Newsletter

Συμπληρώστε το e-mail σας και διαβάστε το καθημερινό newsletter από το dictyo.gr
  
  
  

Άρθρα & Απόψεις (1185)


 

Παρασκευή, 05 Οκτωβρίου 2018 02:23

Το δημοψήφισμα και ο Πρόεδρος του Αντώνη Αντωνάκου

Γράφτηκε από
 

Το δημοψήφισμα και ο Πρόεδρος.
Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος στα Σκόπια οδηγεί μάλλον σε ματαίωση της συμφωνίας των Πρεσπών. Είναι δύσκολο, με τους κανόνες που διεξάγεται η πολιτική αντιπαράθεση στη χώρα μας, να καταλάβουμε ποιοι είναι πραγματικά απογοητευμένοι και ποιοι χαρούμενοι από αυτήν την εξέλιξη. Επιφανειακά μόνο μπορούμε να υποθέσουμε, σύμφωνα με τις επίσημες θέσεις τους, ότι η κυβέρνηση είναι απογοητευμένη και η αξιωματική αντιπολίτευση ικανοποιημένη.

Παρά τις εκτεταμένες συζητήσεις που έγιναν όλο το προηγούμενο διάστημα ελάχιστοι ασχολήθηκαν με μια καθοριστική πτυχή του θέματος η οποία σύμφωνα με τα μέχρι τώρα δεδομένα οδηγεί τη συμφωνία σε ναυάγιο. Η προσφυγή της γειτονικής χώρας σε δημοψήφισμα δεν ήταν δεδομένη. Την κατέστησε αναγκαία η απαίτηση της Ελλάδας για συγκεκριμένες αλλαγές στο σύνταγμα της Π.Γ.Δ.Μ., απαίτηση η οποία επεβλήθη στην κυβέρνηση από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.
Γράφει για το θέμα ο Αλέξης Παπαχελάς(Καθημερινή, 2-10-18): «Η αναγκαστική συνταγματική αναθεώρηση, την οποία επέβαλε ο πρόεδρος της Δημοκρατίας στην κυβέρνηση ως μέρος της συμφωνίας, απεδείχθη η πιο κρίσιμη δικλίδα ασφαλείας.». Για όσους προσέχουν τα σημαινόμενα ήταν εμφανές από το περασμένο Φθινόπωρο το γεγονός ότι σε κάθε ευκαιρία ο Πρόεδρος στις δημόσιες δηλώσεις του επαναλάμβανε την απαίτηση για την τροποποίηση του συντάγματος της FYROM. Ήταν επίσης εμφανές ότι αποδέκτης του μηνύματος δεν ήταν η κυβέρνηση των Σκοπίων αλλά η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ.
Ενώ το γεγονός αυτό είναι αναμφισβήτητο δημιουργεί απορίες η σιωπή επί του θέματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης και του φίλα προσκείμενου σε αυτήν τύπου. Γιατί αρνούνται να αναδείξουν τον καθοριστικό ρόλο του Προέδρου όταν μάλιστα φαίνεται να οδηγεί στο επιθυμητό γι’ αυτούς αποτέλεσμα της μη υλοποίησης της συμφωνίας των Πρεσπών; Δεν θα έπρεπε να αναδεικνύεται αυτό το γεγονός όχι μόνο επειδή ο Πρόεδρος αποτέλεσε ένα εκ των κορυφαίων στελεχών της παράταξης, αλλά ταυτόχρονα και γιατί ο συγκεκριμένος όρος ήταν μέρος των προϋποθέσεων που η Ν.Δ. είχε θέσει το 2008;
Αντί γι’ αυτό παρατηρείται «αιδήμων σιωπή» από όλους εκείνους που δεν χάνουν ευκαιρία για να υπονομεύσουν το κύρος του -ταυτίζοντάς τον με την συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ - ενώ όπως γράφει ο Μανώλης Κοττάκης(ΕΣΤΙΑ 2-10-18): «Ό Παυλόπουλος σε σύγκριση με τόν προκάτοχό του είναι ή μέρα μετην νύχτα». Το αξιοσημείωτο είναι ότι ο υπόγειος πόλεμος εναντίον του –και εναντίον του Καραμανλή- διεξάγεται από συγκροτήματα που με πάθος και αφοσίωση στήριξαν στο παρελθόν το ΠΑΣΟΚ και σήμερα στηρίζουν το ΚΙΝΑΛ και (κατ’ ανάγκη;) την Ν.Δ.. Γιατί λοιπόν η φιλελεύθερη παράταξη αντί να αντιταχθεί στην υπονόμευση την υποθάλπει ακόμα και μέσα στα σπλάχνα της;
Αντώνης Αντωνάκος
4/10/18
Σάββατο, 29 Σεπτεμβρίου 2018 02:08

Ο (Τ)Ζακ και… η φασολιά του Αντώνη Αντωνάκου

Γράφτηκε από
 

«Εδώ δεν είμαστε Φαρ Ουέστ, δεν μπορεί ο κάθε πολίτης να κατέχει και να κάνει χρήση όπλου από μόνος του απλά γιατί βρέθηκε σε δύσκολη θέση…».
Την παραπάνω δήλωση είχε κάνει ο απομακρυνθείς υπουργός –της ανύπαρκτης- Προστασίας του Πολίτη Νίκος Τόσκας όταν ο 88χρόνος πυροβόλησε εναντίον δύο ληστών που εισέβαλαν στο σπίτι του. Λίγες μέρες μετά, ξημερώματα Μεγάλης Δευτέρας, ο Αλέξανδρος Σταματιάδης δολοφονήθηκε από ληστές, μέσα στο σπίτι του μπροστά στην οικογένειά του, με δύο σφαίρες στην πλάτη. Πριν από λίγες μέρες, μια 18χρονη τραυματίστηκε σοβαρά στο κεφάλι από φωτοβολίδα ευθείας βολής. Το ίδιο είχε συμβεί στο κέντρο της Αθήνας, πριν από λίγους μήνες, με σοβαρό τραυματισμό νεαρής δικηγόρου στο πόδι.

Συμπληρώθηκαν 26 χρόνια από την άνανδρη δολοφονία του Παύλου Μπακογιάννη και 24 από την «παράπλευρη» απώλεια του 20χρονου σπουδαστή Θάνου Αξαρλιάν. Κανένα πρωτοσέλιδο δεν εμφανίστηκε στον «προοδευτικό» τύπο, κανένα άρθρο «δημοκρατικού» δημοσιογράφου που να καταδικάζει την ακροαριστερή δολοφονική παράνοια. Οι άδειες στους αδίστακτους δολοφόνους, υπό τις επευφημίες των θαυμαστών τους, δεν είναι θέμα γι’ αυτούς που για δεκαετίες μας επιβάλλουν τον δικό τους νόμο της ιδεολογικής και ηθικής ορθότητας.
Ο θάνατος πριν από 6 ημέρες του Ζακ θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται με περισσότερη περίσκεψη και όχι μονόπλευρα. Απαιτείται περισσότερη σοβαρότητα από όλους. Κανένας δεν είπε ότι η κοινωνία πρέπει να προσπεράσει αδιάφορη. Αλλά από την άλλη πλευρά προφανώς δεν είναι η ευκαιρία, όπως φαίνεται ότι την είδαν ορισμένοι, για να δημιουργηθεί άλλος ένας «ήρωας». Σχεδόν μία εβδομάδα μετά τα γεγονότα που οδήγησαν στο θάνατό του, δύο εφημερίδες αφιερώνουν τα σημερινά πρωτοσέλιδά τους στο γεγονός. Βγάζουν, δίκην εισαγγελέων, πορίσματα αποφαινόμενες με ολοσέλιδους τίτλους: «ΔΕΝ ΜΠΗΚΕ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑ ΓΙΑ ΝΑ ΛΗΣΤΕΨΕΙ» η μία και «Το 2ο λιντσάρισμα του Ζακ» η άλλη, η οποία μάλιστα αποφαίνεται και για την πολιτική ταυτότητα του ενός εκ των εμπλεκομένων.
Είναι γεγονός ότι η εικόνα του Ζακ όταν, παραπαίοντας, προσπαθεί να σπάσει την τζαμαρία του κοσμηματοπωλείου, σου δημιουργεί την αίσθηση ότι πρόκειται για τα «απομεινάρια μιας ζωής». Έτσι από την ασφάλεια της απόστασης μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι έπρεπε να αντιμετωπιστεί πιο ψύχραιμα. Αυτό όμως θα πρέπει να ισχύσει για όλους τους πρωταγωνιστές του δράματος που δεν πρέπει να παραδίδονται σε ηθικό λιντσάρισμα.
Θα πρέπει να προσέξουν λοιπόν, οι πρόμαχοι της «ηθικής» ορθότητας που δεν αφήνουν ευκαιρία ανεκμετάλλευτη. Η φασολιά δεν οδηγεί μόνο στη «χρυσή κότα», αποτελεί και το δρόμο καθόδου των «τεράτων» στη γη.
Αντώνης Αντωνάκος
27/9/2018
Κυριακή, 23 Σεπτεμβρίου 2018 00:29

Γυρολόγοι και… προσκυνητές του Αντώνη Αντωνάκου

Γράφτηκε από
 

Γυρολόγοι και… προσκυνητές.
Στην πολιτική γενικά ισχύει ο κανόνας που θέλει το σκοπό να αγιάζει τα μέσα. Το ερώτημα είναι ποιος είναι ο σκοπός και ποια είναι τα μέσα; Τι είναι η πολιτική και τι πρέπει να υπηρετεί; Το κοινωνικό σύνολο ή το ατομικό συμφέρον; Το φαινόμενο αλλαγής πολιτικής τοποθέτησης είναι αρκετά συνηθισμένο μεταξύ των πολιτών. Όταν η αλλαγή είναι αποτέλεσμα ιδεολογικής διαφοροποίησης είναι υγιής, τα κίνητρα όμως δεν είναι πάντα πολιτικά.

Αν για τους ψηφοφόρους η πρόταξη του ατομικού συμφέροντος είναι πολιτικά απορριπτέα, για τους πολιτικούς η επιλογή κόμματος με προσωπικά κριτήρια είναι ηθικά απαράδεκτη. Η μετακίνηση της κυρίας Δαμανάκη και του κυρίου Ανδρουλάκη από την Αριστερά στο ΠΑΣΟΚ υπήρξε αποτέλεσμα αλλαγής των πολιτικών τους πεποιθήσεων. Η εγκατάλειψη της ουτοπίας της Δικτατορίας του Προλεταριάτου ήρθε ως αποτέλεσμα εμπειριών και γνώσης που αποκτήθηκε στην πορεία. Παρόμοια παραδείγματα μετακινήσεων έχουμε πολλά στο παρελθόν και είναι φαινόμενα πολιτικής υγείας.
Όμως, δυστυχώς, δεν είναι πάντοτε έτσι. Πολλές φορές οι μετακινήσεις-μεταγραφές των πολιτικών έχουν ως μοναδικό γνώμονα το ατομικό τους συμφέρον. Γιατί τι άλλο υπηρετούσε η κάθοδος του Γεωργίου Παπανδρέου με τον Συναγερμό του Παπάγου το 1952; Τι άλλο υπηρετούσε η συστράτευση του Κωνσταντίνου Τσαλδάρη με το ΚΚΕ(ΕΔΑ) το 1956; Ή ακόμα, στις ίδιες εκλογές, των Βενιζέλου και Παπανδρέου με τους κομμουνιστές; Ποίο ήταν το νόημα της παρουσίας του κυρίου Κοντογιαννόπουλου και των νεοφιλελεύθερων κυρίων Μάνου και Ανδριανόπουλου στο «σοσιαλιστικό» ΠΑΣΟΚ;
Είναι γνωστή η αμοιβαία «αγάπη» των κυρίων Βενιζέλου και Παπανδρέου. Η δημιουργία του ΚΙ.ΔΗ.ΣΟ. από τον τελευταίο αποδυνάμωσε το ΠΑΣΟΚ και την ηγεσία του. Αλλά ποια πολιτική εξυπηρετούσε η δημιουργία αυτού του «σοσιαλιστικού κινήματος»; Τι εξυπηρετούσαν παλιότερα η ΔΗΑΝΑ, η ΠΟΛΑΝ, το ΚΠΕ, το ΛΑΟΣ στο χώρο της κεντροδεξιάς; Ήταν πάντοτε πολιτικά «αθώα» η δημιουργία τους ή μήπως κάτι ή κάποιοι, πέρα από τις πολιτικές σκοπιμότητες των ιδρυτών τους, κρύβονταν πίσω τους;
Όσο το πολιτικό τοπίο παραμένει θολό, με την Ν.Δ. και τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. να κερδίζουν, αθροιστικά, το 50% στις προτιμήσεις των ψηφοφόρων το φαινόμενο των «πολιτικών μεταγραφών» θα ενταθεί. Ταυτόχρονα θα φουντώσουν και οι καταγγελίες κατά των πολιτικών «γυρολόγων». Δυστυχώς ο τυχοδιωκτισμός στην πολιτική αναπτύσσεται όσο το επίπεδο των πολιτικών ταγών υποβαθμίζεται και όσο ο αξιακός κώδικας της κοινωνίας χαλαρώνει.
Όμως, επειδή, όπως έχει αποδείξει η εμπειρία, οι πολιτικοί «μετανάστες» μεταφέρουν ως μοναδική πολιτική αποσκευή το σαρκίο τους και επειδή η πολιτική δεν υπηρετείται με αφορισμούς και με ευχέλαια, απαιτείται νηφαλιότητα. Δεν είναι κατ’ ανάγκη όσοι φεύγουν –ή εκδιώκονται από το «μαντρί»- πολιτικοί «γυρολόγοι» ούτε όσοι εισέρχονται σε αυτό «προσκυνητές».  
Τρίτη, 18 Σεπτεμβρίου 2018 01:43

Μπανανίες του Αντώνη Αντωνάκου

Γράφτηκε από

 

Μπανανίες.
Έτσι αποκαλούνται υποτιμητικά τα κράτη στα οποία δεν λειτουργούν -ή λειτουργούν προσχηματικά- οι δημοκρατικοί θεσμοί, με συνέπεια την ουσιαστική εξάρτηση από εγχώρια και ξένα οικονομικά και γεωστρατηγικά συμφέροντα. Όταν εξωθεσμικά κέντρα παρεμβαίνουν στην άσκηση πολιτικής προς ίδιον όφελος πιέζοντας ή δίνοντας εντολές.
Κατά τη διάρκεια συνέντευξής του(Ρ/Φ 24/7) στον Β.Σ. ο Ανδρέας Λοβέρδος είπε: «ο τότε υπουργός Οικονο­μικών Γιώργος Παπακωνσταντίνου μου είχε πει αναφερόμενος στον Καραμανλή “πρέπει να παραπέμψουμε κάποιους, με πιέζουν κι απ' έξω”! Αλλά εγώ αρνήθηκα…». Η σχετική συζήτηση έγινε στο υπουργικό συμβούλιο το 2010 παρουσία του σιωπηλού Παπανδρέου.(ΕΣΤΙΑ 30/8/18)

 

Σε μία κανονική δημοκρατική χώρα αυτή η αποκάλυψη θα είχε προκαλέσει σεισμό. Δεν έχει καμία σημασία ότι τελικά οι «πιέσεις» δεν ικανοποιήθηκαν αφού, εκτιμώντας τις διαθέσεις του ΠΑΣΟΚ και του προέδρου του, αν υπήρχε η παραμικρή πιθανότητα να στοιχειοθετηθεί κατηγορία κατά του Καραμανλή δεν θα είχαν διστάσει. Ήταν αρκετή η ρητή τοποθέτηση του Βενιζέλου, «αφήστε τις ανοησίες» για να προσγειωθούν στην πραγματικότητα οι «κηπουροί». Όμως αν κορυφαίο στέλεχος του κόμματος, που έφερε το ΔΝΤ στην Ελλάδα, αποκαλύπτει ότι «απ’ έξω», εννοώντας προφανώς ξένη ή ξένες κυβερνήσεις, «πίεζαν» για την εξόντωση ενός πρώην πρωθυπουργού δεν είναι φυσικό να υποθέσουμε ότι στις προφανώς πολύ πιο έντονες πιέσεις για την υπαγωγή της χώρας στα μνημόνια ή κυβέρνηση ενέδωσε; Αυτονόητα μια δημοκρατική κυβέρνηση όχι μόνο δεν θα συζητούσε υπό το κράτος εκβιασμών αλλά άμεσα θα τους είχε καταγγείλει αν όχι δημοσίως τουλάχιστον σε συμβούλιο αρχηγών υπό τον Π.τ.Δ..
Η ετεροχρονισμένη αποκάλυψη του Λοβέρδου επιβεβαιώνει τις εκτιμήσεις που είχε διατυπώσει ο παλιός φίλος της οικογένειας Παπανδρέου Αδαμάντιος Πεπελάσης (συνέντευξη, «ΜΟΝΟ» 25/02/2012) λέγοντας: «για κάποιους λόγους που υποπτευόμαστε μερικοί από μας, έπρεπε να προσφέρει όσα του ζήτησαν ως αντάλλαγμα για αυτά που έλαβε στη δωροθήκη του, προτού καν γίνει πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ. […]Εμένα δεν με καλύπτει η ερμηνεία ότι ήταν μόνο ανοησία και απερισκεψία. Μπορεί να ήταν και ανοησία, αλλά δεν ήταν μόνο. Υποψιάζομαι ότι έγιναν ανταλλαγές»!!
Όμως δεν ήταν μόνο ο Βενιζέλος που αντέδρασε στην καταστροφική πολιτική που μας οδήγησε στην χρεωκοπία. Την παραμονή του διαγγέλματος από το Καστελόριζο ο Πέτρος Ευθυμίου είχε προειδοποιήσει τον Παπανδρέου λέγοντας: «Πρόεδρε, να μην επιτρέψεις να τεθεί η Ελλάδα υπό τον έλεγχο του ΔΝΤ. Αν συμβεί, να ξέρεις ότι αυτό θα είναι το τέλος της χώρας, της παράταξης και το δικό σου τέλος»(Μ.Ιγνατίου, «ΤΡΟΪΚΑ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ»). Αλλά ο Παπανδρέου είχε ήδη δημιουργήσει τετελεσμένα βάζοντας το «πιστόλι» όχι απέναντι στις αγορές, όπως είχε δηλώσει τότε, αλλά στον κρόταφο της χώρας. Η «παράδοση» της χώρας σε ξένους και εγχώριους «νταβατζήδες» την μετέτρεψε σε «μπανανία» με τα τραγικά αποτελέσματα που βιώνουμε.
Αυτή την «ενοχή» κατάγγειλε(tovima.gr, 4/12/2011) ένα άλλο κορυφαίο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ. Σε συνέντευξή του στο Megaο κύριος Χρυσοχοΐδης δήλωσε: «Η διετής κυβέρνηση η δική μας οδήγησε σε αδιέξοδα. Οικονομικά, εθνικά, κοινωνικά. Οδήγησε σε φτώχεια και αποσύνθεση, εθνική ταπείνωση και εθνική αναξιοπρέπεια και τέλος οδήγησε σε εθνική αποδιοργάνωση. […] Ο κύριος Παπανδρέου δεν πρέπει να είναι υποψήφιος, μόνο σε αποικία μπορεί να είναι υποψήφιος με τέτοια προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα».
Λίγοι τόλμησαν να πουν την αλήθεια. Πολλοί περισσότεροι αναζήτησαν πολιτικό «κρησφύγετο» σε μια νέα ουτοπία, τον ΣΥΡΙΖΑ. Ορισμένοι από τους υπόλοιπους, όσο ο χρόνος κυλάει και το «έγκλημα» ξεθωριάζει, βγαίνουν από το λαγούμι τους και με θράσος προσπαθούν να ολοκληρώσουν το «συμβόλαιο» που άφησαν στη μέση το 2010. Να τελειώσουν τον Καραμανλή και φυσικά την Νέα Δημοκρατία. Γιατί φυσικά τελικά ο «λογαριασμός» θα χρεωθεί στην παράταξη, όσο κι’ αν αφελώς νομίζουν μερικοί ότι θα πάει μόνο στον τέως πρωθυπουργό.

Το ερώτημα που προκύπτει είναι γιατί τα ΜΜΕ, που σε κάθε δημοκρατική χώρα θα είχαν ξεσηκωθεί, δεν μιλάνε; Γιατί δεν απαιτούν απαντήσεις από τον κύριο Παπακωνσταντίνου και από τον κύριο Παπανδρέου; Ποίοι ήταν οι «απ’ έξω» που τους πίεζαν τότε; Μήπως κατάντησαν τη χώρα αποικία-μπανανία, όπως είπε ο κύριος Χρυσοχοΐδης, και συνεπώς οι εξουσίες είναι χειραγωγημένες; Και η Νέα Δημοκρατία γιατί δεν μιλάει, ποιος την εμποδίζει; Γιατί αποδέχεται τα άδικα χτυπήματα υποθηκεύοντας το μέλλον της; Να υποθέσουμε ότι η σιωπή της είναι απόρροια πολιτικής αφέλειας; Ή κάτι πιο επώδυνο;

Σάββατο, 08 Σεπτεμβρίου 2018 00:16

Εξαγγελίες του Αντώνη Αντωνάκου

Γράφτηκε από

 

 
Εξαγγελίες
Όταν η πίττα μεγαλώνει είναι φυσιολογικό –αν και δεν συμβαίνει πάντα- όλοι να περιμένουν μεγαλύτερο κομμάτι. Όταν μια οικονομία αναπτύσσεται όλοι προσδοκούν καλύτερες μέρες. Είναι προβλέψιμες οι υποσχέσεις των κομμάτων εξουσίας για ταχείς ρυθμούς ανάπτυξης με συνέπεια: «καλύτερες ημέρες για όλους». Βεβαίως αυτό δεν συμβαίνει πάντα, ιδιαίτερα τις τελευταίες δεκαετίες όταν η απελευθέρωση –στην ουσία ασυδοσία των αγορών- διεύρυνε δραματικά τις ανισότητες. Είναι χαρακτηριστικό, σύμφωνα με ανάλυση των NewYorkTimes, ότι κατά την δεκαετία που πέρασε μετά την κρίση του 2008 τα οικογενειακά εισοδήματα έως 42.500$ έχουν απώλειες της τάξεως του 50%, αντίστοιχα τα εισοδήματα έως 127.600$ απώλειες 30% ενώ τα εισοδήματα των πλουσιότερων αυξήθηκαν κατά 10%.
Οι προειδοποιήσεις των ειδικών για τον κίνδυνο να ξεσπάσει μια νέα κρίση δεν φαίνεται να λαμβάνονται σοβαρά από τους θιασώτες της απορρύθμισης των αγορών. Ο χρηματοπιστωτικός τομέας, ο οποίος ευθύνεται για την κρίση του 2008, πιέζει για νομοθετικές ρυθμίσεις -ή την κατάργηση παλαιών- οι οποίες θα επιτρέψουν τη δημιουργία μιας νέας φούσκας επιχειρηματικού και ιδιωτικού χρέους. Στην ίδια κατεύθυνση κινούνται και οι επιχειρήσεις οι οποίες ενδιαφέρονται για την διεύρυνση της αγοράς αδιαφορώντας για το γεγονός ότι αυτή είναι θεμελιωμένη στο ναρκοπέδιο του χρέους.
Αν για τις ΗΠΑ αυτές οι αναλύσεις είναι ιδιαίτερα σημαντικές αντιλαμβανόμαστε ότι για την Ελλάδα δεν υπάρχουν περιθώρια για λάθος κινήσεις. Μπορεί ο Δημόσιος Τομέας να προσφέρεται ως «αποδιοπομπαίος τράγος», στον οποίο φορτώνονται οι αμαρτίες όλων, όμως στην πραγματικότητα ο «μεγάλος ασθενής» είναι ο ιδιωτικός τομέας. Η μεταπρατική «αγορά» η οποία αναπτύχθηκε με δάνεια και επιδοτήσεις, φοροδιαφεύγοντας και εισφοροδιαφεύγοντας, στερούμενη ουσιαστικά παραγωγικής δυναμικής.
Απαιτείται λοιπόν ιδιαίτερη φειδώ στην εκχώρηση σε αυτήν ακριβώς την «αγορά» κρίσιμων για την κοινωνία υπηρεσιών όπως η υγεία, η παιδεία και η ασφάλιση. Γιατί σε τελική ανάλυση οι πολίτες θα κληθούν να πληρώσουν τα σπασμένα από τις αστοχίες της. Διδακτικό παράδειγμα η χρεωκοπία της «Ασπίς - Πρόνοια». Η ροή πόρων προς τις ιδιωτικές ασφαλιστικές θα αποδυναμώσει το υπάρχον ασφαλιστικό σύστημα εκμηδενίζοντας ιδιαίτερα τα επικουρικά ταμεία. Επιπλέον οι εξαγγελίες για μείωση των ασφαλιστικών εισφορών δημιουργούν απορίες και εγείρουν εύλογα ερωτήματα. Πώς θα καλυφθεί το κενό δίχως να μειωθούν περαιτέρω οι συντάξεις; Η δέσμευση για αναλογικότερο σύστημα δεν αρκεί για να πείσει. Ένας συνταξιούχος με 35 ή 40 χρόνια ασφάλισης θα δει την σύνταξή του να αυξάνεται ή να μειώνεται περαιτέρω; Γιατί είναι μεν δίκαιο να είναι ανάλογη με τον ασφαλιστικό χρόνο η σύνταξη αλλά είναι πιο σημαντικό το απόλυτο μέγεθός της.
Μήπως τελικά το στοίχημα της ευαγγελιζόμενης ανάπτυξης δεν είναι οι μικρότεροι μισθοί και οι μικρότερες συντάξεις; Δηλαδή η περαιτέρω ανισοκατανομή του πλούτου.
Σάββατο, 01 Σεπτεμβρίου 2018 01:24

Θέατρο σκιών του Αντώνη Αντωνάκου

Γράφτηκε από

 

Θέατρο σκιών.
Καθώς έφτασε ο καιρός για τις ετήσιες παραστάσεις της Θεσσαλονίκης οι θίασοι ετοιμάζονται πυρετωδώς. Η κυβέρνηση έχει τον πρώτο λόγο όμως η «παράσταση» που θα ανεβάσει δύσκολα θα γίνει αποδεκτή. Ο πρωθυπουργός θα κινηθεί σε δύο κατευθύνσεις. Καταρχήν θα αναζητήσει όσο το δυνατόν πειστικότερες απαντήσεις για τα πεπραγμένα της κυβέρνησης η οποία αναρριχήθηκε στην εξουσία με την αντιμνημονιακή σημαία να ανεμίζει επαναστατικά και «πριν αλέκτωρ λαλήσει» απαρνήθηκε το επαναστατικό προσωπείο του μετατρεπόμενος στον πλέον πειθήνιο ηγέτη της εποχής των μνημονίων.

 

Η δεύτερη κατεύθυνση αφορά την προσπάθεια του να ανακόψει με παροχές την προϊούσα φθορά της κυβέρνησης και ταυτόχρονα να κάνει ένα αποτελεσματικό πολιτικό τάκλιν στην αντιπολίτευση προλαβαίνοντας τις προεκλογικές της υποσχέσεις και ακυρώνοντας την όποια δυνατότητα θα είχε η τελευταία να ασκήσει εναλλακτικές πολιτικές. Οι αναμενόμενη εξαγγελία για μείωση του ΕΝΦΙΑ και άλλες επιμέρους φορολογικές ελαφρύνσεις είναι ενδεικτικές. Η πρόθεση του πρωθυπουργού, πέρα από την καθιερωμένη πλέον, διανομή του υπερπλεονάσματος του 2018 με τη μορφή Χριστουγεννιάτικου μποναμά είναι, με αιτιολογία αυτήν ακριβώς την υπεραπόδοση των περικοπών και των φόρων, να εξαντλήσει στα πλαίσια του προϋπολογισμού του 2019 οποιαδήποτε δυνατότητα στην κυβέρνηση που θα προκύψει από τις προσεχείς εκλογές για αλλαγή πολιτικής κατεύθυνσης. Στο τέλος του προσεχούς έτους η επίτευξη του προβλεπόμενου από τις συμφωνίες πλεονάσματος θα ισοδυναμεί με Ηράκλειο άθλο μη επιτρέποντας, στην καλύτερη περίπτωση, καμία νέα ελάφρυνση της φορολογίας.
Κινούμενη σε αυτό το πλαίσιο η μείζων αντιπολίτευση αγωνίζεται να εκπονήσει πειστικό αφήγημα για την επόμενη μέρα υπό την δική της διακυβέρνηση. Γνωρίζοντας ότι τα περιθώρια της οικονομίας είναι ασφυκτικά και παγιδευμένη σε μια πολιτική προσέγγισης με τα κατάλοιπα του ΠΑΣΟΚ –εν όψει μιας προσδοκώμενης μετεκλογικής συνεργασίας- αδυνατεί αφ’ ενός να δημιουργήσει ελπίδες για ένα πιο αισιόδοξο αύριο και αφ’ ετέρου να στείλει τον λογαριασμό για την χρεωκοπία στους πραγματικούς υπαίτιους. Γιατί η πλειοψηφία του λαού γνωρίζει μεν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ευθύνεται για την δραματική επιδείνωση της κατάστασης αλλά ξέρει επίσης ότι υπεύθυνος για τον ερχομό της Τρόικας είναι άλλος.
Διακόπτοντας την ρουτίνα του ShoppingStarη του «Σκάσε και κολύμπα» οι οθόνες μας θα γεμίσουν από τις εικόνες των διαδηλώσεων. Στο άγαλμα του Βενιζέλου, στην πλατεία Αριστοτέλους, στην Καμάρα το αποστεωμένο απολίθωμα του «ηρωικού» συνδικαλισμού της Μεταπολίτευσης και της «Αλλαγής» θα ρίξει τις καθιερωμένες «μπαταριές» στον αέρα, με πολιτικά πυρομαχικά της δεκαετίας του 70 και του 80, απευθυνόμενο στο κενό. Η αποκαμωμένη από τη λιτότητα κοινωνία έχοντας απομείνει χωρίς ελπίδα και με την οργή της βουβή και υποβόσκουσα αλλά χωρίς κεντρικό στόχο δεν θα είναι εκεί.  
Σάββατο, 25 Αυγούστου 2018 01:11

Επιστροφή στην… λογική του Αντώνη Αντωνάκου

Γράφτηκε από
 

Επιστροφή στην… λογική.
Οι θεατρινισμοί περίσσεψαν. Τον χορό άνοιξε ο Πρωθυπουργός και ακολούθησε πρόθυμα το σύνολο της αντιπολίτευσης. Καραβοτσακίστηκαν στα αβαθή της «Ιθάκης». Αποδεικνύοντας ότι η Ελλάδα έχει καταντήσει χώρα λωτοφάγων. Όμως η επιστροφή στην «κανονικότητα» -που προβάλλεται- δεν έχει μεγάλη αξία αφού πραγματοποιήθηκε με τη χώρα σιδηροδέσμια υπό καθεστώς «φιλικής» επιτροπείας.

Ακόμα και αν ήταν αλήθεια, ότι η χώρα είναι πλέον ελεύθερη να καταστρώνει και να υλοποιεί τα δικά της προγράμματα, σε καμία περίπτωση αυτό από μόνο του δεν θα σηματοδοτούσε την επιστροφή στην κανονικότητα. Γιατί είναι αυτή «κανονικότητα» που δημιούργησε τα πολιτικά, κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα και κατάντησε την Ελλάδα «ακυβέρνητη πολιτεία». Ο λαϊκισμός, η ανευθυνότητα, ο «παρδαλός» αριστερισμός, ο ευδαιμονισμός, ο εκμαυλισμός των συνειδήσεων και η αναξιοκρατία. Η πραγματική επιστροφή στην κανονικότητα προϋποθέτει την επάνοδο στον ρεαλισμό, την αλήθεια, την υπευθυνότητα και την λογική. Προϋποθέτει ηγεσίες που δεν θα χαϊδεύουν αυτιά υποθηκεύοντας το μέλλον. Ηγεσίες που θα καθοδηγούν, θα διαπαιδαγωγούν, θα νουθετούν τον λαό αντί να διανέμουν «προοδευτικούς» λωτούς καλλιεργώντας ουτοπικές φαντασιώσεις.
Αυτή η διαφορετική προσέγγιση της πολιτικής είναι αναγκαία. Θα την σηματοδοτούσε όχι η τετριμμένη και φτηνή επικοινωνιακά αναφορά στην Οδύσσεια αλλά ένα πολιτικό προσκύνημα στην Φιλοθέη. Γιατί επιστροφή στην κανονικότητα είναι η αποκατάσταση της πολιτικής ως κορυφαίου λειτουργήματος της Δημοκρατίας, ως καθήκον και υπηρεσία προς την κοινωνία και το Έθνος. Η πολιτική δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ούτε ως επάγγελμα ούτε ως οικογενειακή επιχείρηση. Οι πολιτικοί δεν επιτρέπεται να είναι ούτε αυτάρεσκα «αλαλάζοντα κύμβαλα» ούτε «κάλπικες προοδευτικές λίρες». Η Κίρκη του λαϊκισμού που μετατρέπει τους ψηφοφόρους σε χειραγωγημένη και εκμαυλισμένη αγέλη είναι πολιτική τροφός του ολοκληρωτισμού.
Αυτήν την προσέγγιση της πολιτικής, ως ύψιστου χρέους, υπηρέτησε κατ’ εξοχήν ο Καραμανλής. Η πρώτη οκταετία του χαρακτηρίζεται από την ραγδαία ανάπτυξη, τα πλεονάσματα και την οικονομική σταθερότητα. Η πορεία αυτή ανακόπηκε από την αντισυνταγματική κυβέρνηση των 40 ημερών της Ένωσης Κέντρου η οποία με εξωφρενικές παροχές τίναξε στον αέρα την οικονομία. Μετά το 1974 με την ίδια υπευθυνότητα οδήγησε τη χώρα στην ΕΟΚ. Οι δύο πετρελαϊκές κρίσεις και η ανάγκη αμυντικής θωράκισης σε ένα κοινωνικό κλίμα ναρκοθετημένο από τον σχιζοφρενικό εθνικοσοσιαλισμό του ΠΑΣΟΚ δεν εμπόδισαν την ανάπτυξη της οικονομίας(4,8% ετησίως έναντι 3% της ΕΟΚ) σε συνθήκες σχετικής νομισματικής σταθερότητας. Το 1980 ο Καραμανλής παρέδωσε τη χώρα με ανύπαρκτη ανεργία, χρέος κάτω του 30% και άριστες προοπτικές εντός της ΕΟΚ. Ύστερα ήρθε η «Αλλαγή»…
Σε αυτήν την κανονικότητα πρέπει να επανέλθουμε, με οδηγό την λογική χωρίς «προοδευτικά» παραισθησιογόνα. Σημείο αναφοράς, αυτής της πορείας, είναι η Φιλοθέη όχι η Ιθάκη.
Σάββατο, 18 Αυγούστου 2018 01:15

Ο Βούδας… του Αντώνη Αντωνάκου

Γράφτηκε από

 

Ο Βούδας…
«Η πλειοψηφία της Νέας Δημοκρατίας στο κοινοβούλιο είναι η ελάχιστη δυνατή και ο Βούδας σκέφτεται πάντα τρόπους…».
Ποίος είναι ο «Βούδας» στον οποίο αναφέρεται σε τηλεγράφημά του(3/10/2008) ο, τότε, πρέσβης των Η.Π.Α.; Πόσο συνηθισμένο είναι να αποκαλείται ο πρωθυπουργός μιας συμμάχου χώρας με ένα τόσο «φιλικό» υποκοριστικό; Τι πυροδότησε την «άδολη αγάπη» του StateDepartmentαπέναντι στον Κώστα Καραμανλή;
Είχε προηγηθεί το ξεφωνητό για τις υποκλοπές. Απελάσεις δεν υπήρξαν αλλά «φωτογραφήθηκαν» οι ένοχοι. Είχαν προηγηθεί το ναυάγιο του Σχεδίου Ανάν και το βέτο του Βουκουρεστίου που άστραψε σαν χαστούκι στο πρόσωπο του πλανητάρχη.

Αυτά ήταν ήδη πάρα πολλά για να τα ανεχθεί η υπερδύναμη από την ηγεσία μιας χώρας που θεωρεί ότι «οφείλει» να υλοποιεί τις επιθυμίες της ασυζητητί. Αλλά δεν ήταν μόνον αυτά.

Στο ίδιο τηλεγράφημα προς το S.D. ο κύριος Σπέκχαρντ σημειώνει: «… η Ελλάδα θα υποστηρίξει τις θέσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την εδαφική ακεραιότητα της Γεωργίας, ενώ θα συνεχίσει σαν να μην έχει συμβεί τίποτε, να συνεργάζεται με τη Ρωσία στο ζήτημα της ενέργειας και σε άλλα οικονομικά ζητήματα…». Νάτο λοιπόν το μεγάλο «αμάρτημα», η ασυγχώρητη «εξωσυζυγική σχέση». Η Ελλάδα θέλει να σπάσει το «συμμαχικό» μονοπώλιο ενέργειας των Η.Π.Α. προς τις χώρες της Ευρώπης. Οι αγωγοί SouthStreamκαι Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολη δεν έχουν υπερατλαντική άδεια. Είναι ανεπιθύμητοι.
Ο στρατηγικός στόχος του Καραμανλή, «η Ελλάδα να εκμεταλλευτεί τα γεωπολιτικά πλεονεκτήματά της ως πόλος σταθερότητας και οικονομικής μεγέθυνσης στη Νοτιοανατολική Ευρώπη, ως σύγχρονο ενεργειακό, διαμετακομιστικό, εμπορικό και τραπεζικό κέντρο στην ευρύτερη περιοχή» έχει αρχίσει να υλοποιείται. Η συμφωνία με την Cosco, η διείσδυση των τραπεζών σε όλη την Ανατολική Ευρώπη, οι συμφωνίες με τη Ρωσία για τους αγωγούς προχωρούν με γοργούς ρυθμούς. Η πώληση της Ολυμπιακής και ο αντίστοιχος σχεδιασμός για τον ΟΣΕ απαλλάσσουν το κράτος από 1 δισ. το χρόνο.
Η απώλεια ανταγωνιστικότητας της οικονομίας, μοιραία συνέπεια της ένταξης στο ευρώ, με δύο τρόπους ήταν δυνατόν να ανακοπεί. Με τον επώδυνο δρόμο της «εσωτερικής υποτίμησης», τον οποίο ήδη βιώνουμε, ή με την «ήπια προσαρμογή», την σταδιακή δηλαδή μετατόπιση της οικονομικής δραστηριότητας σε παραγωγικούς τομείς και η ταυτόχρονη μείωση του αντιπαραγωγικού κράτους, στο βαθμό που η «έξαλλη» αντιπολίτευση και τα εξωνημένα Μ.Μ.Ε. θα το επέτρεπαν.
Δύο –απόρρητα ακόμα- τηλεγραφήματα της πρεσβείας που είχαν προηγηθεί εκείνου της 3ης/10ου/2008 ίσως αποκάλυπταν τις «φιλικές προσπάθειες» της πρεσβείας για την αποσταθεροποίηση του «Βούδα», αφού ο τελευταίος αρνούνταν κατ’ επανάληψη «να συμμορφωθεί προς τας υποδείξεις». 
Τρίτη, 14 Αυγούστου 2018 01:21

Ο «Λουκάς» του Αντώνη Αντωνάκου

Γράφτηκε από

 

Ο «Λουκάς».
«Ο Γιάννης όμως έφυγε νωρίς. Δίχως να προδώσει το όνειρο, δίχως να το δει να προδίνεται. Όταν είδα ξαφνικά το παγωμένο, κάπως μελαγχολικό, χαμόγελο να με κοιτά μέσα από την εφημερίδα, καθόμουν στο Λάντα. Το παμπάλαιο κασετόφωνο έπαιζε εκείνη την ώρα τον 'Ακροβάτη'. Όλα πάγωσαν τριγύρω και μέσα μου, οι νότες και οι στίχοι του τραγουδιού διαπερνούσαν το μυαλό μου που δεν ήθελε να αποδεχτεί την είδηση. Ο φίλος, ο σύντροφος, ο Κόμης της οργάνωσης, ο Γιάννης Σκανδάλης, ακροβατούσε μια ζωή, μέχρι το τέλος ακροβάτης, μέχρι να πέσει σε εκείνη τη μοιραία στροφή στη Μάνη με τη μηχανή του. Έμεινα ώρα ακίνητος. Μούχρωνε έξω, βράδιαζε μέσα μου. Έκανα χρόνια να μπορέσω να ξανακούσω εκείνο το τραγούδι».

 

Αν δεν ήταν στυγνός δολοφόνος θα μπορούσε να γίνει σπουδαίος ποιητής. Να ξεπεράσει τον Σεφέρη, τον Ελύτη. Ή μάλλον τον Ρίτσο και τον Χικμέτ, για να υπηρετήσει και την «επανάσταση». Για έναν άλλο «σύντροφο» της αιματοβαμμένης τρομοκρατίας, τον Τσουτσουβή, γράφει: «ο Ανέστης είχε έρθει για κάλυψη. Κοιταχτήκαμε. Πρώτα έκανε τον αδιάφορο, ύστερα, σαν να το ξανασκέφτηκε, μισογέλασε και μου έκλεισε το μάτι. Εκείνα τα μάτια που ήξεραν να αστράφτουν θα τα δω παγωμένα λίγα χρόνια αργότερα να με κοιτάζουν μέσα από μια εφημερίδα.»
Τόσο ευαίσθητος και τρυφερός. Άλλωστε από τον τίτλο ακόμα του βιβλίου του, «Γεννήθηκα 17 Νοέμβρη», αποκαλύπτεται το πνευματικό του βάθος.
Είναι πάλι στην επικαιρότητα ο «φαρμακοχέρης» της «17 Νοέμβρη» λόγω της μεταγωγής του στις αγροτικές φυλακές Βόλου. Προκαλώντας την κοινωνία η κυβέρνηση εξακολουθεί να του δείχνει ακατανόητη εύνοια. Το ερώτημα είναι γιατί ο Πρωθυπουργός αποδέχεται το πολιτικό κόστος. Γιατί αποδέχεται το κόστος στις διεθνείς σχέσεις και τις τριβές με συμμάχους απέναντι στους οποίους κατά τα άλλα φέρεται σαν «καλό και υπάκουο παιδί». Το τρίτο μνημόνιο, η συμφωνία των Πρεσπών, η απέλαση των Ρώσων «διπλωματών» είναι ιδιαίτερα ισχυρά τεκμήρια και εξηγούν την στήριξη που απολαμβάνει από τους συμμάχους η Κυβέρνηση.
Η αναζήτηση ιδεολογικών κινήτρων, για την εύνοια στο «Λουκά», είναι αφελής. Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. έχει προ πολλού διαβεί τον ιδεολογικό Ρουβικώνα. Η επιθυμία να προσελκύσει ψήφους της «υπερεπαναστατικής Αριστεράς» δεν αποτελεί αιτιολογική βάση αφού αυτοί αριθμούν μόλις λίγες χιλιάδες, κατανεμημένες μάλιστα σε διάφορες «αιρέσεις» φανατικών. Φυσικά καμία συζήτηση δεν μπορεί να γίνεται σοβαρά για δικαιοσύνη, επιείκεια ή ανθρωπισμό.
Αναγκαστικά καταλήγει, λοιπόν, η σκέψη στην υποψία ότι η κυβερνητική εύνοια δεν είναι επιλογή αλλά ανάγκη. Το επόμενο ερώτημα προκύπτει άμεσα. Πως τους κρατάει ο Κουφοντίνας και ποια ακόμα χατίρια θα του κάνουν;
09-08-2018
Δευτέρα, 06 Αυγούστου 2018 00:48

Οι πισινοί… του Αντώνη Αντωνάκου

Γράφτηκε από

 

Οι πισινοί…
Είναι προκλητικοί. Η επιμονή και η επιθετική συνέπειά τους μας ερεθίζουν. Χλευάζουν την λογική, τη μνήμη μας, την κριτική μας ικανότητα. Ακούραστα επανέρχονται με κάθε αφορμή. Όταν αυτή δεν τους δίδεται αυτοσχεδιάζουν με γελοία προσχήματα, με επιχειρήματα του πρωκτού, ωσάν να απευθύνονται σε ιθαγενείς.
Η «Νέα Τάξη» των ηλεκτρονικών ΜΜΕ απογείωσε όσους «ξεχώρισαν από το πλήθος». Κάθονταν σε φιλντισένιους θρόνους, σύχναζαν σε χρυσοποίκιλτα σαλόνια και σε κότερα, συναγελάζονταν με τη νέα elite, τα «νέα τζάκια». Τους κρατικοδίαιτους κάνθαρους και την πρόθυμη «πνευματική» και «καλλιτεχνική» αυλή τους. Ήταν οι «σωματοφύλακες» του συστήματος. Ο κυματοθραύστης πάνω στον οποίον διαλυόταν κάθε προσπάθεια αμφισβήτησης του καθεστώτος της «διαπλοκής».
Μετά την καταστροφή των Ιμίων ορθώθηκε ασπίδα προστασίας της κυβέρνησης Σημίτη. Το ερώτημα: «τι θέλατε, να γίνει πόλεμος;» ήταν προφανώς γελοίο. Συγκάλυπτε την «εξαφάνιση» του ΥΠΕΞ το βράδυ της κρίσης. Συγκάλυπτε τις ευθύνες της ηγεσίας του Ναυτικού. Συγκάλυπτε εντέλει τις ευθύνες του Πρωθυπουργού για τη διαχείριση της κρίσης. Το «σύστημα» εξακολουθεί να συγκαλύπτει μια διακυβέρνηση της οποίας σχεδόν μισό Υπουργικό Συμβούλιο είναι καταδικασμένο από την δικαιοσύνη ή υπόδικο για διαφθορά.
Αντίθετα με αξιοθαύμαστη επιμονή επιτίθενται στον Καραμανλή και στον Π.τ.Δ.. Η απεγνωσμένη προσπάθεια να χρεωθεί η Ν.Δ. τις ευθύνες για τη χρεωκοπία της χώρας και να αθωωθεί ο Παπανδρέου καταντάει γελοία. Αν δεν είναι ύποπτη. Τα τέσσερα πέμπτα των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ είναι πρώην στελέχη του ΠΑΣΟΚ αλλά από έναν υφυπουργό -τέως υπηρεσιακό στέλεχος της κυβέρνησης Καραμανλή- αρπάζονται για να «τεκμηριώσουν» τις υποτιθέμενες «υπόγειες διαδρομές» μεταξύ του τέως πρωθυπουργού και του Τσίπρα.
Μπορεί ο κύριος Σημίτης να μην τόλμησε –απέναντι στο κομματικό του κατεστημένο- να προχωρήσει στην ασφαλιστική μεταρρύθμιση, με καταστροφικές συνέπειες, αλλά αυτό δεν εμποδίζει κάποιους σχολιαστές να τον παρουσιάζουν ως παράδειγμα πυγμής επειδή διέγραψε από τις ταυτότητες το θρήσκευμα. Αν τα πράγματα είχαν γίνει αντίστροφα θα είχαμε γλυτώσει την χρεωκοπία και θα μπορούσαμε οποτεδήποτε να αλλάξουμε τις ταυτότητες. Άσε που θα είχαμε γλυτώσει από την συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.
Πριν από λίγες ημέρες, ο ένας εκ των σχολιαστών-αρθρογράφων του οπισθόφυλλου -των «πισινών»- πάλαι ποτέ μεγάλης και παντοδύναμης απογευματινής, ενοχλήθηκε από την πρόθεση του Πρωθυπουργού να κηρύξει τον τερματισμό του Τρίτου Μνημονίου από το Καστελόριζο. Φαίνεται ότι αποδοκιμάζει την κρίση του λαού που «τίμησε» τον πρόεδρο του ΚΙΔΗΣΟ με φούμο το 2015 για τη «σωτηρία» της χώρας.
Ανώφελα, όμως, ματαιοπονούν οι σχολιαστές του οπισθόφυλλου της ιστορικής εφημερίδας. Ο λαός ξέρει τους υπαίτιους της χρεωκοπίας. Απομένει μόνο, η ιστορία να καταγράψει αν αυτή ήταν αποτέλεσμα ανεπάρκειας ή εξόφληση γραμματίων όπως αναρωτιέται, μεταξύ άλλων, ο κύριος Αδαμάνιος Πεπελάσης.
2/8/2018

Εκπαιδευτικά Νέα