υπήρχε ο κίνδυνος, μέσα σ’ όλα τα προβλήματά μας, να επιβληθεί η άποψή του ως «κυρίαρχη» - αυτός άλλωστε είναι και ο σκοπός του: Να αποδείξει ότι όλα τα έκανε τέλεια, αλλά υπονομεύτηκε, ενώ τα γεγονότα δείχνουν πως ο ίδιος αυτοϋπονομεύτηκε, με σκοπό την ηρωική έξοδο, μπροστά στο αδιέξοδο στο οποίο είχε περιέλθει – κάτι που είχε ξαναπροσπαθήσει ανεπιτυχώς στις 15 Ιουνίου 2011, όταν είχε μισοπαραιτηθεί.

Στην πραγματικότητα, όμως, ο κ. Παπανδρέου δεν λέει όλη την αλήθεια – για την ακρίβεια καταφεύγει στη γνωστή προπαγανδιστική πρακτική της «μισής αλήθειας».

Κεντρικό και προσφιλές θέμα όλων αυτών των παρεμβάσεων το «δημοψήφισμα», επί του οποίου ο πρώην πρωθυπουργός επιμένει, αποσυνδέοντας το θέμα από τα γεγονότα εκείνων των δραματικών ημερών του Οκτωβρίου – Νοεμβρίου 2011.

Μια καθόλου τυχαία εμμονή: Προσπαθεί να πει ότι τον έριξαν, ενώ ο ίδιος ήθελε το «αυτονόητο», δηλαδή να μιλήσει ο λαός.

Ξεκινά (το σχόλιο) με τους λόγους για τους οποίους δεν έγινε δημοψήφισμα πριν από την προσφυγή στον μηχανισμό:

Επειδή δεν υπήρχε χρόνος, διότι στις 19 Μαΐου 2010 έληγε ομόλογο 8,5 δις το οποίο αν δεν αποπληρωνόταν θα χρεοκοπούσαμε, καθώς (σύμφωνα πάντα με το σχόλιο) το έλλειμμα του 2009 είχε εκτοξευτεί (φυσικά με τις γνωστές αλχημείες της ΕΛΣΤΑΤ, θέμα το οποίο εκκρεμεί στη Δικαιοσύνη).

Και επειδή, αν και το δημοψήφισμα προβλέπεται από το Σύνταγμα, δεν υπήρχε ο αναγκαίος εφαρμοστικός νόμος, ο οποίος ψηφίστηκε το καλοκαίρι του 2011.

Είχε χρόνο, διότι τα ήξερε όλα…

Συγγνώμη, αλλά η κατάσταση της Οικονομίας ήταν γνωστή από τις αρχές του 2009, όταν ο κ. Παπανδρέου εκλήθη από τον κ. Καραμανλή να συμφωνήσουν στη λήψη κάποιων μέτρων, αλλά αρνήθηκε, ζητώντας εκλογές για να μας… σώσει, λέγοντας πως αυτός έχει σχέδιο εξόδου από την κρίση (αυξάνοντας συγχρόνως τους μισθούς πάνω από τον πληθωρισμό) και δηλώνοντας ότι λεφτά υπάρχουν (αφού θα έδινε και αυξήσεις).

Επιπλέον, μετά την περιφανή νίκη του στις εκλογές του Οκτωβρίου (κοντά 44% έδωσε ο ελληνικός λαός στο «λεφτά υπάρχουν», διότι αυτό ψήφισαν και όχι τις εκ των υστέρων παπανδρεϊκές ερμηνείες, απορρίπτοντας τις εξαγγελίες Καραμανλή από τη ΔΕΘ για πάγωμα μισθών) και μέχρι το Καστελόριζο (23 Απριλίου 2010) και τη συμφωνία για τον Μηχανισμό Στήριξης (18 Μαΐου 2010) μεσολάβησαν  επτά μήνες.

Πρόκειται για ένα κρίσιμο κενό, στο οποίο δεν αναφέρεται καθόλου το σχόλιο περί των πεπραγμένων του κ. Παπανδρέου, που ρίχνει τα βάρη στην ΕΕ, εξηγώντας πως «η διαχείριση της ελληνικής κατάστασης άρχισε να βγαίνει εκτός ελέγχου, λόγω της αναβλητικότητας της ΕΕ και των επίμονων επιθέσεων των διεθνών αγορών, από τις αρχές Μαρτίου 2010» - κι’ ας είχαν ήδη πάει στα spread στο Θεό κι’ ας είχαμε ήδη βρεθεί εκτός αγορών.

«Προκήρυξη εκλογών ή διενέργεια δημοψηφίσματος θα συνεπαγόταν εκείνη τη στιγμή απαγορευτική απώλεια τεράστιου - και εξαιρετικά πολύτιμου - διαπραγματευτικού χρόνου», αναφέρεται στο σχόλιο, παραλείποντας την περίοδο Οκτώβριος 2009 – Μάιος 2010, κατά την οποία μπορούσε μια χαρά να πάει σε εκλογές ο κ. Παπανδρέου.

(Σημειώστε εδώ πως ο Γερμανός σοσιαλδημοκράτης Πέερ Στάινμπρουκ, έγραψε στο βιβλίο του πως από τον Ιανουάριο του 2009 ήταν ενήμερος ο Γ. Παπανδρέου για την πραγματική κατάσταση της ελληνικής οικονομίας και στη συνάντησή τους έδειχνε τόσο προβληματισμένος, που ο Στάινμπρουκ είχε διερωτηθεί αν «αυτός ο άνθρωπος θέλει να κυβερνήσει»).

Αλλά ακόμη και αν δεχθούμε πως δεν ήξερε τίποτε (που τα ήξερε όλα, γι’ αυτό άλλωστε και ζητούσε να του δώσουμε την ευκαιρία να μας σώσει, για να «προλάβει τα χειρότερα»), ο κ. Παπανδρέου μπορούσε, μόλις το ανακάλυψε, να δηλώσει πως δυστυχώς έπεσε από τα σύννεφα, δεν μπορούσε να εφαρμόσει το πρόγραμμά του και να ανταποκριθεί στις υποσχέσεις του και να πάει μια χαρά σε εκλογές.

Δεν το έπραξε.

Δεν έπρεπε, όμως, κάτι να κάνει σ’ αυτό το διάστημα – αντί παρέα με τον υπουργό του των Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου να δυσφημούν τη χώρα, με αποτέλεσμα να κλείσουν όλες οι αγορές;

Ούτε αυτό έπραξε.

Το μοιραίο κενό των επτά μηνών

Πέρασε επτά μήνες, λέγοντας στους (φρίττοντες) Ευρωπαίους ότι θα εφαρμόσει το πρόγραμμά του, κάνοντας βόλτες με τον Αθεμπίγιο, προσλαμβάνοντας διάφορους ξένους σοφούς και συσκεπτόμενος επί ώρες μαζί τους για να του πουν τι να κάνει, πηγαίνοντας ταξίδια (ακόμη και μέχρι την… Ινδία!), παραπληροφορώντας με το opengov και τα live υπουργικά συμβούλια, κάνοντας διαβουλεύσεις για τις κρατικές λιμουζίνες, δίνοντας μια δόση από το «επίδομα αλληλεγγύης», παρακολουθώντας τα στελέχη του να διαφωνούν για το πάγωμα αυξήσεων σε μισθούς άνω των  2.000 ευρώ στο Δημόσιο (και αναδιπλωνόμενος), γιορτάζοντας τις 100 πρώτες ημέρες του στο Ζάππειο με… ορθοπεταλιές, επιμένοντας ότι δεν συζητά μείωση μισθών και συντάξεων και ότι «θα πληρώσουν οι έχοντες» και ότι «αρνούμαστε συνταγές σε βάρος των ασθενέστερων», βάζοντας… σκιώδη κυβέρνηση στην ίδια του την κυβέρνηση, αποκλείοντας συνεχώς προσφυγή στο ΔΝΤ και λέγοντας ότι «δεν ζητάμε βοήθεια», χορεύοντας σάλσα στο Συμβούλιο Σοσιαλιστικής Διεθνούς στη Δομινικανή Δημοκρατία, τρέχοντας στην Ουγγαρία για να δει πως τα περνάνε εκεί με το μνημόνιο.

Διότι δεν έφτιαξε κανέναν μηχανισμό «από το μηδέν», αυτός είχε φτιαχτεί για την Ουγγαρία στα τέλη του 2008, με τριμερή χρηματοδότηση από ΔΝΤ, ΕΕ και Παγκόσμια Τράπεζα – στη θέση της ΕΚΤ – και ο κ. Παπανδρέου όφειλε να γνωρίζει πως αυτή θα ήταν και η δική μας μοίρα.

Όφειλε να γνωρίζει (και δεν χρειαζόταν καν να πάει εκεί σχεδόν δύο χρόνια μετά) πως η Ουγγαρίας έλαβε δάνειο 25 δις ευρώ, το φιορίνι υποτιμήθηκε κατά 20%, πάγωσαν οι μισθοί, καταργήθηκε ο 13ος μισθός και μειώθηκαν οι κοινωνικές δαπάνες.

Όφειλε επίσης να γνωρίζει πως εμείς θα βρισκόμασταν σε πολύ χειρότερη μοίρα, διότι η Ουγγαρία είχε φιορίνι για να το υποτιμήσει, ενώ εμείς είχαμε ευρώ – πολύ σκληρό για να υποτιμηθεί.

Αλλά προφανώς το μόνο που σίγουρα γνώριζε ο κ. Παπανδρέου είναι πως ο Ούγγρος ομοϊδεάτης του, οργάνωσε δημοψήφισμα τον Απρίλιο του 2010 και έχασε πανηγυρικά – και ας είπε (ο Παπανδρέου) κατά την αποχώρησή του πως ήταν βέβαιος ότι ο λαός θα ψήφιζε «ναι»!

Σημειώστε εδώ πως στο σημείωμα του κ. Ελλενόπουλου συνομολογείται ότι «η παρουσία του (σ.σ. ΔΝΤ) στην ΕΕ, προϋπήρχε της συμφωνίας για τη βοήθεια προς την Ελλάδα, καθώς κάποιες χώρες, με πρωταγωνίστρια την Γερμανία, δεν εμπιστεύονταν τις υπηρεσίες της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, τόσο στον ελεγκτικό τομέα, όσο και σε αυτόν της τεχνογνωσίας».

Άρα, η πλευρά Παπανδρέου παραδέχεται πως δεν έφτιαξε κανέναν μηχανισμό «από το μηδέν» - αν και λίγο παρακάτω, στο ίδιο σημείωμα, αναφέρει πως στήθηκε «εξ αρχής κάτι που δεν υπήρχε»…

Η αλήθεια είναι πως από την πρώτη στιγμή, ο κ. Παπανδρέου δεν έκανε τίποτε άλλο από το να καθυστερεί – ποιος δεν θυμάται την περίφημη διαδικασία των «βιογραφικών», δια της οποίας όχι μόνο τελικά διορίστηκαν οι αρεστοί, αλλά και άφησε τη χώρα χωρίς γραμματείς για το ΕΣΠΑ, τα έσοδα και την ανταγωνιστικότητα επί τέσσερις μήνες.

Η αλήθεια είναι πως η χώρα βούλιαζε και εκείνος (26 Νοεμβρίου 2010) στη συνεδρίαση του Πολιτικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ, δεσμευόταν για… σύσταση τριμερούς επιτροπής, αποτελούμενης από εκπροσώπους της κυβέρνησης, του κόμματος και της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΠΑΣΟΚ, η οποία θα… ετοίμαζε τα νομοσχέδια σε συνεργασία με τους υπουργούς – εκεί ακούστηκε και το περίφημο (από τον κ. Παπακωνσταντίνου, μάθαμε) πως οι ΔΕΚΟ και οι συνδικαλιστές τους είναι… «σπλάχνα από τα σπλάχνα» του ΠΑΣΟΚ!

Η χώρα βούλιαζε και εκείνος ανακοίνωνε πρωτοβουλίες για συγκέντρωση ενός εκατομμυρίου υπογραφών για το ευρωομόλογο (Δεκέμβριος 2010-Ιανουάριος 2011)– χωρίς να μας λέει από ποιες χώρες θα τις μαζέψει.

Πώς μπορούσε άλλωστε, αφού ο σχετικός εφαρμοστικός νόμος της Συνθήκης της Λισαβόνας δεν είχε καν εκδοθεί;

Μετά άρχισαν τα ταξίδια…

Τι Λιβύη, τι Καζακστάν, τι Παρίσι, τι Όσλο– αφήνοντας στο πόδι του διάφορους παραδυναστεύοντες και εγχώριες τρόικες.

Τα καλοκαίρια είχαμε διακοπές μακράς διαρκείας…

Ακόμη και μετά τις «ιστορικής σημασίας» αποφάσεις της 21ης Ιουλίου 2011 – και αφού καταχειροκροτήθηκε από το υπουργικό του συμβούλιο – πού τον έχανες πού τον έβρισκες, πάνω σ’ ένα κανό κυκλοφορούσε.

Και βέβαια, αν και ο ίδιος είχε διαφωνήσει τον Νοέμβριο του 2010 με την είσοδο των ιδιωτών στο χρέος, μετά τις σχετικές αποφάσεις της 11ης Μαρτίου 2011, πανηγύριζε, αποκαλώντας τις «γενναίες», «ιστορικές» και «προϊόν σκληρής διαπραγμάτευσης»…

Σύμφωνα με το σχόλιο του κ. Ελλενόπουλου «οι αποφάσεις Μέρκελ - Σαρκοζί στη Ντοβίλ στα τέλη του 2010, σχετικά με τη συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα σε μελλοντικές αναδιαρθρώσεις χρέους κρατών -  μελών, πυροδοτούν εκ νέου την αντίδραση των αγορών».

Ναι, αλλά τότε δεν πρέπει να ήσαν και πολύ ειλικρινείς οι πανηγυρισμοί του κ. Παπανδρέου μετά τις αποφάσεις του Μαρτίου του 2011.

Διαφορετικά, πώς φθάσαμε τόσο σύντομα στις διαδηλώσεις, στον  κίνδυνο να μην περάσει το Μεσοπρόθεσμο, στις εκκλήσεις για συνεννόηση (που ο ίδιος ο κ. Παπανδρέου απέρριπτε δυο χρόνια νωρίτερα) στην ημιπαραίτηση του Ιουνίου 2011, στον ανασχηματισμό και στην αποπομπή Παπακωνσταντίνου;

Τέλος πάντων, εδώ παρουσιάζεται άλλο ένα κενό, καθώς από τον Ιούλιο του 2011 το σημείωμα πάει κατευθείαν στην «εθνική επιτυχία» της 27ης Οκτωβρίου 2011, παραλείποντας ότι ο κ. Παπανδρέου πέρασε εκείνο το καλοκαίρι πάνω σε ένα… κανό!

Παραλείπει επίσης να μας πει πως επιστρέφοντας από τις Βρυξέλλες, ο πρώην πρωθυπουργός έφυγε αμέσως για την Κρήτη, όπου συνεδρίασε η Σοσιαλιστική Διεθνής για την… Αραβική Άνοιξη, ανήμερα της εθνικής γιορτής της 28ης Οκτωβρίου.

«Το κλίμα παραμένει τεταμένο και ξεφεύγει από κάθε όριο ανήμερα της εθνικής επετείου της 28ης Οκτωβρίου», αναφέρει το σημείωμα. Και συνεχίζει:

«Το ΠΑΣΟΚ και πάλι σηκώνει μόνο του το βάρος της ευθύνης εφαρμογής του δύσκολου προγράμματος. Που όμως, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά τις μεταρρυθμίσεις, προϋποθέτει ευρύτατη εθνική συναίνεση.

Όμως, η πόρτα της συνεργασίας και της απαραίτητης εθνικής συνεννόησης για να εφαρμοστεί η Συμφωνία των Βρυξελλών, έχει κλείσει με ευθύνη Σαμαρά.

Μοναδική διέξοδος η διενέργεια ενός δημοψηφίσματος, καθώς μέχρι τότε η ΝΔ παρέμενε δήθεν αρνητής του μνημονίου.

Ο Γιώργος Παπανδρέου ανακοινώνει την απόφασή του, για την οποία είχε προϊδεάσει από το καλοκαίρι όλους τους θεσμικούς Ευρωπαίους παράγοντες, όπως και ηγέτες μεταξύ των οποίων και την Καγκελάριο Μέρκελ.

Με την απόφαση του Γιώργου Παπανδρέου δεδομένη, οδηγούμαστε στη συνάντηση των Καννών, την παραμονή της συνεδρίασης του G20.

Στη συνάντηση, ο Γιώργος Παπανδρέου ενημερώνει για τις λεπτομέρειες της απόφασή του. Η αντίδραση Σαρκοζί, για τους δικούς του λόγους, είναι έντονη, αλλά δεν υπήρξε ο παραμικρός υβριστικός σχολιασμός εκ μέρους του. Η Μέρκελ πιο ψύχραιμη κατανοεί και στηρίζει την πρόταση. Σημειώνεται, επειδή είδαν το φως της δημοσιότητας διάφορα αβάσιμα και εκτός πραγματικότητας στοιχεία, ότι στη συνάντηση αυτή δεν παρίσταται ο Χ. Θαπατέρο».

Και αφού εξηγεί τους λόγους που έπρεπε να γίνει δημοψήφισμα – αμφισβητώντας ότι οι Ευρωπαίοι άλλαξαν το ερώτημα και από «ναι ή όχι στη συμφωνία;», το μετέτρεψαν «σε ναι ή όχι στο ευρώ;» - ο συνεργάτης του πρώην πρωθυπουργού αναφέρει:

«Αφού το πολιτικό σύστημα αδυνατούσε να διαμορφώσει συνθήκες συναίνεσης, ο λόγος έπρεπε να δοθεί στους πολίτες. Ήταν η ώρα να μιλήσει ο κάθε Έλληνας πολίτης. Να ορίσει ο ίδιος την πορεία της χώρας.

Με όλα αυτά ξεκαθαρισμένα μέσα του, ο Γιώργος Παπανδρέου, δεν υποχωρεί και η συνάντηση των Καννών ολοκληρώνεται με αυτό το δεδομένο.

Μέρκελ και Σαρκοζί, στις δηλώσεις τους μετά τη συνάντηση μιλούν και αυτοί με δεδομένο το ότι θα γίνει δημοψήφισμα (παρότι ο Σαρκοζί δίνει τη δική του ερμηνεία στο ερώτημα του δημοψηφίσματος)».

Τότε που τα διλήμματα ήσαν αυτονόητα

Υπάρχουν και εδώ κάποια κενά.

Στις 9 Ιουνίου 2011, στη διάρκεια της συνεδρίασης του υπουργικού συμβουλίου, ο κ. Παπανδρέου ξεκαθαρίζει ότι οι χειρισμοί της κυβέρνησης για το Μεσοπρόθεσμο και το Μνημόνιο δεν συνδυάζονται με δημοψήφισμα.

Και επισημαίνει ότι αυτονόητα διλήμματα δεν τίθενται ποτέ σε δημοψήφισμα!

Δεσμεύτηκε, όμως, ότι θα το πράξει στο μέλλον και τον Ιούλιο πραγματοποιήθηκε κυβερνητική σύσκεψη για τα δημοψηφίσματα για διάφορα ζητήματα – και πάντως όχι για τη δανειακή σύμβαση.

Στις 31 Οκτωβρίου 2011, μιλώντας στην Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ προαναγγέλλει δημοψήφισμα για τη νέα δανειακή σύμβαση (που για κάποιον λόγο είχε πάψει να αποτελεί «αυτονόητο ζήτημα»).

«Ας δώσουμε το λόγο το λαό και στους πολίτες. Είναι η ώρα να απαντήσει ο πολίτης υπεύθυνα. Θέλει να την υλοποιήσουμε ή να την απορρίψουμε. Αν δεν την θέλει ο λαός δεν θα εφαρμοστεί. Εάν ναι θα προχωρήσουμε», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Ακόμη και σήμερα, παριστάνει τον κατάπληκτο για τις αντιδράσεις.

Και τόσο ο ίδιος όσο και οι συνεργάτες του ξεχνούν πως όταν έχεις βάλει την υπογραφή σου στις 27 Οκτωβρίου, δεν μπορείς να την πάρεις πίσω αναγγέλλοντας δημοψήφισμα στις 31 του ίδιου μήνα, επειδή σοκαρίστηκες από τα επεισόδια στις παρελάσεις της 28ης.

Πολύ περισσότερο όταν την ίδια στιγμή λες πως οι αποφάσεις της 27ης  Οκτωβρίου σηματοδοτούν «μια νέα εποχή για την Ελλάδα και την Ευρώπη», απαντούν στους «κήρυκες της μιζέριας», αποτελούν δικαίωση των προσπαθειών της χώρας και απαλλάσσουν τον «Έλληνα φορολογούμενο από το τεράστιο βάρος του χρέους».

Αφού συνέβαιναν όλα αυτά, τι χρειαζόταν το δημοψήφισμα;

Και αφού τα αναγνωρίζεις όλα αυτά και συγχρόνως θέλεις δημοψήφισμα, δεν θα σε περάσουν για τρελό αυτοί που έβαλαν τις υπογραφές τους;

Όπως ήταν φυσικό, η είδηση περί δημοψηφίσματος την επαύριο μιας σημαντικής συμφωνίας έκανε τον γύρο του κόσμου, οι διεθνείς οίκοι αξιολόγησης εξέδωσαν ανακοινώσεις περί κινδύνου άτακτης χρεοκοπίας και εξόδου της χώρας από το ευρώ και ο τότε επικεφαλής του Eurogroup Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ δήλωσε:

«Ο Έλληνας πρωθυπουργός έλαβε την απόφασή του χωρίς να το συζητήσει με τους Ευρωπαίους εταίρους του. Χωρίς να τον επιτιμήσουμε, είπαμε στον κ. Παπανδρέου ότι η στάση του είναι αθέμιτη, στο μέτρο που θα θέλαμε να μάς έχει πει την περασμένη εβδομάδα κατά τη διάρκεια της συνόδου κορυφής ότι σκόπευε να θέσει το θέμα σε δημοψήφισμα. Ανεξάρτητα από τη διατύπωση του ερωτήματος (του δημοψηφίσματος), είναι σαφές ότι η Ελλάδα θα εκφρασθεί στις 4 Δεκεμβρίου εάν, ναι, θέλει ή όχι να παραμείνει στην ευρωζώνη. Θα θέλαμε η Ελλάδα να παραμείνει μέλος, αλλά δεν λέμε ότι πρέπει να παραμείνει με οποιοδήποτε τίμημα».

Ο Ράινερ Μπρούντερλε, κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του κόμματος των Ελεύθερων Δημοκρατών στη γερμανική βουλή, δήλωνε:

«Ενοχλήθηκα (με την είδηση). Πρόκειται για περίεργη συμπεριφορά, η Ελλάδα δίνει την εντύπωση ότι προσπαθεί να υπαναχωρήσει από τη συμφωνία που υπέγραψε με τους ηγέτες της ΕΕ. Ο πρωθυπουργός είχε συμφωνήσει σε πακέτο διάσωσης που ωφέλησε τη χώρα του».

Ο Σαρκοζί: Το σχέδιο διάσωσης της ζώνης του ευρώ που εγκρίθηκε την περασμένη εβδομάδα στις Βρυξέλλες είναι ο μόνος τρόπος για να λυθεί το πρόβλημα του ελληνικού χρέους. Το να δίδεται ο λόγος στους ανθρώπους είναι πάντα νόμιμο, αλλά η αλληλεγγύη όλων των χωρών της ζώνης του ευρώ δεν μπορεί να ασκηθεί αν η κάθε μία δεν συναινέσει στις αναγκαίες προσπάθειες.

«Η σύνοδος κορυφής την περασμένη εβδομάδα αφορούσε την αντιμετώπιση της αβεβαιότητας στην ευρωζώνη (...) και αυτή η χειροβομβίδα έπεσε μόλις λίγες ημέρες αργότερα. Είναι θεμιτό ότι θα υπάρξει μεγάλη ενόχληση σχετικά με αυτήν», παρατήρησε η Ιρλανδή υπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων Κράιτον.

Ανάλογες δηλώσεις ήλθαν από την Ισπανία και τη Βρετανία και γενικά προκλήθηκε μεγάλη αναταραχή.

«Δεν μπορώ να φανταστώ πώς θα μπορέσει να γίνει ανταλλαγή χρέους προτού διεξαχθεί το δημοψήφισμα», είπε ο επικεφαλής της Ένωσης Γερμανικών Τραπεζών Μίχαελ Κέμερ.

«Η διεξαγωγή δημοψηφίσματος στην Ελλάδα για το νέο πακέτο διάσωσης δυσχεραίνει την καταβολή της έκτης δόσης του δανείου από το ΔΝΤ και την Ευρωζώνη», δήλωσε και ο υπουργός Οικονομικών της Ολλανδίας, Κέες Ντε Γιάγκερ, σε συζήτηση στο ολλανδικό Κοινοβούλιο.

«Θέτει περισσότερο από πριν σε κίνδυνο το ευρώ. Εάν οι Έλληνες πουν “όχι”, δεν γνωρίζουμε ποιες θα είναι οι συνέπειες», δήλωσε ο Ευρωπαίος επίτροπος Ενέργειας Γκίντερ Έτινγκερ.

Το άρθρο 4 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση θύμισε ο ευρωβουλευτής και πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, Τζόζεφ Ντολ: «Τα κράτη μέλη διευκολύνουν την Ένωση στην εκπλήρωση της αποστολής της και απέχουν από τη λήψη οποιουδήποτε μέτρου ικανού να θέσει σε κίνδυνο την πραγματοποίηση των στόχων της Ένωσης».

«Υπάρχει μια πολιτική απόφαση της ευρωζώνης για τις συνθήκες για την καταβολή της 6ης δόσης, αυτή συνδέεται με το σεβασμό όλων των δεσμεύσεων που έχει υπογράψει η Ελλάδα», ανέφερε ο εκπρόσωπος του Όλι Ρεν, Αμαντέου Αλταφάζ. «Είναι σαφές πως αυτό δεν μπορεί να συμβεί χωρίς να υπάρχει βεβαιότητα για τη διάθεση των ελληνικών αρχών να τηρήσουν τις δεσμεύσεις που ανέλαβαν πριν από μόλις μερικές ημέρες».

«Η συμφωνία υπάρχει και αυτή είναι η μοναδική επιλογή», δήλωσε η εκπρόσωπος της Κομισιόν, Καρολίνα Κότοβα.

Η ολονυχτία, το «πραξικόπημα» και οι Κάννες

Ο κ. Παπανδρέου συγκάλεσε έκτακτο υπουργικό συμβούλιο τη νύχτα της 1ης  προς 2α  Νοεμβρίου και τους κράτησε άυπνους όλο το βράδυ επιμένοντας επί επτά ώρες στις αποφάσεις του, παρά τις διαφωνίες πολλών – και την πληροφορία ότι ο κ. Βενιζέλος δεν γνώριζε ότι θα συμβεί κάτι άλλο εκτός από ψηφοφορία για παροχή ψήφου εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση.

Τα ξημερώματα βγήκε ο Μόσιαλος να μας πει πως τελικά ελήφθη ομόφωνη απόφαση στήριξης του κ. Παπανδρέου και έτσι άναβε το πράσινο φως να πάει στις Κάννες, όπου συνεδρίαζε το G20, και να τους ανακοινώσει ότι το δημοψήφισμα θα γίνει.

(Εδώ θα πρέπει να θυμίσουμε στους σχολιογράφους ότι εκείνες τις ημέρες μέσα στο ΠΑΣΟΚ, άλλοι ανεξαρτητοποιούνταν και άλλοι ζητούσαν την παραίτηση του κ. Παπανδρέου).

Στις 2 Νοεμβρίου, ο κ. Παπανδρέου ασχολήθηκε με το… twitter!

Προηγουμένως, φρόντισε να αποκεφαλίσει το σύνολο της ηγεσίας των Ενόπλων Δυνάμεων, για να ισχυριστεί στους ξένους πως… ετοίμαζαν πραξικόπημα!

Μετά έφυγε για τις Κάννες, όπου συνέβησαν όλα αυτά τα οποία συζητούμε σήμερα με αφορμή το βιβλίο του Θαπατέρο.

Οι Ευρωπαίοι, εμφανώς εκνευρισμένοι με την αναξιοπιστία και την ανυποληψία, του υπέδειξαν την ημερομηνία διεξαγωγής του περίφημου δημοψηφίσματος (4 Δεκεμβρίου) και το ερώτημα (που δεν θα είχε καμιά σχέση με την δανειακή σύμβαση, αλλά θα ερωτάτο ο ελληνικός λαός αν επιθυμεί να παραμείνει ή όχι η Ελλάδα στο ευρώ).

Με μια αιφνιδιαστική επιχείρηση τη νύχτα, οι ισλαμιστές της αλ Νούρσα στην Συρία κατάφεραν να καταλάβουν την ελληνορθόδοξη πόλη Μααλούλα την οποία είχαν καταλάβει για πρώτη φορά για τρεις ημέρες και τον περασμένο Σεπτέμβριο, πριν εκδιωχθούν από τον κυβερνητικό Στρατό.

Δαμασκό) πετώντας από τον βράχο που δεσπόζει της πόλης ελαστικά που είχαν παραγεμίσει με εκρηκτικά, επάνω σε δύο σημεία ελέγχου. Δεν πρόλαβε να αντιδράσει ούτε η χριστιανική πολιτοφυλακή η οποία είχε σώσει το μοναστήρι τον Σεπτέμβριο

Υπάρχουν και όρια. Η τρόικα τα έχει ξεπεράσει προ καιρού. Η ελληνική πλευρά επέδειξε ασυνήθιστα υπερβολική ανοχή. Ήρθε η ώρα όμως να πει ένα νέο όχι. Οι πιστωτές δείχνουν να μην καταλαβαίνουν. Αδιαφορούν και φαίνεται να παίζουν παιχνίδια, όχι στις πλάτες μιας δικομματικής κυβέρνησης, αλλά πάνω σε έναν ολόκληρο λαό που έχει πληρώσει βαρύ τίμημα τέσσερα χρόνια τώρα.

Οι Αντώνης Σαμαράς και Ευάγγελος Βενιζέλος λένε ότι αρνούνται να συναινέσουν στην περαιτέρω εξαθλίωση της ελληνικής κοινωνίας. Επιμένουν στις κόκκινες γραμμές, αλλά το κρίσιμο είναι να γίνει ένα βήμα πιο πέρα. Και αυτό δεν είναι άλλο από την σύγκρουση με την τρόικα – μια σύγκρουση την οποία, όχι μόνο την αντέχει το υφιστάμενο πολιτικό σύστημα που κυβερνάει, αλλά την έχει και ανάγκη για τη δική του επιβίωση, πέρα από το γεγονός ότι θα λειτουργήσει και καταπραϋντικά για την ελληνική κοινωνία.

Και εάν ο Πρωθυπουργός και ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης δεν έχουν σκεφθεί την ρήξη και τη
σύγκρουση, ήρθε η ώρα να αναθεωρήσουν και να δουν την μεγάλη εικόνα. Εκτός από τους πιστωτές, υπάρχουν και οι Έλληνες πολίτες και σε αυτούς οφείλουν μια σθεναρή αντίδραση.
Εξάλλου, έχουν όλο το δίκιο με το μέρος τους, αφού επί τέσσερα περίπου χρόνια έχει επιβληθεί μια παρανοϊκή οικονομική πολιτική, η οποία έπληξε εκατομμύρια νοικοκυριά γιατί σχεδιάστηκε για να κατοχυρώσει πρωτίστως τα συμφέροντα των ξένων κρατών και τραπεζών.
Ο Αντ. Σαμαράς, ως οικονομολόγος το γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα. Αυτή η πολιτική δεν στηρίχθηκε σε καμία οικονομική λογική και σηματοδότησε τη χειρότερη ιστορικά αντιμετώπιση που έχει υποστεί ευρωπαϊκή χώρα σε κρίση χρέους.
Οι τροϊκανοί αντιμετώπισαν την Ελλάδα όπως έπραξαν στα χρεοκοπημένα κράτη της Λατινικής Αμερικής τη δεκαετία του ‘80, γι’ αυτό τα λίγα θετικά αποτελέσματα στην οικονομία απαιτούν αδικαιολόγητα πολλές και άδικες θυσίες.
Ο πρωθυπουργός ανέχθηκε τόσο καιρό αυτή την πολιτική για να παραμείνουμε στο ευρώ. Για πόσο καιρό όμως μπορεί να ανέχεται κανείς μεθοδεύσεις που οδηγούν στο κενό; Πλέον έχει το κύρος και τη δύναμη να σταματήσει την εφαρμογή της ολέθριας συνταγής. Μπορεί, αφού το κράτος επιτυγχάνει πρωτογενές πλεόνασμα, να θέσει ο ίδιος τους ελληνικούς όρους, όπως πρόσφατα ανέφεραν και οι «Financial Times» σε κύριο άρθρο τους.
Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι οι οικονομικοί δείκτες εξελίχθηκαν καλύτερα και όχι χειρότερα από τις προβλέψεις. Το είδε και η Μέρκελ πριν δυο εβδομάδες με τους πίνακες, τα γραφήματα και τα διαγράμματα που της παρουσίασε ο Σαμαράς στο Βερολίνο. Τώρα ξέρουν.
Κανείς δεν ζητάει την οριστική ρήξη. Απλά, οφείλουμε να ζητάμε την διόρθωση του λάθους. Εξάλλου, η συνεργασία – φθάνει να είναι υγιής – με τους εταίρους και το ΔΝΤ μπορεί και πρέπει να συνεχιστεί.
Αυτό που δεν αντέχει όμως το ελληνικό πολιτικό σύστημα είναι να γίνεται διαπραγμάτευση με τελεσίγραφα και εκβιασμούς, διότι έτσι η τρόικα δηλητηριάζει το κλίμα. Και επειδή αλλιώς δεν καταλαβαίνουν οι τροικανοί, ήρθε η ώρα για την σύγκρουση που δεν είναι αναπόφευκτη μόνο για λόγους στοιχειώδους αξιοπρέπειας αλλά και για λόγους επιβίωσης.
Έφθασε λοιπόν ο καιρός για να λυθεί η σιωπή της Ελλάδας που έφθασε στην δική της, απώτατη, «κόκκινη γραμμή». Νέος στραγγαλισμός μέσω φόρων και πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας και ομαδικών απολύσεων, δεν θα γίνει αποδεκτός.
Μην λησμονούμε ότι η διάσωση της ελληνικής οικονομίας έγινε στις πλάτες των Ελλήνων και ισοδυναμούσε με όφελος πολλών τρισεκατομμυρίων ευρώ για την Ευρώπη, από τα οποία δικαιούμαστε μερίδιο.
Ως εκ τούτου η τρόικα και οι υπάλληλοί της δεν έχουν πλέον καμία αξιοπιστία και την παραμικρή ηθική νομιμοποίηση. Ο λόγος είναι λοιπόν στον Αντώνη Σαμαρά που συμπλήρωσε την περασμένη Παρασκευή 4 χρόνια στο τιμόνι της ΝΔ.

Ο Πρωθυπουργός οφείλει να απομακρύνει τους ξένους γύπες από το κορμί της Ελλάδας και να θέσει τέρμα στην ύφεση, στη βαλκανιοποίηση και στον εκφασισμό της. Οφείλει να μην ανεχθεί άλλο τη θυσία της οικονομίας και της Δημοκρατίας στον βωμό των βερολινέζικων σκοπιμοτήτων.Μια νέα διαπραγμάτευση σε επίπεδο εθνικών ηγετών με διακύβευμα την αποκατάσταση της ισοτιμίας της Ελλάδας μέσα στην ευρωζώνη θα πρέπει να είναι ο νέος κεντρικός πολιτικός στόχος.  
Μάρκος Αυρήλιος

Το Σάββατο έγιναν οι εργασίες του Πανελληνίου Συνεδρίου της ΔΑΚΕ Δημοσίου τομέα στο ξενοδοχείο «NOVOTEL».

1. ΚΑΙΟΠΟΥΛΟΥ ΜΑΤΟΥΛΑ
2. ΚΑΡΑΒΑΣΙΛΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ
3. ΚΑΡΛΑΥΤΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ
4. ΚΑΤΣΑΝΑΚΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ
5. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ
6. ΜΟΝΙΟΣ ΑΛΕΚΟΣ
7. ΟΡΛΗΣ ΑΝΔΡΕΑΣ
8. ΠΕΠΠΕΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ
9. ΠΕΤΕΙΝΑΡΑΣ ΓΙΑΝΝΗΣ
10. ΣΚΑΝΔΑΛΗ ΚΑΤΕΡΙΝΑ
11. ΤΟΔΑΣ ΓΙΩΡΓΟΣ

12. ΔΡΟΥΤΣΑΣ ΓΙΩΡΓΟΣ
13. ΦΡΑΓΚΟΥΛΗΣ ΜΙΧΑΗΛ
14. ΚΑΛΑΡΓΥΡΟΣ ΑΡΗΣ
15. ΚΑΡΛΑΥΤΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ
16. ΚΑΝΕΛΟΠΟΥΛΟΣ ΣΠΥΡΟΣ
17. ΔΗΜΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ

Συμμετείχαν 708 σύνεδροι (ο καθένας από αυτούς αντιστοιχεί σε 375 περίπου εργαζόμενους). 

• Αντώνης Αντωνάκος (Αττική)
• Γιάννης Μετόκης (Σέρρες)
• Παύλος Αντωνόπουλος (Αργολίδα)
• Δημήτρης Πεππές (Αττική-Αναπληρωματικός)

• Βασίλης Παληγιάννης (Αττική)
• Γιάννης Πάιδας (Θεσσαλονίκη)
• Δημήτρης Θεοχαρόπουλος (Ημαθία)
• Αποστόλης Μούσιος (Μαγνησία)
• Θόδωρος Τζαρούχης (Ιωάννινα)

Σταθερή και αταλάντευτη γραμμή έναντι της τρόικας εξακολουθεί η δικομματική κυβέρνηση, όπως αποφασίστηκε μετά από δίωρη σύσκεψη στο Μέγαρο Μαξίμου, που είχαν το απόγευμα της Δευτέρα, οι Αντώνης Σαμαράς και Ευάγγελος Βενιζέλος.

πλειστηριασμών, εάν δεν υπάρξει συμφωνία με την τρόικα, η οποία συνεχίζει τις προκλήσεις, ενώ είναι χαρακτηριστική η στάση του ΔΝΤ που ζήτησε να επιστρέψει από το 13% στο 23% ο ΦΠΑ στην εστίαση.

Από μια κλωστή κρέμεται η διαπραγμάτευση με την τρόικα, ενώ η κόντρα της κυβέρνησης με τους εκπροσώπους των δανειστών, ανεβάζει κατακόρυφα το πολιτικό θερμόμετρο και προοιωνίζει πολιτικές εξελίξεις.

εκπροσώπων των δανειστών μας, για ολική άρση των πλειστηριασμών, ενώ οι βουλευτές της πλειοψηφίας με κάθε ευκαιρία διατρανώνουν την απόφαση τους να μην ψηφίσουν τέτοια ρύθμιση στην Βουλή.

Η πολύκροτη «υπόθεση Βατοπεδίου»- πέραν των όσων είδαν το φως της δημοσιότητας- κυρίως καλύφθηκε από έντονο πολιτικό παρασκήνιο. 

                ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Δήλωση του Υπουργού Παιδείας και Θρησκευμάτων, Κωνσταντίνου Αρβανιτόπουλου σε σχέση με ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ

Πελεγρίνη, από τον ΣΥΡΙΖΑ, αποκαλύπτει και τους υποβολείς και τους πρωταγωνιστές αυτής της θλιβερής παράστασης, που αντί για θεατές έχει θύματα: τους φοιτητές και τις οικογένειές τους».

Πρόσληψη εκατόν σαράντα πέντε(145) εκπαιδευτικών μειωμένου ωραρίου κλάδων Φιλολόγων,Μαθηματικών, Φυσικών, Χημικών και Βιολόγων Ειδικής Αγωγής και Εκπαίδευσης (ΕΑΕ) για το σχολικό έτος2013-2014, στο πλαίσιο υλοποίησης των Πράξεων «Πρόγραμμα εξειδικευμένης εκπαιδευτικής υποστήριξης για ένταξη μαθητών με αναπηρία ή/και ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες – Άξονας Προτεραιότητας 1», «Πρόγραμμα εξειδικευμένης εκπαιδευτικής υποστήριξης για ένταξη μαθητών με αναπηρία ή/και ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες – Άξονας Προτεραιότητας 2» και «Πρόγραμμα εξειδικευμένης εκπαιδευτικής υποστήριξης για ένταξη μαθητών με αναπηρία ή/και ειδικές

εκπαιδευτικές ανάγκες – Άξονας Προτεραιότητας 3» του Ε.Π. «Εκπαίδευση και Δια Βίου Μάθηση»

Δελτίο Τύπου

ΑΝΑΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ ΣΤΟ ΟΡΘΟ Πρόσκληση υποβολής αιτήσεων και επιλογής υποψηφίων για την πρόσληψη εκπαιδευτικού προσωπικού με σχέση εργασίας ορισμένου χρόνου, εξειδικευμένου στους τομείς του Θεάτρου –Κινηματογράφου, Κλασικού και Σύγχρονου Χορού στα Καλλιτεχνικά Σχολεία

εξειδικευμένου στους τομείς του Θεάτρου –Κινηματογράφου, Κλασικού και Σύγχρονου Χορού στα Καλλιτεχνικά Σχολεία.

ΜΟΥΣΙΚΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΚΑΙ ΕΙΔΙΚΗ ΑΓΩΓΗ

εκπαιδευτικών. Είναι απόλυτα υποκριτικό να επικαλείται ο Υφυπουργός στο έγγραφό του «το συμφέρον των μαθητών και την ανάγκη εύρυθμης λειτουργίας των σχολείων», όταν ακόμη και σήμερα (τέλη Νοέμβρη 2013), υπάρχουν χιλιάδες κενά στα σχολεία και χάνονται δεκάδες χιλιάδες διδακτικές ώρες, απόρροια των πολιτικών που υπηρετεί ο κ. Κεδίκογλου.

εκπαιδευτικούς

γ. Η συνέχιση των αγώνων των εκπαιδευτικών. Συγκέντρωση διαμαρτυρίας στις 5/12/13 στις 12 το μεσημέρι στο Υπ. Παιδείας μαζί με γονείς και μαθητές με αιχμή τα κενά, ιδιαίτερα σε ΕΠΑΛ – ΕΠΑΣ, Μουσικά σχολεία, Ειδική Αγωγή, κ.λπ.