Newsletter

Συμπληρώστε το e-mail σας και διαβάστε το καθημερινό newsletter από το dictyo.gr
  
  
  

 

 

 

 

 

 
Προβολή άρθρων κατά ημερομηνία: Δεκέμβριος 2019 - ΔΙΚΤΥΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ dictyo.gr
Σάββατο, 28 Δεκεμβρίου 2019 01:23

Για πάντα νέος του Αντώνη Αντωνάκου.

 

Για πάντα νέος.
cogito ergo sum.
Η πρόσφατη δημοσκόπηση της MRB(δείγμα 2.000 ατόμων) αποτελεί δικαίωση για τον νυν Π.τ.Δ.. Παρά τον ανηλεή –άκρως προσβλητικό κυρίως για τον θεσμό- και, εν πολλοίς, βρώμικο προσωπικό πόλεμο που δέχεται τα τελευταία χρόνια, παρά το «προεδρικό γιουσουρούμ» των τελευταίων μηνών, η πλειοψηφία των πολιτών επιθυμεί την ανανέωση της θητείας του. Συγκεκριμένα στο σύνολο όσων απάντησαν στο σχετικό ερώτημα(85,9%) η πλειοψηφία(52,15%) επιθυμεί την ανανέωση της θητείας του. Ανεξάρτητα πάντως από την τελική απόφαση του Πρωθυπουργού, η ιστορία τελικά θα αναγνωρίσει στον νυν Π.τ.Δ. ότι ανήκει σε εκείνες τις ξεχωριστές προσωπικότητες που το πνεύμα τους δεν φυλακίζεται στα «χρυσά κλουβιά» της εξουσίας. Από όποια αξιώματα κλήθηκε να υπηρετήσει το Έθνος και του πολίτες, το έπραξε με ακάματη εργατικότητα και αδιαμφισβήτητο ήθος. Ταυτόχρονα όμως ποτέ δεν «πρόδωσε» τον εαυτό του. Αυτό που αποτελεί το βαθύτερο «είναι» του. Τον άνθρωπο του πνεύματος που οι αμφιβολίες του, οι «αγωνίες» του, οι προβληματισμοί του δεν τον αφήνουν σε ησυχία. Αγωνίες και προβληματισμοί που αφορούν το μέλλον του Έθνους και της κοινωνίας σε μια μεταβατική εποχή παγκόσμιας ρευστότητας και ανακατατάξεων.

Οι παρεμβάσεις του, με τις δημόσιες τοποθετήσεις του αλλά και με τις εξαιρετικά τεκμηριωμένες(πλούσιες σε βιβλιογραφικές παραπομπές και αναφορές) μονογραφίες του, αναλύουν με σαφήνεια –στον βαθμό που επιτρέπει το αξίωμα του- τα κυριότερα προβλήματα που αφορούν τις παγκόσμιες εξελίξεις επηρεάζοντας καθοριστικά και το μέλλον της Ελλάδας. Σε μια εποχή που χαρακτηρίζεται από το «Λυκόφως των πολιτικών ηγεσιών» -όπως αυτή έχει μοιραία και ανεπιστρεπτί(;) δρομολογηθεί από την «επικυριαρχία του οικονομικού επί του θεσμικού»- το οποίο επέφερε η παγκοσμιοποίηση και επιβάλλει η «παγκόσμια οικονομική διακυβέρνηση» είναι κρίσιμο να ανατρέξουμε στο παρελθόν και να αναστοχαστούμε το παρόν και το μέλλον.
Σε αυτό τον αναστοχασμό μας οφείλουμε να μην χάνουμε ούτε στιγμή τον προσανατολισμό μας. Εξελίξεις που δεν υπηρετούν τον άνθρωπο και την κοινωνία, εξελίξεις που ναρκοθετούν την δημοκρατία και το κράτος δικαίου, εξελίξεις που θέτουν σε κίνδυνο τον πολιτισμό και την ανελικτική πορεία του πρέπει να αποτραπούν. Η ραγδαία ανάπτυξη της τεχνολογίας της πληροφορίας και οι πρόοδοι της έρευνας στον τομέα της τεχνητής νοημοσύνης ανοίγει προοπτικές αλλά δημιουργεί και κινδύνους. Μεταξύ αυτών που επισημαίνει ο Π.τ.Δ. στην τελευταία μονογραφία του(«Από την Βιομηχανική Επανάσταση στην Τεχνολογική», Gutenberg 2019) είναι ο κίνδυνος να βυθιστούμε στον ωκεανό της πληροφορίας χάνοντας τον δρόμο προς την επιστήμη(σοφία). Παραθέτοντας στίχους του Τ.Σ. Έλιοτ:
«Πού είν’ η Ζωή, που την σπαταλήσαμε ζώντας;
Πού είν’ η σοφία, που τη χάσαμε μέσα στη γνώση;
Πού είν’ η γνώση, που τη χάσαμε στις πληροφορίες;»
ο Π.τ.Δ. επισημαίνει έναν, δυνητικό, κίνδυνο που ελλοχεύει κυρίως για την νέα γενιά και που αφορά ασφαλώς και το εκπαιδευτικό μας σύστημα. Η ευκολία πρόσβασης στις πληροφορίες, καθώς και η συσσώρευση γνώσεων αν δεν συνοδεύονται από την διασφάλιση της ικανότητας επεξεργασίας τους είναι επικίνδυνη οπισθοδρόμηση. Παραθέτοντας επίσης τους κινδύνους που ελλοχεύουν από την πιθανότητα μελλοντικής αυτονόμησης της τεχνητής νοημοσύνης –όσο και αν προς το παρόν φαντάζει εξωπραγματική- καταλήγει στην, ήδη παρούσα, «τεχνολογική ανεργία» επισημαίνοντας τον κίνδυνο να γίνει «δομική» και συνεπώς άκρως επικίνδυνη για την κοινωνία.
Επισημαίνει ότι δημιουργείται ένα νέο τοπίο στον «παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας και στους μηχανισμούς καπιταλιστικής συσσώρευσης». Η εξέλιξη αυτή «μπορεί να οδηγήσει σε ένταση την σχέση κεφαλαίου-εργασίας» λόγω της ανεργίας που θα δημιουργηθεί. Ως εκ τούτου «η ομαλή πορεία του Κοινοβουλευτισμού και το μέλλον της Δημοκρατίας σε εθνικό αλλά και σε υπερεθνικό επίπεδο –π.χ. στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης- θα κριθούν σε μεγάλο βαθμό, από τον τρόπο που θα απαντήσουμε στο πως βλέπουμε την παραγωγή και την διάδοση της γνώσης, τους σκοπούς και τα μέσα της εκπαίδευσης, την σχέση Επιστήμης, Κοινωνίας και Πολιτισμού, στην εποχή της λεγόμενης 4ης Βιομηχανικής Επανάστασης».
Η πενταετία που συμπληρώνεται σε λίγες μέρες από την εκλογή του Π.τ.Δ. ήταν ιδιαίτερα κρίσιμη. Η άτυπη μεν αλλά επώδυνη χρεωκοπία στην οποία οδηγήθηκε η χώρα είχε συσσωρεύσει κοινωνική ένταση η οποία εξ αιτίας κακών επιλογών και χειρισμών οδήγησε στην εξουσία έναν συνασπισμό περιφερειακών δυνάμεων και ομάδων της Αριστεράς. Το πρώτο εξάμηνο της νέας διακυβέρνησης αποδείχθηκε ιδιαίτερα επώδυνο για την χώρα. Ο Ιούλιος του 2015 οδηγούσε σε ρήξη με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η παρέμβαση του Π.τ.Δ. τότε(«εγώ Πρόεδρος της δραχμής δεν γίνομαι») υπήρξε καθοριστική. Καθοριστική υπήρξε επίσης και η δημόσια «απαίτησή» του για την αλλαγή του Συντάγματος των Σκοπίων. Ταυτόχρονα οι επαφές του με ξένους ηγέτες και διεθνείς παράγοντες υπήρξε καθοριστικό «αντέρεισμα» σοβαρότητας και υπευθυνότητας, παρέχοντας την απόδειξη –αλλά και την εγγύηση- ότι υπάρχει και η «άλλη Ελλάδα». Η Ελλάδα της Δημοκρατίας, του Πολιτισμού, της δημιουργίας, της σοβαρότητας, της συνεννόησης και της ευθύνης.
Δεν παρέλειψε, παράλληλα, όλο αυτό το διάστημα να μας υπενθυμίζει με το έργο του ότι παραμένει ένας βαθειά στοχαζόμενος πολίτης. Επιβεβαιώνοντας το φιλοσοφικό-οντολογικό απόφθεγμα του Καρτέσιου(cogitoergosum) αποδεικνύει ότι –αντιστρέφοντας το δόγμα του Πλάτωνα- είναι σημαντικό οι ηγέτες να φιλοσοφούν. Γιατί έτσι πέραν όλων των άλλων αποδεικνύεται ότι γι’ αυτούς η εξουσία δεν είναι αυτοσκοπός αλλά μέσο για την εξυπηρέτηση του Έθνους και των πολιτών. Για την διασφάλιση της ισοπολιτείας και της ισονομίας, των ατομικών και των κοινωνικών δικαιωμάτων, του σεβασμού της προσωπικότητας και της αξιοπρέπειας των πολιτών. Ο Σεφέρης, στο ποίημα «Τελευταίος Σταθμός», μιλάει για:
«ψυχές μαραγκιασμένες από δημόσιες αμαρτίες,
καθένας κι ένα αξίωμα σαν το πουλί μες στο κλουβί του»,
παρουσιάζοντας ένα από τα προβλήματα που συνάπτονται της εξουσίας και των αξιωμάτων. Είναι γεγονός ότι οι ευθύνες, η μέθη της δύναμης και της προβολής που συχνά οδηγεί στην αλαζονεία, καθώς και τα «τείχη» της κολακείας που ορθώνονται γύρω από τους ανθρώπους της εξουσίας συνήθως «μαραγκιάζουν την ψυχή» τους. Όμως η αλήθεια είναι ότι πολλοί, αν όχι η πλειοψηφία, μπαίνουν στο κυνήγι της εξουσίας με «ψυχές» ήδη «στεγνές», γερασμένες. Ενώ είναι λίγοι, δυστυχώς, εκείνοι στους οποίους, όπως και «σε τούτα δω τα μάρμαρα», καμία «κακιά σκουριά δεν πιάνει», αφήνοντας πάντα το πνεύμα τους ανεπηρέαστο, δημιουργικό και «νέο».
Γι’ αυτό, για το νέο έτος κύριε Πρόεδρε αυτό που Σας εύχομαι είναι: Για πάντα νέος.
Αντωνάκος Αντώνης
27-12-2019
 
Κατηγορία Άρθρα & Απόψεις
Τρίτη, 10 Δεκεμβρίου 2019 01:20

Η ενότητα ώριμο τέκνο της ανάγκης

 

Η ενότητα ώριμο τέκνο της ανάγκης.
Η ικανότητα πρόβλεψης και δημιουργίας δεδομένων πρόληψης είναι ίσως τα σημαντικότερα στοιχεία που πρέπει να διαθέτει η ηγεσία. Είναι προφανές πλέον ότι η Τουρκική αυθαιρεσία, κλιμακούμενη με σταθερότητα και στρατηγική συνέπεια, δεν έτυχε αποτελεσματικής αντιμετώπισης. Η πρόδηλη αποτρεπτική αδυναμία μας δεν αφορά την παρούσα κυβέρνηση και τον Πρωθυπουργό. Ούτε καν την πρόσφατη περίοδο της «κυβερνώσας Αριστεράς». Η αδυναμία της χώρας οικοδομήθηκε, «χωρίς περίσκεψη χωρίς αιδώ», για πολλές δεκαετίες. Η αδυναμία δεν είναι μόνο υλική. Δεν αφορά μόνο τους συσχετισμούς δυνάμεων. Επεκτείνεται στους θεσμούς, έχοντας επίσης και βαθιά ηθική-πνευματική διάσταση. Η απαξίωση όλων των εξουσιών και η εξασθένηση και αλλοίωση της «ταυτότητας» των νεοελλήνων είναι διακριτή και επώδυνη. Η κρίση, που ξέσπασε το 2010, ήταν ενδημική πολλές δεκαετίες πριν.

Ο αχαλίνωτος ευδαιμονισμός, η κατασπατάληση πόρων, η δημιουργία αχρείαστων «ανελαστικών» δαπανών, γιγαντώθηκε την δεκαετία του ’80. Είναι χαρακτηριστικό το απόσπασμα από το υπόμνημα που υπέβαλε(10/6/1988) ο Α. Λάζαρης στον Α. Παπανδρέου: «Μέσα σε οκτώ χρόνια ο συνολικός κρατικός προϋπολογισμός πενταπλασιάστηκε […] η επέκταση αυτή έγινε σε συνθήκες οικονομικής στασιμότητας» συνεπώς «μπήκε ήδη σε λειτουργία ο αυτόματος πιλότος του δημοσίου χρέους και άλλων ανελαστικών κονδυλίων…». Το 1993 ο Παπανδρέου αναγκάστηκε να δηλώσει στο Υπουργικό του Συμβούλιο ότι: «είτε το Έθνος θα εξαφανίσει την υπερχρέωση της χώρας είτε η υπερχρέωση θα αφανίσει το Έθνος» αλλά ήταν αργά. Το χρέος και οι ανελαστικές δαπάνες ήταν ήδη εξαιρετικά δύσκολο να αντιμετωπιστούν. Από το 108,7% του Α.Ε.Π. το 1995 ανέβηκε στο 114,7% το 2001, μειώθηκε στο 107% το 2007 για να ξεφύγει, με το ξέσπασμα της παγκόσμιας οικονομικής καταιγίδας, στο 130% το 2009. Την ίδια ώρα η Τουρκία που, στις αρχές της δεκαετίας του ΄80, ήταν δεκαετίες πίσω στον τομέα της ανάπτυξης, φορώντας το προσωπείο του πολιτικού Ισλάμ, κέρδιζε γρήγορα έδαφος.
Παράλληλη -και συνυφασμένη με τον οικονομικό εκτροχιασμό- ήταν η κρίση θεσμών και αξιών. Η γιγάντωση του φαινομένου της διαφθοράς, η επικράτηση της ανευθυνότητας και του αμοραλισμού, η επικυριαρχία της αυθαιρεσίας έναντι των νόμων, η επιβράβευση του θράσους αντί της αριστείας, έχουν τις βαθιές ρίζες τους στην ίδια δεκαετία. Την δεκαετία που «ο λαός έγινε εξουσία» και κουρέλιαζε, ανενδοίαστα και ανερυθρίαστα, με έγχρωμα, «ομοιόμορφα», ψηφοδέλτια το Σύνταγμα. Η ψήφιση της πρόσφατης αναθεώρησης, σύμφωνα με την οποία ο Π.τ.Δ. εκλέγεται και με σχετική(!) πλειοψηφία, δεν είναι ενθαρρυντική για το επίπεδο ωριμότητας των πολιτικών μας πραγμάτων.
Είναι γεγονός ότι γεγονότα ανεξάρτητα από την βούληση της χώρας –εκτός από την παγκόσμια οικονομική κρίση- άλλαξαν τα δεδομένα και τις σταθερές στις οποίες στηριζόταν. Ο μεταπολεμικός διπολικός κόσμος αποτέλεσε για την χώρα χρυσή ευκαιρία. Παρά τις ελλείψεις και τα λάθη, στον διπολισμό Ανατολής-Δύσης στηρίχτηκε ο Ελληνικός μετασχηματισμός που επέτρεψε στην «ψωροκώσταινα» να γίνει το 10ο μέλλος της Ε.Ο.Κ.. Ο διπολισμός επέτρεπε συμπεριφορές «κακομαθημένου παιδιού» δίχως να υπάρχουν σοβαρές άμεσες επιπτώσεις. Η πτώση του Ανατολικού μπλοκ άλλαξε τα δεδομένα για όλη την Ευρώπη. Οι προϋποθέσεις για μια βαθειά αλλαγή των σχέσεων Η.Π.Α. και Ε.Ε. είχαν δημιουργηθεί. Ήταν ο πρώτος εξωγενής παράγοντας που άλλαξε την κατάσταση για την χώρα μας. Δεν ήταν πλέον το προς Νότο ανάχωμα αλλά ένα ακόμα, απομακρυσμένο από την Ρωσία, μέλλος του ΝΑΤΟ με πρόσβαση στην Μεσόγειο.
Οι επεμβάσεις στο ΙΡΑΚ και την Λιβύη, η «Αραβική Άνοιξη» και ο εμφύλιος στην Συρία, υπήρξαν επίσης εξωγενή γεγονότα που άλλαξαν δραματικά τα δεδομένα. Οι ατελείωτες ροές προσφύγων και λαθραίων αποικιστών δημιουργούν τεράστια προβλήματα, για ευνόητους λόγους, κυρίως για την Ελλάδα. Την ίδια ώρα προσφέρουν στην Τουρκία ένα ισχυρό μέσο εκβιασμών και απειλών.
Ενδεχομένως θα υπάρξει το ερώτημα πως μπορούσε η ηγεσία να προβλέψει αυτά τα γεγονότα. Η απάντηση είναι ότι η ηγεσία είναι υπεύθυνη και γι’ αυτό. Να προετοιμάζει την χώρα και τον λαό και για το απρόβλεπτο. Για να το πούμε διαφορετικά δεν περιμένεις να συννεφιάσει για να αγοράσεις ομπρέλα ούτε περιμένεις να χιονίσει για να αγοράσεις ξύλα. Γιατί και στην ιστορική διαδρομή των Εθνών οι απρόβλεπτες εξελίξεις, αν και δεν επαναλαμβάνονται με χρονική κανονικότητα, είναι αναπότρεπτες καθιστώντας τους εφησυχασμούς καταστροφικούς.
Ανεξάρτητα, πάντως, από τον καταλογισμό των επιμέρους ευθυνών -που πλέον είναι δουλειά των ιστορικών- αυτό που προέχει τώρα είναι η άμεση και αποφασιστική ανασύνταξη όλων των δυνάμεων του Έθνους. Προέχει η σφυρηλάτηση της ενότητας και η χάραξη κοινής στρατηγικής αντιμετώπισης του Τουρκικού επεκτατισμού. Οι διχασμοί της Μεταπολίτευσης ήταν προσχηματικοί και χρησιμοποιήθηκαν ως κινητήριοι μοχλοί για την κατάκτηση της εξουσίας. Σε τελική ανάλυση οι βασικές επιλογές σε όλους τους τομείς ήταν προς την ίδια κατεύθυνση. Αυτό που διέφερε ήταν η υπευθυνότητα ή αντίθετα ο αμοραλισμός που χαρακτήριζε κάθε κυβερνητική περίοδο. Οι κύριες πολιτικές δυνάμεις της χώρας οφείλουν να μιμηθούν το Γερμανικό παράδειγμα χαράζοντας από κοινού, άμεσα, Εθνική στρατηγική αντιμετώπισης των προβλημάτων. Η εσωτερική ανασυγκρότηση-ενδυνάμωση είναι κοινό καθήκον. Η αναζήτηση στρατηγικών επιχειρημάτων, πέραν του Διεθνούς Δικαίου, η ανάδειξη του μελλοντικού κινδύνου σοβαρής διατάραξης της παγκόσμιας τάξης από την ανασύνταξη του Οθωμανισμού, η συγκρότηση συμμαχικού μετώπου πρέπει να γίνει άμεσα με συστράτευση όλων. Η ευθύνη είναι κοινή αλλά ασφαλώς η πρωτοβουλία πρέπει να προέλθει από τον Πρωθυπουργό. Ο Καραμανλής τον Μάρτιο του 2009 επεδίωξε αυτήν την συνεννόηση και ο Παπανδρέου την αρνήθηκε. Μακάρι να μην ισχύει η υποψία που είχε εκφράσει ο Α. Πεπελάσης: «για κάποιους λόγους που υποπτευόμαστε μερικοί από μας, έπρεπε να προσφέρει όσα του ζήτησαν ως αντάλλαγμα»(«ΜΟΝΟ», 25-2-2012) σχετικά με το ενδεχόμενο συνειδητής επιλογής να οδηγηθεί η χώρα στη χρεωκοπία και την παρούσα αδυναμία.
Η ανάγκη της ενότητας είναι επιτακτική. Σε αυτήν ασφαλώς εντάσσεται και η εκλογή του Π.τ.Δ. ο οποίος πρέπει, όπως είπε ο Πρωθυπουργός, να την εκφράζει. Η αναγκαιότητα της περιόδου καθορίζει και τα χαρακτηριστικά που επιβάλλεται να συγκεντρώνει. Το κορυφαίο πολιτειακό αξίωμα δεν μπορεί να εκχωρηθεί σε «χορηγούς», ούτε να δοθεί ως «πεσκέσι». Ο Π.τ.Δ. οφείλει να είναι δοκιμασμένος πολιτικός, με ευρύτατη αποδοχή, με ήθος και προσωπικό ανάστημα, απόλυτα συνεργάσιμος αλλά όχι «σκιά» ή «είδωλο». Η διεθνής αναγνώριση, η επαφές και η «χημεία» με ξένους ηγέτες έχουν μεγάλη σημασία. Οι προσωπικές σχέσεις του Καραμανλή υπήρξαν καθοριστικές για την ένταξη της χώρας στην Ε.Ο.Κ.. Ασφαλώς δεν υπάρχουν σήμερα πρόσωπα της εμβέλειάς του. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν πολιτικοί που να συγκεντρώνουν τα χαρακτηριστικά που προανέφερα. Αρκεί οι παροικούντες να «ψηλώσουν», κοιτάζοντας πάνω από τα «τείχη» των προσωπικών τους προκαταλήψεων και στοχεύσεων. Όπως απαιτεί η Εθνική ευθύνη.
Αντωνάκος Αντώνης
09-12-2019
Κατηγορία Άρθρα & Απόψεις

 

Το μέλλον δεν αρχίζει τώρα.
«Μοναχή το δρόμο επήρες, εξανάλθες μοναχή.
Δεν είν’ εύκολες οι θύρες, εάν η χρεία τες κουρταλεί.»
Η διαρκώς αναπτυσσόμενη επιθετικότητα της Τουρκίας και η, ατελέσφορη, προσπάθεια της χώρας μας να οχυρωθεί πίσω από το Διεθνές Δίκαιο αποδεικνύει, για μια ακόμα φορά, ότι το μόνο δίκαιο που επικρατεί είναι αυτό του εκάστοτε ισχυρού. Αποδεικνύει, ακόμα, ότι τα οικονομικά συμφέροντα είναι εκείνα που καθορίζουν την στάση των «συμμάχων» όταν δεν απειλείται η δική τους εθνική υπόσταση. Το φαινόμενο δεν είναι καινοφανές, αντίθετα επαναλαμβάνεται καθώς η ιστορία δεν διδάσκει, ή μάλλον επειδή ο «ορίζοντας» των ηγεσιών καθορίζεται από το μεσοπρόθεσμο κέρδος. Είναι χαρακτηριστική, επί του προκειμένου, η περίπτωση της μεταφοράς των παραγωγικών μονάδων στις χώρες χαμηλού εργατικού κόστους και φθηνών πρώτων υλών η οποία εξέθρεψε έναν ανταγωνισμό τον οποίο τώρα με σπασμωδικές κινήσεις προσπαθεί να αντισταθμίσει η Δύση.

 

Μόνη, λοιπόν, και έρημη η Ελλάδα απέναντι στον Οθωμανικό τσαμπουκά, αφού αυτό που καθορίζει το «παιχνίδι» δεν είναι καν’ τα γεωστρατηγικά συμφέροντα αλλά οι επενδύσεις και οι εμπορικές προσδοκίες. Τι κι αν εκτρέφεται ένα νέο Ράιχ, αυταρχικό και επιθετικό, τι κι αν οι μελλοντικοί σχεδιασμοί του -να καταστεί πυρηνική δύναμη δεν είναι απλά ορατοί αλλά ήδη έχουν εξαγγελθεί- επωάζουν επώδυνες και αιματηρές εκατόμβες. Η «Δύση» παρακολουθεί –εκτοξεύοντας που και που άσφαιρα πυρά για το θεαθήναι- αμέτοχη, την ώρα που θα μπορούσε αναίμακτα -και μόνο με οικονομικές κυρώσεις- να σταματήσει την καταστροφική ανάπτυξη του «τέρατος». Αλλά, αναζητώντας και τις ευθύνες της χώρας μας, επιστρέφουμε στο παρελθόν και κατανοούμε απόλυτα ότι το μέλλον δεν αρχίζει τώρα.
Η σχετική αδυναμία της Ελλάδας, -να δράσει αποτρεπτικά στους Τουρκικούς σχεδιασμούς- που χαρακτηρίζει το παρόν και προσδιορίζει το μέλλον, οικοδομήθηκε στο παρελθόν. Φυσικά όχι στο παρελθόν αυτής της κυβέρνησης, ούτε στην τετραετία της «Αριστεράς» που προηγήθηκε. Οικοδομήθηκε στη διάρκεια των 75 χρόνων που μεσολάβησαν, από την απελευθέρωση και μετά, όταν η χώρα δεν αξιοποίησε τις ευκαιρίες που της παρουσιάστηκαν για να αποκτήσει την οικονομική και στρατιωτική ισχύ που δεν θα επέτρεπε στους γείτονες όχι μόνο κινήσεις αλλά ούτε σκέψεις επιβουλής. Η σημερινή επέτειος θα έπρεπε επιτέλους να χρησιμεύσει για ψύχραιμους αναστοχασμούς. Ο επιμερισμός των ευθυνών υπάρχει και το κατηγορητήριο της ιστορίας θα είναι βαρύ αλλά δεν είναι του παρόντος. Ο πολιτικός καιροσκοπισμός, η αρχομανία, η έλλειψη αρχών υπαγορευμένων από το Εθνικό και το κοινωνικό συμφέρον, δυναμίτισαν κάθε προσπάθεια στρατηγικού σχεδιασμού που θα υπηρετούνταν από το καθοριστικό -στις δημοκρατίες- «πολιτικό δίπολο» εξουσίας.
Το μέλλον -οποιασδήποτε οντότητας- δεν «αρχίζει τώρα». Το μέλλον είναι πάντα σε άρρηκτη συνάφεια με το παρελθόν, προσδιορίζεται από αυτό και δεν μπορεί να διαγραφεί. Το παρόν και το μέλλον της Ελλάδας δυναστεύεται από τα λάθη που κάναμε από το 1944 και μετά. Το μέλλον της περιοχής και του κόσμου διαμορφώνεται από τα λάθη που έκαναν και εξακολουθούν να κάνουν οι ισχυροί του κόσμου, μιμούμενοι τους Νταλαντιέ, Τσάμπερλεν και Στάλιν. Η υπερδύναμη, που δεν δίστασε να επέμβει στο ΙΡΑΚ, χρησιμοποιώντας -ουδέποτε αποδειχθείσες- κατηγορίες για κατοχή όπλων μαζικής καταστροφής, σήμερα σφυρίζει αδιάφορα αφήνοντας τον Τουρκικό επεκτατισμό να γιγαντώνεται και να αποθρασύνεται. Τα σύννεφα στην περιοχή συσσωρεύονται καθιστώντας το μέλλον δυσοίωνο.
Αντωνάκος Αντώνης
03-12-2019

antonakosantonis@gmail.com      http://www.antonakos.edu.gr

Κατηγορία Άρθρα & Απόψεις

Εκπαιδευτικά Νέα