Μεσοβδόμαδα όμως, έφθανε ένα βήμα από την ρήξη. Και κατά την Παρασκευή ο κύκλος ξανάρχιζε. 

Έτσι πέρασαν τρείς και πλέον μήνες.

 

Την περασμένη Τρίτη όμως αποφασίστηκε η σειρά του σκωτσέζικου ντους ν’ αλλάξει. Την μία ημέρα, με non paper, οι διαπραγματεύσεις ήταν έτοιμες να σταματήσουν. Την αμέσως επόμενη, με κοινή δήλωση Junker-Τσίπρα, προχωρούσαν ολοταχώς.

 

Βέβαια, αυτό θα ήταν αφύσικο να προχωρήσει απρόσκοπτα. Σάββατο πρωί λοιπόν, υπήρξαν διαρροές, ότι «η ρήξη δεν αποκλείεται». Λίγο αργότερα, άλλες διαρροές, μας ενημέρωσαν ότι δεν θα πληρωθεί η δόση €763 εκατ. προς το Δ.Ν.Τ. την Τρίτη. Ενώ μέχρι την προηγούμενη ημέρα υπήρχαν άλλες, ηχηρότατες, ότι τα χρήματα έχουν βρεθεί και «παρκαριστεί», περιμένοντας την 12η Μαΐου.

Μοιάζει παράλογο και αλλοπρόσαλλο. Δεν μοιάζει; Μοιάζει.

Εκτός αν μιλάμε για κακομαθημένους εφήβους ή την Ελληνική κυβέρνηση.

 

Διότι, όπως προκύπτει από πληροφορίες εκ Βρυξελλών, υπάρχει πρόβλημα με το ύψος του κοινού συντελεστή Φ.Π.Α. και αυτό του πρωτογενούς πλεονάσματος. Και το Μαξίμου επέλεξε σαν διαπραγματευτική τακτική να «κάνει πείσματα».

Προφανώς η Ελληνική πλευρά παρουσίασε τα στοιχεία της και οι δανειστές, αφού τα έλεγξαν, τα απέρριψαν ως μη ικανοποιητικά, αντιπαραθέτοντας τα δικά τους. Τα οποία απαιτούν μεγαλύτερο συντελεστή και για τον φόρο και για το πλεόνασμα. Πράγμα που, σε τελική ανάλυση, σημαίνει μεγαλύτερου ύψους μέτρα.

Η απάντηση της κυβέρνησης;

«Αν δεν μου κάνετε τα χατίρια, εγώ δεν παίζω. Θα κάτσω στην άκρη μου και θα κρατήσω την αναπνοή μου, μέχρι να πεθάνω από ασφυξία ή να μου κάνετε την χάρη».

Θα έλεγε κανείς πως το αντικείμενο της διαπραγμάτευσης είναι η αγορά πχ ενός παγωτού για έναν δεκάχρονο.

Και όχι οι ζωές έντεκα εκατομμύριων ανθρώπων.

 

Θέλετε άλλο παράδειγμα παιδιάστικης συμπεριφοράς;

Από την αρχή της διαπραγμάτευσης η Ελληνική πλευρά ζητά επίμονα την αύξηση των ορίων που αφορούν τα Έντοκα Γραμμάτια Ελληνικού Δημοσίου. 

 Όλες τις φορές έχει εισπράξει κάθετη άρνηση, τόσο από την Ε.Κ.Τ. όσο και από την Επιτροπή. Αλλά επιμένει.

Παρά την σταθερή και ξεκάθαρη άρνηση, το Μαξίμου ενημερώνει πως «θέλουμε θετική δήλωση την Δευτέρα» και, off the record, πως αναμένει αύξηση των ορίων για τα Ε.Γ.Ε.Δ., την Τετάρτη. Την ώρα που ο πρόεδρος της Ε.Κ.Τ. αγωνίζεται να πείσει το Διοικητικό Συμβούλιο να μην αυξήσει τα περιθώρια ασφάλισης των ενεχύρων, ώστε να μην βρεθεί το τραπεζικό σύστημα ένα βήμα από τους περιορισμούς κεφαλαίου.

Προσέξτε, το ελληνικό βραχυπρόθεσμο χρέος θεωρείται πλέον εξαιρετικά υψηλού κινδύνου. Η φιλελληνική πλευρά στο Συμβούλιο κάνει τα αδύνατα δυνατά για να μην επισημοποιηθεί αυτή η επικινδυνότητα και υποστούμε τις βαρύτατες συνέπειες. Αλλά η κυβέρνηση  περιμένει από το ίδιο αυτό Συμβούλιο να εγκρίνει αύξηση του κινδύνου για τις Ελληνικές τράπεζες. Τράπεζες τις οποίες έχει ήδη δανειοδοτήσει με ποσό που φτάνει το 63,9% του Α.Ε.Π.!

Δεν ξέρω αν αυτή η βλακώδης επιμονή υφίσταται λόγω άγνοιας, εκούσιας ή ακούσιας.

Αυτό που ξέρω είναι ότι και αυτή η περίπτωση θυμίζει κακομαθημένο παιδί που δεν του δίνουν άλλο γλυκό. Και, παρά το ότι του εξηγούν ότι δεν μπορούν να του το δώσουν διότι θα του κάνει κακό, αυτό επιμένει να διαμαρτύρεται και να ζητά γλυκό.

 

Η κυβέρνηση εμφανίζεται να αγνοεί το γεγονός πως κάθε μέρα που περνά φέρνει την οικονομία σε χειρότερη κατάσταση. Και ότι το συνολικό ύψος των μέτρων που θα κληθεί να πάρει όταν καταλήξει σε συμφωνία, αυξάνει ταυτόχρονα.

Δεν είναι γνωστοί οι λόγοι και οι στόχοι αυτής της επιδεικτικής άγνοιας.

 

Αυτό που δείχνει όμως η εμπειρία είναι ότι όποιος δεν διδάσκεται από τα παθήματα του, παθαίνει χειρότερα ξανά και ξανά, μέχρι να μάθει.

 

Μόνο που στην περίπτωση μας αυτοί που,  κυρίως, θα πληρώσουν τον τελικό λογαριασμό, δεν είναι τα μέλη της κυβέρνησης. Αλλά όλοι όσοι κατοικούμε σε αυτήν την δύσμοιρη χώρα.  

 

 

Πέτρος Λάζος

capital.gr