Προβολή άρθρων κατά ημερομηνία: Νοέμβριος 2014 - ΔΙΚΤΥΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ dictyo.gr

Σάββατο, 15 Νοεμβρίου 2014 02:24

Τη Δευτέρα οι νέες προσλήψεις αναπληρωτών σε ΖΕΠ και Παράλληλη

Όπως έγραψε στο facebook ο αιρετός στο ΚΥΣΠΕ κ. Μπράτης οι 376 προσλήψεις δασκάλων που αναμένονταν στα ΖΕΠ για σήμερα θα ανακοινωθούν τη Δευτέρα. Ο κ. Μπράτης είχε γράψει ότι τη
Δευτέρα-Τρίτη αναμένονται και άλλες 185-200 προσλήψεις σε Παράλληλη Στήριξη

Κατηγορία Εκπαιδευτικά Νέα

Διαβάστε περισσότερα...

Σάββατο, 15 Νοεμβρίου 2014 02:23

ΣΕΠΕ: Χαιρετίζει την απόφαση του Υπ. Παιδείας για την Πληροφορική

Ο Σύνδεσμος Επιχειρήσεων Πληροφορικής & Επικοινωνιών Ελλάδας, με δελτίο τύπου, χαιρετίζει την απόφαση του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων να προσθέσει, με τροπολογία, το μάθημα της Πληροφορικής στις ομάδες μαθημάτων προσανατολισμού και Επιστημονικού Πεδίου Εξειδίκευσης (ΕΠΕ) του Νέου Λυκείου.

Επιπλέον, ο ΣΕΠΕ σημειώνει πως με την τροπολογία αυτή επιβεβαιώνονται οι προσπάθειες και παρεμβάσεις στις οποίες έχει προβεί ο Σύνδεσμος από το 2011 σε θεσμικό επίπεδο, ζητώντας την αναίρεση της κατάργησης του μαθήματος της Πληροφορικής και ταυτόχρονα την αναβάθμιση της διδασκαλίας του.

Παράλληλα, αξίζει να σημειωθεί πως η ανάπτυξη των ψηφιακών δεξιοτήτων και της επιστήμης της

πληροφορικής και τηλεπικοινωνιών αποτελεί βασικό άξονα της στρατηγικής του ΣΕΠΕ, με στόχο την καταπολέμηση της ανεργίας, που αποτελεί το σοβαρότερο αντίκτυπο της οικονομικής ύφεσης που διανύουμε. Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, όπου σε όλους τους τομείς της έρευνας και της ανάπτυξης οι τεχνολογίες της πληροφορικής βρίσκονται στον πυρήνα των επιστημονικών εξελίξεων, οι ευκαιρίες που δημιουργούνται μέσω της ανάπτυξης των Τεχνολογιών Πληροφορικής και Επικοινωνιών, των επιστημών, της μηχανικής και των μαθηματικών είναι καθοριστικής σημασίας για την ανάπτυξη ενός σύγχρονου ευρωπαϊκού δυναμικού. Παράλληλα, παρά τα ψηλά ποσοστά ανεργίας, η αύξηση του αριθμού των ψηφιακών θέσεων απασχόλησης υπερβαίνει κάθε χρόνο τις 100.000 και εκτιμάται ότι μέχρι το 2020, 1.000.000 θέσεις εργασίας στον τομέα των Τεχνολογιών Πληροφορικής και Επικοινωνιών θα παραμείνουν κενές ακριβώς λόγω αυτής της αναντιστοιχίας.

Τέλος, ο ΣΕΠΕ με στόχο τη στήριξη της νέας γενιάς καθώς και της Ελληνικής κοινωνίας υπογραμμίζει πως θα συνεχίσει την προσπάθεια του να παρουσιάσει τις Τεχνολογίες Πληροφορικής και Επικοινωνιών ως έναν κόσμο γνώσης και εμπειρίας, πολλαπλών ικανοτήτων και δυνατοτήτων, στον οποίο μπορούν να εντρυφήσουν οι μαθητές των ελληνικών σχολείων χωρίς περιορισμούς και προσκόμματα, με σωστή καθοδήγηση και επίβλεψη.

Κατηγορία Εκπαιδευτικά Νέα

Διαβάστε περισσότερα...

Σάββατο, 15 Νοεμβρίου 2014 02:23

Βεβαίωση διαγραφής για τους μετεγγραφόμενους φοιτητές

Οι Γραμματείες των τμημάτων υποδοχής θα ενημερώσουν τους φοιτητές που κατέθεσαν αίτηση μετεγγραφής για τον έλεγχο των δικαιολογητικών των φακέλων τους και αν δηλαδή κατέστη επιτρεπτή ή όχι η εγγραφή στο Τμήμα υποδοχής.

Το Τμήμα υποδοχής ζητά από τη Γραμματεία του Τμήματος προέλευσης της υπηρεσιακή αποστολή του φακέλου του ενδιαφερόμενου, όπου περιλαμβάνεται και η βεβαίωση διαγραφής

του και ακολουθεί η εγγραφή του στο Τμήμα υποδοχής.

Θυμίζουμε ότι με βάση τα χρονικά πλαίσια που έχουν τεθεί από τις Υπουργικές Αποφάσεις η επιτροπή που έχει συσταθεί για τον έλεγχο των δικαιολογητικών οφείλει να ολοκληρώσει τον έλεγχο εντός 20 ημερών από τη λήξη της προθεσμίας υποβολής. Δεδομένου ότι η προθεσμία υποβολής αιτήσεων έληξε σε πολλά Τμήματα στις 5-10 Νοεμβρίου η επιτροπή έχει περιθώριο μέχρι τέλη του μήνα να ολοκληρώσει τη διαδικασία.

Καλόγηρος Βασίλειος

news.gr

Κατηγορία Εκπαιδευτικά Νέα

Διαβάστε περισσότερα...

Σάββατο, 15 Νοεμβρίου 2014 02:22

«Πρώιμες σχέσεις, συσχετίσεις και ιδεολογικές ανταλλαγές μεταξύ φασισμού-κομμουνισμού» Αμαλία Κ. Ηλιάδη, φιλόλογος-ιστορικός, (Μεταπτυχιακό Δίπλωμα Βυζαντινής Ιστορίας απ΄ το Α.Π.Θ.), Δ/ντρια 3ου Γυμνασίου Τρικάλων

Ο Τζέφρυ Χέρφ στην εργασία του «Αντιδραστικός Μοντερνισμός» έχει αποκαλύψει ένα από τα ισχυρότερα ιδρυτικά στοιχεία του φασιστικού φαινομένου, μέσω του οποίου ο φασισμός ενδημεί στις βλέψεις, στις προσδοκίες και στα οράματα του σημερινού «μαζο-ατόμου» και των ψυχοδυναμικών του δεσμεύσεων: «Ο φασισμός στην Ευρώπη και ο εθνικοσοσιαλισμός στη Γερμανία», γράφει, «υπόσχονταν ομορφιά, αισθητική μορφή και πνευματική ενότητα του έθνους, στη θέση του υλισμού, του θετικισμού και του άμορφου, άψυχου και χαοτικού φιλελευθερισμού. Η ψυχή θα μπορούσε να εκφραστεί στο πολιτικό όραμα και τον συμβολισμό του έθνους και όχι στις διχαστικές κοινωνικές τάξεις και τα συμβιβαστικά κοινοβούλια».

Η λέξη φασίστας είναι μια από τις πιο πολυχρησιμοποιημένες υποτιμητικές πολιτικές εκφράσεις, και συνήθως υποδηλώνει «τον βίαιο», «τον κτηνώδη», «τον καταπιεστικό» ή «τον δικτατορικό». Αν όμως φασισμός δεν σημαίνει τίποτε περισσότερο απ’ αυτό, τότε τα κομμουνιστικά καθεστώτα, για παράδειγμα, θα έπρεπε πιθανόν να ενταχθούν

στην κατηγορία των πιο φασιστικών καθεστώτων, αποστερώντας έτσι τη λέξη από κάθε χρήσιμο προσδιορισμό.

Έχει συχνά ειπωθεί από τους ιστορικούς ερευνητές ότι οι φασιστικές ιδέες πηγάζουν από την αντίθεση προς το Διαφωτισμό ή «τις ιδέες του 1789», ενώ στην πραγματικότητα ήταν άμεσο υποπροϊόν κάποιων όψεων του Διαφωτισμού, και ειδικότερα προέρχονταν από τις μοντέρνες, εκκοσμικευμένες, προμηθεϊκές αντιλήψεις του 18^ου αιώνα. Ουσιαστικά, η απόκλιση των φασιστικών ιδεών από συγκεκριμένες πλευρές της σύγχρονης κουλτούρας έγκειται στην απόρριψη του ορθολογισμού, του υλισμού και του εξισωτισμού-που αντικαθίσταται από τον φιλοσοφικό βιταλισμό, τον ιδεαλισμό και τη μεταφυσική της βούλησης, ιδέες εγγενώς νεωτερικές. Οι φασίστες φιλοδοξούσαν να αναβιώσουν αυτό που θεωρούσαν ότι αποτελεί την αληθινή ουσία της ανθρώπινης φύσης (αρχικά έννοιες του 18^ου αιώνα και αυτές), σε αντίθεση με την απλοποιητική κουλτούρα του σύγχρονου υλισμού και του δειλού εγωκεντρισμού.

Οι φασίστες εξέφραζαν την ανησυχία για την παρακμή στην κοινωνία και την κουλτούρα, που διευρυνόταν διαρκώς από τα μέσα του 19^ου αιώνα. Πίστευαν ότι η παρακμή θα μπορούσε να αναχαιτιστεί μόνο μέσω μιας νέας επαναστατικής κουλτούρας καθοδηγούμενης από νέες ελίτ, που θα αντικαθιστούσαν τις παλιές ελίτ του φιλελευθερισμού, του συντηρητισμού και της Αριστεράς.

Λέγεται συνήθως ότι ο φασισμός είναι εξ ορισμού επεκτατικός και ιμπεριαλιστικός, αλλά κάτι τέτοιο δεν διαφαίνεται από τη μελέτη των διαφόρων φασιστικών προγραμμάτων.Τα περισσότερα φασιστικά κινήματα ήταν πράγματι ιμπεριαλιστικά, αλλά όλες οι μορφές πολιτικών κινημάτων και κοινωνικών συστημάτων έχουν παραγάγει ιμπεριαλιστικές πολιτικές, ενώ από την άλλη μεριά, πολλά φασιστικά κινήματα δεν ενδιαφέρονταν ή και απέρριπταν καινούργιες ιμπεριαλιστικές φιλοδοξίες. Τα κινήματα που εμφανίστηκαν σε κράτη που είχαν ικανοποιήσει τις εθνικές ή ιμπεριαλιστικές τους βλέψεις ήταν, σε γενικές γραμμές, περισσότερο αμυντικά παρά επιθετικά. Εντούτοις, όλα επεδίωκαν μια νέα τάξη στην εξωτερική πολιτική, καινούργιες σχέσεις και συμμαχίες με τα σύγχρονά τους κράτη και δυνάμεις και μια καινούργια θέση για τα έθνη τους, τόσο στην Ευρώπη όσο και στον κόσμο. Μερικά ήταν ανοιχτά προσανατολισμένα προς τον πόλεμο, ενώ άλλα απλώς επικροτούσαν τις πολεμικές αξίες χωρίς να έχουν επιθετικές βλέψεις προς τα έξω. Τα τελευταία αναζητούσαν μερικές φορές έναν χώρο πολιτιστικής ηγεμονίας ή άλλες μη στρατιωτικού τύπου μορφές κυριαρχίας.

Η καινοφανής κι ενθουσιώδης ατμόσφαιρα των φασιστικών συγκεντρώσεων έκανε εντύπωση σε πολλούς παρατηρητές κατά τη διάρκεια του 1920 και του 1930. Όλα τα μαζικά κινήματα χρησιμοποιούν σύμβολα και ποικίλα συναισθηματικά εφέ, και είναι σχετικά δύσκολο να καταδείξουμε ότι η συμβολική δομή των φασιστικών συγκεντρώσεων ήταν τελείως διαφορετική από αυτή των άλλων επαναστατικών ομάδων. Αυτό όμως που φαίνεται τελείως διαφορετικό είναι η μεγάλη έμφαση στις συγκεντρώσεις, τις πορείες, τα οπτικά σύμβολα, τις τελετές και τις τελετουργίες, που είχαν κεντρική σημασία και λειτουργικότητα για τη φασιστική δραστηριότητα και πήγαιναν πολύ πιο πέρα από την αντίστοιχη των αριστερών επαναστατικών κινημάτων. Ο στόχος ήταν ο συμμετέχων να περιβληθεί από το «μυστήριο» και την κοινότητα της τελετουργίας που απευθυνόταν τόσο στην αισθητική και την πνευματική του αίσθηση, όσο και στην πολιτική.

Η εποχή των παγκόσμιων πολέμων από το 1914 έως το 1945 αποτέλεσε την πιο έντονη περίοδο παγκοσμίων συγκρούσεων καθώς επίσης και ενδοκρατικών πολιτικών και κοινωνικών διαμαχών στη σύγχρονη ιστορία. Η κυοφορία πολλών από τις δυνάμεις που συνέβαλαν στη γέννηση αυτών των συγκρούσεων ήταν μακροχρόνια, καλύπτοντας όλη τη διάρκεια του 18^ου και του 19^ου αιώνα. Τέτοιες δυνάμεις ήταν ο εθνικισμός, ο ιμπεριαλισμός, ο σοσιαλισμός, ο κομουνισμός και ο αναρχισμός. Μόνο μία από τις καινούργιες πολιτικές δυνάμεις, ο φασισμός, ήταν νεόκοπη και φαινομενικά πρωτότυπη, ένα προϊόν της ίδιας της σύγκρουσης των γενεών. Αλλά καμιά μεγάλη πολιτική δύναμη δεν γεννιέται ξαφνικά, χωρίς μια προηγούμενη ανάπτυξη. Οι ρίζες του φασισμού βρίσκονται στους νεωτερισμούς του τέλους του 19^ου αιώνα και των αρχών του 20ού, και ιδιαίτερα στα καινούργια δόγματα και αντιλήψεις που παρήγαγαν οι πολιτιστικές αλλαγές της δεκαετίας του 1890, καθώς και των αμέσως επόμενων χρόνων. Έτσι, ακόμη και ένας τόσο νηφάλιος και ορθολογικά αναλυτικός κοινωνιολόγος όπως ο Μαξ Βέμπερ, ήταν δυνατό να στρέφεται προς ένα νέο είδος χαρισματικής ηγεσίας ως μια εναλλακτική λύση στην αγκύλωση της κυβέρνησης από τη γραφειοκρατική μετριοκρατία.

Η επαναστατική αναθεώρηση του μαρξιστικού δόγματος προσέφερε νέες μη ορθολογικές προσεγγίσεις στην κοινωνική κινητοποίηση και στην οργάνωση των συνδικάτων, οι οποίες τόνιζαν τη σημασία των μύθων, των συμβόλων, των συναισθηματικών εκκλήσεων, και ιδιαίτερα της βίας. Πριν το 1900, ο ευρωπαϊκός μαρξισμός είχε σχεδόν καθ’ ολοκληρίαν υιοθετήσει τη μορφή των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων που ήταν όλο και περισσότερο προσαρμοσμένα στον φιλελεύθερο κοινοβουλευτισμό και σε μια defacto εξελικτική πολιτική. Αμέσως μετά το γύρισμα του αιώνα, αυτή η συναίνεση αμφισβητήθηκε από πολλές μεριές. Σε μερικές περιοχές της Κεντρικής και της Ανατολικής Ευρώπης, η νέα γενιά των επαναστατών ηγετών επέμεναν ότι ο σοσιαλισμός θα πρέπει να προσανατολιστεί προς την επαναστατική δράση, να γίνει λιγότερο εξελικτικός και «απλώς δημοκρατικός», και να προετοιμαστεί για τη βίαιη καταστροφή και αντικατάσταση του καπιταλισμού. Από αυτούς τους ηγέτες, μόνο ο Λένιν απέρριπτε πλήρως το σοσιαλδημοκρατικό πλαίσιο, και όλοι διατηρούσαν στη θεωρία το οικουμενικό σχήμα και την ορθολογική, υλιστική οργάνωση του μαρξισμού.

Ο Λένιν δοκίμασε μία σειρά από επιτυχημένα πειράματα για αυταρχικά πολιτικά κινήματα: τη μαζική χειραγώγηση του πλήθους και της κοινής γνώμης με την πιο ακραία και ανεύθυνη δημαγωγία, που συχνά βασιζόταν ολοκληρωτικά σε ανακρίβειες. Την τεχνική του πραξικοπήματος, δηλαδή την κατάκτηση της εξουσίας κατευθείαν μέσω της ένοπλης δύναμης. Τη μονοκομματική δικτατορία. Την προσπάθεια ολοκληρωτικού ελέγχου όλων των θεσμών. Την επιτυχημένη λατρεία της προσωπικότητας και του χαρισματικού δικτάτορα, που εγκαινιάστηκε μετά την παρά λίγο επιτυχημένη δολοφονική απόπειρα εναντίον του Λένιν τον Σεπτέμβριο του 1918. Τη δικτατορία που βασιζόταν στον ολοκληρωτικό οπορτουνισμό, που προσέθετε ή αφαιρούσε βασικά προγραμματικά της γνωρίσματα ή πολιτικές από καιρού εις καιρόν ανάλογα με τις ανάγκες. Την εισαγωγή των συστηματικών μαζικών δολοφονιών και της μαζικής τρομοκρατίας, με τη θεσμοποίηση των στρατοπέδων συγκέντρωσης για πολιτικούς κρατουμένους και την εισαγωγή, σε μεγάλη έκταση, της καταναγκαστικής εργασίας σε συνδυασμό με τις πολιτικές εξόντωσης. (Της ακραίας βίας των μπολσεβίκων είχε προηγηθεί μία δεκαετία πριν από ένα εξαιρετικό κύμα τρομοκρατίας από την επαναστατική Αριστερά, μεταξύ του 1905 και του 1910, που θύματά της έπεσαν σχεδόν δεκαεφτά χιλιάδες άτομα, από τα οποία οι μισοί σκοτώθηκαν. Αυτή η μαζική τρομοκρατία κλιμακώθηκε αφότου, και όχι πριν, το τσαρικό καθεστώς ξεκίνησε τη φιλελευθεροποίηση) Βλ. A. Geifman, ThouShaltKill: RevolutionaryTerrorisminRussia, 1894-1917 (Πρίνστον, 1993).

Τη συστηματική αποκτήνωση της πολιτικής ζωής και συμπεριφοράς, προσανατολισμένων στη μαζική βία. Τη στρατιωτικοποίηση της πολιτικής ρητορικής, του συμβολισμού και της οργάνωσης. Την εξόντωση ή εξαφάνιση ολόκληρων τάξεων ή κατηγοριών ανθρώπων.

Ο Λένιν δεν δημιούργησε τα πολιτικά δόγματα του φασισμού, αλλά ο κομμουνιστικός ολοκληρωτισμός του, βασισμένος στη συστηματική χρήση της βίας, εγκαινίασε τις περισσότερες από τις καινούργιες πρακτικές και τους καινούργιους θεσμούς των φασιστικού τύπου καθεστώτων. Η επίδραση όλων αυτών στον πολιτικό εξτρεμισμό εκδηλώθηκε πολύ γρήγορα.Έτσι, ο Hitler έγραφε στο VolkischerBeobachter στις 13 Μαρτίου του 1921: «Μπορούμε να αποτρέψουμε την εβραϊκή διαφθορά των ανθρώπων μας, εάν αυτό καταστεί αναγκαίο, με το να περιορίσουμε τους υποκινητές της σε στρατόπεδα συγκέντρωσης». Εκείνη την εποχή, τα μόνα υπαρκτά μοντέλα βρίσκονταν στο νέο κομμουνιστικό καθεστώς.

Ο Λένιν χαιρέτησε τη νίκη του Μουσολίνι και των άλλων επαναστατικών ηγετών του ιταλικού σοσιαλισμού το 1912. Ο Α. Τζέιμς Γκρέγκορ παρατηρεί: «Η επιδοκιμασία του Λένιν είναι ενδιαφέρουσα, ιδιαίτερα αναδρομικά. Πάρα πολλοί είναι αυτοί που έχουν σχολιάσει τις κοινές απόψεις μεταξύ του νεαρού Μουσολίνι και του Λένιν, αφού είναι εμφανές ότι ο μαρξισμός τους στην πραγματικότητα είχε ουσιαστικές ομοιότητες. Και οι δύο επέμεναν στην αδιάλλακτη αντιπολίτευση εναντίον του αστικού κοινοβουλευτισμού, των μεταρρυθμιστικών πολιτικών και των συμβιβαστικών πολιτικών στρατηγικών. Και οι δύο οραματίζονταν μια ηγεσία αποτελούμενη από μία μειονότητα επαγγελματιών επαναστατών οι οποίοι θα γίνονταν οι καταλύτες για την ενεργοποίηση των επαναστατικών αισθημάτων των μαζών. Ούτε και είχαν πίστη στην αυθόρμητη οργάνωση των εργατικών τάξεων. Υποστήριζαν ότι η ενασχόληση με τα άμεσα οικονομικά συμφέροντα καταδίκαζε τις αποκλειστικά οικονομικές οργανώσεις σε μια μπουρζουάδικη νοοτροπία υπολογισμού του προσωπικού κέρδους και της καλοπέρασης. Και οι δύο υποστήριζαν ότι μόνο η οργανωμένη βία θα μπορούσε να είναι ο τελικός κριτής στην αντιπαράθεση μεταξύ των τάξεων. Και οι δύο συμφωνούσαν ότι η επαναστατική συνείδηση μπορούσε να έρθει στις μάζες μόνο απ’ έξω, διαμέσου μιας προστατευτικής, επαναστατικής και αυτόκλητης ελίτ».

Ο Μουσολίνι υπηρέτησε στο στρατό για δεκαεπτά μήνες, τους οκτώ από αυτούς στο μέτωπο. Η υπηρεσία του στο στρατό τερματίστηκε ύστερα από τον σοβαρό τραυματισμό του από έκρηξη όλμου σε ασκήσεις, τον Φεβρουάριο του 1917. Στη διάρκεια του πολέμου, η προσχώρησή του στον εθνικισμό έγινε απόλυτη και ακραία, και στόχος του έγινε ο συνδυασμός του εθνικισμού με κάποιο είδος σοσιαλισμού που να συμβιβάζεται με όλες τις τάξεις. Θεωρούσε την καινούργια κομουνιστική δικτατορία ως ένα αντιφατικό δημιούργημα των ιδιαίτερων ρωσικών συνθηκών, και η εμπλοκή της στη μαζική βία, την καταπίεση και την αμείλικτη πολιτική «πρωταρχικής συσσώρευσης» ήταν μια προσπάθεια υπέρβασης της καθυστέρησης της Ρωσίας, που δεν ήταν πιθανόν να διαρκέσει για πολύ. Ο πόλεμος έδωσε σε πολλούς Ιταλούς μια καινούργια αίσθηση εθνικής ταυτότητας, υπερηφάνειας και επιτευγμάτων. Ο Μουσολίνι και κάποιοι από τους συναδέλφους του θέλησαν να προβάλουν τώρα αυτό το πνεύμα πειθαρχίας, αυτοθυσίας και αδελφότητας πάνω σ’ ολόκληρη την Ιταλία μέσω ενός επαναστατικού και κοινωνικού εθνικισμού.

Εντωμεταξύ, το Ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα είχε παραμείνει, μαζί με τους μπολσεβίκους του Λένιν, το ένα από τα δύο μεγαλύτερα υπέρ της ουδετερότητας σοσιαλιστικά κόμματα της Ευρώπης. Υιοθέτησε το σύνθημα «Neaderire, nesabbotare» (Ούτε υποστήριξη ούτε σαμποτάζ), και πολλές χιλιάδες από τους σοσιαλιστές βιομηχανικούς εργάτες απολάμβαναν αναβολή από τη στράτευση για τη διατήρηση της παραγωγής. Οι combattenti (βετεράνοι του πολέμου), στο εσωτερικό μέτωπο, άρχισαν όλο και πιο πολύ να εχθρεύονται αυτούς που αποκήρυσσαν ως imboscati (κοπανατζήδες).

Ενώ ο ιταλικός φουτουρισμός βοήθησε στην ίδρυση του φασισμού, η άλλη ηγετική ομάδα των φουτουριστών καλλιτεχνών στη Ρωσία αγκάλιασε ενθουσιωδώς τον κομμουνισμό το 1917-18. Ο ρωσικός φουτουρισμός δεν παρουσίαζε τα εθνικιστικά κονστρουβιστικά χαρακτηριστικά του ιταλικού κινήματος, και το κίνητρό του ήταν ένα ακόμα πιο οξύ μίσος για το statusquo, την καταστροφή του οποίου θα ακολουθούσε ένα είδος αφηρημένης ουτοπίας. Οι Ρώσοι κομουνιστές και φουτουριστές είχαν πολύ καλή γνώμη για τον Marinetti, τον οποίο ο Σοβιετικός κομισάριος για την κουλτούρα Ανατόλι Λουνατσάρσκι αποκάλεσε το 1920 «μοναδικό επαναστάτη διανοούμενο της Ιταλίας». Θεωρούσαν τους Ιταλούς φουτουριστές περισσότερο ως ετερόδοξους που κάνουν λάθη, όπως οι Ρώσοι μενσεβίκοι, παρά ως αντεπαναστάτες ή εχθρούς. Σ’ αυτά τα πρώτα χρόνια, «τόσο ο Λένιν όσο και ο Γκράμσι εκτόξευαν κακολογίες όχι τόσο εναντίον των φασιστών όσο των σοσιαλιστών, των μενσεβίκων, των σοσιαλδημοκρατών και άλλων “φιλελευθέρων”». I.Golomstock, TotalitarianArt (Νέα Υόρκη, 1990), 11,12.

Αν και ο όρος έχει περιστασιακά χρησιμοποιηθεί ήδη από το 1914 (και πιθανόν ακόμα νωρίτερα), δεν ήταν παρά το φθινόπωρο του 1920 που ένας νέος «-ισμός» άρχισε να κυριαρχεί στην Ιταλία: η λέξη φασισμός άρχισε τώρα να χρησιμοποιείται για να χαρακτηρίσει το όλο και πιο βίαιο κίνημα των FascidiCombattimento, τα μέλη των οποίων αποκαλούνταν φασίστες toutcourt. Έτσι, η χρήση οργανωμένης πολιτικής βίας – πολύ περισσότερο συντονισμένης και επιθετικής από την περιορισμένη βία της ιταλικής Αριστεράς – αποδείχθηκε θεμελιώδης για την ξαφνική άνοδο του φασισμού το φθινόπωρο και το χειμώνα του 1920-21. Όμως η αντίληψη ότι οι φασίστες κατά κάποιο τρόπο ανακάλυψαν τη σύγχρονη πολιτική βία, είναι αξιοθρήνητα επιφανειακή. Κάποιου είδους στρατιωτική ή παραστρατιωτική πολιτοφυλακή αποτελούσε λίγο-πολύ αναπόσπαστο κομμάτι της γιακωβίνικης παράδοσης, και ήταν χαρακτηριστική για τους αριστερούς αλλά και τους φιλελεύθερους σε χώρες όπως η Ισπανία και η Πορτογαλία κατά τον 19^ο αιώνα. Ο εφευρέτης του «κινήματος των χιτώνων» ήταν πράγματι Ιταλός, αλλά ήταν ο Τζουζέπε Γκαριμπάλντι των δημοκρατικών ρεπουμπλικάνων της δεκαετίας του 1860, κι όχι ο Μουσολίνι. Στα τέλη του 19^ου αιώνα, η οργάνωση παραστρατιωτικών πολιτοφυλακών συζητιόταν όλο και πιο πολύ από πάρα πολλές οργανώσεις. Όμως η συστηματική χρήση της πολιτικής πολιτοφυλακής αποτελούσε καινοτομία των μπολσεβίκων του Λένιν στη Ρωσία, οι οποίοι πολύ γρήγορα ανύψωσαν την πολιτική βία σε άνευ προηγουμένου επίπεδα. Στην Ιταλία, εντούτοις, η σοσιαλιστική βία παρέμεινε σποραδική, ενώ οι φασίστες ήταν εκείνοι που μετέβαλαν τη συστηματική της χρήση σε βασική μορφή δράσης. Ο φασισμός γρήγορα έγινε μια πολιτική δύναμη που βασιζόταν στη στρατιωτική οργάνωση, κάτι άγνωστο έξω από τη Ρωσία.

Επιπροσθέτως, υπήρχαν διάφορα μικρότερα ρεύματα, όπως οι «καθολικοί φασίστες» ή clerico-fascisti, που έγιναν μέλη μετά το 1921 και ήθελαν να εναρμονίσουν ένα αρχικά αντικαθολικό κίνημα με τον καθολικισμό, με τον οποίο ο Μουσολίνι είχε φλερτάρει για κάμποσο καιρό. Ακόμα πιο δεξιά όμως βρισκόταν ένας μικρός κύκλος από «μοναρχοφασίστες», που στόχος τους ήταν η χρήση της δύναμης του φασισμού όχι για μια Φασιστική Επανάσταση αλλά για την εγκαθίδρυση της παραδοσιακής δικτατορίας μιας απόλυτης μοναρχίας υπό τον Βίκτωρα Εμμανουήλ. Έπειτα υπήρχαν οι πολιτιστικοί ή ιδεαλιστές φασίστες, με πιο σημαντικό ανάμεσά τους τον φιλόσοφο Τζοβάνι Τζεντίλε, ο οποίος φιλοδοξούσε να ηγηθεί μίας πολιτιστικής επανάστασης. Υπήρχε η λαϊκιστική άκρα Αριστερά, της οποίας ο κυριότερος εκπρόσωπος ήταν ο δημοσιογράφος Κούρτσιο Μαλαπάρτε, που ήθελε να δει το φασισμό να κάνει μια «επανάσταση του λαού» που θα εξέφραζε αυτό που η λαϊκιστική Αριστερά θεωρούσε ως αληθινή λαϊκή κουλτούρα, και διανοητικά και κοινωνικά. Ο Malaparte, που ήταν πράγματι ο καλύτερος απ’ όλους τους φασίστες δημοσιογράφους και διακρίθηκε για τη λογοτεχνική του καριέρα, προσπάθησε να υποστηρίξει ένα είδος ψευτοανθρωπολογικού πολιτιστικού φασισμού, βασισμένου στην αντίληψη της ιταλικής ταυτότητας με μια κουλτούρα μεσογειακή, καθολική, «νότια» και «ανατολίζουσα», έναντι της γερμανικής προτεσταντικής «Δύσης». M. Ostenc, Intellectuelsitaliensetfascisme, 1915-1925 (Παρίσι, 1983), 68-75, 159-68, 276-95.

Υπήρχαν μικρές μερίδες διαφωνούντων της άκρας Αριστεράς ή του «ελεύθερου φασισμού» που προωθούσαν μια προοδευτική και αριστερή επανάσταση της «ελευθερίας» υπό τις σημαίες του φασισμού. Η πιο περίεργη όμως ήταν μια μικρή ομάδα νεοπαγανιστών ελιτιστών που αναζητούσαν την ανασύσταση της αριστοκρατικής κουλτούρας της αρχαίας Ρώμης, εισηγούμενοι τον ακραίο ελιτισμό, την αναβίωση του ρωμαϊκού ιμπεριαλισμού και ένα μυστικιστικό ήθος που δανείστηκαν από τον παγανιστικό αποκρυφισμό.

Το φασιστικό καθεστώς κήρυξε την «επανάσταση» και τη «νέα εποχή», και εγκαινίασε την πρακτική του μετρήματος των χρόνων με βάση την ηλικία της κυβέρνησης του Μουσολίνι. Βασίλευε η λατρεία της Ρώμης, γεμάτη με όλων των τύπων τα ρωμαϊκά σύμβολα, με τις fasces της Ρώμης, ως το επίσημο σύμβολο του καθεστώτος να αναπαράγονται παντού (αν και το 1928 ο Μουσολίνι πράγματι διέταξε να απομακρυνθούν από τους σκουπιδοτενεκέδες).

Πάνω απ’ όλα κυριαρχούσε η προσωπολατρεία του Ντούτσε, η οποία αναπτύχθηκε ιδιαίτερα στα τέλη της δεκαετίας του 1920,με συνθήματα όπως «IlDucehasempreragione» (Ο Ντούτσε έχει πάντα δίκιο). Ο Μουσολίνι θεωρείτο ως η οικουμενική διάνοια που οδηγούσε την Ιταλία σε μια καινούργια εποχή ενότητας, ανάπτυξης και επέκτασης. Φωτογραφιζόταν παντού, σε αυτοκίνητα, σε αεροπλάνα, κάνοντας σκι, ιππεύοντας, ακόμα και εργαζόμενος με το στήθος γυμνό στο θερισμό. Στην πραγματικότητα, η οικουμενική διάνοια και ο δυνατός άντρας υπέφερε από δριμεία πεπτική διαταραχή και γαστρικό έλκος που τον είχε ακινητοποιήσει για ένα μεγάλο μέρος της κρίσης του Ματεότι κι έπρεπε να είναι σε δίαιτα που περιοριζόταν σε γάλα και λαχανικά για το υπόλοιπο της ζωής του. Η κύρια αναγνωρισμένη βιογραφία του ήταν της MargheritaSarfatti, TheLifeofBenitoMussolini (Ρώμη, 1925), η οποία χρησιμοποιείτο σε σχολεία, μεταφράστηκε σε 18 γλώσσες και πούλησε 300.000 αντίτυπα φτάνοντας μέχρι την Ιαπωνία. Η Sarfatti, μια ταλαντούχος Ιταλίδα συγγραφέας και κριτικός τέχνης, εβραϊκής καταγωγής, ήταν η πιο σημαντική ερωμένη του Μουσολίνι στη δεκαετία του ’20 κι έπαιξε κάποιο ρόλο στην άνοδό του στην εξουσία. Βλ. P.V.Cannistrato & B.Sullivan, Il Duce’s Other Woman (ΝέαΥόρκη, 1993).

Το παράδοξο είναι ότι σοβαροί αναλυτές της ολοκληρωτικής διακυβέρνησης αναγνωρίζουν τώρα ότι η φασιστική Ιταλία δεν υπήρξε ποτέ δομικά ολοκληρωτική. Στη δεκαετία που ακολούθησε την εγκαθίδρυση του συστήματος του Μουσολίνι, η λενινιστική δικτατορία στη Σοβιετική Ένωση επεκτείνονταν αμείλικτα από τον Στάλιν σ’ ένα ολοκληρωμένο κρατικό σοσιαλιστικό σύστημα σχεδόν απόλυτου defacto ελέγχου πάνω στην οικονομία και σε όλους τους επίσημους θεσμούς, επιτυγχάνοντας τη σχεδόν πλήρη ατομικοποίηση της κοινωνίας υπό το κράτος – κάτι που δεν μπορούσε με τίποτα να συγκριθεί μ’ αυτό που γινόταν στη φασιστική Ιταλία. Μερικά χρόνια αργότερα, το χιτλερικό καθεστώς στη Γερμανία, με την αποτελεσματική του πολιτική, τη στρατιωτική ισχύ, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και, τελικά, τις πολιτικές εξόντωσης στις περιοχές που καταλάμβανε φαινόταν να δημιουργεί ένα μη κομμουνιστικό εθνικοσοσιαλιστικό ισοδύναμο της σταλινικής δικτατορίας. Αυτά τα δύο καθεστώτα έχουν προσφέρει τα κύρια μοντέλα γι’ αυτό που οι πολιτικοί αναλυτές, ιδιαίτερα μεταξύ του 1940 και του 1960, έτειναν να αποκαλούν ολοκληρωτισμό. Η Ιταλία του Μουσολίνι δεν έμοιαζε πολύ με κανένα από τα δύο.

Οι ένοπλες δυνάμεις απολάμβαναν επίσης μιας εξαιρετικής αυτονομίας και σε μεγάλο βαθμό – αν και ποτέ ολοκληρωτικά – είχαν αφεθεί στην ησυχία τους. Η φασιστική πολιτοφυλακή ετέθη υπό τον έλεγχο του στρατού, αν και, με τη σειρά της, απολάμβανε ένα ημιαυτόνομο καθεστώς ύπαρξης αφότου έγινε μέρος των κανονικών στρατιωτικών θεσμών. Το δικαστικό σύστημα παρέμεινε σε γενικές γραμμές άθικτο και σχετικά αυτόνομο. Η αστυνομία συνέχισε να διοικείται από κρατικούς υπαλλήλους, δεν μπήκε κάτω από τη διοίκηση κομματικών ηγετών κι ούτε δημιουργήθηκε μια μεγάλη αστυνομική ελίτ όπως στη Σοβιετική Ένωση ή τη ναζιστική Γερμανία. Δεν τέθηκε ποτέ ζήτημα πλήρους υποταγής της Εκκλησίας, όπως στη Γερμανία, κι ακόμα λιγότερο ολοκληρωτικού ελέγχου, όπως στη Σοβιετική Ένωση. Αρκετές πλευρές της πολιτιστικής ζωής της Ιταλίας διατήρησαν μια ευρεία αυτονομία, και δεν υπήρξε μεγάλη κρατική προπαγάνδα ούτε Υπουργείο Πολιτισμού μέχρις ότου, το 1937, ακολουθήσουν, και πάλι αργοπορημένα, το γερμανικό παράδειγμα. Οι πολιτικοί κρατούμενοι συνήθως μετρώνταν σε εκατοντάδες – με τον συνολικό αριθμό να μην ανέρχεται σε παραπάνω από λίγες χιλιάδες – , που μάλλον δεν συγκρίνονταν με τις δεκάδες και εκατοντάδες χιλιάδες της ναζιστικής Γερμανίας ή τα εκατομμύρια της σταλινικής Ρωσίας. Σε σχέση με τις μεγάλες δικτατορίες του 20^ου αιώνα, το καθεστώς του Μουσολίνι δεν ήταν ούτε ιδιαίτερα αιματηρό ούτε ιδιαίτερα καταπιεστικό. Ο «ολοκληρωτισμός» παρέμενε μια πιθανή απειλή για το μέλλον, αλλά στην πράξη ο όρος είχε μια περιορισμένη σημασία. Ο Μουσολίνι ανήλθε στην εξουσία πάνω στη βάση ενός σιωπηρού συμβιβασμού με κατεστημένους θεσμούς, και ποτέ δεν κατόρθωσε να ξεπεράσει τελείως τους περιορισμούς αυτού του συμβιβασμού.

Ταυτοχρόνως, το καθεστώς του ήταν το πρώτο οργανωμένο και θεσμοποιημένο μη μαρξιστικό αυταρχικό καθεστώς που παρέμεινε στην εξουσία για μια μακριά περίοδο, και μετά το 1925 θα γινόταν όλο και πιο συνηθισμένο το να χαρακτηρίζεται ως «φασιστικό καθεστώς» κάθε οργανωμένη μη κομουνιστική δικτατορία, ακριβώς όπως και η λέξη ολοκληρωτικό θα αναφερόταν πλέον όλο και πιο πολύ, και κάπως αόριστα, σε κάθε αυταρχικό σύστημα.

Στην πράξη, η στάση των κομουνιστών απέναντι στο φασισμό ήταν περισσότερο διφορούμενη απ’ ό,τι οι θεωρίες των διαφόρων κομουνιστών συγγραφέων άφηναν να εννοηθεί. Από τη μια πλευρά, οι κομουνιστές ήταν οι πρώτοι που αντιλήφθησαν τις δυνατότητες που υπάρχουν στην υποτιμητική και πολεμική χρήση του όρου φασίστας, κι έτσι, πριν ακόμα από την άνοδο του Μουσολίνι στην εξουσία, οι κομουνιστές συγγραφείς και προπαγανδιστές είχαν σε πολλές περιπτώσεις διευρύνει τον όρο ώστε να καλύπτει άλλες εθνικιστικές και αυταρχικές ομάδες. Από την άλλη, τα αρχικά σχόλια του Τύπου στη Μόσχα πάνω στο σχηματισμό της πρώτης κυβέρνησης του Μουσολίνι δεν ήταν τελείως αντιφασιστικά, παρά τους λόγους του Ντούτσε για «επαναστατικό ανταγωνισμό» με τον Λένιν. Ο φασισμός μερικές φορές θεωρούνταν, μάλλον σωστά, ως ένα είδος αιρετικής μορφής περισσότερο, παρά ως μια θανατηφόρα πρόκληση, του επαναστατικού μαρξισμού. Το 1924, η κυβέρνηση του Μουσολίνι ήταν μία από τις πρώτες κυβερνήσεις στη Δυτική Ευρώπη που αναγνώρισαν επίσημα τη Σοβιετική Ένωση. Επιπλέον, στην περίπτωση της Γερμανίας, ο ακραίος γερμανικός εθνικισμός ακόμα και της πρώιμης ναζιστικής παραλλαγής θεωρούνταν χρήσιμος για την ΕΣΣΔ, και στο 12^ο Συνέδριο του Κόμματος στη Μόσχα το 1923 ο Νικολάι Μπουχάριν τόνισε ότι το Ναζιστικό Κόμμα είχε «κληρονομήσει τη μπολσεβίκικη πολιτική κουλτούρα ακριβώς όπως έκανε και ο ιταλικός φασισμός». Στις 20 Ιουνίου του 1923, ο Καρλ Ράντεκ έβγαλε λόγο ενώπιον της Εκτελεστικής Επιτροπής της Κομιντέρν προτείνοντας ένα κοινό μέτωπο μαζί με τους ναζί στη Γερμανία. Εκείνο το καλοκαίρι αρκετοί ναζί απηύθυναν λόγους σε κομουνιστικές συγκεντρώσεις και τανάπαλιν, καθώς το γερμανικό Κομουνιστικό Κόμμα κράτησε μια σθεναρή στάση «εθνικής απελευθέρωσης» εναντίον της Συνθήκης των Βερσαλλιών και καταφέρθηκε βίαια εναντίον των «Εβραίων καπιταλιστών». Λέγεται ακόμα ότι μερικοί από τους πιο ριζοσπάστες ναζί είπαν στους Γερμανούς κομουνιστές πως αν οι τελευταίοι ξεφορτώνονταν τους Εβραίους ηγέτες τους οι ναζί θα τους υποστήριζαν. Όμως τα δύο ριζοσπαστικά ρεύματα αποδείχθηκε ότι αλληλοαποκλείονταν, και συνέχισαν τις χωριστές, αλλά παρόμοια ανεπιτυχείς, προσπάθειες για εξέγερση στη Γερμανία.

Παρ’ όλ’ αυτά, το Τέταρτο Συνέδριο της Κομιντέρν τον Νοέμβριο του 1922 διακήρυξε ότι ο ιταλικός φασισμός είχε γίνει το όργανο (μ’ αυτά τα λόγια) των μεγάλων γαιοκτημόνων κι ότι δεν ήταν απλά ένα τοπικό φαινόμενο αλλά ένας κίνδυνος που θα μπορούσε να ξαναεμφανιστεί σ’ ολόκληρη την ευρύτερη Κεντρική Ευρώπη. Την περίοδο του Πέμπτου Συνεδρίου της Κομιντέρν τον Ιούνιο-Ιούλιο του 1924 αυτή η ιδέα είχε διευρυνθεί (ή απλοποιηθεί), ερμηνεύοντας το φασισμό ως εργαλείο του καπιταλισμού γενικά. Η γραμμή της Κομιντέρν σ’ αυτό το σημείο θεωρούσε ότι ο φασισμός αντιπροσώπευε τη δεξιά πτέρυγα του καπιταλισμού, ενώ τα μη κομουνιστικά σοσιαλιστικά κόμματα αντιπροσώπευαν την αριστερή του πτέρυγα. Ο στόχος ήταν η εγκατάσταση μιας ισοδυναμίας μεταξύ των δύο τελευταίων κινημάτων, οδηγώντας στον περιβόητο επίσημο χαρακτηρισμό της σοσιαλδημοκρατίας ως «σοσιαλφασισμού». Οι ορισμοί της Κομιντέρν για το φασισμό έγιναν από εδώ και στο εξής όλο και πιο στενοί και πιο αναγωγικοί, και αποκορυφώθηκαν στο γνωστό απόφθεγμα του Γκεόργκι Δημητρόφ στο συνέδριο του 1935 ότι ο φασισμός συνιστούσε «την ανοιχτή τρομοκρατική δικτατορία των πιο αντιδραστικών, των πιο σοβινιστικών και των πιο ιμπεριαλιστικών στοιχείων του χρηματιστικού κεφαλαίου». Τίποτε απ’ όλα αυτά δεν απέτρεψε τις επίσημες σχέσεις της Σοβιετικής Ένωσης με την Ιταλία να παραμείνουν σχετικά φιλικές έως το 1935.

Ένας αριθμός συγγραφέων, συμπεριλαμβανομένων κάποιων φασιστών, σχολίασαν πολύ νωρίς τις ομοιότητες μεταξύ αυτών των δύο βίαιων και αυταρχικών επαναστατικών κινημάτων και των δύο δικτατοριών που γέννησαν.

Δακτυλογράφηση: Βάσω Κ. Ηλιάδη.

Ενδεικτική βιβλιογραφία-Πηγές:

Στάνλεϊ Τζ. Πέϊν, Η Ιστορία του Φασισμού 1914-1945, μετάφραση: Κώστας Γεώρμας, πρόλογος: Στέφανος Ροζάνης, εκδόσεις Φιλίστωρ, 2000.

http://www.el.wikipedia.org/wiki/ (Βικιπαίδεια,ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια–αναζήτησηλήμματος)
• http://www.matia.gr/library (ηλεκτρονική βιβλιοθήκη) > e-book της Αμαλίας Ηλιάδη > Αδόλφος Χίτλερ: ο ηγέτης και η εποχή του • http://www1.ekebi.gr/fakeloi/fascism/index.htm (ψηφιακός φάκελος από την ιστοσελίδα του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου με τίτλο Ο φασισμός και ο ναζισμός στην Ευρώπη)

Κατηγορία Εκπαιδευτικά Νέα

Διαβάστε περισσότερα...

Σάββατο, 15 Νοεμβρίου 2014 02:21

Αμφίπολη: Νέα τρισδιάστατη απεικόνιση του τάφου (βίντεο)

Μία καινούργια τρισδιάστατη απεικόνιση του τάφου στην Αμφίπολη, στην οποία συμπεριλαμβάνονται όλα τα τελευταία ευρήματα κάτω από το δάπεδο του τρίτου θαλάμου κάνει το γύρο του διαδικτύου.

Μία ιπτάμενη κάμερα ξεκινάει από την εξωτερική είσοδο του τάφικού μνημείου στην Αμφίπολη και μας κάνει μία λεπτομερεί περιήγηση σε ολόκληρο το μνημείο του τύμβου Καστά που έφερε στο φως της δημοσιότητας η αρχαιολογική σκαπάνη της ομάδας της Κατερίνας Περιστέρη.

Το νέο βίντεο – τρισδιάσταση απεικόνιση με τίτλο Tomb of Amphipolis The Revelation, δηλαδή «Ο τάφος στην Αμφίπολη, η Αποκάλυψη, ανέβηκε στο διαδίκτυο την Πέμπτη.

Κατηγορία Εκπαιδευτικά Νέα

Διαβάστε περισσότερα...

Σάββατο, 15 Νοεμβρίου 2014 02:20

«Εικαστικές Τέχνες και παιδιά ή Όσα μας λένε τα παιδιά… ζωγραφίζοντας» Αμαλία Κ. Ηλιάδη, φιλόλογος-ιστορικός, (Μεταπτυχιακό Δίπλωμα Βυζαντινής Ιστορίας απ΄ το Α.Π.Θ.), Δ/ντρια 3ου Γυμνασίου Τρικάλων

Η μορφή της ομορφιάς και το σχήμα της ασχήμιας συμβάλουν

στην παρουσίαση ενός θέματος μέσα από διάφορες οπτικές, καθώς και στην ανάπτυξη ενδιαφέρουσας διαλεκτικής. Ως ένα ζωντανό εργαστήρι ιδεών, δίνοντας έναυσμα για νέους προβληματισμούς και αναζητήσεις, αναδεικνύουν την υποκειμενικότητα της ομορφιάς και της ασχήμιας, την ιδιότυπη σχέση τους, τη σύγκρισή τους, την αντιθετική διαλεκτική σχέση της απόλυτης ομορφιάς… Την«παράξενη» ισορροπία όταν συχνά οι δύο αυτοί πόλοι μάχονταιμεταξύ τους, και ο ένας υπερισχύει του άλλου ή κατά καιρούςταυτίζονται… Τη συνεχή

διαφοροποίηση των εννοιών του ωραίουκαι του άσχημου μέσα στην εξέλιξη της ιστορίας του κόσμου!

Όμως πώς μία φωτογραφία περιγράφει μια διαφημιστική

ιστορία; Διερευνώντας καρέ-καρέ τη σχέση μεταξύ φωτογραφίας καιδιαφήμισης, παρουσιάζονται οι σκέψεις και ο προβληματισμός γιατη σύγχρονη διαφήμιση, και -μέσα από ξεχωριστά case studies-μεταφέρονται στο κοινό οι εμπειρίες από την οργάνωση – υλοποίηση γνωστών και μη διαφημίσεων, πράγματα που καταδεικνύουντον συσχετισμό της εκπαίδευσης με τον πολιτισμό, την τεχνολογικήεξέλιξη και την εικαστική παιδεία.

Εξάλλου, σύμφωνα με τον Paul Rand, graphic designer, «η Τέχνη είναι μια ιδέα που βρήκε την τέλεια οπτική της έκφραση. Καιdesign είναι το όχημα μέσω του οποίου, αυτή η έκφραση έγινεδυνατή. Η Τέχνη είναι ουσιαστικό, αλλά το design είναι καιουσιαστικό και επίθετο. Η Τέχνη είναι ένα προϊόν και το designμια διαδικασία. Το design είναι το θεμέλιο όλων των τεχνών».

Και ο Walter Gropius, ιδρυτής του Bauhaus συμπληρώνει πως «ηκατευθυντήρια αρχή μας ήταν πως το design δεν είναι ούτε μιαδιανοητική, ούτε μια υλιστική υπόθεση, αλλά απλά ένα αναπόσπαστομέρος του υλικού της ζωής, αναγκαίο για τον καθένα σε μιαπολιτισμένη κοινωνία»,.

Ο Henri Cartier-Bresson, φωτογράφος, τονίζει πως «το ναφωτογραφίζεις, σημαίνει να αναγνωρίζεις-ταυτόχρονα και μέσα σε ένα κλάσμα του δευτερολέπτου- τόσο το ίδιο το γεγονός, όσο και την αυστηρή οργάνωση των οπτικά αντιληπτών μορφών που του δίνουν νόημα. Είναι, σαν να βάζεις κάποιου το μυαλό, το μάτι και

την καρδιά στον ίδιο άξονα».

Όσο για τα παιδιά, η τέχνη είναι ο δικός τους τρόπος να μας πουν«ευχαριστώ», «σ’ αγαπώ» ή «πρόσεξέ με». Η ζωγραφική είναι ηγλώσσα που επιτρέπει στα παιδιά να εκφράζονται ελεύθερα, ναστέλνουν μηνύματα και να επικοινωνούν μαζί μας με τους δικούςτους όρους. Ξέρουμε άραγε να τη «διαβάζουμε»;

Σπίτια με καναπέδες που καπνίζουν, ουράνια τόξα πάνω από μηλιέςφορτωμένες με κατακόκκινα μήλα, παιδιά πιασμένα χέρι-χέρι πουπαίζουν ανέμελα… Η ζωή είναι μαγική στις ζωγραφιές των παιδιών.

Τα παιδιά που βουτάνε τα δάχτυλα στις νερομπογιές, σκαλίζουν τηνυπογραφή τους σε μια άκρη του χαρτιού και μας κοιτούν με μάτιαγεμάτα προσμονή μέχρι να ακουστεί το «μπράβο», συχνά εκφράζονται πιο εύγλωττα μέσα από τις ζωγραφιές τους απ’ ό,τι με την ομιλία. «Παρατηρήστε πόσο σοβαρό και συγκεντρωμένο είναι

ένα παιδί όταν παίζει. Εκείνες τις στιγμές μεταμορφώνει τον κόσμο γύρω του. Δεν υποδύεται τη μητέρα της κούκλας ή τον οδηγό του τρένου, είναι η μητέρα ή ο οδηγός. Αν ο κόσμος μας αξίζει στο βαθμό που μπορούμε να τον αλλάξουμε, η ταύτιση του παιδιού με το ρόλο του είναι τόσο έντονη ώστε μεταμορφώνεται σε έναν ‘επαναστάτη’ της καθημερινότητας. Μια αντίστοιχη με το παιχνίδι λειτουργία επιτελεί και το παιδικό σχέδιο. Ακόμη και αν σχεδιάσει μια απλή μουτζούρα ή αφήσει ένα χρωματιστό δακτυλικό αποτύπωμα στο χαρτί, η πράξη αυτή λειτουργεί σαν μια γλώσσα.

Μια γλώσσα που έχει ταυτόχρονα συναισθηματική αξία, καθώς επιτρέπει την έκφραση θυμού, οργής, χαράς, αλλά και γνωσιακή, αφού το παιδί ψηλαφεί, μορφοποιεί κι ανακαλύπτει τον κόσμο», εξηγεί η Καθηγήτρια Ψυχολογίας Φωτεινή Τσαλίκογλου. Για τα παιδιά, η ικανότητά τους να εκφραστούν ζωγραφίζοντας,

αντισταθμίζει τις ελλείψεις τους σε έναν κόσμο φτιαγμένο από «μεγάλους». Η σπουδαία ψυχαναλύτρια Φρανσουάζ Ντολτό έγραψε πως «με το παιδικό σχέδιο αποκτάμε πρόσβαση στις φαντασιακές αναπαραστάσεις, στο συναισθηματισμό και στην εσωτερική συμπεριφορά του υποκειμένου. Με αυτόν τον τρόπο το ίδιο το

σχέδιο μας βοηθά να προσανατολίσουμε τη συζήτησή μας με τα παιδιά». Μια ζωγραφιά λοιπόν μπορεί να αποτελέσει το έναυσμα μιας συνομιλίας, δίνοντάς μας τη δυνατότητα να καταλάβουμε καλύτερα τον ψυχισμό ενός παιδιού. Η Μέλανι Κλάιν από την άλλη, πρωτοπόρος της ψυχανάλυσης για παιδιά, συνέδεσε τη λειτουργία των παιδικών σχεδίων με αυτή των ονείρων, θεωρώντας πως και στα δύο συμμετέχει τόσο το συνειδητό όσο και το ασυνείδητο επίπεδο έκφρασης. Πώς μπορούν όμως οι ενήλικες να καταλάβουν τι λένε τα παιδιά τους όταν «μιλούν» με τους μαρκαδόρους μια ιδιαίτερη γλώσσα;

Αν η γραμματική και το συντακτικό μας βοηθούν να επικοινωνήσουμεμε τους γύρω μας, στην περίπτωση της ζωγραφικής ως «γλώσσαςτων παιδιών», οι κανόνες… δεν υπάρχουν. Γιατί κάθε παιδίαποτυπώνει στο χαρτί τα συναισθήματα και τις εντυπώσεις τουόπως τα βιώνει το ίδιο, στο δικό του εσωτερικό, ευαίσθητο κόσμο.

Είμαστε καταδικασμένοι λοιπόν να χανόμαστε στη μετάφραση ότανκοιτάζουμε τα παιδικά σχέδια; Η Επίκουρη Καθηγήτρια Παιδαγωγικής, Ηρώ Μυλωνάκου-Κεκέ, αναλύει πως «παρόλο που κάθε παιδί εκφράζεται διαφορετικά όταν ζωγραφίζει, ανάλογα με τηνηλικία και στο στάδιο ανάπτυξης, μπορούμε να διακρίνουμε ορισμένα κοινά χαρακτηριστικά στα παιδικά σχέδια. Για παράδειγμα, μέχρι την ηλικία των 3-4 ετών τα παιδιά περνούν το στάδιο του πειραματισμού, γι’ αυτό στα σχέδιά τους συναντάμε τυχαίες μουτζούρες ενώ, προς το τέλος της φάσης αυτής, το παιδί προσδίδει πια στα σχέδιά του ‘ταυτότητα’ κι αρχίζει να αποτυπώνει γενικές μορφές». Ακόμη λοιπόν και οι φαινομενικά άναρχες ζωγραφιές των παιδιών στα πρώτα στάδια της ζωής τους «έχουν μια αισθησιοκινητική σημασία. Μέσα από αυτές, μπορούμε να αντιληφθούμε τις εσωτερικές αναπαραστάσεις τους, την ανάπτυξη των γνωστικών λειτουργιών, τις αντιληπτικές και κινητικές δεξιότητες, αλλά και τα εναύσματα του περιβάλλοντος ή την ικανότητα οπτικής μνήμης τους», συμπληρώνει η Φωτεινή Τσαλίκογλου.

Η ανάγκη μας να καταλάβουμε καλύτερα τα παιδιά, να τα ακούσουμε όταν τα ίδια δεν μπορούν -ή δεν θέλουν- να μιλήσουν, έστρεψε τους ειδικούς, ήδη από τα τέλη του 19ου αιώνα, στη μελέτη των παιδικών σχεδίων. Στις αρχές της δεκαετίας του 1950 ο ψυχολόγος Χελς συνέλαβε την ιδέα ενός τεστ με βάση τη ζωγραφική. Η ιδέα ήταν απλή: ζητώντας από ένα παιδί να ζωγραφίσει την οικογένειά του, χωρίς να του δώσει περαιτέρω οδηγίες, ο ειδικός μπορεί να αντιληφθεί τη σχέση του παιδιού με τον εαυτό του και με την οικογένειά του. «Μέσα από την κινητοποίηση του μηχανισμού της προβολής το παιδί ωθείται να εκφράσει ζωγραφίζοντας εμπειρίες που βίωσε μέσα στην οικογένειάτου. Είτε αυτές είναι πραγματικές είτε φανταστικές», λέει η ΦωτεινήΤσαλίκογλου. Αν μέχρι σήμερα οι ζωγραφιές του παιδιού σας ήτανένα όχημα για να ταξιδέψετε σε κόσμους ονειρικούς κι άφθαρτους,ήρθε η στιγμή να τις αντικρίσετε από μια διαφορετική οπτικήγωνία. «Για να ‘διαβάσουμε’ τη σχεδιαστική απεικόνιση τηςοικογένειας παρατηρούμε κυρίως με ποιον τρόπο σχεδιάζονται ταμέλη κι αν υπάρχει κάποιο πρόσωπο που επενδύεται μέσα στοσχέδιο πολύ περισσότερο από τα υπόλοιπα -ή πολύ λιγότερο»,εξηγεί η ίδια καθηγήτρια. Υπεραξιολογημένο είναι το πρόσωπο πουκατέχει κεντρική θέση στο χώρο του σχεδίου, οι διαστάσεις τουοποίου υπερτερούν σε σχέση με των υπολοίπων, όπως συχνάαπεικονίζεται μια μητέρα ή ένας πατέρας δυσανάλογα ψηλοί, καιείναι σχεδιασμένο με περισσότερες λεπτομέρειες από τα υπόλοιπαμέλη. Η Φωτεινή Τσαλίκογλου επισημαίνει πως «τουπεραξιολογημένο πρόσωπο δεν συνιστά απόδειξη μιας θετικής ήαρνητικής σχέσης με το παιδί. Δείχνει όμως ότι το πρόσωπο αυτόαποτελεί για το παιδί πόλο έλξης του ενδιαφέροντος και τωνσυναισθηματικών του επενδύσεων κι ενδεχομένως μοιράζεται μαζίτου μια έντονη σχέση. Μπορεί το παιδί να βιώνει απέναντι σε αυτότο μέλος αλληλοσυγκρουόμενα συναισθήματα αγάπης και μίσους,έλξης και απώθησης». Από την άλλη, μπορούμε να εντοπίσουμε στιςπαιδικές ζωγραφιές ένα μέλος του οποίου η απεικόνιση είναιυποβαθμισμένη σε σχέση με των υπολοίπων. Είναι το πρόσωπο πουζωγραφίζεται πάντα τελευταίο, κατέχει μια περιθωριακή θέση στοχώρο και οι διαστάσεις του είναι μικρότερες από εκείνες τωνυπόλοιπων μελών. Ένα μικροσκοπικό αδερφάκι, στριμωγμένο στηνάκρη του χαρτιού, μια φιγούρα που σχεδιάζεται με λιγότεραχρώματα ή λεπτομέρειες από ό,τι οι υπόλοιπες είναι ενδεικτικέςαποτυπώσεις του υποβαθμισμένου προσώπου. Κάποιες φορές έναπρόσωπο ίσως δεν αναπαρίσταται καθόλου ενώ δεν είναι σπάνιο τουποβαθμισμένο πρόσωπο να είναι το ίδιο το παιδί.

Αν το παιδί ζωγραφίσει…τον εαυτό του κοντά σε κάποιο άλλο πρόσωπο, ίσως εκφράζει την επιθυμία του να βρίσκεται κοντά σε αυτό το πρόσωπο ή να λαμβάνει περισσότερη προσοχή από αυτό.

Τον εαυτό του ανάμεσα στους γονείς, τότε μάλλον είναι ένα υπερπροστατευμένο παιδί ή ένα παιδί που επιζητά περισσότερη προσοχή από τους γονείς του. Τον εαυτό του μακριά από όλους τους άλλους, τότε ή νιώθει απομονωμένο από την ομάδα (ή ίσως και να το επιθυμεί) ή είναι συναισθηματικά συνεσταλμένο, αποθαρρυμένο και βιώνει την απόρριψη της οικογένειας. Τον εαυτότου με μεγάλο μέγεθος, τότε νιώθει δυνατό ή ενδεχομένως εκδηλώνει επιθετικότητα. Τον εαυτό του με μικρό μέγεθος, τότε μπορεί να βιώνει αισθήματα ασημαντότητας, ανεπάρκειας, ανικανότητας ή ανασφάλειας.

Τον εαυτό του υπερυψωμένο σε σχέση με τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας, υποδηλώνεται ο αγώνας για κυριαρχία και προσοχή. Ανσχεδιάσει ανυψωμένο κάποιο άλλο μέλος της οικογένειάς του, αντιλαμβάνεται πως το πρόσωπο αυτό έχει ιδιαίτερη δύναμη ή κυριαρχία. Την οικογένειά του, παραλείποντας κάποιο μέλος, τότεμπορεί να αδυνατεί να εκφράσει άμεση εχθρότητα προς το πρόσωπο αυτό ή να του προξενεί άγχος και φόβο. Μεγάλα σε μήκος χέρια σε ένα από τα πρόσωπα της οικογένειας, τότε μπορεί να το θεωρεί ένα απορριπτόμενο ή απειλητικό άτομο. Αν ζωγραφίσει στον εαυτό του μεγάλα χέρια μπορεί το ίδιο να νιώθει απόρριψη ή να έχει ανάγκη για απομόνωση.

Βοηθήστε τα παιδιά να εκφραστούν. Κι αν αυτά είναι τα βασικά στοιχεία που αξιολογούν οι ειδικοί, οι ζωγραφιές των παιδιώνμοιάζουν με μια ανεξάντλητη πηγή πληροφοριών για τασυναισθήματα, τα όνειρα και τα τραύματά τους. Έντονα χρώματα, μικρά ή μεγάλα διαστήματα λευκού, οικογένειες πιασμένες από το χέρι ή φιγούρες που μαγειρεύουν, χορεύουν και βλέπουν τηλεόραση,είναι λίγα μόνο από τα στοιχεία που μπορεί να μεταφέρουν πληροφορίεςγια τον εσωτερικό πλούτο ενός παιδιού. Αρκεί να είμαστε ιδιαίτεραπροσεκτικοί στην «εξόρυξή» του γιατί είναι ανεύθυνο και επικίνδυνο ναπιστέψουμε πως με βάση μερικές ζωγραφιές ενός παιδιού, μπορούμε ναερμηνεύσουμε το ίδιο και πως αντιμετωπίζει το περιβάλλον του. Οιζωγραφιές είναι ένα συμπληρωματικό εργαλείο για τους ειδικούς,όταν καλούμαστε να αξιολογήσουμε την προσωπικότητα και τονσυναισθηματικό κόσμο του. Πολλές φορές οι γονείς ανησυχούνγιατί το παιδί τους ζωγραφίζει μόνο με μαύρο μαρκαδόρο, ή γιατίζωγραφίζει τον ευατό του απομακρυσμένο από τα υπόλοιπα μέλη…

Τις περισσότερες φορές ανησυχούν άδικα! Το μόνο που πρέπει να κάνουν οι γονείς είναι να ενθαρρύνουν το παιδί τους ναζωγραφίζει, να του παρέχουν όσα υλικά τούς ζητά και να τοσυντροφεύουν διακριτικά, δηλώνοντας με την παρουσία τους ότι

είναι δίπλα του, αποφεύγοντας τις εικαστικές παρατηρήσεις ως άλλοικριτικοί τέχνης!», συμβουλεύει η Ηρώ Μυλωνάκου-Κεκέ.

Στην εποχή των «μελανών» προβλέψεων, της «γκρίζας» καθημερινότητας και των «μαύρων» συναισθημάτων οι γραμμές τωνπαιδικών χεριών μάς θυμίζουν πως πάντα υπάρχει χρόνος για στιγμές ξενοιασιάς. Ας σταθούμε δίπλα τους κι ας τα παροτρύνουμενα εκφραστούν δημιουργικά. Θα ανακαλύψουμε πως η ευτυχία ή οιοικογενειακοί δεσμοί πολλές φορές μπορούν να τροφοδοτηθούν μεεργαλεία απλά… όπως ένα χρωματιστό, ξύλινο μολύβι ή ένα πινέλο.

Βιβλιογραφία: _________Περιοδικό «Ψυχολογία», Συνεντεύξεις ειδικών επιστημόνων.

Κατηγορία Εκπαιδευτικά Νέα

Διαβάστε περισσότερα...

Σάββατο, 15 Νοεμβρίου 2014 02:19

Ε.Λ.Μ.Ε. ΝΟΜΟΥ ΛΑΡΙΣΑΣ: Να επιστρέψουν οι σχολικοί φύλακες στα σχολεία

Ε.Λ.Μ.Ε.

ΝΟΜΟΥ ΛΑΡΙΣΑΣ

Λαπιθών 6 Αρ. Πρωτ.: 156

41221, Λάρισα Λάρισα, 14-11-2014

Τηλ: 2410-255694

Fax: 2410-532357 Προς:

Σχολεία

ΜΜΕ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
Να επιστρέψουν οι σχολικοί φύλακες στα σχολεία

Το ΔΣ της ΕΛΜΕ Λάρισας εκφράζει την στήριξη και την αλληλεγγύη της στο δίκαιο αγώνα των Σχολικών Φυλάκων και όλων των εργαζομένων για μόνιμη και σταθερή εργασία, για άρση κάθε

διαθεσιμότητας και απόλυσης.

Η φύλαξη των σχολικών συγκροτημάτων και η ασφάλεια των παιδιών, έχουν τεθεί σε κίνδυνο με την απουσία των ΣΧΟΛΙΚΩΝ ΦΥΛΑΚΩΝ. Η παρουσία τους είναι αναγκαία και απαραίτητη για την ομαλή λειτουργία των σχολείων.

Με την ίδια δύναμη που ζητάμε την επιστροφή των συναδέλφων εκπαιδευτικών που σε τέθηκαν σε διαθεσιμότητα στα σχολεία τους και την επαναλειτουργία των τομέων της Τεχνικής Εκπαίδευσης που καταργήθηκαν, με την ίδια δύναμη ζητάμε να επανατοποθετηθούν όλοι οι σχολικοί φύλακες στις θέσεις τους.

ΤΟ Δ.Σ. της ΕΛΜΕ

Κατηγορία Εκπαιδευτικά Νέα

Διαβάστε περισσότερα...

Σάββατο, 15 Νοεμβρίου 2014 02:18

ΒΙΝΤΕΟ-Νέα σενάρια για τον ένοικο της Αμφίπολης

Ενώ οι ειδικοί επιστήμονες το επόμενο διάστημα θα ασχοληθούν με το ανθρωπολογικό υλικό του σκελετού που βρέθηκε στον τρίτο θάλαμο του τάφου της Αμφίπολης, άνοιξε πάλι ο κύκλος των εικασιών και των σεναρίων για τον ένοικο του τάφου της Αμφίπολης.

Την ίδια στιγμή, άρχισαν να επανέρχονται οι θεωρίες με πρωταγωνιστή τον Μέγα Αλέξανδρο, τους στρατηγούς του και την Ολυμπιάδα.

Δείτε το βίντεο της ΝΕΡΙΤ

Κατηγορία Εκπαιδευτικά Νέα

Διαβάστε περισσότερα...

Σάββατο, 15 Νοεμβρίου 2014 02:17

Επίσκεψη σ’ ένα Σχολείο Αλλιώτικο απ’ τα άλλα, στον Φουρφουρά Ρεθύμνου

Μπορείτε να φανταστείτε ένα σχολείο όπου οι μαθητές αξιολογούνται συλλογικά για την προσπάθεια της ομάδας τους και κάνουν συμβούλια διαχείρισης των προβλημάτων τους; Ένα σχολείο που οι μαθητές το αγαπούν και ανυπομονούν να έρθει η ώρα του μαθήματος; Μάλιστα, αυτό υπάρχει, και δεν είναι ένα “πρότυπο ιδιωτικό” σχολείο, αλλά ένα 4θέσιο δημόσιο δημοτικό σε ένα μικρό χωριό στη μέση του νομού Ρεθύμνου.

Η παιδεία είναι το μέλλον, η μόνη παρακαταθήκη που μπορεί να οικοδομήσει τα θεμέλια μιας καλύτερης ζωής για τις κοινωνίες που έρχονται. Διότι η κοινωνία και το σχολείο είναι αλληλένδετα. Και γι αυτό ίσως τα σχολεία μας δεν προάγουν την παιδεία. Εκτός από μερικές εκλάμψεις σε κάποιες
γωνιές του εκπαιδευτικού μας συστήματος. Εκλάμψεις που στέλνουν τις δικές τους ακτίνες φωτός να
ζεστάνουν μια άλλη γωνίτσα κάπου μακριά, και αυτή η γωνίτσα θα γίνει αναμεταδότης. Μέχρι οι λάμψεις να γίνουν τόσες που θα φωτίσει εν τέλει και η κοινωνία μας.

Όπως παντού, αυτές οι ακτίνες φωτός δημιουργούνται σε πείσμα του σκοταδιού που κυριαρχεί. Από μόνες τους. Επειδή κάποιος αποφάσισε ότι θα φωτίσει, ότι δεν θα φοβηθεί, ότι ο φόβος του δεν θα κυριαρχήσει. Και οι άλλοι τον ακολούθησαν και δυνάμωσαν το φως του. Έτσι και στον Φουρφουρά.

Ο Φουρφουράς είναι ένα μικρό χωριό στους πρόποδες του Ψηλορείτη, στο νοτιο-κεντρικό Ρέθυμνο. Εκεί υπάρχει ένα 4θέσιο δημοτικό σχολείο όπως όλα τ’ άλλα. Μέχρι που η τύχη το ‘φερε και διορίστηκε εκεί ως διευθυντής και δάσκαλος ο αναπληρωτής Άγγελος Πατσιάς. Με συνοδοιπόρους σε αυτή την προσπάθεια και τους άλλους δασκάλους, που αγκάλιασαν τους πειραματισμούς του δαμάζοντας το φόβο του καινούριου, προχώρησαν όλοι μαζί. Το αποτέλεσμα μάλλον τους δικαιώνει: αυτή τη στιγμή το Σχολείο της Φύσης και των Χρωμάτων, όπως ονόμασαν το δημοτικό σχολείου του Φουρφουρά με τους 45 μαθητές του ευρύτερου καλλικρατικού δήμου, έγινε δεκτό στη παγκόσμια λίστα των Σχολείων της Εναλλακτικής εκπαίδευσης (παρέα με το Summerhill,το Sands School, τα Sudbury, τα Waldorf, τα Σχολεία του Δάσους κ.α.). Και μάλιστα χωρίς τις ετήσιες εισφορές που κανονικά απαιτούνται, “εκπροσωπώντας τη χώρα μας σε μια εκπαιδευτική κοινότητα που θέτει διαφορετικούς στόχους”, όπως λένε οι ίδιοι, για να συμπληρώσουν: “Ευχόμαστε το λινκ της Ελλάδας να γεμίσει με σχολεία και μακάρι κάποτε να έχουμε και ελληνική είσοδο στα δημοκρατικά σχολεία”.

Στο Φουρφουρά προσπαθούν να μάθουν μέσα απ’ το παιχνίδι, προσπαθούν η μέρα τους να είναι όμορφη και ευχάριστη. Ο Φουρφουράς έγινε πρώτα γνωστός μέσα από την webTV του σχολείου, όπου οι ίδιοι οι μαθητές δημιουργούσαν τις δικές τους διαδικτυακές εκπομπές και τις αναρτούσαν στην ιστοσελίδα του σχολείου. Με τη σύμφωνη γνώμη των γονιών. Έκτοτε μεσολάβησαν πολλές δράσεις και εμπειρίες. Το σημαντικό σε όλες αυτές ήταν η εμπιστοσύνη των γονιών. Οι γονείς στην αρχή ίσως να παραξενεύτηκαν από κάποια πράγματα. Όμως ποτέ πριν τα παιδιά τους δεν ετοιμάζονταν με τόση χαρά και ανυπομονησία για το σχολείο, και αυτό ήταν σημαντικό και αναγνωρίσιμο.

Επίσκεψη στον Φουρφουρά

Πριν από δυο εβδομάδες επισκέφτηκα το Σχολείο της Φύσης και των Χρωμάτων, μαζί με ανθρώπους που είχαν ταξιδέψει μέχρι εκεί από Κρήτη, Αθήνα και Θεσσαλονίκη για να γνωρίσουν από κοντά το εγχείρημα. Μαζί τους ήταν και δύο “συνοδοί” από το Αλλιώτικο Σχολείο, που βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη, ένα σχολείο που λειτουργεί εδώ και δύο χρόνια με τις αρχές της αυτοοργάνωσης και της διακριτικής παρεμβατικότητας, και φιλοξενεί παιδία μέχρι έξι χρονών.

Ύστερα από πολλά χρόνια λοιπόν ξύπνησα πρωί-πρωί για να πάω στο σχολείο! Έφτασα -όπως και τότε- αργοπορημένη, τα παιδιά είχαν ήδη μαζευτεί και η πρωινή προσευχή μόλις τελείωνε. Όμως, σε αντίθεση με την παιδική μου εμπειρία, τελικώς στεναχωρέθηκα που άργησα. Διότι η πρωινή συνάντηση γινόταν σαν γιορτή. Με την παρότρυνση και συμμετοχή των δασκάλων, τα παιδία τραγουδούσαν κάποιο τραγούδι και χόρευαν στον ρυθμό του, ένα είδος παιχνιδιού που ξεκινούσε τη μέρα τους με ευχάριστη διάθεση. Η καλή μέρα απ’ το πρωί φαίνεται, λένε. Μετά μπήκαν στις τάξεις: το νηπιαγωγείο μόνο του, η πρώτη τάξη με τη δευτέρα μαζί, το ίδιο και η τρίτη με την τετάρτη, και η πέμπτη με την έκτη. Οι τάξεις είναι διαμορφωμένες σε ένα ευχάριστο περιβάλλον μάθησης και γωνιές όπου κάθε παιδί να βρίσκει τον εαυτό του. Στις τάξεις τα “θρανία” είναι κάτι στρογγυλά χαμηλά τραπέζια όπου κάθονται γύρω τους ανά ομάδες των τεσσάρων οι μαθητές και συμμετέχουν συλλογικά στο μάθημα, ενώ στο βάθος της αίθουσας υπάρχει ένας μεγάλος πάγκος με υλικά (πλαστελίνες, μπογιές, χαρτιά), και στους τοίχους ράφια με βιβλία. Υπάρχει και σε κάθε τάξη ένας προτζέκτορας και υπολογιστής. Ενίοτε, τα “τραπέζια” πρέπει να συνεργαστούν μεταξύ τους σε κάποια άσκηση-παιχνίδι, όπου βλέπεις μαθητές να σηκώνονται και να ξανακάθονται, και τον δάσκαλο να περιφέρεται ανάμεσά τους βοηθώντας και δίνοντας οδηγίες σαν να είναι ένας ψηλότερος μαθητής. Μόλις ολοκληρωνόταν η δράση, τα παιδιά έβγαιναν στο προαύλιο.

Εκεί μας περίμενε μία έκπληξη: μια φορά τη βδομάδα μία τάξη ετοιμάζει το πρωινό για όλο το σχολείο στην ειδικά διαμορφωμένη κουζίνα του. Μιας και η μέρα ήταν καλοκαιρινή, είχαν στηθεί στο προαύλιο τα θρανία με το φαγητό: σουβλάκια φρούτων, ψωμάκια ζεστά με σπιτικές μαρμελάδες, μια λεκάνη με καθαρισμένα ρόδια… Έφτασαν για πρωινό και οι μεγαλύτερες τάξεις, λίγο καθυστερημένες ύστερα από το θεατρικό παιχνίδι που έκαναν στην ειδικά διαμορφωμένη αίθουσα με τα σχετικά υλικά και τα μουσικά όργανα. Ναι, τα παιδιά στον Φουρφουρά μπορούν να μάθουν από ντράμς μέχρι αρμόνιο. Μετά την επίσκεψή μας έχουν πλέον και μια τρομπέτα, που τους χάρισε ένας μουσικός απ’ την παρέα μας.

Εβδομαδιαίο συμβούλιο

Το πιο σημαντικό πράγμα που γίνεται στο σχολείο του Φουρφουρά είναι το Συμβούλιο. Μια φορά τη βδομάδα, όλα τα παιδιά του σχολείου συγκεντρώνονται και συζητούν τα προβλήματά τους και προσπαθούν όλα μαζί να βρουν μια λύση. Συμμετέχουν και οι δάσκαλοι, ενώ τα παιδιά συντονίζουν την διαδικασία. Στην πραγματικότητα πρόκειται για μια συνέλευση διαχείρισης σχέσεων, όπου τα παιδιά μιλούν για όσα τα ενοχλούν και αναζητούν λύσεις ώστε οι σχέσεις τους να είναι καλύτερες. Επίσης, προτείνουν πράγματα που θα ήθελαν να γίνουν στο σχολείο τους και παίρνουν αποφάσεις όλοι μαζί δάσκαλοι και παιδιά. Στο Συμβούλιο αυτό υπάρχει ένα προεδρείο που αποτελείται από τέσσερις μαθητές της έκτης τάξης, η θητεία του οποίου κρατά για ένα μήνα: μετά αναλαμβάνουν κυκλικά άλλα τέσσερα παιδιά της έκτης τάξης, και ούτω καθεξής.

Αυτό που είδαμε όλοι στην πράξη είναι μια “συνέλευση” που θα ζήλευαν πολλές άλλες συνελεύσεις ενηλίκων που έχω ως τώρα παρακολουθήσει. Ειλικρινώς. Κι εκεί διαπιστώνεις πραγματικά πόσο διαφορετική θα ήταν η κοινωνία μας αν είχαμε όλοι εκπαιδευτεί από μικροί στη διαδικασία της αυτοδιαχείρισης των ζητημάτων μας. Είδαμε τα παιδιά να μιλούν με τη σειρά τους, να μην διακόπτουν, να ζητάνε συγνώμη για τη συμπεριφορά τους. Είδαμε τα μικρά του νηπιαγωγείου, που εξ ορισμού είναι ανήσυχα και βαριούνται, να κάθονται ήσυχα, ενίοτε να μιλούν στο Συμβούλιο! Είδαμε να προτείνονται συγκεκριμένες λύσεις και να εξετάζεται η ορθή εφαρμογή τους ή μη! Μάθαμε, για παράδειγμα, για την αυτοτιμωρία που πρότεινε μια ομάδα στον εαυτό της επειδή σε προηγούμενο Συμβούλιο υπήρξε πολύ αυστηρή με κάποιο άλλο παιδί στην τιμωρία του! Και άλλα πολλά, από αυτά που επιβεβαιώνουν στην πράξη τη σημασία του σχολείου στην παραγωγή ελεύθερων και κριτικά σκεπτόμενων ανθρώπων.

Ένας διαφορετικός τίτλος προόδου

Στο τέλος της χρονιάς μοιράζεται στους μαθητές ένας διαφορετικός τίτλος προόδου που γράφει την ουσία του πράγματος, δηλαδή πως την χρονιά που πέρασε το κάθε παιδί προσπάθησε να βγάλει τον καλύτερό του εαυτό βάζοντας τον καλό της ομάδας του πιο πάνω από το δικό του. Οι βαθμοί των παιδιών σημειώνονται από τον δάσκαλο τυπικά, αλλά μαθητές και γονείς δεν αναζητούν τη βαθμολογία, γιατί μαθαίνουν καθημερινά πως αυτό που τους κάνει καλύτερους ανθρώπους υπερβαίνει τους αριθμούς. Αυτό φυσικά είναι μια κατάκτηση που ήρθε με τα χρόνια.

Για την 28η Οκτωβρίου…

Και για τον εορτασμό της 28ης Οκτωβρίου, δάσκαλοι και μαθητές στον Φουρφουρά ετοιμάζουν κάτι ξεχωριστό: τη μετατροπή ενός εγκαταλελειμμένου κτιρίου σε διαδραστικό μουσείο κατοχής! Μπήκαν εδώ και μερικές μέρες στο εγκαταλελειμμένο κτίριο, που λειτουργούσε ως διοικητήριο των Γερμανών κατά τη διάρκεια της κατοχής, και του δίνουν χρώμα και ζωή. Το κτίρια θα είναι έτοιμο για τη γιορτή της 28ης Οκτωβρίου και θα ανοίξει για όλο το χωριό ως ένα διαδραστικό μουσείο τοπικής ιστορίας!

Αυτά που γίνονται στον Φουρφουρά είναι απλές παρεμβάσεις που δεν στοιχίζουν, δεν κοστίζουν, το μόνο που απαιτούν είναι μεράκι και όρεξη, και δασκάλους που δίνουν την ψυχή τους γι αυτά. Υπάρχουν άλλωστε αρκετοί δάσκαλοι σε πολλά σχολεία που εφαρμόζουν με μεράκι και όρεξη παιδαγωγικές μεθόδους που κάνουν το μάθημά τους κάτι σαν “όαση” μέσα σ’ ένα συνηθισμένο σχολείο. Το ζητούμενο είναι, βέβαια, το παράδειγμα του Σχολείου της Φύσης και των Χρωμάτων να εξαπλωθεί ώστε το σχολείο στον Φουρφουρά να μην είναι πια το παράδειγμα για το οποίο όλοι θα μιλούν. Ο στόχος είναι να γίνουν πολλά Σχολεία της Φύσης και των Χρωμάτων παντού.
Της Νέλλης Ψαρρού |

Κατηγορία Εκπαιδευτικά Νέα

Διαβάστε περισσότερα...

Σάββατο, 15 Νοεμβρίου 2014 02:10

Η Περιστέρη τους έκανε ανθρώπους και τώρα την αδειάζουν: «Ο σκελετός δεν θα σταλεί στο εξωτερικό…»

Η γ. γραμματέας του Υπουργείου Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη «άδειασε» πριν από λιγο, μιλώντας στο star την επικεφαλής της αρχαιολογικής έρευνας στην Αμφίπολη Κατερίνα Περιστέρη!

Σε ερώτηση αν είναι Μακεδόνας στρατηγός όπως είπε η κα Περιστέρη, απάντησε ούτε λίγο ουτε πολύ οτι της… «ξέφυγε» και καλά θα κάνουμε να μείνουμε στο δελτίο τύπου που εστάλη!

Συγκεκριμένα σημείωσε:

«Τα οστά της λεκάνης είναι σπασμένα, οπότε οποιαδήποτε ερμηνεία θα ήταν παρακινδυνευμένη.Οι
πιθανότητες να ειναι γυναίκα ή άνδρας είναι 50-50!

Καύση δεν έχει γίνει, αυτό είναι σαφές… (όπως αναφέρουν ιστορικές μαρτυρίες για τον Μ. Αλέξανδρο)

Δεν θα μπω στην ονοματολογία.

Οι μαρτυρίες της εποχής είναι φειδωλές.

Οι ιστορικές μαρτυρίες έχουν γραφεί αιώνες μετά. Όλα είναι στο επίπεδο των υποθέσεων.

Εμεις θα μείνουμε στα δεδομένα.

Έχουμε αρκετούς ικανούς επιστήμονες, ανθρωπολόγους, γεωλόγους κλπ για την ταυτοποίηση των στοιχείων και ευρημάτων και ο σκελετός δεν θα σταλεί στο εξωτερικό…»

http://www.karfitsa.gr/2014/11/14/o-skeletos-den-tha-stalei-sto-eksoteriko/

Κατηγορία Εκπαιδευτικά Νέα

Διαβάστε περισσότερα...