Please wait...
Προβολή άρθρων κατά ημερομηνία: Οκτώβριος 2019 - ΔΙΚΤΥΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ dictyo.gr
Πέμπτη, 10 Οκτωβρίου 2019 00:28
Φορολογική συνείδηση και εκπαίδευση του Αντώνη Αντωνάκου.
Φορολογική συνείδηση και εκπαίδευση.
Σε μια χώρα που η φοροδιαφυγή και η φοροκλοπή αποτελεί κοινωνική μάστιγα -λόγω και της αναποτελεσματικότητας του θεσμικού πλαισίου αλλά και των αρμόδιων οργάνων- είναι καιρός η καλλιέργεια της φορολογικής συνείδησης να αρχίσει από την εκπαίδευση. Στα μαθητικά μας χρόνια η 30η Νοεμβρίου ήταν ή «ημέρα της αποταμίευσης» σε μια προσπάθεια -μέσα από το εκπαιδευτικό σύστημα- να αναπτυχθεί η πρόνοια για τις ημέρες των «ισχνών αγελάδων» και να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για ένα πιο άνετο «αύριο». Σήμερα που έχουν καθιερωθεί «εορταστικές ημέρες» για σημαντικά και για λιγότερο σημαντικά ζητήματα είναι αναγκαίο στην χώρα μας να καθιερωθεί «ημέρα φορολογικής συνείδησης».
Αυτή η ανάγκη προκύπτει από το μέγεθος της φοροδιαφυγής και της εκτεταμένης παραοικονομίας. Πρόσφατες έρευνες της Ε.Ε. ανέβαζαν τον διαφυγόντα Φ.Π.Α. στην Ελλάδα σε ποσοστό 34% επί του συνόλου (7,34 δις). Παράλληλα η παραοικονομία –μελέτες την υπολογίζουν για το 2015 σε ποσοστό 22,4% του ΑΕΠ δηλαδή σε 40 δισ. ευρώ-, ή αδήλωτη εργασία –έλεγχοι του ΣΕΤΕ την ανεβάζουν σε ποσοστά της τάξης του 30% ενώ μελέτες του ΙΝΕ την εκτοξεύουν πάνω από 40%- και το λαθρεμπόριο (καύσιμα, τσιγάρα, κ.λπ.) δημιουργούν μια κοινωνία στην οποία, θεωρητικά, όλοι είμαστε ίσοι έναντι των νόμων αλλά «κάποιοι είναι πιο ίσοι από τους υπόλοιπους». Ορισμένοι μεγάλοι(λαθρεμπόριο καυσίμων) μάλιστα παραείναι «ίσοι» με την ανοχή –ή την συνενοχή- της Πολιτείας.
Η εμπειρία από τις καθημερινές συναλλαγές, -ιδιαίτερα από εκείνες στις οποίες οι συναλλασσόμενοι είναι και τα παιδιά ή οι έφηβοι- δείχνει ότι οι αποδείξεις «παρέχονται κατόπιν επιτακτικού αιτήματος» ενώ τα -εκ του νόμου υποχρεωτικά- POS«έχουν πάει διακοπές» διαρκείας. Η εκτεταμένη φοροδιαφυγή λοιπόν –στο βαθμό που αποτελεί ενδημική οικονομική και κοινωνική μάστιγα- επιβάλλει την εμπλοκή και της εκπαίδευσης στην μάχη για την καταπολέμησή της.
Η απόφαση της κυβέρνησης να αυξήσει το ποσοστό των συναλλαγών μέσω POS, για την εξασφάλιση του αφορολόγητου στους μισθωτούς και τους συνταξιούχους, αποτελεί σημαντικό βήμα στη μάχη κατά της φοροδιαφυγής. Η καθιέρωση της υποχρεωτικής χρήσης POSέχει αποφέρει θετικότατα αποτελέσματα. Η παροχή κινήτρων, μέσω της «λοταρίας» για τις συναλλαγές με POS, παρά την θετική της επίδραση έχει εξαντλήσει την προσφορά της. Το Υπουργείο Οικονομικών πρέπει να εξετάσει εναλλακτικούς τρόπους χρήσης των χρημάτων που διατίθενται σήμερα για αυτό το σκοπό. Ένα σημαντικό ποσοστό να διατεθεί σε σχετικές εκπαιδευτικές δράσεις(διαγωνισμοί, βραβεία, υποτροφίες, σχετικό εκπαιδευτικό υλικό, κ.λπ.) στα πλαίσια της «ημέρας κατά της φοροδιαφυγής». Μια λύση θα μπορούσε να είναι ο περιορισμός του λαχνού στα 500€. Τα εξοικονομούμενα 6 εκατ. να διατεθούν ως εξής: α) 40%(2,4 εκατ.) στο πρόγραμμα «Η εκπαίδευση στη μάχη κατά της φοροδιαφυγής». β) 20%(1,2 εκατ.) στην επικοινωνιακή μάχη κατά της φοροδιαφυγής, γ) 20%(1,2 εκατ.) σε δύο «λαχνούς» 50.000€ μηνιαίως και δ) 20% (1,2 εκατ.) σε τρείς ετήσιους «λαχνούς» 400.000€. Η συνδυαστική αυτή δράση θα έχει και βραχυχρόνια αλλά κυρίως μέσο-μακροπρόθεσμα (λόγω της εμπλοκής της εκπαίδευσης) ευεργετικά αποτελέσματα στον αγώνα κατά της φοροδιαφυγής.
Αντωνάκος Αντώνης
09-10-2019
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.">antonakosantonis@gmail.com http://www.antonakos.edu.gr
Κατηγορία
Άρθρα & Απόψεις
Τετάρτη, 09 Οκτωβρίου 2019 00:24
Βερόη 1122… Οι Βυζαντινοί εξοντώνουν Τούρκους εισβολείς στη Βουλγαρία
Η Βέροια ή Βερόη ήταν πόλη ελληνική, ιδρυμένη από τον βασιλιά Φίλιππο Β’ τον πατέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Σήμερα είναι γνωστή ως Στάρα Ζαγόρα και ανήκει στη Βουλγαρία. Κοντά στην πόλη, το 1122, δόθηκε η περιώνυμη μάχη που εξαφάνισε το έθνος των Πατσινακών από τον κατάλογο των λαών…Οι Πεστενέγκοι ή Πατσινάκες ήταν γνώριμοι των Βυζαντινών λόγω των επιδρομών τους στα βυζαντινά εδάφη. Το 1118 ο αυτοκράτορας Αλέξιος Α’ Κομνηνός τους σάρωσε, κυριολεκτικά, στο μάχη του Λεβουνίου, στις εκβολές του ποταμού Έβρου.
Αυτό τεκμαίρεται από το γεγονός ότι οι περισσότεροι Πατσινάκες βρισκόταν στην υπηρεσία του. Οι Πατσινάκες μαζί με Ουγούζους Τούρκους ξεκίνησαν από τη Ρωσία το 1121 και εισέβαλαν στα αυτοκρατορικά εδάφη. Η νέα εισβολή προκάλεσε ανησυχία στην Κωνσταντινούπολη και ο νέος αυτοκράτορας, γιος και διάδοχος του Αλεξίου, Ιωάννης Β’ Κομνηνός, αποφάσισε να τους αντιμετωπίσει παρά το γεγονός ότι εκείνο τον καιρό πολεμούσε με μεγάλη μάλιστα επιτυχία τους Σελτζούκους Τούρκους στη Μικρά Ασία.
Ο αυτοκράτορας πέρασε με τον στρατό του τον Ελλήσποντο. Οι βυζαντινές δυνάμεις συγκεντρώθηκαν στην Κωνσταντινούπολη. Στο μεταξύ οι Πατσινάκες είχαν περάσει τον Αίμο και κινούνταν προς Νότο. Τελικά στρατοπέδευσαν στην Βερόη.
Ο αυτοκράτορας επιχείρησε να λύσει το πρόβλημα διπλωματικά. Ο Ιωάννης να προσποιήθηκε ότι θέλει να διαπραγματευτεί ενώ την ίδια ώρα βάδιζε με τον στρατό του καταπάνω τους. Το συμπέρασμα αυτό εξάγεται από την πορεία των γεγονότων.
Επική σύγκρουση
Όταν ένα πρωί ο Βυζαντινός Στρατός εμφανίστηκε ενώπιον του δημιουργημένου με άμαξες οχυρωμένου στρατοπέδου τους οι Πατσινάκες αιφνιδιάστηκαν. Παρόλα αυτά πρόλαβαν και αναπτύχθηκαν στην εκεί πεδιάδα. Οι Πατσινάκες, όπως και όλοι οι Τούρκοι εκείνη την εποχή, ήταν κατά βάση ιπποτοξότες.
Μάχονταν σε χαλαρή τάξη, εφορμώντας, τοξεύοντας και υποχωρώντας. Μόνο όταν ο αντίπαλος είχε αρκετά καταπονηθεί εφορμούσαν εναντίον του. Διέθεταν και λίγους βαρύτερα οπλισμένους ιππείς που ήταν οι ευγενείς και οι φρουροί των αρχηγών. Το πεζικό τους δεν ήταν αξιόλογο. Συγκροτείτο από κάθε διαθέσιμο να φέρει όπλα άνδρα που δεν μπορούσε να ιππεύσει.
Δεν υπάρχουν διαθέσιμες πληροφορίες για τον αριθμό των Πατσινακών, αλλά ούτε και για την σύνθεση και την αριθμητική δύναμη του Βυζαντινού Στρατού του οποίου ηγείτο ο ίδιος ο αυτοκράτορας. Οι Βυζαντινοί εξόρμησαν κατά των εχθρών αλλά οι Πατσινάκες και οι Ουγούζοι ακολουθώντας την κλασική τους τακτική τους καταπονούσαν ενώ όποτε πιέζονταν ασφυκτικά, κατέφευγαν στο οχυρό τους στρατόπεδο. Μάλιστα ένα βέλος τους τραυμάτισε στο πόδι και τον Ιωάννη. Ωστόσο ο πολεμιστής αυτοκράτορας δεν δείλιασε.
Αντίθετα διέταξε τους επίλεκτους Βάραγγους της φρουράς να επιτεθούν κατά των εχθρικών αμαξών. Οι τελευταίο εφόρμησαν με απίστευτο θάρρος αν και δέχονταν καταιγισμό βλημάτων. Με τα θεόρατα πελέκια τους άρχισαν να κατακόπτουν τις αντίπαλες άμαξες, αδιαφορώντας για τα «πυρά» των εχθρών.
Τελικά, υπό την κάλυψη και των λοιπών βυζαντινών δυνάμεων, ανοίχτηκε πέρασμα μέσω του οποίου οι Βυζαντινοί εφόρμησαν στο εχθρικό στρατόπεδο, σφάζοντας ανηλεώς τους αντιπάλους. Ανίκανοι να ελιχθούν οι Τούρκοι ιπποτοξότες ήταν αδύνατο να αμυνθούν έναντι των βαρύτερα οπλισμένων αντιπάλων τους και σφαγιάστηκαν κατά χιλίαδες.
Όσοι Πατσινάκες επέζησαν αιχμαλωτίσθηκαν και ορισμένοι εντάχθηκαν στον Βυζαντινό Στρατό. Μετά τη μάχη της Βερόης πάντως το εθνικό Πετσενέγκος δεν ξανακούστηκε. Ήταν μια μάχη εξόντωσης.
Κατηγορία
Άρθρα & Απόψεις
Τετάρτη, 09 Οκτωβρίου 2019 00:22
Εσκί Σεχήρ 1921… Το Ελληνικό Ιππικό τσακίζει τους Τούρκους
Το 1921 ο Ελληνικός Στρατός αγωνιζόταν ήδη καιρό στη Μικρά Ασία. Το Ιππικό, αν και ολιγάριθμο, είχε διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στις επιχειρήσεις. Σύντομα όμως θα έγραφε νέες σελίδες δόξας στις εκεί ελληνικές πατρίδες.Τον Ιούνιο του 1921 η Ταξιαρχία Ιππικού (ΤΙ), μετά την συμμετοχή της στις επιχειρήσεις του Γ’ Σώματος Στρατού (ΣΣ) την άνοιξη του ίδιου έτους, τελούσε υπό αναδιοργάνωση. Η ΤΙ διέθετε το 1ο Σύνταγμα Ιππικού (ΣΙ) με 4 ίλες και το 3ο ΣΙ επίσης με 4 ίλες. Παράλληλα διέθετε έφιππη Μοίρα Πολυβόλων (24 πολυβόλα), έφιππη πυροβολαρχία (4 πυροβόλα των 75 χλστ.) και έφιππο απόσπασμα Μηχανικού.
Μάχη Ουτς Σαράι
Στις 3 Ιουλίου η ΤΙ διατάχθηκε να κινηθεί ανατολικά του Εσκί Σεχήρ. Την επομένη οι Τούρκοι επιτέθηκαν με ισχυρές δυνάμεις κατά του ελληνικού 14ου Συντάγματος Πεζικού (ΣΠ) στο Ουτς Σαράι. Συνέχιζαν να πιέζουν ασφυκτικά το ελληνικό πεζικό και την επομένη.
Η ΤΙ με τις μονάδες της να πεζομαχούν κράτησε τους Τούρκους. Ωστόσο το δεξιό του 14ου ΣΠ κάμφθηκε και οι Τούρκοι, που διέθεταν και πολυάριθμο ιππικό, απειλούσαν με εξόντωση τις ελληνικές δυνάμεις. Για να αποτραπεί το ενδεχόμενο αυτό ο επίλαρχος Σπυρίδων Μαρκόπουλος επιτέθηκε κατά των Τούρκων επικεφαλής της 1ης και της 2ης Ίλης του 1ου ΣΙ.
Οι Έλληνες ιππείς εφόρμησαν με την σπάθη κατά των εχθρών σε μια επέλαση θανάτου. Οι Τούρκοι, υπερέχοντας αριθμητικά, απέκρουσαν την επέλαση. Στη μάχη χάθηκαν 53 Έλληνες, μεταξύ τους και ο επίλαρχος και 80 ίπποι.
Παρόλα αυτά κερδήθηκε χρόνος και χάρη στην πρωτοβουλία του επιτελάρχη, τότε, της ΤΙ αντισυνταγματάρχη Αλέξανδρου Παπάγου, το ιππικό κάλυψε την υποχώρηση του πεζικού, ελισσόμενο σε διαδοχικές θέσεις και καθυστερώντας τους Τούρκους, προκαλώντας τους σοβαρές απώλειες, τόσο σοβαρές ώστε να πάψουν την καταδίωξη.
Η επέλαση στο ΑΚ Μπουνάρ
Μετά τη μάχη στο Ουτς Σαράι η ΤΙ κινήθηκε προς το Αν Μπουνάρ. Στις 8 Ιουλίου οι Τούρκοι εκδήλωσαν τη μεγάλη τους επιθετική επιστροφή με στόχο την ανακατάληψη του Εσκί Σεχήρ και την καταστροφή των εκεί ελληνικών δυνάμεων.
Το Ιππικό εντόπισε εγκαίρως τις τουρκικές κινήσεις και κάλυψε τα κενά μεταξύ των ελληνικών μεραρχιών πεζικού. Έγραψε όμως παράλληλα μια ανεξίτηλη σελίδα δόξας… Βλέποντας την τουρκική πίεση η ΤΙ διέταξε το 3ο ΣΙ υπό τον συνταγματάρχη Βάρθη να επελάσει κατά των Τούρκων. Οι δύο επιλαρχίες είχαν επικεφαλής, η 1η, τον ηρωικό εκ Κύπρου, επίλαρχο Ιωάννη Τσαγγαρίδη και η 2η τον τότε επίλαρχο Γεώργιο Στανωτά (διοικητή της Μεραρχίας Ιππικού το 1940-41).
Οι Έλληνες ιππείς έσυραν τις σπάθες και υπό τους ήχους της σάλπιγγας, με την γαλανόλευκη σημαία να ανεμίζει εξόρμησαν με την ιαχή «Αέρα…» να δονεί την ατμόσφαιρα. Οι Τούρκοι αιφνιδιάστηκαν, σάστισαν, πανικοβλήθηκαν και το έβαλλαν στα πόδια καταδιωκόμενοι από τους ιππείς… Οι Έλληνες καταδίωξαν τους Τούρκους σε βάθος 4 χλμ. σπαθίζοντας πάνω από 500 και αιχμαλωτίζοντας άλλους 100! Το 3ο ΣΙ έχασε μόνο έναν ιππέα… Ήταν μια μεγάλη νίκη.
Αξίζει να γίνει μνεία στον επίλαρχο και μετέπειτα στρατηγό Ιωάννη Τσαγγαρίδη. Ο Τσαγγαρίδης γεννήθηκε το 1887 Λάπηθο. Ήρθε στην Αθήνα για να σπουδάσει αλλά τα παράτησε όλα και πήγε εθελοντής να πολεμήσει στη Μακεδονία (Μακεδονικός Αγώνας).
Επιστρέφοντας κατατάχθηκε στον Ελληνικό Στρατό ως υπαξιωματικός. Προήχθη σε αξιωματικό του ιππικού και πολέμησε ηρωικά στους Βαλκανικούς Πολέμους και ιδίως στη Μικρά Ασία. Τραυματίσθηκε βαριά στις επιχειρήσεις του Σαγγάριου. Δυστυχώς ενεπλάκη στην πολιτική και πέθανε εξόριστος το 1939.
Κατηγορία
Άρθρα & Απόψεις
Τρίτη, 08 Οκτωβρίου 2019 00:48
Οθωμανικός στρατός 1821: Ο αντίπαλος των Ελλήνων επαναστατών
Αντίθετα με τους επαναστατημένους Έλληνες, οι οποίο διείδαν την ανάγκη συγκρότησης τακτικού στρατού, η Οθωμανική Αυτοκρατορία, την περίοδο της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, δεν διέθετε σοβαρές τακτικές δυνάμεις. Από το 1790 ο σουλτάνος Σελίμ Γ’ είχε επιχειρήσει να συγκροτήσει τακτικό πεζικό, αντίστοιχο των τμημάτων γραμμής των ευρωπαϊκών δυνάμεων.Βρέθηκε όμως ενώπιον της σφοδρής αντίδρασης του τότε στρατιωτικού κατεστημένου της Κωνσταντινούπολης και κυρίως των γενιτσάρων. Οι τελευταίοι, αν και είχαν πλέον εκπέσει και ουδεμία σχέση είχαν με τα παλαιά μαχητικότατα σώματα, διέθεταν μεγάλη επιρροή στην οθωμανική κοινωνία, ικανή να αψηφήσει τις διαταγές του ίδιου του σουλτάνου.
Οι γενίτσαροι όμως επαναστάτησαν και το 1807 και αφού αποκεφάλισαν τον «ευρωπαϊστή» σουλτάνο διέλυσαν το τακτικό σώμα. Κατόπιν τούτου η Οθωμανική Αυτοκρατορία βρέθηκε χωρίς πεζικό αντίστοιχο του ευρωπαϊκού. Οι Τούρκοι, των γενιτσάρων περιλαμβανομένων και οι λοιποί υπήκοοι τους στρατιώτες εξακολούθησαν να πολεμούν με τακτικές που στην καλύτερη περίπτωση χρονολογούνταν στον 17ο αιώνα.
Το πεζικό
Πέρα των γενιτσάρων οι Τούρκοι στον αγώνα τους για την καταστολή της ελληνικής επανάστασης χρησιμοποίησαν πολλές χιλιάδες «Σεγκμπάν». Οι άνδρες αυτοί στρατολογημένοι κυρίως από την Ανατολία, αποτελούσαν ένα είδος μόνιμου στρατού, μιας πολιτοφυλακής. Ήταν εξοπλισμένοι με μουσκέτο ή καρυοφύλλι, γιαταγάνι και πιστόλες. Δεν διέθεταν ξιφολόγχες.
Άσχημα εκπαιδευμένοι και συνηθισμένοι περισσότερο να σφάζουν αμάχους, υπέστησαν δεινές ήττες από τα εμπειροπόλεμα άτακτα ελληνικά τμήματα. Φυσικά οι Σεγκμπάν δεν μπορούσαν καν να σταθούν απέναντι σε τακτικό τμήμα. Όπως και οι γενίτσαροι προήλαυναν σε ομάδες (μπουλούκ) των 40-50 ανδρών, ταγμένοι σε δύο ζυγούς.
Πυροβολούσαν ανά ζυγούς – όπως το ευρωπαϊκό πεζικό του 17ου αιώνα – και προσπαθούσαν να πλησιάσουν τον αντίπαλο σε απόσταση εφόδου, οπότε και επιτίθεντο εναντίον του κραδαίνοντας τα γιαταγάνια και φωνάζοντας «Αλλάχ, Αλλάχ».
Πέραν αυτών υπήρχαν και τα επαρχιακά στρατεύματα, τα αποτελούντα είτε τη φρουρά μιας περιοχής, είτε τους μισθοφόρους κάποιου τοπικού πασά. Τα τμήματα αυτά ήταν σαφώς πιο εμπειροπόλεμα των «αυτοκρατορικών». Ήταν όμως άτακτα και απείθαρχα. Στις τάξεις τους κατατάσσονταν κυρίως Αλβανοί, οι οποίοι πολεμούσαν με τον ίδιο τρόπο με τους Έλληνες άτακτους.
Ένα άλλο σώμα ήταν αυτό των «Τουφεξήδων». Αυτοί, μερικές φορές, διέθεταν και άλογα για να κινούνται ταχύτερα. Πολεμούσαν όμως αποκλειστικά ως ελαφρύ πεζικό σε διάταξη ακροβολισμού. Αυτοί ήσαν κυρίως Κούρδοι. Τα μόνα τακτικά τμήματα, και πάλι με την παρεμφερή και μόνο έννοια του όρου, ήταν αυτά των «Μποσταντζήδων» και των «Σολάκων».
Οι πρώτοι ήταν ουσιαστικά ένα επίλεκτο σώμα γενιτσάρων, φέρων τον ίδιο οπλισμό και έχων τα ίδια μειονεκτήματα με αυτούς. Οι δε «Σολάκοι» δεν ήταν παρά η φρουρά του σουλτάνου, απόλεμη σε μεγάλο βαθμό, με ιδιαίτερη ικανότητα στις ανακτορικές ίντριγκες. Το πεζικό συμπλήρωναν τέλος και κάποια άτακτα σώματα βοηθητικών, οπλισμένων με αγχέμαχα όπλα, ακόμα και με τόξα.
Ιππείς και πυροβολητές
Το τουρκικό ιππικό, το άλλοτε ακλόνητο στήριγμα της αυτοκρατορίας, είχε και αυτό εκπέσει. Με εξαίρεση το σώμα των «Δούλων της Πύλης» (Καπικουλού) όλο το λοιπό ιππικό ήταν ελαφρύ και άτακτο. Οι Καπικουλού θεωρούνται τακτικό τμήμα γιατί μισθοδοτούντο από την Πύλη.
Κατά τα άλλα οι τακτικές τους και η οργάνωση τους ήταν επίσης παρωχημένα. Ο μεγάλος όγκος του τουρκικού ιππικού της περιόδου πάντως αποτελείτο από τους Σπαχήδες και τους Ντελήδες (οι τρελοί). Οι Σπαχήδες ήταν το κατάλοιπο του παλαιού φεουδαρχικού ιππικού. Ήταν τραγικά εξοπλισμένοι και ικανοί μόνο για επιδρομές και σφαγές αμάχων.
Οι Ντελήδες ήταν κυρίως Βαλκάνιοι, ελαφροί ακροβολιστές ιππείς και αρκετά εμπειροπόλεμοι. Καλά εκπαιδευμένοι σε ατομικό επίπεδο, δεν ήταν ικανοί να πολεμούν ως συγκροτημένο σώμα και δεν άντεχαν στα πυρά τακτικού πεζικού. Το πυροβολικό ήταν ότι αξιολογότερο είχε να παρουσιάσει ο οθωμανικός στρατός της περιόδου.
Κατηγορία
Άρθρα & Απόψεις
Τρίτη, 08 Οκτωβρίου 2019 00:47
Πανέξυπνη νίκη στον Αγ. Γεώργιο… Οι Βυζαντινοί τσακίζουν τους Λατίνους
Η μάχη στο κάστρο του Αγίου Γεωργίου στα Σκορτά της Αρκαδίας, στις 9 Σεπτεμβρίου 1320, αποτελεί μια από τις ελάχιστα γνωστές, αλλά ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες συγκρούσεις μεταξύ Βυζαντινών και Λατίνων για τον έλεγχο της Πελοποννήσου.Μετά τη μάχη της Πελαγονίας το 1261 η Βυζαντινή Αυτοκρατορία απέκτησε προγεφύρωμα στην κατεχόμενη από Γάλλους και Ιταλούς Πελοπόννησο το οποίο σταδιακά επεκτάθηκε. Το λατινικό Πριγκιπάτο της Αχαΐας είχε επίσης αρχίζει να εξασθενεί πολιτικά και στρατιωτικά λόγω της βυζαντινής πίεσης όσο και τον μεταξύ των διαφόρων φατριών και αρχόντων συγκρούσεις.
Το 1320 ο Ασάν οδήγησε τον βυζαντινό στρατό στην Αρκαδία και άρχισε να πολιορκεί το ισχυρό κάστρο του Αγίου Γεωργίου στα Σκορτά. Ο Τρογκίσιο συγκέντρωσε αμέσως τις δυνάμεις του με σκοπό να άρει την πολιορκία. Ζήτησε δε και την συνδρομή του επισκόπου της Ωλένης και τμημάτων των Ιωαννιτών και των Τευτόνων ιπποτών που στάθμευαν στην Πελοπόννησο.
Ο Ασάν πληροφορήθηκε ότι πλησίαζε απελευθερωτική δύναμη ενέτεινε την προσπάθειά του και στις 9 Σεπτεμβρίου το κάστρο παραδόθηκε. Την ίδια στιγμή όμως φάνηκε να πλησιάζει ο στρατός των Λατίνων. Ο Ασάν εισήλθε στο κάστρο δίνοντας διαταγή να μην υποσταλούν οι σημαίες του πριγκιπάτου που ανέμιζαν στο κάστρο. Παράλληλα ετοίμασε τους άνδρες του για επίθεση.
Απόλυτος αιφνιδιασμός
Οι Λατίνοι πλησίασαν αμέριμνοι χωρίς να καταλάβουν τίποτα. Όταν όμως πλησίασαν στο κάστρο δέχτηκαν την επίθεση των Βυζαντινών και διαλύθηκαν κυριολεκτικά. Ο στρατός τους τράπηκε, αιφνιδιασμένος, σε φυγή καταδιωκόμενος από τους Βυζαντινούς που σκότωναν ανηλεώς. Στη φάση αυτή σκοτώθηκε ο επικεφαλής των Τευτόνων ιπποτών, ενώ αιχμαλωτίσθηκε ο μέγας κοντόσταυλος του Πριγκιπάτου Βαρθολομαίος Γκίζι και ο επίσκοπος της Ωλένης.
Ο Γκίζι στάλθηκε δέσμιος στην Κωνσταντινούπολη. Αποτέλεσμα της μάχης ήταν οι Βυζαντινοί να κυριεύσουν επίσης τα κάστρα της Καρύταινας, της Άκοβα και του Πολυφέγγου, εξασφαλίζοντας το αρκαδικό υψίπεδο, περιορίζοντας τους Λατίνους στη βόρεια και δυτική Πελοπόννησο. Άλλη συνέπεια της μάχης ήταν η μεταστροφή ή η επιστροφή στην Ορθοδοξία πολλών κατοίκων των απελευθερωμένων περιοχών.
Κατηγορία
Άρθρα & Απόψεις
Σελίδα 2 από 2
