Newsletter

Συμπληρώστε το e-mail σας και διαβάστε το καθημερινό newsletter από το dictyo.gr
  
  
  
Προβολή άρθρων κατά ημερομηνία: Φεβρουάριος 2021 - ΔΙΚΤΥΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ dictyo.gr
 

 

Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από το Μαξίμου.

Καθώς η επερχόμενη οικονομική κρίση ακονίζει τα δόντια της, προοιωνίζοντας νέα σκληρή λιτότητα, είναι φυσιολογικό ο Πρωθυπουργός να έχει μετανιώσει για κάποιες ενέργειες ή επιλογές του. Φυσικά, μόνο οι νεκροί δεν κάνουν λάθη. Μεταξύ των λαθών περιλαμβάνονται τα μικρότερης σημασίας επικοινωνιακά -που τραυματίζουν προσωρινά την εικόνα του- και λάθη επιλογής προσώπων τα οποία, δεν είναι καθοριστικά, αρκεί να μην έχουν οδηγήσει σε καταστάσεις μη ανατάξιμες.

Ο Πρωθυπουργός, ωστόσο, μάλλον έχει μετανιώσει για τρείς κρίσιμες πολιτικές αποφάσεις του. Οι δύο από αυτές αφορούν το εκλογικό σύστημα και τον χρόνο των εκλογών. Η κατάργηση της απλής αναλογικής ήταν αναγκαία. Όμως ήταν λάθος η μη επαναφορά του παλαιού συστήματος με την πριμοδότηση των πενήντα εδρών. Για να αντιληφθούμε το μέγεθος του λάθους αρκεί να κάνουμε αναδρομή στις εκλογές του 2012 όταν η χώρα βρέθηκε στο χείλος της αβύσσου. Με το ισχύον, τότε, σύστημα η Ν.Δ. έλαβε 129 έδρες και το ΠΑΣΟΚ 33. Δίχως ορισμένα λάθη (π.χ. ΕΝΦΙΑ) θα είχε ολοκληρωθεί η θητεία της κυβέρνησης (6ος/16) και η έξοδος από την κρίση, ενώ θα είχαμε αποφύγει και την καταστροφική έλευση του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία. Αντιθέτως, με το νέο σύστημα, που ψηφίστηκε το 2020, η Ν.Δ. θα ελάμβανε 113 έδρες και το ΠΑΣΟΚ 35. Είναι φανερό ότι η κυβέρνηση Σαμαρά θα ήταν ευάλωτη ενώ θα κατέρρεε μετά την αποχώρηση Κουβέλη το 2013 και η καταστροφή θα ήταν ανυπολόγιστη.

Με το νέο σύστημα, ακόμα και με ποσοστό 37% δεν εξασφαλίζεται η αυτοδυναμία. Με πρόχειρη προσέγγιση δίνει 99 έδρες αυξημένες κατά 5 από το Επικρατείας και 44 από την πριμοδότηση, συνολικά δηλαδή 148. Άλλωστε είναι χαρακτηριστικό επ’ αυτού ότι ο ΣΥΡΙΖΑ τον Ιανουάριο του 2015 με ποσοστό 36,34% αντί για τις 149 έδρες που κέρδισε, με το νέο σύστημα θα είχε συγκεντρώσει 141. Το πρώτο πρόβλημα λοιπόν είναι ο εκλογικός νόμος. Γιατί δεν αρκεί να είσαι πρώτος πρέπει να είσαι και δυνατός. Δηλαδή κατά προτίμηση τουλάχιστον αυτοδύναμος.

Το δεύτερο λάθος είναι η μη αξιοποίηση της ευνοϊκής συγκυρίας. Τον περασμένο Μάιο ο Μητσοτάκης ήταν αναμφισβήτητα κυρίαρχος. Η διεξαγωγή εκλογών τότε θα ήταν και αποδεκτή αφού το πρόβλημα της πανδημίας είχε αντιμετωπιστεί εξαιρετικά. Έτσι θα είχε λυθεί το πρόβλημα της απλής αναλογικής. Έκτοτε ο χρόνος τρέχει σε βάρος της κυβέρνησης αφού φυσιολογικά εκεί στρέφεται η δυσανεξία της κοινωνίας ανεξάρτητα από το αν αυτή οφείλεται στα λάθη της κυβέρνησης ή όχι. Ίσως οι δύο πιο πάνω λόγοι να περιλαμβάνονται στις αιτίες που οδήγησαν στην απομάκρυνση Θεοδωρικάκου. Δίχως να παραβλέπεται η φιλοδοξία και άλλων, μη κοινοβουλευτικών, στελεχών να εκτεθούν στον Νότιο τομέα.

Το τρίτο λάθος του Πρωθυπουργού ήταν διπλό. Αφ’ ενός ο ευτελισμός του θεσμού της Προεδρίας με το νέο σύστημα εκλογής και αφ’ ετέρου η εντελώς απροσδόκητη -αλλά και ανεξήγητη και αδικαιολόγητη για την πλειοψηφία των πολιτών επιλογή της κυρίας Σακελλαροπούλου. Ίσως να ήταν αυτός ένας από τους λόγους που οδήγησαν στην «δεξιά στροφή», με την αξιοποίηση βουλευτών και την προώθηση Βορίδη στο Υπουργείο Εσωτερικών. Σε κάθε περίπτωση, καθώς ο χρόνος αφήνει τα σημάδια του –όπως οι αμαρτίες στο πορτραίτο του DorianGrey- φαίνεται ότι η κυβέρνηση έχει χάσει την αρχική της αυτοπεποίθηση. Η νέα λιτότητα έρχεται ανατρέποντας τα πολιτικά δεδομένα. Η κυβέρνηση επείγεται να κάνει τις εκλογές πριν να είναι αργά. Γι’ αυτό, το «φάντασμα» των εκλογών, καθώς πλανιέται ανήσυχο στις σκιές του Μαξίμου, αναζητά εναγωνίως ένα εκλογικό «ξέφωτο» στην πανδημία.

Αντώνης Αντωνάκος

17-02-2021

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.           http://www.antonakos.edu.gr

Κατηγορία Πολιτική
 


Ο Γκαγκάριν, ο Θεός και… οι «κηδεμόνες» της εξουσίας.

Όταν επέστρεψε από το πρώτο ταξίδι στο διάστημα ο Γιούρι Γκαγκάριν έγινε δεκτός από τον Νικήτα Χρουστσόφ. Στην κατ’ ιδίαν συνάντηση ο τελευταίος τον ρώτησε αν είδε κάτι στο διάστημα εκτός από τα συνηθισμένα. Διστακτικά ο Γκαγκάριν του απάντησε ότι είχε δει τον Θεό. Ο Χρουστσόφ τότε του είπε: «το φοβόμουν σύντροφε αλλά σε διατάζω να μην το πεις σε κανέναν, οι εργάτες μόνο στον σοσιαλισμό πρέπει να πιστεύουν». Κατά την διάρκεια της περιοδείας του, ανά τον κόσμο, ο σοβιετικός κοσμοναύτης πέρασε και από το Βατικανό. Κατ’ ιδίαν ο Πάπας τον ρώτησε αν είδε στο διάστημα τον Θεό. Ο Γκαγκάριν, πειθαρχώντας στον Χρουστσόφ, απάντησε όχι. Τότε ο Πάπας του είπε: «το φοβόμουν, σε παρακαλώ μην το πεις πουθενά γιατί μόνο στο Θεό πρέπει να στηρίζουν τις ελπίδες τους οι πιστοί».

Ως ανέκδοτο, είναι παλιό και όχι ιδιαίτερα επιτυχημένο. Ωστόσο έχει ένα σημαντικό, ιδιαίτερα για την εποχή μας, μήνυμα. Η εξουσία δεν στηρίζεται στην αλήθεια αλλά στον έλεγχο της πληροφορίας, της γνώσης, της ενημέρωσης. Στα αυταρχικά καθεστώτα η καταστολή των ελευθεριών του τύπου είναι κανόνας. Στην Κίνα, την Ρωσία, την Τουρκία τα ΜΜΕ χειραγωγούνται από την πολιτική εξουσία απόλυτα.  Αλήθεια είναι αυτό που θέλουν το ΚΚΚ, ο Πούτιν, ο Ερντογάν. Η αλήθεια συνιστά θανάσιμο κίνδυνο για την καθεστωτική σταθερότητα. Δεν αρκεί ο έλεγχος των σωμάτων ασφαλείας και του στρατού πρέπει να ελέγχονται και οι πεποιθήσεις των πολιτών. Οι πληροφορίες που καθορίζουν τις πολιτικές και κοινωνικές απόψεις τους. Το ίδιο ίσχυε και στην χώρα μας κατά την διάρκεια της δικτατορίας. Μόνο η Ελένη Βλάχου έκλεισε τις εφημερίδες της τιμώντας το λειτούργημά της.

Στις δημοκρατίες-ακόμα και σε εκείνες που δεν είχαν εμπεδωμένους θεσμούς και βαθειά παράδοση- όσο υπήρχαν μόνο οι εφημερίδες,  ο έλεγχος του τύπου ήταν αδύνατος. Φυσικά ένας, σχετικά περιορισμένος, επηρεασμός ήταν πάντα εφικτός,  αλλά όχι σε βαθμό που να αλλοιώνεται ο δημοκρατικός χαρακτήρας της εξουσίας. Οι εκδότες είχαν ασφαλώς δυνατότητες παρέμβασης  αλλά οι κυβερνήσεις, εκφράζοντας την βούληση των πολιτών, είχαν όχι μόνο τυπικά αλλά και ουσιαστικά την εξουσία. Γι’ αυτό και τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα απέφυγαν την ευθεία εμπλοκή τους με την απόκτηση της ιδιοκτησίας εφημερίδων ή περιοδικών. Το ραδιόφωνο και ιδιαίτερα η τηλεόραση άλλαξαν τα δεδομένα. Στην Ελλάδα, όσο διαρκούσε το κρατικό μονοπώλιο, αποτελούσαν κυβερνητικά όργανα υπό τον περιορισμό της αυστηρής –συχνά όχι αντικειμενικής- κριτικής των κομμάτων και  του τύπου. Η ίδρυση της ιδιωτικής τηλεόρασης άλλαξε άρδην τα δεδομένα.  Ξαφνικά, ιδιαίτερα η τηλεόραση, έγινε «περιζήτητη νύφη» και για τα… «ωραία της μάτια σφάζονται παλληκάρια». Το τελευταίο επεισόδιο της σχετικής μάχης/σφαγής -απόνερα της οποίας έρχονται στη Βουλή με πρωταγωνιστές τους Παππά και Καλογρίτσα- παρακολουθήσαμε το 2016.

Όταν, το 1990, ο Μητσοτάκης μοίρασε τις άδειες της ιδιωτικής τηλεόρασης προφανώς δεν φανταζόταν ότι πριν «αλέκτορα φωνήσαι»  θα αναγκαζόταν να καταγγείλει (1993) την «διαπλοκή». Διαπλοκή η οποία κυριάρχησε την περίοδο του «εκσυγχρονισμού» ανατρέποντας τους συσχετισμούς ισχύος εις βάρος της εκτελεστικής-νομοθετικής εξουσίας. Τα οικονομικά συμφέροντα, ελέγχοντας την ενημέρωση, αναγορεύθηκαν σε κηδεμόνες της πολιτικής ζωής της χώρας. Η εξουσία τυπικά μόνο ανήκει στον λαό. Ουσιαστικά ελέγχεται από τους «ιδιοκτήτες της αλήθειας» οι οποίοι έχουν εμπεδώσει το μάθημα από το ανέκδοτο του Γκαγκάριν.

Αντώνης Αντωνάκος

10-02-2021

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.           http://www.antonakos.edu.gr

Κατηγορία Πολιτική
 

 

Η πρόσφατη δημοσιότητα δεν προσέθεσε τίποτε καινούργιο σε αυτό που η κοινωνία πιστεύει ότι συμβαίνει στον χώρο του θεάματος. Αυτό που δεν γνωρίζουμε είναι αν η η πραγματικότητα είναι υποδεέστερη της κοινωνικής άποψης. Υπό αυτήν την έννοια η Βάνα Μπάρμπα μάλλον δεν κομίζει γλαύκα. Ο χώρος του αθλητισμού είναι εντελώς διαφορετική περίπτωση. Το αντίστοιχο στον αθλητισμό δεν είναι η σεξουαλική εκμετάλλευση αλλά το εκτεταμένο –αν όχι- γενικευμένο ντόπινγκ. Κατ’ αντιστοιχία, για τον αθλητισμό, αποτελεί υποκρισία να παριστάνουμε τους έκπληκτους όταν διαπιστώνονται ή καταγγέλλονται περιστατικά ντόπινγκ.

Σε κάθε περίπτωση, η σεξουαλική εκμετάλλευση είναι απολύτως καταδικαστέα. Ιδιαίτερα όταν τα θύματα είναι ανήλικα, ή ακόμα χειρότερα παιδιά, ο αποτροπιασμός της κοινωνίας είναι απόλυτα δικαιολογημένος. Αρκεί να θυμηθούμε την τύχη του καταδικασμένου για κακοποίηση και παιδοκτονία Μανώλη Δουρή. Φυσικά, στην περίπτωση των ενηλίκων τα πράγματα, συνήθως, είναι διαφορετικά. Είναι ατυχές ότι στην επιφάνεια έρχονται, κυρίως, περιστατικά που δεν προκύπτουν από τις ανάγκες επιβίωσης ή έστω στοιχειωδώς ανεκτής διαβίωσης αλλά εκείνα που συνδέονται με θεμιτές ή αθέμιτες φιλοδοξίες και καταναλωτικούς εθισμούς. Όχι ότι σε αυτές τις περιπτώσεις η εκμετάλλευση είναι θεμιτή, αλλά σε κάθε περίπτωση είναι διαφορετικό να υποκύπτεις από ουσιαστική ανάγκη και άλλο για μια θέση στα πλατό, στη σκηνή, για ένα ρόλο, για ένα μετάλλιο ή χειρότερα για μία Prada, ένα Rolex ή ένα Armani.

Το πρόβλημα προκύπτει από το γεγονός ότι κανένας δεν ασχολείται σοβαρά με την «αθέατη πλευρά της κοινωνίας» η οποία μόνο προσχηματικά απασχολεί τα φώτα της δημοσιότητας. Όταν στις ΗΠΑ «σχεδόν 30 εκατ. ενήλικοι ζούσαν οε νοικο­κυριά όπου δεν υπήρχε επάρκεια οε φαγητό» σύμφωνα με πρόσφατο άρθρο στο Bloomberg (Καθημερινή, 19/01/2021) τότε είναι εύλογο να υποθέσουμε ότι η παραβίαση των δικαιωμάτων και ο ευτελισμός της αξιοπρέπειας των πολιτών είναι διαδεδομένος. Ανάγκα θεοί πείθονται και βροτοί υποκύπτουν. Η ανέχεια οξύνει και κάνει ανελαστικές τις ανάγκες. Πάνω σε αυτές εδράζεται η εκμετάλλευση.

Στα καθ’ ημάς, η έκταση της ανεργίας, η υποαπασχόληση, οι εξευτελιστικοί μισθοί, διαμορφώνουν τις συνθήκες στις οποίες εδράζεται όχι μόνο η παραβίαση των εργασιακών δικαιωμάτων αλλά και η σεξουαλική παρενόχληση και εκμετάλλευση. Απέναντι στις ανελαστικές βιοτικές ανάγκες ποιος μπορεί να κρίνει αυτούς που έχουν να επιλέξουν ανάμεσα στον δρόμο του Γιάννη Αγιάννη ή της υποταγής στις ορέξεις του Διευθυντή ή του Αφεντικού; Μήπως αν ακολουθήσουν τον δρόμο της καταγγελίας υπάρχει περίπτωση να βρουν το δίκιο τους; Πως θα αντιμετωπίσουν τα πάσης φύσεως μέσα που έχει στην διάθεσή του ο καταγγελλόμενος; Όταν είναι δεδομένο ότι τα δίχτυα του νόμου δεν πιάνουν τα «μεγάλα ψάρια» (Siemens, C4I, χρηματιστήριο, πολιτικό χρήμα, λίστες Λαγκάρντ και Μπόργιανς, κ.λπ.).

Αυτές τις καταστάσεις έχει υποχρέωση να καταγγείλει και να αντιμετωπίσει η πολιτική και η πολιτειακή ηγεσία. Εκεί κρίνεται η κοινωνική ευαισθησία, όχι στο σερβίρισμα εορταστικών γευμάτων και στις συναντήσεις με την κυρία Μπεκατώρου, δράσεις που μοιάζουν με «ευκαιρίες για μια στιγμή δημοσιότητας». Το πρωταρχικό καθήκον των ηγετών είναι η αντιμετώπιση των αναγκών της κοινωνίας, όχι η διαχείριση της δημόσιας εικόνας τους. Των αναγκών εκείνων που διαμορφώνουν τις συνθήκες και για την σεξουαλική εκμετάλλευση κυρίως των «κολασμένων της γης». Αλλά, ποιά είναι η ηγεσία που θα τολμήσει να πιάσει αυτόν τον ταύρο απ’ τα κέρατα;  

28-01-2021

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.       http://www.antonakos.edu.gr
Κατηγορία Πολιτική

Εκπαιδευτικά Νέα