Με ανησυχία παρακολουθούμε τον δημόσιο διάλογο και τις σχεδιαζόμενες πρωτοβουλίες για τη δημιουργία 10 πιλοτικών Τεχνικών Γυμνασίων ανά την επικράτεια, τα οποία φέρονται να απευθύνονται σε λεγόμενους "παρεμβατικούς" ή "μη τυπικά ενταγμένους" μαθητές του γυμνασιακού κύκλου. Ενώ ο στόχος της εκπαιδευτικής ένταξης και η ενίσχυση της επαγγελματικής εκπαίδευσης είναι καθολικά επιθυμητός, η συγκεκριμένη πρόταση ενέχει σοβαρούς κινδύνους στιγματισμού και κοινωνικής περιθωριοποίησης, τόσο για τους μαθητές όσο και για το ίδιο το θεσμό της τεχνικής εκπαίδευσης.

1. Στιγματισμός των μαθητών

Η πρόθεση να δημιουργηθούν Τεχνικά Γυμνάσια με πληθυσμούς μαθητών που αντιμετωπίζουν δυσκολίες προσαρμογής ή σχολικής επίδοσης ουσιαστικά μετατρέπει αυτά τα σχολεία σε «δεύτερης ταχύτητας» ιδρύματα. Αντί να προωθούν τη διαφοροποίηση, τη συμπερίληψη και την υποστήριξη εντός του ενιαίου σχολείου, δημιουργείται μια παράλληλη διαδρομή που φέρει το ανεπίσημο στίγμα της «εκπαιδευτικής αποτυχίας».

2. Υποβάθμιση της Τεχνικής και Επαγγελματικής Εκπαίδευσης

Η τεχνική εκπαίδευση στην Ελλάδα αγωνίζεται διαχρονικά να αποκτήσει ισότιμη θέση με τη γενική εκπαίδευση. Αν τα νέα τεχνικά γυμνάσια λειτουργήσουν ως χώρος "απορρόφησης" μαθητών που δεν «ταιριάζουν» στο παραδοσιακό γυμνάσιο, τότε ολόκληρος ο τομέας θα φέρει το στίγμα της τελευταίας επιλογής. Ενισχύεται έτσι η στρεβλή κοινωνική αντίληψη ότι τα τεχνικά επαγγέλματα είναι υποδεέστερα και προορίζονται μόνο για όσους "δεν τα καταφέρνουν".

3. Παιδαγωγική οπισθοδρόμηση

Η εκπαιδευτική έρευνα και η σύγχρονη παιδαγωγική θεωρία καταδεικνύουν ότι ο διαχωρισμός μαθητών με βάση τη συμπεριφορά ή τη σχολική επίδοση οδηγεί σε κοινωνικούς αποκλεισμούς και μαθησιακή υποβάθμιση. Αντί να ενισχυθεί η υποστηρικτική διδασκαλία, η ψυχοκοινωνική στήριξη και η εξατομικευμένη μάθηση στο γενικό σχολείο, επιλέγεται μια λύση διαχωρισμού που θυμίζει πρακτικές περασμένων δεκαετιών.

4. Εναλλακτική πρόταση

Αντί της ίδρυσης στιγματισμένων Τεχνικών Γυμνασίων, καλούμε την Πολιτεία να επενδύσει:

• Στην αναβάθμιση των ΕΠΑΛ και την ουσιαστική διασύνδεσή τους με την αγορά εργασίας και την καινοτομία.

• Στην ενίσχυση των υποστηρικτικών δομών (ψυχολόγοι, κοινωνικοί λειτουργοί, ειδικοί παιδαγωγοί) στα Γυμνάσια.

• Στην καθιέρωση προγραμμάτων τεχνολογικής παιδείας εντός του γενικού γυμνασίου που θα προβάλλουν τη θετική διάσταση της τεχνικής γνώσης.

Η τεχνική εκπαίδευση δεν μπορεί να είναι αποθήκη παιδιών που αποκλείονται. Οφείλει να είναι πρώτη επιλογή για μαθητές με δεξιότητες, ενδιαφέροντα και φιλοδοξίες, σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που δεν διαχωρίζει, αλλά ενώνει.