Newsletter

Συμπληρώστε το e-mail σας και διαβάστε το καθημερινό newsletter από το dictyo.gr
  
  
  
Προβολή άρθρων κατά ημερομηνία: Ιούλιος 2021 - ΔΙΚΤΥΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ dictyo.gr

O A. Tσίπρας δείχνει μια συνεχή κινητικότητα το τελευταίο διάστημα. Κυκλοφορεί από την Κρήτη στην Μύκονο και από εκεί στην Λέσβο και στην Βουλή για να τοποθετηθεί, προαναγγέλοντας εξελίξεις, διαπιστώνοντας ότι η κλεψύδρα έχει γυρίσει για τον Κ. Μητσοτάκη, καταγγέλλοντας τον πρωθυπουργό ότι διχάζει την κοινωνία και ζητάει νίκη για μια ψήφο για να υλοποιήσει τις δεσμεύσεις του.

Τι δεσμεύσεις; Την ποιότητά τους την αντιληφθήκαμε με την πιο τελευταία, ότι θα δώσει την δυνατότητα στα παιδιά που κόπηκαν φέτος να καταθέσουν μηχανογραφικά τους με τους φετινούς βαθμούς για να περάσουν στις σχολές που επιθυμούν. Στην αρχή, το είπε χρονικά απροσδιόριστα, μετά το προσγείωσε για το καλοκαίρι του 2022, αν βέβαια είναι κυβέρνηση, έστω με μία ψήφο όπως λέει και ξαναλέει.

Τι ακριβώς κάνει ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης; Πού το πάει; Πολλοί σχολιάζουν ότι είναι απελπισμένος από τις δημοσκοπήσεις και από τις διαπιστώσεις φίλων αναλυτών σαν τον Ν. Μαραντζίδη, που σε πρόσφατο άρθρο του διαπίστωνε ότι στις επόμενες εκλογές όποτε και αν γίνουν, θα νικήσει η ΝΔ με διαφορά μεγαλύτερη από αυτή του 2019.

Άλλοι βλέπουν μια προσπάθεια τόνωσης του ηθικού και της εξωστρέφειας των δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ, ώστε να είναι σε θέση να πάρει ένα 25%-27% στις εκλογές, ώστε και να χάσει ο ΣΥΡΙΖΑ ο Α. Τσίπρας να είναι αδιαφιλονίκητος κυρίαρχος του χώρου του. Αν δε κάτσουν ανάποδες στην κυβέρνηση, ποιός ξέρει;

Σε κάθε περίπτωση, ο Α. Τσίπρας προχωράει με σχέδιο που του ταιριάζει και μπορεί να το υλοποιήσει. Αν κάποιος δει τις θέσεις που έχει εκφράσει, θα καταλάβει ότι καμία σχέση δεν έχει αυτό το σχέδιο με την συγκρότηση προοδευτικής παράταξης. Αυτό θα προϋπέθετε απολογισμούς και αυτοκριτική, διαμόρφωση σύγχρονων θέσεων που να προσεγγίζουν θέσεις της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας, άλλη αντιπολιτευτική τακτική.

Τέτοιες ώρες, τέτοια λόγια. Ο Α. Τσίπρας ξέρει πολύ καλά ότι έφτασε από το 4,68% του 2009 στο 36,34% του Ιανουαρίου του 2015 καβαλώντας το ποτάμι της οργής, δίδαξε λαϊκισμό και διχαστικό λόγο, εισέπραξε ψήφους και από το ΠΑΣΟΚ αλλά και από τμήματα της λαϊκής δεξιάς μέχρι και την ακροδεξιά. Συγκέντρωσε προοδευτικούς, ψεκασμένους της εποχής, αριστερούς και ακροδεξιούς.

Στις πλατείες των αγανακτισμένων πραγματοποιόταν μια διαρκής όσμωση ιδεών και αντιλήψεων ανάμεσα στα πιο διαφορετικά ακροατήρια, η oποία συνεχίστηκε κατά την διάρκεια της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ. Στο τέλος προέκυψαν ψεκασμένοι αριστεροί και προοδευτικοί με θέσεις ακροδεξιές. Προέκυψε ένα αριστερό σχήμα που πλην μικρού τμήματός του, καμία σχέση δεν έχει με τις θέσεις οποιασδήποτε εκδοχής, δογματικής ή ανανεωτικής, της Αριστεράς.

Αυτό ήταν και το «μυστικό» του 31,5% που ο Α. Τσίπρας κατόρθωσε να συγκεντρώσει τον Ιούλιο του 2019. Στο ποσοστό αυτό υπάρχει ένα πρωτοφανές mixing αριστερών, ακροδεξιών, ανορθολογιστών, αντισυστημικών, ακόμα και ανθρώπων που στήριξαν κ. Σημίτη!

Αυτή είναι και η συνταγή που έχει βάλει μπροστά ο Α. Τσίπρας. Την ξέρει καλά και αν κάτι είναι να του προκύψει, είναι από αυτήν. Γι' αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζεται ως δύναμη φιλοεμβολιαστική, αλλά δεν κάνει και τίποτα για να προχωρήσει ο εμβολιασμός, ενώ κλείνει το μάτι και σε αντιεμβολιαστές μέσω Πολάκη, Τζάκρη κ.ά.

Γι' αυτό δεν ψήφισε την υποχρεωτικότητα του εμβολιασμού έστω στις τρεις επαγγελματικές κατηγορίες επιστρατεύοντας αίωλα επιχειρήματα χωρίς λογική, κλείνοντας το μάτι και στους αντιεμβολιαστές και αφήνοντας να εννοηθεί ότι «εδώ είμαι, αν η κυβέρνηση προσπαθήσει να σας ζορίσει με παραπέρα μέτρα». Γι' αυτό ανακαλύπτει ότι η κυβέρνηση διχάζει με τα μέτρα τον λαό, πηγαίνοντας κόντρα σε κάθε επιστημονική θέση, πριμοδοτώντας ο ιδιος διχασμό στον οποίο και στον βαθμό που υπάρξει, είναι σαφές ποιους θα προσπαθήσει να εκπροσωπήσει.

Γι' αυτό τάχθηκε κατά της αξιολόγησης θέλοντας να εκφράσει όσους επιδιώξουν να την σαμποτάρουν στην συνέχεια. Γι' αυτό ετοιμάζεται για έκρυθμες καταστάσεις στα ΑΕΙ θέλοντας να αξιοποιήσει την ύπαρξη πανεπιστημιακής Αστυνομίας ή αντιτάχθηκε στην Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής, διαβάζοντας ακόμα και επιστολές παιδιών που νιώθουν ότι αδικήθηκαν, θέλοντας να εισπράξει ένα μικρό ή μεγαλύτερο τμήμα από όσους κόπηκαν και θα μείνουν εκτός σχολών. Γι' αυτό ανακαλύπτει συνεχώς αποτυχίες, ενώ στον νέο Εργασιακό Νομοσχέδιο ανακάλυψε εργασιακό μεσαίωνα.

Αυτό είναι «το παιχνίδι» του Α.Τσίπρα. Να συγκεντρώσει με μια δήθεν αριστερή αλλά καθαρόαιμη λαϊκίστικη φρασεολογία το ίδιο ανομοιογενές ακροατήριο απέναντι σε μια κοινωνία που πλειοψηφικά τάσσεται υπέρ άλλων απόψεων.

Απέναντι στην λογική και τον ορθολογισμό επιχειρείται ένα μέτωπο παραλογισμού, αντισυστημισμού και ανορθολογισμού, ένα μέτωπο που στο όνομα της αριστεράς, θα είναι μέτωπο πισωγυρίσματος, διχασμού και συντήρησης. Πολλοί εντοπίζουν πιθανό κίνδυνο για την κυβέρνηση από τα δεξιά ή από τους ακροδεξιούς πυρήνες της κοινωνίας. Τι γίνεται όμως όταν ακροαριστερά και ακροδεξιά ανακαλύπτουν ότι σε πολλά συμφωνούν;

Θα πετύχει το σχέδιο; Το σίγουρο είναι ότι η κοινωνία βρίσκεται σε άλλη φάση, ότι το 2021-2022 δεν είναι 2011-2012. Ωστόσο, αυτά ξέρει να κάνει ο Α. Τσίπρας και αυτά κάνει και μόνο αν υπάρξει ένα ενιαίο μέτωπο προόδου και λογικής μπορεί να υπάρχει αποτελεσματική δύναμη ανάσχεσης και μετατροπής οποιουδήποτε σχεδίου για ρεσάλτο στη εξουσία σε οριστική ήττα αυτής της παρδαλής αριστεράς που ποντάρει και πάλι στο «ταραχή, ωραία κατάσταση».

Ποιος είπε ότι η επόμενη χρονιά δεν θα έχει ενδιαφέρον;

* Ο Ζαχαρίας Ζούπης είναι υπεύθυνος ερευνών της Opinion Poll  

liberal.gr

Κατηγορία Πολιτική
 

Ο Παπάς και το δημοκρατικό έλλειμμα.

Ο Αλέξης Παπαχελάς, σε παλαιότερο άρθρο του, αναφερόμενος σε, μη κατονομαζόμενο, «εκλιπόντα επιχειρηματία» χαρακτήριζε «σοφή» την συμβουλή του τελευταίου σύμφωνα με την οποία: «Ποτέ δεν μπλέκεις ή αγοράζεις Μέσα, είναι πολύ πιο εύκολο να τα νοικιάσεις». Επομένως και στον βαθμό που ισχύει αυτή η εκτίμηση αυτοί που δαπάνησαν δεκάδες εκατομμύριων για να αποκτήσουν ένα κανάλι, αυτοί που ξενύχτισαν έγκλειστοι, σαν φυλακισμένοι, για τον ίδιο σκοπό δεν είναι σοβαροί. Μάλλον κάτι δεν είχε καταλάβει σωστά ο κύριος Α.Π. και ο επιχειρηματίας στον οποίον αναφέρεται. Η πράξη απέδειξε ότι το «χρήμα» ποθεί διακαώς την 4η εξουσία γι’ αυτό κάνει τα πάντα για να την κάνει δική του.

Έχει δίκιο ο Α.Π. όταν, στο ίδιο άρθρο, αναφέρει ότι: «Οι πολιτικοί είναι κατά κανόνα ιδιαιτέρως ανασφαλή άτομα. Ιστορικοί - ψυχαναλυτές εξηγούν πως η δίψα για αναγνώριση και αποδοχή τούς ωθεί στην πολιτική. Εκεί που την πατάνε όμως, διαχρονικά και σε πολύ διαφορετικές χώρες και περιπτώσεις, είναι όταν επιχειρούν να ελέγξουν το σκηνικό των μέσων ενημέρωσης για να προστατευθούν από την κριτική». Το άρθρο γράφτηκε το 2016 και είχε στόχο την προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ να ελέγξει το τηλεοπτικό τοπίο. Όμως αν ανατρέξουμε τρεις δεκαετίες πίσω θα δούμε ότι έχει ευθεία αντιστοιχία με τις επανειλημμένες προσπάθειες του ΠΑΣΟΚ -με αποκορύφωμα το σκάνδαλο Κοσκωτά- να ελέγξει τον τύπο. Αυτές οι αποτυχημένες προσπάθειες συνέβαλαν εντέλει στο να γίνει κατανοητό ότι αντί να κάνεις τους «λύκους κατοικίδια», πράγμα ανέφικτο, είναι καλύτερα να τους κρατάς χορτάτους. Βεβαίως οι πραγματικοί πολιτικοί αντί να «ταΐζουν τους λύκους» οφείλουν να τους κρατάνε μακριά από το «κοπάδι».

Βεβαίως είχε δίκιο ο επιχειρηματίας: «Ποτέ δεν μπλέκεις ή αγοράζεις Μέσα, είναι πολύ πιο εύκολο να τα νοικιάσεις». Μόνο που η «σοφή», κατά τον Παπαχελά, συμβουλή δεν αφορά κυρίως τους επιχειρηματίες αλλά τους πολιτικούς και τα κόμματα. Όταν μάλιστα διαθέτεις για το «ενοίκιο» τα οικονομικά και νομοθετικά «καλούδια» της εκτελεστικής και της νομοθετικής εξουσίας είσαι άρχοντας. Ο καλύτερος πελάτης. Ας είναι καλά οι πολίτες που πληρώνουν τον λογαριασμό. Έτσι είδαμε σε προηγούμενες δεκαετίες να απογειώνονται οικονομικά οι «εθνικοί» εργολάβοι και προμηθευτές. Είδαμε την βιομηχανία των μόνιμων διαχειριστών των Ευρωπαϊκών προγραμμάτων να ανθίζει. Είδαμε πολιτικούς νάνους καλυπτόμενους με τα «επτά πέπλα» της διαπλοκής να εμφανίζονται ως σύγχρονοι «Τιτάνες».

Αυτή η «οικονομική και νομοθετική ευχέρεια», της πολιτικής πελατείας, εξηγεί γιατί τελικά στην πράξη διαψεύδεται και ο εκλιπών επιχειρηματίας. Η «αγορά» των ΜΜΕ έχει χρήμα, αφού όπως γράφει και ο Α.Π.: «Στην Ελλάδα είχε αναπτυχθεί εδώ και μερικές δεκαετίες η ενημέρωση της “προστασίας” ή και του εκβιασμού». Είναι φυσιολογικό λοιπόν οι οικονομικά ισχυροί να «επενδύουν» -επεκτείνοντας την επιχειρηματική τους δραστηριότητα στην μέσω των ΜΜΕ «προστασία»- με στόχο αν όχι να καθορίσουν τουλάχιστον να επηρεάσουν αποφασιστικά τους κανόνες του παιχνιδιού υπέρ τους.

Σε όσους θεωρούν ότι η χειραγώγηση της 4ης εξουσίας συνιστά σοβαρή αλλοίωση του πολιτεύματος, σε όσους πιστεύουν ότι είναι μια κεκαλυμμένη μορφή εκτροπής, ότι συνεπώς τα συναφή αδικήματα δεν είναι λογικό να χαρακτηρίζονται πλημμελήματα, σε όσους, συμφωνώντας με την διαπίστωση του Α. Παπαχελά για την «ενημέρωση της “προστασίας” ή και του εκβιασμού», αναρωτιούνται αν η εξουσία εξακολουθεί να «απορρέει από τον λαό» θα όφειλε ίσως μια απάντηση η Π.τ.Δ. αν δεν είχε τόσα άλλα σοβαρά θέματα να την απασχολούν...

             Αντώνης Αντωνάκος

21-07-2021

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.           http://www.antonakos.edu.gr

Κατηγορία Πολιτική
Πέμπτη, 15 Ιουλίου 2021 00:55

The happy idiots του Αντώνη Αντωνάκου.

 

 

The happy idiots.

«Ν’ αγαπάς την ευθύνη. Να λες: Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δεν σωθεί, εγώ φταίω.» Νίκος Καζαντζάκης

Η «Ευθύνη», το «χρέος του καθήκοντος» απέναντι στον «κόσμο», που ζητά ο Καζαντζάκης να αναλάβει ο κάθε ένας από εμάς, δεν αρκεί. Αντίθετα αυτό το αίτημα του καθήκοντος αν δεν συνοδεύεται από τον σεβασμό στην Αξία του κάθε ανθρώπου και συνεπώς και στο αυτονόητο δικαίωμά του να αποφασίζει ο ίδιος για την μοίρα του μπορεί να αποτελέσει «μήτρα» κακών. Είναι χαρακτηριστικό επί του προκειμένου το αποτέλεσμα που είχε αυτή η αντίληψη του καθήκοντος, της «σωτηρίας του κόσμου» ερήμην του, από τους κομμουνιστές. Προϋπόθεση για να μην αποτελέσει η «Ευθύνη της σωτηρίας του κόσμου» άλλοθι κατάλυσης της δημοκρατίας είναι η Ελευθερία.

Η τελευταία και όχι μόνον με την στενή έννοια της εθνικής ανεξαρτησίας θέλει, σύμφωνα με τον ποιητή, «Αρετήν και Τόλμην». Η κατάκτηση της ουσιαστικής ελευθερίας και η κατοχύρωση των ατομικών και των συλλογικών δικαιωμάτων δεν μπορεί και δεν πρέπει να επαφίεται μόνο στους θεσμούς και στα θεσπισμένα όργανα αλλά αντίθετα οφείλει να αποτελεί μέριμνα και έννοια κάθε πολίτη. Με άλλα λόγια η υποχρέωση του πολίτη δεν εξαντλείται, κάθε άλλο μάλιστα, στην ανά τετραετία προαιρετική άσκηση του εκλογικού του δικαιώματος. Στις δημοκρατικές κοινωνίες, η Ελευθερία οφείλει να «συνοδεύεται, ανυπερθέτως, από την “δίδυμη αδελφή” της, την Ευθύνη», («Η ΠΑΝΔΗΜΙΑ ΚΑΙ ΤΟ “ΕΜΒΟΛΙΟ”», Π. Παυλόπουλος, GUTENBERG, 2020).

«Τι να φταίει η Βουλή τι να φταιν’ οι εκπρόσωποι έρημοι κι απρόσωποι…», (Δ. Σαββόπουλος) όταν οι πολίτες διχάζονται δίκην οπαδών ποδοσφαιρικών ομάδων και, χειραγωγημένοι, εκχωρούν το «πολιτικό τους μέρισμα» και απεκδύονται την κοινωνική τους Ευθύνη; Όταν οι παρέες των καφενείων πολιτικολογούν θυμίζοντας λέσχες οπαδών της ίδιας ποδοσφαιρικής ομάδας, που πλειοδοτούν σε λιβανωτούς υπέρ του προέδρου και των ποδοσφαιριστών και εξαντλούνται σε λιβέλους κατά του «αιωνίου αντιπάλου»; Ακόμα χειρότερα όταν κρύβονται πίσω από την δικαιολογημένη ή αδικαιολόγητη απογοήτευσή τους και πίσω από την καταστροφική ετυμηγορία «όλοι ίδιοι είναι» για να δικαιολογήσουν την αποχή τους; Πράττοντας δηλαδή ακριβώς το αντίθετο από αυτό που θα όφειλε να κάνει κάθε συνειδητοποιημένος πολίτης αναλαμβάνοντας το μερίδιο της Ευθύνης που του αναλογεί στο Εθνικό, κοινωνικό και εργασιακό πεδίο. Λησμονούν ότι όταν «το σπίτι μας δεν είναι καθαρό» δεν καθόμαστε στον καναπέ αλλά πιάνουμε τα ξεσκονόπανα και την σφουγγαρίστρα γιατί μας αφορά, γιατί είναι το δικό μας σπίτι.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η πρόσφατη απόφαση της ΟΛΜΕ και οι συναφείς αντιδράσεις και καταλυτικές κριτικές. Κανένας δεν έψαξε σε βάθος, δεν αναζήτησε τις ουσιαστικές αιτίες αυτής της απόφασης. Κανένας δεν αναρωτήθηκε για το γεγονός ότι στην 11μελή διοίκηση της ΟΛΜΕ οι 7 είναι Αριστεροί εκ των οποίων οι 2 πρόσκεινται στο ΚΚΕ και οι 2 στην εξωκοινοβουλευτική Αριστερά. Είναι δυνατόν να είναι αυτή η πολιτική αναλογία στο σώμα των καθηγητών; Ασφαλώς όχι. Κανένας όμως δεν αναζήτησε τις αιτίες που οδήγησαν σε αυτήν την εκπροσώπηση. Κανένας δεν αναρωτήθηκε ποιος και τι φταίει. Αν και στο μέλλον, η αδιαφορία, ο θυμός ή η ανευθυνότητα οδηγήσουν στην επικράτηση μιας νέας καταστροφικής εξουσίας οι πολίτες θα είναι αναμάρτητοι; Η «σιωπηλή πλειοψηφία» θα περιορίζεται ανυποψίαστη ανεύθυνη και χαρούμενη να αντιγράφει τους τηλεοπτικούς «εισαγγελείς» αγνοώντας ότι στις δημοκρατίες η ιδιότητα του πολίτη είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με ουσιαστικά καθήκοντα και υποχρεώσεις; Ότι η ουσία της δημοκρατίας είναι Ευθύνη των πολιτών;

             Αντώνης Αντωνάκος

14-07-2021

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.       http://www.antonakos.edu.gr
Κατηγορία Πολιτική
 

 

Η μετάλλαξη «Δ» καθορίζει τις πολιτικές εξελλίξεις.

Μπορεί οι πολίτες, με την άρση των περιοριστικών μέτρων, να βγάλαμε στεναγμούς ανακούφισης, όμως είναι βέβαιο ότι τους πολιτικούς δεν τους αφήνουν σε ησυχία οι εφιάλτες του Φθινοπώρου. Το ενδεχόμενο διεξαγωγής πρόωρων εκλογών όχι μόνο δεν αποκλείεται αλλά αντίθετα παρά τις διαψεύσεις λογικά αποτελεί κεντρικό θέμα συζήτησης των κυβερνητικών επιτελείων. Δεν απαιτούνται αναλύσεις ούτε επίκληση ιστορικών δεδομένων για να γίνει σαφές ότι η πολιτική κυριαρχία της κυβέρνησης θα συρρικνώνεται προϊόντος του χρόνου. Επομένως η κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να αναζητήσει «παράθυρο ευκαιρίας». Τα κόμματα της αντιπολίτευσης από την άλλη πλευρά απεύχονται τις πρόωρες εκλογές γνωρίζοντας ότι ο χρόνος λειτουργεί υπέρ τους. Επιπλέον ελπίζουν ότι τα εσωτερικά τους προβλήματα αν δεν επιλυθούν θα επικαλυφθούν από τις εξελίξεις.

Στις τελευταίες εκλογές το αντί-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο, εκφραζόμενο με την ψήφο ή την αποχή, διαμόρφωσε το τελικό αποτέλεσμα, όμως, προϊόντος του χρόνου θα εξελίσσεται σε αντί-Ν.Δ.. Όσο καταλυτική και να παραμένει η επικοινωνιακή κυριαρχία της κυβέρνησης η πραγματικότητα της ζωής θα είναι παρούσα στις κάλπες. Για παράδειγμα, οι «αόρατοι» μισθωτοί -που δεν απεργούν, δεν πάνε στις διαδηλώσεις, δεν εμπιστεύονται τους συνδικαλιστές αλλά ψηφίζουν- και οι άνεργοι στις κάλπες θα αποτιμήσουν την δική τους πραγματικότητα όχι την «εικονική».

Αν η κυβέρνηση μπορούσε να γυρίσει τον χρόνο πίσω θα έκανε τις εκλογές πέρυσι. Τότε αναμφίβολα θα είχε καταφέρει ένα συντριπτικό πλήγμα στην μείζονα αλλά και στην ελάσσονα αντιπολίτευση. Τώρα, όχι μόνο λόγω της εξέλιξης της πανδημίας και των επιπτώσεων της στην οικονομία αλλά και λόγω της συνηθισμένης φθοράς που υφίσταται πάντοτε το κυβερνητικό κόμμα, η κατάσταση έχει αλλάξει. Βεβαίως δεν αμφισβητούνται τα πρωτεία της Ν.Δ. ούτε η βεβαιότητα ότι έστω και οριακά λόγω του νέου εκλογικού νόμου θα σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση. Υπό την προϋπόθεση όμως ότι οι εκλογές θα πραγματοποιηθούν το Φθινόπωρο. Σε διαφορετική περίπτωση, με δεδομένο ότι ο χρόνος κατά κανόνα δουλεύει υπέρ της αντιπολίτευσης, το πολιτικό τοπίο, ακόμα και χωρίς δυσάρεστες εξελίξεις, θα αρχίσει να θαμπώνει. Γι’ αυτό και η τελευταία δεν ζητά ακόμα εκλογές.

Είναι φυσιολογικό η κυβέρνηση να επιθυμεί πρόωρες εκλογές. Η αναβολή της ψήφισης των συμφωνιών με την Βόρειο Μακεδονία και τα «ρέστα» σε επιδόματα, παροχές και ρυθμίσεις δείχνουν ότι αναζητά «παράθυρο ευκαιρίας». Όμως κατά τα φαινόμενα η μετάλλαξη «Δ» το κλείνει. Δεν είναι μόνον το γεγονός ότι σύμφωνα με τα μέχρι τώρα δεδομένα οι προσδοκίες για την «ανάσταση» του τουρισμού διαψεύδονται. Είναι κυρίως η εκτίμηση ότι το επερχόμενο τέταρτο κύμα θα εκδηλωθεί νωρίς το Φθινόπωρο. Με μόλις το 36% του πληθυσμού πλήρως εμβολιασμένο φαίνεται ιδιαίτερα πιθανό αυτό να συμβεί τον Σεπτέμβριο. Το ερώτημα είναι -με το δεδομένο μάλιστα των διπλών εκλογών εκτός εάν, πράγμα απίθανο, προκύψει «οικουμενική» κυβέρνηση- αν η κυβέρνηση θα τολμήσει να προκηρύξει εκλογές και σε αυτήν την περίπτωση ποιο θα είναι το πολιτικό κόστος.

Σε κάθε περίπτωση το δίλλημα είναι βασανιστικό αφού η απάντηση θα κρίνει τις πολιτικές εξελίξεις, καθώς τρεις πρόσθετοι παράγοντες διαμορφώνουν το τοπίο. Πρώτον η παγίωση της κυριαρχίας του ΣΥΡΙΖΑ στον χώρο της κεντροαριστεράς, δεύτερον η αργή αλλά σταθερή ανάκαμψη του ΚΙΝΑΛ/ΠΑΣΟΚ και τρίτον η επίσης αργή αλλά αναμενόμενη και σταθερή προσέγγιση των δύο «όμαιμων» κομμάτων.

Αντώνης Αντωνάκος

06-07-2021

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.           http://www.antonakos.edu.gr

Κατηγορία Πολιτική

Εκπαιδευτικά Νέα