Ο άνθρωπος εισέρχεται στην Εκκλησία με το Άγιο Βάπτισμα. Γίνεται «υιός του Θεού κατά χάριν», σύμφωνα με τα λεγόμενα του Κυρίου, ο οποίος έδωσε εντολή στους μαθητές του να κηρύξουν στα πέρατα της οικουμένης το Ευαγγέλιο και να βαπτίσουν στο όνομά Του όσους θα πιστέψουν, διότι «ο πιστέψας και βαπτισθείς σωθήσεται».

Τι γίνεται όμως με την αμαρτία, η οποία παραμένει πάντοτε στην ενδοκοσμιότητα της γης, σαν αντίρροπη δύναμη που μάχεται να κατακτήσει πάλι τον άνθρωπο εκμεταλλευόμενη την κλίση της ανθρώπινης φύσεως προς το κακό, συμμαχώντας με τις δυνάμεις του σκότους και επιζητεί να ματαιώσει το αρξάμενο έργο της ανθρώπινης σωτηρίας του κάθε βαπτιζομένου;

«Μετανοείτε, ήγγικε γαρ η βασιλεία των ουρανών», προτρέπει ο Χριστός μετά τη Θεοφανεία του σε όσους συσταυρώνονται και συνθάπτονται με το άγιο Βάπτισμα. Ο Θεός γνωρίζοντας την ασθενή

Δυστυχώς όμως χάνονται τόσοι χριστιανοί με τον αιώνιο θάνατο, για τον λόγο ότι σε όλη τη διάρκεια της επιγείου ζωής τους δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να ασχολούνται με την αθέτηση των υποσχέσεων που έδωσαν κατά το άγιο Βάπτισμα υποτασσόμενοι στην αμαρτία· χάνονται επειδή δεν κρίνουν τον Λόγο του Θεού άξιο ακόμη και της παραμικρής προσοχής τους, τον Λόγο που κηρύττει την μετάνοια. Ακόμη και στις ύστατες στιγμές πριν το θάνατό τους δεν κατορθώνουν να επωφεληθούν από την πανίσχυρη δύναμη της μετάνοιας. Και δεν μπορούν να επωφεληθούν είτε διότι δεν απέκτησαν καμία γνώση για το χριστιανισμό, είτε διότι απέκτησαν μία πολύ ανεπαρκή και συγκεχυμένη γνώση γι’ αυτόν, η οποία πρέπει να ονομασθή μάλλον πλήρης άγνοια, παρά έστω και παραμικρή γνώση.

«Λούσασθε» λέγει ο Κύριος στους αμαρτωλούς «και καθαροί γίνεσθε». Η μετάνοια είναι ένα λουτρό που καλείται να κάνει ο καθένας μας για να ξεπλύνει κάθε ακαθαρσία από την ψυχή του, καταβάλλοντας κάθε προσπάθεια να τη διατηρήσει καθαρή, όπως ακριβώς όταν βγήκε από την κολυμβήθρα.

Κάθε φορά που λερωνόμαστε, πλενόμαστε για να είμαστε καθαροί. Ποιος άνθρωπος δε πλύθηκε με τη σκέψη ότι θα ξαναλερωθεί; Σαφώς προσέχουμε να μη λερωθούμε αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δε θα συμβεί.

Ένας μοναχός αναφέρει στον πνευματικό του ότι έπεσε - αμάρτησε· τότε ο πνευματικός τον προέτρεψε να σηκωθεί-μετανοήσει. Μετά από λίγο καιρό ο μοναχός αναφέρει ξανά την πτώση του στον γέροντά του κι εκείνος τον προτρέπει να ξανασηκωθεί. Για Τρίτη φορά ο μοναχός εξαγορεύει την πτώση του και για Τρίτη φορά και ο πνευματικός του, του προτρέπει το ίδιο. Τότε ο μοναχός ρωτάει τον πνευματικό του μέχρι πότε θα το κάνει αυτό· και ο πνευματικός του, του απαντάει «έως ότου σε βρει ο θάνατος, γιατί δε ξέρεις ποτέ, πότε θα σε βρει· εάν είναι στην πτώση - αμετανοησία ή εάν είναι στην ανάσταση - μετάνοια».

Η μετάνοια είναι μία συνεχής κατάσταση στη ζωή του ανθρώπου που τον προτρέπει να μένει πάντοτε καθαρός στη ψυχή, δε σημαίνει όμως ότι δε θα υπάρξει η στιγμή της απροσεξίας. Κι επειδή ο Θεός γνωρίζει πολύ καλά την τάση της ανθρώπινης φύσης προς την πτώση, προτρέπει τον καθένα μας χωριστά στο δεύτερο βάπτισμα, το μυστήριο της μετανοίας. Στη διάθεση του καθενός μας είναι να το χρησιμοποιήσει.

Εκ της Ιεράς Μητροπόλεως Φ.Ν.Θ.