Newsletter

Συμπληρώστε το e-mail σας και διαβάστε το καθημερινό newsletter από το dictyo.gr
  
  
  
Προβολή άρθρων κατά ημερομηνία: Ιανουάριος 2021 - ΔΙΚΤΥΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ dictyo.gr
 

Όταν, το 1990, η Νέα Δημοκρατία χαρακτήριζε την  προηγούμενη περίοδο «χαμένη δεκαετία», όσον αφορά την οικονομία, είχε ασφαλώς δίκιο. Η δεκαετία του ’80 ήταν καταστροφική. Δεν ήταν απλώς μια περίοδος χαμένων ευκαιριών αλλά ακόμα χειρότερα κατά την διάρκειά της υποθηκεύθηκε το μέλλον αφού το «χρέος και οι άλλες ανελαστικές δαπάνες» εγκατέστησαν  τον «αυτόματο πιλότο στο τιμόνι της οικονομίας» (Απόστολος Λάζαρης, 10/6/1988).

Εκείνη την περίοδο τόνιζα με επιμονή και σε κάθε ευκαιρία, ότι, ενώ σωστά μιλάμε για μια χαμένη δεκαετία στην οικονομία, θα πρέπει ταυτοχρόνως να συνειδητοποιήσουμε ότι έχουμε χάσει πολλές και αναντικατάστατες δεκαετίες στην εκπαίδευση. Η χώρα έχασε την ευκαιρία να αξιοποιήσει το ανθρώπινο δυναμικό της.

Ιδιαίτερα για την Ελλάδα και μια κοινωνία με τα δικά μας χαρακτηριστικά η επένδυση στην εκπαίδευση, δηλαδή στο ανθρώπινο κεφάλαιο, έπρεπε να αποτελεί την μεγάλη λεωφόρο που θα μας οδηγούσε με ασφάλεια στο μέλλον. Ήδη από το 1978 ο Κωνσταντίνος Καραμανλής είχε δείξει τον στόχο λέγοντας ότι: «η νέα μεγάλη ιδέα για την Ελλάδα δεν μπορεί να είναι άλλη από το να γίνει η χώρα όχι μόνο Περιφερειακό αλλά Ευρωπαϊκό και Παγκόσμιο κέντρο Παιδείας και Πολιτισμού».

Ο στόχος ήταν μεγαλεπήβολος και είχε χαθεί ήδη πολύτιμος χρόνος. Γιατί σε αντίθεση με αυτό που φαίνεται ως αυτονόητο, αλλά δεν είναι, η μεγάλη αλλαγή δεν έπρεπε να ξεκινήσει από τα νηπιαγωγεία αλλά από την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση. Αυτή ήταν -και είναι- ο «μεγάλος ασθενής», του οποίου μάλιστα η κατάσταση με την πάροδο του χρόνου γινόταν απελπιστική.

Η τομή, που όφειλε να έχει γίνει ήδη από το 1950, ήταν το άνοιγμα της Τριτοβάθμιας στην ιδιωτική εκπαίδευση. Η κατάσταση θα ήταν τελείως διαφορετική αν, ήδη από τότε, επιτρεπόταν στον ιδιωτικό τομέα να αμφισβητήσει το μονοπώλιο των Δημόσιων ΑΕΙ. Τα ποιοτικά και κοινωνικά επιχειρήματα όσων ήταν αντίθετοι σε μια τέτοια εξέλιξη ήταν κοντόφθαλμοι δογματισμοί ή συντεχνιακά άλλοθι. Η «επάρκεια» των πτυχιούχων των εγχωρίων ΑΕΙ και οι εκατοντάδες χιλιάδες απόφοιτοι από πανεπιστήμια του εξωτερικού καταρρίπτουν αφ’ ενός το επιχείρημα της ποιότητας και αφ’ ετέρου εκείνο της διασφάλισης «ίσων ευκαιριών».

Μετά την Μεταπολίτευση η κατάσταση στην Τριτοβάθμια βαδίζει από το κακό στο χειρότερο. Η συντεταγμένη -αλλά και η ασύνταχτη- «επαναστατικότητα» του φοιτητικού κινήματος αντιμετωπίστηκε από ένα «ψοφοδεές» ή ιδεοληπτικό καθηγητικό κατεστημένο με ανοχή δίχως όρια η οποία μετεξελίχθηκε σε συνενοχή στην ανευθυνότητα. Γιατί αυτό που γίνεται σε πολλά ΑΕΙ θυμίζει το ανέκδοτο που λεγόταν για τους «απελεύθερους» των «Σοσιαλιστικών Παραδείσων» σύμφωνα με το οποίο  όταν τους ρωτούσαν για τις συνθήκες εργασίας και αμοιβών απαντούσαν: «οι ιθύνοντες έκαναν ότι μας πλήρωναν και εμείς κάναμε ότι δουλεύαμε».

Η αρχική απροθυμία του εκπαιδευτικού προσωπικού να ορθώσει ανάστημα απέναντι στην ανευθυνότητα και το συνεχώς διευρυνόμενο «μπάχαλο» βρήκε το συμπλήρωμά της στον λαϊκισμό και την ανευθυνότητα της εκτελεστικής εξουσίας η οποία όχι μόνο δεν αντιμετώπισε σοβαρά την κατάσταση αντίθετα, αρχής γενομένης από την «επιβράβευση» του υπό τον Μαυράκη κινήματος των βοηθών, προσχώρησε σε αυτό που θα μπορούσε να ονομαστεί «ανίερη συμμαχία ανευθυνότητας». Τα ΚΑΤΕΕ έγιναν ΤΕΙ και στην συνέχεια ΑΕΙ, έγινε πράξη, -παραφρασμένη σε «κάθε πόλη και ΑΕΙ κάθε χωριό και ΤΕΙ»- η εξαγγελία της Χούντας για «κάθε πόλη και στάδιο, κάθε χωριό και γυμναστήριο» εξασφαλίζοντας εκλογική πελατεία στους πολιτικούς, θαμώνες σε ταβέρνες καφετέριες και μπαρ, ενοικιαστές για τα σπίτια, ενώ βεβαίως εξαπατούσε νεολαία και κοινωνία παρέχοντας πτυχία δίχως αντίκρισμα.

Τα περιστατικά βίας στα ΑΕΙ, με αποκορύφωμα τα πρόσφατα γεγονότα στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο, αποτέλεσαν το έναυσμα για να ανοίξει η συζήτηση. Προφανώς εκτός από λίγους «κολλημένους» και γραφικούς όλοι συμφωνούν ότι δεν πάει άλλο. Όλοι περιμένουν από την Πανεπιστημιακή Κοινότητα και την Κυβέρνηση να δώσουν τέλος στο κατεστημένο της αυθαιρεσίας. Η μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών συμφωνεί με την πρόθεση του Υπουργείου να καταστείλει την ανομία. Η πρόθεση για την πρόσληψη ειδικών φρουρών για τον σκοπό αυτό βρίσκει σύμφωνη την κοινή γνώμη η οποία απορεί με την αρνητική στάση των Πανεπιστημιακών.

Όμως, σε όσους εξετάζουν τα πράγματα βαθύτερα, εγείρονται ερωτήματα, όχι ως αναφορά την πολιτική ορθότητα του μέτρου αλλά σχετικά με την αποτελεσματικότητα και τις ενδεχόμενες παγίδες του. Φυσικά αυτές οι τελευταίες δεν αφορούν τις Ακαδημαϊκές ελευθερίες αλλά τα ατυχή γεγονότα που μπορεί να οδηγήσουν σε αντίθετα του επιδιωκόμενου αποτελέσματα. Η περίπτωση Κοντογιαννόπουλου, η εμμονή του οποίου -με το point system και το ομοιόμορφο ντύσιμο- πυροδότησε γεγονότα -τα οποία λίγο έλλειψε να ανατρέψουν την κυβέρνηση Μητσοτάκη εννέα μήνες μετά την εκλογή της- δεν είναι τόσο παλιά ώστε να την ξεχνάμε. Ούτε φυσικά η περίπτωση Γρηγορόπουλου.

Το κύριο ερωτηματικό όμως αφορά το γεγονός ότι η προωθούμενη ρύθμιση δεν αντιμετωπίζει τα ουσιαστικά προβλήματα των ΑΕΙ τα οποία προφανώς δεν είναι ούτε οι «επαναστάτες» ούτε οι «μπαχαλάκηδες». Όπως δεν είναι ούτε οι «αιώνιοι φοιτητές», ούτε η «μαγική συνταγή» εισαγωγής στα ΑΕΙ που ορίζει πόσοι θα μπαίνουν από την κύρια είσοδο,  και πόσοι από τις πλαϊνές και τις πίσω πόρτες. Το βασικό πρόβλημα είναι η ποιότητα των πτυχίων. Η λύση του έχει δύο κύριους παράγοντες. Το διδακτικό προσωπικό και την εκτελεστική εξουσία. Το «μπάχαλο» είναι αποτέλεσμα του συνδυασμού της στρεβλής λειτουργίας αυτών των δύο.

Η ευθύνη της πολιτείας -αφού δεν μπορούν προς το παρόν να ιδρυθούν ιδιωτικά ΑΕΙ λόγω Συντάγματος- συνίσταται στην αντιστροφή της πορείας που ακολουθήθηκε τα προηγούμενα χρόνια. Ουσιαστικός περιορισμός του αριθμού και της διασποράς των ΑΕΙ, και ταυτόχρονος περιορισμός των εισακτέων στα όρια του συνδυασμού δυνατοτήτων-ικανοτήτων φοιτητών και ιδρύματος. Κάθε νέος πρέπει να έχει την δυνατότητα να σπουδάσει αυτό που επιθυμεί με δύο προϋποθέσεις. Να είναι αυτό που θέλει και όχι ότι κάτσει στη λοταρία και να μπορεί. Όχι αντί για πυρηνικός επιστήμονας να καταλήγεις οινολόγος, ούτε αρκεί η επιθυμία για κοινωνικό πρεστίζ και υψηλό εισόδημα για να γίνεις καρδιοχειρουργός.

Ευθύνη της πολιτείας, επίσης, είναι  η ουσιαστική αξιολόγηση των ΑΕΙ. Η αυτονομία δεν μπορεί να είναι ανεξέλεγκτη. Η κοινωνία έχει δικαίωμα αλλά και υποχρέωση να αξιολογήσει το «προϊόν» για το οποίο πληρώνει. Να αποκτήσει γνώση για το που εμπιστεύεται τα παιδιά της, το μέλλον της. Μια δειγματοληπτική αξιολόγηση του επιπέδου γνώσεων των πτυχιούχων αλλά και του εκπαιδευτικού υλικού θα δημιουργούσε εικόνα για την ποιότητα των σπουδών. Το γεγονός ότι οι άριστοι των αρίστων του ΕΜΠ για παράδειγμα έχουν, σε κορυφαίες σχολές, μέσο χρόνο φοίτησης επτά ή και οκτώ χρόνια δεν οφείλεται ούτε στους ίδιους ούτε στους «μπαχαλάκηδες». Ευθύνεται το ίδιο το ίδρυμα και οι στρεβλώσεις του. Οι πανεπιστημιακοί είναι οι μόνοι που μπορούν να διαφυλάξουν την τιμή των ιδρυμάτων τους. Αυτό είναι το καθήκον τους. Όταν το παραμελούν, ανοίγουν τις καστρόπορτες σε άλλες λύσεις, οι οποίες όχι μόνο δεν λύνουν το κύριο πρόβλημα, αυτό της ποιότητας των πτυχίων, αλλά ενίοτε, αποδεικνύονται και τραυματικές.

Αντώνης Αντωνάκος

28-01-2021

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.           http://www.antonakos.edu.gr

Κατηγορία Πολιτική
Παρασκευή, 22 Ιανουαρίου 2021 00:13

Όταν ο βόας χωνεύει του Αντώνη Αντωνάκου.

 

 

Δενεπιτρέπονται ψευδαισθήσεις εν όψει της έναρξης των νέων διερευνητικών συνομιλιών την Δευτέρα. Όχι φυσικά στους αρμοδίους -οι οποίοι σίγουρα δεν διαθέτουν την «ευφυΐα» του Γιώργου Παπανδρέου, που επιχειρούσε να σαγηνεύσει τον Ίσμαελ Τζεμ ως ζεϊμπέκης- αλλά στους πολίτες. Η ανάπαυλα, μετά τις παρατεταμένες προκλήσεις που προηγήθηκαν, οφείλεται στην διάθεση της Τουρκίας και των αφανών αλλά πασίδηλων φίλων της να σώσουν τα προσχήματα μέχρι τον νέο γύρο των προκλήσεων. Γιατί ένα πράγμα σίγουρο, η Τουρκία δεν υπάρχει περίπτωση να δείξει ελαστικότητα όσον αφορά την ευθεία αμφισβήτηση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων στην θάλασσα αλλά και σε αρκετά νησιά και βραχονησίδες. Ανεξαρτήτως ηγεσίας, η Άγκυρα έχει χαράξει πορεία ανάδυσης εκ νέου της αυτοκρατορίας της, όχι ως Οθωμανικής αλλά ως Τουρκικής αυτή την φορά.

Η ανάπαυλα οφείλεται στο γεγονός της αλλαγής ηγεσίας των ΗΠΑ. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να έχουμε ιδιαίτερες προσδοκίες. Το κύριο ενδιαφέρον των ΗΠΑ –ιδιαίτερα μετά την αποτυχία των τυχοδιωκτικών επεμβάσεων τους στην Μέση Ανατολή- είναι η σταθερή πρόσδεση της Τουρκίας στο άρμα του ΝΑΤΟ. Η προμήθεια των S400 είναι το γεγονός που ενόχλησε αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα ξεπεραστεί με τα κατάλληλα ανταλλάγματα. Σε αυτήν την περίπτωση στα «ανταποδοτικά οφέλη» για την γείτονα πιθανότατα θα περιλαμβάνεται και τμήμα της «Γαλάζιας Πατρίδας». Οφείλεται όμως η προσωρινή ύφεση και στην επιθυμία της Γερμανίας –και άλλων «ξεφωνημένων εταίρων»- να εξασφαλίσει άλλοθι, για την μη επιβολή κυρώσεων εις βάρος της Τουρκίας εκ μέρους της Ε.Ε.. Δεν θα πρέπει μάλιστα να εκπλαγούμε αν τον Μάρτιο αντί για κυρώσεις προταθούν και επιπλέον «μπαξίσια», ως επιβράβευση. Όσο τα οικονομικά συμφέροντα, κυρίως του Γερμανικού κεφαλαίου, είναι τοποθετημένα στην Τουρκία, κυρώσεις γιοκ.

Δεν υπάρχει πιθανότητα η Τουρκία να είναι ελαστική έναντι αυτών τα οποία θεωρεί ότι έχει κατοχυρώσει το προηγούμενο διάστημα. Όπως γκριζάρισε τα Ίμια, -έχει εμπεδωθεί 25 χρόνια μετά στην συνείδηση όχι μόνο των ξένων αλλά και την δική μας το καθεστώς- έτσι επιδιώκει να γκριζάρει θαλάσσιες ζώνες αλλά και τα κυριαρχικά μας δικαιώματα σε άλλα νησιά. Πόσο μάλλον που, την ίδια περίοδο, όπως γράφει ο Ιορδανίδης στην Καθημερινή, διάφοροι «πολυπράγμονες του επιτελικού κράτους» και κάποιοι «επίκουροι ειδήμονες» περί θεμάτων εξωτερικής πολιτικής δημιουργούν σύγχυση και καλλιεργούν ψευδαισθήσεις. Δεν υπάρχει πιθανότητα να αποδεχθεί ως μόνες διαφορές αυτά που προτείνει η χώρα μας, σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο, ούτε επομένως την διαδικασία του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης.

Αυτό που καταλαβαίνει η Τουρκία είναι -φυσιολογικά έξω από ρομαντισμούς- η «επιχειρηματολογία» όχι του δικαίου αλλά της δύναμης. Οι ΗΠΑ και η Ε.Ε. έχουν την δυνατότητα να την συνετίσουν. Αλλά αυτές είναι δεδομένο ότι περί άλλα τυρβάζουν. Ακόμα και αυτοί που εμφανίζονται τώρα ως σύμμαχοί μας όταν αλλάξει ο άνεμος κατεύθυνση θα στραφούν αλλού ή θα σφυρίζουν αδιάφορα. Όπως έγινε στη Μικρά Ασία. Επομένως, το μόνο που μας απομένει, δίχως να παραμελούμε την διαμόρφωση συμμαχιών -αλλά και την αφύπνιση της κοινής γνώμης όχι μόνο της Ελληνικής αλλά και της Ευρωπαϊκής- είναι να οπλιστούμε με αποφασιστικότητα και δύναμη. Από μας εξαρτάται η υπεράσπιση της εθνικής μας κυριαρχίας. Οφείλουμε ταυτοχρόνως να κοιτάξουμε την αλήθεια κατάματα. Η έναρξη των συνομιλιών δεν σημαίνει τίποτα. Η Τουρκία είναι σαν τον βόα που, όταν χωνεύει μένει ακίνητος.

Αντωνάκος Αντώνης

21-01-2021

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.">antonakosantonis@gmail.com           http://www.antonakos.edu.gr

Κατηγορία Πολιτική
 

 

Ο Ντόναλντ Τραμπ δεν είναι περιστασιακό «ατύχημα» της ιστορίας. Ούτε φυσικά ο Μπόρις Τζόνσον, ούτε ο Νάιτζελ Φάρατζ. Αποτελούν εκδηλώσεις ενός φαινομένου το οποίο έχει χαρακτηριστεί ως το «Λυκόφως των πολιτικών ηγεσιών». Της σταδιακής μεν αλλά ωστόσο δραματικής έκπτωσης της Δημοκρατικής εκπροσώπησης στην Δύση.” (Ο Τραμπ ως «ατύχημα» της ιστορίας!, 7/1/2020)

Πριν από τις εκλογές των ΗΠΑ μια εφημερίδα είχε το ευφυές σχόλιο: «Υπάρχουν και καλά νέα. Ο ένας από τους δύο θα χάσει». Το σχόλιο απεικονίζει ρεαλιστικά την πραγματικότητα αφαιρώντας τις όποιες προσωρινές ψευδαισθήσεις δημιουργεί η εκλογή Μπάιντεν. Ο Ντόναλντ Τραμπ δεν έπεσε από τον ουρανό. Υπήρξε η επιλογή μιας κοινωνίας τα αδιέξοδα της οποίας είναι μεγάλα και συνεχώς διευρύνονται. Το απογοητευτικό είναι ότι αυτό δεν αφορά μόνο την κοινωνία της υπερδύναμης αλλά και όλων των άλλων χωρών της Δύσης. Στα καθ’ ημάς αρκεί να αναλογιστούμε την δραματική έκπτωση που επήλθε στην πολιτική και πολιτειακή ηγεσία της χώρας. Έκπτωση που κερδίζει τον τίτλο «Το λυκόφως της πολιτικής».

Αν με τις εκλογές του Νοεμβρίου τελείωσε η παρουσία του Τραμπ στον Λευκό Οίκο ο «Τραμπισμός» παραμένει ισχυρός στην καρδιά της Αμερικάνικης κοινωνίας. Είναι αναμφισβήτητο ότι, αν δεν υπήρχε η πανδημία και ο τρόπος που την αντιμετώπισε, θα είχε επανεκλεγεί. Άλλωστε παρά την ήττα του η μάχη ήταν αμφίρροπη μέχρι το τέλος. Φυσικά δεν αποτελούν επαρκείς δικαιολογίες οι όποιες αδυναμίες και ανεπάρκειες του Μπάιντεν. Αντίθετα η επιλογή του τελευταίου ως αντιπάλου του Τραμπ φανερώνει την αδυναμία του συστήματος –ίσως και την αδιαφορία, που όμως είναι συνώνυμη της αδυναμίας-  να επιλέξει τον ηγέτη που αρμόζει για την «νέα Ρώμη». Το γεγονός αυτό, της αδυναμίας ή αδιαφορίας, αποδεικνύει από μόνο του την μετατόπιση των κέντρων ισχύος από την πολιτική στην οικονομία. Άλλοι παίρνουν τις αποφάσεις, όχι οι πολίτες μέσω των ηγετών τους.

Η κατάληψη του Καπιτωλίου -από ένα γραφικό και αφιονισμένο πλήθος- ήταν ένα μοιραίο επεισόδιο της προϊούσας κοινωνικής φθοράς και των αδιεξόδων που δημιουργεί η νέα πολιτική και οικονομική πραγματικότητα. Το «Αμερικανικό Όνειρο» εξελίσσεται σε εφιάλτη για δεκάδες εκατομμύρια πολίτες. Η συνεχής διεύρυνση των ανισοτήτων και η περιθωριοποίηση μεγάλου μέρους των πολιτών -την οποία προκάλεσε η παγκοσμιοποίηση της οικονομίας- υπονόμευσαν την Δημοκρατία στον πυρήνα της. Την πολιτική της εκπροσώπηση. Δεν πρέπει να λησμονούμε ότι του Τραμπ είχε προηγηθεί ο Μπους ο νεώτερος, –εγνωσμένης «ευφυΐας», αντίστοιχης του δικού μας George- ο οποίος αποφάσισε -ή υλοποίησε τις αποφάσεις άλλων- για τους πολέμους στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ. Δεν είναι γνωστό ποια ακριβώς προβλήματα αντιμετώπισαν αυτές οι εισβολές, εκείνο όμως που είναι γνωστό είναι ότι κόστισαν την ζωή σε χιλιάδες Αμερικανούς και σε εκατοντάδες χιλιάδες Αφγανούς και Ιρακινούς ενώ κληροδότησαν στην Ευρώπη όχι μόνο ένα νέο κύμα τρομοκρατίας αλλά και το προσφυγικό πρόβλημα.  

Η ευωχία που δημιούργησε στον Δυτικό κόσμο η πτώση του Ανατολικού Μπλοκ, και αυτό που ερμηνεύθηκε ως η οριστική επικράτηση του Δυτικού μοντέλου πολιτικής και οικονομικής οργάνωσης, λειτούργησε παραπλανητικά. Οι «προφητείες» Χάγιεκ  και Φουκουγιάμα διαψεύσθηκαν. Οι εξελίξεις απέδειξαν ότι, όπως δεν υπάρχει μαρξιστικό οικονομικό «κοράνι», έτσι δεν υπάρχει, αντίστοιχα, και νέο-φιλελεύθερο πολιτικό και οικονομικό  «ευαγγέλιο». Αντίθετα η εξάλειψη του «αντίπαλου δέους» και η φανερή ή συγκεκαλυμμένη εφαρμογή αυτού του «ευαγγελίου» υπονόμευσε τους θριαμβευτές του «πολέμου» Ανατολής-Δύσης εκ των έσω. Υπέσκαψε τα θεμέλια της δημοκρατίας, υποτάσσοντας τους θεσμούς στα οικονομικά συμφέροντα, εκτινάσσοντας τις ανισότητες, μετατοπίζοντας τα κέντρα αποφάσεων και εξουσίας, υποβαθμίζοντας και περιθωριοποιώντας την πολιτική εκπροσώπηση.

Η διαρκής βελτίωση του βιοτικού επιπέδου μετά τον πόλεμο, η διεύρυνση της μεσαίας τάξης, η ενίσχυση των ελευθεριών και των δικαιωμάτων, η ασπίδα του κοινωνικού κράτους και η περιορισμένη ανεργία επέτρεψαν την μεταφορά των παραγωγικών μονάδων σε χώρες χαμηλού κόστους εργασίας δίχως αντιδράσεις. Μόνο που, η εισαγωγή της παραγωγής αυτών των μονάδων έπρεπε να διευκολυνθεί με την κατάργηση ή την εκμηδένιση των δασμών, γεγονός που στην πορεία οδήγησε στο κλείσιμο της εγχώριας παραγωγής. Το δίδαγμα είναι ότι, όταν, επιδιώκοντας το κέρδος κάνεις εξαγωγή τεχνολογίας και επιπλέον εκπαιδεύεις ανθρώπινο δυναμικό σε μια χώρα, την διευκολύνεις να αυτονομηθεί και να παράγει στην συνέχεια τα δικά της ανταγωνιστικά προϊόντα τα οποία λόγω χαμηλού κόστους είναι ασυναγώνιστα. Εσύ εν τω μεταξύ έχεις να αντιμετωπίσεις τα εσωτερικά σου προβλήματα που προκύπτουν από την διογκούμενη ανεργία, την φτώχια και τα κοινωνικά αδιέξοδα. Αυτή ήταν η μια από τις «ευαίσθητες χορδές» που άγγιξε ο Τραμπ με το “America first” και τις αποφάσεις επιβολής απαγορεύσεων και δασμών προς την Κίνα.

Ιδιαίτερα το μοντέλο της Κίνας δείχνει το ένα σκέλος της αποτυχίας των «προφητειών» Χάγιεκ και Φουκουγιάμα. Ο οικονομικός καλπασμός της Κίνας αποδεικνύει –για την ώρα τουλάχιστον- ότι μπορείς να επιτύχεις ραγδαία οικονομική ανάπτυξη, χωρίς δημοκρατία δηλαδή δίχως πολιτικές ελευθερίες. Σε πολύ μικρότερο βαθμό το ίδιο παρατηρείται και στην Ρωσία αλλά και σε άλλες χώρες όπως η γειτονική μας Τουρκία. Η ουσιαστική βελτίωση του βιοτικού επιπέδου των λαών επιτρέπει στις ηγεσίες τους να έχουν ήσυχο το κεφάλι τους ενώ ταυτόχρονα ενισχύουν την διεθνή θέση των χωρών τους. Φυσικά αυτό σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι οι χώρες αυτές πρέπει να αποτελέσουν πρότυπο πολιτικής διακυβέρνησης. Αποδεικνύουν όμως ότι ο «βασιλιάς είναι γυμνός», δηλαδή ότι η περιβόητη ταύτιση της ελεύθερης οικονομίας με την δημοκρατία είναι μύθος.

Η απομυθοποίηση αυτή διευκολύνεται από την ουσιαστική υποβάθμιση της δημοκρατίας σε πολλές χώρες στη Δύση. Όλο και πιο έντονα γίνεται αισθητή η φασματικότητα αυτής της «δημοκρατίας». Η εμπιστοσύνη στην ισότητα των ευκαιριών, στην ισότητα έναντι της δικαιοσύνης, στην κοινωνική προστασία, στην λειτουργία των ΜΜΕ, στις συλλογικές οργανώσεις και τους πολιτικούς φορείς έχει πληγεί ανεπανόρθωτα. Οι πολίτες γυρίζουν την πλάτη, απέχοντας από τις διαδικασίες που τις θεωρούν πλασματικές, ή όταν συμμετέχουν το κάνουν με όρους οπαδών αθλητικού σωματείου όπως έδειξαν τα πρόσφατα γεγονότα στις ΗΠΑ. Αλλά και πριν από αυτά το έχει δείξει η γενικευμένη και συνεχώς επιδεινούμενη υποβάθμιση των πολιτικών ηγεσιών. Η ολοσχερής και καταθλιπτική απαξίωσή τους. Είναι φανερό ότι η «δημοκρατία» της Δύσης είναι βαθιά ελλειμματική και βαριά άρρωστη.

Η εισβολή στο Καπιτώλιο δείχνει ότι δεν αρκεί να «βάζεις τα σκουπίδια κάτω από το χαλί». Δεν αρκεί να αντικαθιστάς, ως «εχθρούς του λαού», τους «πράκτορες του κομουνισμού» με την «Ρώσικη μαφία» και τους «ισλαμιστές τρομοκράτες». Δεν αρκεί να λιθοβολείς τους «χαραμοφάηδες του Νότου» με τις «μεγάλες συντάξεις» και τους «χαραμοφάηδες του Δημοσίου» με τους «μεγάλους μισθούς». Γιατί, όπως έχει πει ο Αβραάμ Λίνκολν, «μπορείς να ξεγελάς λίγους για πάντα, πολλούς για λίγο, αλλά όχι όλους για πάντα», η πραγματικότητα αργά ή γρήγορα εκδηλώνεται και τιμωρεί. Φυσικά το μεγάλο στοίχημα πριν από τις οποιεσδήποτε οικονομικές ρυθμίσεις είναι η αναγέννηση της πολιτικής. Η επανάκτηση της πρωτοκαθεδρίας της κοινωνίας έναντι της οικονομίας και των συμφερόντων. Γιατί είχε λάθος ο Κλίντον. It isn’t the economy, but the society stupid που καταξιώνει την πολιτική και τους πολιτικούς.

Αντωνάκος Αντώνης

11-01-2021

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.           http://www.antonakos.edu.gr

Κατηγορία Πολιτική
 

 

Όταν θέλεις, ντε και καλά, να υποστηρίξεις κάποιον, από εδώ το γυρίζεις από εκεί το φέρνεις, στο τέλος καταλήγεις σε ένα συμπέρασμα που θυμίζει το γνωστό «ράβδος εν γωνία, άρα βρέχει». Κάπως έτσι ο Μ. Μητσός -με αφορμή την πρόσφατη πολιτική δραστηριότητα του Ρέντζι στην Ιταλία- αγιογραφεί, για πολλοστή φορά, τον Σημίτη. Στην προκειμένη περίπτωση το επιχείρημα είναι ότι αφού ένας χαρισματικός ηγέτης, όπως ο Ρέντζι, αποδείχθηκε νούλα ίσως είναι καλύτεροι οι μη χαρισματικοί π.χ. ο Σημίτης. Γράφει συγκεκριμένα ο Μ. Μητσός; «Ο πιο επιτυχημένος πρωθυπουργός της Μεταπολίτευσης […] δεν ήταν ο χαρισματικός Ανδρέας Παπανδρέου, αλλά ένας πολιτικός που τον παρομοίαζαν με λογιστή επειδή κουβαλούσε πάντα μαζί του χαρτί και μολύβι»! (ΤΑ ΝΕΑ, 15/01/2021).

Ας παραβλέψουμε το γεγονός ότι ο κύριος Μητσός αγνοεί τον Πρωθυπουργό που αποκατέστησε την Δημοκρατία και την θωράκισε με ένα σύγχρονο προοδευτικό σύνταγμα, έκανε την Ελλάδα 10ο μέλος της Ε.Ο.Κ. επιτυγχάνοντας ρυθμούς ανάπτυξης σχεδόν διπλάσιους από αυτήν, διαχειρίστηκε αποτελεσματικά και υπεύθυνα τα Δημόσια οικονομικά παραδίδοντας το Δημόσιο Χρέος κάτω του 30%, εξόπλισε την χώρα αποθαρρύνοντας τις επιβουλές της Τουρκίας, αποκατέστησε τις διμερείς σχέσεις με κρίσιμους διεθνείς παράγοντες κ.λπ.. Ίσως ο κύριος Μητσός ήταν μικρός την δεκαετία του ’70 αν και θα έπρεπε να διαβάσει ή να ρωτήσει τους παλαιότερους. Ας παραγνωρίσουμε και το γεγονός ότι «ξεπετάει» τον Αντρέα δίχως τον οποίο ο κύριος Σημίτης θα ήταν, πιθανόν, ένας πολύ επιτυχημένος αρχιλογιστής.

Παραγνωρίζοντας αυτά ας επικεντρωθούμε στις «εκπληκτικές» επιδόσεις Σημίτη χάριν των οποίων του επιδαψιλεύει την νέα «αγιογραφία» ο κύριος Μητσός. Είχε την τύχη να διαδεχθεί το 1996 τον Ανδρέα στην πρωθυπουργία με τον μηχανισμό του ΠΑΣΟΚ εδραιωμένο ακλόνητα στους «αρμούς της εξουσίας» –μετά την οκταετή διακυβέρνηση 81-89 και την διετή 93-95 η οποία ακολούθησε την «Δεξιά παρένθεση»- έχοντας επιπλέον, από την πρώτη στιγμή, εξασφαλίσει την «συνοδοιπορία» της διαπλοκής. Είχε, επιπλέον, την τύχη να διαχειριστεί τα πρώτα κοινοτικά πλαίσια στήριξης , χάρις στα οποία αναγκαστικά το μεγαλύτερο μέρος των πόρων διοχετευόταν στα διευρωπαϊκά δίκτυα με αποτέλεσμα την, έστω με καθυστέρηση και ακριβοπληρωμένη, υλοποίηση έργων υποδομής. Σε αυτά τα έργα υποδομής στηρίζονται κυρίως οι υμνητές Σημίτη, παραγνωρίζοντας τον βασικό παράγοντα υλοποίησής τους. Παραγνωρίζοντας επίσης την διόγκωση της διαφθοράς, καθώς επίσης και τις πολιτικές στρεβλώσεις που επί των ημερών του σημειώθηκαν.

Αγνοεί επίσης ο αρθρογράφος, και θέλει να μας κάνει να λησμονήσουμε, την ληστεία των 35 τρισεκατομμυρίων του χρηματιστηρίου. Αγνοεί ότι παρέδωσε, μετά από την οκταετή πρωθυπουργία του, το Δημόσιο Χρέος στο 109,9% -δίχως σε αυτό να υπολογίζονται τα χρέη των ΔΕΚΟ και των swapsγεγονός που θα το είχε απογειώσει- έχοντας το αυξήσει σε σχέση με το 95, όταν για παράδειγμα το Βέλγιο είχε μειώσει την ίδια περίοδο το χρέος του από 130,2% σε 98,4%. Αγνοεί ότι δειλιάζοντας άφησε ανέπαφο το ασφαλιστικό. Αγνοεί τους σκελετούς που κρύφτηκαν κάτω από το χαλί εν όψει των Ο.Α. και τα Ολυμπιακά ακίνητα που 16 χρόνια μετά σαπίζουν. Αγνοεί την προμήθεια του C4Iτο οποίο ουδέποτε λειτούργησε. Αγνοεί ότι οι μισοί υπουργοί του είναι υπόδικοι ή καταδικασμένοι. Αγνοεί τα Ίμια, την Μαδρίτη, το Ελσίνκι, τον Οτσαλάν, την «λαθραία» και άστοχη ένταξη στο ευρώ. Η λήθη και η παραχάραξη της λογικής στην υπηρεσία της νέας «αγιογραφίας». Αλλά δεν πειράζει. Αν το απαιτεί η «αγιογραφία»: Ράβδος εν γωνία άρα… Σημίτης.

Αντώνης Αντωνάκος

15-01-2021

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.       http://www.antonakos.edu.gr
Κατηγορία Πολιτική
 

 

Όταν η δημοκρατική πολιτεία θεσπίζει νόμους αυτοί οφείλουν να είναι σεβαστοί από όλους. Δεν μπορεί να υπάρχουν εξαιρέσεις. Είναι υποχρέωση της πολιτείας να φροντίζει αυτοί οι νόμοι να μην θίγουν το κοινό περί δικαίου αίσθημα, να αιτιολογούνται επαρκώς, να μην αλληλοαναιρούνται και όταν είναι επώδυνοι να τεκμηριώνεται η αποτελεσματικότητα και η αναγκαιότητά τους. Οφείλει η πολιτεία να πείθει ότι κάνει τα πάντα για την απαρέγκλιτη εφαρμογή τους δίχως εξαιρέσεις.

Ο φόβος είναι ο καλύτερος σύμμαχος της εξουσίας. Ιδιαίτερα ο φόβος του θανάτου πειθαναγκάζει τους πολίτες να αποδέχονται αγόγγυστα τα μέτρα της πολιτείας ακόμα και όταν περιορίζουν δραστικά τα δικαιώματα και τις ελευθερίες τους. Η εικόνες τρόμου που είχε δημιουργήσει στην Ευρώπη ο Covid-19 τον περασμένο Φεβρουάριο επέτρεψε στην κυβέρνηση να πάρει τα μέτρα περιορισμού ήδη από τις αρχές Μαρτίου. Οι πολίτες πειθάρχησαν δίχως να δυσανασχετούν. Η καλοκαιρινή περίοδος θόλωσε τις προϋποθέσεις του «κοινωνικού συμβολαίου» μεταξύ εξουσίας και πολιτών. Εμφανώς μεροληπτικά μέτρα στις μεταφορές (χερσαίες, θαλάσσιες, εναέριες), καθόλου μέτρα στην διασκέδαση ιδιαίτερα την νυχτερινή και στους συνακόλουθους συνωστισμούς ή μέτρα που όταν εξαγγέλλονταν δεν υπήρχε κάμμυα ουσιαστική μέριμνα για την εφαρμογή τους και τέλος καθυστερημένη εφαρμογή γενικού, αντί για έγκαιρη εφαρμογή μερικού και εστιασμένου, lockdown.

Τέλος, κατά την μερική άρση του lockdownυπήρξαν αποφάσεις αμφίβολης σκοπιμότητας. Χαρακτηριστικά να αναφέρω την επαναλειτουργία των κέντρων «ομορφιάς ονύχων» -nailsartistκαι nailsextensionsbeauty- καθώς και όλων των αντίστοιχων Να το ξεκαθαρίσω από την αρχή. Καμία δουλειά δεν είναι υποτιμητική και κάθε εργαζόμενος δικαιούται τον απόλυτο σεβασμό μας. Οι όποιες ενστάσεις και προβληματισμοί δεν αφορούν τους εργαζόμενους. Ούτε βεβαίως αφορούν τους πολίτες που σπεύδουν να χρησιμοποιήσουν αυτές τις υπηρεσίες. Αφορούν όμως ευθέως την κοινωνία, τα νέα ήθη που κατέκλυσαν την χώρα τις δεκαετίες του απερίσκεπτου ευδαιμονισμού, του καταναλωτικού παροξυσμού και της άκριτης υιοθέτησης ξενόφερτων προτύπων που προωθούσε μέσω των ΜΜΕ –κυρίως τηλεόρασης και των περιοδικών- το εμπορικό marketing.

Από το άλλο μέρος εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες μας έχουν βιωματική ανάγκη την πίστη –δεν με αφορά προσωπικά- και τα τελετουργικά της είτε αυτό αρέσει σε κάποιους είτε όχι. Δεν αποτελούν εθνική ιδιαιτερότητα. Εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι σε όλα τα γεωγραφικά μήκη και πλάτη ανεξαρτήτως θρησκείας ή δόγματος μοιράζονται αυτήν την ανάγκη. Όταν η παρεμπόδιση της ικανοποίησης αυτής της βιωματικής σχέσης επιβάλλεται πρέπει να τηρούνται όλες οι προϋποθέσεις που αναφέρθηκαν στην αρχή του σημειώματος. Σε διαφορετική περίπτωση η εξουσία υπονομεύει την θέση της. Αν η εμπειρία των πολιτών είναι ότι η εφαρμογή των μέτρων είναι μεροληπτική, αν διαπιστώνουν ότι οι περιβόητοι «εξοντωτικοί έλεγχοι» διενεργούνται μόνο στην τηλεόραση, τότε δημιουργούνται οι προϋποθέσεις της απείθειας και της εξέγερσης έστω και μόνο πνευματικής. Τέλος πρέπει η εξουσία να φροντίζει να μην ερεθίζει το συλλογικό αίσθημα –εθνικό, θρησκευτικό, κοινωνικό- με άσκοπες αποφάσεις υπαγορευμένες από ιδεοληπτικά στερεότυπα. Σε διαφορετική περίπτωση δεν θα αποτελούν έκπληξη αντιδράσεις όπως αυτή του Αρχιεπισκόπου ο οποίος είπε στο Προεδρικό Μέγαρο στον Πρωθυπουργό: «Να χαίρεστε και την οικοδέσποινα του σπιτιού»!!! (ΕΣΤΙΑ, 7/1/2021)

Αντώνης Αντωνάκος

07-01-2021

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.           http://www.antonakos.edu.gr

Κατηγορία Πολιτική

Εκπαιδευτικά Νέα