Please wait...
Προβολή άρθρων κατά ημερομηνία: Ιούλιος 2016 - ΔΙΚΤΥΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ dictyo.gr
Σάββατο, 30 Ιουλίου 2016 01:35
Πόσα μόρια αποκτούν οι υπάλληλοι από την αναγνώριση προϋπηρεσίας (εγκύκλιος
Η αναγνώριση της προϋπηρεσίας στον ιδιωτικό τομέα, πέραν της βαθμολογικής ένταξης και επομένως βαθμολογικής εξέλιξης των υπαλλήλων, λαμβάνεται υπόψη και κατά τη διαδικασία επιλογής προϊσταμένων. Αυτό σημειώνει σε εγκύκλιό που απέστειλε το πρωί της Πέμπτης προς όλες τις δημόσιες υπηρεσίες της χώρας ο αναπληρωτής υπουργός Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης, Χριστόφορος Βερναρδάκης.Ειδικότερα, όπως αναφέρει και η ίδια η εγκύκλιος, με τις διατάξεις του άρθρου 85 του Υπαλληλικού Κώδικα συμπεριλαμβάνεται στα μοριοδοτούμενα κριτήρια επιλογής η αναγνώριση της προαναφερόμενης προϋπηρεσίας και συγκεκριμένα στις διατάξεις της παρ. 3β, υποπερ. ββ του άρθρου 85 του Υ.Κ. προβλέπονται τα εξής: «ββ) 25 μόρια για κάθε έτος απασχόλησης με ανώτατο
Υπενθυμίζεται ότι το Προεδρικό Διάταγμα που «ξεκλειδώνει» την αναγνώριση προϋπηρεσίας έως επτά ετών στον ιδιωτικό τομέα σε συναφές αντικείμενο με αυτό στο οποίο απασχολούνται σήμερα δημοσιεύτηκε σε ΦΕΚ (Α’ 127/2016), τις προηγούμενες ημέρες, ικανοποιώντας ένα αίτημα των εργαζομένων.
Πλέον, αναγνωρίζεται προϋπηρεσία στην Ελλάδα και σε κάθε άλλο κράτος – μέλος της Ε.Ε., με πλήρη ή μερική απασχόληση, όσο και προϋπηρεσία από άσκηση ελεύθερου επαγγέλματος ή με έμμισθη εντολή.
Οι υπάλληλοι με προϋπηρεσία στον ιδιωτικό τομέα θα ωφεληθούν στη βαθμολογική τους εξέλιξη (ανεβαίνοντας βαθμολογικό κλιμάκιο), καθώς και στη διαδικασία επιλογής προϊσταμένων ή επιτελικών στελεχών (που θα επιλεγούν μέσω του Μητρώου), λαμβάνοντας αντίστοιχη μοριοδότηση.
Τα οφέλη αυτά αφορούν κυρίως νέους στον δημόσιο τομέα εργαζόμενους.
Οφέλη στις αποδοχές τους θα πρέπει να αναμένουν εφόσον «ξεπαγώσουν» οι μισθολογικές ωριμάνσεις, δηλαδή το 2018.
Οι προϋποθέσεις αναγνώρισης προϋπηρεσίας και η συνάφεια
η προϋπηρεσία συνίσταται σε:
α) άσκηση ελευθέριου επαγγέλματος ή απασχόληση με έμμισθη εντολή
β) εξαρτημένη μισθωτή εργασία.
Η προϋπηρεσία πρέπει:
α) να έχει αποκτηθεί μετά την απόκτηση του βασικού τίτλου σπουδών της κατηγορίας / εκπαιδευτικής βαθμίδας, στην οποία υπηρετεί ο υπάλληλος κατά το χρόνο της ένταξης, και μετά την απόκτηση της άδειας άσκησης επαγγέλματος, όπου αυτή απαιτείται,
β) να είναι συναφής σύμφωνα με τα οριζόμενα στις διατάξεις του άρθρου 5 το οποίο αναφέρεται στη συνάφεια αντικειμένου προϋπηρεσίας: «Η συνάφεια του αντικειμένου της προϋπηρεσίας κρίνεται σε σχέση με τα αντικείμενα, στα οποία απασχολούνται οι υπάλληλοι ή είναι δυνατόν κατά τις οργανικές διατάξεις της υπηρεσίας τους να απασχοληθούν.»
Διαδικασία αναγνώρισης προϋπηρεσίας και δικαιολογητικά
Προκειμένου να αναγνωριστεί η προϋπηρεσία ο ενδιαφερόμενος υπάλληλος υποβάλλει αίτηση στην αρμόδια Διεύθυνση Προσωπικού, όπου ανήκει οργανικά. Η αίτησή του, προκειμένου να εξεταστεί, πρέπει να συνοδεύεται από τα αναφερόμενα στις παραγράφους 2 και 3 του παρόντος άρθρου δικαιολογητικά.
Αίτηση για αναγνώριση προϋπηρεσίας του άρθρου 2 μπορεί να υποβληθεί και σε περίπτωση μετάταξης σε άλλο κλάδο ή σε άλλη υπηρεσία, εφόσον η προϋπηρεσία
αυτή δεν έχει ήδη αναγνωριστεί. Οι έννομες συνέπειες που απορρέουν από την αναγνώριση προϋπηρεσίας του άρθρου 2 δεν αίρονται σε περίπτωση υπηρεσιακής μεταβολής του υπαλλήλου. Οι αιτήσεις αναγνώρισης παραπέμπονται στο αρμόδιο υπηρεσιακό συμβούλιο εντός μηνός από την υποβολή τους στην αρμόδια Διεύθυνση Προσωπικού.
Τα δικαιολογητικά για τους ασκούντες ελευθέριο επάγγελμα και όσους απασχολούνται με έμμισθη εντολή είναι:
α) Βεβαίωση από το οικείο επαγγελματικό Επιμελητήριο ή Σύλλογο, από την οποία να προκύπτει η ιδιότητα του μέλους και η διάρκειά της, εφόσον η ιδιότητα αυτή είναι υποχρεωτική για την άσκηση του επαγγέλματος.
β) Εφόσον η ιδιότητα του μέλους επαγγελματικού Επιμελητηρίου ή Συλλόγου δεν είναι υποχρεωτική για την άσκηση του επαγγέλματος, προσκομίζεται άδεια άσκησης επαγγέλματος ή βεβαίωση από την αρμόδια διοικητική αρχή ότι πληρούνται οι νόμιμες προϋποθέσεις για την άσκηση του αντίστοιχου επαγγέλματος ή επαγγελματική ταυτότητα, καθώς και βεβαίωση του οικείου ασφαλιστικού φορέα, από την οποία να προκύπτει η διάρκεια της ασφάλισης.
γ) Εφόσον η άδεια άσκησης επαγγέλματος ή η επαγγελματική ταυτότητα ή η έκδοση βεβαίωσης της περίπτωσης (β) δεν προβλέπονται, προσκομίζεται βεβαίωση του οικείου ασφαλιστικού φορέα, από την οποία να προκύπτει η διάρκεια της ασφάλισης καθώς και οποιαδήποτε άλλα έγγραφα και στοιχεία, από τα οποία να προκύπτει αποδεδειγμένα η προϋπηρεσία, η διάρκεια και η συνάφειά της σύμφωνα με το άρθρο.
5. Ως στοιχεία που μπορεί να προσκομίσει ο αιτών υπάλληλος αναφέρονται ενδεικτικά τα ακόλουθα: συμβάσεις παροχής υπηρεσιών ή έργου, βιβλία του ΚΒΣ, δελτία απόδειξης παροχής υπηρεσιών, τιμολόγια παροχής υπηρεσιών, περιοδικές δηλώσεις ΦΠΑ.
δ) Βεβαίωση του οικείου ασφαλιστικού φορέα από την οποία να προκύπτει ότι έχουν καλυφθεί όλες οι προς αυτόν ασφαλιστικές εισφορές του υπαλλήλου για το χρονικό διάστημα που επιχειρείται να αναγνωριστεί ως προϋπηρεσία κατά τις διατάξεις του παρόντος.
Τα δικαιολογητικά για τους παρέχοντες μισθωτή υπηρεσία είναι τα ακόλουθα:
α) Άδεια άσκησης επαγγέλματος ή βεβαίωση από την αρμόδια διοικητική αρχή ότι πληρούνται οι νόμιμες προϋποθέσεις για την άσκηση του αντίστοιχου επαγγέλματος ή επαγγελματική ταυτότητα, όπου απαιτούνται, καθώς και βεβαίωση του οικείου ασφαλιστικού φορέα, από την οποία να προκύπτει η διάρκεια της ασφάλισης και το είδος της εργασίας.
β) Εφόσον από τα ανωτέρω δεν προκύπτει η διάρκεια και το είδος της απασχόλησης, απαιτείται επιπλέον βεβαίωση του εργοδότη, στον οποίο απασχολήθηκε, στην οποία να αναφέρεται ο χρόνος και το είδος της απασχόλησης του υπαλλήλου.
γ) Βεβαίωση του οικείου ασφαλιστικού φορέα από την οποία να προκύπτει ότι έχουν καλυφθεί όλες οι προς αυτόν ασφαλιστικές εισφορές του υπαλλήλου για το χρονικό διάστημα που επιχειρείται να αναγνωριστεί ως προϋπηρεσία κατά τις διατάξεις του παρόντος.
Πόσα μόρια αποκτούν οι υπάλληλοι από την αναγνώριση προϋπηρεσίας
(Η εγκύκλιος ΕΔΩ)
Κατηγορία
Εκπαιδευτικά Νέα
Σάββατο, 30 Ιουλίου 2016 01:33
Υπηρεσιακά Συμβούλια
Σε ΦΕΚ δημοσιεύθηκε η διάταξη του υπουργείου Εσωτερικών που ρυθμίζει το θέμα της επαναλειτουργίας των Υπηρεσιακών Συμβουλίων. ΕΔΩ
Κατηγορία
Εκπαιδευτικά Νέα
Σάββατο, 30 Ιουλίου 2016 01:20
Η ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ
Η «γνωριμία» με την λειτουργία της Ε.Ε. της ΑΔΕΔΥ το καλοκαίρι του 2010 ήταν το λιγότερο αποθαρρυντική. Ήδη από τις 2 Δεκεμβρίου του 2010 στο πλαίσιο της τοποθέτησής μου στο 34ο Συνέδριο, δίνοντας ψήφο ανοχής στα πεπραγμένα,επισήμαινατα σοβαρά και διαχρονικά προβλήματα στη λειτουργία της και την πλήρη αναντιστοιχία με τις ανάγκες που δημιουργούσε η κρίση. Δυστυχώς στα χρόνια που μεσολάβησαν τα προβλήματα όχι μόνο δεν λύθηκαν αλλά μετά το 35ο Συνέδριο για λόγους που θα αναλυθούν εν καιρώ οξύνθηκαν. Παραθέτω την τοποθέτησή μου στο 34ο Συνέδριο.Με φιλικούς χαιρετισμούς Αντώνης
Α.ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ: Αγαπητοί συνάδελφοι, ίσως η εικόνα της αίθουσας σήμερα
παρουσιάζει την αμηχανία όχι μόνο του συνδικαλιστικού κινήματος, αλλά και ελληνικής κοινωνίας απέναντι σε καταστάσεις οι οποίες είναι πρωτόγνωρες, τουλάχιστον για τα μεταπολεμικά χρόνια. Μια αμηχανία που θα, μεγαλώσει ακόμα περισσότερο, γιατί η κρίση βρίσκεται ακόμα στην αρχή της και δεν ξεπερνιέται εύκολα.Γιατί αυτό που ξεκίνησε σαν κρίση του χρηματοπιστωτικού συστήματος δεν ήταν τίποτα άλλο παρά η κρίση του εμπορικού ισοζυγίου όλουτου δυτικού μπλοκ. Με τη παγκοσμιοποίηση και τη μεταφορά της παραγωγής στις αναπτυσσόμενες χώρες της Άπω Ανατολής ήταν φυσικό επακόλουθο να συρρικνωθούν οι παραγωγικές μονάδες και το παραγωγικό δυναμικό όλης της Δύσης.
Όταν ακόμα σήμερα και η μεγαλύτερη χώρα του δυτικού μπλοκ, η Αμερική, αδυνατεί να ισοσκελίσει το εμπορικό της ισοζύγιο παρά το εμπόριο όπλων στο οποίο έχει το μεγαλύτερο μερίδιο, παρά τις χημικές βιομηχανίες και τις φαρμακοβιομηχανίες, παρά το ότι μέχρι πρόσφατα τουλάχιστον είχε τηνπρωτοκαθεδρία στις νέες καινοτομίες, στην έρευνα και στην προώθηση προϊόντων νέας τεχνολογίας, παρ' όλα αυτά τα τελευταία χρόνια είναι έντονα ελλειμματικό το εμπορικό της ισοζύγιο. Και μια χώρα με έντονα ελλειμματικό εμπορικό ισοζύγιο αν δεν έχει καθαρές εισροές και πόρους από άλλες δραστηριότητες είναι σαφές ότι δεν μπορεί για πολλά χρόνια να επιβιώσει. Αυτό ήταν εκείνο που οδήγησε μέχρι σήμερα στην έκρηξη του δημόσιου χρέους σε όλες τις χώρες της Δύσης και θα οδηγήσει το δημόσιο χρέος σε ακόμα υψηλότερα και εφιαλτικότερα επίπεδα.
Και αν υπάρχουν κάποιες εξαιρέσεις, όπως της Γερμανίας, η οποία πέρυσι παρουσίασε το δεύτερο μεγαλύτερο εμπορικό πλεόνασμα στον πλανήτη, ύψους200 δις €, δυστυχώς αυτό είναι η εξαίρεση στον κανόνα και οφείλεται στο γεγονός ότι η Γερμανία έχει μια προνομιακή σχέση με τις υπόλοιπες χώρες της Ε.Ε. και κατά συνέπεια έχει ευνοϊκές αγορές για την ώρα.
Γιατί όσο η κα Μέρκελ ακολουθεί αυτή την πολιτική απέναντι στις χώρες του Νότου και της ευρωπαϊκής περιφέρειας είναι βέβαιο ότι το επόμενο βήμα θα είναι η κρίση να χτυπήσει και την πόρτα της Γερμανίας.
Το δημόσιο χρέος δεν ήταν μοναδικό πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας, δεν ήταν το ελληνικό κράτος η μοναδική χώρα που είχε πρόβλημα δημόσιου χρέους. Ακούστηκε και από άλλους συνέδρους και από αυτή την πτέρυγα το πρωί, ότι χώρες όπως η Ιαπωνία έχουν δημόσιο χρέος, το οποίο αγγίζει το 200% του ΑΕΠ. Και ελλείμματα επίσης έχουν και άλλες χώρες.
Το μεγάλο πρόβλημα με την Ελλάδα είναι ότι βγήκε και από μόνη της, εκτέθηκε και ενώ μπορούσε να δανειστεί το φθινόπωρο του 2009 με ευνοϊκούς όρους, με επιτόκια που θα ήταν πολύ κάτω από τα επιτόκια του μνημονίου και να ακολουθήσει μια ήπια πολιτική συνδυάζοντας την ανάπτυξη και ταυτοχρόνως μια προσπάθεια να περιοριστούν οι σπατάλες εκεί που γινόντουσαν, αυτό δεν ακολουθήθηκε.
Και μετά από 5-6 μήνες η Ελλάδα οδηγήθηκε στο να αποτελέσει το Δίστομο, το αντίστοιχο Δίστομο για τους λαούς της Ευρώπης. Οδηγήθηκε και οδηγήθηκαν οι εργαζόμενοι σε ένα ολοκαύτωμα για παραδειγματισμό και για να μπορέσουν ευκολότερα να περάσουν σε άλλες χώρες της Ευρώπης και της Δύσης γενικότερα μέτρα αντεργατικά χωρίς αντιδράσεις. Και δεν είναι τυχαίο ότι τα μέτρα αυτά λήφθηκαν με τέτοια ένταση με 6 μήνες καθυστέρηση.
Και επίσης θα πρέπει να δούμε και κάτι άλλο. Με αυτόν τον πόλεμο των ισοτιμιών που γίνεται, αυτό που επιθυμούν οι Γερμανοί φορολογούμενοι, οι Γερμανοί εργαζόμενοι, δηλαδή ένα σταθερό ευρώ, το επιθυμούν και οι Γερμανοί βιομήχανοι;
Ή, μήπως οι Γερμανοί και γενικά οι Ευρωπαίοι βιομήχανοι επιθυμούν αντίθετα ένα πιο αδύνατο ευρώ γιατί μόνο έτσι θα μπορέσουν να προωθήσουν τις εξαγωγές τους και κατά συνέπεια την παραγωγή τους; Μήπως επιθυμούν ένα χαμηλότερο κόστος και μήπως εμείς τους διευκολύναμε στο να πάρουν αυτά τα διπλά μέτρα αφ' ενός μεν να υποτιμηθεί το ευρώ σχετικά με τα άλλα νομίσματα και αφετέρου να περάσουν μέτρα μείωσης του εργασιακού κόστους; Και αυτό είναι σαφές ότι ευνοεί την ευρωπαϊκή βιομηχανία.
Άλλωστε, πολλοί από αυτούς και μεταξύ αυτών πρώτοι και καλύτεροι οι Γερμανοί δεν ζημιώνονται από τα περιβόητα δάνεια προς την Ελλάδα. Αφ' ενός μεν γιατί τις δικές τους Τράπεζες και τα δικά τους ασφαλιστικά Ταμεία διασφαλίζουν γιατί αυτά είναι οι δανειοδότες του Ελληνικού Δημοσίου και αφετέρου γιατί εκμεταλλεύονται τη διαφορά επιτοκίου ανάμεσα στο επιτόκιο που δανείζεται η Γερμανία και στο επιτόκιο με το οποίο μας δανείζει. Μόνο η Γερμανία εισπράττει από την Ελλάδα σαν διαφορά επιτοκίου γύρω στα 600 εκ. € το χρόνο.
Και εδώ να πούμε και κάτι άλλο. Ότι η κρίση του 1999-2000, η μεγάλη αναδιανομή που έγινε σε βάρος της λαϊκής αποταμίευσης, τα 100 δις € που ληστευτήκανε με το μεγάλο σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου, έχουν οδηγήσει την Ελλάδα σε αδυναμία εσωτερικού δανεισμού.
Γιατί, αγαπητοί συνάδελφοι, και το 1990 φτάσαμε σε αντίστοιχη κρίση. Το 1990 το έλλειμμα του κρατικού προϋπολογισμού ήταν 17,5% και το δημόσιο χρέος μαζί με τις επισφαλείς εγγυήσεις του Δημοσίου ξεπερνούσε το 100% του ΑΕΠ. Να θυμηθούμε την επιστολή Ντελόρ και να θυμηθούμε ότι επί οικουμενικής κυβέρνησης Ζολώτα είχε φτάσει πάλι η Ελλάδα σε αδυναμία δανεισμού.
Δανείστηκε τότε όμως από την εσωτερική αποταμίευση με ομόλογα τριετούς διάρκειας, πολλοί από εσάς θα τα θυμόσαστε, με επιτόκια 24% και 25%, και έτσι τα όποια οφέλη επανήλθαν στην ελληνική κοινωνία και στους Έλληνες αποταμιευτές που εισπράξανε αυτά τα χρήματα, αλλά δεν στραγγαλίστηκε και η ανάπτυξη.
Αγαπητοί συνάδελφοι, πολλά θα μπορούσε να πει κάποιος. Δεν θα πω πολλά περισσότερα. Θα πω ότι αυτή τη στιγμή έχουμε φτάσει σαν Χώρα σε ένα οριακό σημείο. Και χρειαζόμαστε μια νέα μεταπολίτευση που τώρα πια είναι αναγκαία.
Μπορεί εδώ και 20 χρόνια κάποιοι να λέγαμε ότι από τότε Χρειαζόταν μια νέα μεταπολίτευση. Τότε ίσως ήταν υπερβολή, σήμερα όμως είναι αναγκαιότητα. Και είναι αναγκαιότητα γιατί η δημοκρατία μας σε πολλά σημεία είναι βαθιά ελλειμματική. Το μεγαλύτερο δε έλλειμμα υπάρχει στον τρόπο λειτουργίας των μέσων μαζικής ενημέρωσης, που έχουν μετατραπεί σε μέσα μαζικής χειραγώγησης της κοινωνίας και του λαού.
Ελλειμματικές και προβληματικές είναι οι σχέσεις ανάμεσα στις τρεις εξουσίες, προβληματική είναι η λειτουργία του κράτους. Όχι λόγω του όγκου των δημοσίων υπαλλήλων, που όπως κατ' επανάληψη αποδείχθηκε από την ΑΔΕΔΥ δεν είναι μεγάλος, αλλά λόγω του τρόπου λειτουργίας τους.
Το μεγαλύτερο έλλειμμα είναι η αδιαφορία ίσως, η αδιαφορία που δεν προέκυψε τυχαία, προέκυψε από ισοπεδωτικές και απαξιωτικές λογικές που επικρατήσανε κυρίως την δεκαετία του '80 και συνεχίστηκαν από κει και μετά και διευρύνθηκαν.
Χρειάζεται λοιπόν μια νέα μεταπολίτευση που θα κάνει μια βαθιά τομή όχι στην έκταση του κράτους, αλλά στον τρόπο λειτουργίας του. Χρειάζεται μια νέα μεταπολίτευση, η οποία θα επανατοποθετήσει τα μέσα μαζικής ενημέρωσης στο ρόλο που κανονικά πρέπει να παίζουμε, της ενημέρωσης δηλαδή και του κριτή χωρίς συμφέροντα, σε μέσα μαζικής ενημέρωσης που δεν θα εξυπηρετούν τους εργολάβους και τους προμηθευτές του Δημοσίου.
Και χρειάζεται, αγαπητοί συνάδελφοι, και μια τομή στο συνδικαλιστικό κίνημα. Μόνο η εικόνα αυτού του συνεδρίου ίσως θα αρκούσε για κάποιον παρατηρητή απέξω να καταδικάσει τα πεπραγμένα της ΑΔΕΔΥ. Και όχι ότι δεν έχει ευθύνες και αυτή η Εκτελεστική της ΑΔΕΔΥ και για τη σημερινή εικόνα του συνεδρίου. Όμως τις εικόνες, συνάδελφοι, θα πρέπει να τις αναζητήσουμε σε όλη τη μεταπολιτευτική περίοδο.
Οι εικόνες διατρέχουν όλη την περίοδο από το '74 και μετά με υπερβολές, με βερμπαλισμούς, με μεγαλόπνοα σχέδια και με την αίσθηση ότι το συνδικαλιστικό κίνημα μπορούσε να κάνει τα πάντα και μπορούσε να καθορίσει τα πάντα. Δυστυχώς αυτό δεν ήταν αλήθεια. Και επειδή αυτό δεν ήταν αλήθεια, σιγά - σιγά και σταδιακά οδηγηθήκαμε σε έναν εκφυλισμό, του οποίου μια εικόνα παρατηρούμε και σήμερα και μια απεικόνιση του είναι και η σημερινή εικόνα του συνεδρίου.
Όχι σαν επιβράβευση της τριετούς θητείας της απερχόμενης Εκτελεστικής Επιτροπής, ούτε σαν συγχωροχάρτι για ότι έγινε, γιατί βεβαίως μπροστά σε αυτή την καταστροφή που βιώνει το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας τους τελευταίους 8-9 μήνες,
από το Μάιο τουλάχιστον και μετά, το να λέμε ότι κάναμε κάποιες κινητοποιήσεις αλλά η συμμετοχή ήταν μικρή, αλλά δεν ήρθαν οι συνάδελφοι, δεν είναι αρκετό για να μας βγάλει σε τέτοιο σημείο που να είμαστε ικανοποιημένοι με τον εαυτό μας, αλλά σαν σημείο αφετηρίας, σαν μια τελευταία ευκαιρία για να ακολουθηθεί, να ξεκινήσει από αύριο μια καινούρια πορεία για την ΑΔΕΔΥ και για το συνδικαλιστικό κίνημα γενικά, με πολλές επιφυλάξεις τα πεπραγμένα της ΑΔΕΔΥ θα πρέπει να υπερψηφιστούν.
Με πολλές υποσημειώσεις, με πολλές επιφυλάξεις, σαν μια τελευταία ευκαιρία για μια διαφορετική πορεία από την επόμενη Εκτελεστική Επιτροπή και όχι σαν επιβράβευση της θητείας των 36 χρόνων ή ακόμα και της θητείας των 3 χρόνων της απερχόμενης Εκτελεστικής.
Κατηγορία
Εκπαιδευτικά Νέα
Σάββατο, 30 Ιουλίου 2016 01:18
Μυρίζουν εκλογές και συντριβή...
Το βασικό πρόβλημα της Ελλάδας, εκτός των άλλων, έγκειται στο ότι τα στρατηγικά συμφέροντα της χώρας δεν ταυτίζονται με τα στρατηγικά συμφέροντα της κυβέρνησης του κ. Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ (μετάσταση του ΠΑΣΟΚ) ως αιχμής του αριστερού ιδεολογικού χυλού που κυριαρχεί πολιτικά στη χώρα μετά τη μεταπολίτευση.Παραδείγματος χάριν, προς το συμφέρον της χώρας θα ήταν οι επόμενες εκλογές να γίνουν όσο το δυνατόν αργότερα και η κυβέρνηση του κ. Τσίπρα να ολοκληρώσει τις μεταρρυθμίσεις που έχει δεσμευτεί να υλοποιήσει μέσω του γ' μνημονίου, με τις δυνατόν λιγότερες αντιδράσεις.
Με βάση το ιδανικό αυτό σενάριο η χώρα θα επωφελούνταν μακροπρόθεσμα κάποιων
μεταρρυθμίσεων.
Μεσοπρόθεσμα όμως η κατάρρευση της οικονομίας λόγω υπερφορολόγησης, κρατικοδιαιτισμού και απουσίας εμπιστοσύνης, θα οδηγούσε σε παράλυση των δημόσιων εσόδων και άρα των δημοσίων δαπανών (μισθούς και συντάξεις) το μεγαλύτερο μέρος από τις οποίες αποτελεί τον ιμάντα συντήρησης του πελατειακού κράτους.
Βέβαια, σύμφωνα με το σενάριο αυτό υπάρχει η ελπίδα μαζί με την κατάρρευση του δημοσίου και του πελατειακού κράτους να καταρρεύσει και η κυριαρχία της παρασιτικής αριστερής (στο λόγο κυρίως) μεταπολιτευτικής ιδεολογίας.
Το όφελος της χώρας από την υποχώρηση της ιδεολογικής κυριαρχίας της αριστεράς μακροπρόθεσμα θα ήταν σημαντικό, ιδίως αν αυτό συμβεί με δημοκρατικές διαδικασίες και με όχι με αυταρχικές, όπως αποδείχτηκε και μετά τον πόλεμο.
Φαίνεται όμως πως στην κυβέρνηση έχουν πανικοβληθεί από το μέγεθος της φθοράς τους στην κοινή γνώμη και της διαφοράς από τη Ν.Δ. (η οποία όμως ακόμη δεν έχει δείξει να κερδίζει ανάλογες εισροές) και επαναφέρουν το σενάριο των πρόωρων εκλογών σε πρώτο πλάνο.
Στην κυβέρνηση αντιλαμβάνονται πως αν στο πρώτο εξάμηνο έχασαν περί τις 10 ποσοστιαίες μονάδες σε σχέση με τις εκλογές του περασμένου Σεπτέμβρη, στο β' εξάμηνο με το σοκ που αρχίζει να παρουσιάζει η οικονομία θα χάσουν πολύ περισσότερες.
Ο μέσος όρος των ερευνών της κοινής γνώμης δείχνει τη δυναμική της κυβέρνησης να συντηρείται μεταξύ 24-27% έναντι 36% στις εκλογές και της ΝΔ μεταξύ 30-33% έναντι 28% περίπου. Η διαφορά αυτή είναι ακόμη ελεγχόμενη αν κάποιος καταφέρει να θέσει τα κατάλληλα διλήμματα σε κρίσιμες κατηγορίες ψηφοφόρων.
Δεν θα είναι ελεγχόμενη αν διευρυνθεί μεταξύ 35-40% και 15-20%. Όταν η διαφορά φτάσει σ' αυτά τα επίπεδα η επιστροφή στο 4-5% θα είναι θέμα χρόνου για ένα συγκυριακό συνονθύλευμα όπως δείχνει ΣΥΡΙΖΑ μέχρι στιγμής.
Ενόψει κατάρρευσης...
Η κατάσταση οδηγείται εκεί με μαθηματική ακρίβεια δηλ. στη διεύρυνση της διαφοράς μέχρι την κατάρρευση από τέσσερις κυρίως παράγοντες:
α) Η εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων στα εργασιακά το Φθινόπωρο θα διαλύσει τη νομενκλατούρα των συνδικαλιστών του δημοσίου οι οποίοι αποτελούν βασικό ιμάντα του πελατειακού κράτους. Τα περί απελευθέρωσης των απολύσεων αποτελούν τη "βιτρίνα" απόκρυψης από το "πόπολο". Η απελευθέρωση των απολύσεων σε μια συγκυρία που τα "λουκέτα" πέφτουν βροχή και όλοι οι εργαζόμενοι των επιχειρήσεων που κλείνουν μένουν άνεργοι αποτελεί κενό γράμμα...
β) Το μείγμα της οικονομικής πολιτικής που στηρίζεται κυρίως στην αύξηση των φόρων και των ασφαλιστικών εισφορών οδηγεί στη διάλυση και των τελευταίων τομέων της ιδιωτικής οικονομίας που έχουν μείνει όρθιοι. Οι συνέπειες αυτές της κατάρρευσης θα αρχίσουν να γίνονται αισθητές μετά το τέλος της υψηλής ζώνης της τουριστικής περιόδου που προς το παρόν απορροφά κραδασμούς. Το 2017 θα προστεθούν μαζικά και οι συνέπειες της εκκαθάρισης των τραπεζικών ισολογισμών από τα "κόκκινα" επιχειρηματικά δάνεια.
γ) Η διάλυση της οικονομίας λόγω υπερφορολόγησης σύντομα θα αρχίσει να έχει συνέπειες και στα κρατικά έσοδα τα οποία συντηρούνται από την αφαίμαξη των υπολειμμάτων των τραπεζικών καταθέσεων. Ήδη, το κράτος έχει κηρύξει στάση πληρωμών στον ιδιωτικό τομέα και είναι θέμα χρόνου να βρεθεί σε αδυναμία καταβολής μέρους μισθών και συντάξεων. Όταν το πρόβλημα της οικονομίας αγγίξει και αυτόν τον τομέα που αποτελεί το σκληρό πυρήνα των υποστηρικτών της κυβέρνησης, θα είναι αργά για οποιοδήποτε σχέδιο ανάταξης.
δ) Η παραμονή στην εξουσία έχει ήδη αρχίσει να καταστρέφει το πορτραίτο της ηθικής υπεροχής της αριστεράς. Οι διορισμοί ημετέρων που δεν πληρούν τα αξιοκρατικά κριτήρια, η ώθηση νέων καναλαρχών με χειρότερα σημάδια διαπλοκής και διαφθοράς από τους παλιούς, η ανάληψη κατασκευαστικών έργων από ημετέρους, τα πλουσιοπάροχα ταξίδια για όσους συνοδεύουν την ηγεσία της κυβέρνησης με πεντάστερα ξενοδοχεία και άλλες πολυτέλειες πλήττουν την εικόνα κάθε κυβέρνησης, πόσο μάλλον της αριστεράς.
Τα παραπάνω δείχνουν πως κάθε εβδομάδα που θα περνά από τον επόμενο Σεπτέμβρη θα φθείρει την κυβέρνηση με πολλαπλάσιο ρυθμό σε σχέση με το πρώτο εξάμηνο.
Η κυβέρνηση έχει να επιλέξει ανάμεσα στο συμφέρον της χώρας, να παραμείνει και να εφαρμόσει τις μεταρρυθμίσεις, να υποστεί τις συνέπειες της αδιέξοδης οικονομικής πολιτικής (που θα δικαιώσουν τις νεοφιλελεύθερες απόψεις για μείωση δαπανών και φόρων) και το κομματικό συμφέρον να ξαναμοιράσει την τράπουλα με πρόωρες εκλογές. Τι από τα δυο θα επιλέξει;
Μύρισε εκλογές...
Τα πρώτα δείγματα γραφής της πιθανής επιλογής της είναι ήδη γνωστά.
Εν μέσω του θέρους ο πρωθυπουργός ανέσυρε το ζήτημα της απλής αναλογικής και ξεκίνησε ένα σώου προτάσεων προς την κοινωνία για "διεύρυνση" της δημοκρατίας με δημοψηφίσματα, κοινωνικές πολιτικές αναπλήρωσης της απώλειας του ΕΚΑΣ με κάρτες σίτισης κλπ.
Θυμάστε πέρυσι το "κοινωνικό μνημόνιο" που θα αποτελούσε το ισοδύναμο αναπλήρωσης των απωλειών της εφαρμογής του πραγματικού μνημονίου;
Κράτησε όσο και η προεκλογική περίοδος.
Καθώς οι κυβερνήσεις θυμούνται: Τα "Λεφτά Υπάρχουν, τα Ζάππεια, τα Κοινωνικά Μνημόνια και τα προγράμματα της Θεσσαλονίκης πριν τις εκλογές, φαίνεται πως ο κ. Τσίπρας και η κυβέρνηση έχουν αρχίσει να βάζουν στο κάδρο το ενδεχόμενο των πρόωρων εκλογών, όσο το δυνατόν νωρίτερα.
Το ίδιο σενάριο ενισχύουν και τα εγκαίνια "μεγάλων" έργων που έχει ξεκινήσει ο πρωθυπουργός όπως το νοσοκομείο Σαντορίνης, το αεροδρόμιο Πάρου, ένα οικόπεδο στον Ασύρματο και ενδεχομένως σύντομα τα νέα φανάρια στη λεωφόρο Πεντέλης...
Στη Σαντορίνη μάλιστα εγκαινίασαν το κτήριο χωρίς να έχουν διορίσει το απαραίτητο προσωπικό, με αποτέλεσμα μετά την επίσημη λειτουργία να πάνε και να έρχονται τα ελικόπτερα για τη μεταφορά ασθενών. Το σκηνικό της Σαντορίνης θυμίζει σκηνές από τη θρυλική εταιρεία με το Μαυρογιαλούρο και τον πολιτευτή Γκρούεζα.
Όλα τα παραπάνω δείχνουν πως το ζήτημα των πρόωρων εκλογών το Φθινόπωρο έχει ανέβει ψηλά στα σχέδια της κυβέρνησης. Το σχέδιο αυτό θα λάβει σάρκα και οστά ανάλογα με την εξέλιξη της συγκυρίας και της δυναμικής της κυβέρνησης και της αξιωματικής κυρίως αντιπολίτευσης στην κοινή γνώμη.
Μια εκλογική διαφορά υπέρ της ΝΔ ικανής να μη σχηματίσει σταθερή κυβέρνηση και να ξαναγίνουν εκλογές σύντομα με απλή αναλογική, μοιάζει με το καλύτερο σενάριο για την κυβέρνηση. Αυτή η χειραγωγήσιμη διαφορά δεν προβλέπεται να διατηρηθεί για πολύ όσο θα προχωρά το Φθινόπωρο. Άρα, το δέλεαρ για πρόωρες εκλογές είναι μεγάλο...
Βέβαια, πρόωρες εκλογές ειδικά με προοπτική μη επίτευξης σταθερών κυβερνήσεων είναι το χειρότερο σενάριο για την οικονομία και την παραμονή της χώρας στο ευρώ, την αποφυγή νέας ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών με "κούρεμα" καταθέσεων κλπ.
Οι πρόωρες εκλογές είναι ένα σενάριο που η στήλη με βάση τις οικονομικές εξελίξεις θεωρεί πιθανό από την αρχή του χρόνου. Οι τελευταίες εξελίξεις το αναδεικνύουν στο προσκήνιο και το φέρνουν πιο κοντά...
Οι εκλογές όμως μάλλον να επιδεινώσουν την κατάσταση στην χώρα και την οικονομία μέχρι συντριβής, εκτός αν προκύψει κάποια έκπληξη που προς το παρόν δεν φαίνεται.
Του Κώστα Στούπα
capital.gr
Κατηγορία
Πρωτοσέλιδα
Σάββατο, 30 Ιουλίου 2016 01:17
Σπάει την σιωπή του ο Γκιουλέν: “Εδειξα υπερβολική εμπιστοσύνη στον Ερντογάν”
Η προσωποποίηση του… απόλυτου κακού για τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο άνθρωπος που κατηγορεί πως σχεδίασε το αποτυχημένο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου στην Τουρκία αλλά και πρώην μέντοράς του, αυτοεξόριστος Φετουλάχ Γκιουλέν μιλά για πρώτη φορά μετά το πραξικόπημα στην ιταλική Corriere della Sera , για τη σχέση του με τον Τούρκο Πρόεδρο.Σε ότι έχει να κάνει με το ενδεχόμενο έκδοσής του, από τις ΗΠΑ στην Τουρκία, ο Γκιουλέν υποστηρίζει: «Μέχρι τώρα η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών δεν επιβεβαίωσε ότι έλαβε επίσημο αίτημα έκδοσης από την τουρκική κυβέρνηση. Είναι σαφές ότι πρόκειται για ένα αίτημα
πολιτικού χαρακτήρα και είμαι βέβαιος ότι τα γεγονότα θα το αποδείξουν.Κατέκρινα επανειλημμένα το πραξικόπημα και απορρίπτω έντονα κάθε κατηγορία για ανάμειξή μου. Η αμερικανική κυβέρνηση είπε με σαφήνεια ότι θα ακολουθήσουν τις νόμιμες διαδικασίες, με σεβασμό στον νόμο και το δίκαιο. Δεν ανησυχώ και θα συνεργασθώ με τις αμερικανικές αρχές».
Γιατί όμως είχε στηρίξει στο παρελθόν τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, τον άνθρωπο που έχει βαλθεί να εκκαθαρίσει τον κρατικό μηχανισμό και τις ένοπλες δυνάμεις της Τουρκίας, από οποιονδήποτε έχει ψελίσει στο παρελθόν ακόμη και το… όνομα του Γκιουλέν.
«Kατά την πρώτη του θητεία ο Ερντογάν εφήρμοσε πράγματι κάποιες δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις και εκθειάστηκε, για τον λόγο αυτό, από τους ευρωπαίους ηγέτες. Αλλά, όπως φαίνεται, έπειτα από μακρά παραμονή στην εξουσία, ο πρόεδρος Ερντογάν και το κόμμα του δηλητηριάστηκαν από την εξουσία. Δεν μετανιώνω για το ότι στήριξα τις δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις.
Αν τις προωθούσε κάποιο άλλο κόμμα, θα το στήριζα με τον ίδιο τρόπο. Τώρα, με την στερνή μου γνώση, καταλαβαίνω ότι τους έδειξα υπερβολική εμπιστοσύνη. Μετανιώνω για το ότι πίστεψα πως ήταν ειλικρινείς σε σχέση με τα όσα υπόσχονταν ότι θα έφεραν εις πέρας».
Ο Τούρκος ιμάμης ο οποίος ζει μόνιμα στις Ηνωμένες Πολιτείες απορρίπτει κάθε ανάμειξη στο πρόσφατο αποτυχημένο πραξικόπημα και τονίζει:
«H θέση μου, τα γραπτά μου, οι ομιλίες μου, οι ιδέες μου, είναι σαφείς και δημόσιες. Στη ζωή μου, υπήρξα θύμα πραξικοπημάτων, υπέφερα κάτω από τα στρατιωτικά καθεστώτα, κατέκρινα την παρέμβαση του στρατού στην εγχώρια πολιτική. Αν κάποια άτομα τα οποία διαβάζουν τα έργα μου, ακούνε τις ομιλίες μου ή δείχνουν συμπάθεια προς τις ιδέες μου, ενεπλάκησαν στο πραξικόπημα, πρόδωσαν τις βασικές αξίες μου».
Ο επικεφαλής του ισλαμικού κινήματος Hizmet (Προσφέρω) θέλησε να αναφερθεί και στο σύνολο της δράσης του, όπως και στις δυνατότητες μελλοντικής ανάπτυξης δηλώνοντας στην Corriere della Sera: «Το κυνήγι μαγισσών του Ερντογάν γνώρισε μια επιτάχυνση στην Τουρκία μετά την παγκοσμιοποίηση του κινήματός μου, Hizmet. Όταν εκείνος έκλεισε τις πόρτες σε δράσεις όπως τα φεστιβάλ γλώσσας και πολιτισμού, άλλες χώρες τα υποδέχθηκαν.
Όταν ο Ερντογάν ώθησε τούρκους πρέσβεις να ασκήσουν πιέσεις επί των αντίστοιχων ξένων χωρών για να κλείσουν τα σχολεία που δημιούργησε το Hizmet, οι κυβερνήσεις αυτές αρνήθηκαν να το πράξουν. Το Hizmet γεννήθηκε στην Τουρκία αλλά σήμερα το έχει αγκαλιάσει ολόκληρος ο κόσμος, διότι συμμερίζεται τις αξίες του όλη η ανθρωπότητα.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι μια από τις χώρες που καλωσόρισαν τα μέλη του Hizmet, αλλά δεν πρόκειται σαφώς, για την μόνη χώρα. Και η Ιταλία υποδέχθηκε το Hizmet. To 1998, μάλιστα, συνάντησα τον Πάπα Ιωάννη Παύλο τον Β΄και ανταλλάξαμε ιδέες για το πώς θα μπορούσε να προαχθεί η ειρήνη ανά τον κόσμο, χρησιμοποιώντας την θρησκεία ως θετικό μέσο. Απ΄ότι καταλαβαίνω από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και ο σημερινός Πάπας έχει καταβάλει σημαντικές προσπάθειες για να αυξηθεί η κατανόηση και ο αμοιβαίος σεβασμός ανάμεσα στους πολίτες όλου του κόσμου».
Σε ό,τι αφορά, τέλος, την λεγόμενη ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας, ο Φετουλάχ Γκιουλέν εξήγησε τους λόγους για τους οποίους συνεχίζει να την στηρίζει και αναφέρθηκε στην σημασία του ρόλου της Ευρώπης, τονίζοντας με έμφαση:
«Στήριξα επί πολύ καιρό το αίτημα της ‘Αγκυρας να ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση, κάτι που αποτελούσε και την πολιτική γραμμή του κράτους επί δεκαετίες. Πιστεύω ότι η ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ο καλύτερος τρόπος για να εξασφαλισθεί ότι η Τουρκία μπορεί να παραμείνει δημοκρατική και να προασπίζει τις βασικές ελευθερίες.
Αν η Τουρκία γινόταν μια χώρα μέλος, αυτό θα μπορούσε να βοηθήσει τις ομάδες εκείνες που καταπιέζονται στη χώρα και να εγγυηθεί ότι ο Ερντογάν θα σεβασθεί τις συνθήκες που έχει υπογράψει, όπως και τις υποσχέσεις του. Οι ευρωπαϊκές χώρες είναι ο κύριος εμπορικός εταίρος της Τουρκίας. Το τουρκικό χρηματοοικονομικό σύστημα έχει πετύχει την ολοκλήρωση με την Ευρώπη και με τον υπόλοιπο κόσμο. Η Ευρώπη μπορεί να επηρεάσει θετικά την Τουρκία».
Κατηγορία
Πολιτική
Σάββατο, 30 Ιουλίου 2016 01:16
Το Spiegel κατακεραυνώνει τον Σόιμπλε - "Έπνιξε" την Ελλάδα γιατί οι Αριστεροί αντιστάθηκαν - Γιατί προστάτεψε την Ισπανία
- Άρθρο-μομφή στον Γερμανό υπουργό Οικονομικών για τις... επιλεκτικές του ευαισθησίες- Το περιοδικό Spiegel ισχυρίζεται ότι ο Σόιμπλε μπλόκαρε τα πρόστιμα σε Ισπανία και Πορτογαλία λόγω Ραχόι
- Φωνές κατά της πολιτικής λιτότητας που επιβάλλεται στην Ελλάδα
- “Όσο η ΕΕ δίνει την εντύπωση ότι μεταχειρίζεται τις χώρες ανάλογα με την ισχύ και τα πολιτικά τους φρονήματα, τότε η κρίση της Ευρώπης θα μεγαλώνει” Για μεροληπτική στάση εκ μέρους του υπουργού Οικονομικών της Γερμανίας Βόλφγκανγκ Σόιμπλε υπέρ της Ισπανίας, κάνει λόγο το γερμανικό περιοδικό Spiegel, που σημειώνει ακόμα πως ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε “απορρίπτει κάθε
επιείκια προς την αριστερή ελληνική κυβέρνηση”.Στην περίπτωση της Ελλάδας ο Σόιμπλε απέρριψε κάθε επιείκεια, αν και οι οικονομολόγοι προειδοποιούν ότι η αυστηρή εφαρμογή των υπαγορευθέντων μέτρων λιτότητας στραγγαλίζει την ανάκαμψη. Στην Ελλάδα, όμως, η αντίσταση προήλθε από μια αριστερή κυβέρνηση, αντίθετα στην Ισπανία ο Σόιμπλε υποστηρίζει τον συντηρητικό Μαριάνο Ραχόι, γράφει το γερμανικό περιοδικό.
Αυτό είναι φρόνιμο, αλλά δεν ταιριάζει στους συνήθεις τόνους του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε ή του Ζαν Κλοντ Γιούνκερ. Σύμφωνα με δημοσίευμα της οικονομικής εφημερίδας Handelsblatt, το οποίο δεν διαψεύστηκε από το γερμανικό υπουργείο Οικονομικών, ο Β. Σόιμπλε επιδίωξε, με προσωπική του παρέμβαση στους επιτρόπους της ΕΕ, την ήπια αντιμετώπιση των χωρών αυτών στο θέμα των κυρώσεων λόγω των ελλειμμάτων τους.
Από οικονομικής απόψεως κάτι τέτοιο είναι φρόνιμο. Η ανάκαμψη της Ισπανίας και της Πορτογαλίας παραμένει εύθραυστη. Το να αφαιρέσεις χρήματα μέσω των υψηλών κυρώσεων σε μια τόσο δύσκολη κατάσταση θα ήταν παραφροσύνη, ιδίως μετά το Brexit. Θα είχε δικαιώσει όλους όσοι θεωρούν εκτός πραγματικότητας την γραφειοκρατία των Βρυξελλών.
Και τώρα τι, αναρωτιέται, όμως, το γερμανικό περιοδικό. Μεσοπρόθεσμα η ΕΕ πρέπει είτε να αλλάξει τους κανόνες της, είτε να τους εφαρμόσει μια πραγματικά ανεξάρτητη αρχή. Μέχρι τότε, θα έπρεπε η κατανόηση η οποία επιδείχθηκε τώρα στην Ισπανία και την Πορτογαλία να ισχύσει και για άλλους. Για κάτι τέτοιο όμως δεν μπορεί μέχρι τώρα να γίνει λόγος.
Στην περίπτωση της Ελλάδας ο Σόιμπλε απέρριψε επί μακρόν κάθε αίτημα για ηπιότητα. Εν τούτοις οι οικονομολόγοι προειδοποιούν εδώ και χρόνια ότι η εφαρμογή ακόμα και στο ελάχιστο των υπαγορευθέντων μέτρων λιτότητας στραγγαλίζουν την ανάκαμψη. Στην Ελλάδα όμως η αντίσταση προήλθε από μια αριστερή κυβέρνηση. Αντίθετα στην Ισπανία ο Σόιμπλε υποστηρίζει τον συντηρητικό Μαριάνο Ραχόι, ο οποίος αγωνίζεται εδώ και καρό για να διατηρήσει την εξουσία.
Με δύο μέτρα και δύο σταθμά φαίνεται όμως πως αντιμετωπίζονται και άλλοι. Στο ερώτημα γιατί γίνονται ανεκτά τα ελλείμματα της Γαλλίας, ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ είχε δώσει την εκπληκτική απάντηση «επειδή είναι η Γαλλία». Οι απειλές κατά της Μ. Βρετανίας δεν απέτρεψαν ως γνωστόν τους Βρετανούς να ψηφίσουν υπέρ του Brexit. Το αντίθετο.
Όταν η ΕΕ δίνει την εντύπωση ότι μεταχειρίζεται τις χώρες ανάλογα με την ισχύ και τα πολιτικά τους φρονήματα, τότε η κρίση της Ευρώπης απλώς θα μεγαλώνει, επισημαίνει το γερμανικό περιοδικό.
ΠΗΓΗ: ΑΠΕ-ΜΠΕ
Κατηγορία
Πρωτοσέλιδα
Σάββατο, 30 Ιουλίου 2016 01:14
Τουρκία: Ανοίγει μέτωπο με ΗΠΑ και Ευρώπη
Η 15η Ιουλίου και το αποτυχημένο πραξικόπημα κατά του Ταγίπ Ερντογάν αλλάζει άρδην τα δεδομένα στο εσωτερικό της χώρας και παράλληλα θέτει σε νέα βάση τις διεθνείς σχέσεις της Τουρκίας.Το σπίτι του Φετουλάχ Γκιουλέν στην Πενσυλβάνια
Η Άγκυρα έχει σηκώσει τους τόνους απέναντι στην Ουάσιγκτον καθώς πιέζει για την έκδοση του «υποκινητή», όπως τον χαρακτηρίζει, του πραξικοπήματος Φετουλάχ Γκιουλέν. Επιπλέον,Χθες έξω από τη συγκεκριμένη βάση πραγματοποιήθηκε ογκώδης διαδήλωση όπου οι συμμετέχοντες φώναζαν συνθήματα κατά των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Σχολιαστές υπογραμμίζουν ότι παρά το γεγονός πως η χώρα βρίσκεται σε τρίμηνη κατάσταση έκτακτης ανάγκης, οι αστυνομικές Αρχές τους επέτρεψαν να φτάσουν σε απόσταση αναπνοής από την αεροπορική βάση. Στη χθεσινή διαδήλωση η παρουσία ισλαμιστών ήταν αρκετά έντονη ενώ τα συνθήματα που ακούγονταν ήταν «Έξω οι βάση» και «κάτω οι ΗΠΑ».
Αξίζει να σημειωθεί ότι η τουρκική κυβέρνηση είχε διακόψει την παροχή ρεύματος στη βάση του Ιντσιρλίκ με αποτέλεσμα για πέντε μέρες να διακοπούν οι επιχειρήσεις κατά του ISIS.
Το ζήτημα της έκδοσης του Φεττουλάχ Γκουλέν αναμένεται να αποτελέσει μεγάλο αγκάθι στις σχέσεις Τουρκίας – ΗΠΑ καθώς η Ουάσιγκτον εμφανίζεται διστακτική ως προς το τουρκικό αίτημα. Πάντως, ο τούρκος υπουργός Δικαιοσύνης θα μεταβείς στις ΗΠΑ τις επόμενες μέρες προκειμένου, όπως δήλωσε, να παραδώσει στις αμερικανικές Αρχές στοιχεία που εμπλέκουν τον Γκιουλέν στην οργάνωση του πραξικοπήματος. Παράλληλα, η Άγκυρα εκφράζει ανησυχία ότι ο Γκιουλέν μπορεί να διαφύγει σε άλλη χώρα.
Μέτωπο και με την Ευρώπη
Παράλληλα, η Άγκυρα ανοίγει μέτωπο και με το Βερολίνο καθώς αιτήματα έκδοσης κατατέθηκαν για τούρκους εισαγγελείς που θεωρούνται υποστηρικτές του Γκιουλέν και κατέφυγαν μετά τις 15 Ιουλίου στο Βερολίνο.
Ο Ερντογάν –που στις 9 Αυγούστου ταξιδεύει στην Αγία Πετρούπολη- προκειμένου να συναντήσει τον Βλαντιμίρ Πούτιν- ανακάλεσε, από τις πρώτες κιόλας μέρες, τους εφτά αξιωματούχους που βρίσκονται στα ελληνικά νησιά προς εφαρμογή της συμφωνίας ΕΕ- Τουρκίας για το προσφυγικό. Η συγκεκριμένη κίνηση προκάλεσε προβληματισμό στην Αθήνα αλλά και στις Βρυξέλλες καθώς εκφράζονται φόβοι ότι η εφαρμογή της συμφωνίας για το προσφυγικό θα αντιμετωπίσει επιπλέον δυσκολίες.
Κατηγορία
Πολιτική
Σάββατο, 30 Ιουλίου 2016 01:13
Όλη η εξουσία στα Σοβιέτ!
Όχι αυτή τη φορά δεν ήταν σκέτη προπαγάνδα. Αν και για άλλη μια φορά θέλησε να χαϊδέψει τα αυτιά του λαού, παριστάνοντας πως πρόθεσή του είναι να του μεταβιβάσει περισσότερες εξουσίες, κατά την ομιλία του στο προαύλιο της Βουλής ο κ. Τσίπρας εξήγγειλε κάτι το εξαιρετικά σοβαρό και επικίνδυνο: Το τέλος του κοινοβουλευτισμού! Σάλπισε το τέλος της κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας μας.
Και το έπραξε την επομένη ακριβώς της επετείου των 42 χρόνων από την επιστροφή του κοινοβουλευτισμού στην πατρίδα μας.
Δεν επέλεξε ο κ. Τσίπρας τυχαία το προαύλιο της Βουλής για να εκφωνήσει την ομιλία του με τις προτάσεις του για το Σύνταγμα. Δεν επέλεξε τυχαία να μεταφέρει εκτός Βουλής και σχηματικά (όσον αφορά στην τοποθέτηση των καθισμάτων) την αίθουσα της Ολομέλειας.
Με δεδομένο ότι αν ήθελε μπορούσε την ίδια ομιλία (αλλά με την συμμετοχή όλων των κομμάτων
και όχι δια καισαρικού μονολόγου-διαγγέλματος) να την εκφωνήσει από το βήμα της Ολομέλειας, προκαλώντας μια επί τούτου συζήτηση, ο κ. Τσίπρας απέδειξε ότι βρίσκεται συνεχώς με το ένα πόδι εκτός κοινοβουλίου.«Θέλουμε μια διαδικασία που θα εμπλέκει, θα οργανώνει, θα κινητοποιεί τους πολίτες. Μια διαδικασία ενεργού συμμετοχής των πολιτών και όχι μια διαδικασία περιορισμένη, στους τέσσερις τοίχους της Ολομέλειας της Βουλής», είπε.
Είναι ολοφάνερο ότι τα παπούτσια του κοινοβουλευτισμού του πέφτουν στενά – για «στενά πλαίσια του Κοινοβουλίου», μίλησε άλλωστε.Προτιμά, όπως όλοι οι αρχηγοί αυταρχικών καθεστώτων, να εγκαταλείπει το κοινοβούλιο, όπου η κριτική είναι σκληρή, με στοιχεία και επιχειρήματα.
Και να πηγαίνει εκεί που αισθάνεται πιο ασφαλής, στις «λαϊκές συνελεύσεις», όπου φυσικό είναι να συμμετέχουν μόνο οι οπαδοί του και να απέχουν οι «αντιφρονούντες».
Διότι, σύμφωνα με τον Στάλιν «καθοδηγητής του κράτους, της δικτατορίας του προλεταριάτου, είναι ένα κόμμα, το κόμμα του προλεταριάτου, το κόμμα των κομμουνιστών, που δεν μοιράζεται και δεν μπορεί να μοιράζεται την καθοδήγηση με τα άλλα κόμματα».
Αλήθεια, ποιος μη φανατικός οπαδός των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ θα πήγαινε σε μια τέτοια μάζωξη για να συζητήσει τα περί συνταγματικών αλλαγών, με βάση τις προτάσεις μιας εξουσίας που του επιβάλλει σκληρή φορολογία και φτωχοποίηση;
Επομένως, ο κ. Τσίπρας φεύγει από το κοινοβούλιο, όπου υπάρχει ο αντίλογος, και πάει εκεί που θα βρει μόνο όσους συμφωνούν μαζί του. Δηλαδή μια μικρή μειοψηφία! Με αυτήν θα συγκροτήσει τις «Συνελεύσεις» που εξαγγέλλει, που δεν είναι άλλες από τα δικά του «Σοβιέτ», τη δική του «δικτατορία του προλεταριάτου».
Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι αναφέρεται συνεχώς στο «παλιό» με το οποίου «πρέπει να τελειώσουμε» και με το οποίο πρέπει να συγκρουστεί, διότι, όπως είπε, «είναι αναπόφευκτο να υπάρχουν και συγκρούσεις. Το παλιό δεν θα δώσει με συναίνεση χώρο στο καινούργιο. Δεν θα τις φοβηθούμε τις συγκρούσεις. Αρκεί να γνωρίζουμε πάντα ότι έχουν τη νομιμοποίηση της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού μας».
Κηρύσσει δηλαδή την έναρξη ενός νέου διχασμού, καθώς ό,τι δεν του αρέσει και δεν υποκύπτει στις ορέξεις του ιδίου και της ομάδας του θα βαφτίζεται «παλιό» και θα καλούνται οι οπαδοί του να πολεμήσουν εναντίον του.
Όσο για τη «μεγάλη πλειοψηφία» αυτή εύκολα επιτυγχάνεται στις πλατείες: Μαζεύονται οι οπαδοί (οι αντιφρονούντες μένουν φυσικά στα σπίτια τους) και… συμφωνούν με τον ηγέτη που τους μιλά από το μπαλκόνι.
Όλοι θυμούνται τον Φιντέλ Κάστρο να φωνάζει στο πλήθος των οπαδών του: «Θέλετε εκλογές;». «Όχι» ακουγόταν από κάτω. Η «μεγάλη πλειοψηφία» είχε μιλήσει…
Το «παλιό» είχε δώσει τη θέση του στο «καινούργιο»!
Κατά τους Μαρξ και Ένγκελς, όταν η εργατική τάξη έλθει στην εξουσία, δεν θα μπορέσει να κυβερνήσει την παλιά κρατική μηχανή, την οποία θα πρέπει να «τσακίσει» και να την αντικαταστήσει με τη δική της.
Κάτι που επίσης είχε επιδιώξει και πετύχει το σοβιετικό καθεστώς, ήταν η κατάργηση της αρχής της διάκρισης των εξουσιών.
Αυτό φαίνεται να επιδιώκει τώρα και ο κ. Τσίπρας. Το μισοείπε, άλλωστε:«Στόχος μας εδώ είναι να εξασφαλίσουμε την απαιτούμενη ισορροπία μεταξύ της αρχής της διάκρισης των εξουσιών, της ταχύτητας στην απονομή της δικαιοσύνης, της ασφάλειας δικαίου αλλά και του σεβασμού των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων». Όλα ένας αχταρμάς!
Με το πρόσχημα πάντα της συμμετοχής του λαού! Διότι τα σοβιέτ είχαν περιβληθεί τον μανδύα της κρατικής εξουσίας.
Είναι βέβαια, γνωστό πως όσο πιο συχνά επικαλείται κάποιος τη βούληση του λαού, τόσο πιο πολύ στο μυαλό του έχει να την χειραγωγήσει και να την ελέγξει.
Και όσο πιο συχνά προσφεύγει στη λαϊκή ετυμηγορία – καταργώντας το κοινοβούλιο και το αντιπροσωπευτικό σύστημα – με διάφορα δημοψηφίσματα (για τα οποία δεν μας είπε αν θα είναι συμβουλευτικού ή αποφασιστικού χαρακτήρα, το άφησε φλου), τόσο περισσότερο βέβαιο είναι πως στο νου του έχει να χειραγωγήσει το αποτέλεσμα.
Άλλωστε, επιμελώς απέφυγε να μας πει ποια θα είναι η εμπλοκή της εκτελεστικής εξουσίας σε ένα δημοψήφισμα.
Διότι γνήσιο δημοψήφισμα είναι αυτό στο οποίο δεν εμπλέκεται η εκτελεστική εξουσία. Όταν εμπλέκεται είναι «προσωπικό», καθώς η απάντηση κατευθύνεται με βάση αυτό που επιδιώκει αυτός που το προκαλεί. Γι’ αυτό και τα προσωπικά δημοψηφίσματα τα κερδίζει πάντα αυτός που τα προκαλεί.
Δεν μας εξήγησε επίσης σε τι συνίστανται αυτά τα «εθνικά θέματα» για τα οποία θα μπορεί, όπως προτείνει, να διενεργείται ένα δημοψήφισμα. Θα ερωτάται – και, βέβαια, θα κατευθύνεται - ο λαός αν πρέπει να κηρυχθεί πόλεμος ή αν πρέπει να αλλάξει μια θέση για ένα μείζον εθνικό ζήτημα; Αν κάτι τέτοιο έχει στο μυαλό του ο κ. Τσίπρας, τότε πηγαίνουμε σε άλλες καταστάσεις. Και αφαίρεση σοβαρής αρμοδιότητας από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον οποίο τάχα θέλει να ενισχύσει.
Και επιτέλους, είναι δυνατόν τα εθνικά θέματα, που καθορίζονται από εθνικά δόγματα, να γίνονται αντικείμενο εσωτερικής διαμάχης και διχασμού του λαού;
Και μόνο αυτό αποτελεί περίτρανη απόδειξη ότι ο κ. Τσίπρας θέλει να κρατά τον λαό μόνιμα διχασμένο, πιστεύοντας, όπως όλοι οι όμοιοί του στην Ιστορία και στη σύγχρονη εποχή, ότι έτσι θα επιβάλλεται ευκολότερα το «διαίρει και βασίλευε».
Και τι σημαίνει η πρότασή του για «υποχρέωση κύρωσης με δημοψήφισμα οποιασδήποτε συνθήκης μεταβιβάζει κυριαρχικές αρμοδιότητες του κράτους»;
Δεν θα υπάρχει κυβέρνηση, δεν θα υπάρχει κοινοβούλιο, δεν θα υπάρχει Πρόεδρος της Δημοκρατίας, δεν θα υπάρχουν όλοι εκείνοι οι δημοκρατικοί θεσμοί που θα εγγυώνται την κρατική κυριαρχία;
Ή μήπως η πρόταση μπαίνει εκ του πονηρού, ώστε με τα γνωστά καισαρικά και προσωπικά δημοψηφίσματα να αποφασίζεται τελικά η μεταβίβαση κυριαρχικών αρμοδιοτήτων του Κράτους;
Και ποιες κάθε φορά θα ορίζονται ως «κυριαρχικές αρμοδιότητες του Κράτους»; Αυτές που αντικειμενικά αντιλαμβάνονται όλοι ή αυτές που κάθε φορά θα ορίζει ως τέτοιες ο «καίσαρας»;
Απέχθεια για τη Δημοκρατία
Δεν είναι, λοιπόν, απλά τα πράγματα. Βέβαια, το φόντο με τις συνθηματικές φράσεις «Νέο Σύνταγμα», «Νέα Μεταπολίτευση», «Νέα Ελλάδα», ανάμεσα σε κίονες και πίσω από τον κ. Τσίπρα, έχουν προπαγανδιστική αποστολή.
Κατά βάθος, όμως, συνδέονται με το περιεχόμενο των εξαγγελιών και παραπέμπουν σε αλλαγή πολιτεύματος, αλλά και σε έλεγχο του κοινοβουλίου.
Και πώς θα το επιτύχει αυτό;
Κατ’ αρχήν με την συνταγματοποίηση της απλής αναλογικής. Σκοπός του είναι ένα κατακερματισμένο πολιτικό σκηνικό, που θα οδηγήσει τη χώρα στην απόλυτη ακυβερνησία, ώστε ευκολότερα να επιβάλλονται άνωθεν αποφάσεις. Και επειδή δήθεν τον πήρε ο πόνος για τη βέβαιη ακυβερνησία, βρήκε και το… «αντίβαρο» με… βαφτίσια, βεβαίως: «Εποικοδομητική ψήφος δυσπιστίας». Δηλαδή, όπως είπε, η πρόταση δυσπιστίας εναντίον της κυβέρνησης, να συνοδεύεται και από πρόταση, βιώσιμη, για νέα κυβέρνηση και για νέο Πρωθυπουργό. Πράγμα που εξυπηρετεί τον σκοπό της κυβερνητικής σταθερότητας».
Επομένως, ο κ. Τσίπρας θέλει να καταργήσει και την Αρχή της Δεδηλωμένης, αφού θα βάζει περιορισμούς στον τρόπο που θα εκφράζονται και θα ψηφίζουν οι βουλευτές.
Κατά δεύτερον, με την κατάργηση της διάκρισης των εξουσιών, καθώς θα αναπτύσσονται μια σειρά από εξωθεσμικές λειτουργίες, αλλά και εμπλοκή της μιας εξουσίας στο έργο της άλλης.
Τρίτον, με ξεδόντιασμα του κοινοβουλίου. Η πρότασή του για περιορισμό της βουλευτικής θητείας σε δύο συνεχόμενες κοινοβουλευτικές περιόδους ή για οκτώ συνεχόμενα χρόνια. Με τον τρόπο αυτό θα υπάρχει ένα απόλυτα ελεγχόμενο κοινοβούλιο, καθώς όλοι γνωρίζουμε πως η πείρα είναι αυτό που μετράει. Σκοπός του κ. Τσίπρα, όμως, είναι μόλις κάποιος αρχίσει να καταλαβαίνει τι γίνεται και ετοιμάζεται να σηκώσει κεφάλι, να του το κόβει! Η ανανέωση είναι νόμος της φύσης και ήδη, κάθε φορά που γίνονται εκλογές, το κοινοβούλιο ανανεώνεται σε ποσοστά της τάξης του 60%. Η υποχρεωτικότητα, όμως, βγάζει το δίχως άλλο από τη μέση τους πάντες – άρα και τους «ενοχλητικούς» - το κοινοβούλιο μετατρέπεται σε παιχνίδι με μουσικές καρέκλες και ελέγχεται απόλυτα και με μεγαλύτερη ευκολία.
Τέταρτον, με τον τρόπο εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας. Η πρόταση της Νέας Δημοκρατίας του 2014, προέβλεπε εκλογή από τον λαό, αλλά μετά την ολοκλήρωση των τριών ψηφοφοριών που προβλέπονται σήμερα – στις πρώτες δύο απαιτούνται 200 ψήφοι και στην τρίτη 180. Ο κ. Τσίπρας προτείνει μόνο τις δύο πρώτες ψηφοφορίες και 200 ψήφους και μετά εκλογή από τον λαό. Έτσι, όμως, όπως θα είναι κατακερματισμένο το πολιτικό σκηνικό ελέω απλής αναλογικής, είναι βέβαιο ότι τελικά θα καταλήγουμε στην εκλογή Προέδρου από τον λαό. Επομένως, σκοπός του είναι απολύτως η αλλαγή του πολιτεύματος και ο διακοσμητικός ρόλος του κοινοβουλίου σε μια τόσο κορυφαία διαδικασία.
Βέβαια, όπως είπε, «παράλληλα ανοίγει η συζήτηση για μια λελογισμένη αύξηση των αρμοδιοτήτων» του Προέδρου, «με στόχο να ενισχύσουμε τον ρυθμιστικό, σταθεροποιητικό και εγγυητικό του ρόλο, αλλά και για να εμπλέξουμε, όποτε είναι αναγκαίο, τον ίδιο τον λαό στη διαδικασία εκλογής του, χωρίς όμως να διακόπτεται η θητεία της κυβέρνησης και να διαλύεται η Βουλή» (όπως ο ίδιος ο κ. Τσίπρας με τον κ. Καμμένο και τον κ. Κουβέλη έπραξαν τον Δεκέμβριο του 2014, αλλά τώρα το ξορκίζουν!).
Συγγνώμη, αλλά αν ο Πρόεδρος εκλεγεί τελικά από τη Βουλή, δεν θα έχει «λελογισμένη αύξηση των αρμοδιοτήτων του»; Ή μήπως θα έχουμε προέδρους δύο ταχυτήτων;
Και ο λαός τι θα είναι; Διαιτητής ανάμεσα στα κόμματα που ο ίδιος ψηφίζει και στέλνει στο κοινοβούλιο;
Προφανώς, όχι. Απλά ο κ. Τσίπρας θέλει να φτιάξει ένα δικής του έμπνευσης πολίτευμα, όπου κόμματα, κοινοβούλιο, πρόεδρος και Δικαιοσύνη, θα μπαινοβγαίνουν στη σκηνή σαν μαριονέτες.
Γι’ αυτό και δεν μίλησε καθαρά για Συνταγματικό Δικαστήριο, αλλά για ένα «ειδικό γνωμοδοτικό όργανο, αποτελούμενο αποκλειστικά από δικαστές των Ανώτατων Δικαστηρίων που σε εξαιρετικές περιπτώσεις, μετά από πρόταση του ΠτΔ ή της Κυβέρνησης ή 120 Βουλευτών θα γνωμοδοτεί επί ψηφισμένου νομοσχεδίου εντός συντομότατης μάλιστα προθεσμίας, βρίσκει το απαιτούμενο σημείο ισορροπίας μεταξύ των αρχών που θέλουμε να υπηρετήσουμε».
Είναι προφανές πως οι «αρχές» που θέλει να υπηρετήσει είναι το μπάχαλο και η ως εκ τούτου χειραγώγηση όλων των θεσμών – μάλλον από κάποια αόρατη εξουσία, για να θυμηθούμε και τον Ανατόλ Φρανς, ο οποίος έλεγε ότι «η Δημοκρατία κυβερνάται από το χέρι ενός αόρατου μηχανικού».
Και πέμπτον, με τον έλεγχο των Ανεξάρτητων Αρχών, που όπως ο κ. Τσίπρας είπε «η τεχνοκρατική ιδεολογία έχει αποθεώσει τη λειτουργία τους και επιθυμεί διακαώς την διαρκή διεύρυνση των αρμοδιοτήτων και των εξουσιών τους».
«Με δεδομένη βέβαια την ολοένα και πιο τεχνική φύση της άσκησης της εξουσίας δεν αμφισβητώ την αναγκαιότητα ύπαρξης Ανεξάρτητων Αρχών. Ανεξαρτησία δεν σημαίνει, όμως, και πλήρης απουσία κοινοβουλευτικού ελέγχου. Και είναι ακριβώς για αυτό το λόγο που οφείλουμε να θέσουμε στο δημόσιο διάλογο το ερώτημα για τους τρόπους ελέγχου των ανεξάρτητων αρχών, αλλά και να είμαστε πολύ προσεκτικοί σε ό,τι αφορά προτάσεις πολλαπλασιασμού τους».
Η αλήθεια είναι βέβαια πως οι Ανεξάρτητες Αρχές υπάγονται σε κοινοβουλευτικό έλεγχο – για την ακρίβεια υπάγονται μόνο σε κοινοβουλευτικό έλεγχο.
Αυτό που θέλει να κάνει ο κ. Τσίπρας, είναι – και το είπε, με αφορμή την αδυναμία συγκρότησης ΕΣΡ, για την οποία ο ίδιος και το κόμμα του φέρουν την αποκλειστική ευθύνη – να τις ελέγξει. Και πρότεινε να συγκροτούνται με μικρότερη πλειοψηφία.
Τα πράγματα είναι ξεκάθαρα: Όταν απεχθάνεσαι το Κοινοβούλιο και βγαίνεις έξω από αυτό, όταν απεχθάνεσαι θεσμούς και αρχές όπως η διάκριση των εξουσιών, όταν απεχθάνεσαι τις ανεξάρτητες αρχές, όταν απεχθάνεσαι τους βουλευτές και τα κόμματα, που είναι ο πυλώνας της Δημοκρατίας και θέλεις να μειώσεις τη συμμετοχή τους στον διάλογο για το Σύνταγμα, όταν απεχθάνεσαι τους επιστήμονες και τους αποκαλείς περιφρονητικά τεχνοκράτες, τότε είσαι έτοιμος για το επόμενο βήμα: Την πολιτιστική επανάσταση αλά Μάο, τότε που οι «μορφωμένοι» οδηγήθηκαν για εργασία στα χωράφια.
Και όταν, βέβαια, απεχθάνεσαι κάθε σύγχρονη δημοκρατική λειτουργία – και με δεδομένο ότι κάτι πρέπει να αγαπήσεις κι’ εσύ – στρέφεσαι προς τον Λαό. Και τον αγκαλιάζεις τόσο σφιχτά, που τον… πνίγεις μέσα στην αγάπη σου!
Γι’ αυτό και προχθές ο κ. Τσίπρας μίλησε για «πρόβα για τις μεγάλες δημοκρατικές αλλαγές», για «μια επανάσταση της Δημοκρατίας»!
Τι είπε;
«Για πρώτη φορά. Από το Λαό με το Λαό, για το Λαό να ορίσουμε το Νέο μας Σύνταγμα. Για πρώτη φορά»!
Και ξανά, στο τέλος:
«Για πρώτη φορά, ο Λαός να αποφασίσει για το Σύνταγμα. Να πάρει τη Δημοκρατία στα χέρια του. Να πάρει το μέλλον του στα χέρια του. Για πρώτη φορά η Δημοκρατία στην εξουσία»!
Μάλιστα! Δηλαδή… όλη η εξουσία στα Σοβιέτ!
elzoni.gr
Κατηγορία
Πολιτική
Παρασκευή, 29 Ιουλίου 2016 14:41
Ποιες κυρώσεις επιβάλλονται σε εκπαιδευτικές δομές που λειτουργούν παράνομα
Ο Ε.Ο.Π.Π.Ε.Π. διενεργεί, κατά την αδειοδότηση, αλλά και μετά από σχετικές καταγγελίες, αυτοψίες στους φορείς που έχει εκδώσει άδειες για επαλήθευση των όρων αδειοδότησης τους και έχει προχωρήσει σε διορθωτικές ενέργειες στις υποδομές των φορέων και σε ορισμένες περιπτώσεις ακόμα και στην ανάκληση των αδειών τους. Επίσης, όταν γίνεται αποδέκτης καταγγελιών για λειτουργία φορέων χωρίς άδεια, ενημερώνει άμεσα την αρμόδια υπηρεσία του Υπουργείου Παιδείας, Έρευνας & Θρησκευμάτων, την Ειδική Γραμματεία ΣΔΟΕ και τις κατά τόπους εισαγγελικές αρχές, σχετικά με την παράβαση του
ισχύοντος θεσμικού πλαισίου, ώστε να αποκατασταθεί η νομιμότητα.
Τα πιο πάνω αναφέρονται από τον Υπουργό Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων Νίκο Φίλη σε γραπτή του απάντηση στη Βουλή σε ερώτηση την οποία κατέθεσε ο Βουλευτής κ. Βασίλειος Γιόγιακας σχετικά με κυρώσεις παρανόμως λειτουργουσών εκπαιδευτικών δομών. Παράλληλα, γίνονται γνωστά και τα ακόλουθα:
Στο πλαίσιο της εφαρμογής του Ν. 4093/2012 (ΦΕΚ Α’/222), όπως τροποποιήθηκε και ισχύει, στην περ. 2. της υποπαραγράφου Θ3 της παρ. Θ: «Άδεια Κέντρου Δια Βίου Μάθησης Επιπέδου Ένα και Κέντρου Δια Βίου Μάθησης Επιπέδου Δύο, Φροντιστηρίου και Κέντρου Ξένων Γλωσσών χορηγείται σε φυσικά πρόσωπα, νομικά πρόσωπα, ενώσεις προσώπων και νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου (Ν.Π.Δ.Δ.) με απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου του Εθνικού Οργανισμού Πιστοποίησης Προσόντων και Επαγγελματικού Προσανατολισμού (Ε.Ο.Π.Π.Ε.Π.), η οποία δημοσιεύεται στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως.»
Στην υποπαράγραφο Θ4 «Ανάκληση άδειας» της παρ. Θ του ως άνω νόμου, όπως τροποποιήθηκε και ισχύει, αναφέρονται οι περιπτώσεις όπου ανακαλείται η άδεια με απόφαση της αρχής που την εκδίδει.
Επιπλέον, σύμφωνα με το αριθμ. πρωτ. 43432/21-7-2016 έγγραφο του Εθνικού Οργανισμού Πιστοποίησης Προσόντων & Επαγγελματικού Προσανατολισμού (ΕΟΠΠΕΠ), η έκδοση, ανανέωση και τροποποίηση των αδειών για τα Κέντρα Ξένων Γλωσσών, τα Φροντιστήρια Μέσης Εκπαίδευσης, τα ΚΔΒΜ1 και τα ΚΔΒΜ2 προκύπτει από τις διατάξεις του Ν. 4093/2012 όπως τροποποιήθηκε και ισχύει και αφορά το σύνολο των Ιδιωτικών Φορέων Εκπαίδευσης και Δια Βίου Μάθησης δηλαδή και τα ιδιωτικά Σχολεία Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, τα ιδιωτικά ΙΕΚ (ΙΙΕΚ) και τα ιδιωτικά Κολέγια.
Οι εν λόγω διατάξεις του συγκεκριμένου Νόμου διασφαλίζουν ότι οι ιδιωτικοί φορείς στους οποίους εκχωρείται από το κράτος το Δημόσιο αγαθό της Εκπαίδευσης, πληρούν τα κτηριολογικά κριτήρια καταλληλόλητας αλλά και τις υποχρεώσεις τους προς το κράτος και τους εργαζομένους στους φορείς αυτούς.
Στο συγκεκριμένο Νόμο υπάρχει πρόβλεψη για ανάκληση της αδείας των πιο πάνω φορέων όταν παύουν να πληρούν τα κριτήρια αδειοδότησης.
Κατηγορία
Εκπαιδευτικά Νέα
Παρασκευή, 29 Ιουλίου 2016 14:40
Επεκτείνεται η διδασκαλία της 2ης ξένης γλώσσας στα 4/θέσια και άνω Δημοτικά
H παράλληλη διδασκαλία της 2ης ξένης γλώσσα δεν καταργείται, αν εξασφαλίζονται οι προϋποθέσεις, ενώ επιπλέον η διδασκαλία της 2ης ξένης γλώσσας επεκτείνεται στα 4/θέσια και άνω Δημοτικά σχολεία. Αυτό αναφέρεται σε γραπτή απάντηση του Υπουργού Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων, Νίκου Φίλη σε ερώτηση του Βουλευτή κ. Θεόδωρος Π. Φορτσάκης σχετικά με τη διδασκαλία δεύτερης ξένης γλώσσας στο Δημοτικό.
Στην απάντηση του Νίκου Φίλη παρατίθενται αποφάσεις και εγκύκλιοι που καθορίζουν το πλαίσιο της διδασκαλία της 2ης ξένης γλώσσας. Πιο αναλυτικά:
Η διδασκαλία της 2ης ξένης γλώσσας, Γαλλικής και Γερμανικής πραγματοποιείται για δύο (2)
ώρες την εβδομάδα στις Ε΄& ΣΤ΄ τάξεις των 4/θέσιων και άνω δημοτικών σχολείων του Ενιαίου Τύπου Ολοήμερου Δημοτικού Σχολείου, σύμφωνα με τη με αρ. πρωτ. Φ.52/63/12873/Γ1/6-2-2012 (ΦΕΚ 253, τ.Β’), (ΑΔΑ: Β4439- ΩΞ1), όπως τροποποιήθηκε με τη με αρ. πρωτ. Φ12/657/70691/26-04-2016/Δ1 Υπουργική Απόφαση (ΦΕΚ 1324 τ.Β’/11-05-2016) και με την με αριθμ. πρωτ. 87888/Δ1 30-05-2016 εγκύκλιο με θέμα «Διδασκαλία της 2ης ξένης γλώσσας στα Δημοτικά Σχολεία για το σχολικό έτος 2016-2017». Σύμφωνα με την αριθμ. πρωτ. Φ12/657/70691/Δ1/26-4-2016 Υ.Α (ΦΕΚ 1324/11-05-2016 τ.Β’) με θέμα «Ωρολόγιο Πρόγραμμα Ενιαίου Τύπου Ολοήμερου Δημοτικού Σχολείου» για την διδασκαλία της β΄ ξένης γλώσσας ισχύουν τα εξής:
α) Οι μαθητές διδάσκονται ως 2η ξένη γλώσσα όποια από τις δυο (Γαλλικά-Γερμανικά) έχει την πλειοψηφία των δηλώσεων προτίμησης σε επίπεδο τμήματος, όπως αυτή διαμορφώνεται μετά τις δηλώσεις των μαθητών που θα φοιτήσουν κατά το επόμενο σχολικό έτος στην Ε΄ τάξη. Σε περίπτωση ισοψηφίας στις προτιμήσεις των μαθητών του τμήματος, διδάσκεται ως 2η ξένη γλώσσα αυτή για την οποία υπάρχουν διαθέσιμες διδακτικές ώρες σε επίπεδο οικείας Διεύθυνσης Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης. Δεν επιτρέπεται αλλαγή τμήματος μαθητών λόγω διαφορετικής προτίμησης σε σχέση με τη 2η ξένη γλώσσα που πλειοψήφησε και διδάσκεται στο τμήμα τους.
β) Αν μέχρι την 1η Οκτωβρίου κάθε σχολικού έτους δεν έχει καλυφθεί η θέση του εκπαιδευτικού της ξένης γλώσσας που επιλέχθηκε από τις δηλώσεις προτίμησης, τότε οι μαθητές διδάσκονται την ξένη γλώσσα για την οποία υπάρχουν διαθέσιμες διδακτικές ώρες σε επίπεδο οικείας Διεύθυνσης Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης.
Ειδικότερα, για το σχολικό έτος 2016-2017 και για τους μαθητές της ΣΤ΄ τάξης, η οργάνωση των τμημάτων διδασκαλίας της 2ης ξένης γλώσσας θα διατηρηθεί όπως διαμορφώθηκε το σχολικό έτος 2015-2016. Στην περίπτωση κατά την οποία στην ΣΤ΄ τάξη δεν υπάρχει ήδη διαμορφωμένη οργάνωση τμημάτων από το προηγούμενο σχολικό έτος, τότε υλοποιείται διαδικασία επιλογής 2ης ξένης γλώσσας όπως προβλέπεται στα παραπάνω (α) και (β) εδάφια.
Σύμφωνα με την αριθμ. πρωτ. 87888/Δ1/30-05-2016 εγκύκλιο με θέμα «Διδασκαλία της 2ης ξένης γλώσσας στα Δημοτικά Σχολεία για το σχολικό έτος 2016-2017»:
Σε σχολεία με δύο ή περισσότερα τμήματα ανά τάξη, οι μαθητές δύναται να κατανεμηθούν σύμφωνα με τις προτιμήσεις τους σε μεικτά-παράλληλα τμήματα με δυο προϋποθέσεις:
α) Ο ελάχιστος αριθμός για τη δημιουργία τμήματος είναι οι 14 μαθητές
β) Ο αριθμός των παράλληλων τμημάτων δεν μπορεί να υπερβαίνει τον αριθμό των υφιστάμενων τμημάτων γενικής παιδείας, π.χ. από 2 τμήματα γενικής Παιδείας δημιουργούνται αποκλειστικά 2 τμήματα 2ης ξένης γλώσσας, από 3 τμήματα γενικής Παιδείας δημιουργούνται αποκλειστικά 3 τμήματα 2ης ξένης γλώσσας κτλ.
Στις περιπτώσεις που δεν πληρούνται οι προαναφερθείσες (α΄ και β΄) προϋποθέσεις, η β΄ ξένη γλώσσα διδάσκεται στο υφιστάμενο τμήμα γενικής Παιδείας σύμφωνα με την επιλογή της πλειοψηφίας των μαθητών σε επίπεδο τμήματος.
Επίσης, σύμφωνα με την ίδια εγκύκλιο, οι γονείς και οι κηδεμόνες των μαθητών που θα φοιτήσουν κατά το σχολικό έτος 2016-2017 στην Ε΄ τάξη του Δημοτικού Σχολείου συμπληρώνουν δήλωση με τη γλώσσα προτίμησης του παιδιού τους (Γαλλική ή Γερμανική) και την καταθέτουν στο Διευθυντή του Σχολείου τους έως 8 Ιουνίου 2016.
Συνεπώς η παράλληλη διδασκαλία της 2ης ξένης γλώσσα δεν καταργείται, αν εξασφαλίζονται οι προϋποθέσεις, ενώ επιπλέον η διδασκαλία της 2ης ξένης γλώσσας επεκτείνεται στα 4/θέσια και άνω Δημοτικά σχολεία.
Τέλος, ο Νίκος Φίλης αναφέρει ότι σύμφωνα με το αριθμ. πρωτ. 5186/6-7-2016 έγγραφό του, η Επιστημονική Επιτροπή του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής (ΙΕΠ) έχει καταθέσει για τις Ξένες Γλώσσες, στο πλαίσιο του Εθνικού Διαλόγου για την Παιδεία, προτάσεις αναφορικά με την αναβάθμιση της ξενόγλωσσης εκπαίδευσης.
Κατηγορία
Εκπαιδευτικά Νέα
