Newsletter

Συμπληρώστε το e-mail σας και διαβάστε το καθημερινό newsletter από το dictyo.gr
  
  
  
Προβολή άρθρων κατά ημερομηνία: Σεπτέμβριος 2023 - ΔΙΚΤΥΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ dictyo.gr

 

 
Ομολογώ ότι δεν περίμενα οι δημοσκοπήσεις να κάψουν τόσο γρήγορα τα φτερά του Στέφανου Κασσελάκη. Πίστευα ότι το «φαινόμενο» θα είχε μεγαλύτερη διάρκεια και η κοινή γνώμη δεν θα τον έκρινε με τόση καχυποψία.Αλλά, όπως φαίνεται, αυτό που ενθουσιάζει μια μερίδα ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ, δεν συγκινεί το ίδιο την κοινωνία. Είναι άλλο να εκλέγεσαι σε μια κομματική αναμέτρηση κι άλλο να κρίνεσαι από το σύνολο (Φαναράς, Mega 28/9). Τέσσερις απανωτές έρευνες (Alco, Metron Analysis, Pulse, Opinion Poll) έδειξαν ότι η πλειοψηφία των Ελλήνων μπορεί να βλέπει με περιέργεια ή και συμπάθεια τον νέο αρχηγό του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά δεν εμπιστεύεται ούτε το πρόσωπο, ούτε το σχέδιο. Εξάλλου, εν μέσω πλημμυρών, ακρίβειας, ανασφάλειας και μεταναστευτικού κύματος οι Έλληνες έχουν άλλες προτεραιότητες.Οι πρώτες δημοσκοπήσεις δεν δικαιώνουν και όσους πρόωρα πανηγύριζαν ότι ευρέθη ο Μεσσίας του ΣΥΡΙΖΑ και «νάτος νάτος ο πρωθυπουργός». Ποτέ άλλοτε νεοεκλεγείς αρχηγός κόμματος δεν είχε τόσο χαμηλά ποσοστά δημοφιλίας (54% αρνητικές γνώμες, 31% θετικές) όσο ο Κασσελάκης. Σε αποδοχή βρίσκεται κάτω από τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, αλλά και κάτω από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, που είναι τέσσερα χρόνια πρωθυπουργός και υφίσταται τις αναπόφευκτες φθορές.Ο νέος αρχηγός, παρά τον μαραθώνιο γοητείας στις κάμερες, δεν κατόρθωσε να ανατάξει ούτε τα ποσοστά του κόμματος: αυτή τη στιγμή, το 40% των πολιτών εκτιμά ότι η εικόνα της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι χειρότερη μετά τη νίκη Κασσελάκη (Alco). Βέβαια δεν γνωρίζουμε αν η Έφη Αχτσιόγλου θα είχε καλύτερη μοίρα. Μπορεί να μη φταίει ο αρχηγός, αλλά η απαξίωση του ΣΥΡΙΖΑ στην κοινωνία.Είναι αυτονόητο ότι το project Κασσελάκης έχει δρόμο ακόμα και κάθε πρόβλεψη είναι πρόωρη. Αντιλαμβάνομαι ότι η κοινή γνώμη δεν έχει ζυγίσει οριστικά το «φαινόμενο», ζητάει πίστωση χρόνου για επανεξέταση. Εξάλλου, γιατί να συγκλονιστεί ο μέσος Έλληνας με την είδηση ότι ο Κασσελάκης μοιάζει στον Τραμπ, στον Κένεντι, στον Ωνάση; Ή να πιστέψει ότι βρέθηκε αυτός που θα κερδίσει τον Μητσοτάκη; Αντίθετα, ακούει με δυσπιστία αυτές τις συριζαϊκές υπερβολές και διαπιστώνει ότι όποιος κι αν είναι αρχηγός στον ΣΥΡΙΖΑ, πάλι ο Πολάκης κερδίζει.Τώρα ο Κασσελάκης θα πρέπει να κάνει διπλή δουλειά για να πείσει. Η υπερέκθεση στις κάμερες, χωρίς πολιτικό σχέδιο, είναι δίκοπο μαχαίρι. Όταν εμφανίζεσαι παντού σαν ένας επιτήδειος performer, κορδωμένος, με μια μόνιμη έκφραση αυταρέσκειας, είναι πιθανό να σε προσέξουν, αλλά όχι να σε πάρουν σοβαρά. Η πολιτική δεν είναι μόνο selfies και κουβεντούλα στο δρόμο, ούτε ένα διαρκές κόκκινο χαλί.Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν επίσης αυτό που όλοι ξέραμε, ότι η μόνη σταθερά στο πολιτικό τοπίο είναι η κυβέρνηση Μητσοτάκη. Η κυριαρχία του πρωθυπουργού στον μεσαίο χώρο δεν αμφισβητείται, ο ίδιος δεν έχει ανταγωνιστές. Ακόμα και στα δύσκολα, με τεράστιες φυσικές καταστροφές, ο Μητσοτάκης δεν έχει αντιπολίτευση. Παρά τα λάθη και τις αστοχίες, εξακολουθεί να εμπνέει εμπιστοσύνη. Λειτουργεί με έναν σύγχρονο τρόπο και φαίνεται συγκροτημένος. Με τον ΣΥΡΙΖΑ σε πορεία επισφαλούς μετάλλαξης και πιθανής διάσπασης και με το ΠΑΣΟΚ να κινείται κάτω από τα αντιπολιτευτικά ραντάρ, η κυβέρνηση εξακολουθεί να είναι ένα δίχτυ ασφαλείας σε ένα επισφαλές πολιτικό τοπίο.
Κατηγορία Πολιτική

 

 

 

ΣΥΡΙΖΑ: Το τέλος μιας ουτοπίας.

Αν ήταν έκπληξη το αποτέλεσμα της 25ης Μαΐου, ήταν γιατί είχε προηγηθεί μια άλλη μεγάλη έκπληξη. Το αποτέλεσμα της … Ιουλίου 2019. Αν τότε ο ΣΥΡΙΖΑ, με πρόσφατες τις εμπειρίες από την διακυβέρνησή του, κατάφερε να διασωθεί ήταν φυσικό οι πάντες, από τις εταιρείες δημοσκοπήσεων και τα αντίπαλα κόμματα μέχρι τους απλούς πολίτες να μην περιμένουν σε καμία περίπτωση την εκλογική καταβαράθρωση της 25ης Μαΐου η οποία τον επαναφέρει οριστικά στο πολιτικό περιθώριο, όποιος και να είναι ο νέος αρχηγός του. Το γεγονός ότι προσωρινά κατέχει την θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν σημαίνει απολύτως τίποτε. Όπως και το γεγονός της διαφαινόμενης ανεπάρκειας της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ.

Η αλήθεια είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε ένα ανέλπιστο πολιτικό λαχείο, όταν το ΠΑΣΟΚ και ο Παπανδρέου καταδίκασαν την κοινωνία με την χρεωκοπία. Η οργή των πολιτών αναζήτησε διέξοδο την οποία και η ΝΔ –και λόγω του αρχικού επικοινωνιακού χειρισμού της κρίσης με κατάληξη την συμμετοχή στην κυβέρνηση Παπαδήμου, την υπογραφή του δεύτερου μνημονίου και κυρίως των πολύ πρόωρων εκλογών αμέσως μετά- δεν προσέφερε. Έτσι οι πολίτες γυρίζοντας την πλάτη στο παλιό πολιτικό σύστημα οδηγήθηκαν στην αποχή ενώ πολλοί, διαπαιδαγωγημένοι από τον Αντρέα Παπανδρέου στον αριστερίστικό ιδεασμό, κατέληξαν στον ΣΥΡΙΖΑ οδηγώντας τον το 2015 στην εξουσία.

Το θέμα είναι όμως ότι η κοσμοθεωρία της Αριστεράς ήταν ήδη αρκετές δεκαετίες χρεωκοπημένη. Σε όλο τον Δυτικό κόσμο τα ποσοστά της Αριστεράς ήταν μηδαμινά. Στην Ελλάδα, για λόγους ιστορικούς αλλά και γιατί επανειλημμένα δέχτηκε την ευγενική πολιτική χορηγία του Κέντρου –συμμαχία το 1956, συμμαχία στον «Ανένδοτο», συμμαχία στην αποστασία του 1965- αλλά κυρίως γιατί «φιλοξενήθηκε» ιδεολογικά στον γιαλαντζί σοσιαλισμό του Αντρέα Παπανδρέου και του ΠΑΣΟΚ κατάφερνε να επιβιώνει. Κυρίως με το ΚΚΕ αλλά και με τις διάφορες, εν πολλοίς γραφικές, συνιστώσες που συγκροτούσαν τον Συνασπισμό και τον ΣΥΡΙΖΑ. Η μόνη σχετικά σοβαρή εκδοχή της Αριστεράς τελείωσε με την αποχώρηση ή την περιθωριοποίηση της παλιάς γενιάς του ΚΚ Εσωτερικού. Του Γιάνναρου και του Κύρκου. Ο ΣΥΡΙΖΑ μετά το 2015 μόνο ως κόμμα του Κέντρου είχε μέλλον.

Οι βασικές προϋποθέσεις για να μπορέσει να μετατραπεί σε κόμμα του Κέντρου έστω και με «φερετζέ» Κέντρο-Αριστεράς ήταν αφ’ ενός να το συνειδητοποιήσει και αφ’ ετέρου να το κάνει ξεκάθαρο και στον τελευταίο πολίτη. Η συνειδητοποίηση μοιραία θα οδηγούσε στο συμπέρασμα ότι στον χώρο του Κέντρου δεν μπορούν να συνυπάρχουν δύο κόμματα εξουσίας. Άρα ο κύριος αντίπαλος ήταν το ΠΑΣΟΚ το οποίο παρά τον εκλογικό εκμηδενισμό του είχε εφεδρείες στον χώρο των κοινωνικών οργανώσεων, στελεχιακό δυναμικό και βαθειά αποτυπώματα στον ψυχισμό μεγάλης μερίδας των πολιτών. Επομένως ο κύριος στόχος στρατηγικής του ΣΥΡΙΖΑ έπρεπε να είναι η οριστική εκμηδένιση του κύριου αντιπάλου του που δεν ήταν η ΝΔ αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό οδηγούσε στην αποστολή του «λογαριασμού» της χρεωκοπίας στο ΠΑΣΟΚ. Πόσο μάλλον που αυτό επέβαλε και η αλήθεια την οποία μάλιστα οι πολίτες είχαν ήδη αποδεχθεί παρά την λυσσώδη προσπάθεια των ΜΜΕ.

Η δεύτερη προϋπόθεση έχει να κάνει με την «πολιτική - ιδεολογική» ταυτότητα του ΣΥΡΙΖΑ.         Με δεδομένη την απαξίωση της Αριστεράς στο πολιτικό σώμα έπρεπε όχι μόνο να αποβάλουν οι ίδιοι αυτήν την ταυτότητα –ξεκινώντας από το όνομα- αλλά έπρεπε και όταν οι άλλοι τους την απέδιδαν να την αποποιούνται. Ασφαλώς αυτό ήταν αδιανόητο για μεγάλο μέρος των στελεχών του παλιού ΣΥΡΙΖΑ που αγωνιζόταν να μπει στη Βουλή. Αλλά όπως έχει διδάξει η ζωή «όποιος δεν προσαρμόζεται πεθαίνει». Μοιραία λοιπόν ή αυτά τα κατάλοιπα του 3% θα επιβίωναν πολιτικά αναμασώντας ξεπερασμένες ρετσέτες και θα οδηγούσαν τον ΣΥΡΙΖΑ σε αδιέξοδο, ή θα έβγαιναν εκτός παιχνιδιού και θα επιβίωνε το κόμμα ως σοβαρός πολιτικός φορέας και διεκδικητής της εξουσίας.

Ο καταλληλότερος χρόνος για να γίνει αυτό ήταν την Άνοιξη του 2015. Πριν από την εξαγγελία του δημοψηφίσματος και τα capitalcontrols. Όταν διαφώνησαν για την αποδοχή ή μη των προτάσεων της ΕΕ. Τότε ένας πραγματικός ηγέτης όφειλε να προχωρήσει σύμφωνα με αυτό που ο ίδιος θεωρούσε αναγκαίο –όπως απέδειξε πολύ καθυστερημένα με την «κυβίστηση» του Ιουλίου- θέτοντας εκτός κόμματος όσους εξακολουθούσαν να ζουν στον δικό τους φαντασιακό κόσμο. Αλλά ο Τσίπρας δεν ήταν, τουλάχιστον τότε, πραγματικός ηγέτης.

Όποιο και να είναι το αποτέλεσμα των εκλογών για την νέα ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ η ιστορία έχει γραφτεί. Το «παραμύθι» έχει τελειώσει δίχως άλλες «καλές νεράιδες».

Αντωνάκος Αντώνης

13-09-2023

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.">antonakosantonis@gmail.com            http://www.antonakos.edu.gr

Κατηγορία Πολιτική

Εκπαιδευτικά Νέα