπισαν την λυσσαλέα αντίδραση των συνδικαλιστών αλλά και των κορυφαίων στελεχών του ΠΑΣΟΚ, των κομμάτων της Βουλής, της συντριπτικής πλειοψηφίας των δημοσιογράφων και καναλιών, των επιμελητηρίων, επαγγελματικών ενώσεων και συλλόγων, των αγροτών, κλπ. Το γεγονός αυτό ανάστησε τις «νεκρές»ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ οι οποίες διοργάνωσαν απανωτές διαδηλώσεις, ίσως τις μεγαλύτερες μεταπολιτευτικά, όπου συμμετείχαν οι πάντες σχεδόν. Έτσι το σχέδιο Γιαννίτση εγκαταλείφθηκε και ο ίδιος απεπέμφθη από το Υπουργείο Εργασίας, αναλαμβάνοντας άλλο πόστο.
Υπολογίζεται ότι αυτές οι αλλαγές θα έδιναν ανάσα στο Σύστημα τουλάχιστον για 20 χρόνια, ώστε να μπορέσουν να γίνουν οι όποιες μεταρρυθμίσεις πιο σταδιακά. Οι σχετικές αναλογιστικές μελέτες της εποχής υπολόγιζαν μεγάλη επιδείνωση του τρέχοντος συστήματος από το 2015 και κατάρρευση το 2020. Πολλοί υπουργοί του ΠΑΣΟΚ θεώρησαν ότι δεν έπρεπε η Κυβέρνηση να ασχοληθεί σοβαρά εκείνη τη στιγμή με ένα πρόβλημα της επόμενης δεκαετίας.
Ανάμνηση 6
Έτος 2003 και η Γερμανία αποφασίζει να λάβει δραστικά μέτρα για την ανόρθωση της οικονομίας της, διαβλέποντας τις απειλές που έρχονται απ' το μέλλον και τις οικονομικές κρίσεις που προσεγγίζουν. Ο Γκέρχαρντ Σρέντερ εξαγγέλλει την«Αντζέντα 2010» με στόχο τη μείωση των δημοσίων δαπανών, την μείωση της ανεργίας των νέων, την διασφάλιση των συντάξεων των μελλοντικών γενεών.
«Θα ήταν άδικο να ζήσουμε στις πλάτες των νέων γενεών. Αν δεν οργανώσουμε τη διαδικασία μεταρρύθμισης, θα μας υπερκεράσουν οι δραματικές αλλαγές στην οικονομία και την κοινωνία. Χωρίς αυτά τα μέτρα, η ραγδαίως γηράσκουσα χώρα μας δεν θα μπορεί για πολύ ακόμη να διαθέτει ένα γενναιόδωρο σύστημα πρόνοιας και κοινωνικής ασφάλισης, δίχως να βυθίζει στα χρέη τις μελλοντικές γενιές» λέει από το βήμα της Γερμανικής Βουλής.
Το πρόγραμμα εφαρμόστηκε και είχε εκπληκτικά αποτελέσματα καθιστώντας την Γερμανία ατμομηχανή της Ευρώπης και απρόσιτη από τις οικονομικές κρίσεις που ακολούθησαν. Φυσικά ο ίδιος έχασε τις επόμενες εκλογές και μάλλον το γνώριζε ήδη όταν εξήγγειλε τα μέτρα απ' τη Βουλή.
Σταματώ εδώ το ταξίδι στο παρελθόν και αφήνω σε εσάς τα όποια σχόλια. Είμαι σίγουρος ότι όλοι σας έχετε παρόμοια περιστατικά να αναφέρετε και καταλαβαίνετε τι έφταιξε που φτάσαμε εδώ. Το ζήτημα είναι τι πρέπει να γίνει σήμερα για να διασφαλιστεί ότι οι νεότερες γενιές θα λάβουν κάποια αξιοπρεπή σύνταξη όταν την χρειαστούν και δεν θα πληρώνουν εισφορές χωρίς αντίκρισμα για μια ζωή.
Ίσως η λύση να απαιτεί ένα γενικό "reset" του συστήματος και την εφαρμογή μιας άλλης προσέγγισης που να επιτρέπει στους νέους ασφαλισμένους να επιλέγουν οι ίδιοι που θα ασφαλιστούν. Να γνωρίζουν από μικρή ηλικία τις επιλογές που έχουν, ώστε να προλάβουν να εξασφαλίσουν στον εαυτό τους μια σύνταξη για τα χρόνια εκείνα. Διότι είναι ανέντιμο να πληρώνουν εισφορές για πολλά χρόνια και να ενημερωθούν σε μεγάλη ηλικία ότι δεν θα μπορέσει τελικά το κράτος να τους εξασφαλίσει την επιβίωση στα γεράματα.
Βέβαια όλα αυτά προϋποθέτουν πολιτική βούληση και αγνόηση του πολιτικού κόστους (όπως έκανε ο Σρέντερ στη Γερμανία).
Πιστεύετε ότι υπάρχουν στο ελληνικό πολιτικό σύστημα αυτές οι προϋποθέσεις; Είναι θλιβερό ότι όλοι μας σχεδόν σκεφτόμαστε αυτή τη στιγμή την ίδια αρνητική απάντηση.
Πιστεύετε ότι υπάρχουν στο ελληνικό πολιτικό σύστημα αυτές οι προϋποθέσεις; Είναι θλιβερό ότι όλοι μας σχεδόν σκεφτόμαστε αυτή τη στιγμή την ίδια αρνητική απάντηση.
Δυστυχώς... Πολύ αργά για δάκρυα πλέον...
huffingtonpost.gr
Κατηγορία
Εκπαιδευτικά Νέα
Ετικέτες
Δευτέρα, 26 Οκτωβρίου 2015 01:34
Εξουσία ιδεοληψίας και ανεπάρκειας
Ντροπή.
Είναι το πρώτο συναίσθημα που νιώθεις βλέποντας το γαλλικό ντοκιμαντέρ, στο οποίο οι κ. Γιούνκερ, Μοσκοβισί και Σόιμπλε σχολιάζουν την ελληνική συμπεριφορά κατά το οκτάμηνο των διαπραγματεύσεων.
Είναι το πρώτο συναίσθημα που νιώθεις βλέποντας το γαλλικό ντοκιμαντέρ, στο οποίο οι κ. Γιούνκερ, Μοσκοβισί και Σόιμπλε σχολιάζουν την ελληνική συμπεριφορά κατά το οκτάμηνο των διαπραγματεύσεων.
Αμέσως μετά σε κυριεύει η οργή.
Ντροπή για την ασχετοσύνη και τη βλακώδη έπαρση των Ελλήνων «διαπραγματευτών».
Και οργή για την παντελή έλλειψη οποιασδήποτε στρατηγικής, γεγονός που οδήγησε στο τρίτο και επαχθέστερο μνημόνιο, με επιγραφή το «πρώτη φορά Αριστερά».
Ας αφήσουμε τελευταίο τον κ. Σόιμπλε, ως «δεδηλωμένο εχθρό της Ελλάδος» και ας σταθούμε
στους κ. Γιούνκερ και Μοσκοβισί, ως αποδεδειγμένους φίλους της χώρας μας.
Ο πρόεδρος της Κομισιόν, λοιπόν, δηλώνει απερίφραστα ότι ο κ. Τσίπρας και οι συν αυτώ αποφάσιζαν τη στάση τους «μέρα με την ημέρα».
Και ο κ. Μοσκοβισί συμπληρώνει και ότι «διαπραγματεύονταν με τους Ευρωπαίους όπως διαπραγματεύονταν στο εσωτερικό του κόμματός τους, που δεν ήταν κόμμα». Ο ίδιος διαπιστώνει πως η ελληνική πλευρά ήταν «εκτός πραγματικότητας» και προσθέτει το εξής αποκαλυπτικό για την τελευταία (24ωρη) συνάντηση:
«Πιστεύω πως ο κ. Τσίπρας ήταν πρόθυμος να διαπραγματευθεί. Ομως κάθε τόσο ο κ. Ν. Παπάς τού έλεγε: “Οχι, κ. πρωθυπουργέ. Δεν μπορείτε να υποχωρήσετε εδώ”, και ο κ. Τσίπρας επανερχόταν στην αρχική του θέση».
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η έλλειψη κάθε στρατηγικής οφειλόταν στην εδραιωμένη αυταπάτη πως η απειλή του Grexit θα τρομοκρατούσε τους Ευρωπαίους, οι οποίοι θα υποχωρούσαν ατάκτως σε κάθε ελληνική αξίωση. Το λέει ευθέως ο κ. Μοσκοβισί. Το εξήγγειλε προεκλογικά και ο κ. Τσίπρας, με την περιβόητη δήλωση ότι «εμείς θα βαράμε τα νταούλια και οι αγορές (οι δανειστές μας) θα χορεύουν».
Συνέβη το αντίθετο.
Οι... «νταούληδες» σπρώχθηκαν στον χορό του Ζαλόγγου, σύροντας και όλους εμάς προς τον γκρεμό.
Το αποκαλύπτει ο κ. Σόιμπλε στο ίδιο ντοκιμαντέρ.
Δεκαπέντε από τους δεκαεννέα υπουργούς Οικονομικών της Ευρωζώνης είχαν ταχθεί, στο τέλος, με την άποψή του για time out, το οποίο είναι βέβαιον πως θα μετεξελισσόταν σε οριστικό Grexit.
Ας προσθέσουμε και το αυτονόητο.
Οι άνθρωποι αυτοί δεν διαπραγματεύονταν για δικές τους υποθέσεις. Ούτε διακύβευαν προσωπικά τους συμφέροντα.
Κρατούσαν στα χέρια τους το μέλλον της χώρας και τις τύχες όλων μας.
Να διερωτηθούμε, έστω, αν μετά το Βατερλό των «διαπραγματεύσεών» τους, οι κυβερνώντες πήραν ένα μάθημα, απέκτησαν κάποια εμπειρία, αν μετριάσθηκαν, κάπως, η ιδεοληψία και ο δογματισμός τους.
Κάθε άλλο, απ’ ό,τι δείχνουν δύο τελευταία περιστατικά.
Αναφέρομαι στην παχυδερμική δήλωση Φίλη για τις «πενταροδεκάρες» με τις οποίες επιβάρυνε τους γονείς μαθητών ιδιωτικών σχολείων, φροντιστηρίων, κ.λπ., καθώς και στην «επεξηγηματική διευκρίνιση» του βουλευτή Δ. Σεβαστάκη, πως ο ΦΠΑ στην εκπαίδευση δεν αφορά τους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ, άλλα τους «άλλους».
Δηλαδή, τους «αντίπαλους» και τους «εχθρούς».
Ενοχλημένος ο σημερινός πρωθυπουργός χαρακτήρισε τις δύο αυτές δηλώσεις ως «αυτογκόλ» του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν θα συμφωνήσουμε.
Στο ποδόσφαιρο τα αυτογκόλ σημειώνονται τυχαία και κατά λάθος.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση οι δύο «παίκτες» του ΣΥΡΙΖΑ «σούταραν» συνειδητά, με κομματικό πάθος και ευθύβολα, εναντίον «της ελληνικής εστίας». (Αν οι άνθρωποι του ΣΥΡΙΖΑ αντιλαμβάνονται την παραβολή.)
Σ.Ζούλας
Kathimerini
Ντροπή για την ασχετοσύνη και τη βλακώδη έπαρση των Ελλήνων «διαπραγματευτών».
Και οργή για την παντελή έλλειψη οποιασδήποτε στρατηγικής, γεγονός που οδήγησε στο τρίτο και επαχθέστερο μνημόνιο, με επιγραφή το «πρώτη φορά Αριστερά».
Ας αφήσουμε τελευταίο τον κ. Σόιμπλε, ως «δεδηλωμένο εχθρό της Ελλάδος» και ας σταθούμε
στους κ. Γιούνκερ και Μοσκοβισί, ως αποδεδειγμένους φίλους της χώρας μας.
Ο πρόεδρος της Κομισιόν, λοιπόν, δηλώνει απερίφραστα ότι ο κ. Τσίπρας και οι συν αυτώ αποφάσιζαν τη στάση τους «μέρα με την ημέρα».
Και ο κ. Μοσκοβισί συμπληρώνει και ότι «διαπραγματεύονταν με τους Ευρωπαίους όπως διαπραγματεύονταν στο εσωτερικό του κόμματός τους, που δεν ήταν κόμμα». Ο ίδιος διαπιστώνει πως η ελληνική πλευρά ήταν «εκτός πραγματικότητας» και προσθέτει το εξής αποκαλυπτικό για την τελευταία (24ωρη) συνάντηση:
«Πιστεύω πως ο κ. Τσίπρας ήταν πρόθυμος να διαπραγματευθεί. Ομως κάθε τόσο ο κ. Ν. Παπάς τού έλεγε: “Οχι, κ. πρωθυπουργέ. Δεν μπορείτε να υποχωρήσετε εδώ”, και ο κ. Τσίπρας επανερχόταν στην αρχική του θέση».
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η έλλειψη κάθε στρατηγικής οφειλόταν στην εδραιωμένη αυταπάτη πως η απειλή του Grexit θα τρομοκρατούσε τους Ευρωπαίους, οι οποίοι θα υποχωρούσαν ατάκτως σε κάθε ελληνική αξίωση. Το λέει ευθέως ο κ. Μοσκοβισί. Το εξήγγειλε προεκλογικά και ο κ. Τσίπρας, με την περιβόητη δήλωση ότι «εμείς θα βαράμε τα νταούλια και οι αγορές (οι δανειστές μας) θα χορεύουν».
Συνέβη το αντίθετο.
Οι... «νταούληδες» σπρώχθηκαν στον χορό του Ζαλόγγου, σύροντας και όλους εμάς προς τον γκρεμό.
Το αποκαλύπτει ο κ. Σόιμπλε στο ίδιο ντοκιμαντέρ.
Δεκαπέντε από τους δεκαεννέα υπουργούς Οικονομικών της Ευρωζώνης είχαν ταχθεί, στο τέλος, με την άποψή του για time out, το οποίο είναι βέβαιον πως θα μετεξελισσόταν σε οριστικό Grexit.
Ας προσθέσουμε και το αυτονόητο.
Οι άνθρωποι αυτοί δεν διαπραγματεύονταν για δικές τους υποθέσεις. Ούτε διακύβευαν προσωπικά τους συμφέροντα.
Κρατούσαν στα χέρια τους το μέλλον της χώρας και τις τύχες όλων μας.
Να διερωτηθούμε, έστω, αν μετά το Βατερλό των «διαπραγματεύσεών» τους, οι κυβερνώντες πήραν ένα μάθημα, απέκτησαν κάποια εμπειρία, αν μετριάσθηκαν, κάπως, η ιδεοληψία και ο δογματισμός τους.
Κάθε άλλο, απ’ ό,τι δείχνουν δύο τελευταία περιστατικά.
Αναφέρομαι στην παχυδερμική δήλωση Φίλη για τις «πενταροδεκάρες» με τις οποίες επιβάρυνε τους γονείς μαθητών ιδιωτικών σχολείων, φροντιστηρίων, κ.λπ., καθώς και στην «επεξηγηματική διευκρίνιση» του βουλευτή Δ. Σεβαστάκη, πως ο ΦΠΑ στην εκπαίδευση δεν αφορά τους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ, άλλα τους «άλλους».
Δηλαδή, τους «αντίπαλους» και τους «εχθρούς».
Ενοχλημένος ο σημερινός πρωθυπουργός χαρακτήρισε τις δύο αυτές δηλώσεις ως «αυτογκόλ» του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν θα συμφωνήσουμε.
Στο ποδόσφαιρο τα αυτογκόλ σημειώνονται τυχαία και κατά λάθος.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση οι δύο «παίκτες» του ΣΥΡΙΖΑ «σούταραν» συνειδητά, με κομματικό πάθος και ευθύβολα, εναντίον «της ελληνικής εστίας». (Αν οι άνθρωποι του ΣΥΡΙΖΑ αντιλαμβάνονται την παραβολή.)
Σ.Ζούλας
Kathimerini
Κατηγορία
Πολιτική
Ετικέτες
Δευτέρα, 26 Οκτωβρίου 2015 01:25
Η πλατεία είναι πια στην εξουσία
Οταν προ εβδομάδων μάς είχε απορροφήσει το φιάσκο της συζήτησης Τσίπρα και Κλίντον, γεννήθηκε μέσα μου ένα ερώτημα, που εκείνες τις ώρες φαινόταν πρόωρο, απεδείχθη όμως δικαιολογημένο.
Αναρωτήθηκα, συγκεκριμένα, αν θα μπορούσε να υπάρξει κάτι χειρότερο στον διεθνή εξευτελισμό της χώρας. Ε, λοιπόν, νομίζω ότι υπάρχει και μόλις το ζήσαμε με την επίσημη επίσκεψη του προέδρου της Γαλλικής Δημοκρατίας.
Μιλώ, βέβαια, για τη γενική εικόνα της επίσκεψης Ολάντ και τις επικοινωνιακές δυνατότητές της.
Ας τα πάρουμε ένα ένα και χρονολογικά.
Ξεκινώ με μια στεγνή περιγραφή του πρωθυπουργού Αλέξιου Τσίπρα την ώρα της ανάκρουσης της Μασσαλιώτιδας, στο Μνημείο του Αγνώστου:
πρώτα έβαλε τα χέρια στα πλευρά, όπως σε στάση προσοχής, αμέσως όμως τα σταύρωσε μπροστά, χαμηλά, σαν να ήταν σε εκκλησία·
άρχισε να κουνιέται και να χαζεύει εμφανώς, κοίταξε ψηλά τον ουρανό με ύφος εγκαρτέρησης, έπειτα ξαφνικά έριξε το βλέμμα κάτω, μετά το έστρεψε επάνω δεξιά·
τέλος, όταν ένας εικονολήπτης στάθηκε μπροστά του σε απόσταση ενάμισι μέτρου, θυμήθηκε πού βρισκόταν και στάθηκε, επιτέλους, προσοχή λίγο προτού τελειώσει ο γαλλικός εθνικός ύμνος.
Συγγνώμη, αλλά εγώ, που δεν χωνεύω τους Γάλλους (από την εποχή του Εκατονταετούς Πολέμου, μιλάμε – τώρα είναι πια αργά να αλλάξω) ντράπηκα ως Ελληνας πολίτης για λογαριασμό του πρωθυπουργού της χώρας μου. Υποθέτω, λοιπόν, ότι οι Γάλλοι τηλεθεατές δεν θα εξετίμησαν την, ας την πούμε, ανατρεπτική ανεμελιά του Αλέξη και να μην την εξέλαβαν ως ασέβεια.
Στον δικό μας εθνικό ύμνο, που ακολούθησε, αναγνώρισα αμέσως την τόσο χαρακτηριστική σφραγίδα της αισθητικής του Πάνου Καμμένου.
Το γεγονός ότι το τιμητικό άγημα των ευέλπιδων είχε την εντολή να συνοδεύει την μπάντα των πνευστών γκαρίζοντας όσο πιο βροντερά μπορούσε τους στίχους του Διονυσίου Σολωμού ήταν κωμικό και θλιβερό μαζί. Καλλιτεχνικά, όμως, ίσως μπορεί να θεωρείται δικαιωμένο· διότι, σκεφθείτε, τι είναι η Ελλάδα; Ενα χάος όπου επικρατούν οι αγριοφωνάρες. Ηταν, όμως, και μεγάλης συμβολικής αξίας γεγονός, κατά τη γνώμη μου. Βλέπω σε αυτό τη συμφιλίωση της κυβερνητικής εξουσίας και των «αγανακτισμένων» της πλατείας του 2011.
Το επίσημο δείπνο. Ακουσα και το λέω με επιφύλαξη, γιατί δεν το διασταύρωσα, ότι η πρόσκληση έγραφε «ένδυμα σκουρόχρωμο». Ισως γι’ αυτό μπερδεύτηκε ο πρόεδρος Πόρκυ της Βουλής, Νικόλαος Βούτσης, και εμφανίστηκε με σκούρο καφέ πουκάμισο.
Γραβάτα, πλην του Κοτζιά, δεν υπήρχε. Ομως, δεν υπήρχε ούτε πολλή επισημότητα.
Η περίπτωση του Νικολάου Φίλη της Παιδείας (το πουκάμισο πάντα να βγαίνει έξω από το παντελόνι) είναι η χαρακτηριστικότερη: μόλις έφαγε, σηκώθηκε από το τραπέζι και έφυγε! Λες και είχε πάει στα γενέθλια του θείου του και όχι στο επίσημο δείπνο προς τιμήν του προέδρου της Γαλλικής Δημοκρατίας.
Ομοίως και ο Ν. Παππάς: σηκώθηκε για να φύγει, άλλαξε γνώμη όμως και επέστρεψε.
Υπήρχε, γενικώς, μια χαλαρότητα ασύμβατη με επίσημο δείπνο προς τιμήν αρχηγού κράτους, η οποία ελπίζω να εκτιμήθηκε ως φολκλορική, τρόπον τινά, αυθεντικότητα. Ισως η ανάδειξη της «αυθεντικότητας» να ήταν αυτό που έκανε τους οργανωτές να προσκαλέσουν στο δείπνο και τον αντισυστημικό τηλεευαγγελιστή Λαζόπουλο.
Ημέρα δεύτερη, η κοινή συνέντευξη Τύπου. Εκεί, μου έκαναν εντύπωση οι επανειλημμένες αναφορές του πρωθυπουργού στον επίσημο προσκεκλημένο με το μικρό του όνομα.
Να το έκανε μία φορά, σε ένα συναισθηματικά κατάλληλο σημείο της ομιλίας, θα το καταλάβαινα. Αλλά δύο, τρεις ή περισσότερες ήταν κάτι που μείωνε το κύρος της περίστασης, όχι μόνο των προσώπων. Αυτό μπορεί να άρεσε στον Φρανσουά (θα ήθελα να πιστεύω ότι κοκκίνισε και λίγο από χαρά...), είμαι βέβαιος όμως ότι δεν θα άρεσε πολύ στους Γάλλους. Διότι μπορεί να περηφανεύονται για το 1789, αλλά δεν ξεχνούν και την gloire της Αυτοκρατορίας.
Στη Βουλή ήταν το αποκορύφωμα της «εμπειρίας», για τον ατυχή Φρανσουά Ολάντ. Ο πρόεδρος Πόρκυ ήταν ένας γλύκας! Λευκό πουκάμισο αυτή τη φορά, ξεκούμπωτο σακάκι, τα χέρια να πέφτουν άτσαλα στο πλάι και να βαδίζει μπατάροντας πότε εδώ και πότε εκεί σαν βαρκούλα στο κύμα. Ευτυχώς που ανέβηκε στη θέση του προέδρου, γιατί οι ξένοι θα νόμιζαν ότι ήταν ένας παρατυχών καλοσυνάτος ταβερνιάρης.
Το σοκ για τον Ολάντ ήταν ο Τάσος Κουράκης. Ο Γάλλος πρόεδρος γούρλωσε τα μάτια στη θέα του ανδρός. (Πού να είχε διαβάσει και τα ποιήματα…)
Στα κυβερνητικά έδρανα ο υφυπουργός Σγουρίδης ήταν με μπλουτζίν, η δε Σία Αναγνωστοπούλου (και το οικοσύστημα των βοστρύχων της, υποθέτω) μασούσε τσίχλα.
Η πιο «σουίτ» (απαραίτητη εδώ η ορολογία του μεσημεριανάδικου) στιγμή, όταν ο πρόεδρος Νίκος, προσφέροντας το αναμνηστικό δώρο της Βουλής των Ελλήνων στον πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας, είπε από καρδιάς, με φωνή λιγωμένη από περηφάνια:
«Δίνουμε το δώρο μας με τον Περικλή…».
Ως προς την ουσία, περισσότερα θα πούμε τις επόμενες ημέρες.
Προς το παρόν, αρκούμαι στην παρατήρηση ότι, αν ο Φρανσουά Ολάντ μπήκε σε όλο αυτό τον κόπο μόνο και μόνο για να στηρίξει την κυβέρνηση στη διαπραγμάτευσή της με την τρόικα, το βρίσκω λίγο δυσανάλογο.
Πάντως, ήταν γι’ αυτόν μια «εμπειρία». Ελπίζω να του άρεσε…
Η πίστη σώζει
Και όχι μόνο σώζει, σας βεβαιώ. Η πίστη σε προάγει με κάθε έννοια. Αν μάλιστα έχεις και τον κατάλληλο άνθρωπο να πει για σένα την καλή κουβέντα, ακόμη καλύτερα.
Το σημειώνω αυτό, με αφορμή την κατάπληξη που διαπιστώνω ότι προκάλεσε σε νομικούς κύκλους το πρόσωπο το οποίο επέλεξε η κυβέρνηση για τη θέση του προέδρου του Συμβουλίου της Επικρατείας.
Πληροφορώ τους κατάπληκτους ότι ο πρωθυπουργός άκουσε τη «φωνή του Θεού», ας το πούμε έτσι. Δεν σας έκανε εντύπωση η απρόσμενη δήλωση του Αρχιεπισκόπου υπέρ της κυβέρνησης την περασμένη εβδομάδα;
Σ.Κασιμάτης
kathimerini
Αναρωτήθηκα, συγκεκριμένα, αν θα μπορούσε να υπάρξει κάτι χειρότερο στον διεθνή εξευτελισμό της χώρας. Ε, λοιπόν, νομίζω ότι υπάρχει και μόλις το ζήσαμε με την επίσημη επίσκεψη του προέδρου της Γαλλικής Δημοκρατίας.
Μιλώ, βέβαια, για τη γενική εικόνα της επίσκεψης Ολάντ και τις επικοινωνιακές δυνατότητές της.
Ας τα πάρουμε ένα ένα και χρονολογικά.
Ξεκινώ με μια στεγνή περιγραφή του πρωθυπουργού Αλέξιου Τσίπρα την ώρα της ανάκρουσης της Μασσαλιώτιδας, στο Μνημείο του Αγνώστου:
πρώτα έβαλε τα χέρια στα πλευρά, όπως σε στάση προσοχής, αμέσως όμως τα σταύρωσε μπροστά, χαμηλά, σαν να ήταν σε εκκλησία·
άρχισε να κουνιέται και να χαζεύει εμφανώς, κοίταξε ψηλά τον ουρανό με ύφος εγκαρτέρησης, έπειτα ξαφνικά έριξε το βλέμμα κάτω, μετά το έστρεψε επάνω δεξιά·
τέλος, όταν ένας εικονολήπτης στάθηκε μπροστά του σε απόσταση ενάμισι μέτρου, θυμήθηκε πού βρισκόταν και στάθηκε, επιτέλους, προσοχή λίγο προτού τελειώσει ο γαλλικός εθνικός ύμνος.
Συγγνώμη, αλλά εγώ, που δεν χωνεύω τους Γάλλους (από την εποχή του Εκατονταετούς Πολέμου, μιλάμε – τώρα είναι πια αργά να αλλάξω) ντράπηκα ως Ελληνας πολίτης για λογαριασμό του πρωθυπουργού της χώρας μου. Υποθέτω, λοιπόν, ότι οι Γάλλοι τηλεθεατές δεν θα εξετίμησαν την, ας την πούμε, ανατρεπτική ανεμελιά του Αλέξη και να μην την εξέλαβαν ως ασέβεια.
Στον δικό μας εθνικό ύμνο, που ακολούθησε, αναγνώρισα αμέσως την τόσο χαρακτηριστική σφραγίδα της αισθητικής του Πάνου Καμμένου.
Το γεγονός ότι το τιμητικό άγημα των ευέλπιδων είχε την εντολή να συνοδεύει την μπάντα των πνευστών γκαρίζοντας όσο πιο βροντερά μπορούσε τους στίχους του Διονυσίου Σολωμού ήταν κωμικό και θλιβερό μαζί. Καλλιτεχνικά, όμως, ίσως μπορεί να θεωρείται δικαιωμένο· διότι, σκεφθείτε, τι είναι η Ελλάδα; Ενα χάος όπου επικρατούν οι αγριοφωνάρες. Ηταν, όμως, και μεγάλης συμβολικής αξίας γεγονός, κατά τη γνώμη μου. Βλέπω σε αυτό τη συμφιλίωση της κυβερνητικής εξουσίας και των «αγανακτισμένων» της πλατείας του 2011.
Το επίσημο δείπνο. Ακουσα και το λέω με επιφύλαξη, γιατί δεν το διασταύρωσα, ότι η πρόσκληση έγραφε «ένδυμα σκουρόχρωμο». Ισως γι’ αυτό μπερδεύτηκε ο πρόεδρος Πόρκυ της Βουλής, Νικόλαος Βούτσης, και εμφανίστηκε με σκούρο καφέ πουκάμισο.
Γραβάτα, πλην του Κοτζιά, δεν υπήρχε. Ομως, δεν υπήρχε ούτε πολλή επισημότητα.
Η περίπτωση του Νικολάου Φίλη της Παιδείας (το πουκάμισο πάντα να βγαίνει έξω από το παντελόνι) είναι η χαρακτηριστικότερη: μόλις έφαγε, σηκώθηκε από το τραπέζι και έφυγε! Λες και είχε πάει στα γενέθλια του θείου του και όχι στο επίσημο δείπνο προς τιμήν του προέδρου της Γαλλικής Δημοκρατίας.
Ομοίως και ο Ν. Παππάς: σηκώθηκε για να φύγει, άλλαξε γνώμη όμως και επέστρεψε.
Υπήρχε, γενικώς, μια χαλαρότητα ασύμβατη με επίσημο δείπνο προς τιμήν αρχηγού κράτους, η οποία ελπίζω να εκτιμήθηκε ως φολκλορική, τρόπον τινά, αυθεντικότητα. Ισως η ανάδειξη της «αυθεντικότητας» να ήταν αυτό που έκανε τους οργανωτές να προσκαλέσουν στο δείπνο και τον αντισυστημικό τηλεευαγγελιστή Λαζόπουλο.
Ημέρα δεύτερη, η κοινή συνέντευξη Τύπου. Εκεί, μου έκαναν εντύπωση οι επανειλημμένες αναφορές του πρωθυπουργού στον επίσημο προσκεκλημένο με το μικρό του όνομα.
Να το έκανε μία φορά, σε ένα συναισθηματικά κατάλληλο σημείο της ομιλίας, θα το καταλάβαινα. Αλλά δύο, τρεις ή περισσότερες ήταν κάτι που μείωνε το κύρος της περίστασης, όχι μόνο των προσώπων. Αυτό μπορεί να άρεσε στον Φρανσουά (θα ήθελα να πιστεύω ότι κοκκίνισε και λίγο από χαρά...), είμαι βέβαιος όμως ότι δεν θα άρεσε πολύ στους Γάλλους. Διότι μπορεί να περηφανεύονται για το 1789, αλλά δεν ξεχνούν και την gloire της Αυτοκρατορίας.
Στη Βουλή ήταν το αποκορύφωμα της «εμπειρίας», για τον ατυχή Φρανσουά Ολάντ. Ο πρόεδρος Πόρκυ ήταν ένας γλύκας! Λευκό πουκάμισο αυτή τη φορά, ξεκούμπωτο σακάκι, τα χέρια να πέφτουν άτσαλα στο πλάι και να βαδίζει μπατάροντας πότε εδώ και πότε εκεί σαν βαρκούλα στο κύμα. Ευτυχώς που ανέβηκε στη θέση του προέδρου, γιατί οι ξένοι θα νόμιζαν ότι ήταν ένας παρατυχών καλοσυνάτος ταβερνιάρης.
Το σοκ για τον Ολάντ ήταν ο Τάσος Κουράκης. Ο Γάλλος πρόεδρος γούρλωσε τα μάτια στη θέα του ανδρός. (Πού να είχε διαβάσει και τα ποιήματα…)
Στα κυβερνητικά έδρανα ο υφυπουργός Σγουρίδης ήταν με μπλουτζίν, η δε Σία Αναγνωστοπούλου (και το οικοσύστημα των βοστρύχων της, υποθέτω) μασούσε τσίχλα.
Η πιο «σουίτ» (απαραίτητη εδώ η ορολογία του μεσημεριανάδικου) στιγμή, όταν ο πρόεδρος Νίκος, προσφέροντας το αναμνηστικό δώρο της Βουλής των Ελλήνων στον πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας, είπε από καρδιάς, με φωνή λιγωμένη από περηφάνια:
«Δίνουμε το δώρο μας με τον Περικλή…».
Ως προς την ουσία, περισσότερα θα πούμε τις επόμενες ημέρες.
Προς το παρόν, αρκούμαι στην παρατήρηση ότι, αν ο Φρανσουά Ολάντ μπήκε σε όλο αυτό τον κόπο μόνο και μόνο για να στηρίξει την κυβέρνηση στη διαπραγμάτευσή της με την τρόικα, το βρίσκω λίγο δυσανάλογο.
Πάντως, ήταν γι’ αυτόν μια «εμπειρία». Ελπίζω να του άρεσε…
Η πίστη σώζει
Και όχι μόνο σώζει, σας βεβαιώ. Η πίστη σε προάγει με κάθε έννοια. Αν μάλιστα έχεις και τον κατάλληλο άνθρωπο να πει για σένα την καλή κουβέντα, ακόμη καλύτερα.
Το σημειώνω αυτό, με αφορμή την κατάπληξη που διαπιστώνω ότι προκάλεσε σε νομικούς κύκλους το πρόσωπο το οποίο επέλεξε η κυβέρνηση για τη θέση του προέδρου του Συμβουλίου της Επικρατείας.
Πληροφορώ τους κατάπληκτους ότι ο πρωθυπουργός άκουσε τη «φωνή του Θεού», ας το πούμε έτσι. Δεν σας έκανε εντύπωση η απρόσμενη δήλωση του Αρχιεπισκόπου υπέρ της κυβέρνησης την περασμένη εβδομάδα;
Σ.Κασιμάτης
kathimerini
Κατηγορία
Πολιτική
Ετικέτες
Δευτέρα, 26 Οκτωβρίου 2015 00:40
Μιλάμε λοιπόν για επιβολή καθεστώτος…
Παρακολουθώ όχι χωρίς κάποια ανησυχία όπως όλοι εκείνοι που δε χορεύαμε Ικαριώτικα ή καραγκούνες αναμεμειγμένες με εμβατήρια στο Σύνταγμα ανάλογα με την περίσταση, το τι συμβαίνει στην Ελληνική πολιτική σκηνή όπως μας μεταδίδονται τα τελευταία γεγονότα.Πλέον είναι εμφανές ότι έχουμε πρόβλημα.
Δε θα μιλήσω ούτε για το διωγμό της Ιδιωτικής εκπαίδευσης ή το κλείσιμο των τραπεζών όπου σε διαφορετικές συγκυρίες από το «είμαστε κάθε λέξη του Συντάγματος (όταν μας συμφέρει), περάσαμε ανερυθρίαστα αλλά και με συνθηματολογία δεκαπεντάχρονου στο «οι ψηφοφόροι μας δεν έχουν καταθέσεις στις τράπεζες (σωστό: Οι περισσότεροι Συριζαίοι καταθέτες τις είχαν ήδη μεταφέρει στο εξωτερικό) ή «οι ψηφοφόροι μας δεν έχουν παιδιά στα ιδιωτικά σχολεία» (για αρχή εγώ ξέρω έναν μεγαλόσχημο τουλάχιστον, εκτός αν δεν είναι ο ίδιος ψηφοφόρος του κόμματος το οποίο φέρεται ότι ηγείται).
Δε θα μιλήσω για το διωγμό της Κατερίνας Σαββαΐδου από τη θέση της ΓΓ Εσόδων αν και μιλάμε για ανεξάρτητη αρχή όπως και με την σχετική απαράδεκτη δήλωση της κυβερνητικής εκπροσώπου κας Γεροβασίλη περί «αισθήματος δικαίου» όταν αυτό εξυπηρετεί τις κομματικές ή προεκλογικές σκοπιμότητες. Όποιος ξέρει ποιοι ήταν οι Κλαζομένιοι και για τι φημίζονται, δεν εκπλήσσεται.
Η ιστορία επαναλαμβάνεται, στη βάση όχι της γεωγραφικής αλλά της κομματικής εντοπιότητας.
Ούτε θα αναφερθώ σε παλαιότερες δημοσιεύσεις μου αλλαχού περί της ενδεχόμενης έξωθεν υποστήριξης του συγκεκριμένου κόμματος εδώ και από δεκαετία, από τότε που στέναζε ο «Μπαϊρακτάρης» από τις γαστριμαργικές επιδόσεις του τότε πρωθυπουργού επιδόσεις ενώ με αγνώστου προέλευσης υποστήριξη σε πόρους και επιμελητεία 10.000 μείρακες έβγαιναν κάθε Πέμπτη στους δρόμους το 2006, κάθε Πέμπτη μα κάθε Πέμπτη επί βδομάδες και κανείς δεν έδινε σημασία μέχρις ότου εκείνο τον αλησμόνητο «Δεκέμβρη» του της καρδιάς μας είδαμε μπροστά μας το Τέρας, όπως και το ξαναείδαμε στις «πλατείες» και τις διαδηλώσεις για το πρώτο και το δεύτερο μνημόνιο όπου σκοτώθηκαν άνθρωποι και καιγόταν η πόλη.
Αντίθετα, στην υπογραφή του Τρίτου μνημονίου τα πάντα ήταν τόσο ειρηνικά, αντί για κουκουλοφόρους και εκτός εαυτού άπλυτες μαινάδες, ζευγαράκια φιλιόντουσαν, νέοι με βαλίτσες έχοντας μόλις βγει από το μετρό διέσχιζαν την πλατεία (η απευθείας σιδηροδρομική σύνδεση της πόλης με το αεροδρόμιο, άλλο ένα δώρο – κληρονομιά των επάρατων Ολυμπιακών που κανείς δε μνημονεύει ούτε εκμεταλλεύτηκε σωστά, λες και έγιναν σε άλλη χώρα), «στελέχη» (όσα υπάρχουν ακόμα – αργείς, Αλέξη) να τρώνε μπαγκέτες-σάντουιτς από τα φαγάδικα της πλατείας, Κινέζοι τουρίστες να κοιτάνε χάρτες και το μόνο που έλειπε ήταν το τελευταίο μέρος της «ποιμενικής» συμφωνίας του Μπετόβεν με εικόνες από τη «Φαντασία» του Ντίσνευ από γιγαντοοθόνες και αόρατα ηχεία. Μια αφύσικα ωραία ατμόσφαιρα.
Όχι δε θα σταθώ σε αυτά τα παραπάνω.
Ούτε στις προκλητικές κατά καιρούς δηλώσεις διαφόρων στελεχών της κυβέρνησης.
Θα αναφερθώ σε δυο λεπτομέρειες οι οποίες ενδεχομένως έχουν διαλάθει της προσοχής των περισσοτέρων φίλων τακτικών και εκτάκτων επισκεπτών.
Το πρώτο είναι η αβυσσαλέα απόσταση μεταξύ των πολιτικών δεξιοτήτων που επεδείχθησαν από τον κακή τη μοίρα πρωθυπουργό μας και την κυβέρνησή του στο εσωτερικό όπου σε μια άνευ προηγουμένου επικοινωνιακή καταιγίδα πραγματικού «Σοκ και Δέους» ενορχηστρωμένη (δε μου το βγάζετε από το μυαλό) από κύριος οίδε τι σπεσιαλίστες από εξωχώρια κέντρα), πήρε τις εκλογές, έπαιξε τη χώρα στα ζάρια, υποστήριξε το «όχι» στο δημοψήφισμα αλλά εφάρμοσε το «ναι», αποδέχτηκε το χειρότερο δυνατό μνημόνιο αλλά και με χειρουργικό τρόπο ρίσκαρε «εκλογές» δικιμάζοντας την υπομονή των εταίρων και απομάκρυνε χειρουργικά τους εξ αριστερών αντιφρονούντες οι οποίοι όχι μόνο δεν τον έφθειραν εκλογικά αλλά και βρέθηκαν εκτός βουλής!
Ταυτόχρονα, ενώ η χώρα βρίσκεται υπό καθεστώς μνημονίου, με καταγεγραμμένη υστέρηση δημοσίων εσόδων, αλλά και και εμφανέστατα σημάδια αποσύνθεσης της κρατικής λειτουργίας, ουδείς φαίνεται να θορυβείται.
Τουναντίον, υπάρχουν καταγγελίες για ευάριθμες προσλήψεις ημετέρων (που όταν τους το λες σου μιλάνε για τον… Καραμανλή 10 χρονια πριν…).
Το ανησυχητικό δεν είναι όμως μόνο αυτά που προαναφέραμε.
Είναι το ότι σε αντίθεση με τα παραπάνω, ενώ το πολιτικό γενόσημο του Ανδρέα Παπανδρέου με μια αξιοθαύμαστου πολιτικού κυνισμού performance στο εσωτερικό κατανίκησε την εντός και εκτός κόμματος αντιπολίτευση και τους πήρε τα σώβρακα, στο εξωτερικό έδειξε μια άλλη εικόνα, εκείνη του άβγαλτου φοβισμένου παιδιού που έκανε λάθη επικοινωνιακής τακτικής (δεν πήρε διερμηνέα) και δεν μπόρεσε να απαντήσει τις βασικές ερωτήσεις που δυνητικά θα έφερναν επενδύσεις στη χειμαζόμενη χώρα του. Αητός στο εσωτερικό, φοβισμένο και άβγαλτο παιδάριο στο εξωτερικό. Η απόσταση είναι μεγάλη για να περάσει απαρατήρητη.
Λες και άλλος άνθρωπος κέρδισε τις εκλογές στην Ελλάδα και άλλος διαπραγματεύεται στο εξωτερικό!
Το δεύτερο συνοψίζεται στο εξής ερώτημα: Γιατί από τη μια η χώρα έχει ανάγκη εσόδων για τη λειτουργία της παραπαίουσας κρατικής μηχανής, εφόσον θέλει να βολέψει και δικούς του ενώ εμφανίστηκε και «large»με συγκεκριμένες κατηγορίες πελατών όπως είναι οι ΕΡΤατζήδες και οι ΔΕΚΟΤζήδες, από την άλλη επιτίθεται με τόση σκιαιότητα στον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας;
Γιατί επιβαρύνει τόσο πολύ την αυτάπασχόληση που είναι ίσως η μόνη εν δυνάμει επί του παρόντος δυνατότητα για μείωση της ανεργίας εφόσον οι μεγάλες επενδύσεις αργούν να αποδώσουν;
Γιατί, μια και μιλάμε ΚΑΙ για μεγάλες επενδύσεις, υπονομεύει την ανάπτυξή τους (βλέπε Σκουριές) ή τις διώχνει (η τελευταία ταινία της σειράς Jason Born με τον Matt Damon με θέμα την Ελληνική κρίση, γυρίστηκε, λόγω ανυπέρβλητων γραφειοκρατικών προβλημάτων και προφανούς δυσανεξίες των κρατούντων στην… Τενερίφη), ενώ δεν καλοβλέπει τις ήδη συμφωνηθείσες (Ελληνικό, κλπ).
Και εδώ είναι ακριβώς το γενικότερο ερώτημα:
Γιατί η κυβέρνηση προτάσσει την ιδεολογική της καθαρότητα αντί για το προφανές όφελος των κρατικών εσόδων από τις επενδύσεις; τώρα τη θυμήθηκε; όταν έφερε τη χώρα στη θέση που την έφερε ώστε να υπογράψει το χειρότερο μνημόνιο δεν την ένοιαζε;
Γιατί επιβαρύνει με τρελούς φόρους την αυταπασχόληση; Δεν γνωρίζουν οι λαμπροί οικονομολόγοι της την συμπεριφορά των οριακών μεγεθών; Και πέρα από όλα αυτά, δεν αντιλαμβάνεται ότι διαμορφώνεται ένα άκρως αρνητικό κλίμα με τις μέχρι τούδε επιλογές της;
Η απάντηση -και εδώ πλέον χτυπάνε καμπανάκια συναγερμού- είναι πως ΟΧΙ! Δεν τη νοιάζει.
Δεν τη νοιάζει. Και ας έλεγε τα μύρια όσα στις προεκλογικές της εκστρατείες (σε λίγο θα έχουμε μπει τόσο βαθειά στον κουβά που δε θα τα θυμόσαστε εξάλλου.
Και ο λόγος που δεν τη νοιάζει είναι διότι σκοπός της δεν είναι η (πλήρης) ανάκαμψη της οικονομίας αλλά η δική της μακροημέρευση έστω σε μια οριακά φυτοζωούσα οικονομική κατάσταση. Όπως στα Λατινοαμερικανικά καθεστώτα.
Η κυβέρνηση δεν θέλει επενδύσεις, αυταπασχολούμενους και καινοτομίες διότι κάθε ένας που καταφέρνει να αυταπασχοληθεί επιτυχώς, να αναπτυχθεί, και να προοδεύσει και το ζητούμενο για όλο τον πολιτισμένο κόσμο, να ανοίξει και άλλες εργασίας, είναι ένας χαμένος πελάτης-ψηφοφόρος που δε θα έχει ανάγκη το «διορισμό» για να επιβιώσει.
Κάθε ένας που θα βρίσκει δουλειά στις νέες επενδύσεις στα Ελληνικά και αλλού, είναι ένας επίσης χαμένος πελάτης που δε θα έχει ανάγκη το κράτος-κόμμα. Και ναι,
Αντίθετα, εκείνο που φαίνεται να είναι ο αντικειμενικός σκοπός της κυβέρνησης και όσων ενδοχώριων και εξωχώριων παραγόντων που τη στηρίζουν, είναι να υπάρχει μεν ιδιωτικός τομέας ο οποίος να φυτοζωεί όμως τόσο ώστε να μην παίρνει τα πάνω του μεν, αλλά να μπορεί να στηρίζει έστω και εξαθλιωμένος, τις ανάγκες μισθοδοσίας των πελατών-ψηφοφόρων.
Και τούτο διότι προφανώς η κυβέρνηση θέλει να είναι ο απόλυτος gatekeeper του ποιος θα ανεβαίνει και ποιος θα κατεβαίνει, βγάζει χρήματα και ποιος δε βγάζει, ποιος θα μπορεί να δουλεύει και ποιος όχι, του ποιος στην τελική θα ζει και ποιος δε θα ζει. Και όποιον δε μας αρέσει θα τον εξοντώνουμε. Πρώτα οικονομικά και προφανώς επιθυμητό μάλλον στο μέλλον θα τους ήταν να μπορεί να έπεται και συνέχεια ατιμωρητί.
Και τούτο διότι αν η κυβέρνηση μπορεί να βρει (που οι προστάτες-σύμβουλοι μπορεί να έχουν βρει) μια οικονομική φόρμουλα στην οποίο απλά ο πήχης της ευημερίας του πληθυσμού μπορεί να πέσει πιο κάτω σε ένα νέο σημείο εξαθλιωμένης ισορροπίας αλλά η κυβέρνηση θα μπορεί μέσω κι’ εγώ δεν ξέρω τι συμφωνιών πάνω κάτω και πλαγίως αππο το τραπέζι, να τα βρει με τους δανειστές οι οποίοι βέβαια αν κρίνουν ότι ικανοποιούνται, δε θα τους νοιάζει αν μείνουμε οι μισοί, αρκεί σου λέει να πληρωνόμαστε.
Στο κάτω-κάτω ΚΑΙ ο Σόϊμπλε, αλλά και πολλοί άλλοι μας θεωρούν χαμένη περίπτωση, μια κοινωνία κουτοπόνηρων εκβιαστών -βασιβουζούκων χωρίς σωτηρία.
Αν δουν ότι η εξίσωση με κάποιο τρόπο λύνεται, γιατί να μη δεχτούν; Τα λεφτά τους θέλουν, θα μας λυπηθούν;
Βέβαια, για όσους δεν το έχουν αντιληφθεί, αυτός δεν είναι ο ορισμός του κράτους όπως το ξέρουμε στο δυτικό κόσμο. Είναι ο ορισμός του καθεστώτος.
Δε θα συνεχίσω σχετικά με το «που είναι η αντιπολίτευση» (σφάζονται οι «βαρόνοι», αυτό γίνεται, και φοβούνται μη βγει κανένας outsider και κατά λάθος πετύχει και χάσουν την όποια εναπομείνασα δύναμή τους στο popolo, αυτό γίνεται) και άλλα τετριμμένα.
Δυστυχώς αν δεν το έχετε καταλάβει είμαστε μόνοι μας. Όσοι δεν προστατευόμαστε από κόμματα είμαστε μόνοι μας. Και ξέρετε τι σημαίνει αυτό. Αν όχι, σας αφήνω να τα σκεφτείτε μόνοι σας.
Καλό Σαββατοκύριακο. Α ναι, και καλό Χειμώνα
ΚΚ2
toparatiritirio2012
Κατηγορία
Πολιτική
Ετικέτες
Δευτέρα, 26 Οκτωβρίου 2015 00:25
Η στιγμή που οι ειδικές δυνάμεις των ΗΠΑ εισβάλουν σε οχυρό του ISIS video
Ενα νέο βίντεο έδωσε στη δημοσιότητα η περιφερειακή κυβέρνηση του Κουρδιστάν, στο Ιράκ.
Σε αυτό, καταγράφεται σύμφωνα με τα διεθνή ΜΜΕ μία κοινή επιχείρηση των ειδικών δυνάμεων των ΗΠΑ και των μαχητών Πεσμεργκά, σε ένα οχυρό του Ισλαμικού Κράτους.
Κατά την επιχείρηση έχασε τη ζωή του ένας Αμερικανός, ο πρώτος που σκοτώνεται στις επίγειες μάχες με τους τζιχαντιστές και ο πρώτος ένστολος των ΗΠΑ που χάνει τη ζωή του στο Ιράκ, από το 2011.
Σε αυτό, καταγράφεται σύμφωνα με τα διεθνή ΜΜΕ μία κοινή επιχείρηση των ειδικών δυνάμεων των ΗΠΑ και των μαχητών Πεσμεργκά, σε ένα οχυρό του Ισλαμικού Κράτους.
Κατά την επιχείρηση έχασε τη ζωή του ένας Αμερικανός, ο πρώτος που σκοτώνεται στις επίγειες μάχες με τους τζιχαντιστές και ο πρώτος ένστολος των ΗΠΑ που χάνει τη ζωή του στο Ιράκ, από το 2011.
Κατηγορία
Πολιτική
Ετικέτες
Δευτέρα, 26 Οκτωβρίου 2015 00:22
Ο Σόιμπλε μιλάει για τις… ανοησίες του Αλέξη Τσίπρα
Τι λέει ο Γερμανός υπουργός για τους Έλληνες, την Ελλάδα και τον πρωθυπουργό…
Για όλους και για όλα και κυρίως την Ελλάδα, το Grexit και τον Αλέξη Τσίπρα μίλησε, ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε σε συνέντευξη που έδωσε στον ανταποκριτή της εφημερίδας Liberation στις Βρυξέλλες.
H συνέντευξη έγινε στο πλαίσιο ενός ντοκιμαντέρ για την Ελλάδα, για τη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και τους έξι μήνες διαπραγματεύσεων και θα προβληθεί σήμερα το βράδυ στο ARTE.
Ο κ. Σόιμπλε υπερασπίζεται την πολιτική που εφαρμόζεται στην Ελλάδα, καθώς σύμφωνα με τον
ίδιο, οι μεταρρυθμίσεις σε μια οικονομία πηγαίνουν μαζί με οδυνηρούς περιορισμούς, ενώ λέει ότι ο Αντώνης Σαμαράς ήταν διστακτικός.
ίδιο, οι μεταρρυθμίσεις σε μια οικονομία πηγαίνουν μαζί με οδυνηρούς περιορισμούς, ενώ λέει ότι ο Αντώνης Σαμαράς ήταν διστακτικός.
Τονίζει πως η Γερμανία δεν επέβαλε απολύτως τίποτε στην Ελλάδα, καθώς η συμφωνία της 13ης Ιουλίου ανάμεσα στη χώρα μας και την Ευρωζώνη υπήρξε αντικείμενο διαπραγμάτευσης ανάμεσα στους 19 υπουργούς Οικονομικών.
Μάλιστα σημειώνει ότι: «Oι 15 από τους 19 υπουργούς ήταν υπέρ του timeout της Ελλάδας από το ευρώ. Αυτή είναι η αλήθεια για να μπουν τα πράγματα στη θέση τους»…
Σε ό,τι αφορά την απόφαση για το δημοψήφισμα, ο Σόιμπλε απάντησε πως όταν το άκουσαν στο Βερολίνο έμειναν εμβρόντητοι. «Ο Τσίπρας το ανακοίνωσε ακριβώς μετά τη Σύνοδο και δεν είχε προειδοποιήσει κανέναν. Έκανε το αντίθετο από αυτό που τους είχε πει. Κανείς δεν κατάλαβε ποια ήταν η στρατηγική του ή αν είχε πραγματικά προγραμματιστεί αυτό το δημοψήφισμα. Αφού οι Έλληνες ακολούθησαν τις οδηγίες του και καταψήφισαν το πακέτο βοήθειας με 60%, στη συνέχεια αποφάσισε να το εφαρμόσει ούτως ή άλλως. Και οι Έλληνες αποδέχτηκαν αυτή την αλλαγή. Αυτό εγώ δεν το καταλαβαίνω. Αλλά πάλι εγώ δεν είμαι Έλληνας», είπε.
Ο ίδιος, όπως τονίζει, είχε εκφράσει στον Αλέξη Τσίπρα, κατά τις συναντήσεις τους, την επιθυμία του να παραμείνει η Ελλάδα στο ευρώ.
«Είχε έρθει στο Βερολίνο και είχαμε συζητήσει επί μακρόν. Μου είπε πως θεωρούσε την πολιτική μας εσφαλμένη, αλλά ήθελε βεβαίως να παραμείνει η Ελλάδα στο ευρώ. Εγώ του απάντησα ότι αν υπόσχεται στους ψηφοφόρους πως η Ελλάδα θα παραμείνει στην Ευρωζώνη χωρίς να εφαρμόσει τους όρους των προγραμμάτων βοήθειας, τότε υπόσχεται κάτι που δεν μπορεί να εφαρμόσει», τόνισε.
Ο κ. Σόιμπλε αρνείται κατηγορηματικά πως υπάρχουν ιδεολογικές προκαταλήψεις απέναντι σε ένα αριστερό ριζοσπαστικό κόμμα και υπογραμμίζει πως παρά τις όποιες ιδεολογικές διαφορές, όταν ένας λαός αποφασίσει να εκλέξει μια κυβέρνηση, τότε αυτή η κυβέρνηση εκπροσωπεί τη χώρα.
Αναφορικά με τις προσωπικές επιθέσεις που δέχθηκε ο κ. Σόιμπλε από μερίδα του ελληνικού πολιτικού κόσμου και την παρουσίασή του ως Ναζί, ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας υποστηρίζει πως αυτές οι επιθέσεις δεν τον έθιξαν προσωπικά, αλλά του προκάλεσαν δυσπιστία για τους πολιτικούς που προσπαθούν να κερδίσουν ψήφους με μια τέτοια ρητορική.
«Ο Αλέξης Τσίπρας έλεγε πριν και μετά τις εκλογές, ότι αν η Γερμανία πλήρωνε αποζημιώσεις στην Ελλάδα για τα εγκλήματα και τις καταστροφές που διέπραξαν οι Ναζί κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, αυτό θα μείωνε το δημόσιο χρέος. Κάποιος που λέει τέτοιες ανοησίες στον λαό του δεν μπορεί να τηρήσει την υποχρέωσή του, που είναι να πει την αλήθεια. Αυτός ο εθνικισμός, αυτές οι ανεύθυνες κουβέντες θα μπορούσαν να στραφούν μόνο ενάντια σε εκείνους που τις χρησιμοποιούσαν» αναφέρει ο κ. Σόιμπλε.
Αναφορικά με την πρόταση για προσωρινή έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας, υπογραμμίζει, χρησιμοποιώντας τα λόγια του Ζαν Κλοντ Γιούνκερ πως «οι Έλληνες είναι ένας μεγάλος λαός, αλλά η Ελλάδα δεν είναι κράτος», ότι πάντα αναρωτιόταν, όπως και πολλοί οικονομολόγοι, αν η Ελλάδα με αυτήν την οικονομική κατάσταση και ένα δυσλειτουργικό κρατικό τομέα, θα ήταν καλύτερο να αποχωρήσει από το ευρώ για ένα χρονικό διάστημα, ώστε να ανακάμψει οικονομικά και να βελτιώσει την ανταγωνιστικότητά της, πριν επιστρέψει στην Ευρωζώνη.
«Αλλά σε καμία περίπτωση δεν υποστήριξα την αποβολή της Ελλάδας. Είπα απλώς πως αν η Ελλάδα θεωρούσε πως κάτι τέτοιο θα ήταν καλύτερο για τη χώρα και υπήρχαν πολλοί που το υποστήριζαν τότε στην Ελλάδα, τότε θα έπρεπε να τη στηρίξουμε και να τη βοηθήσουμε», είπε ο κ. Σόιμπλε.
Κατηγορία
Πρωτοσέλιδα
Ετικέτες
Κυριακή, 25 Οκτωβρίου 2015 17:15
ΝΕΟ “Διδακτική-Μεθοδολογία της Έκθεσης (σε ηλεκτρονικό περιβάλλον)”
Το Κέντρο Επαγγελματικής Κατάρτισης (Κ.Ε.Κ.) του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας διοργανώνει Πρόγραμμα Κατάρτισης με τίτλο «Διδακτική-Μεθοδολογία της Έκθεσης (σε ηλεκτρονικό περιβάλλον)».
Επιστημονικός υπεύθυνος Προγράμματος:Γεώργιος Σταμούλης, Καθηγητής, Πανεπιστημίου Θεσσαλίας Κατηγορίες υποψηφίων που γίνονται δεκτοί στο Πρόγραμμα:
Πτυχιούχοι φιλόλογοι και φοιτητές Φιλοσοφικής Σχολής όλων των κατευθύνσεων/ειδικεύσεων (ΑΕΙ) της ημεδαπής και αλλοδαπής Διάρκεια:
- 21 εβδομάδες / 25 ώρες ανά εβδομάδα
- Θα πραγματοποιείται σε ετήσια βάση από τον Νοέμβριο έως και τον Απρίλιο κάθε έτους
- ΕΝΑΡΞΗ 2015: Δευτέρα 9 Νοεμβρίου
• Επιμόρφωση από απόσταση στο πλήρες διδακτικό πακέτο του μαθήματος της Έκθεσης στο Λύκειο.
• Ανάπτυξη δεξιοτήτων με χρήση εξελιγμένων διδακτικών μοντέλων και νέων τεχνολογιών στην υπηρεσία της εκπαίδευσης.
• Μεθοδολογία διαχείρισης χρόνου, αποριών, ομάδων μαθητών.
• Ενίσχυση του βιογραφικού σημειώματος με τα εργαλεία και την οπτική της Δια Βίου Μάθησης.
Τρόπος διεξαγωγής του Προγράμματος:Εξ αποστάσεως εκπαίδευση
Τρόπος παρακολούθησης του Προγράμματος:
Παρακολούθηση προγράμματος 21 εβδομάδων μέσω ασύγχρονης πλατφόρμας τηλεκπαίδευσης με εβδομαδιαίες εργασίες των εκπαιδευομένων και μαθήματα με βιντεοδιαλέξεις Δομή του Προγράμματος:
Κάθε εβδομάδα μια θεματική ενότητα από το περιβάλλον της θεωρίας, της γραφής και της εξέτασης του μαθήματος μαζί με σχετική άσκηση
Επιλογή καταρτιζομένων:- Βιογραφικό σημείωμα
- Θα τηρηθεί αυστηρά σειρά προτεραιότητας (με βάση την ημερομηνία υποβολής της αίτησης)
- Ο υπεύθυνος του Προγράμματος “My name is Teacher” και τα μέλη της ερευνητικής ομάδας του Εργαστηρίου Τηλεκπαίδευσης του Τμήματος Πληροφορικής
Πιστοποιητικό Εξειδίκευσης στο γνωστικό αντικείμενο «Διδακτική της Έκθεσης / Νεοελληνικής Γλώσσας για φιλολόγους»
Κόστος Συμμετοχής:
Το συνολικό κόστος παρακολούθησης του Προγράμματος ανέρχεται στο ποσό των 700€. Το ποσό αυτό θα καταβληθεί σε δυο (2) δόσεις: 400€ με την εγγραφή και 300€ στο μέσον του προγράμματος. Στο πρόγραμμα προβλέπεται έκπτωση διδάκτρων σε άνεργους (απαραίτητη η προσκόμιση έγκυρου δελτίου ανεργίας από τον ΟΑΕΔ με την έναρξη του προγράμματος). Το ποσό για ανέργους διαμορφώνεται στα 500€.
Απαραίτητα δικαιολογητικά:- Αίτηση συνοδευόμενη από φωτογραφία τύπου ταυτότητας (διαθέσιμη στη διεύθυνση www.kek.uth.gr)
- Απλή φωτοτυπία Ταυτότητας
- Αποδεικτικό Τίτλων Σπουδών (απλή φωτοτυπία)
- Σύντομο Βιογραφικό Σημείωμα
- Από Δευτέρα 19/10/2015 έως και Παρασκευή 6/11/2015
- Αυτοπροσώπως ή ταχυδρομικά
- Γραμματεία Κέντρου Επαγγελματικής Κατάρτισης Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, Γιαννιτσών & Λαχανά, Παλαιά, Συγκρότημα Τσαλαπάτα, 38334, Βόλος
Καταβολή Διδάκτρων:
- Alpha Bank
- Αριθμός Λογαριασμού: 310-00-2002-020935 (Επιτροπή Ερευνών Π.Θ.)
- ΙΒΑΝ GR6401403100310002002020935
- Κωδικός έργου: 4165.0043
ΠΡΟΣΟΧΗ:
Στην απόδειξη κατάθεσης θα πρέπει να αναφέρεται οπωσδήποτε ο Κωδικός έργου καθώς και το ονοματεπώνυμο του καταθέτη
Η απόδειξη της κατάθεσης θα αποστέλλεται ή θα προσκομίζεται στη Γραμματεία του Κ.Ε.Κ.Στην απόδειξη κατάθεσης θα πρέπει να αναφέρεται οπωσδήποτε ο Κωδικός έργου καθώς και το ονοματεπώνυμο του καταθέτη
Πληροφορίες:
- Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε., (Φώτης Παντόπουλος, 6937714026 10.00πμ.-13.00)
- Γραμματεία Κ.Ε.Κ. Π.Θ.: Γιαννιτσών & Λαχανά, Παλαιά, Συγκρότημα Τσαλαπάτα, 38334, Βόλος, τηλ.: 2421006367, fax: 2421006487, e-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
ΑΙΤΗΣΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ ΕΔΩ
Κατηγορία
Εκπαιδευτικά Νέα
Ετικέτες
 Η Ιταλική εισβολή - YouTube.png "Ελληνοϊταλικός πόλεμος")
