Newsletter

Συμπληρώστε το e-mail σας και διαβάστε το καθημερινό newsletter από το dictyo.gr
  
  
  
Προβολή άρθρων κατά ημερομηνία: Οκτώβριος 2020 - ΔΙΚΤΥΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ dictyo.gr

 

Η ενέργεια του Εμ. Μακρόν να αναρτήσει σε δημόσια κτίρια του Μονπελιέ και της Τουλούζης τα σατιρικά σκίτσα του περιοδικού Charlie Hebdo, τον αναδεικνύει στον υπερασπιστή του τρόπου ζωής μας.
 
Η κίνηση του αυτή σηματοδοτεί την υιοθέτηση των συγκεκριμένων σκίτσων από το επίσημο γαλλικό κράτος. Κάτι που αναγορεύει το συνδηλούμενο τους σε ένα εθνικό πρότυπο. Οι φανατικοί μουσουλμάνοι πλέον έχουν απέναντι τους όχι μεμονωμένα άτομα, αλλά ένα οργανωμένο κράτος.
 
Τι συμβολίζει αυτή η ενέργεια του Εμ. Μακρόν; Τι μηνύματα στέλνει προς πάσα κατεύθυνση;
 
Δεν υπερασπίζεται απλώς την ελευθερία του λόγου. Αν την περιορίσουμε σε αυτό το σημείο, μικραίνουμε το μέγεθος της πράξης του.
 
Η ελευθερία του λόγου -που δεν σημαίνει απλώς την ελευθερία της εκφοράς του, αλλά κυρίως την μη ύπαρξη συνεπειών αν ο λόγος είναι ενοχλητικός, αιρετικός- αποτελεί μια από τις σταθερές του τρόπου ζωής του δυτικού κόσμου. Όσες μαύρες σελίδες υπήρξαν στην Ιστορία του ήταν συνδεδεμένες και με την κατάλυση της.
 
Συνεπώς, η ευαισθησία που επιδεικνύουμε όταν αυτή απειλείται, έχει βαθιά ιστορική βάση. Και αυτή την ευαισθησία δεν την επιδεικνύουμε μόνον απέναντι στους φανατικούς του Ισλάμ, αλλά απέναντι σε κάθε φανατικό.
 
Απέναντι σε κάθε πολίτη που θεωρεί τα πιστεύω του μέρος της ταυτότητας του, η οποία είναι μια επινόηση των τελευταίων χρόνων που τελικά κατακερματίζει τις κοινωνίες.
 
Οι ταυτότητες, φαίνεται πως είναι η μήτρα του κάθε φανατισμού, καθώς συγκροτούνται μονοθεματικά. Ολοκληρωτικά. Περιχαρακώνουν ομάδες πολιτών, τις συλλογικότητες, οι οποίες οχυρωμένες πίσω από το μοναδικό συστατικό της ταυτότητας τους, το υπερασπίζονται κάθε φορά που νομίζουν πως απειλείται από τον λόγο του Άλλου.
 
Παράγουν εχθρούς, παράγουν μίσος.
 
Ο τζιχαντιστής, ο οποίος έχει ταυτίσει την θρησκεία του με τον εαυτό του, που την έχει καταστήσει όχι μέρος της ταυτότητας του, αλλά την ταυτότητα του ολόκληρη, δεν επιδεικνύει ουδεμία ανοχή σε όλους αυτούς που την αμφισβητούν λόγω και έργω.
 
Στην προκειμένη περίπτωση τους δολοφονεί. Αυτό απαιτεί η θρησκευτική κουλτούρα του.
 
Αυτή η εγκληματική συμπεριφορά είναι κάτι που βρίσκεται, όχι μόνον εκτός των ορίων του νομικού πολιτισμού μας, αλλά κυρίως εκτός των ορίων του τρόπου ζωής μας και ολόκληρου του αξιακού συστήματος των κοινωνιών μας.
 
Ο φόβος μήπως ενοχλήσουμε κάποιους φανατικούς με αυτά που λέμε ή γράφουμε, αναιρεί όλες τις κατακτήσεις των κοινωνιών στις οποίες ζούμε. Ο φόβος και η αυτολογοκρισία, προσβάλλουν την δημοκρατία μας.
 
Και το εξοργιστικό είναι πως οι επίδοξοι δολοφόνοι είναι φιλοξενούμενοι. Αυτοί επέλεξαν να έρθουν στην γειτονιά μας, γιατί τους άρεσε ο τρόπος που ζούμε. Δεν πήγαν στις ομόθρησκες χώρες, γιατί σε αυτές δεν υπάρχουν ελευθερίες, δεν υπάρχει πολυχρωμία στην καθημερινότητα, δεν υπάρχει το όνειρο και η προοπτική.
 
Συνεπώς, ως φιλοξενούμενοι, η ελάχιστη υποχρέωση τους είναι ο σεβασμός των κανόνων αυτών που τους φιλοξενούν. Δεν ήρθαν στις πατρίδες μας για να αλλάξουν τον δικό μας τρόπο ζωής, αλλά για να επιδιώξουν να έχουν μια καλύτερη ζωή.
 
Όσοι πραγματικά αυτό επιζητούν, ο μόνος τρόπος για να το πετύχουν είναι η προσαρμογή και η υπακοή στους νόμους των χωρών που αυτοί επέλεξαν να πάνε.
 
Οι υπόλοιποι, όλοι αυτοί που έρχονται στον πολιτισμό μας για να τον προσβάλλουν, επιβάλλοντας τον δικό τους ή για να οικοδομήσουν τα δικά τους γκέτο μέσα στις δικές μας κοινωνίες, ας φύγουν. Να πάνε από εκεί που ήρθαν.
 
Και αν δεν φεύγουν μόνοι τους, όλα τα κράτη έχουν τους μηχανισμούς προστασίας του πολιτισμού τους.
 
Ο Μακρόν έδειξε την αρχή αυτού του δρόμου.
 
 
Σάκης Μουμτζής
liberal.gr
Κατηγορία Πολιτική
 

Δεδομένοι και προβλέψιμοι.

Τελικά, είναι καλό να είναι μια χώρα «δεδομένη» και «προβλέψιμη»; Σε τι μας ωφέλησε η διαβεβαίωση σε «φίλους» και «συμμάχους» ότι μπορούν να είναι σίγουροι για μας; «Τοις κείνων ρήμασι» πειθόμενοι πάντα; Θεωρώντας θέσφατα τις υποσχέσεις τους; Δεν είναι αρκούντως διδακτικό το παρελθόν; Δεν έχουν διαφοροποιηθεί τα δεδομένα; Τι σημαίνει η συμμαχία του ΝΑΤΟ σήμερα; Σε τι συνίσταται ο «συνεταιρισμός» της Ε.Ε.; Ποια είναι τα όρια οικονομικής αυτονομίας ενός κράτους μέλλους;

Τις τελευταίες τρείς δεκαετίες τα δεδομένα που διαμόρφωσε ο τελευταίος παγκόσμιος πόλεμος έχουν διαφοροποιηθεί στρατηγικά. Θα μπορούσε εύκολα κάποιος να το διαπιστώσει και από τα «σκουπίδια» του Χόλυγουντ με τα οποία μας «ταΐζουν» νυχθημερόν τα κανάλια. Τους πράκτορες της KGB έχουν αντικαταστήσει οι Ρώσοι μαφιόζοι και οι ισλαμιστές τρομοκράτες απέναντι στους οποίους ο Αμερικανός «Ηρακλής» διεκπεραιώνει τους άθλους του. Ο ακήρυχτος πόλεμος δεν διεξάγεται πλέον μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Μεταξύ Δημοκρατίας και Δικτατορίας του Προλεταριάτου. Η μάχη είναι εμφανές ότι διεξάγεται στο στενό επίπεδο των εθνικών οικονομικών συμφερόντων κάθε κράτους και των πολυεθνικών του. Οι ΗΠΑ αγωνίζονται να περιφρουρήσουν τα συμφέροντα των εταιρειών τους. Το ίδιο και η Γερμανία. Αδιαφορούν για το Διεθνές Δίκαιο. Αδιαφορούν για τις αυθαιρεσίες των τρίτων όταν δεν θίγονται τα δικά τους «δίκαια».

Ήταν σφοδρή η αντίδραση των ΗΠΑ όταν η Ελλάδα εναντιώθηκε στην ανιστόρητη πρόθεση του Μπους να ενταχθούν στα Σκόπια στον ΝΑΤΟ με το κλεμμένο όνομα της Μακεδονίας. Ήταν σφοδρή η αντίδρασή τους όταν η χώρα μας, όπως είχε συμφέρον και δικαίωμα, υπέγραψε την συμφωνία για τους ενεργειακούς αγωγούς. Ήθελε αγορές για το δικό της σχιστολιθικό αέριο αλλά και για τους ενεργειακούς πόρους που εκμεταλλεύονται οι εταιρείες της. Ήθελε τον αποικιοκρατικό έλεγχο των Βαλκανίων. Την ίδια ώρα η Γερμανική ηγεσία -αγνοώντας τις πιέσεις και τις κεκαλυμμένες απειλές- προχωρά στην κατασκευή αγωγών που θα την τροφοδοτούν με το Ρωσικό αέριο. Γιατί η Ελλάδα δεν μπόρεσε να κάνει το ίδιο; Την απάντηση θα πρέπει να την αναζητήσουμε στα διαδραματισθέντα στο τέλος της προηγούμενης δεκαετίας και στην στάση της τότε αξιωματικής αντιπολίτευσης και μετέπειτα κυβέρνησης. Οι ΗΠΑ αντιτίθενται επίσης με σφοδρότητα –ιδιαίτερα από την πλευρά του Τραμπ- στην οικονομική διείσδυση της Κίνας –ας θυμηθούμε και εδώ την αντίδραση του Παπανδρέου στην επένδυση της COSCO- την οποία επιχειρούν να ανακόψουν με κάθε μέσον. Χρησιμοποιούν bullying για να εμποδίσουν την εξάπλωση του Κινέζικου G5. Η ασφάλεια των δεδομένων είναι το επιχείρημα που χρησιμοποιούν. Αλλά αν θυμηθούμε τις υποκλοπές σε βάρος του Έλληνα Πρωθυπουργού, αλλά και άλλων ηγετών Ευρωπαϊκών χωρών, μάλλον αυτό που επιδιώκουν –εκτός από την διασφάλιση των οικονομικών τους συμφερόντων- είναι η δυνατότητα να εξακολουθούν την «επιτήρηση» των «φίλων και συμμάχων».

Επανερχόμενοι στο αρχικό ερώτημα αναρωτιόμαστε τι σημαίνει τελικά το: «η Ελλάδα είναι δεδομένη και προβλέψιμη»; Είναι δήλωση προσήλωσης στα κοινά δίκαια και στα κοινά συμφέροντα ή είναι δήλωση υποταγής στις βουλήσεις των πιο ισχυρών; Γιατί η Ελλάδα δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει Ρωσικό αέριο όταν η Γερμανία μπορεί; Γιατί δεν μπορεί να πουλήσει τα χρεωκοπημένα ναυπηγεία της όπου την συμφέρει, αλλά πρέπει καλά και σώνει να τα «δανείσει» με δικά της έξοδα σε Αμερικάνικες ή Γερμανικές εταιρείες; Γιατί δεν μπορεί να αγοράσει τις φρεγάτες από την Γαλλία αλλά πρέπει να τις πάρει από τις ΗΠΑ ή την Γερμανία; Είναι κατανοητό ότι κάθε μία από αυτές τις χώρες τα δικά της συμφέροντα υποστηρίζει αλλά όταν, περιοριζόμενοι σε «έπεα πτερόεντα», κάνουν τα στραβά μάτια στην καταπάτηση του Διεθνούς Δικαίου εις βάρος μας τότε που είναι τα κοινά μας συμφέροντα;

Ας θυμηθούμε τα πρόσφατα γεγονότα. Μετά την οριοθέτηση τη υφαλοκρηπίδας με την Αίγυπτο –για την οποία εκδηλώθηκε η «ενόχληση» της Γερμανίας- το OrucReis άρχισε το «σεργιάνι» παραβιάζοντας το Διεθνές Δίκαιο. Βεβαίως είχε προηγηθεί ο «βιασμός» της υφαλοκρηπίδας της Κύπρου με τις ΗΠΑ και την Γερμανία να έχουν αντιγράψει από την Τουρκία την τακτική του «επιτήδειου ουδέτερου». Επειδή κινδύνευαν τα πράγματα ξεφύγουν από τον έλεγχο με ανεπιθύμητες συνέπειες –εκτός φυσικά από τους άμεσα εμπλεκόμενους- για τα οικονομικά συμφέροντα τους, ανέλαβαν πρωτοβουλίες για να ηρεμίσουν τα πράγματα, υποτίθεται παρεμβαίνοντας για να σταματήσουν οι αυθαιρεσίες της Τουρκίας. Ιδιαίτερα τους ανησύχησε φυσικά και το περιστατικό με την σύγκρουση των φρεγατών. Έτσι προγραμματίστηκε η ειδική σύνοδος της Ε.Ε. υποτίθεται για να λάβει μέτρα που θα «συνέτιζαν» την Τουρκία. Πράγματι παραμονές της συνόδου το ερευνητικό σκάφος αποσύρθηκε.

Εντελώς παραδόξως, την παραμονή της συνόδου και ενώ ο Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ μας επισκεπτόταν, ανακοινώθηκε η «συμφωνία Ελλάδος-Τουρκίας» για την δημιουργία –στα πλαίσια του ΝΑΤΟ- μηχανισμού αποφυγής κρίσεων. Αυτό το γεγονός χρησιμοποίησε –μεταξύ άλλων- η Καγκελάριος για να αποτρέψει την επιβολή κυρώσεων στην Τουρκία. Προφανώς δεν μπορεί να αποδίδεται σε «αφέλεια» από την πλευρά της χώρας αυτό το «δώρο» σε όσους ήθελαν να επικαλεσθούν την δήθεν εξομάλυνση της κατάστασης. Το θέμα είναι ποιο ήταν το «αντίδωρο» και αν αυτό τελικά διασφαλίστηκε. Τα γεγονότα μάλλον το διαψεύδουν. Επίσης κατά την ίδια περίοδο των παραμονών της συνόδου και της επίσκεψης Μπόλτον στην Ελλάδα οι ΗΠΑ φαίνεται ότι διασφάλισαν τα συμφέροντά τους –Βάσεις, εξοπλιστικά, Αλεξανδρούπολη, ναυπηγεία, G5, κ.λπ.- το ερώτημα είναι αν κέρδισε κάτι η Ελλάδα. Ιδιαίτερα αν κέρδισε κάτι στο θέμα της θωράκισης –στα πλαίσια πάντα της εφαρμογής του Διεθνούς Δικαίου- της εθνικής της κυριαρχίας και των δικαιωμάτων της εν γένει. Για λίγες μόνο μέρες και με την αμέριστη βοήθεια των εγχωρίων ΜΜΕ δημιουργήθηκε η εικόνα του εφησυχασμού. Αλλά πριν «αλέκτωρ τρεις λαλείσαι» η Τουρκία επανήλθε δριμύτερη.

Εισβολή στην Αμμόχωστο, νέο ρεσάλτο του OrucReis, ευθεία αμφισβήτηση της εθνικής μας κυριαρχίας. Γιατί ανεξάρτητα από το γεγονός ότι δεν έχουμε κάνει μέχρι τώρα χρήση του δικαιώματος μας είναι δεδομένο ότι το Διεθνές Δίκαιο μας παρέχει το δικαίωμα να επεκτείνουμε τα χωρικά μας ύδατα στα 12 μίλια. Ενώ συμβαίνουν όλα αυτά οι «σύμμαχοι» και οι «εταίροι» σιωπούν. Ακόμα και η Γαλλία -προφανώς απογοητευμένη από την ανυπαρξία ουσιαστικής ανταπόκρισης εκ μέρους μας- χαμήλωσε τους τόνους. Η εξέλιξη δείχνει σαν η Τουρκία να έλαβε τις αναγκαίες διαβεβαιώσεις. Όπως το 1974. Αυτό όμως που δημιούργησε την πιο δυσάρεστη έκπληξη είναι η δήλωση του –ουσιαστικά ουδέποτε τεθέντος στην κρίση του εκλογικού σώματος- Υπουργού ότι η κόκκινη γραμμή για την Ελλάδα είναι τα 6 μίλια. Είναι προφανώς άλλο πράγμα, ύστερα από μια διαπραγμάτευση, να προκύπτουν αμοιβαίες υποχωρήσεις και εντελώς διαφορετικό θέμα η εκ των προτέρων υποστολή της σημαίας –ή των παντελονιών σύμφωνα με την αργκό- γεγονός που δημιουργεί άμεσα το εκκωφαντικό ερώτημα. Ποιος και τι υπαγόρευσε αυτήν την δήλωση; Υπάρχει βέβαια ένα ακόμα πιο επίπονο ερώτημα. Σε ποιόν ακριβώς απευθυνόταν αυτή η δήλωση; Δεν αρκεί η δήλωση ότι είμαστε «δεδομένοι» και «προβλέψιμοι»;

Αντωνάκος Αντώνης

20-10-2020

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.           http://www.antonakos.edu.gr

Κατηγορία Πολιτική
 

                                                                   Αν είσαι μάνα και πονείς

.

«Αν είσαι μάνα και πονείς πες μου ποιος είναι ο Πεπονής»

Παραφράζοντας το περιπαικτικό σχόλιο εφημερίδας -που είχε γίνει σλόγκαν την δεκαετία του ’60- όταν ο αείμνηστος Σάκης Πεπονής είχε αναλάβει την διοίκηση της Ε.Ι.Ρ. μπορούμε να αναφωνήσουμε: «αν είσαι μάνα και πονείς πες μας, τι κάνει ο Κοντονής;». Ο κύριος Κοντονής είναι το ένα από τα νέα πρόσωπα του μελοδράματος που παρουσιάζουν μπροστά στα μάτια μας οι «ταγοί» της ενημέρωσης. Το άλλο είναι ο κύριος Τσακαλώτος. Φυσικά δεν υφίσταται πεδίο σύγκρισης μεταξύ των δύο απλώς προσφέρονται ως εναλλακτικές μετά την εξάντληση της χρησιμότητας των περί τα διάφορα σκάνδαλα διαπλεκόμενων. Το ερώτημα είναι πόσο αποτελεσματικά «εργαλεία» μπορεί να φανούν για την επίτευξη του στόχου.

Το μεγάλο ερώτημα που βασανίζει –εμάς τους αδαείς και αμετανόητους δεξιούς- είναι αν όντως το καράβι ΣΎΡΙΖΑ βυθίζεται αύτανδρο ή έτσι θέλουν να μας το παρουσιάζουν –γιατί άραγε(;)- οι άσπονδοι «φίλοι» του, για τους οποίους δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι μέχρι το 2010 και την πτώχευση ήταν το «υιοθετημένο» που φρόντιζαν σαν το «παιδί» τους (λέγε με ΠΑΣΟΚ). Διαλύεται λοιπόν -όπως το παρουσιάζουν τα ΜΜΕ- ή όχι ο ΣΥΡΙΖΑ; Καταρρέει όπως τον παρουσιάζουν οι δημοσκοπήσεις ή όχι; Και τελικά αν καταρρεύσει τι θα προκύψει στην θέση του; Ποίο κόμμα θα καταλάβει τον χώρο της Κεντροαριστεράς; Θα επανέλθουμε στην παλιά «κανονικότητα»; Δηλαδή το «ΠΑΣΟΚ και οι λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις» από την μία και από την άλλη οι «Δεξιές παρενθέσεις»; Ή μήπως κάποιοι, βαθειά αφελείς και μακριά νυχτωμένοι, πιστεύουν ότι η Ν.Δ. μπορεί να μετεξελιχθεί σε Νέα Κεντροαριστερά; Κάτι σαν Ένωση Κέντρου του 21ου αιώνα;

Είμαστε αδαείς, ωστόσο επιμένουμε με πείσμα να έχουμε μνήμη. Και η μνήμη παράγει συσχετισμούς οι οποίοι με την σειρά τους δημιουργούν ερωτηματικά. Την επομένη της εκλογής Καραμανλή στην προεδρία της Ν.Δ. η «σοβαρή» του ΔΟΛ είχε πρωτοσέλιδο την «Ντόλι» και τίτλο «κλωνοποίηση». Ακραία αθλιότητα αλλά ήταν η εποχή που το τραστ της διαπλοκής είχε επιλέξει τον «αρχιερέα» του και τον προστάτευε. Ένα χρόνο μετά έξι βουλευτές και τέως Υπουργοί μεταξύ των οποίων οι κύριοι Σουφλιάς, Μάνος, Ανδριανόπουλος, Κοντογιαννόπουλος δρουν συντονισμένα, θέλοντας να υπονομεύσουν τον Καραμανλή, και διαγράφονται. Παραμονές των εκλογών του 2000 ο κύριος Αβραμόπουλος «μαχαιρώνει πισώπλατα» την Ν.Δ. όταν μετά την δημόσια –κατ’ απαίτησή του- συνάντηση στον Διόνυσο αρνείται να συμπορευτεί με την παράταξη που τον ανέδειξε. Ένα χρόνο μετά ιδρύει το ΚΕΠ που «πήγε άκλαυτο» και ξαναγύρισε ως «άσωτος υιός».

Όμως σε πείσμα του λυσσαλέου πολέμου, από την διαπλοκή, και των αβυσσαλέων σκοπιμοτήτων, της εσωτερικής υπονόμευσης, η Ν.Δ. το 2000 ήταν η ουσιαστική νικήτρια των εκλογών με 43,74%, έχοντας «απογειωθεί» από 38,12% των εκλογών του 1996. Η οριακή πρωτιά –με 70.000 ψήφους- του Σημίτη ήταν κάλπικη. «Εξαγοράστηκε» με τα 16 δισ. των επιχειρήσεων που –σύμφωνα με την κατάθεση Τσουκάτου- εισέρευσαν στα ταμεία του «Κινήματος» αλλά κυρίως με τα χρήματα των ασφαλισμένων που μέσω της ΔΕΚΑ κράτησαν όρθιο το Χρηματιστήριο, που κατέρρεε, μέχρι τις εκλογές του Μαρτίου. Αλλά μήπως οι δημοσκοπήσεις λένε την αλήθεια; Τον Ιούνιο του 2019 -λίγες μέρες μετά το σοκ των Ευρωεκλογών (23,75%)- ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανιζόταν να καταποντίζεται στο 22%. Το αποτέλεσμα (31,53%) και η συνεχιζόμενη καθήλωση-καχεξία του ΠΑΣΟΚ αιφνιδίασε.

Το ερώτημα βασανιστικό. Αν όχι ΣΥΡΙΖΑ τι, στον χώρο της κεντροαριστεράς;

Αντωνάκος Αντώνης

14-10-2020

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.           http://www.antonakos.edu.gr

Κατηγορία Πολιτική
 

 

Χρυσή Αυγή. Αρρώστια ή σύμπτωμα;

Η απόφαση του δικαστηρίου, για την δίκη της Χρυσής Αυγής, θα γράψει τον επίλογο. Είναι αναμενόμενο ότι δεν θα μείνουν όλοι ικανοποιημένοι από την απόφαση. Αλλά το σημαντικό ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί δεν έχει σχέση με τις ποινές. Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν η Χ.Α. ήταν μια ασθένεια που την αντιμετωπίσαμε και έπαψε να μας απειλεί ή είναι το σύμπτωμα μιας βαρύτερης και πιο επικίνδυνης κοινωνικής, πολιτικής και θεσμικής νόσου. Επίσης, το ερώτημα δεν πρέπει να επικεντρωθεί στην αναζήτηση του πιθανού κινδύνου της εκδήλωσης ενός νέου Ναζιστικού ή Φασιστικού εγχειρήματος αλλά να επεκταθεί στους παράγοντες που επηρεάζουν ή καθορίζουν την στάση και τις επιλογές των πολιτών.

Μετά το ξέσπασμα της κρίσης, στις εκλογές του Μαΐου του 2012 τα δύο συστημικά κόμματα (Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ) συγκέντρωσαν το 32% των ψήφων χάνοντας 45% από την δύναμή τους μέσα σε δύο χρόνια. Στις ίδιες εκλογές η κοινωνική «αλογόμυγα» του συστήματος, το ΚΚΕ, δεν ενισχύθηκε ιδιαίτερα ενώ απογειώθηκαν οι «πειρατές» (ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ, Χ.Α.) συγκεντρώνοντας το 34% των ψήφων. Οριακά αποφεύχθηκε τότε η ολοκληρωτική ανατροπή του πολιτικού σκηνικού γεγονός που είναι βέβαιο ότι θα οδηγούσε σε δραματικές εξελίξεις μπροστά στις οποίες το καταστροφικό πρώτο εξάμηνο της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ θα έμοιαζε με σχολική εκδρομή. Η οικονομική κρίση δεν ήταν η βαθύτερη αιτία. Ήταν απλώς η «άρση της αυλαίας» που αποκάλυψε την «χρεωκοπία» ενός συστήματος εδρασμένου στον λαϊκισμό, ο οποίος αποτέλεσε βασικό στοιχείο όχι μόνο της ρητορείας των κομμάτων, αλλά και της δράσης των συνδικάτων, των κοινωνικών φορέων, των ομάδων πίεσης, των συντεχνιών και των Μ.Μ.Ε..

Θα πρέπει να αναλογιστούμε πάνω στις βαθύτερες αιτίες που οδήγησαν την χώρα στην χρεοκοπία. Το σύνθημα «λεφτά υπάρχουν» ήταν απλώς η κορυφή του παγόβουνου. Οι λόγοι που εμπόδισαν το πολιτικό σύστημα να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων δεν μπορεί να αποδοθούν μόνο στην ανεπάρκεια των προσώπων. Ο Παναγιώτης Κονδύλης ήδη από το 1992 είχε καταγγείλει την υποθήκευση του μέλλοντος της χώρας η οποία έγινε «με τη μορφή ενός σιωπηρού, αλλά διαρκούς και κατά μέγα μέρος συνειδητού και επαίσχυντου κοινωνικού συμβολαίου, στο πλαίσιο του οποίου η εκάστοτε πολιτική ηγεσία [...] ανέλαβε τη λειτουργία να ενισχύει γρήγορα και παρασιτικά τις καταναλωτικές δυνατότητες του 'λαού' με αντίτιμο την πολιτική του εύνοια». Το ερώτημα είναι, γιατί αυτό το «συνειδητό και επαίσχυντο» κοινωνικό συμβόλαιο δεν καταγγέλθηκε από την 4η εξουσία και από την πνευματική ηγεσία; Ή γιατί οι φωνές που το κατήγγελλαν δεν προβάλλονταν; Αναφύονται, όμως, και επιπρόσθετα ερωτήματα. Πως, ανεπαισθήτως, ολόκληρο το πολιτικό, κοινωνικό και οικονομικό οικοδόμημα βασίστηκε στις πελατειακές σχέσεις, και στην διαπλοκή των θεωρητικά ανεξάρτητων εξουσιών; Έχουν άδικο οι πολίτες που πιστεύουν ότι οι πολιτικοί έχουν το ακαταδίωκτο; Ότι όλα τα σκάνδαλα συγκαλύπτονται και παραγράφονται; Ποιοι δημιούργησαν στους πολίτες την βεβαιότητα ότι δικαιούνται τα πάντα και δεν οφείλουν τίποτα;

Το 34%, που συγκέντρωσαν οι «πειρατές» το 2012, μαρτυρά εκτεταμένη και ταυτόχρονη απουσία λογικής και αισθητικής. Η τοποθέτηση -της μεγάλης πλειοψηφίας όχι του συνόλου- αυτών των πολιτών στους συγκεκριμένους χώρους δεν ήταν ιδεολογική ούτε αποτέλεσμα λογικών διεργασιών. Ήταν αυτοματισμός οφειλόμενος στην εθιστική «έκθεση» στον «ασύμμετρο» λαϊκισμό. Το ερώτημα λοιπόν αναδύεται κρίσιμο. Αν η Χ.Α. ήταν ένα από τα συμπτώματα μιας βαριάς ασθένειας, τι πρέπει και τι μπορούμε να κάνουμε για να την αντιμετωπίσουμε;

Αντωνάκος Αντώνης

07-10-2020

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.           http://www.antonakos.edu.gr

Κατηγορία Πολιτική
 

 Επίδομα-δώρο στους χαμηλοσυνταξιούχους που δεν θα λάβουν αναδρομικά εξετάζει, σύμφωνα με πληροφορίες, η κυβέρνηση προκειμένου να συμπεριληφθεί αυτή η ευάλωτη κοινωνική κατηγορία στο συνολικό έκτακτο πακέτο στήριξης του 2020.

Αναλόγως της πορείας των εσόδων το επόμενο δίμηνο – και παρά το θολό τοπίο στον προϋπολογισμό του 2021 – κυβερνητική επιδίωξη είναι να σχεδιαστεί όσο το δυνατόν ομαλότερος ο δρόμος στο κομμάτι της οικονομίας για τα ελληνικά νοικοκυριά, τα οποία σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις ανησυχούν ιδιαιτέρως για τις οικονομικές επιπτώσεις της πανδημίας.

Αρμόδιες πηγές τονίζουν πως οι επόμενες κινήσεις θα κριθούν από την πορεία των δημοσιονομικών τον μήνα Οκτώβριο, ώστε να ληφθούν οι τελικές αποφάσεις περί τα μέσα Νοεμβρίου, ενώ διευκρινίζουν πως το επίδομα, εφόσον οριστικοποιηθεί, θα καταβληθεί έως τον Δεκέμβριο και δεν θα είναι «13η σύνταξη», αλλά ένα εφάπαξ ποσό.

Το ύψος του επίσης δεν θα κυμαίνεται στα επίπεδα της σύνταξης, αλλά θα είναι χαμηλότερο και όπως διευκρινίζουν οι ίδιες πηγές, θα εξαρτηθεί από τα δημοσιονομικά περιθώρια που θα διαπιστωθεί ότι υπάρχουν.

Αλλωστε φέτος λόγω των ιδιαίτερων συνθηκών δημοσιονομικής ευελιξίας η κυβέρνηση έχει τη δυνατότητα να προχωρήσει στην καταβολή του συγκεκριμένου επιδόματος, εφόσον δεν ανατραπεί η σημερινή κατάσταση τους επόμενους μήνες από τις εξελίξεις στο μέτωπο της πανδημίας.

tanea.gr

Κατηγορία Πολιτική
 

 

Ο Silo Dirboyan εξέχων μέλος της Επιτροπής του ελεύθερου Κουρδιστάν, θεωρεί την τουρκική επέμβαση στο Artsakh (Ναγκόρνο-Καραμπάχ) ως μέρος του σχεδίου μιας "παντουρανικής επίθεσης", η οποία σε συνδυασμό με την μεταφορά Τζιχαντιστών από τη Συρία στο Αζερμπαϊτζάν προετοιμάζει την κοινή γνώμη για μια πολεμική εκστρατεία κατά του Ιράν.

Σε συνέντευξή του στο ANF, ο Silo Dirboyan, αντιπρόεδρος της Επιτροπής του Κουρδιστάν στην πρωτεύουσα της Αρμενίας Γερεβάν, σχολίασε την τρέχουσα κλιμάκωση λέγοντας ότι η Τουρκία πλέον επίσημα αποτελεί μέρος του πολέμου μεταξύ της Αρμενίας και του Αζερμπαϊτζάν.

 Ο Dirboyan βλέπει τις επιθέσεις του τουρκικού κράτους στο Artsakh ως «συνέχεια της γενοκτονίας των Αρμενίων του 1915».

Το πιο σημαντικό είναι ότι ο ίδιος αξιολογεί ότι το τουρκικό κράτος καταλαμβάνει ή τουλάχιστον προσπαθεί να καταλάβει, περιοχές στο Κουρδιστάν, τη Συρία, το Ιράκ και τη Λιβύη, ενώ έχει τις ίδιες φιλοδοξίες και στον Καύκασο.

Ο Dirboyan συνδέει την τουρκική συμμετοχή στον πόλεμο του Artsakh με την παν-τουρκική ρατσιστική ιδεολογία του Τουρανισμού, ενώ εκτιμά ότι αυτή αποτελεί τα "πρώτα βήματα για την επίτευξη του σχεδίου αυτού.

Ο Τουρανισμός αφορά σχέδιο δημιουργίας μιας μεγάλης αυτοκρατορίας "τουρκικών κρατών" υπό την ηγεσία της «τουρκικής φυλής».

Είναι μια ακραία ιδεολογία που ακολουθεί έντονα την γερμανική ναζιστική ιδεολογία και αντιπροσωπεύει το βιολογικό ρατσιστικό ομόλογο του νεο-οθωμανικού επεκτατισμού, ο οποίος βασίζεται κυρίως στον παν-ισλαμισμό.

"Ο τόπος διεξαγωγής του πολέμου των μεγάλων δυνάμεων στη Μεσόγειο, τη Λιβύη και τη Βόρεια Αφρική πρέπει να μεταφερθεί τώρα και στον Καύκασο. Όταν η Αρμενία δεν βρήκε την ελπίδα στην ρωσική υποστήριξη, τότε ο πόλεμος εντάθηκε", λέει ο Κούρδος πολέμαρχος.

Όταν ρωτήθηκε σχετικά με την αποτυχία της Ρωσίας να αντιδράσει, ο Dirboyan απαντά: "Υπάρχουν διάφορα σχόλια σχετικά με αυτό. Για παράδειγμα, λέγεται ότι η Ρωσία προσπαθεί να προσδιορίσει τις πραγματικές δυνάμεις πίσω από τις επιθέσεις. Αλλά υπάρχουν επίσης χειρότερα σενάρια στα οποία η Ρωσία φέρεται να έχει παραιτηθεί από το Artsakh για άλλες τουρκικές παραχωρήσεις.

Αυτό το σενάριο θα ήταν πολύ επιζήμιο για τη Ρωσία, επειδή το τουρκικό κράτος διατηρούσε πάντα την ιδέα του παντουρανισμού ζωντανή. Εάν η Τουρκία επιτύχει τα σχέδια της στο Artsakh, θα προσπαθήσει να επεκτείνει αυτό το σχέδιο  και στους άλλους τουρκικής καταγωγής λαούς της περιοχής”, τονίζει ο ίδιος.

Ο Dirboyan προειδοποιεί επίσης ότι οι τζιχαντιστές στο έδαφος των Αζέρων θα μπορούσαν να αποτελέσουν  «καταστροφή» ειδικά για τον λαό του Αζερμπαϊτζάν.

Οι ισλαμικές ομάδες έχουν ήδη αρχίσει να λεηλατούν, λέει και συνεχίζει: "Στα μέρη όπου βρίσκονται αυτοί οι μισθοφόροι, η λεηλασία βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη. Έσπασαν  σπίτια και  καταστήματα ανθρώπων και έκλεψαν την περιουσία τους. Βασικά κάνουν το ίδιο πράγμα όπως στο Afrin, και άλλες συριακές και λιβυκές πόλεις".

Προετοιμασία πιθανής επίθεσης εναντίον του Ιράν;

Ο Dirboyan επισημαίνει ότι “τα μισθοφορικά στρατεύματα τοποθετούνται κυρίως σε περιοχές κατά μήκος των ιρανικών συνόρων. Φοβάται ότι αυτή η συγκέντρωση στρατευμάτων θα μπορούσε να οδηγήσει σε προετοιμασίες για πιθανή επίθεση εναντίον του Ιράν.

Όσον αφορά τη στρατιωτική κατάσταση στο έδαφος, ο ίδιος τόνισε ότι η αρμενική πλευρά δεν έχει χάσει ακόμη καμία θέση, ενώ έχει καταλάβει κάποια και σημεία. Σε μερικά σημεία κατά μήκος του μετώπου οι κάτοικοι έπρεπε να αποσυρθούν  για λόγους ασφαλείας. Υπάρχει μια διάθεση ενότητας μεταξύ των Αρμενίων ενώ έχουμε επίσης και μεγάλη κινητοποίηση της διασποράς».

Η ανάλυση του Κούρδου πολέμαρχου απηχεί σαφώς την ωμή πραγματικότητα η οποία ίσως στο τέλος να αποδειχθεί ακόμα χειρότερη για μικρές και μεγάλες χώρες της περιοχής.

Κατηγορία Πολιτική

Εκπαιδευτικά Νέα