Newsletter

Συμπληρώστε το e-mail σας και διαβάστε το καθημερινό newsletter από το dictyo.gr
  
  
  
Προβολή άρθρων κατά ημερομηνία: Φεβρουάριος 2019 - ΔΙΚΤΥΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ dictyo.gr

 

Ούτε Καίσαρας, ούτε μαριονέττα.
Παρακολουθώντας τις πολιτικές εξελίξεις -τους πολιτικούς που είναι στο προσκήνιο, τα έργα και τα λόγια τους- και αναλογιζόμενος το μέλλον διολισθαίνεις, ανεπαισθήτως, προς κατάθλιψη. Καμία αισιοδοξία δεν μπορεί να προκύψει με δεδομένο το επίπεδο των πολιτικών «ταγών» -αφ’ ενός και αφ’ ετέρου τις εξαιρετικά δυσοίωνες εξελίξεις, παγκόσμιες-περιφερειακές και εγχώριες- στο βαθμό μάλιστα που πιθανώς ισχύει και το λεγόμενο ότι: «κάθε λαός έχει την ηγεσία που του αξίζει», οπότε δεν μπορούμε να ελπίζουμε σε μια ουσιωδώς διαφορετική διακυβέρνηση από την σημερινή. Ο πολιτικός καιροσκοπισμός και η εξουσιομανία αποτέλεσε βασικό στοιχείο σε πολλές κρίσιμες επιλογές καθορίζοντας, εν τέλει, και την πρόσκρουση της χώρας στο «παγόβουνο» της κρίσης παρά το γεγονός ότι αυτό ήταν ορατό ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του ’80. Υπήρξαν και υπάρχουν βεβαίως εξαιρέσεις –σε πρόσωπα και πολιτικές πρακτικές- αλλά όπως πάντα αυτές επιβεβαιώνουν τον κανόνα.

 

Οι ανυπαρξία ρεαλιστικών απαντήσεων-λύσεων ή ακόμα χειρότερα η επιλογή κακών λύσεων οδηγούσε και οδηγεί σε αδιέξοδα. Κοινό υπόβαθρο των κακών επιλογών η τυφλή πόλωση, η ιδιοτέλεια και γενικότερα η πολιτική αβελτηρία. Οι λύσεις που προωθήθηκαν κατά καιρούς είχαν κοντόφθαλμη ωφελιμιστική οπτική αντί να επιλέγονται με βάση τα μακροχρόνια συμφέροντα της κοινωνίας και της χώρας. Η συναίνεση, η σύνθεση, η διαφύλαξη και η ενίσχυση των στοιχείων εκείνων που διασφαλίζουν την ομαλή πορεία της χώρας εξοβελίστηκαν σκοπίμως και στη θέση τους ορθώθηκαν τεχνητές διαχωριστικές γραμμές που τις καθόριζε το ιδεολόγημα των «προοδευτικών» απέναντι στους «δεξιούς». Κορυφαίες λειτουργίες του πολιτεύματος μπήκαν στο μικροκομματικό παιχνίδι. Το Σύνταγμα από την έγκρισή του το 1975 μπήκε σε αυτό το παιχνίδι ο χρόνος όμως απέδειξε ότι ήταν σύγχρονο και πραγματικά προοδευτικό διασφαλίζοντας την ομαλή δημοκρατική πορεία της χώρας.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα –καιροσκοπισμού και μικροκομματικής προσέγγισης- η Προεδρία της Δημοκρατίας που από στοιχείο σταθερότητας και εξισορρόπησης μετατράπηκε σε αρκετές περιπτώσεις σε μοχλό πολιτικής αταξίας. Οι αυξημένες πλειοψηφίες που προβλέπει το Σύνταγμα βασίζονται στην -αυτονόητη στις ώριμες δημοκρατίες- υπέρβαση του «φαίνεσθε» και του «δήθεν» για χάρη της πολιτικής ουσίας και της σταθερότητας. Ο Π.τ.Δ. προβλεπόταν να είναι μια από τις ασφαλιστικές και εξισορροπητικές δικλείδες  (checksandbalances) του πολιτεύματος. Οι αρμοδιότητες που προέβλεπε η αρχική ρύθμιση και των οποίων η χρήση θα γινόταν ενδεχομένως σε πολύ ακραία περίπτωση δικαιολογούντο με βάση την αυξημένη πλειοψηφία εκλογής ή οποία προφανώς θα προέκυπτε, κατά κανόνα, από την συναινετική επιλογή του προσώπου από τις κύριες πολιτικές δυνάμεις ή από μια μεγάλη εκλογική πλειοψηφία η οποία -όπως αποδείχθηκε μετά το 54,37% της Ν.Δ. το 1974- ήταν απίθανη.
Η κατάργηση ορισμένων βασικών αρμοδιοτήτων του Π.τ.Δ., το 1986, ήταν κίνηση πολιτικού συμβολισμού χωρίς πραγματικό αντικείμενο, δεδομένου ότι η πιθανότητα να ασκηθούν κάποιες από αυτές ενάντια στην πολιτική βούληση της κυβέρνησης –λόγω του τρόπου εκλογής του- ήταν από ακραία έως απίθανη. Η χρήση της διαδικασίας εκλογής –συγκαλυμμένα το 2010 και απροκάλυπτα το 2015- από τους Παπανδρέου και Τσίπρα προκειμένου να προκληθούν πρόωρες εκλογές οδήγησε στην αναζήτηση λύσης στην παρούσα αναθεωρητική διαδικασία. Από μόνη της αυτή η πρόθεση δείχνει ότι ακόμα και οι ίδιες οι πολιτικές δυνάμεις δεν εμπιστεύονται τον εαυτό τους, φοβούνται ότι για μια ακόμα φορά με την αβελτηρία τους θα οδηγήσουν την χώρα σε αδιέξοδα. Ίσως δικαίως, διαισθανόμενες την ανεπάρκεια και την ανευθυνότητά τους, προσπαθούν να καλυφθούν πίσω από «τρίχες κατσαρές». Γιατί αυτό που φταίει δεν είναι οι πρόνοιες του Συντάγματος αλλά ο δικός τους πολιτικός αμοραλισμός. Έτσι οι προτάσεις που έχουν κατατεθεί δεν οδηγούν σε λύση του προβλήματος αλλά μάλλον σε περαιτέρω επιπλοκές.
Η επιλογή του προέδρου από τον λαό είναι ασφαλώς δημοκρατική αλλά το ερώτημα είναι αν είναι λυτρωτική ή αντίθετα υπάρχει ο ορατός κίνδυνος να δημιουργήσει πολύ περισσότερα προβλήματα. Έστω και αποστερημένος από τις αρχικές αρμοδιότητες ο Πρόεδρος σε αυτήν την περίπτωση θα αποτελεί στην ουσία έναν δεύτερο ισχυρό –λόγω της δημοκρατικής νομιμοποίησης- πόλο εξουσίας. Είναι φανερό ότι, έστω και αν είναι διαφορετικής υφής η ψήφος, θα μπορούσαν αρκετοί να ισχυρισθούν ότι η απόλυτη πλειοψηφία της προεδρικής εκλογής υπερισχύει της σχετικής –στο εκλογικό σώμα- της κυβέρνησης. Τι θα συνέβαινε για παράδειγμα στην περίπτωση που ήταν εκλεγμένος Πρόεδρος ο κύριος Σαμαράς και η κυβέρνηση επιχειρούσε να προωθήσει την συμφωνία των Πρεσπών; Η εκδοχή λοιπόν της εκλογής από τον λαό δημιουργεί τις προοπτικές για πολύ πιο επικίνδυνες καταστάσεις σε σχέση με τις αρμοδιότητες που παρείχε στον Πρόεδρο το σύνταγμα πριν αναθεωρηθεί το 1986. Μπορεί να αποτελέσει την θρυαλλίδα για έναν νέο επικίνδυνο και επώδυνο διχασμό.
Αλλά και η βασική αντιπρόταση –της εκλογής με 151 ψήφους- δεν είναι λιγότερο επικίνδυνη. Αρκεί να αναλογιστούμε ότι σύμφωνα με αυτήν ακόμα και από μια κυβέρνηση της οποίας ο πολιτικός βίος θα ήταν στα τελευταία της θα μπορούσε να εκλεγεί πρόεδρος οποιοδήποτε πρόσωπο εξυπηρετούσε στιγμιαία κομματικές σκοπιμότητες δίχως το αναγκαίο κύρος και τα προσόντα για να υπηρετήσει τον θεσμό. Σε όποιον αυτό φαίνεται ακραίο ενδεχόμενο αρκεί να αναλογιστεί ότι το 2011 ο κύριος Παπανδρέου πρότεινε για πρωθυπουργό τον κ. Πετσάλνικο ή ότι το 2015 η κυρία Κωνσταντοπούλου έγινε Πρόεδρος της Βουλής. Σύμφωνα με αυτήν την πρόταση λοιπόν, αν έληγε τώρα η θητεία του Π.τ.Δ., η κυβέρνηση –εκπροσωπώντας το 35%, του 46% των ψηφοφόρων που συμμετείχαν στις εκλογές- μαζί με τους 6 «συνοδοιπόρους» της θα μπορούσε να εκλέξει οποιονδήποτε, ενδεχομένως άνθρωπο «μαριονέττα», ως νέο Πρόεδρο.
Αν όμως ένας Πρόεδρος-Καίσαρας είναι επικίνδυνο ενδεχόμενο για την λειτουργία της Πολιτείας άλλο τόσο επικίνδυνος θα είναι και ένας Πρόεδρος-μαριονέττα, αποτελώντας εκ των πραγμάτων προϊόν συγκυριών και όργανο κομματικών σκοπιμοτήτων. Ενδεχομένως μια ρύθμιση που θα προέβλεπε –συμπληρώνοντας τις ισχύουσες- ότι σε περίπτωση προσφυγής στις κάλπες -λόγω αδυναμίας εκλογής Προέδρου- οι εκλογές θα διεξάγονταν με απλή αναλογική θα πειθανάγκαζε τα δύο μεγάλα κόμματα να ομονοήσουν στο πρόσωπο του Προέδρου. Σε κάθε περίπτωση είναι προτιμότερο, αν τα κόμματα αν δεν μπορούν να βρουν μια αξιόπιστη λύση -στο πρόβλημα που η δική τους αβελτηρία και ο πολιτικός τους αμοραλισμός δημιούργησε στο παρελθόν- να αφήσουν την διάταξη ως έχει, είναι λιγότερο επικίνδυνη από τις εναλλακτικές προτάσεις που έχουν κατατεθεί.
Αντώνης Αντωνάκος 18/01/2019 
Κατηγορία Άρθρα & Απόψεις
 

Άλλη μια χαμένη ευκαιρία.
Ζούμε στη χώρα της ουτοπίας και του πουθενά. Με αυτές τις ιδεοληψίες και τα στρεβλά στερεότυπα έχουμε καταστρέψει πολλές γενεές νέων καθηλωμένοι στην φαντασίωση της «δωρεάν» τριτοβάθμιας εκπαίδευσης ως πυλώνα της ποιότητας και «φύλακα» της ισότητας των ευκαιριών. Όμως είναι εμφανές εδώ και δεκαετίες –για όποιον δεν είναι τυφλωμένος από τις παρωπίδες της δήθεν προοδευτικής στην πραγματικότητα ακραία οπισθοδρομικής και αδιέξοδης προσέγγισης- ότι ούτε καμία ποιότητα παρέχεται στα Ελληνικά Α.Ε.Ι. ούτε και η ισότητα ευκαιριών διασφαλίζεται. Στην πραγματικότητα αμφιλεγόμενη κατάρτιση παρέχεται και βέβαια κατά κανόνα ακριβοπληρωμένη.

Η απαίτηση για την απελευθέρωση της Τριτοβάθμιας δεν έχει ιδεολογικό πρόσημο. Δεν μπορεί να χαρακτηρίζεται νεοφιλελεύθερη ή συντηρητική όπως και η αποκλειστικότητα των Δημοσίων Α.Ε.Ι. δεν μπορεί να χαρακτηρίζεται ως κοινωνική (σοσιαλιστική). Όχι γιατί την έχουν κατοχυρώσει σε επίπεδο συντάγματος φιλελεύθερα, κεντρώα και κεντροδεξιά κόμματα, αλλά γιατί στην πράξη όχι μόνο δεν εξασφαλίζει την ισότητα στην αφετηρία αλλά στην ουσία διευρύνει τις ανισότητες. Δεν απαιτείται ιδιαίτερη προσπάθεια για να τεκμηριωθεί αυτή η αλήθεια γιατί είναι εμπρός στα μάτια μας και βοά. Αρκεί να δούμε τα βιογραφικά πολλών επιφανών –επιπλεόντων θα ήταν η πιο ακριβής διατύπωση για τους περισσότερους- για να κατανοήσουμε πως αναπαράγεται η ηγετική elite. Όχι πάντως στα εγχώρια Α.Ε.Ι..
Είναι θλιβερό να πανηγυρίζουμε, αν ένα ή το πολύ δύο πανεπιστήμια της χώρας καταφέρνουν να καταταγούν στα πρώτα 500 παγκοσμίως και βέβαια καμία συζήτηση για την πρώτη εκατοντάδα. Είναι θλιβερό εδώ και εξήντα χρόνια δεκάδες χιλιάδες νέοι μας να τριγυρνάνε σε διάφορες χώρες του κόσμου αναζητώντας ένα πτυχίο αρκετές φορές αμφίβολης αξίας αλλά παρ’ όλα αυτά ακριβοπληρωμένο. Είναι θλιβερό, ενώ είναι κοινό μυστικό, ότι η αντιγραφή είναι θεσμός, ότι το «πολιτικό» 5 είναι «κατάκτηση» των παρατάξεων, ότι ο «τσαμπουκάς» των ακραία ολοκληρωτικών παρατάξεων οι οποίες βαυκαλίζονται να θεωρούν τον εαυτό τους «επαναστατική εμπροσθοφυλακή» καθορίζει τους κανόνες, να εξακολουθούν ορισμένοι να μιλάνε για ποιότητα την οποία δήθεν δεν θα διασφαλίζουν τα Ιδιωτικά Α.Ε.Ι..Είναι θλιβερό ότι, ενώ εδώ και δεκαετίες οι απόφοιτοι ορισμένων κολεγίων έχουν καλύτερη αποδοχή στην αγορά εργασίας από τους πτυχιούχους, αρνούμαστε την λειτουργία ιδιωτικών Α.Ε.Ι. με το επιχείρημα ότι πολλά θα είναι επιπέδου κολεγίου. Την ίδια στιγμή αρνούμαστε να παραδεχθούμε ότι πολλά Δημόσια είναι επιπέδου υπαίθριου καφενείου.
Το 2008 η ευκαιρία χάθηκε λόγω της ολιγοψυχίας του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και του Παπανδρέου. Τώρα η ευκαιρία χάνεται λόγω των ιδεοληψιών του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και των στελεχών του. Το 2015 πληρώσαμε ακριβά στην οικονομία την «πολιτική εφηβεία» της κυβέρνησης. Σήμερα την πληρώνουμε στην εκπαίδευση με θύματα τους νέους. Κρίμα, άλλη μια χαμένη ευκαιρία.
Αντώνης Αντωνάκος
14/2/2019
Κατηγορία Άρθρα & Απόψεις
 

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας -αναλύοντας τους κινδύνους και την υποβάθμιση που υφίσταται η αντιπροσωπευτική δημοκρατία εξ αιτίας της ανεξέλεγκτης παγκοσμιοποίησης και της απορρύθμισης, που τα οικονομικά κέντρα προωθούν εν ονόματι της ανάπτυξης, σε βάρος του Κράτους Δικαίου και του Κοινωνικού Κράτους- αναφέρεται στην ανάλυση του KarlPopper σύμφωνα με την οποία το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι: «απλώς ποιος πρέπει να κυβερνά […] ως ο καταλληλότερος αλλά, πρωτίστως πως πρέπει να οργανωθούν οι πολιτικοί θεσμοί […] ώστε να εμποδίζεται μια κακή ή μη ικανή κυβέρνηση ή μια πλειοψηφική –πολιτικά κυρίαρχη άποψη- να προκαλέσει “μεγάλο κακό” στην Πολιτεία.» («ΕΝΑΣ ΕΧΘΡΟΣ ΤΗΣ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ», Π. Παυλόπουλος, εκδόσεις Gutenberg).

Η καθιέρωση θεσμικών αντίβαρων -τα θα οποία εγγυώνται την αποτροπή αυτών των κινδύνων- είναι αναγκαία και καθοριστικής σημασίας για την λειτουργία της Πολιτείας. Οι προβλεπόμενες, από το σύνταγμα του 1975, εξουσίες του Π.τ.Δ. –σε συνδυασμό με το κύρος και την σχετική συναίνεση που εξασφάλιζε η διαδικασία εκλογής- εντάσσονταν σε αυτήν την αναγκαιότητα, δίχως να δημιουργούν ένα εν δυνάμει επικίνδυνο δίπολο εξουσίας που θα προέκυπτε μετά βεβαιότητας αν η εκλογή του Π.τ.Δ. γινόταν από τον λαό. Έτσι, τόσο η παρουσία του Καραμανλή στην Προεδρεία όσο και οι αρμοδιότητες που του εξασφάλιζε το Σύνταγμα, υπήρξαν καθοριστικοί παράγοντες στην αποτροπή περιπετειών που θα προκαλούσε η προσπάθεια του «επαναστατικού» ΠΑ.ΣΟ.Κ. να αλλάξει τον προσανατολισμό και τις συμμαχίες της χώρας.  
Βεβαίως η πασοκοποίηση της πολιτικής και της κοινωνίας αφ’ ενός αποστέρησε τον θεσμό της Προεδρίας από τις -συνταγματικά θεσπισμένες- εξισορροπητικές εξουσίες του, αλλά και ευτέλισε την διαδικασία επιλογής με την ακραία αντισυνταγματική εκλογή του Π.τ.Δ. το 1985 με τα «ομοιόμορφα» χρωματιστά ψηφοδέλτια. Εννοείται ότι η συναίνεση ήταν επίσης εντελώς έξω από την αυταρχική και αλαζονική νοοτροπία της «Αλλαγής». Ο Κώστας Καραμανλής και η Ν.Δ.. προωθώντας την συναίνεση έδωσαν πάλι αυξημένο κύρος στο θεσμό.
Δεν είναι όμως μόνο οι αρμοδιότητες και η συναίνεση στην εκλογή που δίνουν κύρος στο θεσμό αλλά και τα πρόσωπα. Ο Π.τ.Δ. το 2009 θα μπορούσε να παίξει ουσιαστικό ρόλο, αποτρέποντας την τυχοδιωκτική και αντεθνική πολιτική της κυβέρνησης Παπανδρέου η οποία -μετατρέποντας ένα 20ετές πρόβλημα χρέους και υψηλού ελλείμματος σε αδυναμία δανεισμού- οδήγησε την χώρα στη χρεωκοπία. Αντίθετα ο σημερινός Π.τ.Δ. έπαιξε καθοριστικό ρόλο, το καλοκαίρι του 2015, στην αποτροπή της εξόδου της χώρας από την Ε.Ε. ξεκαθαρίζοντας ότι «δεν θα γινόταν Πρόεδρος της δραχμής».
Το 1981 και το 2015 οι Π.τ.Δ. απέτρεψαν την πρόκληση «μεγάλου κακού» στην Πολιτεία αποτελώντας χαρακτηριστικό παράδειγμα της αναγκαιότητας των θεσμικών αντίβαρων στην λειτουργία της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας.
Αντωνάκος Αντώνης
31-01-2019
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.">antonakosantonis@gmail.com          http://www.antonakos.edu.gr
Δημοσιεύθηκεκαιστα sites: tribune, olympia, kallitheapress.
Αναδημοσιεύθηκε και στα sites: crete-news.
Κατηγορία Άρθρα & Απόψεις
 

Οδοιπόρος για τα Σούσα…
«…μόλις εχθές άνοιξε το στόμα του και ο κύριος Μάνος και μίλησε για τις ευθύνες της κυβέρνησης Καραμανλή για την χρεωκοπία του τόπου…». Φ. Γεννηματά, Βουλή 8/2/19
 
Η απόγνωση είναι κακός σύμβουλος. Όταν βλέπεις τα ποσοστά σου να είναι καθηλωμένα και οι συνιστώσες και τα στελέχη σου τραβάνε τον δικό τους δρόμο επιχειρείς, σαν τον πνιγμένο, να πιαστείς από «τρίχες». Όταν βλέπεις τους ρόλους να αλλάζουν, και από «ιδιοκτήτης» της «κεντροαριστεράς» μετατρέπεσαι σε ένα από τα paraphernaliaτης, αρπάζεις όποιο καθημαγμένο σωσίβιο βρεθεί μπροστά σου. Δεν εξηγείται διαφορετικά η σπουδή που έδειξε η Πρόεδρος του ΚΙΝ.ΑΛ. –λέγε με παλιό ΠΑ.ΣΟ.Κ.- να αρπαχτεί από την «απροκατάληπτη» και «άδολη» άποψη του κυρίου Μάνου για τον Κ. Καραμανλή. Προς επίρρωση μάλιστα αυτής της άποψης συμπλήρωσε ότι: «…είναι γνωστή η σχέση και η δεξιά συνιστώσα, η Καραμανλική συνιστώσα της κυβέρνησης του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και το πώς το ένα χέρι νίβει το άλλο…».

Αν δεν είναι η απόγνωση απαιτείται απύθμενο θράσος να επιχειρείς να διαστρεβλώσεις έτσι τα πράγματα από την στιγμή που τόσο το κόμμα όσο και η κυβέρνηση του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. είναι πλέον στελεχωμένα πλειοψηφικά από το ΠΑ.ΣΟ.Κ., και όταν το μισό σου κόμμα «γλυκοκοιτάζει» ή ανοιχτά πλειοδοτεί υπέρ της συνεργασίας σας.
Ζήτησε μάλιστα η Πρόεδρος του ΚΙΝ.ΑΛ. «εξεταστική επιτροπή» για την χρεωκοπία. Αλλά γιατί η κυρία Γεννηματά θέλει να ξεχνά τις δηλώσεις του κυρίου Χρυσοχοΐδη: «…Η διετής κυβέρνηση η δική μας οδήγησε σε αδιέξοδα. Οικονομικά, εθνικά, κοινωνικά. Οδήγησε σε φτώχεια και αποσύνθεση, εθνική ταπείνωση και εθνική αναξιοπρέπεια και τέλος οδήγησε σε εθνική αποδιοργάνωση», και για τον «σύντροφό» Παπανδρέου: «Ο κ. Παπανδρέου δεν μπορεί να παραμένει στην παράταξη γιατί έχει διαρρήξει τις σχέσεις μας με το λαό […] μόνο σε αποικία μπορεί να είναι υποψήφιος με τέτοια προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα»(Μega) αν πράγματι αναζητά τις ευθύνες για την κρίση; Άλλωστε το ΠΑ.ΣΟ.Κ. είχε όλο τον χρόνο(2009-2011) και την πλειοψηφία στην διάθεσή του για να κάνει όσες εξεταστικές ήθελε και τις έκανε με μηδενικά αποτελέσματα. Όμως η «εξεταστική επιτροπή του λαού» έχει βγάλει την ετυμηγορία της, όπως μαρτυρά η εκλογική εξαΰλωση του, κάποτε κραταιού και εκλογικά κυρίαρχου, «Κινήματος».
Όσο για τον κύριο Μάνο, η κάθοδος του το 2004, στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΠΑ.ΣΟ.Κ. -υπό την «φωτισμένη» ηγεσία του κυρίου Παπανδρέου- κάνει κάθε σχόλιο για την αντικειμενικότητα, τα κίνητρά και την ευθυκρισία του περιττό. Μόνος του επέλεξε αντί για Μάνος να είναι μόνος, αναζητώντας «συντροφιά» σε «θολά στρατόπεδα». Ο Καβάφης θα του έλεγε: «Τι θλιβερή η μέρα που ενδίδεις, η μέρα που αφέθηκες κι ενδίδεις…».
11/2/2019
Αντωνάκος Αντώνης
Κατηγορία Άρθρα & Απόψεις
 

«…μόλις εχθές άνοιξε το στόμα του και ο κύριος Μάνος και μίλησε για τις ευθύνες της κυβέρνησης Καραμανλή για την χρεωκοπία του τόπου…». Φ. Γεννηματά, Βουλή 8/2/19
 
Η απόγνωση είναι κακός σύμβουλος. Όταν βλέπεις τα ποσοστά σου να είναι καθηλωμένα και οι συνιστώσες και τα στελέχη σου τραβάνε τον δικό τους δρόμο επιχειρείς, σαν τον πνιγμένο, να πιαστείς από τρίχες. Όταν βλέπεις τους ρόλους να αλλάζουν, και από «ιδιοκτήτης» της «κεντροαριστεράς» μετατρέπεσαι σε ένα από τα paraphernaliaτης, αρπάζεις όποιο καθημαγμένο σωσίβιο βρεθεί μπροστά σου. Δεν εξηγείται διαφορετικά η σπουδή που έδειξε η Πρόεδρος του ΚΙΝ.ΑΛ. –λέγε με παλιό ΠΑ.ΣΟ.Κ.- να αρπαχτεί από την «απροκατάληπτη» και «άδολη» άποψη του κυρίου Μάνου για τον Κ. Καραμανλή. Προς επίρρωση μάλιστα αυτής της άποψης συμπλήρωσε ότι: «…είναι γνωστή η σχέση και η δεξιά συνιστώσα, η Καραμανλική συνιστώσα της κυβέρνησης του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και το πώς το ένα χέρι νίβει το άλλο…».

Αν δεν είναι η απόγνωση απαιτείται απύθμενο θράσος να επιχειρείς να διαστρεβλώσεις έτσι τα πράγματα από την στιγμή που τόσο το στελεχιακό δυναμικό όσο και η κυβέρνηση του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. είναι πλέον στελεχωμένα πλειοψηφικά από το ΠΑ.ΣΟ.Κ., και όταν το μισό σου κόμμα «γλυκοκοιτάζει» ή ανοιχτά πλειοδοτεί υπέρ της συνεργασίας σας.
Ζήτησε μάλιστα η Πρόεδρος του ΚΙΝ.ΑΛ. «εξεταστική επιτροπή» για την χρεωκοπία. Αλλά γιατί η κυρία Γεννηματά θέλει να ξεχνά τις δηλώσεις του κυρίου Χρυσοχοΐδη: «…Η διετής κυβέρνηση η δική μας οδήγησε σε αδιέξοδα. Οικονομικά, εθνικά, κοινωνικά. Οδήγησε σε φτώχεια και αποσύνθεση, εθνική ταπείνωση και εθνική αναξιοπρέπεια και τέλος οδήγησε σε εθνική αποδιοργάνωση», και για τον «σύντροφό» Παπανδρέου: «Ο κ. Παπανδρέου δεν μπορεί να παραμένει στην παράταξη γιατί έχει διαρρήξει τις σχέσεις μας με το λαό και έχει διαρρήξει και τις σχέσεις μας με τους Ευρωπαίους […] Ο κύριος Παπανδρέου δεν πρέπει να είναι υποψήφιος, μόνο σε αποικία μπορεί να είναι υποψήφιος με τέτοια προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα»(Μega) αν πράγματι αναζητά τις ευθύνες για την κρίση; Άλλωστε το ΠΑ.ΣΟ.Κ. είχε όλο τον χρόνο(2009-2011) και την πλειοψηφία στην διάθεσή του για να κάνει όσες εξεταστικές ήθελε και τις έκανε με μηδενικά αποτελέσματα. Όμως η «εξεταστική επιτροπή του λαού» έχει βγάλει την ετυμηγορία της, όπως μαρτυρά η εκλογική εξαΰλωση του, κάποτε κραταιού και εκλογικά κυρίαρχου, «Κινήματος».
Κατηγορία Άρθρα & Απόψεις
Σάββατο, 09 Φεβρουαρίου 2019 00:43

Ο πόλεμος των ροζ του Αντώνη Αντωνάκου

 

Ο πόλεμος των ροζ.
«Για κόκκινα δάνεια, προστασία πρώτης κατοικίας, διαγραφή οφειλών και δόσεις
Λίγο πριν τη σύρραξη κυβέρνηση και τραπεζίτες.
Στη Βουλή το νομοσχέδιο που δίνει ανάσα σε εκατοντάδες χιλιάδες δανειολήπτες. ΚΟΝΤΡΑ NEWS8/2/2019.»
Με αυτόν τον ολοσέλιδο τίτλο και τους σχετικούς υπέρτιτλους και υπότιτλους διατυμπανίζει η εφημερίδα -που φαίνεται να διαφυλάττει επάξια τα «νάματα» της «Αυριανής»- την «τιτανομαχία» της «φιλολαϊκής» κυβέρνησης με τους «αιμοδιψείς» τραπεζίτες. Τα ερωτήματα, γύρω από αυτήν την «σύρραξη», είναι πολλά και ποικίλα. Θα είναι πραγματική ή το «ματσάκι» είναι στημένο; Είναι πραγματική η πρόθεση της κυβέρνησης να δώσει μάχη ή θα είναι μια επανάληψη της ιλαροτραγωδίας του ’15, «εμείς θέλαμε αλλά οι κακοί δεν μας άφησαν»; Εν τέλει η μάχη αυτή θα είναι υπέρ των αναξιοπαθούντων ή ένα ιδιαίτερα μεγάλο ποσοστό από τους εκατοντάδες χιλιάδες «κοκκινισμένους» δανειολήπτες θα κάνει πάλι πάρτι σε βάρος της κοινωνίας; Ο Αντιπρόεδρος της κυβέρνησης μίλησε για ενδεχόμενη –έστω και ιδιότυπη ή έμμεση- ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, ποιος θα πληρώσει τον «βαρκάρη»;

 

Εν όψει των εκλογών η κυβέρνηση ρίχνει τα ρέστα της στο τραπέζι. Οι παροχές που υποθηκεύουν το μέλλον και ναρκοθετούν την πορεία της επόμενης κυβέρνησης δεν έχουν τέλος. Στα πλαίσια αυτά εντάσσεται και η διαιώνιση της «μαύρης τρύπας» των κόκκινων δανείων, που δημιουργήθηκε με αφετηρία τον νόμο Κατσέλη –ψηφίστηκε επί κυβερνήσεως Γ.Α.Π. και μέχρι σήμερα «ζει και βασιλεύει»- και μέσα στην οποία εκτός από τους πραγματικά αναξιοπαθούντες λουφάζουν δεκάδες χιλιάδες «πονηροί».
Το ενδεχόμενο η «σύρραξη» να είναι εικονική είναι ιδιαίτερα ισχυρό. Η κυβέρνηση, είτε γνωρίζοντας ότι θα προσκρούσει σε ανυπέρβλητες αντιδράσεις των ξένων οικονομικών παραγόντων -δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι με δική της ευθύνη οι Έλληνες μικρομέτοχοι έχουν εξαϋλωθεί- που ελέγχουν το μετοχικό κεφάλαιο πολλών τραπεζών και δεν αστειεύονται, είτε υπολογίζοντας ότι αυτό θα ακυρώσει τις αναβαθμίσεις αλλά και τον νέο δανεισμό που θα επιδιώξει, προσποιείται ότι επιδιώκει ρυθμίσεις οι οποίες θα αναβληθούν από τους «κακούς» για το μέλλον, εφ’ όσον φυσικά επανεκλεγεί.
Είναι γνωστό ότι στην «ομπρέλα» του νόμου Κατσέλη –με τις όποιες προσθήκες ή τροποποιήσεις του- προσήλθαν δεκάδες αν όχι εκατοντάδες χιλιάδες κακοπληρωτές –συστηματικοί ή όχι δεν έχει σημασία- οι οποίοι ενώ είναι σε θέση να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους κάνουν τα κορόιδα. Φυσικά δεν έχουν κανένα ηθικό πρόβλημα από το γεγονός ότι ο λογαριασμός τους πληρώνεται από τις περικοπές και την υπερφορολόγηση των συμπολιτών τους. Ούτε αυτό φαίνεται να απασχολεί σοβαρά την σημερινή κυβέρνηση, όπως δεν απασχόλησε και τις προηγούμενες. Όσο για την ενδεχόμενη ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, η συνταγή είναι γνωστή, περικοπές σε μισθούς, συντάξεις, υγεία, κ.λπ. και νέα φορολογική αφαίμαξη.
Αυτά ενώ τα παραμύθια της «Αριστεράς», της «κεντροαριστεράς» και της «προοδευτικής συμμαχίας» συνεχίζονται, στα πλαίσια μιας φαιάς πολιτικής με ροζ αποκριάτικο ένδυμα. Ο πόλεμος των ροζ είναι για την «προοδευτική» εξουσία, οπότε «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα».
Αντωνάκος Αντώνης
8/2/2019
Κατηγορία Άρθρα & Απόψεις
Παρασκευή, 08 Φεβρουαρίου 2019 01:38

Infante του Αντώνη Αντωνάκου

 

 
Infante.
Αποφάσισε, στα 63 του, να γίνει ευρωβουλευτής. Έτσι ο -κατά την wikipedia- «επιχειρηματίας και συγγραφέας» δευτερότοκος γιός του Ανδρέα κατά πάσα πιθανότητα θα μας εκπροσωπήσει για τα επόμενα 5 χρόνια στην Ευρωβουλή. Το ιστορικό του επώνυμο καθώς και δυνατότητες που του παρέχουν απλόχερα οι διασυνδέσεις της οικογένειας με Μ.Μ.Ε. και επιχειρηματίες του δίνουν ισχυρό προβάδισμα ακόμα και στην περίπτωση που το ΚΙΝ.ΑΛ. –αλήθεια γιατί εξακολουθούμε να αποκαλούμε το παλιό ΠΑ.ΣΟ.Κ. με ψευδώνυμο;- εκλέξει μόνο έναν ευρωβουλευτή. Ήδη οι συνεντεύξεις του κατακλύζουν τον έντυπο και τον ηλεκτρονικό τύπο. Άνθρωποι που τον γνωρίζουν καλά λένε ότι η μοναδική πιθανότητα να μην εκλεγεί είναι να εμφανίζεται liveγιατί εκεί φαίνονται οι πραγματικές του διαστάσεις. Ωστόσο και οι γραπτές συνεντεύξεις του είναι αποκαλυπτικές των ορίων του.

Στην τελευταία συνέντευξή του στην εφημερίδα «Τα Νέα», επιχειρεί να «εισπράξει» από την «γονική κληρονομιά» παραγνωρίζοντας τις ταυτίσεις που παρουσιάζονται στην πολιτική του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. με τις πολιτικές του ΠΑ.ΣΟ.Κ. κυρίως των πρώτων δεκαετιών. Παραγνωρίζοντας κυρίως ότι, δεν είναι το ύφος, το χρώμα ομιλίας, το λεξιλόγιο, το στυλ εν γένει του Ανδρέα που μιμείται ο κύριος Τσίπρας αλλά την πολιτική πρακτική του. Δεν θα μπορούσε βέβαια να γίνει διαφορετικά αφού ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. είναι το «Νέο ΠΑ.ΣΟ.Κ.». Ένα κόμμα γέννημα θρέμμα της «Αλλαγής», της εποχής του «ΠΑ.ΣΟ.Κ. και των λοιπών δημοκρατικών δυνάμεων». Φυσικά -παρά το γεγονός ότι πλέον η πλειοψηφία των στελεχών και των ψηφοφόρων του προέρχονται από το ΠΑ.ΣΟ.Κ.- φαίνεται διαφορετικό λόγω των διαφορετικών συνθηκών αλλά και της απώλειας μνήμης που συνεπάγεται η μεγάλη χρονική απόσταση από τις πρώτες δεκαετίες της Μεταπολίτευσης.
Ισχυρίζεται, ο Ν. Παπανδρέου(Ν.Π.), ότι ο πατέρας του δεν θα έλεγε «…οι αγορές θα χορεύουν τσάμικο…» -ίσως λόγω της αδυναμίας του στο ζεϊμπέκικο- γιατί «…ήταν βαθύς γνώστης του καπιταλισμού […] καταλάβαινε πως λειτουργεί το σύστημα». Πως εξηγείται τότε η αποβιομηχάνιση και η υπερχρέωση της χώρας την δεκαετία του ’80; Αυτό που γλαφυρά παρουσίασε ο πρώτος υπουργός οικονομικών της «Αλλαγής» σε γραπτό υπόμνημά του(10/6/1988) σημειώνοντας: «…ο συνολικός κρατικός προϋπολογισμός πενταπλασιάστηκε […] θα πρέπει να σημειωθεί ότι η επέκταση αυτή έγινε σε συνθήκες οικονομικής στασιμότητας, αφού κατά την επταετία η αύξηση του πραγματικού εθνικού εισοδήματος δεν ξεπερνά το 7% (δηλαδή 1% ετησίως)», και συμπλήρωνε ο κύριος Α. Λάζαρης ότι ως αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής «…μπήκε ήδη σε λειτουργία ο αυτόματος πιλότος του δημοσίου χρέους και άλλων ανελαστικών κονδυλίων…».
Είναι αλήθεια ότι ήταν «βαθύς γνώστης» αφού προφανώς δεν δίδασκε σοσιαλισμό στις Η.Π.Α. την δεκαετία που ο Μακαρθισμός «δάγκωνε». Αυτό όμως κάνει και τις ευθύνες του πολύ μεγαλύτερες γιατί αποδεικνύει τον αμοραλισμό του. Αν ο χαρακτηρισμός φαίνεται βαρύς πως αλλιώς μπορεί να εξηγηθεί η αντίφαση το 1987 -δίνοντας συνέντευξη σε ξένο περιοδικό «Αν ο Καπιταλισμός δεν μπορεί, μπορεί ο Σοσιαλισμός;» (New Perspectives Quarterly, Fall 1987)- να καταδικάζει την επεκτατική πολιτική ως καταστροφική για την χώρα και λίγο μετά να προχωρά σε ακατάσχετη παροχολογία υπό το σύνθημα «Τσοβόλα δώστα όλα»; Πως αλλιώς εξηγείται να δηλώνει -στην ίδια συνέντευξη- ότι «το Δημόσιο έχει τους διπλάσιους υπαλλήλους από όσους χρειάζεται», όταν είναι το ΠΑ.ΣΟ.Κ. που μέσα σε επτά χρόνια είχε διπλασιάσει τον αριθμό τους; Είναι χαρακτηριστικό, επί του προκειμένου, το στοιχείο που παραθέτει σε άρθρο του(«Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», 19/9/2010) ο κύριος Γ.Μέργος –καθηγητής στο Ε.Κ.Π.Α. και πρώην διοικητής του Ι.Κ.Α.- ο οποίος αναφέρει ότι: «επί συνόλου 9.500 περίπου διοικητικών υπαλλήλων του ΙΚΑ σήμερα, οι 4.500 […] διορίσθηκαν κυριολεκτικά σε μια νύχτα, χωρίς ουσιαστικό έλεγχο προσόντων, 45 ημέρες προ των εκλογών του 1985 και άλλοι 1.800 περίπου το 1988-9…». Νομίζω ότι τα σχόλια είναι περιττά.
Όταν ο Ν.Π. κατηγορεί την κυβέρνηση για «κυνικά παιχνίδια εξουσίας» έχει μεν δίκιο αλλά θα πρέπει να αναλογίζεται και το οικογενειακό παρελθόν. Έχει δίκιο όταν μιλάει για τις γνώσεις του Ανδρέα αλλά μάλλον κάνει Αμερικάνικο χιούμορ όταν αναφέρεται στις «αρχές» και τα «οράματά» του. Αν θέλουν τα στελέχη του παλαιού ΠΑ.ΣΟ.Κ. να τους ακούει ο λαός όταν καταγγέλλουν την σημερινή κυβέρνηση θα πρέπει να κάνουν αυτοκριτική σε βάθος καταδικάζοντας τον εαυτό τους. Γιατί σε τελική ανάλυση ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. σήμερα δεν είναι τίποτε άλλο από το ΠΑ.ΣΟ.Κ. της νέας εποχής.
7/2/2019
Αντώνης Αντωνάκος
Κατηγορία Άρθρα & Απόψεις

Εκπαιδευτικά Νέα