Η αναζήτησή μας για τις ρίζες του εθίμου της βασιλόπιτας, μας οδηγεί πίσω στην αρχαιότητα, στις προσφορές άρτου ή και μελιπήκτων των αρχαίων ημών προγόνων, προς τους θεούς κατά τη διάρκεια εορτών, αναφέρει ο λαογράφος Φίλιππος Βρετάκος στο βιβλίο "Οι 12 μήνες του έτους και αι κυριώτεραι εορταί των": «Οι πρόγονοί μας εις την αρχαιότητα κατά τας μεγάλας αγροτικάς εορτάς προσέφερον εις τους θεούς, ως απαρχήν, έναν άρτον. Επί παραδείγματι κατά την εορτήν του θερισμού, που ελέγετο Θαλύσια και ήτο αφιερωμένη εις...την Δήμητρα, κατασκευάζετο από το νέον σιτάρι ένας μεγάλος εορταστικός άρτος που ελέγετο "Θαλύσιος άρτος", κατά δε την προς τιμήν Απόλλωνος εορτήν των Θαργηλίων εψήνετο, κατά το έθιμον, ο "θάργηλος άρτος"». Στο Σέλινιο Χανίων, για παράδειγμα, ζυμώνονταν με λάδι, αλεύρι, ζάχαρη και πολλά μυρωδικά, σύμβολα της αφθονίας των οικογενειακών αγαθών. Και μόλις την έστρωνε η νοικοκυρά στο ταψί, σχεδίαζε στην όψη της με πιρούνι τσιμπητό σταυρό και άλλα πλουμίδια, που σκοπό είχαν να εξορκίσουν το κακό μάτι. Παρόμοια πίτα, με ζάχαρη και μυρωδικά, ετοίμαζαν και στις Κυδωνίες. Κι επί πλέον με κλειδί τη στόλιζαν με παράξενα σχήματα, για να κλειδώσουν την κακογλωσσιά, ενώ με δαχτυλήθρα, σύμβολο της νοικοκυροσύνης, γέμιζαν με σχέδια τα ενδιάμεσα κενά, για να είναι οι γυναίκες του σπιτιού γερές και προκομμένες.

Γλυκές βασιλόπιτες συνήθιζαν κυρίως στα αστικά κέντρα, αλλά και σε αρκετές αγροτικές περιοχές της πατρίδας μας. Τα υλικά ήταν περίπου τα ίδια. Ποίκιλε μόνο, από τόπο σε τόπο και από οικογένεια σε οικογένεια, ο τρόπος διακόσμησής της, "τα γράμματα" όπως έλεγαν. Στολίδια δηλαδή από ζυμάρι, που το καθένα αντιστοιχούσε σε μια ευχή, έναν πόθο ή μια λαχτάρα. Έτσι η γυναίκα του γεωργού "έγραφε" στην πίτα το αλέτρι, τα ζωντανά, τα στάχυα, τα σακιά με το γέννημα, για να τα ευλογεί ο Άι-Βασίλης και να δώσει η χάρη του πλούσια σοδειά. Η γυναίκα του τσέλιγκα το μαντρί, τα πρόβατα, τα σκυλιά, τις καρδάρες με το γάλα. Η γυναίκα του αμπελουργού τα κούτσουρα, το βαρέλι, το πατητήρι και ότι άλλο ποθούσε η καρδιά της να ευλογεί ο καλοσυνάτος Άγιος. Η παραδοσιακή Μικρασιάτικη βασιλόπιτα ήταν πολύ εντυπωσιακή σε εμφάνιση και γεύση. Έμοιαζε με ένα μεγάλο τραγανό πεντανόστιμο μπισκότο στολισμένο με δικέφαλο αετό στη μέση, ενδόμυχο ίσως πόθο και ευχή για εθνική νεκρανάσταση και ανασύσταση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Η Κωνσταντινουπολίτικη πάλι βασιλόπιτα ήταν γλυκιά, φουσκωτή, αρωματισμένη με χίλια δυο μπαχαρικά και έφερε στο μέσον μεγάλο Β, το αρχικό του Άι-Βασίλη, ή το αρχικό του ονόματος του νοικοκύρη, ενώ γύρω χαραγμένα ξόμπλια με το ψαλίδι, παρέπεμπαν σε πουλιά με ανοιγμένα φτερά. Όμως η περισσότερο συνηθισμένη πατροπαράδοτη ελληνική πρωτοχρονιάτικη πίτα ήταν η αλμυρή, πολύφυλλη και με κύριο στοιχείο γέμισης το κρέας, όπου τις ενδόμυχες ευχές και τον βαθύτερο συμβολισμό δεν έκρυβε η διακόσμηση. Άλλωστε δεν έμεναν περιθώρια για στολίδια, αφού πάνω και κάτω είχε αλλεπάλληλα καλοβουτυρωμένα φύλλα, που κατά τόπους τα ονόμαζαν "πέταρα". Το πολύ-πολύ το επιφανειακό φύλλο, αισθητά μεγαλύτερο, ρίχνονταν κυματιστό, ώστε η επιφάνεια της πίτας να είναι πλούσια, ανάγλυφη, κυματιστή εκφράζοντας έτσι την ευχή για αφθονία των οικιακών αγαθών, σαν το κύμα της απέραντης θάλασσας. Στην αλμυρή πίτα οι ευχές, τα μαντέματα και οι συμβολισμοί εκφράζονταν κυρίως με τα "σημάδια", που θα έκρυβε η νοικοκυρά στη βάση της, πέρα από το πατροπαράδοτο νόμισμα για τον τυχερό του χρόνου. Έτσι, για παράδειγμα, η ηπειρώτικη παράδοση απαιτούσε βασιλόπιτα με κοτόπουλο, χοντροκομμένο αρνίσιο κιμά ή ολόκληρα κομμάτια χοιρινό κρέας, ανάμικτα με τραχανά, πράσα και αυγά. Και εκτός από το νόμισμα, ανάλογα με το επάγγελμα των μελών της οικογένειας, σαν "σημάδια", μικρό ξυλάκι για υγεία των αγωγιατών, μικρό κουκουνάρι για τους ξυλοκόπους, φύλλο πουρνάρι για τον τσομπάνο, άχυρο για τον γεωργό, σταυρουδάκι για το καλό του σπιτιού ή διάφορους καρπούς, όπως σπυρί στάρι, κουκί, φασόλι, καλαμπόκι και ότι άλλο ποθούσε η καρδιά τους να ευλογεί και να χιλιάζει η χάρη του Άι-Βασίλη. Στη Μακεδονία και στη Θράκη, όταν έρχονταν ο καιρός, να μοιράσει ο πατέρας της μεγάλης πατριαρχικής οικογένειας το βιός του στους γιους, άφηνε στη χάρη του Άι-Βασίλη να κρίνει το τι έπρεπε να πάρει ο καθείς. Έτσι στη μεγάλη βασιλόπιτα τα "σημάδια" δεν έμπαιναν για ευχή, αλλά για "τάξιμο". Και τα κομμάτια της τη χρονιά εκείνη τα ονόμαζαν "φιλιά". Σ' όποιου γιου το "φιλί" έπεφτε το νόμισμα, θα έπαιρνε το σπίτι. Σ’ όποιου το φασόλι, το ποτιστικό χωράφι. Το στάρι, το ξηρικό χωράφι. Η κληματόβεργα, το αμπέλι. Το άχερο τα ζωντανά κ.λ.π. Αλλά και η κοπή της βασιλόπιτας γίνονταν με αληθινή ιεροπρέπεια. Πρώτα ο νοικοκύρης την έστρεφε τρεις φορές στο όνομα της Αγίας Τριάδος. Έπειτα έκανε με κλειδί, με μαχαίρι ή με πιρούνι τρεις φορές το σημείο του σταυρού, για να κόβεται η κακογλωσσιά, να κλειδώνονται τα κακά στόματα ή να αποτρέπεται το κακό μάτι. Και την ώρα ακριβώς, που άλλαζε ο χρόνος, άρχιζε να ονοματίζει τα κομμάτια, με καθιερωμένη πάντα σειρά Πρώτο ήταν του Άι-Βασίλη, έπειτα του Χριστού και της Παναγίας, του σπιτιού και στη σειρά όλων των μελών της οικογένειας, κατά ηλικία, αρχίζοντας από τους μεγαλύτερους και καταλήγοντας στα παιδιά. Κομμάτι έκοβε και για τους φτωχούς, τα ζωντανά, τα χωράφια και τα αμπέλια, το μύλο και τη βάρκα, γιατί όλα έπρεπε να πάρουν την ευλογία του Άι-Βασίλη. Και σαν απόσωνε τον εορταστικό δείπνο η οικογένεια, ο νοικοκύρης κατέβαινε στο στάβλο να ταΐσει την πίτα τους στα ζωντανά, ενώ την επαύριο θριμάτιζε και σκορπούσε το δικό τους κομμάτι στα κτήματα και στα αμπέλια. Σε μερικούς τόπους, όπως στην Κάρπαθο και τη Σκύρο, έπλαθαν ξεχωριστή πίτα για τα μεγάλα ζώα, τους πολύτιμους συνεργάτες του νοικοκύρη στον καθημερινό μόχθο, την οποία ονόμαζαν "βουόπιτα" ή "βοδόκλουρα" και θριματισμένη, με λίγο αλάτι, τους την τάιζαν ανήμερα της πρωτοχρονιάς. Στα Χάσια, ξεχωριστή πίτα έπλαθαν και για τον τσομπάνο, τον βοσκό των προβάτων. Αφού η οικογένεια θα είχε κόψει τη δική της πίτα, λίγο μετά τα μεσάνυχτα οι άντρες του σπιτιού πήγαιναν στη στάνη να κόψουν και την πίτα του τσομπάνου και μαζί του τραγουδούσαν, γελούσαν και χόρευαν ως το πρωί σε πασίχαρο γλέντι, που το σεκοντάριζαν τα βελάσματα των προβάτων και των κατσικιών. Στην πίτα εκείνη το νόμισμα δεν είχε καμιά σημασία. Αντ’ αυτού έβαζαν ένα κουλουριασμένο ξυλάκι, που το έλεγαν "μαντρί" και το θεωρούσαν σαν κάτι ιερό. Γι’ αυτό κι όποιος το έβρισκε, το παράχωνε στη στάνη, σε μέρος που δεν θα το πατούσαν άνθρωποι και ζώα. Στην αρχοντική Σιάτιστα η παράδοση ήθελε δύο βασιλόπιτες. Μια γλυκιά και μια αλμυρή με φύλλα. Την γλυκιά έκοβαν τα μεσάνυχτα, στην αλλαγή του χρόνου, για να τους φέρει γλυκές μέρες. Την αλμυρή, που περιείχε και το ασημένιο νόμισμα "το δώρο", όπως το έλεγαν, την ονόμαζαν "του σπιτιού", την έκοβαν στο εορταστικό μεσημεριανό τραπέζι της πρωτοχρονιάς, και ο τυχερός άναβε με το νόμισμα λαμπάδα για το καλό όλης της οικογένειας. Η πίτα εκείνη περιείχε επί πλέον και σταυρουδάκι από χλωρά κλαράκια για υγεία και ευτυχία. Κατά την ορθόδοξη παράδοση, η ιστορία της βασιλόπιτας, είναι μια ιστορία που συνέβηκε πριν από 1500 χρόνια περίπου, στην πόλη Καισαρεία της Καππαδοκίας, στη Μικρά Ασία. Ο Μέγας Βασίλειος ήταν δεσπότης της Καισαρείας και ζούσε αρμονικά με τους συνανθρώπους του, με αγάπη, κατανόηση και αλληλοβοήθεια. Κάποια μέρα όμως, ένας αχόρταγος στρατηγός – τύραννος της περιοχής, ζήτησε να του δοθούν όλοι οι θησαυροί της πόλης της Καισαρείας, αλλιώς θα πολιορκούσε την πόλη για να την κατακτήσει και να τη λεηλατήσει. Ο Μέγας Βασίλειος ολόκληρη τη νύχτα προσευχόταν να σώσει ο Θεός την πόλη. Ξημέρωσε η νέα μέρα και ο στρατηγός αποφασισμένος με το στρατό του περικύκλωσε αμέσως την Καισαρεία. Μπήκε με την ακολουθία του και ζήτησε να δει το Δεσπότη, ο οποίος βρισκόταν στο ναό και προσευχόταν. Με θράσος και θυμό ο αδίστακτος στρατηγός απαίτησε το χρυσάφι της πόλης καθώς και ότι άλλο πολύτιμο υπήρχε στην πόλη. Ο Μέγας Βασίλειος απάντησε ότι οι άνθρωποι της πόλης του δεν είχαν τίποτε άλλο πέρα από πείνα και φτώχεια, δεν είχαν να δώσουν τίποτε αξιόλογο στον άρπαγα στρατηγό. Ο στρατηγός με το που άκουσε αυτά τα λόγια θύμωσε ακόμα περισσότερο και άρχισε να απειλεί τον Μέγα Βασίλειο ότι θα τον εξορίσει πολύ μακριά από την πατρίδα του ή κι ακόμη ότι μπορεί να τον σκοτώσει. Οι χριστιανοί της Καισαρείας αγαπούσαν πολύ το Δεσπότη τους και θέλησαν να τον βοηθήσουν. Μάζεψαν λοιπόν από τα σπίτια τους ότι χρυσαφικά είχαν και του τα πρόσφεραν, ώστε δίνοντάς τα στο σκληρό στρατηγό να σωθούν. Στο μεταξύ ο ανυπόμονος στρατηγός κόντευε να σκάσει από το κακό του. Διέταξε αμέσως το στρατό του να επιτεθεί στο φτωχό λαό της πόλης. Ο Δεσπότης, ο Μέγας Βασίλειος, που ήθελε να προστατέψει την πόλη του προσευχήθηκε και μετά παρουσίασε στο στρατηγό ότι χρυσαφικά είχε μαζέψει μέσα σε ένα σεντούκι. Τη στιγμή όμως που ο στρατηγός πήγε να ανοίξει το σεντούκι και να αρπάξει τους θησαυρούς, με το που ακούμπησε τα χέρια του πάνω στα χρυσαφικά έγινε το θαύμα! Όλοι οι συγκεντρωμένοι είδαν μια λάμψη και αμέσως μετά έναν λαμπρό καβαλάρη να ορμάει με το στρατό του επάνω στον σκληρό στρατηγό και τους δικούς του. Σε ελάχιστο χρόνο ο κακός στρατηγός και οι δικοί του αφανίστηκαν. Ο λαμπρός καβαλάρης ήταν ο Άγιος Μερκούριος και στρατιώτες του οι άγγελοι. Έτσι σώθηκε η πόλη της Καισαρείας. Τότε όμως, ο δεσπότης της ο Μέγας Βασίλειος, βρέθηκε σε δύσκολη θέση! Θα έπρεπε να μοιράσει τα χρυσαφικά στους κατοίκους της πόλης και η μοιρασιά να είναι δίκαιη, δηλαδή να πάρει ο καθένας ότι ήταν δικό του. Αυτό ήταν πολύ δύσκολο. Προσευχήθηκε λοιπόν ο Μέγας Βασίλειος και ο Θεός τον φώτισε τι να κάνει. Κάλεσε τους διακόνους και τους βοηθούς του και τους είπε να ζυμώσουν ψωμάκια, όπου μέσα στο καθένα ψωμάκι θα έβαζαν και λίγα χρυσαφικά. Όταν αυτά ετοιμάστηκαν, τα μοίρασε σαν ευλογία στους κατοίκους της πόλης της Καισαρείας. Στην αρχή όλοι παραξενεύτηκαν, μα η έκπληξή τους ήταν ακόμη μεγαλύτερη όταν κάθε οικογένεια έκοβε το ψωμάκι αυτό κι έβρισκε μέσα τα χρυσαφικά της. Ήταν λοιπόν ένα ξεχωριστό ψωμάκι, η βασιλόπιτα. Έφερνε στους ανθρώπους χαρά κι ευλογία μαζί. Από τότε φτιάχνουμε κι εμείς τη βασιλόπιτα με το φλουρί μέσα, την πρώτη μέρα του χρόνου, τη μέρα του Αγίου Βασιλείου.

Ολομέτωπη επίθεση στον ΣΥΡΙΖΑ εξαπέλυσε ο πρωθυπουργός, Αντώνης Σαμαράς, σε ομιλία του στην Εκτελεστική Γραμματεία της ΝΔ, κατηγορώντας το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης για άγνοια και αλαζονεία. Ο Πρωθυπουργός εμφανίστηκε αισιόδοξος ότι θα κερδίσει τις εκλογές με όπλα την αλήθεια και την ευθύνη.

Ο πρωθυπουργός ανέφερε: «Η εκλογική μάχη που έχουμε μπροστά μας είναι η σημαντικότερη αναμέτρηση που γίνεται στην Ελλάδα εδώ και δεκαετίες, ο λαός μας δεν την ήθελε, γιατί δημιουργεί κινδύνους τη στιγμή που η χώρα μόλις είχε βγει από την ύφεση, μόλις είχε βγει προς την κατεύθυνση
της επόμενης ημέρας. Παρόλα αυτά την έσυρε σε εκλογές μία μειοψηφία, η οποία συνασπίστηκε με βουλευτές που συναθροίστηκαν από δύο κόμματα από τον ΣΥΡΙΖΑ και την Χρυσή Αυγή.

Αυτή η συμμαχία των ανεύθυνων και των ακραίων ακύρωσε κάθε δυνατότητα συναίνεσης. Και πώς να κάνεις συναίνεση με τον εκβιασμό της μειοψηφίας της Βουλής; Συναίνεση στην αστάθεια και στην αποσταθεριοποίηση της χώρας, τη στιγμή που η Ελλάδα σηκώνει κεφάλι. Συναίνεση στον εσωτερικό διχασμό και στη διαίρεση και στην εξωτερική απομόνωση της χώρας. Όλα αυτά εκείνοι τα επέλεξαν, εμείς σταθήκαμε απέναντι. Εμείς στέκουμε όρθιοι και δικαιούμαστε τρία πράγματα, την ευρωπαϊκή πορεία του τόπου που εκείνοι υπονομεύουν, την ανάπτυξη που μόλις άρχισε και εκείνοι θέλουν να ματαιώσουν και τη δημοκρατική ομαλότητα που εκείνοι με κάθε τρόπο δυναμιτίζουν. Είδατε τι έγινε με τις συκοφαντίες και τους εκβιασμούς τις τελευταίες ημέρες.

Παρόλα αυτά από την αντιπολίτευση οι περισσότεροι ανεξάρτητοι βουλευτές ψήφισαν Σταύρο Δήμα. Αλλά υπήρξαν και κάποιοι που ενέδωσαν σε εκβιασμούς, που προκλήθηκαν με ψεύτικες κατηγορίες, οι οποίες όλες κατέπεσαν. Ούτε και ο δικός τους άνθρωπος του ΣΥΡΙΖΑ, ο Μανώλης Γλέζος, δεν άντεξε αυτή την παράδοξη συμμαχία ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ τους ΑΝΕΛ και την Χρυσή Αυγή. Κατάλαβε καλά ποια είναι η παθογένεια της χώρας».

Ο κ. Σαμαράς αναφέρθηκε στις δημοσκοπήσεις και εμφανίστηκε αισιόδοξος ότι το κλίμα γυρίζει: «Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι το προβάδισμα του ΣΥΡΙΖΑ μικραίνει και στο τέλος θα ανατραπεί και θα κερδίσουμε τις εκλογές. Γιατί μόνο εμείς έχουμε πολιτική και πρόγραμμα. Η οικονομία έκανε μεγάλα άλματα, αλλά ακόμη δεν βγήκαμε από την κρίση. Αν βγει ο ΣΥΡΙΖΑ και κάνει τα μισά από αυτά που λέει ότι θα κάνει, δεν θα παίρναμε τίποτε από την Ευρώπη, γιατί αν κάνει αυτά που λέει θα λείψουν από την ελληνική οικονομία 35-38 δισ ευρώ.

Πού θα τα βρουν αυτά τα 35-38 δισ και από πού θα κόψουν; Αμέσως μετά θα τους λείψουν 12 δισ που προβλέπει το πρόγραμμά τους. Τι θα κάνουν στις 28 Φεβρουαρίου, όταν λήξει η δίμηνη παράταση; θα ζητήσουν κι άλλη παράταση; Και εν τω μεταξύ πώς θα πληρώσουν τα ομόλογα, που λήγουν; θα κηρύξουν στάση πληρωμών; Ο κόσμος ξέρει καλά τι θα γίνει αν κερδίσουμε εμείς τις εκλογές. Μέσα σε έναν μήνα θα κλείσει η αξιολόγηση, θα έχουμε μπει στην επόμενη ημέρα με πιστωτική γραμμή στήριξης, θα λήξει η πολιτική αβεβαιότητα, θα πέσουν τα spreads, θα μπορούμε να βγούμε στις αγορές, θα αυξηθεί η ρευστότητα. Δεκάδες επενδύσεις περιμένουν, γιατί εμείς φέρνουμε επενδύσεις, αυτοί τις διώχνουν. Αν όμως θεωρητικά τίποτε αυτά δεν ίσχυε, η χώρα θα έμπαινε στη μεγαλύτερη αβεβαιότητα και θα βρισκόταν στο κατώφλι της χρεοκοπίας.

Αυτά δεν είναι κινδυνολογία. Οφείλουμε να το λέμε και το λέμε γιατί πάμε στις εκλογές με όπλο την αλήθεια. Όχι κρύβοντας την αλήθεια. Ο κόσμος αντιδρά και σε κάτι ακόμη. Προκαλεί αποστροφή η απίστευτη αλαζονεία του ΣΥΡΙΖΑ. Έφθασαν χθες να μας προειδοποιούν να μην πάρουμε μαζί μας τα έγγραφα διακυβέρνησης. Τα τελευταία δυόμισι χρόνια διαχειριστήκαμε περισσότερα έγγραφα από όσα ο κ. Τσίπρας και η παρέα του έχουν δει ποτέ στα μάτια τους. Μέρα με την ημέρα γυρίζει το κλίμα και γυρίζει σε βάρος τους και θα γυρίσει περισσότερο. Μοιάζουν μεθυσμένοι από την αλαζονεία που δεν βασίζεται στη δύναμη, αλλά στην άγνοια. Έχουμε μεγάλο σύμμαχο την αλήθεια, την αλήθεια θα πούμε στους πολίτες και με αυτή θα κερδίσουμε. Έχουμε μεγάλο όπλο την ευθύνη. Εμείς, ως υπεύθυνη δύναμη, δημιουργούμε τη νέα Ελλάδα.

Μόλις πριν μια βδομάδα το ίδιο άτομο δήλωνε στον Guardian πως είναι μαρξιστής όπως και όλοι στον ΣΥΡΙΖΑ... ο ορισμός της ψυχοπάθειας δηλαδή

«Θέλουμε να δείξουμε στους ευρωπαίους εταίρους μας ότι το χρέος πρέπει να αναδιαρθρωθεί» δηλώνει ο εκ των οικονομολόγων του ΣΥΡΙΖΑ

Απαντήσεις σε όσα ακούγονται ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι χειρότερος από τον κομμουνισμό έδωσε ο
Γιάννης Μηλιός σε συνέντευξή του στο CNBC κάνοντας λόγο για «κυβερνητική προπαγάνδα».

Όπως είπε στόχος του ΣΥΡΙΖΑ είναι να σταθεροποιήσει την κοινωνία και να δώσει ώθηση στην οικονομία.

«Πρέπει πρώτα να παλέψουμε την ανθρωπιστική κρίση. Είμαστε σίγουροι ότι αν το κάνουμε αυτό η οικονομία θα αρχίσει να σταθεροποιείται και η σημερινή αναταραχή θα αποτελέσει παρελθόν» δήλωσε ένας εκ των οικονομολόγων του ΣΥΡΙΖΑ.

«Θέλουμε να δείξουμε στους ευρωπαίους εταίρους μας ότι το χρέος πρέπει να αναδιαρθρωθεί. Δεν είναι δυνατόν να δημιουργούμε τεράστια πρωτογενή πλεονάσματα απλά για να αποπληρώνουμε ένα χρέος που δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί. Δεν είναι μόνο η Ελλάδα που βρίσκεται σε αυτή την κατάσταση, πρέπει να δεχθούμε ότι είναι ένα ευρωπαϊκό πρόβλημα και να βρούμε μια λύση» προσθέτει.

Όπως είπε ένας από τους βασικούς στόχους του ΣΥΡΙΖΑ είναι να καθαρίσει το διεφθαρμένο κράτος συμπληρώνοντας ότι η καταπολέμηση της φοροδιαφυγής θα προσελκύσει ξένες επενδύσεις.