Newsletter

Συμπληρώστε το e-mail σας και διαβάστε το καθημερινό newsletter από το dictyo.gr
  
  
  
Προβολή άρθρων κατά ημερομηνία: Μάιος 2019 - ΔΙΚΤΥΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ dictyo.gr

 

Σεμνά και ταπεινά…
Το εκλογικό αποτέλεσμα της 26ης Μαΐου αποτέλεσε έκπληξη μεγάλων διαστάσεων δρομολογώντας πολιτικές εξελίξεις οι οποίες πιθανόν δεν εξαντλούνται στην προκήρυξη πρόωρων εκλογών. Η αναδιάταξη του πολιτικού χάρτη πλέον δεν αφορά το εύρος της διαφοράς μεταξύ Ν.Δ. και ΣΥ.ΡΙΖ.Α. αφού, ενδεχομένως, θα οδηγήσει σε αμφισβήτηση της μέχρι πρότινος αδιαφιλονίκητης κυριαρχίας του τελευταίου στον χώρο της Κεντροαριστεράς.
Αναμφισβήτητα το πολιτικό γεγονός που υπήρξε καθοριστικό για την απώλεια της πρωτοκαθεδρίας από τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ήταν η υπογραφή της συμφωνίας των Πρεσπών. Το επιβεβαιώνει η καταλυτική κυριαρχία της Ν.Δ. σε όλη την Βόρειο Ελλάδα, αλλά παράλληλα η συρρίκνωση του Ποταμιού (υπερψήφισε την συμφωνία), η εξαφάνιση των ΑΝ.ΕΛ. (δεν ανέτρεψαν την κυβέρνηση την Άνοιξη του 2018 όταν μπορούσαν) και η ανάδυση της «Ελληνικής Λύσης».

 

Όμως πέρα από το «Μακεδονικό», το οποίο με την έναρξή του, τον Ιανουάριο του 2018, και την έκτοτε εξέλιξή του μέχρι την υπογραφή της συμφωνίας τον Μάιο, φαίνεται ότι οριστικοποίησε την πρωτιά της Ν.Δ. μια σειρά από άλλα γεγονότα και συμπεριφορές καθόρισαν το εύρος της διαφοράς. Ενώ η συμφωνία των Πρεσπών, βρήκε υποστηρικτές σε όλο το εκλογικό φάσμα –έστω και αν δεν ψήφισαν ΣΥ.ΡΙΖ.Α. μετρίασαν τις επιπτώσεις από την υπογραφή της- η οίηση και ο «προοδευτικός τσαμπουκάς» υπήρξαν οι καταλυτικοί παράγοντες που δημιούργησαν μια απροσδόκητη προοπτική επιστροφής στην πολιτική «αφετηρία». Στην ουσία αυτό που διακυβεύεται πλέον στην εκλογική αναμέτρηση του Ιουλίου είναι η κυριαρχία στον χώρο της Κεντροαριστεράς. Όχι ότι υπάρχει η πιθανότητα να εκμηδενιστεί ο συσχετισμός δύναμης μεταξύ ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και ΚΙΝ.ΑΛ. αλλά μια ενδεχόμενη νέα σημαντική μείωση των ποσοστών του πρώτου θα δημιουργήσει καινούργια δυναμική αποσυσπείρωσης στις τάξεις του.
Η αίσθηση του «ακατάβλητου» που -μετά την εκλογική απογείωση- ενδυναμώθηκε από την υπερπήδηση εμποδίων όπως η ανατροπή του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος με την υπογραφή του 3ου μνημονίου, η έξοδος από την «κηδεμονία» των θεσμών, η «επίλυση» του Μακεδονικού και τέλος ο -συνακόλουθος με την συμπεριφορά του «καλού παιδιού»- εναγκαλισμός από τις ηγεσίες Ευρώπης και Αμερικής του «μεταλλαγμένου αντάρτη», δημιούργησε υπερβάλλουσα αλαζονεία η οποία οδήγησε σε μοιραία λάθη.
Η κάλυψη της αμετροεπούς συμπεριφοράς που ξεδιπλώθηκε από στελέχη με ακραίο εκφραστή της τον «σύντεκνο Παύλο», η «ξεκούραση» στο κότερο της «συνεργάτιδας;;; Κατερίνας», η ανοχή και το ντάντεμα στους «συντρόφους» -με τα επαναστατικά τσιτάτα και την φασιστική συμπεριφορά- του Ρουβίκωνα, η γκετοποίηση συνοικιών της πρωτεύουσας υπό το «άγρυπνο» βλέμμα –από απόσταση ασφαλείας!!!- της πολιτείας, η ύποπτη εύνοια απέναντι στον «σύντροφο Λουκά», υπήρξαν μερικοί μόνο από τους παράγοντες που τα «κοινωνικά μερίσματα» δεν στάθηκαν όσο αποδοτικά ανέμενε το επιτελείο της Κουμουνδούρου.
Το «σεμνά και ταπεινά» -συμπληρωμένο για να ταιριάζει στην Αριστερά με το «αγωνιστικά»- σύνθημα αλλά και προσωπικός κανόνας ζωής ενός πρώην πρωθυπουργού, δεν υιοθετήθηκε από τον κύριο Τσίπρα. Οι εποχές που η αλαζονεία του παλιού ΠΑ.ΣΟ.Κ. έμενε ατιμώρητη εκλογικά έχει παρέλθει. Ήταν άλλη η κοινωνία και άλλοι οι πρωταγωνιστές. Τώρα ο κανόνας επιβεβαιώθηκε. Μετά την ύβρη ακολούθησε η νέμεση.
Αντώνης Αντωνάκος 30/5/2019
Κατηγορία Άρθρα & Απόψεις
 
Αν ήμουν ο Τσίπρας…
Αποτέλεσε έκπληξη για τους πολιτικούς του αντιπάλους –αλλά και για τους πολιτικούς αναλυτές- το γεγονός ότι ο κύριος Τσίπρας δεν κάνει τις εκλογές μαζί με τις Ευρωεκλογές. Αναλύοντας με τα παραδοσιακά πολιτικά εργαλεία την ενέργειά του αυτή φαίνεται να πρόκειται για ένα μεγάλο και επικίνδυνο λάθος που μπορεί να του δημιουργήσει ανυπολόγιστο κόστος. Ο παροξυσμός παροχών –επανάληψη του «Τσοβόλα δώστα όλα»- της προεκλογικής περιόδου ερμηνεύεται από τους παραδοσιακούς αναλυτές ως απόρροια είτε του πανικού του είτε ενδεχόμενων ψευδαισθήσεων, περί ανατροπής του πολιτικού κλίματος, που μπορεί να έχει. Δεν φαίνεται, μέχρι στιγμής, να έχει απασχολήσει κανέναν η σκέψη ότι ενδεχομένως ο κύριος Τσίπρας δεν θα ήθελε –ακόμα και αν μπορούσε- να κερδίσει αυτές τις εκλογές.

Όσο παράδοξο και αν είναι αυτό το ενδεχόμενο αποκτά λογική υπόσταση αν η ανάλυση της πολιτικής κατάστασης οδηγεί στο συμπέρασμα ότι μια εκλογική επικράτηση του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. τώρα θα αποτελούσε «Πύρρειο νίκη». Μια νίκη που θα έθετε σε αμφισβήτηση την διαφαινόμενη κυριαρχία του στο χώρο της «Κεντροαριστεράς» και της «Σοσιαλδημοκρατίας».
Πράγματι ακόμα και στις πιο αισιόδοξες –από την πλευρά του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.- προβλέψεις δεν θα μπορούσε κανένας να προσδοκά ποσοστό που θα ξεπερνούσε το 32%. Ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα δημιουργούσε ακυβερνησία και ανακατατάξεις στο πολιτικό σκηνικό που θα μπορούσαν να οδηγήσουν στην ανακατανομή των ρόλων στην «Κεντροαριστερά». Το ένα, θεωρητικά, εφικτό σενάριο σε μια τέτοια περίπτωση θα ήταν ο σχηματισμός κυβέρνησης συνεργασίας μεταξύ ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και ΚΙΝ.ΑΛ.. Αλλά σε μια τέτοια περίπτωση το ΚΙΝ.ΑΛ. θα έμπαινε, πάλι, με αξιώσεις στο παιχνίδι της διεκδίκησης του προνομιούχου εκλογικά χώρου της «Σοσιαλδημοκρατίας». Ενώ και στο χώρο της Κεντροδεξιάς θα υπήρχαν ανακατατάξεις και μετασχηματισμοί με υπαρκτό το ενδεχόμενο της δημιουργίας μιας εκλογικής δυναμικής η οποία σήμερα δεν υφίσταται.
Ούτε όμως τα ενδεχόμενα της δημιουργίας Οικουμενικής Κυβέρνησης ή της νέας εκλογικής αναμέτρησης –με το σύστημα της απλής αναλογικής- εξυπηρετούν τα μακροπρόθεσμα σχέδια του κυρίου Τσίπρα. Εγκυμονούν και τα δύο τους ίδιους κινδύνους. Την αναδιαμόρφωση του χάρτη των πολιτικών δυνάμεων, με την «νεκρανάσταση» του παλιού ΠΑ.ΣΟ.Κ. και με την εμφάνιση νέων ηγεσιών με αυξημένη παρέμβαση στην κοινωνία.
Σε κάθε μια από τις προηγούμενες περιπτώσεις θα παρέμενε παγιδευμένος στον «χορό των καταραμένων», σε εκείνους δηλαδή που έχουν χρεωθεί, εκ μέρους των πολιτών, την ευθύνη για την κρίση. Έτσι η παραμονή στην εξουσία –με οποιοδήποτε από τα ανωτέρω σχήματα- θα επέφερε με βεβαιότητα περαιτέρω μη αναστρέψιμη φθορά. Γιατί, λοιπόν, να μπει ο κύριος Τσίπρας σε αυτό το «όχημα» της βέβαιης φθοράς; Γιατί να διεκδικήσει –στ’ αλήθεια και όχι προσχηματικά- την παραμονή του στην εξουσία τώρα;
Αντίθετα από όποια πλευρά και αν το προσεγγίσεις προκύπτει ότι το συμφέρον του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. επιτάσσει την προσωρινή «αγρανάπαυση», την αποστασιοποίησή του δηλαδή από την διακεκαυμένη ζώνη των διαχειριστών της κρίσης.
Η νίκη της Ν.Δ., στις προσεχείς εκλογές, δεν προοιωνίζεται –παρά τις εξαιρετικά ευνοϊκές συγκυρίες- να είναι εκλογικός θρίαμβος. Αντίθετα, όλες ανεξαιρέτως οι μετρήσεις «βάζουν και τα ρέστα στο τραπέζι» προκειμένου να επιτευχθεί οριακή αυτοδυναμία. Αλλά με ποσοστά που δεν προσεγγίζουν το 40% όχι μεταρρυθμίσεις, ούτε τυπική διαχείριση της διακυβέρνησης της χώρας δεν μπορεί να γίνει. Ιδιαίτερα μάλιστα όταν σημαντικό μέρος των ψηφοφόρων «απεργεί» και όταν η ψήφος, επίσης σε μεγάλο ποσοστό, είναι αρνητική. Το πιθανότερο ενδεχόμενο -κάτι που φαίνεται να αποτελεί και τον «διακαή πόθο» εξωθεσμικών παραγόντων που «διαφεντεύουν» την πολιτική ζωή του τόπου- είναι ο σχηματισμός «συμμαχικής» κυβέρνησης από την Ν.Δ. και το ΚΙΝ.ΑΛ.. Αυτός, όμως, είναι –για άλλους λόγους- και ο στρατηγικός στόχος του ΣΥ.ΡΙΖ.Α..
Σε κάθε περίπτωση ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. -«στρογγυλοκαθισμένος» στην «πελατειακή» εκλογική βάση που έχει στοχευμένα οικοδομήσει με τα «κοινωνικά μερίσματα», τις 13ες «συντάξεις», τους διορισμούς, κ.λπ.- θα ασκεί εκ του ασφαλούς το «αντάρτικο» στο οποίο είναι ειδικευμένος. Σε ένα εκλογικό σώμα που -όντας εθισμένο στον λαϊκισμό, αποχαυνώνεται από τα «καμπανάκια» του «προοδευτικού» ρεπερτορίου- αποτελεί «εύφορη θάλασσα». Η οριστική εξουθένωση του παλιού ΠΑ.ΣΟ.Κ./ΚΙΝ.ΑΛ. και η αποδυναμωμένη –διασπασμένη κυρίως ψυχικά και αποπροσανατολισμένη ιδεολογικά- Κεντροδεξιά δεν θα αποτελέσουν σοβαρά εμπόδια για την προσπάθεια επανόδου του κυρίου Τσίπρα στην εξουσία. Αυτή τη φορά απαλλαγμένου από το «ενοχλητικό» παρελθόν του και τα «βαρίδια» της «επαναστατικής» περιόδου.
Έτσι αποκτά νόημα και το «λάθος» του σχετικά με την εκλογή του Π.τ.Δ. με 151 ψήφους για το οποίο πανηγύρισε η αντιπολίτευση. Δεν τον ενδιαφέρει η εκλογή του 2020. Θα ευχόταν μάλιστα να αποτελέσει, όπως διαφαίνεται, ένα νέο διαβρωτικό στοιχείο στην ενότητα της Κεντροδεξιάς. Αντίθετα τον ενδιαφέρει η εκλογή του 2025 και οι επόμενες.
Ο στόχος, λοιπόν, του κυρίου Τσίπρα δεν είναι να παραμείνει τώρα αποδυναμωμένος και ανίσχυρος στην εξουσία. Στόχος του είναι να διαμορφώσει τις συνθήκες επανόδου του σε ένα νέο πολιτικό τοπίο με άλλες δυνατότητες και προοπτικές. Αν και ο σχηματισμός «συμμαχικής» κυβέρνησης Ν.Δ.-ΚΙΝ.ΑΛ. αποτελεί τον διακαή του πόθο, η αυτοδυναμία της Ν.Δ. δεν τον «χαλάει». Είναι 45 ετών και -ερχόμενος από το «πουθενά»- είναι ήδη πρωθυπουργός τέσσερα χρόνια. Έχει τη δυνατότητα -χαράζοντας και υλοποιώντας στρατηγικές- να προετοιμάζει το μέλλον του. Αν ήμουν ο Τσίπρας ακριβώς το ίδιο θα έκανα…
Αντωνάκος Αντώνης 21/052019
Κατηγορία Άρθρα & Απόψεις
Παρασκευή, 17 Μαΐου 2019 01:28

Το 13ο ψέμα του Αντώνη Αντωνάκου

 

Το 13ο ψέμα…
Ένα από τα, προεκλογικά, ψέματα με το οποία ο πρωθυπουργός αναρριχήθηκε στην εξουσία ήταν η υπόσχεση για την χορήγηση 13ης σύνταξης. Λίγες μέρες πριν από τις εκλογές, πριν χωνέψουμε τον Πασχαλινό οβελία, εξήγγειλε την πρόωρη έλευση των «Αριστερών» Χριστουγέννων. Με «ζουρνάδες και νταούλια» ανακοίνωσε την άμεση χορήγηση της 13ης «σύνταξης». Βεβαίως είναι εμφανές ότι μόνο περί αυτής δεν πρόκειται. Είναι απλώς άλλη μια άσκηση της στοχευμένης πελατειακής πολιτικής, στην οποία έχει επιδοθεί κατ’ επανάληψη τα τελευταία χρόνια.

Πιάνοντας το νήμα από την αρχή (των μνημονίων) οφείλουμε να θυμίσουμε ότι η ουσιαστική κατάργηση των «δώρων», συντελέσθηκε επί Γεωργίου του Β’, του «πορφυρογέννητου», τον Μάιο του 2010. Τότε η 13η σύνταξη καθώς και οι αντίστοιχες παροχές του Πάσχα και της αδείας μετετράπησαν σε επιδόματα συνολικού ύψους 800 ευρώ ενώ καταργήθηκαν εντελώς για τις πολύ μεγάλες συντάξεις. Προφανώς ήταν ένα μέτρο που, «τιμωρώντας» τους συνεπείς ασφαλισμένους, διέψευδε την εμπιστοσύνη όσων εμπιστεύθηκαν την Πολιτεία -μεταξύ των άλλων επιβραβεύοντας και όσους μπορούσαν και φρόντιζαν να εισφοροδιαφεύγουν, εκμεταλλευόμενοι ταυτοχρόνως τα πλεονεκτήματα της φοροδιαφυγής και των κοινωνικών επιδομάτων (ανεργίας, κ.λπ.)- για την εξασφάλιση της αξιοπρεπούς τους διαβίωσης ως απομάχων. Αποδείχθηκε στην πορεία ότι το μέτρο αυτό ήταν προσωρινό αφού με το 2ο μνημόνιο, το 2012, επήλθε ισοπέδωση προς τα κάτω με την πλήρη κατάργηση και αυτών των «επιδομάτων».
Την δικαιολογημένη, οργή των πολιτών εκμεταλλεύτηκε ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. υποσχόμενος, μεταξύ άλλων, την επιστροφή της 13ης σύνταξης. Με την παρούσα εξαγγελία επιχειρεί για μια ακόμα φορά να εξαπατήσει την κοινωνία εξαγοράζοντας πολιτική συμπάθεια δημοσία δαπάνη. Γιατί το μέτρο που εξαγγέλθηκε σε καμία περίπτωση δεν είναι 13η σύνταξη για τους συνεπείς ασφαλισμένους. Τα παράδοξα επισημαίνονται ακόμα και από τον φιλικό προς την κυβέρνηση τύπο. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι τρείς συνταξιούχοι –ενδεχομένως από την ίδια εργασία αλλά με διαφορετικό χρόνο ασφάλισης και διαφορετικό επίπεδο, δηλωμένων, αποδοχών- με συντάξεις 480€, 960€ και 1600€ αντίστοιχα θα λάβουν ακριβώς την ίδια (480€) «σύνταξη», ενώ ο συνταξιούχος των 1100€ θα λάβει «σύνταξη» 330€ δηλαδή 150€ λιγότερα!!! Σχολιάζοντας, με σκωπτική διάθεση, αυτό το «παράδοξο» ο Ε. Χεκίμογλου («ΕΘΝΟΣ», 11/5/19) υποθέτει ότι ο λογιστής της κυβέρνησης «λείπει σε άδεια» και εξ αυτού του λόγου προέκυψαν τα τραγελαφικά αποτελέσματα. Είναι προφανές ότι ο σχολιαστής «σφάζει με το γάντι» την νέα προσπάθεια «εξαγοράς» ψήφων της κυβέρνησης.
Γιατί δεν είναι ο λογιστής που λείπει, αλλοίμονο, είναι το θράσος και ο αμοραλισμός που πλεονάζει. Αναντίρρητα οι δυσπραγούντες πρέπει να στηριχθούν, ανεξάρτητα από το γεγονός ότι ορισμένοι από αυτούς στο παρελθόν έκαναν πάρτι σε βάρος της εφορείας, των ταμείων και της κοινωνικής πρόνοιας. Αυτό θα μπορούσε να γίνει με την μορφή του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος με κανόνες και κριτήρια. Όχι με την ψευδεπίγραφη «13η σύνταξη». Γιατί έτσι επιβραβεύονται για μία ακόμα φορά οι «πρωτεργάτες του Ελληνικού θαύματος». Το οποίο συνίσταται στο γεγονός -που επισημαίνει σκωπτικά ο ίδιος αρθρογράφος («ΕΘΝΟΣ», 9/5/19)- «τρείς στις δέκα ελληνικές οικογένειες δηλώνουν ότι ζουν με μέσο μηνιαίο εισόδημα χίλια ευρώ. Μπορούν με αυτά τα χρήματα να πληρώνουν στέγη, τρόφιμα, θέρμανση, φόρους, τέλη κυκλοφορίας, εισιτήρια, βενζίνη, εκπαίδευση, φάρμακα και λοιπά αγαθά. Άλλες δύο οικογένειες στις δέκα είναι ακόμη πιο αξιέπαινες διότι ανταποκρίνονται σε αυτά με μέσο μηνιαίο εισόδημα 600 ευρώ. Αλλά εκείνες που αξίζουν το πρώτο βραβείο στο «Survivor» είναι το 40% των ελληνικών οικογενειών που ισχυρίζονται ότι τα φέρνουν βόλτα με λιγότερο από 400 ευρώ τον μήνα».
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι υπάρχουν αρκετές εκατοντάδες χιλιάδες οικογένειες πού είναι αναγκασμένες να ζουν μόνο με αυτά που δηλώνουν. Όμως δεν υπάρχει επίσης καμία αμφιβολία ότι αρκετές εκατοντάδες χιλιάδες οικογένειες συνεχίζουν το «εθνικό σπορ» της φοροδιαφυγής, της εισφοροδιαφυγής και της εκμετάλλευσης των κοινωνικών ενισχύσεων/παροχών.
Είναι, επίσης, γεγονός ότι ένα σημαντικό τμήμα από την μείωση του ΦΠΑ δεν θα φθάσει στους καταναλωτές, αλλά θα ενθυλακωθεί από το κομμάτι εκείνο της «αγοράς» που αναπτύσσεται κυρίως τους θερινούς μήνες και που κάνει «πρωταθλητισμό» στην φοροδιαφυγή και την «μαύρη» εργασία. Όσο αυτές οι καταστάσεις δεν αντιμετωπίζονται ριζικά και αποτελεσματικά, η κοινωνική ισοπέδωση θα επεκτείνεται, το ασφαλιστικό σύστημα θα αποσαθρώνεται και πραγματική 13η σύνταξη δεν πρόκειται να δοθεί. Αντίθετα η «δαμόκλειος σπάθη» και νέων περικοπών θα επικρέμαται επί μισθών και συντάξεων, ο ΕΝΦΙΑ θα «ανασυντάσσεται» για να επανέλθει δριμύτερος και οι πολιτικοί μας θα «μοιράζουν καθρεφτάκια και χάντρες στους ιθαγενείς». Γιατί τον λογαριασμό, τελικά, δεν θα τον πληρώσουν οι πραγματικά «έχοντες και κατέχοντες». Κάποιος από αυτούς το πολύ-πολύ να ρωτήσει: «έχω και κότερο, πάμε μια βόλτα;». Φυσικά όχι τους υπαλλήλους του. Ή, ίσως τελικά, ακριβώς αυτούς;
Αντωνάκος Αντώνης
13-05-2019
Κατηγορία Άρθρα & Απόψεις

 

Η Φώφη και… ο «Δράκος».
Σαν τον Αϊ Γιώργη εφορμά, έφιππη, με το δόρυ της η κυρία Γεννηματά κατά του «Δράκου» και της ουράς του. Το ερώτημα είναι ποιος είναι ο «Δράκος», ποια είναι η ουρά του και εν τέλει σε τι είναι έφιππη η πρόεδρος του ΚΙΝ.ΑΛ./ΠΑ.ΣΟ.Κ.; Ακούγοντας την, κατά τα άλλα ευγενή και αξιοπρεπή, πρόεδρο του «Κινήματος» να επιτίθεται κατά της «Νέας Δεξιάς»/ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και της «ισχυρότατης Καραμανλικής συνιστώσας της» («ΑΛΦΑ», 3/5/19) δεν ήξερες ποια συναισθήματα πλημύριζαν την ψυχή σου. Η ιλαρότητα που ταιριάζει με τις ημέρες που διανύουμε, η συμπάθεια που προκαλεί η «πτώση» των άλλοτε ισχυρών ή η οργή από την επιμονή στις καταστροφικές συνήθειες του παρελθόντος;
Αρνούμενοι, στη Χαριλάου Τρικούπη, να αποδεχθούν την προσγείωση στις «λοιπές δυνάμεις» εμμένουν στις πρακτικές που ναρκοθέτησαν την ομαλή πορεία της χώρας στην απαλλαγή από τα διχαστικά σύνδρομα, στην συμφιλίωση, την οικονομική ανάπτυξη και την ουσιαστική ένταξη της χώρας στην οικογένεια των χωρών της, πολιτικά και κοινωνικά, Δημοκρατικής Ευρώπης. Εμμένουν σε συνήθειες της εποχής που αποκαλούσαν τους Ευρωπαίους Σοσιαλιστές «λακέδες του ιμπεριαλισμού» -αυτούς που τώρα εκλιπαρούν να μην τους εγκαταλείψουν για χάρη του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.-, της εποχής που τα στελέχη τους, αντί να «μεθύσουν τον ήλιο», «μεθυσμένοι» οι ίδιοι από την αλαζονεία της δύναμης, εφορμούσαν με τα αμπέχονα και τις ορειβατικές αρβύλες να καταλάβουν τα κάστρα της εξουσίας από την «Δεξιά». Την «Δεξιά» που, το «Βατικανό» της «Αλλαγής», είχε αφορίσει καταδικάζοντάς την να παραμείνει έγκλειστη στο «χρονοντούλαπο της ιστορίας».
Εμμονή στα καταστροφικά στερεότυπα του παρελθόντος. Στο βολικό και εκλογικά προσοδοφόρο διχασμό, από την μια μεριά η «Δεξιά» και από την άλλη το «ΠΑ.ΣΟ.Κ. και οι λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις». Μόνο που οι ρόλοι στην «Δημοκρατική Παράταξη» έχουν αλλάξει. Ο «κομπάρσος» έγινε πρωταγωνιστής και ο παλιός πρωταγωνιστής «κομπάρσος». Έτσι ανασύρθηκαν τα «ιδεολογικά καριοφίλια» και τα «γιαταγάνια» της εποχής του αείμνηστου Μένιου και του έγκλειστου Άκη κατά της «Νέας Δεξιάς», του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.!!! Το γεγονός ότι το 70% του ΠΑ.ΣΟ.Κ. έχει μετακινηθεί στον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. δεν το συνειδητοποιούν; Το γεγονός ότι το υπουργικό συμβούλιο έχει «πράσινο» DNAτους αφήνει αδιάφορους; Το γεγονός ότι καθημερινά νέες «μεταγραφές» πραγματοποιούνται, ενώ οι μισοί εναπομείναντες, έχοντας έτοιμες τις αποσκευές τους, με το ζόρι κρατιούνται περιμένοντας την κατάλληλη ευκαιρία δεν το αντιλαμβάνονται; Το γεγονός ότι, ο μόνος εναπομείνας εταίρος, ο νέος «Παλαιών Πατρών Γερμανός», που κήρυξε την σύγχρονη «επανάσταση» από την «Μεγίστη Λαύρα του Καστελόριζου» φαίνεται να μετράει πιθανότητες και αποτελέσματα χτίζοντας γέφυρες –με «προδρόμους» και δηλώσεις- με την Κουμουνδούρου, γιατί το ανέχονται; Νομίζουν ότι ο κύριος Χρυσοχοΐδης, όταν δήλωνε ότι «μόνο σε αποικία» θα μπορούσε να είναι υποψήφιος ο κύριος Παπανδρέου δεν εξέφραζε την κοινωνία; Τότε πως εξηγούν το 2,47% του ΚΙ.ΔΗ.ΣΟ. (εκλογές 2015);
Η επιμονή στο αφήγημα της «Καραμανλικής συνιστώσας» -όσο και να στηρίζεται από ύποπτα εξωθεσμικά κέντρα- όντας, σε βαθμό γελοιότητας αστεία, δεν αγγίζει την συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών. Όσο και να αποσιωπάται η «μαζική μετανάστευση» του παλιού ΠΑ.ΣΟ.Κ. στον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. η αλήθεια βοά. Είναι σαν να προσπάθεια να κρύψεις έναν ελέφαντα πίσω από ένα μυρμήγκι, καταδικασμένη σε αποτυχία. Η ανενδοίαστη παρέμβαση, με αδιαφανή κίνητρα, οικονομικών κέντρων και η, εξόφθαλμα και εξοργιστικά, μονομερής προσπάθειά τους να «αναστηλώσουν» το παλιό ΠΑ.ΣΟ.Κ. πέφτει στο κενό. Η κοινωνία δεν χειραγωγείται πλέον από τους «εργολάβους και τους προμηθευτές» της «ενημέρωσης».
Η αλήθεια είναι ότι το ΠΑ.ΣΟ.Κ. και ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. είναι υβριδικά πολιτικά μορφώματα που δεν εναρμονίζονται με την Ευρωπαϊκή δημοκρατική παράδοση. Αποτελώντας και τα δύο διασταυρώσεις του αριστερισμού με τον εθνικισμό και τον λαϊκισμό –σε διαφορετικές δόσεις είναι αλήθεια το κάθε ένα αφού ο εθνικισμός ήταν πολύ πιο έντονος στο πρώιμο, Μπααθικό, ΠΑ.ΣΟ.Κ.- ακολουθούν αντίστοιχες διαδρομές. Από την τζάμπα «επαναστατική μαγκιά» της αντιπολίτευσης και τους «άγουρους» αλλά πανάκριβους πειραματισμούς των πρώτων χρόνων της εξουσίας στην παράδοση της «γλυκιάς ηδονής» της εξουσίας. Από το περιθώριο στα σαλόνια και στην αγκαλιά των «ισχυρών του ιμπεριαλισμού και του καπιταλισμού» εναντίον των οποίων κάποτε ξιφουλκούσαν. Ως υβρίδια, λοιπόν, γεννήθηκαν, επικράτησαν υπάρχουν αλλά δεν δημιουργούν. Γιατί η δημιουργία προϋποθέτει γόνιμη σύνθεση στη βάση της πραγματικής ιδεολογίας αλλά πάντα στο πλαίσιο του ρεαλισμού και της λογικής. Εκτός πραγματικότητας σύνθεση μόνο στη χώρα της Ουτοπίας μπορεί να υπάρξει.
Είναι αυτή, η γόνιμη σύνθεση, στην οποία στηρίζεται σε σημαντικό βαθμό η οικοδόμηση της ευημερίας της μεταπολεμικής Δημοκρατικής Δύσης. Η συγκυβέρνηση του SPDμε το CDU στην Γερμανία είναι ένα καλό παράδειγμα για τα αποτελέσματα που έχει το πραγματικό ενδιαφέρον για την κοινωνία και για την χώρα όταν είναι απαλλαγμένο από φαντασιώσεις και ασύμμετρη ιδιοτέλεια. Η ανυπαρξία ενός δεύτερου, πλην της Ν.Δ., σοβαρού μεγάλου αστικού κόμματος ευθύνεται για την δημιουργία του «δημοκρατικού ελλείμματος» στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης. Η υπερφαλάγγιση της Ε.Κ.-Ν.Δ. από το ΠΑ.ΣΟ.Κ. απέτρεψε τη λειτουργία του δημοκρατικού δίπολου που αποτέλεσε τη βάση στην οποία στηρίχτηκε η Δημοκρατία σε όλη τη Δύση. Η μετεξέλιξη του τελευταίου ήταν αργή και, όπως μαρτυρούν η γενικότερη στάση του ΚΙΝ.ΑΛ. αλλά και οι δηλώσεις της κυρίας Γεννηματά, ποτέ δεν υπήρξε ολοκληρωμένη και ειλικρινής.
Ο «δράκος της Δεξιάς», που χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον από τους «προοδευτικούς», όπως οι «εχθροί του λαού» χρησιμοποιούνται από τους «εμπόρους των εθνών» για να κυριαρχούν και να εξουσιάζουν, έχει τελευτήσει τον βίο του ως αφήγημα. Είναι καιρός οι επίγονοι του Αντρέα, οι παλιοί «σύντροφοι» του Μένιου, του Αθανασούλη, του Μαυράκη, του Άκη, του Σμπώκου, του Τσουκάτου, του Μαντέλη και των λοιπών που κατά τον Πάγκαλο «όλοι μαζί…», να αφιππεύσουν από το «καλάμι της αλαζονείας», να σταματήσουν τη χορηγία πιστοποιητικών «προοδευτικής» γνησιότητας και να εγκολπωθούν –εκτός από τα Ευρωπαϊκά Προγράμματα- τις Ευρωπαϊκές αξίες.
Είναι καιρός να συνειδητοποιήσουν ότι, όπως έγραφα στις 10/04/2017 («Η «Αριστερά» της Αριστεράς…»,Tribune) «Ένας δρόμος απομένει. Αυτοί που κατάλαβαν, έστω και καθυστερημένα, ότι «ποτέ δεν ήταν ΠΑ.ΣΟ.Κ.» να πάρουν το δρόμο της ένταξης προς την μόνη πραγματικά και υπεύθυνα, με όλα τα λάθη της, συνεπή Δημοκρατική Φιλοευρωπαϊκή παράταξη τη Νέα Δημοκρατία. Όσοι εξακολουθούν να είναι «ΠΑ.ΣΟ.Κ. και ξερό ψωμί» να πάρουν το δρόμο προς τη νέα «Μεγάλη Δημοκρατική Παράταξη», το ΣΥ.ΡΙΖ.Α.. Πολιτικό κενό για ασκήσεις φιλοδοξιών και νέου λαϊκισμού με την ανασύσταση του παλιού ΠΑ.ΣΟ.Κ., με όποια ταμπέλα και με όποιον ηγέτη, δεν υπάρχει. Ο κάθε ένας πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες του. Χώρος για νέες ψευδαισθήσεις δεν υπάρχει. Ο άμμος στην κλεψύδρα της χώρας εξαντλείται.»

Αντώνης Αντωνάκος 4/5/2019

Κατηγορία Άρθρα & Απόψεις

Εκπαιδευτικά Νέα