Υπάρχει μεγάλη συλλογή διχαστικών σχημάτων και, πλέον, η διάκριση ανάμεσα σε μνημονιακούς και αντιμνημονιακούς ή σε ορθολογιστές και δημαγωγούς μοιάζει «κουρασμένη». Υπάρχουν ενδείξεις ότι νέα πεδία διαχωρισμού του ελληνικού πληθυσμού υπαγορεύει η μετεξέλιξη του ανορθολογισμού σε καθεστωτική επιστήμη και ότι η δημαγωγική γλώσσα που γνωρίζαμε υποχωρεί μπροστά στην ανάδυση της ανόθευτης αφέλειας.

Στη λαϊκή παράδοση, υπάρχει πάνθεον ηρώων που πίστεψαν τα ψεύδη τους, που παγιδεύτηκαν στα δικά τους αδιέξοδα και που αναγκάστηκαν να συρθούν στην υιοθέτηση των ασυναρτησιών τους ως προσωπικών θέσεων. Στην πολιτική, αυτό ονομάζεται εξαπάτηση, λαϊκισμός ή με πιο απλά λόγια ανικανότητα. Δύσκολο να αποδεχθεί κανείς ότι μία χώρα, όπως η Ελλάδα, σε μια χρονική συγκυρία

κατάρρευσης της οικονομίας της με την εγκαθίδρυση της ασυναρτησίας ως επίσημης κυβερνητικής διαλέκτου, σε μια εποχή πλήρους ευτελισμού του διεθνούς κύρους της, αδυνατεί να λειτουργήσει ως κράτος. Η κατάληψη του Πανεπιστημίου και ο «χειρισμός» της κατάστασης δεν αιφνιδιάζουν. Επιβεβαιώνουν, όμως, το κλίμα εκείνο που πηγάζει από το νεοϊδρυθέν καθεστώς. Πρόκειται για τη νομιμοποίηση της μετα-λογικής.

Αυτή η άνωθεν διάχυση μιας νέας αντίληψης περί λειτουργίας του κράτους τροφοδοτείται από την θεσμοθετημένη ασυναρτησία. Η ασάφεια στηρίζεται στις απλοϊκές ρητορείες περί δημοκρατικότητας, ανοχής και δαιμονοποιημένου παρελθόντος και θεσμοθετείται από την αβαθή πολιτική συγκρότηση πολλών μελών της κυβέρνησης. Οταν ο, κατά τα άλλα, συμπαθής κυβερνητικός εκπρόσωπος λέει ότι η κυβέρνηση δεν θα υποκύψει «στην ατζέντα του φόβου και της ανασφάλειας την οποία κάποιοι προσπαθούν να καλλιεργήσουν», αναφερόμενος και στην κατάληψη του Πανεπιστημίου, προφανώς πιστεύει ότι παράγει πολιτικό λόγο. Αν, όντως, το πιστεύει, υπάρχει θέμα. Αν δεν το πιστεύει, υπάρχει εμπαιγμός.

Η υπουργός Τασία Χριστοδουλοπούλου είναι η «αγαπημένη» των μέσων κοινωνικής δικτύωσης αυτές τις ημέρες και μόνο η πρόεδρος της Βουλής μπορεί να τη συναγωνιστεί. Η φυσικότητα με την οποία διατυπώνει εξωφρενικά αφελείς και επικίνδυνες απόψεις για το πολυσύνθετο θέμα της μετανάστευσης δείχνει όχι μόνο την αδυναμία άσκησης πολιτικής, αλλά την αναβάθμιση της γενικευμένης σύγχυσης σε κεντρικό κυβερνητικό λόγο. Πέραν αυτού, εκείνο που, πλέον, διαφεύγει του όποιου ελέγχου είναι η ευκολία με την οποία αρκετά μέλη της κυβέρνησης διολισθαίνουν με απόλυτη φυσικότητα στην κατηγορία της λαϊκής διακωμώδησης, του ευθυμογραφήματος, της σάτιρας και της καρικατούρας.

Η παράδοση, λέει, ότι έτσι και μπει ένας πολιτικός στην κατηγορία της καρικατούρας, δύσκολα απαλλάσσεται από το στίγμα και η συχνότητα με την οποία γίνεται γελοιογραφία, ανέκδοτο και «πλάκα» είναι ευθέως ανάλογη της αγωνίας του να αποκλίνει από τη γραφικότητα στην οποία παγιδεύτηκε.

Είναι η ώρα, η ιστορική, δηλαδή, στιγμή, η Ελλάδα να ζει πλήρως απομονωμένη, ξεπουπουλιασμένη και με στραβά βαλμένη την περικεφαλαία της. Και αυτή η εικόνα της, που διεθνώς μεταφράζεται απλώς ως «μη σοβαρό κράτος», να μεταφράζεται στο εσωτερικό ακροατήριο ως «διακυβέρνηση». Μόνο, που όλο και πιο εύκολα μεγαλώνει πλέον η λίστα της καρικατούρας.

ΝΙΚΟΣ ΒΑΤΟΠΟΥΛΟΣ

kathimerini.gr