Συνδιάσκεψη ειρήνης. Η ”ιστορία” αλλιώς.

Τι απέφερε η ”διάσκεψη ειρήνης” της Ελβετίας για την Ουκρανία; Καθόρισε κάποιον οδικό χάρτη για την επίλυση του προβλήματος; Τελικά ποίοι θέλουν πραγματικά να λυθεί το πρόβλημα; Ποιες είναι οι βαθύτερες αιτίες πίσω από την εισβολή της Ρωσίας; Γιατί η Ρωσία, μετά την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, δεν επελέγει ως εταίρος της Δύσης; Γιατί οι ΗΠΑ επιδιώκουν, εδώ και δεκαετίες την ένταξη ακόμα και της Γεωργίας στο ΝΑΤΟ; Θα αποδέχονταν οι ΗΠΑ την ένταξη της Κούβας στο σύμφωνο Βαρσοβίας; Ποια προβλήματα δημιούργησε η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας; Ποίες ήταν οι βαθύτερες αιτίες για την εισβολή των ΗΠΑ στο ΙΡΑΚ; Τι προβλήματα έλυσε στην Λιβύη -και στην ευρύτερη περιφέρεια της Μεσογείου- η ”εξουδετέρωση” του Καντάφι; Ποία ήταν η απάντηση των ”σταυροφόρων της ειρήνης και του δικαίου” στην εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο; Γιατί τα δεκάδες εκατομμύρια των Κούρδων δεν δικαιούνται το δικό τους κράτος; Όχι αναπάντητα ερωτήματα. It’sthemoney, fool, όπως θα έλεγε και ο Κλίντον.

Μια εξήγηση για την επέκταση του ΝΑΤΟ στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης δίνει ο Brzezinski (”Η Μεγάλη Σκακιέρα”, 1997). Αναλύοντας τα ”προαπαιτούμενα” για να εξακολουθήσουν οι ΗΠΑ να είναι ”η μόνη και στην πραγματικότητα η πρώτη παγκόσμια δύναμη” θεωρεί ότι είναι ”είναι επιτακτική ανάγκη να μην εμφανιστεί καμιά διεκδικήτρια δύναμη, ικανή να κυριαρχήσει στην Ευρασία…”. Επικαλούμενος ”εξέχοντες αναλυτές της γεωπολιτι­κής”, αναφέρεται ιδιαίτερα σε έναν από αυτούς, τον Χάρολντ Μακίντερ, σύμφωνα με τον οποίο καθοριστικός είναι ”ο έλεγχος στην «αξο­νική περιοχή» (που θεωρούσε ότι περιλάμβανε όλη τη Σι­βηρία και μεγάλο μέρος της Κεντρικής Ασίας) και αργότερα, στην κεντροανατολική ευρωπαϊκή «στρατηγικής ση­μασίας περιοχή». ως τα ζωτικά εφαλτήρια για να επιτευχτεί η κυριαρχία στην ήπειρο”. Συμπληρώνει ότι ο Μακίντερ: ”εκλαΐκευσε την αντίληψή του για την περιοχή αυτή με το διάσημο απόφθεγμα:

Εκείνος που κυβερνά την Ανατολική Ευρώπη διοικεί την καρδιά της ηπείρου.

Εκείνος που κυβερνά την καρδιά της ηπείρου διοικεί τον Κόσμο-Νησί.

Εκείνος που κυβερνά τον Κόσμο-Νησί διοικεί τον κόσμο.”

Για να ”διοικείς τον κόσμο” πρέπει να ”κυβερνάς τον Κόσμο-Νησί” και για να κυβερνάς τον Κόσμο-Νησί πρέπει να κυβερνάς την Ανατολική Ευρώπη. Ο έλεγχος της Ουκρανίας είναι στρατηγικής σημασίας για την αποτροπή της εμφάνισης άλλης ”διεκδικήτριας δύναμης”. Δυνητικά αυτή η τελευταία θα μπορούσε να είναι μια πολιτικά ενωμένη και ανεξάρτητη ΕΕ ιδιαίτερα αν ανέπτυσσε σχέση στενής συνεργασία με την Ρωσία. Αυτό ίσως εξηγεί την πίεση για την ακατάσχετη διεύρυνση που απομακρύνει το ενδεχόμενο πολιτικής ενοποίησης αλλά και τους εκβιασμούς και τις απειλές κατά των ηγεσιών που έκαναν πολιτικά και οικονομικά ανοίγματα προς την πλευρά της Ρωσίας. Η ένταξη της Ρωσίας στον Δυτικό κόσμο επίσης θα κλόνιζε την μονοκρατορία των ΗΠΑ. Τα ανεξάντλητα αποθέματα πρώτων υλών που διαθέτει η χώρα θα της επέτρεπαν σε σύντομο χρονικό διάστημα να καταλάβει κεντρική θέση στην ”Διεθνή των Αγορών”. Η συμμετοχή στο ΝΑΤΟ, την οποία φέρεται να είχε προτείνει ο Πούτιν, θα άλλαζε τους συσχετισμούς στην αγορά των όπλων μειώνοντας και τους μηχανισμούς ελέγχου της Ουάσιγκτον στους ”συμμάχους” της.

Επανερχόμενοι στην ”διάσκεψη για την ειρήνη” μας ”ενημερώνουν” ότι από τις 91 χώρες που μετείχαν στη διάσκεψη οι 80 υπέγραψαν το κοινό ανακοινωθέν. Αλλά η μισή αλήθεια ποια αξία έχει; Όταν για παράδειγμα παραλείπεται το γεγονός ότι τα κράτη μέλη του ΟΗΕ είναι 193 από τα οποία μόνο τα 91 μετείχαν, ή όταν παραλείπεται η ”λεπτομέρεια” ότι τα 11 κράτη που μετείχαν αλλά δεν υπέγραψαν έχουν πάνω από 2,2 δισ. κατοίκους δηλαδή ο πληθυσμός τους υπερβαίνει αυτόν των 80 κρατών που υπέγραψαν; Αλλά ας πούμε ότι όλα αυτά δεν έχουν σημασία. Από τα 80 κράτη που υπέγραψαν ποια είναι εκείνα που κινούν τα νήματα; Είναι προφανές ότι στην πραγματικότητα δύσκολα ο αριθμός τους ξεπερνά τα δάκτυλα του ενός χεριού. Οι ΗΠΑ κυριαρχούν ενώ η μεγάλη πλειοψηφία των υπολοίπων ανήκει στην κατηγορία των ”προτεκτοράτων” όπως χαρακτηρίζει τους ”συμμάχους” της υπερδύναμης ο πρώην σύμβουλος ασφαλείας των ΗΠΑ Brzezinski (”Η Μεγάλη Σκακιέρα”, 1997) συμπληρώνοντας, χαρακτηριστικά, ότι αυτοί είναι ”υποτελείς και φόρου υποτελείς”.

Σε συνέντευξή του (WashingtonPost, 5/3/2014) ο HenryKissingerτονίζει μεταξύ άλλων ότι: ”Η Ουκρανία δεν πρέπει να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ ” συμπληρώνοντας ότι ”οι ΗΠΑ πρέπει να αποφύγουν να αντιμετωπίσουν τη Ρωσία ως μία παρεκκλίνουσα δύναμη ” και καταλήγοντας ότι η ”αντιμετώπιση της Ουκρανίας σαν ζήτημα της αντιπαράθεσης Ανατολής- Δύσης θα εξαφανίσει για δεκαετίες οποιαδήποτε προοπτική να έρθει η Ρωσία και η Δύση- ειδικά η Ρωσία και η Ευρώπη- σε ένα διεθνές σύστημα συνεργασίας”. Όμως ίσως αυτό το τελευταίο ήταν από την αρχή η βασική επιδίωξη του βαθέως κράτους των ΗΠΑ και της ”Διεθνούς των Αγορών” όπως χαρακτηρίζεται από πολλούς αναλυτές η αόρατη παγκόσμια οικονομική διακυβέρνηση. Αυτός ήταν ο λόγος που οι ΗΠΑ αντιτάχθηκαν φανερά και σταθερά στην δημιουργία των αγωγών φυσικού αερίου και πετρελαίου που εξασφάλιζαν ενέργεια στην Ευρώπη με οικονομικά συμφέρουσες τιμές προωθώντας την συνεργασία, προφανώς και την αλληλεξάρτηση, αλλά και δημιουργώντας λεωφόρους αλληλοκατανόησης και συνεννόησης.

Σε συνέντευξή του στο ForeignAffairs το 2014 (αναδημοσίευση στην Καθημερινή, 11/3/22) ο Τζον Μερσχάιµερ καθηγητής Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου του Σικάγο τονίζει μεταξύ άλλων ότι: ”την κύρια ευθύνη για την κρίση την έχουν οι ΗΠΑ και η Ευρώπη, και ότι η ρίζα του προβλήματος είναι η διεύρυνση του ΝΑΤΟ προς ανατολάς” συμπληρώνοντας, ”Φανταστείτε την αμερικανική οργή αν η Κίνα δημιουργούσε μια εντυπωσιακή στρατιωτική συμμαχία και προσπαθούσε να συμπεριλάβει τον Καναδά και το Μεξικό ”. Η συνέντευξη δόθηκε οκτώ χρόνια πριν από την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία. Ήταν όμως μια προειδοποίηση απέναντι σε μια εμπλοκή που φαινόταν να έρχεται και την οποία προκαλούσε η διαρκής διεύρυνση του ΝΑΤΟ προς Ανατολάς. Χαρακτηριστικά όπως αναφέρει ο Μερσχάιµερ ”Στη σύνοδο κορυφής του Απριλίου το 2008 στο Βουκουρέστι, η συμμαχία εξέτασε την αποδοχή της Γεωργίας και της Ουκρανίας” η ένταξη αποτράπηκε γιατί Ευρωπαϊκές χώρες, μεταξύ τους και η Ελλάδα, αντιτάχθηκαν –να θυμίσουμε ότι ήταν η σύνοδος στην οποία οι ΗΠΑ επεχείρησαν και την ένταξη των Σκοπίων με το όνομα ”Μακεδονία”- αλλά παρ’ όλα αυτά οι ΗΠΑ και ”το ΝΑΤΟ δεν εγκατέλειψε ποτέ δημόσια τον στόχο του να φέρει τη Γεωργία και την Ουκρανία στη συμμαχία”. Αντίθετα συστηματικά προωθούσε τον στόχο.

Οι Ουκρανοί είναι τα μεγάλα θύματα των παιγνίων στην ”Μεγάλη Σκακιέρα” της Ευρασίας. Αναλώσιμοι όπως οι Έλληνες, που προδόθηκαν το 1922 από τους ”συμμάχους”, Γάλλους και Ιταλούς, όταν άλλαξαν τα συμφέροντα. Όμως θύματα αυτής της σύγκρουσης είναι και οι πολίτες της ΕΕ. Η οικονομική κρίση, η ακρίβεια, η ανασφάλεια αλλά κυρίως η απομάκρυνση κάθε ευνοϊκής προοπτικής για το μέλλον είναι τα αποτελέσματα μιας σύγκρουσης που προώθησαν συστηματικά οι ΗΠΑ και η ”Διεθνής των Αγορών”. Ανεξάρτητα από την τελική κατάληξη στα πεδία των μαχών έχουν συντελεστεί ήδη δραματικές αλλαγές στις στρατηγικές συμμαχίες. Η Κίνα, η Ινδία, και οι άλλοι ”κολασμένοι” δεν θα μείνουν απαθείς περιμένοντας την σειρά τους. Ενώ οι ηγεσίες της ΕΕ έχουν καταντήσει αθύρματα στις σκοπιμότητες μιας ”αυτοκρατορίας σε αποδρομή” οι πολίτες της, όταν δεν αναζητούν λύσεις στα άκρα, θα γυρίζουν την πλάτη στη ”δημοκρατία” τους.

Αντώνης Αντωνάκος

21-06-2024

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.">antonakosantonis@gmail.com           http://www.antonakos.edu.gr

Εξήντα ένα χρόνια μετά.

”Λαός που δεν γνωρίζει τη ιστορία του δεν έχει μέλλον”. Κυριάκος Μητσοτάκης, Δοξάτο, Μάιος 2019

Είναι αλήθεια. Λαός που δεν γνωρίζει και δεν τιμά την ιστορία του δεν έχει μέλλον. Λαός που δεν διδάσκεται από τα λάθη του δεν έχει μέλλον. Λαός που, χειραγωγούμενος, αφήνεται να γίνει άθυρμα συμφερόντων και δεν αναλύει τα γεγονότα και δεν αναζητά τις ”ρίζες του κακού” είναι καταδικασμένος. Η χρεωκοπία της Ελλάδας με όλα τα οδυνηρά επακόλουθα υπογράφηκε επίσημα τον Μάιο του 2010. Σοβαρή και υπεύθυνη συζήτηση για τις αιτίες και τους υπαίτιους που οδήγησαν σε αυτήν δεν έχει γίνει και δεν γίνεται μέχρι σήμερα. Οι πολίτες επιχειρείται συνεχώς να ασχολούνται με ότι ήταν φυσικό επακόλουθο της χρεωκοπίας και όχι αιτία της. Το αποτέλεσμα το είδαμε και την Κυριακή. Η αποχή άγγιξε το 60%. Όχι δεν ”πήγαν οι πολίτες για μπάνιο”. Τους πολίτες τους ”στέλνουν περίπατο” τα διαπλεκόμενα οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα και τα εξαγορασμένα ΜΜΕ (μέσα αποπροσανατολισμού, ακρισίας και λήθης).

Αλλά επειδή το τραύμα είναι νωπό και πολλοί, αδικαιολόγητα, ενοχλούνται, θα αναφερθώ, λόγω επετείου, σε ένα καθοριστικό για το μέλλον γεγονός που έλαβε χώρα πριν από 61 χρόνια. Στις 11 Ιουνίου του 1963 ο πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής παραιτήθηκε. Βασική αιτία η διαφωνία του με τα Ανάκτορα για μια σειρά από θέματα μεταξύ των οποίων το σημαντικότερο ήταν η αναχρονιστική εμμονή του Παλατιού να νέμεται ένα σημαντικό μέρος της εκτελεστικής εξουσίας. Η κατάσταση αυτή είχε οδηγήσει τον Καραμανλή να διατυπώσει το ”ποιος επί τέλους κυβερνά αυτόν τον τόπο” όταν η προσπάθεια του να αλλάξει το Σύνταγμα σκόνταψε στο μέτωπο Ανακτόρων και Ένωσης Κέντρου. Η ΕΚ υπήρξε ένα άθροισμα ”συνιστωσών” με κύριο στόχο την αποτροπή της ανάδειξης της Αριστεράς ως αξιωματικής αντιπολίτευσης όπως έγινε το 1958. Σύμφωνα με τον Κ. Μητσοτάκη: ”Ωρί­μασε εις τους ιθύνοντας -αναφέρομαι ευρύτερα όχι μόνο στον πολιτικό κόσμο αλλά και στο Παλάτι, και στους κρατικούς μη­χανισμούς που ήταν πολύ ισχυροί εκείνη την εποχή- η άποψη ότι έπρεπε να παρέμβουμε για να μην ξαναέρθει δεύτερο κόμ­μα η ΕΔΑ[…] Αποφασίσθηκε τότε να γίνει μία επέμ­βαση προσεκτική στις εκλογές, και προετοιμάστηκε η κρατι­κή επέμβαση χωρίς καμιά αμφιβολία προετοιμάστηκε. Τώρα εδώ θέλει πολλή έρευνα η υπόθεση, ποιος ήταν ο κινήσας τα πράγματα, δεν ξέρω αν ήταν ο Καραμανλής […] Είναι αστείο, το αστείο της ιστορίας, ότι το εγνώριζαν και οι αρχηγοί του Κέντρου, δηλα­δή ο Παπανδρέου και ο Σοφοκλής. […] ζούσαν με την ψευδαίσθηση ότι η βία και η νοθεία που θα ασκείτο θα λειτουργούσε υπέρ αυτών”.

Ο Σπύρος Λιναρδάτος αναφέρει ότι ο Παπανδρέου διαβεβαίωνε τους συνεργάτες του: ”Θα κάνωμεν πολιτικήν και εκλογικήν συνεργασίαν με τον Καραμανλήν. Τα στρατόπεδα θα είναι δύο: από το ένα μέρος θα είναι οι εθνικόφρονες και από το άλλο οι κομμουνισταί. Θα κάνωμεν τας εκλογάς με τους χωροφύλακές και με το πιστόλι στο χέρι”. Συνεχίζοντας ο Μητσοτάκης αναφέρει: ”δεν είμαι πεπεισμένος ότι η βία και η νοθεία έγινε σε αυτή την έκταση που τη παρουσιάσαμε. Δηλαδή φου­σκώσαμε πάρα πολύ αυτά που έγιναν, πάρα πολύ, όταν σου λέει ο άλλος ότι ψήφισαν τα δέντρα και παρουσιάζει μερικές εκατοντάδες ψήφων. Μα εκατοντάδες ψήφων δεν άλλαζαν το αποτέλεσμα, το οποίο ήταν συντριπτικά υπέρ του Καραμανλή”. Στις συγκεκριμένες εκλογές η ΕΡΕ πήρε 51% και η ΕΚ 36% όταν το 1958 είχε πάρει μόνο 20%. Παρά τα γεγονότα αυτά, παρά το γεγονός ότι όχι μόνο γνώριζαν αλλά είχαν συνεργαστεί με στόχο τον περιορισμό της Αριστεράς και ωφελούμενους του ίδιους, άδραξαν την ευκαιρία για να κατακτήσουν την εξουσία. Όπως αφηγείται ο, εκ των πρωταγωνιστών, Κ. Μητσοτάκης ο στόχος του ”Ανένδοτου” που ήταν ”να τρομάξει ο βασιλιάς, να καταλάβει ότι μπορεί να κινδυνεύσει και ο ίδιος και ο θρόνος του” πέτυχε αφού ”το Παλάτι κατέληξε τελικά να διώξει τον Καραμανλή, δι­ότι ουσιαστικά αυτό έγινε ”. Στην ”επιχείρηση” τρομοκράτησης του Βασιλιά η ΕΚ δεν δίστασε να χρησιμοποιήσει την Αριστερά ”Είχαμε κινητοποιήσει λαό αλλά δεν θα μπορούσαμε να πετύχουμε αυτό το τεράστιο κύμα_χωρίς την Αριστερά”. Με άλλα λόγια θα έκαναν εκλογές με ”τους χωροφύλακες και το πιστόλι στο χέρι” εναντίον της Αριστεράς αλλά δεν δίστασαν να συνάψουν μέτωπο μαζί της. Ο ιδιοτελής πολιτικός σκοπός αγιάζει τα μέσα.

Για την κατάκτηση της εξουσίας εκτός από το μέτωπο με την Αριστερά(ΚΚΕ στην ουσία) απαιτήθηκε και η συνεργασία με τα Ανάκτορα. Εκτός από την αποτροπή της αναθεώρησης του Συντάγματος που, επιτέλους, θα απέδιδε την εξουσία στον λαό περιορίζοντας την εξουσία των Ανακτόρων, το ”συμπεθερίο” έγινε με αμοιβαία ανταλλάγματα. Από την πλευρά των Ανακτόρων η ορκωμοσία κυβέρνησης δίχως ψήφο εμπιστοσύνης από την Βουλή που της επέτρεψε να επιδοθεί σε ένα όργιο παροχών-σπατάλης και από την πλευρά της ΕΚ η εκχώρηση στα Ανάκτορα του πρώτου λόγου στο στράτευμα. Συγκεκριμένα και σύμφωνα πάντα με τον Κ. Μητσοτάκη ”Το αντάλλαγμα που έδωσε ο Παπανδρέου ήταν να έχει αποφασιστικό ρόλο στα θέματα των ενόπλων δυνάμεων”. Αξίζει μάλιστα να σημειώσουμε ότι την ”τράμπα” την έκανε για λογαριασμό της ΕΚ ένας εκδότης, άνθρωπος του Μητσοτάκη, ο οποίος λέει:” Ο Παπανδρέου όμως τα έδινε όλα για να γίνει πρωθυπουργός. Η συμφωνία έγινε μεταξύ Κόκκα και Χοϊδά, δεν μίλησαν απευθείας ο Παύλος και ο Παπανδρέου. Έτσι όμως μας έδωσε τη διάλυση της Βουλής ο βασιλιάς”! Τόσο απλά, η ΕΚ παραχώρησε στον Βασιλιά τον στρατό και αυτός της έδωσε την δυνατότητα να κυβερνήσει σε μια ”δημοκρατία” βαθειά ελλειμματική.

Το 1965 τα σαθρό οικοδόμημα της ΕΚ διαλύθηκε και σε λιγότερο από δύο χρόνια η ελλειμματική δημοκρατία που είχε βασιστεί στο αντιδημοκρατικό ”αλισβερίσι” των Ανακτόρων με την ”Μεγάλη Δημοκρατική Παράταξη” κατέρρευσε. Το πολιτικό σύστημα της εποχής έχει τις μεγαλύτερες ευθύνες για την Χούντα. Οι πολιτικοί έχουν την ηθική υποχρέωση να υποτάσσουν τις προσωπικές φιλοδοξίες τους στο Εθνικό και το κοινωνικό συμφέρον. Η καλλιέργεια της μισαλλοδοξίας διχάζει και αποπροσανατολίζει τους πολίτες. Οι ”ανίερες” συμμαχίες με εκπροσώπους ξένων δυνάμεων, με οικονομικά και εκδοτικά συμφέροντα, με εκπροσώπους θεσμών καθ’ υπέρβαση του θεσμικού τους ρόλου, η συγκυριακή συστράτευση με αντιδημοκρατικές πολιτικές δυνάμεις κλονίζουν τα θεμέλια της Δημοκρατίας.

Η ΕΚ ήταν μια ετερόκλητη, εύθραυστη και συγκυριακή συμμαχία. Δημιουργήθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 1961 με την τεχνητή ”συγκόλληση” τουλάχιστον εννέα μικρότερων κομμάτων και σχηματισμών. Στη σύνθεση συμμετείχαν εκ δεξιών οι Στεφανόπουλος, Μαρκεζίνης, Τουρκοβασίλης και ο αριστερός Τσιριμώκος. Διοικούνταν από οκταμελή επιτροπή με πρόεδρο τον Παπανδρέου. Η ΕΚ γνώριζε και ανέχθηκε, αν δεν συνεργάστηκε, στις όποιες αντιδημοκρατικές μεθοδεύσεις για τις εκλογές του 1961. Η ΕΚ, αν και συναινούσε και συνέπραττε ”Θα κάνωμεν τας εκλογάς με τους χωροφύλακές και με το πιστόλι στο χέρι” δεν δίστασε στην συνέχεια να εκμεταλλευτεί μερικές ”εκατοντάδες ψήφων” που ”δεν άλλαζαν το αποτέλεσμα, το οποίο ήταν συντριπτικά υπέρ του Καραμανλή”. Η ΕΚ δεν δίστασε να συνεργαστεί με την Αριστερά προκειμένου να εκμεταλλευτεί το ”το τεράστιο κύμα” των λαϊκών κινητοποιήσεων στα πλαίσια του ”Ανένδοτου”. Η ΕΚ δεν δίστασε να συμπράξει με τα Ανάκτορα στην διατήρηση ενός αναχρονιστικού συντάγματος και στην εκχώρηση στον βασιλιά του ”τιμαρίου” του στρατού. Η ΕΚ έκανε ”συνεταίρους” στην εξουσία τα εκδοτικά συμφέροντα. Τελικά ο πολιτικός αμοραλισμός, η τυφλή αρχομανία, η ανυπαρξία ιδεολογικής συνοχής και πυξίδας οδήγησε στην διάλυση του σαθρού οικοδομήματος. Θύμα η Ελλάδα.

Ο λαός που δεν γνωρίζει την ιστορία του δεν έχει μέλλον. Η ιστορία δεν έχει μόνο σελίδες δόξας αλλά και γκρίζες και μαύρες σελίδες. Λαός που δεν γνωρίζει την ιστορία και τα λάθη του μοιραία τα επαναλαμβάνει υπονομεύοντας το μέλλον του. Λαός που δεν τιμά την ιστορία του δεν έχει μέλλον. Παράταξη που δεν έχει ιδεολογική συνοχή, ιστορική συνέχεια και συνέπεια, που δεν έχει μοναδικό ”αφεντικό” τους πολίτες, που αγνοεί και δεν τιμά την ιστορία της δεν έχει μέλλον.

Αντώνης Αντωνάκος

11-06-2024

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.">antonakosantonis@gmail.com           http://www.antonakos.edu.gr

Δημοσιεύθηκε ή αναδημοσιεύθηκε και στα sites: tribune, olympia, simerini, fatsimare, choratouaxoritou.