Οι ”εξαρτημένες ελίτ” και η ”προστασία” τους.

Ο SbigniewBrzezinski–πρώην σύμβουλος ασφαλείας Προέδρου των ΗΠΑ (1977-1981) και καθηγητής στο JohnsHopkins- στο βιβλίο του ”Η Μεγάλη Σκακιέρα” (ΗΜΣ) διατυπώνει, με ανατριχιαστική ωμότητα, τους στόχους, τα μέσα και τις μεθόδους που πρέπει –κατά την άποψή του- να ακολουθήσουν οι ΗΠΑ προκειμένου να διατηρήσουν και να ενισχύσουν την παγκόσμια επικυριαρχία τους. Σε προηγούμενο άρθρο (”Η Αυτοκρατορία και τα προτεκτοράτα.”, 18/07/22) είχα αναφερθεί εκτενώς στην ωμότητα με την οποία ο Brzezinski αποκαλούσε τους ”συμμάχους” των ΗΠΑ ”υποτελείς και φόρου υποτελείς της Αμερικής” επισημαίνοντας ότι ”η Αμερική στέκεται στο κέντρο ενός διαπλεκόμενου συστήματος ” (ΔΝΤ, ΠΤ, ΝΑΤΟ) στο οποίο ”η εξουσία ασκείται μέσα από συνεχείς διαπραγματεύσεις […] αναζήτηση τυπικής συναίνεσης […] η εξουσία απορρέει τελικά από μια μόνο πηγή, συγκεκριμένα την Ουάσιγκτον” (ΗΜΣ, Σελ.58,59).

Επιπλέον ”εργαλεία”, για τον έλεγχο των ”υποτελών και φόρου υποτελών” λαών και κρατών, αποτελούν, -εκτός από τους προαναφερθέντες διεθνείς οργανισμούς- οι ” εξαρτημένες ξένες ελίτ” (ΗΜΣ, Σελ.55) των οποίων η επιρροή-έλεγχος διευκολύνεται από το γεγονός ότι: ”Απόφοιτοι των Αμερικανικών πανεπιστημίων βρίσκονται σχεδόν σε κάθε κυβέρνηση…” (ΗΜΣ, Σελ.56). Οι ”εξαρτημένες ξένες ελίτ” –που η εξάρτησή τους εξασφαλίζεται είτε κατά την φοίτησή τους σε επώνυμα ιδρύματα των ΗΠΑ είτε με την εμπλοκή τους σε σκάνδαλα και ”σκοτεινές συναλλαγές”- αποτελούν υποχείρια της υπερδύναμης. Είναι προφανές ότι αυτοί οι ”αρμοί της υποτέλειας” υπηρετούν τα συμφέροντα των ΗΠΑ από όλα τα ”κάστρα” της εξουσίας.

Καθοριστικός παράγοντας της παγκόσμιας ηγεμονίας της Αμερικής είναι το νόμισμά της. Η ισχύς ενός νομίσματος όμως αντικατοπτρίζει την υγεία της οικονομίας την οποία εκπροσωπεί. Η παραγωγική υπεροχή της οικονομίας των ΗΠΑ έφτασε στο απόγειό της μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Σύμφωνα με τον Ι. Παπαδάτο (”Ε.Τ.”, 17/03/23) οΤζον Κόναλι, υπουργός Οικονο­μικών των ΗΠΑτο 1971, έλεγε στους Ευρωπαίους: ”Το δολάριο είναι δικό μας νόμισμα, αλλά δικό σας πρόβλημα”. Σήμερα η αμερικανική οικονομία δεν είναι παντοδύναμη, όπως τότε. Ο ενδεχόμενος κλονισμός της ηγεμονίας του δολαρίου ως παγκόσμιου νομίσματος θα κλόνιζε την ηγεμονία της Αμερικής. Ο Παπαδάτος γράφει ότι πλέον: ”οι ΗΠΑ δεν εξαρτώνταιαπό την Ανατολική Ασία μόνο για τα καταναλωτικά και τεχνολο­γικά προϊόντα, αλλά και για χρηματο­δότηση του χρέους τους”. Είναι γνωστό ότι το δολάριο ως κύριο αποθεματικό νόμισμα δίνει την ευχέρεια στην Fedνα ”βάζει μπροστά τις μηχανές” εκτυπώνοντας χρήμα σχετικά ανέξοδα.

Ο Παπαδάτος επικαλείται άρθρο του Κινέζου οικονομολόγου Αντί Σιέστη «SouthChinaMorningPost», σύμφωνα με το οποίο ”η Fed τύπωσε 4 τρις δολάρια στη χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 κι άλλα τόσα τον καιρό της πανδημίας” δίχως να λάβει μέτρα για την αποτροπή νέων κρίσεων. Οι κρίσεις στο τέλος μετακυλίονται στις πλάτες των εργαζομένων των καταθετών της μεσαίας τάξης και των φορολογουμένων. Αφού, σύμφωνα με τον Σιέ: ”Οι πλούσιοι μπορούν ναεπωφεληθούν από τους ηθικούς κινδύνους παίρνοντας υπερβολικά ρίσκα, κι αν όλα καταρρεύσουν, περνάνε το λογαριασμό στους αποκάτω. Ως συνέπεια της χρηματοοικονομικής απορρύθμισης του 1990 ξεφύ­τρωσαν δισεκατομμυριούχοι αριστερά και δεξιά, ενώ οι κανονικοί άνθρωποι έγιναν φτωχότεροι. Τους πέρασαν το λογαριασμό μέσα από εσωτερικές υποτιμήσεις ή αυξήσεις φόρων”.

Την δεκαετία του 2000 η ανατίμηση της ισοτιμίας του ευρώ κλόνισε την πρωτοκαθεδρία του δολαρίου. Από 1€ προς 0,92$ την 1/1/2002 εκτινάχθηκε στο 1€ προς 1,4$ το 2008-2009. Η κρίση χρέους που ξέσπασε στην Ευρώπη, με αφετηρία την χώρα μας, συγκράτησε την ανοδική ορμή του ευρώ. Δικαιολογημένα υφίστανται ερωτηματικά ως αναφορά την ”αθωότητα” αυτής της κρίσης ή τα κίνητρα που ενδεχομένως κρύβονται πίσω από την δημιουργία της. Τα ερωτήματα ενισχύονται όταν αντιπαρατεθούν τα οικονομικά δεδομένα της αφετηρίας της κρίσης με τα σημερινά. Να θυμίσουμε ότι τότε το χρέος ήταν 299,7 δις και αντιστοιχούσε στο 129,7% του ΑΕΠ ενώ σήμερα είναι μεγαλύτερο των 400 δις και αντιστοιχεί στο 206% του ΑΕΠ! Σύμφωνα με ένα από τα διεθνή ”εργαλεία” των ΗΠΑ (ΔΝΤ) τότε το χρέος ήταν μη βιώσιμο ενώ τώρα όλα καλά. Σύμφωνα με τους Financial Times (26/1) η αθώωση Γεωργίου αποτελεί προαπαιτούμενο (!) για να πάρει η χώρα μας επενδυτική βαθμίδα. Μια ακόμα απόδειξη για την λειτουργία και την επιμονή των Δικτύων.

Ανεξάρτητα από τις αιτίες που προκάλεσαν την έναρξη της κρίσης, στις ΗΠΑ, με την πτώχευση της LehmanBrothers, η επέκτασή της στην Ευρώπη ενδεχομένως αντιμετωπίστηκε ως ευκαιρία. Ευκαιρία για μια ρεβάνς ανάμεσα σε δολάριο και ευρώ. Ευκαιρία όχι μόνο για τα κερδοσκοπικά κεφάλαια αλλά και για τις ΗΠΑ. Σε αυτήν την περίπτωση η ανάμιξη του ΔΝΤ ήταν αναγκαία και ο ρόλος του καθοριστικός. Σύμφωνα με εμπεριστατωμένα κείμενα του Σπύρου Λαβδιώτη (Χρεωκοπία) το πρόβλημα του χρέους ήταν τραπεζικό και όχι κρατικό. Οι τράπεζες διασώθηκαν με έξοδα των πολιτών. Σύμφωνα με τον Μ. Ιγνατίου (”ΤΡΟΪΚΑ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ”, εκδόσεις Λιβάνη 2015) οι εκτιμήσεις των χρηματιστών της Νέας Υόρκης την Άνοιξη του 2010 ήταν ότι: ”η πιθανή πτώση της Ελλάδος θα παρέσυρε όλο τον ευρωπαϊκό Νότο και θα προκαλούσε τραπεζικά ρήγματα στη Γερμανία, τη Γαλλία και τη Βρετανία”. Αναφέρει ότι του έλεγαν: ”Σύμφωνα με τις δικές μας εκτιμήσεις βγαίνει το συμπέρασμα ότι ο Παπανδρέου μπορεί να γ…. και την Ευρώπη και την Αμερική. Να του πει κάποιος να μην υπογράψει τίποτε αν δεν του χαρίσουν το μισό χρέος”. Γιατί ο ΓΑΠ δεν απαίτησε αναδιάρθρωση πριν από το μνημόνιο; Γιατί παρέδωσε την χώρα στην Τρόικα;

Ο αείμνηστος Αδαμάντιος Πεπελάσης, κεντρώος και φίλος της οικογένειας Παπανδρέου, σε συνέντευξή του (”ΜΟΝΟ”, 25/2/2012) δηλώνει με έμφαση ότι η χρεωκοπία δεν ήταν αναπόφευκτη. Συνεχίζοντας δηλώνει ότι: ”Ο Γ. Παπανδρέου, […] για κάποιους λόγους που υποπτευόμαστε μερικοί από μας, έπρεπε να προσφέρει όσα του ζήτησαν ως αντάλλαγμα για αυτά που έλαβε στη δωροθήκη του…”! Προφανώς οι υποψίες του αείμνηστου Α.Π. –και ειδικών οικονομολόγων του κύκλου του- αν και είναι κοινές σε πολλούς πολίτες είναι αδύνατον να αποδειχθούν. Κανένας δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι ο κύριος Παπανδρέου ανήκει στις ”εξαρτημένες ελίτ” τις οποίες αναφέρει ο Brzezinski δίχως τον κίνδυνο να βρεθεί κατηγορούμενος. Είναι όμως βέβαιο ότι ο ΓΑΠ και το ΠΑΣΟΚ φέρουν ακέραια την ευθύνη για την χρεωκοπία της χώρας. Από ανεπάρκεια ή λόγω ”ανειλημμένων υποχρεώσεων” αδιάφορο. Οι πολίτες έχουν βγάλει τελεσίδικη καταδικαστική απόφαση την οποία αδυνατεί να ανατρέψει -παρά τις φιλότιμες και όχι αφιλοκερδείς προσπάθειές του- το ”βαθύ σύστημα της διαπλοκής”. Η πολιτική δράση του ΠΑΣΟΚ, μετά την χρεωκοπία της Lehmanκαι το ξέσπασμα της κρίσης, αλλά κυρίως το καθοριστικό πρώτο τετράμηνο της διακυβέρνησης από τον ΓΑΠ κατέστησε την χρεωκοπία αναπόδραστη.

Η προσπάθεια, στην συνέχεια, να κρυφτούν πίσω από τον Γεωργίου, την ΕΛΣΤΑΤ και την Τρόικα είναι φαιδρή. Ο Γεωργίου ανέλαβε μετά την χρεωκοπία να ”ράψει κοστούμι” στα μέτρα που βόλευαν τον Παπανδρέου και την Τρόικα. Ο Μ. Κοττάκης καταγγέλλει (”ΕΣΤΙΑ”, 19/3/23) ότι: ”Η χώρα έγινε Κολομβία για να γλιτώσουν τις ποινικές ευθύνες τους οι αξιωματούχοι του ΔΝΤ και της Eurostat, οι οποίοι αποδεδειγμένα, με έγγραφα mails […] κατηύθυναν από το παρασκήνιο τις προσπάθειες αλλοίωσης του ελλείμματος”. Αυτήν την αλλοίωση του ελλείμματος κατήγγειλαν -οι διορισμένοι, από το ΠΑΣΟΚ, στο ΔΣ της ΕΛΣΤΑΤ- η Ζ. Γεωργαντά και ο Ν. Λογοθέτης, με αποτέλεσμα, παρά τις λυσσώδεις προσπάθειες των ”Δικτύων”, την τελεσίδικη καταδίκη του. Όμως τα ”Δικτύα” είναι αχόρταγα και επίμονα. Με εκβιασμούς και απειλές απαιτούν την πλήρη αθώωση του ”σταθμάρχη” τους. Για να μπορούν να κρύβονται πίσω του.

Αντωνάκος Αντώνης

21-03-2023

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.">antonakosantonis@gmail.com                http://www.antonakos.edu.gr

Η κυρία Ξαφά και τα νεοφιλελεύθερα Δίκτυα.

Το κοινό στοιχείο που έχουμε με την κυρία Ξαφά είναι ότι και οι δύο είμαστε παιδιά των fifty’s. Κατά τα άλλα, διαβάζοντας το βιογραφικό της, κατανοώ ότι είμαστε από διαφορετικούς πλανήτες. Μάλλον ο ”Ε.Τ.” είμαι εγώ, γιατί ως παιδί αγροτικής οικογένειας έζησα μακριά από την ”μεγάλη πραγματικότητα” που βίωναν οι συνομήλικοί μου του Κολωνακίου, του Ψυχικού, της Πολιτείας και της Εκάλης. Άλλωστε πώς να ”φωτιστούμε”, με το φως των λύχνων, περιμένοντας τη ΔΕΗ; Πέραν τούτου τι να σου κάνουν τα δημόσια σχολεία με τους ”προβληματικούς” εκπαιδευτικούς του δημοσίου απέναντι στα ακριβά ιδιωτικά των ”Illuminati” και τα δημόσια πανεπιστήμια απέναντι στο Αμερικάνικο Κολλέγιο της Ελλάδας (Deree).

Είχαν κατά καιρούς πέσει στην αντίληψή μου οι απόψεις της κυρίας Ξαφά οι οποίες ήταν ιδιαιτέρως διαφωτιστικές για την σταθερή της τοποθέτηση υπέρ της αναδιανομής εισοδημάτων. Εννοείται πάντα ”υπέρ της παραγωγής και της παραγωγικότητας” σύμφωνα με τις ντιρεκτίβες του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας ενώ το γεγονός ότι η αναδιανομή ενίσχυε τις ανισότητες και εξουθένωνε την μεσαία τάξη ”ήταν απλώς ατυχής σύμπτωση”. Δεδομένου τούτου δεν έδινα και ιδιαίτερη σημασία στις κατά καιρούς δημόσιες παρεμβάσεις της.

Τυχαία τις τελευταίες ημέρες έπεσε στην αντίληψή μου η αντίδρασή της σε άρθρο του Θ. Ρουσόπουλου. Με αφορμή αυτό είδα τις αναρτήσεις της στο twitter και ομολογουμένως με εντυπωσίασε το μένος της κατά του Καραμανλή. Γνωρίζω ότι υπάρχει μια ”συνομοταξία” νεοφιλελεύθερων και ”εκσυγχρονιστών” που τρέφουν ”άκρως φιλικά αισθήματα” για τον Καραμανλή αλλά συνήθως τα ”στρογγυλεύουν”. Η κυρία Ξαφά όμως δεν κρατάει τα προσχήματα αποκαλύπτοντας το ”πάθος” της. Για παράδειγμα, χρησιμοποιώντας την άποψη του Σ. Μάνου ότι ο Κ. Καραμανλής ”απέφευγε να λαμβάνει υπ’ όψη του τα αντικειμενικά δεδομένα” επικροτεί η ίδια, σχεδόν θριαμβολογώντας: ”Ακριβώς! Κάπως έτσι χρεοκόπησε τη χώρα και όταν δεν πήγαινε άλλο απέδρασε, πετώντας την καυτή πατάτα στον επόμενο”. Αλλά αφού αναφερθήκαμε στον κύριο Μάνο –γέννημα θρέμμα και αυτός των ”υψιπέδων” της Εκάλης- να θυμίσουμε ότι αυτός το 2004 τίμησε το σοσιαλιστικό ψηφοδέλτιο του Παπανδρέου (ΠΑΣΟΚ).

Η βασική ενόχληση της κυρίας Ξαφά όμως προκλήθηκε από: ”την απόπειρα” του κυρίου Ρουσόπουλου ”να πει κάτι θετικό για τον πρώην ΠΘ Κ. Καραμανλή” κατά την εκτίμηση του οποίου ο Κ.Κ. ”Ήταν ανεκτικός έναντι της σκληρής δημοσιογραφικής κριτικής”. Αναρωτιέται λοιπόν η κυρία Μ.Ξ. ”Αν ίσχυε αυτό γιατί επέλεξε να μεταθέσει την ευθύνη για την κρίση σε ένα τεχνοκράτη που δήθεν «φούσκωσε» το έλλειμμα;”. Όμως η απόφοιτος του Deree και στέλεχος του ΔΝΤ δεν γίνεται να αγνοεί ότι κατά του ”τεχνοκράτη” κυρίου Γεωργίου δεν κινήθηκε ούτε ο τέως πρωθυπουργός ούτε η Ν.Δ. αλλά δύο διορισμένα από το ΠΑΣΟΚ στελέχη της ΕΛΣΤΑΤ, ο αντιπρόεδρος κύριος Λογοθέτης και η καθηγήτρια κυρία Γεωργαντά. Δεν γίνεται να αγνοεί επίσης ότι ο κύριος Γεωργίου (πρώην στέλεχος του ΔΝΤ), διορισμένος από το ΠΑΣΟΚ εκ των υστέρων (Αύγουστος του 2010), ”έραψε το κοστούμι του ελλείμματος” (Τα Δίκτυα) στα μέτρα της κρίσης που δημιούργησε ο Παπανδρέου οδηγώντας την χώρα στην χρεωκοπία, στα μνημόνια και το ΔΝΤ.

Επιβεβαιώνοντας την ”αγάπη” της η Μ.Ξ. ”εγκαλεί” με ανάρτησή της τον Υπουργό Οικονομικών γιατί κατά την άποψή της: ”αρνείται να απαντήσει στην ερώτηση του Γ. Παλαιολόγου αν ο Γεωργίου αποκατέστησε την αξιοπιστία των , ενώ ο ίδιος χρησιμοποιεί τα στοιχεία Γεωργίου! Η κυβέρνηση δεν παίρνει θέση για να μην στεναχωρήσει τους Καραμανλικούς.” Ακόμα και να ήταν έτσι, που δεν είναι, θα έπρεπε και λόγω ηλικίας να θυμάται μια γνωστή φράση του Γεωργίου Παπανδρέου, ”Οι αριθμοί ευημερούν αλλά οι πολίτες πένονται”. Οι στατιστικοί αριθμοί λοιπόν ”είναι αξιόπιστοι” –μέχρι πότε άραγε- αλλά η κοινωνία υποφέρει. Βεβαίως το γεγονός ότι στελέχη του ΔΝΤ (Ολιβιέ Μπλανσάρ, Ασόκα Μόντι, Πολ Τόμσεν, κ.α.) ομολογούν, εκ των υστέρων, τα λάθη τους καθόλου δεν ανακουφίζει τους πολίτες οι οποίοι 13 χρόνια μετά πληρώνουν ακόμα βαρύ τίμημα.

Άλλωστε τόσο η κυρία Μ.Ξ. όσο και οι λοιποί νεοφιλελεύθεροι της παρέας οφείλουν αρκετές εξηγήσεις. Μπορούν να κάνουν την αρχή εξηγώντας, για παράδειγμα, ποια κοινωνική αναγκαιότητα εξυπηρετούσαν οι σχεδόν έξη χιλιάδες διορισμοί στην ΔΕΗ την περίοδο 90-93 όταν, η κυρία Μ.Ξ. υπηρετούσε ”ως Ανώτερη Οικονομική Σύμβουλος και Διευθύντρια του Οικονομικού Γραφείου του Έλληνα Πρωθυπουργού, Κωνσταντίνου Μητσοτάκη”, ο ”Οδοιπόρος για τα Σούσα” Σ. Μάνος ήταν ”Τσάρος” της οικονομίας και ο Ανδριανόπουλος αρμόδιος Υπουργός (Βιομηχανίας). Στην συνέχεια μπορούν, υποθέτω εύκολα, να μας εξηγήσουν σε τι οφείλεται η εκτίναξη του χρέους από το 64,8% του ΑΕΠ το 1989 στο 99,2% το 1993 (EuropeanCommission, 2013). Μπορούν επίσης να μας πουν αν είχε δίκιο ή όχι ο Αντρέας όταν είπε: ”Είτε το έθνος θα εξαφανίσει το χρέος, είτε το χρέος θα αφανίσει το έθνος” (Υπουργικό Συμβούλιο, 2/12/1993). Ακόμα να αναλύσουν τα αίτια και να επιμερίσουν τις ευθύνες.

Δεν ισχυρίζομαι ότι φταίει κυρίως η τότε κυβέρνηση της ΝΔ. Ούτε ότι δεν υπάρχουν βασικές ευθύνες και εξηγήσεις για τον εκτροχιασμό της οικονομίας. Άλλωστε έχω κατ’ επανάληψη προσπαθήσει να προσεγγίσω, όσο μου επιτρέπουν οι γνώσεις, η εμπειρία και η σκέψη μου τις ”ρίζες του κακού” με κείμενα όπως: Η δυναμική του χρέους και η καταστροφική δεκαετία του 80, Το Ελληνικό δράμα και η χαμένη δεκαετία του 80, Ο μετεμφυλιακός και ο μεταπολιτευτικός κύκλος. Όμως το πρόβλημα με τους κύκλους των νεοφιλελεύθερων είναι ότι αντιμετωπίζουν αντίστοιχες καταστάσεις με διαφορετικά κριτήρια. Μάλιστα οι θέσεις και οι πράξεις τους, διαχρονικά, φανερώνουν μια προκατάληψη που δικαιώνει αυτό που ένα παλαιό στέλεχος της ΝΔ είχε τοποθετημένο μπροστά του, στο γραφείο του, ώστε με βεβαιότητα να το βλέπουν οι επισκέπτες: ”Ουδείς ασφαλέστερος εχθρός των υπό σου ευεργετημένων”!

Δεν εξηγούνται διαφορετικά οι συνεχείς προσπάθειες υπονόμευσης, από την ”ορχήστρα των έξη” το 1998, την δημιουργία οπερετικών κομμάτων (Ταύροι, ΚΕΠ, Δράση) και την κάθοδο σε εκλογές και Ευρωεκλογές με αποτελέσματα ”Ανταρσίας”, την συστράτευση με ιδεολογικούς αντιπάλους το 2000 (Κοντογιαννόπουλος) και το 2004 (Μάνος, Ανδριανόπουλος), για να αναφέρουμε μόνο μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα. Όλοι αυτοί δεν αποτελούν παρά ένα μικρό δείγμα, την ”κορυφή του παγόβουνου” των ”φίλιων δυνάμεων” που συστρατεύονται με τα υπολείμματα του ΠΑΣΟΚ και τις εμπροσθοφυλακές του ΣΥΡΙΖΑ κατά του Καραμανλή. Στην πραγματικότητα κατά της Κεντροδεξιάς και της Νέας Δημοκρατίας. Γιατί μόνο αφελείς μπορεί να πιστεύουν ότι αν φορτωθεί ο Κ.Κ. με την ευθύνη της χρεωκοπίας η παράταξη και η παρούσα ηγετική ομάδα θα μείνει αλώβητη. Μόνο αφελείς μπορεί να πιστεύουν ότι αν αναβιώσει η Κεντροαριστερά με οποιοδήποτε όνομα τα εξωθεσμικά συστήματα (διαπλοκή, κλπ) δεν θα συστρατευθούν με τους ”νέους εκσυγχρονιστές”. Η κυρία Μ.Ξ. θεωρεί ότι ”Η κυβέρνηση δεν παίρνει θέση για να μην στεναχωρήσει τους Καραμανλικούς”, για την αξιοπιστία της ΕΛΣΤΑΤ μετά τον Γεωργίου. Στην πραγματικότητα περίεργη και επικίνδυνη είναι η σιωπή της Ν.Δ. στον καταλογισμό της χρεωκοπίας στο ΠΑΣΟΚ. Ίσως αυτό θέλουν τα Δίκτυα νεοφιλελεύθερα και άλλα. Αν αυτό συμβαίνει είναι καιρός να σοβαρευτούν γιατί τα ποσοστά των ”Ταύρων” και της ”Δράσης” αποτιμούν το πραγματικό πολιτικό τους μπόι. Όσο για τους ”Καραμανλοφάγους” ας διδαχθούν από την προϊστορία της δεκαετίας του ’60. Οι ”πρόγονοί” τους αναγκάστηκαν, από την ιστορία, να ”καταπιούν την γλώσσα τους”.

Αντωνάκος Αντώνης

01-03-2023