Η αδυναμία διαχείρισης των καυτών προβλημάτων της από την κυβέρνηση και τον αρμόδιο υπουργό είναι προφανής. Η βασική κοινωνική επένδυση μιας χώρας, ενός Έθνους για το μέλλον, παρά τις περί του αντιθέτου προθέσεις και δηλώσεις των αρμοδίων κυβερνητικών παραγόντων, έχει αφεθεί στην τύχη της.

Παρά τις υποσχέσεις του Κωνσταντίνου Αρβανιτόπουλου, τα ολοήμερα σχολεία δεν λειτουργούν. Καλύτερα μάλλον, δεν υπάρχουν. Όπως αγνοείται από φέτος και η επαγγελματική εκπαίδευση, θύμα κι αυτή της κινητικότητας. Στα δε κανονικά, η κατάσταση δεν είναι καλύτερη. Οι ελλείψεις είναι τεράστιες παντού. Σε έμψυχο υλικό, αλλά και υλικοτεχνική υποδομή. Και ο υπουργός θεωρεί ότι θα αντιμετωπίσει το πρόβλημα των μαθητικών καταλήψεων που αναπτύσσονται με τη μορφή των συγκοινωνούντων δοχείων, με επείγοντα προεδρικά διατάγματα για την παράταση του διδακτικού έτους. «Πενία τέχνας κατεργάζεται.»

Αλλά δραματική ταυτόχρονα είναι η κατάσταση και στα Πανεπιστήμια. Εκτός κάθε ελέγχου. Το ένα μετά το άλλο βάζουν λουκέτο. Η κινητικότητα, για την οποία δεν φταίει βέβαια ο υπουργός, αλλά η συνολική κυβερνητική ατολ μία και ανεπάρκεια, παραλύει και τα Πανεπιστημιακά Ιδρύματα, που εκπέμπουν SOS, αλλά κανείς δεν ακούει. Ούτε στο Μαρούσι, ούτε παρακάτω, προς το κέντρο των αποφάσεων. Αναζητούν λύσεις στην παράταση των εγγραφών των πρωτοετών φοιτητών, αλλά το βασικό πρόβλημα παραμένει άλυτο.

Μόλις προχθές, δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως το ΦΕΚ με την κατάργηση 1.349 οργανικών και προσωποπαγών θέσεων μόνιμου προσωπικού. Μέχρι εδώ καλά, θα πει κανείς. Κατά σατανική σύμπτωση βέβαια, από τα Ιδρύματα της Αττικής, απείραχτα μένουν το Πάντειο Πανεπιστήμιο και το Πανεπιστήμιο Πειραιά. Δηλαδή, το Πανεπιστήμιο που ο υπουργός είναι καθηγητής και εκείνο της ιδιαίτερης εκλογικής του περιφέρειας.

Ποια γυναίκα του Καίσαρα και ποιες κυβερνητικές δικαιολογίες;