Newsletter

Συμπληρώστε το e-mail σας και διαβάστε το καθημερινό newsletter από το dictyo.gr
  
  
  
Προβολή άρθρων κατά ημερομηνία: Μάρτιος 2021 - ΔΙΚΤΥΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ dictyo.gr
 

 

Ο Σολωμός και ο Μπάιντεν.

«Μοναχή τον δρόμο επήρες

εξανάλθες μοναχή.

Δεν είν’ εύκολες οι θύρες,

εάν η χρεία τες κουρταλεί.»

Είναι στους πρώτους στίχους του Εθνικού μας ύμνου. Δεν θα έπρεπε να τον ξεχνάμε αλλά είμαστε βυθισμένοι στον αδιέξοδο καταναλωτικό μας λήθαργο και χαμένοι στον αυτισμό της καταστροφικής μας αυταρέσκειας. Ο Αβδηριτισμός έχει βαθιά εμποτίσει την συλλογική μας συνείδηση μετά από δεκαετίες έκθεσης, ενός πολιτικά και μορφωτικά ανώριμου σώματος, στον πολιτικό αμοραλισμό, τον ασύμμετρο λαϊκισμό και την σύγχρονη Κίρκη (TV) που μας μετατρέπει σε εθισμένους καταναλωτικούς υπηκόους της παγκοσμιοποίησης. Μπορεί την κρίσιμη ώρα να εμφανιστούν «σύμμαχοι» -πάντα στην βάση του κοινού συμφέροντος- αλλά η Ελλάδα είναι υποχρεωμένη να ετοιμάζεται για να αντιμετωπίσει τους εφιάλτες της με τις δικές δυνάμεις. Η δική μας αποτρεπτική δύναμη είναι η ασπίδα. Αυτό αμελήσαμε, ανεπίτρεπτα, τις τελευταίες δεκαετίες και τώρα αντιμετωπίζουμε τις επιπτώσεις.

Δεν έχει σημασία αν είμαστε οπαδοί της άποψης ότι «το Ελληνικό Έθνος είναι ανάδελφο» αφού σε τελική ανάλυση καθοριστικοί είναι δύο άλλοι παράγοντες. Το κοινό συμφέρον και η δύναμη των όπλων. Η παρέμβαση της Τουρκίας στο Ναγκόρνο Καραμπάχ είχε μόνον επιφανειακά εθνοτικό-φυλετικό κριτήριο. Ο απώτερος στόχος ήταν οικονομικός-γεωστρατηγικός. Ήταν επέκταση οικονομικής επιρροής και στρατηγικής ισχύος. Το ίδιο σηματοδοτεί και η ανάμιξή της στην Λιβύη. Φυσιολογικά προς αυτήν την κατεύθυνση αξιοποιεί πολιτισμικά-θρησκευτικά και ιστορικά συλλογικά συνειδησιακά ιζήματα για να εξασφαλίσει συμπάθειες και συμμαχίες. Αλλά φρόντισε πριν το κάνει να βρεθεί σε θέση ισχύος. Να χτίσει θεμέλια δύναμης.

Είναι αυτό που εγκληματικά αμελήσαμε εμείς τις τελευταίες δεκαετίες. Πρώτα ναρκοθετήσαμε την οικονομία μας. Το Δημόσιο Χρέος την δεκαετία του ’80 υπέρ-τριπλασιάστηκε καθιστάμενο μη διαχειρίσιμο. Ταυτόχρονα ναρκοθετήθηκε αντί να ενισχυθεί ο παραγωγικός τομέας της οικονομίας. Το κράτος αντιμετωπίστηκε ως «λάφυρο» με αποτέλεσμα την ίδια περίοδο τον τριπλασιασμό των κρατικών δαπανών (Λάζαρης, 10/6/88) ενώ παράλληλα η Δημόσια Διοίκηση «αλώθηκε» από τις στρατευμένες κλαδικές. Αντί οι πολίτες να καθοδηγηθούν και να εκπαιδευθούν –όπως είναι η υποχρέωση κάθε δημοκρατικού ηγέτη και κόμματος- στον ορθό Λόγο και την σύνθεση διαχωρίστηκαν, από πολιτική ιδιοτέλεια, στα χωριστά καφενεία. Επανήλθε -ως μη όφειλε- στην επιφάνεια το εφιαλτικό φάντασμα του Εμφυλίου με πρωταγωνιστές μάλιστα γενιές και πρόσωπα που δεν τον έζησαν. Εκδήλωση της νοοτροπίας αυτής είναι και η πρόσφατη δήλωση Δρίτσα για την 17 Νοέμβρη.

Η χειρότερη όμως αλλά ταυτόχρονα και η πιο δύσκολα αναστρέψιμη επίπτωση είναι η αλλοίωση της νοοτροπίας και των κοινωνικών ηθών. Ο «ευδαιμονισμός» και η «τζάμπα μαγκιά» ήταν και είναι αρρώστιες βαθιά ριζωμένες πια στην κοινωνία. Η έννοια της ατομικής και της συλλογικής ευθύνης έχει υποστεί συντριπτική ήττα στη συλλογική συνείδηση. Ούτε συζήτηση για το χρέος του πολίτη. Το γνωστό απόφθεγμα του Κέννεντυ: «Μη ρωτάς τι μπορεί να κάνει η χώρα σου για σένα, αλλά τι μπορείς να κάνεις εσύ για τη χώρα σου» είναι αδιανόητο για μας. Το «κράτος» οφείλει τα πάντα, είναι υπεύθυνο για τα πάντα, το ίδιο και ο Δήμος. Οι πολίτες δικαιούνται τα πάντα και δεν οφείλουν τίποτα. Αυτά είναι τα αποτελέσματα της μακροχρόνιας έκθεσης στις ψευδαισθήσεις που χορηγούνται με εγκληματική ανευθυνότητα από πολιτικούς σχηματισμούς με αντάλλαγμα ψήφους και την νομή της εξουσίας. Από το «λεφτά υπάρχουν» στο «σκίσιμο των μνημονίων» και την διαγραφή του χρέους με «έναν νόμο και ένα άρθρο». Ο πολιτικός αμοραλισμός κοστίζει τελικά πολύ ακριβά.

Η ίδια πολιτική πρακτική ακολουθήθηκε και απέναντι στην Ευρώπη η οποία δεν αντιμετωπίστηκε ως ευκαιρία για ανασυγκρότηση και ενδυνάμωση της χώρας. Δεν έγινε πράξη αυτό που ο Κέννεντυ συμβουλεύει με ένα άλλο απόφθεγμά του: «Η καλύτερη στιγμή να επιδιορθώσεις τη στέγη είναι όταν ο ήλιος λάμπει». Ο ήλιος έλαμπε για την Ελλάδα μετά την ένταξη της στην ΕΟΚ. Είχε όλες τις προϋποθέσεις για να απογειωθεί οικονομικά, διπλωματικά και αμυντικά. Είχε τις προϋποθέσεις να χαράξει μια στρατηγική και να ακολουθήσει μια τακτική που θα την καθιστούσε καθοριστικό παράγοντα στην Ανατολική Μεσόγειο. Αντί γι’ αυτό επιδοθήκαμε στο χρηματοδοτούμενο από τα Ευρωπαϊκά ταμεία και τον δανεισμό -που μας εξασφάλιζε η αξιοπιστία της ευρωπαϊκής μας ταυτότητας- «γλεντοκόπι». Η, εκ των υστέρων, κυνική ομολογία Πάγκαλου, ότι «μαζί τα φάγαμε» είναι απολύτως ενδεικτική του πολιτικού αμοραλισμού που χαρακτήριζε μια ισχυρή μερίδα από τα «Νέα Τζάκια» της Μεταπολίτευσης. Η Ευρώπη αντιμετωπίστηκε με το ίδιο παιδικό σύνδρομο της ανευθυνότητας. Θεωρήσαμε ότι είχε απεριόριστες υποχρεώσεις απέναντί μας και μπορούσαμε «χαλαροί και ωραίοι» να επαναπαυθούμε στην στοργική αγκαλιά της.

Γιορτάζοντας τα 200 χρόνια από την κήρυξη της επανάστασης δεν πρέπει να κοιτάζουμε κυρίως τι καταφέραμε αλλά τις ευκαιρίες που χάσαμε και τα λάθη που κάναμε. Από αυτά κυρίως οφείλουμε να διδαχθούμε. Κοιτάζοντας γύρω μας είναι λάθος να συγκρινόμαστε με τους Βόρειους γείτονές μας. Η διαφορά είναι μεγάλη αλλά γι’ αυτό θα πρέπει να ευγνωμονούμε τον Τσόρτσιλ. Ας κοιτάξουμε προς την πλευρά του Ισραήλ, ενός κράτους που δημιουργήθηκε μετά τον Β’ Παγκόσμιο, από ένα έθνος που έζησε στην διασπορά για χιλιετίες. Κυριάρχησε στην περιοχή του όταν απέναντί του είχε πολλαπλάσιες δυνάμεις. Η στήριξη των ΗΠΑ δεν είναι επαρκής εξήγηση. Ούτε βεβαίως η ισχύς του παγκόσμιου Εβραϊκού στοιχείου. Δεν επαναπαύθηκε. Δημιούργησε πολεμική βιομηχανία όταν εμείς διαλύσαμε την δική μας αντί να την αναπτύξουμε. Όλοι οι πολίτες άνδρες και γυναίκες είναι στρατεύσιμοι και ετοιμοπόλεμοι. Εμείς λίγο απέχουμε από του να ζητήσουμε ξένους μισθοφόρους.

Αλλά οι μισθοφόροι και οι «φίλοι και σύμμαχοι» δεν μπορούν να σε σώσουν αν εσύ δεν είσαι αποφασισμένος να πουλήσεις ακριβά το τομάρι σου. Αν έχεις κυριευθεί από το σύνδρομο «Ες αύριο τα σπουδαία». Ο Ιουστινιάνης δεν θα μπορούσε να σώσει την Πόλη. Ούτε η βοήθεια από τον Πάπα θα ήταν επαρκής. Η πτώση είχε συμβεί πολύ πριν από το 1453. Ήταν πτώση αρχών και αξιών, πτώση προτεραιοτήτων. Πριν από τους εξωτερικούς εχθρούς είχαν ροκανίσει την ισχύ της αυτοκρατορίας οι εσωτερικές «ασθένειες». Ο ανηλεής αλληλοσπαραγμός για την εξουσία, αλλά και για την αυθεντική ερμηνεία των ιερών κειμένων. Η οικονομική, κοινωνική, θρησκευτική διάσπαση της ενότητας, η ανικανότητα και η διαφθορά της διοίκησης, ο ηθικός εκτροχιασμός. Τίποτα ίσως δεν χαρακτηρίζει εναργέστερα την κατάσταση από το, αποδιδόμενο στον μέγα Δούκα Λουκά Νοταρά, «καλύτερα να δω καταμεσής στην Πόλη να βασιλεύει Τούρκικο σαρίκι παρά Παπική Τιάρα».

Αυτά πρέπει να συνειδητοποιήσουμε αντί να καλλιεργούμε φρούδες ελπίδες και να περιμένουμε την έξωθεν σωτηρία. Την κρίσιμη ώρα δεν είναι βέβαιο ότι ο Μπάιντεν θα σηκώσει το τηλέφωνο. Κι αν το σηκώσει δεν είναι βέβαιο ότι αυτό που θα πει θα μας αρέσει. Δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να θυμίζουμε τους Τρώες που σύμφωνα με τον Καβάφη «Είν’ οι προσπάθειές μας, των συφοριασμένων, είν’ οι προσπάθειές μας σαν των Τρωών. Κομμάτι κατορθώνουμε, κομμάτι παίρνουμ’ επάνω μας, κι αρχίζουμε να έχουμε θάρρος και καλές ελπίδες». Την ελευθερία που είναι «βγαλμένη από ιερά κόκαλα» Ελλήνων μόνο άξιοι απόγονοί τους είναι ικανοί να την διαφυλάξουν.

Αντώνης Αντωνάκος

30-03-2021

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.       http://www.antonakos.edu.gr
Κατηγορία Πολιτική
 

 

Παραμερίζοντας το «νέφος» που δημιουργεί η καταιγιστική –και τις περισσότερες φορές μη πολιτική- επίθεση την οποία υφίσταται από τα ΜΜΕ ο ΣΥΡΙΖΑ αντιλαμβάνεσαι ότι η αξιωματική αντιπολίτευση έχει εγγενές πρόβλημα ταυτότητας, λόγω του DNA  του και της εκρηκτικής μετεξέλιξής του από κόμμα διαμαρτυρίας -όταν γύριζαν τις τσέπες ανάποδα για να βρουν κάποιο «πολιτικό πενηνταράκι»- σε κόμμα εξουσίας. Το ερώτημα είναι αν αυτή η μετεξέλιξη μπορεί να είναι μονιμότερη ή αν θα αποδειχθεί συγκυριακό φαινόμενο. Θα είναι τελικά ο κυβερνητικός ΣΥΡΙΖΑ ένας διάττοντας αστέρας ή θα καταλάβει σταθερά το «στασίδι» της κεντροαριστεράς;

Το παλιό –εκτός θεσμών και δημοκρατικής δεοντολογίας- σύστημα της επιχειρηματικής/πολιτικής διαπλοκής -που ανδρώθηκε κατά την περίοδο του «εκσυγχρονισμού»- αγωνιά για την εκλογική «ανάσταση» του ΠΑΣΟΚ. Η στήριξη στην Ν.Δ. είναι συγκυριακή. Δεν την «ερωτεύθηκαν», κάνουν απλά την ανάγκη φιλοτιμία. Όταν αλλάξει ο πολιτικός άνεμος θα επιστρέψουν στις παλιές τους αγάπες. Τα κίνητρα είναι γνωστά. Είναι όμως εμφανές ότι -παρά την εργώδη προσπάθεια των ΜΜΕ- ο ΣΥΡΙΖΑ αντέχει ενώ το ΚΙΝΑΛ/ΠΑΣΟΚ καρκινοβατεί, παρά τις ακατανόητες κυβερνητικές αβάντες. Πέραν αυτού όμως, είναι εμφανές ότι τα «πολιτικά πενηνταράκια» συνεισφέρουν στον ρεφενέ που θα εξασφαλίσει στον ΣΥΡΙΖΑ την «έντιμη  επιστροφή στις ρίζες», στο «αντάρτικο» και το 3%. Άλλοτε η στήριξη στον εγκληματία της 17 Νοέμβρη, άλλοτε η «πρωτοπορία» στην «επαναστατική» βία και η παροχή πολιτικής ομπρέλας στα γκρουπούσκουλα του «Αριστερίστικου οικοσυστήματος» τροφοδοτούν με πυρομαχικά τους εχθρούς του.

Το ερώτημα, σχετικά με τον ΣΥΡΙΖΑ, είναι αν θα επιβιώσει ο όποιος κυβερνητικός ρεαλισμός χαρακτήρισε την πολιτική του μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015 ή θα επανέλθει στον «ασύμμετρο» και ασύντακτο ακτιβισμό της μείζονος και ελάσσονος αντιπολίτευσης ή στις ουτοπικές ονειρώξεις της πρώιμης κυβερνητικής, μέχρι το καταστροφικό δημοψήφισμα, περιόδου. Σε τελική ανάλυση θα επανέλθει στον δρόμο του Γιάνναρου, του Κύρκου, Δαμανάκη ή στην περίοδο Αλαβάνου και προεκλογικού Τσίπρα;

Ο Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ διάβηκε τον Ρουβίκωνα μετά την κυβίστηση το Καλοκαίρι του 2015. Δρόμος επιστροφής δεν υπάρχει. Το ερώτημα είναι αν έχει το «ανάστημα» που απαιτείται για να προχωρήσει στον απογαλακτισμό του κόμματος από το κακό παρελθόν του. Αν θα τολμήσει την εσωτερική κάθαρση από τα γραφικά Σταλινικά απολιθώματα. Είναι δεδομένο ότι όσο η μάχη για τον χώρο της κεντροαριστεράς δεν θα έχει κριθεί η συστημική «διαπλοκή» θα εκμεταλλεύεται κάθε ευκαιρία που θα της προσφέρεται. Όταν η μάχη θα έχει κριθεί, αν νικητής είναι ο Τσίπρας, τα πράγματα θα αλλάξουν. Τα ΜΜΕ θα αλλάξουν στάση γιατί αυτό που ενδιαφέρει τις ιδιοκτησίες τους είναι οι «μπίζνες» και έχει αποδειχθεί ότι βολεύονται να τις κάνουν με την Κεντροαριστερά θεωρώντας την Δεξιά «αδέξια και δεδομένη». Όπως έγραφε ο Παπαχελάς για τους ιδιοκτήτες τους: «είναι εξαιρετικά ευέλικτοι και καλοί στο να διαβάζουν προς τα πού πάει ο πολιτικός αέρας. Σήμερα είναι φίλοι και κολλητοί, αύριο το γυρίζουν στον βωμό νέων φιλιών και σχέσεων. Είναι επίσης αχόρταγοι».

Επομένως δεν είναι μόνο η κυβέρνηση που επείγεται για πρόωρες εκλογές. Επείγεται και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης αφού θέλει να προλάβει την ανάκαμψη του ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ, η οποία δεν είναι απίθανη δεδομένης της προσπάθειας ανασυγκρότησης του αλλά και της φυσιολογικώς προϊούσας φθοράς της κυβέρνησης.

Αντώνης Αντωνάκος

17-03-2021

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.           http://www.antonakos.edu.gr

Κατηγορία Πολιτική
 

Κωνσταντίνος Καραμανλής. Τιμώντας την ιστορία.

Είναι ένας από τους σημαντικούς πολιτικούς άνδρες της Ευρώπης. Για να πω την αλήθεια, θα έπρεπε να πω πως τον θεωρώ τον πιο σημαντικό από όλους…

 Τζον Κέννεντι, Πρόεδρος των Η.Π.Α.

 

Ελάχιστοι ήταν οι ηγέτες που επηρέασαν τόσο καθοριστικά την πορεία της Ελλάδας.

Η μεταπολεμική ιστορία μας κυριαρχείται από την προσωπικότητα του Εθνάρχη Κωνσταντίνου Καραμανλή. Η χώρα του οφείλει την ανάπτυξη της, την ένταξή της στην Ε.Ε. και το σύγχρονο δημοκρατικό της πολίτευμα.

Η Διεθνής αναγνώριση του Καραμανλή από ηγέτες παγκόσμιου κύρους έχει καταγραφεί στην ιστορία. Σε αυτήν την αναγνώριση οφείλουμε να μην υστερήσουμε και οι Έλληνες. Ιδιαίτερα τα στελέχη και τα μέλη της παράταξης της οποίας δεν υπήρξε μόνο ο ιδρυτής αλλά ήταν και παραμένει η ψυχή της.

Υπάρχουν χρονικά ορόσημα  κατά τα οποία κάθε φορέας και κάθε πολίτης μπορεί να αφήσει -αντί για ένα λουλούδι στο μνημείο του- το δικό του μήνυμα τιμής. Με μια ανακοίνωση, με ένα άρθρο, μια φωτογραφία, μια ανάρτηση στο διαδίκτυο. Τέτοια ορόσημα είναι η γέννηση (8η/3ου), η αποδήμηση (23η/4ου), η υπογραφή της ένταξης στην ΕΟΚ (28η/5ου), η αποκατάσταση της δημοκρατίας (24η/7ου), η ίδρυση της Ν.Δ. (4η/10ου).

Πηγές από τις οποίες μπορούμε να αντλήσουμε πληροφορίες και αποσπάσματα ή να εμπνευστούμε υπάρχουν στην ιστοσελίδα του Ι.Κ.Κ.  https://ikk.gr/. Επίσης χρήσιμα και επίκαιρα είναι η Ιδρυτική Διακήρυξη της Ν.Δ.: Ιδρυτική διακήρυξη και το κείμενο των Ιδεολογικών Αρχών της:  Οι ιδεολογικές αρχές της Ν.Δ.

Η 8η Μαρτίου είναι το πρώτο ορόσημο που μας δίνει την ευκαιρία να δηλώσουμε έμπρακτα ότι, αν και λείπει 23 χρόνια από κοντά μας, είναι πάντα στην σκέψη και στην καρδιά μας. Αποτελεί, με την ζωή και την δράση του, φωτεινό οδηγό του καθήκοντος και της ευθύνης στην πολιτική δράση, παραμένοντας η αναντικατάστατη και  ακλόνητη ψυχή της παράταξης.

Αντώνης Αντωνάκος 26-02-2021

Κατηγορία Πολιτική

Εκπαιδευτικά Νέα