Newsletter

Συμπληρώστε το e-mail σας και διαβάστε το καθημερινό newsletter από το dictyo.gr
  
  
  

Πολιτική (12465)

 

Ξεκάθαρα μηνύματα προς τη γειτονική Τουρκία στέλνει ο Κωνσταντίνος Φλώρος μετά την ανανέωση της αμυντικής συνεργασίας μας με το Ισραήλ

Το ξεκάθαρο μήνυμα πως εάν τυχόν τολμήσει η Τουρκία να τα βάλει με τη χώρα μας θα φύγει με πολύ μεγάλο κόστος, έστειλε πριν από λίγη ώρα μου ο αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων, στρατηγός Κωνσταντίνος Φλώρος μιλώντας στους δημοσιογράφους που καλύπτουν το ρεπορτάζ του υπουργείου Εθνικής Άμυνας, ωστόσο τα όσα είπε απευθύνονταν ευθέως στην ηγεσία της γειτονικής χώρας.
«Όπως γνωρίζετε, οι Ένοπλες Δυνάμεις είναι συγκροτημένος Στρατός, Ναυτικό και Αεροπορία. Πολύ δύσκολα μπορείς να τα βάλεις μαζί τους και οποίος τα βάλει θα φύγει με πολύ μεγάλο κόστος και αυτό το ξέρουν οι γείτονες», δήλωσε χαρακτηριστικά ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ, προσθέτοντας ότι… «όποιος τυχόν πατήσει το πόδι του στο έδαφός μας, πρώτα θα τον κάψουμε και μετά θα ρωτήσουμε ποιος είναι».

Ερωτηθείς για το ενδεχόμενο εμπλοκής που τυχόν θα ερχόταν ως απάντηση στις προκλήσεις, ο στρατηγός είπε πως «πρόκειται προφανώς για μια πιθανότητα η στρατιωτική αντίδραση. Δεν μπορεί κανείς να το αποκλείσει. Αν υπάρξει κάτι τέτοιο σε ένα σύμπλεγμα νησιών, θα εξαπλωθεί αμέσως και σε άλλες περιοχές».
Ο κ. Φλώρος δεν έμεινε μονάχα εκεί. Συνέχισε, σημειώνοντας πως «κάνουμε συνεχείς ασκήσεις, δεσμεύσεις περιοχών, δοκιμάζουμε τα σχέδια μας, έγινε και ΣΑΓΕ (Συμβούλιο Αρχηγών Γενικών Επιτελείων), ξέρουμε ακριβώς τι θα γίνει και πως θα γίνει. Όλα αυτά να ξέρετε ότι γίνονται εντός των κατευθύνσεων του υπουργείου και της κυβέρνησης».
Ο κ. Φλώρος είναι αυτήν τη στιγμή από τους πλέον πολύπειρους αξιωματικούς που διαθέτουν οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις, γνωρίζοντας πολύ καλά την κατάσταση που επικρατεί τόσο εντός του ελληνικού στρατεύματος όσο και της γειτονικής χώρας. «Όταν προκύψει το ατύχημα, εξήγησε, θα έχει προκληθεί από την καθημερινή πίεση που μας ασκούν. Υπαίτιοι για κάτι τέτοιο θα είναι εκείνοι. Πλέον η Τουρκία ενοχλεί πολλά εθνικά συμφέροντα: Του Ισραήλ, της Συριας, της Αιγύπτου, της Γαλλίας, μεγάλου μέρους της Λιβυης, της Κύπρου, της Ελλάδας. Ενοχλεί πολλά κράτη. Ο Ερντογαν κάνει αυτά που λέει και εμείς κάνουμε αυτά που λέμε εμείς. Ξέρουμε απολυτως τι θα κάνουμε και στον Έβρο, και στα νησιά και σε ανοιχτή θάλασσα».
Αξίζει να επισημανθεί ότι οι δηλώσεις του στρατηγού έρχονται μετά την ανανέωση της αμυντικής Συμμαχίας της χώρας μας με το Ισραήλ που προέκυψε κατόπιν του ταξιδιού που πραγματοποίησε ο πρωθυπουργός κ. Κυριάκος Μητσοτάκης στη χώρα της Μέσης Ανατολής.

Παρασκευή, 19 Ιουνίου 2020 00:40

Η χαμένη τιμή του τύπου του Αντώνη Αντωνάκου

Γράφτηκε από

Η χαμένη τιμή του τύπου.

Πριν από λίγες δεκαετίες ο τύπος αποτελούσε την φωνή της κοινωνίας των πολιτών. Είχε αντικαταστήσει την Αγορά και το ελεύθερο Βήμα των δημοκρατικών πόλεων της Αρχαιότητας που είχαν ξεπεραστεί από τον ταχύ βηματισμό της ιστορίας.  Απαιτήθηκαν αιώνες καταπίεσης και η ανακάλυψη της τυπογραφίας που έδωσε πάλι φωνή στους πολίτες για να οργανωθούν και να αντισταθούν στις αυθαιρεσίες και στην εκμετάλλευση των ισχυρών. Οι εξελίξεις οδήγησαν πάλι, μετά από δύο χιλιετίες, στην εξουσία τους εκπροσώπους των πολιτών. Η συμβολή του τύπου ήταν καθοριστική και ο ρόλος του προσδιορισμένος. Η αντικειμενική ενημέρωση των πολιτών και ο έλεγχος των εξουσιών. Υπήρξε το δημοκρατικό ανάχωμα στην κατάχρηση της πολιτικής εξουσίας,  στην οικονομική εκμετάλλευση και στην δικαστική μεροληψία. Αυτά την παλιά εποχή -που για την χώρα μας τελείωσε με την αποχώρηση της Ελένης Βλάχου- πριν από την έλευση του Κοσκωτά και των επιγόνων του οι οποίοι σήμερα έχουν εκπορθήσει σχεδόν το σύνολο των ΜΜΕ.

 

Παρακολουθώντας, η χειμαζόμενη κοινωνία, την διαμάχη που μαίνεται γύρω από την -την αδιαφανή- διανομή των 20 εκατομμυρίων στα ΜΜΕ αδυνατεί να κατανοήσει ποιοι ήταν οι λόγοι που οδήγησαν σε αυτήν την «γαλαντομία» την κυβέρνηση. Η απορία εντείνεται και από το γεγονός μιας αρχικής διγλωσσίας που δημιούργησε την εντύπωση ότι πρόκειται για fakenews-όταν μάλιστα εκτός των διαψεύσεων στα τηλεοπτικά μηνύματα επισυναπτόταν και η διευκρίνιση ότι: «αυτό το μήνυμα μεταδίδεται δωρεάν από…»-. Σε κάθε περίπτωση εκείνο που προκαλεί μεγαλύτερα ερωτηματικά είναι η ηθική πλευρά του ζητήματος. Γιατί έπρεπε σε μια περίοδο που επιχειρήσεις έκλειναν –αρκετές από αυτές ανεπιστρεπτί- και εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι έμεναν άνεργοι, να ενισχυθούν με αυτό το ποσό επιχειρήσεις που -τουλάχιστον στην περίπτωση του ραδιοφώνου και της τηλεόρασης- όχι μόνο δεν έχασαν το κοινό τους αντίθετα το αύξησαν λόγω του αναγκαστικού εγκλεισμού; Ανεξάρτητα από αυτό, δημιουργεί ερωτηματικά το γεγονός ότι –στην αντιμετώπιση της πανδημίας που ακόμα και από εκπροσώπους του τύπου χαρακτηρίστηκε, έστω και καθ’ υπερβολή, πόλεμος- δεν αισθάνθηκαν την υποχρέωση να συμμετάσχουν σε αυτόν αφιλοκερδώς.

Οι πολίτες έχοντας παρακολουθήσει, πριν από λίγα χρόνια, να διατίθενται 60 και 70 εκατομμύρια για την εξασφάλιση μια τηλεοπτικής άδειας, εκ μέρους εκπροσώπων της οικονομικής ολιγαρχίας, αναρωτιόνται πως κανένας από αυτούς δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να διασώσει την τιμή του τύπου αποποιούμενος την «χορηγία». Είναι απίθανο να είχαν ανάγκη τα χρήματα όταν δαπανούν πολλαπλάσια σε άλλους τομείς «εξαγοράζοντας» προβολή και πολιτική ισχύ. Όταν δαπανούν αλλού αντίστοιχα ποσά για να διασφαλίσουν «κοινωνικό» προφίλ. Ίσως τελικά η εξήγηση βρίσκεται στην επιθυμία προστασίας του «χορηγού». Προκαλεί βεβαίως μεγαλύτερη εντύπωση το γεγονός ότι τα κομματικά έντυπα της Αριστεράς -αλλά και οι περιφερειακοί υποστηρικτές της- δεν αποποιήθηκαν αυτά τα χρήματα.

Η «τιμή» των ΜΜΕ έχει πληγεί ανεπανόρθωτα ανεξάρτητα από τις όποιες χορηγίες. Οι καταγγελίες της διαπλοκής, ήδη από τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη το 1992, ήταν όχι απλώς βάσιμες αλλά σχετικά ήπιες. Όσο και αν επιχειρεί ο Παπαχελάς με το χθεσινό άρθρο του να βάλει κάποια πράγματα στη θέση τους -τονίζοντας ότι οι «σύγχρονοι Ροβεσπιέροι» και οι «ακροδεξιοί λαϊκιστές» δημιουργούν συμπληγάδες από τις οποίες δύσκολα ξεφεύγουν όσοι «τολμούν να πουν την αλήθεια»- δεν έχει δίκιο όταν ρίχνει την κύρια ευθύνη γι’ αυτό στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Το γεγονός ότι σε αυτά πραγματικά ο κάθε ένας βγάζει τα εσώψυχά του δεν αναιρεί την πραγματικότητα μιας δημοκρατικής λειτουργίας η οποία ξαναδίνει φωνή στους πολίτες. Την φωνή που τους στέρησαν οι εξελίξεις στα ΜΜΕ. Την φωνή που τους ξαναέδωσε ο δημοκρατικός και κοινωνικός τύπος όταν δεν είχε ακόμα καταλήξει να γίνει όργανο εξουσίας στα χέρια της οικονομικής ολιγαρχίας και της διαπλοκής.

Αν σε αυτά εκφράζονται «σύγχρονοι Ροβεσπιέροι» και «ακροδεξιοί λαϊκιστές» δεν αναιρείται το γεγονός ότι επίσης εκφράζεται ένα πολλαπλάσιο πλήθος με αναλύσεις και απόψεις που σε καμία περίπτωση δεν υστερούν σε σοβαρότητα και σε τεκμηρίωση ακόμα και από τους συντάκτες της εφημερίδας την οποία διευθύνει ο κύριος Παπαχελάς. Έχοντας επιπλέον το τεκμήριο της ανεξαρτησίας από τα όποια δεσμά της «εκδοτικής σκοπιμότητας» και της «ορθοδοξίας» της σύνταξης του εντύπου. Με άλλα λόγια δεν είναι μισθωτοί με τον κίνδυνο της ανεργίας να επικρέμαται, ούτε «παρασύρονται από την αδυναμία να γεμίσουν μια στήλη με βαθιές σκέψεις» με αποτέλεσμα να καταλήγουν σε «καφενειακές αναλύσεις».

Βέβαια, έχει δίκιο ο κύριος Παπαχελάς όταν διαπιστώνει ότι: «Ο τόπος παρασύρεται από πλαστές πραγματικότητες γιατί κανείς δεν τολμούσε να πει την αλήθεια. Οι λίγοι πολιτικοί που το τόλμησαν έχουν ως μόνη παρηγοριά την υστεροφημία τους». Είναι σαφές -από την χρήση του Ενεστώτα- ότι αναφέρεται σε ζώντες πολιτικούς και με δεδομένο ότι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αναπτύχθηκαν κυρίως την τελευταία δεκαετία η όποια «δολοφονία χαρακτήρα», στην οποία αναφέρεται, δεν μπορεί να πραγματοποιήθηκε από αυτά. Αντίθετα τα ΜΜΕ από τις αρχές της δεκαετίας του ’90, κυρίως, είναι εκείνα που συστηματικά και αδιάντροπα προχωρούσαν σε «αγιογραφίες» και σε «δολοφονίες χαρακτήρων», μάλιστα όχι κατευθυνόμενα από «Φασισμό» ή «Μακαρθισμό» αλλά από τον Μαμωνά. Είναι επομένως πασιφανές ότι αυτός που κυρίως έχει υποστεί την επίθεση των επ’ αμοιβή «δολοφόνων χαρακτήρων» είναι ο Κώστας Καραμανλής ο οποίος έχει αποτελέσει στόχο και αρκετών σταθερών συνεργατών-αρθρογράφων της Καθημερινής.

Άλλωστε δεν υλοποιούνται μόνο «συμβόλαια δολοφονίας χαρακτήρων» αλλά και αντίστοιχα δολοφονίας ολόκληρων κλάδων. Είναι πρόσφατο το παράδειγμα με τις επιθέσεις που δέχθηκαν οι εκπαιδευτικοί της χώρας. Ανεξάρτητα από τις όποιες αστοχίες των ηγεσιών τους, οι ανιστόρητες, σε βαθμό αθλιότητας, επιθέσεις που δέχθηκε το σύνολο των εκπαιδευτικών από «τακτοποιημένους» εκπροσώπους του τύπου είναι χαρακτηριστικές. Ανάμεσά τους ακραία παραδείγματα η αναφορά σε εκπομπή της ΕΡΤ(«Στα Άκρα», 6/5/2020) ότι «εκπαιδευτικοί γίνονται οι χειρότεροι μαθητές» και σε άρθρο του Τ. Θεοδωρόπουλου(Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 12/5) ο οποίος αναφερόμενος στους εκπροσώπους των εκπαιδευτικών ισχυρίζεται απαξιωτικά ότι: «το μεγαλύτερο μέρος της πελατείας(sic) τους, δεν είναι σε θέση να υποστεί την διαδικασία της αξιολόγησης». Όσον αφορά δε την λογοτεχνία, «μεγάλη εξόριστη της εκπαίδευσης» κατά τον ίδιο, έχει δίκιο αλλά με δύο παρατηρήσεις. Πρώτον η μεγάλη ευθύνη γι’ αυτό δεν βαρύνει τους εκπαιδευτικούς αλλά αυτούς που διαμορφώνουν τα προγράμματα και τα μέσα της εκπαιδευτικής πολιτικής και δεύτερον η λογοτεχνία, η ανάγνωση, ο διάλογος σε τελική ανάλυση η κριτική σκέψη είναι οι μεγάλοι εξόριστοι των νέων κοινωνικών συνθηκών(τηλεόραση, διαδίκτυο, υπέρμετρες υποχρεώσεις). Οι εκπαιδευτικοί, ήταν αριστούχοι προερχόμενοι κυρίως από τις τάξεις των αγροτών και των εργαζομένων. Δεν φοίτησαν στα σχολεία των προνομιούχων ούτε περιέφεραν την ανία τους στην RiveGauche. Δίχως να αποτελούν εξαίρεση στα γενικότερα προβλήματα της εποχής δεν αξίζουν σε καμία περίπτωση να γίνονται στόχος απαξιωτικών επιθέσεων οι οποίες ναρκοθετούν το λειτούργημά τους.

Είναι καιρός οι λειτουργοί του τύπου, αναλογιζόμενοι το «ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω», να ασχοληθούν σοβαρά με την «τιμή» του οίκου τους.

Αντωνάκος Αντώνης

18-06-2020

antonakosantonis@gmail.com           http://www.antonakos.edu.gr

 

Αγιογραφίες και συστήματα εξουσίας.
Ανεξάρτητα από δύο σημαντικές, αλλά λάθος, εκτιμήσεις της στήλης «Αγιογραφίες»(ΤΑ ΝΕΑ, 29/5/2020) εντυπωσιάζει αυτό που φαίνεται να είναι ο τελικός στόχος του άρθρου. Η πρόταση του συντάκτη της(Μ. Μητσός) για «ενδεδειγμένα» πρόσωπα, που θα αναλάβουν την διαχείριση των κονδυλίων που διαθέτει η Ευρωπαϊκή Ένωση, προκειμένου να αρθούν οι ενδεχόμενες ενστάσεις των «Βορείων» ετέρων.
Ξεκινώντας από τις λάθος εκτιμήσεις, να αναφέρουμε κατ’ αρχήν ότι κάνει λάθος ο δημοσιογράφος στην εκτίμησή του για την Καγκελάριο της Γερμανίας. Δεν άλλαξε στρατόπεδο η κυρία Μέρκελ. Δεν έγινε σύμμαχος του Νότου. Η ακμαία παραγωγική μηχανή της χώρας της θα είναι τελικά η μεγάλη ωφελημένη από τα πακέτα χρηματοδοτικής ενίσχυσης των οικονομιών. Τα βιομηχανικά προϊόντα της Γερμανίας θα ενισχυθούν από την στήριξη των οικονομιών και της ζήτησης στις άλλες χώρες. Είναι χαρακτηριστική η αναφορά του Πρωθυπουργού ότι, «βεβαίως θα επωφεληθούν και Γερμανικές εταιρείες»(άρθρο στην Bild) από το κλείσιμο των ανθρακωρυχείων, αλλά και η εξαγγελθείσα ενίσχυση της αγοράς ηλεκτροκίνητων αυτοκινήτων τα οποία φυσικά δεν κατασκευάζονται στην Ελλάδα.

 

Το δεύτερο λάθος είναι ότι θεωρεί την έγκριση των μέτρων ενίσχυσης των οικονομιών της Ε.Ε. ως «αποφασιστικό βήμα προς το ομοσπονδιακό μοντέλο». Η ομόσπονδη Ε.Ε. ήταν ο κύριος στόχος του Κωνσταντίνου Καραμανλή και της Ν.Δ.. Τα προσδοκώμενα οφέλη από την ένταξη της χώρας ως 10ου μέλους στην ΕΟΚ δεν ήταν κυρίως οικονομικά. Δεν ήταν η ενίσχυση ενός ανεύθυνου και καταστροφικού ευδαιμονισμού. Δεν ήταν δηλαδή το «μοντέλο» που υλοποίησε το ΠΑΣΟΚ(των «εκσυγχρονιστών» συμπεριλαμβανομένων). Όμως, παρά το γεγονός ότι οι διεθνείς εξελίξεις την καθιστούν αναγκαία(ιδιαίτερα για την χώρα μας και για την διασφάλιση της εθνικής μας ασφάλειας), η ευκαιρία χάθηκε όταν προτάχθηκε το ενιαίο νόμισμα αλλά ιδιαίτερα η αλόγιστη διεύρυνση αντί της εμβάθυνσης της θεσμικής και ουσιαστικής ενοποίησης. Σήμερα οι πιθανότητες να υλοποιηθεί το όνειρο του Κωνσταντίνου Καραμανλή και των γνήσιων φεντεραλιστών έχουν ελαχιστοποιηθεί.
Συμπληρώνοντας, τις αισιόδοξες αλλά ουτοπικές εκτιμήσεις, ο αρθρογράφος θεωρεί ότι: οι «μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις» πείστηκαν ότι πρέπει να σταματήσουν «τη διαρκή μετεγκατάσταση των επιχειρήσεων σε περιοχές με χαμηλό κόστος» και ότι, συνεπώς, αυτό θα οδηγήσει στην «βιομηχανική κυριαρχία της Ένωσης. Η οποία θα συνοδευτείμοιραία και από την πολιτική της κυριαρχία». Δηλαδή οι Γερμανικές βιομηχανίες θα κλείσουν τις μονάδες τους στην Τουρκία, η εξωτερική πολιτική θα γίνει κοινή στηρίζοντας την Ελλάδα απέναντι στην αναθεωρητική στρατηγική της και τέλος η κοινή άμυνα της Ε.Ε. θα επιβεβαιώνει και θα επιβάλλει την «πολιτική της κυριαρχία». Όνειρα θερινής νυκτός με αφετηρία το πακέτο των 750 δισ..
Αναρωτιέται, όμως, τι θα γίνει «αν οι Βόρειοι στυλώσουν τα πόδια;» για να βρει την απάντηση στην «ωραία ιδέα» του Daniel Cohn-Bendit ο οποίος προτείνει ότι: για να «διασκεδαστούν οι φόβοι», των Βορείων, «ότι οι Νότιοι θα χρησιμοποιήσουν τους ευρωπαϊκούς πό­ρους όπως στο παρελθόν, […] να ορίσει κάθε χώρα μια προσωπικότητα εγνωσμένου κύρους που θα έχει την ευθύνη της διαχείρισής τους». Επικροτώντας την ιδέα του Daniel Cohn-Bendit, ο οποίος για την Ιταλία προτείνει τον Μάριο Μόντι, ο αρθρογράφος προτείνει έναν κατάλογο με πρόσωπα «εγνωσμένου κύρους» -προφανώς για τον ίδιο- τα οποία θα μπορούσαν να αναλάβουν αυτόν τον ρόλο. Πριν καταλήξει στον, θεωρητικά ουδέτερο –ορίστηκε Διοικητής της Τ.τ.Ε. το 1994 και είναι γνωστό με ποία κριτήρια γίνονται αυτές οι τοποθετήσεις στην Ελλάδα- πρωθυπουργό(στηριζόμενο από ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΛΑΟΣ) του 2ου μνημονίου, κύριο Παπαδήμο, αναφέρθηκε σε τέσσερα ονόματα και συγκεκριμένα στους Γιώργο Παπακωνσταντίνου, Άννα Διαμαντοπούλου, Τάσο Γιαννίτση και Πάνο Τσακλόγλου.
Ομολογώ ότι το όνομα του τελευταίου μου ήταν παντελώς άγνωστο και αναρωτήθηκα αν, σε τελική ανάλυση, προέρχεται από άλλο «περιβόλι». Ανατρέχοντας το διαδίκτυο διαπίστωσα ότι εκτός από την μεγάλη επικοινωνιακή του κινητικότητα στο «βαρύ» βιογραφικό του περιλαμβάνονται και οι θέσεις του μέλους του ΣΟΕ κατά τις περιόδους 2002-2004 και 2009-2012, η θέση του συμβούλου του Γ. Παπανδρέου 2010-2011(όπως προαναφέρθηκε και στην περίπτωση του κυρίου Παπαδήμου είναι προφανώς εντελώς τυχαίο αφού το ΠΑΣΟΚ δεν ενδιαφερόταν για την κομματική τοποθέτηση των ανθρώπων. Εδώ μέχρι και τους «ιεροκήρυκες» του νεοφιλελευθερισμού έκανε βουλευτές επικρατείας το 2004) και η θέση του προέδρου του ΣΟΕ επί υπουργίας Γιάννη Στουρνάρα. Σύμφωνα μάλιστα με ορισμένα δημοσιεύματα, τα οποία ευτυχώς δεν επιβεβαιώθηκαν, πέρυσι τον Ιούνιο ήταν μεταξύ των υποψηφίων για την θέση του υπουργού Οικονομικών.
Οι άλλοι τρεις προταθέντες είναι πασίγνωστα δημόσια πρόσωπα και έχουν διατελέσει κορυφαία στελέχη σε κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ σε κρίσιμες μάλιστα περιστάσεις. Αυτό που έχει σημασία όμως είναι να αναρωτηθούμε με ποια λογική τα συγκεκριμένα πρόσωπα συγκαταλέγονται στις «προσωπικότητες εγνωσμένου κύρους» οι οποίες θα καθησύχαζαν τους «Βορείους» ότι δεν θα επαναληφθεί η κακή διαχείριση των Ευρωπαϊκών πόρων. Προφανώς αυτή η κακή διαχείριση αναφέρεται στην προ των μνημονίων εποχή, αφού μετά το 2010 υπήρχε αυστηρή επιτήρηση αν όχι ουσιαστική διαχείριση από ξένα κέντρα τα οποία ελέγχονται απόλυτα από τους «Βόρειους». Επομένως αναφερόμαστε στην περίοδο 1981-2010. Αλλά στην διάρκεια αυτής της περιόδου η Ν.Δ. κυβέρνησε 3,5 χρόνια(1990-1993) και 5,5 χρόνια(2004-2009) αγωνιζόμενη να διαχειριστεί το κράτος αλλά και το κοινωνικό πεδίο που είχε εντωμεταξύ διαμορφώσει το ΠΑΣΟΚ. Η κυρίαρχη δύναμη όλης αυτής της τριακονταετίας ήταν το ΠΑΣΟΚ –σε σημείο που το ίδιο αλαζονικά χαρακτήριζε τις περιόδους διακυβέρνησης της Ν.Δ. «δεξιές παρενθέσεις». Επομένως αν κάποιος φορέας φέρει την βασική ευθύνη για την κατασπατάληση των κοινοτικών πόρων αυταπόδεικτα αυτός είναι το ΠΑΣΟΚ. Με ποια λογική επομένως τα στελέχη του –αλλά και οι διατελέσαντες πρόεδροι της Τ.τ.Ε.- συμπεριλαμβάνονται στις προσωπικότητες που θα ήταν αποδεκτές από τους «Βορείους». Εκτός αν πρόκειται για «γρανάζια» σε «δίκτυα» και «συστήματα» εξουσίας».
Αυτό θα εξηγούσε και την «προσπάθεια αποκατάστασης»(Αντίστοιχη με την προσπάθεια αποκατάστασης του Ανδρέα Γεωργίου(Δες σχετικά, Τα Δίκτυα.)) του Κ. Παπακωνσταντίνου ο οποίος, εκτός από την συνευθύνη της οικονομικής πολιτικής, η οποία οδήγησε την χώρα στα μνημόνια, είναι συνυπεύθυνος και για το αρχικό θάψιμο της λίστας Λαγκάρντ. Γιατί μπορεί, με την ποινή του ενός έτους με τριετή αναστολή –ενδεχομένως και για λόγους που μπορούμε να υποθέσουμε- που του επεβλήθη από το Ειδικό Δικαστήριο, ο ίδιος να έπεσε στα μαλακά, μπορεί η λίστα Λαγκάρντ να πετάχτηκε στον Καιάδα από το Σ.τ.Ε. αλλά οι πολίτες έχουν ακόμα μνήμη και κρίση. Όπως έγραφα το 2018(Οι πισινοί…) «Ο λαός ξέρει τους υπαίτιους της χρεωκοπίας. Απομένει μόνο, η ιστορία να καταγράψει αν αυτή ήταν αποτέλεσμα ανεπάρκειας ή εξόφληση γραμματίων όπως αναρωτιόταν, μεταξύ άλλων, ο αείμνηστος Αδαμάντιος Πεπελάσης». Όποια «συστήματα εξουσίας» και να κινητοποιηθούν όσες «αγιογραφίες» κι αν εκτελεστούν οι πολίτες και η ιστορία έχουν βγάλει την αμετάκλητη κρίση τους.
Αντωνάκος Αντώνης
11-06-2020

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.">antonakosantonis@gmail.com           http://www.antonakos.edu.gr

Επιτροπή 2021 ή οι αλεπούδες στο παζάρι;

«Στις 22 Μαΐου 1963, ο Γρ. Λαμπράκης, σε ομιλία του κατήγγειλε πως υπήρχε σχέδιο δολοφονίας του. Σε λίγο, θα δεχόταν χτύπημα από λοστό, που θα τον οδηγούσε σε θάνατο 5 μέρες αργότερα. Ο Κ. Γαβράς, 6 χρόνια μετά, σκηνοθετεί το “Ζ”, με θέμα τη δολοφονία του Γρ. Λαμπράκη. #Greece2021#».

Ο ορισμός της επιτροπής, για τον εορτασμό της 200ης επετείου της Εθνεγερσίας, δημιούργησε από την αρχή ερωτηματικά. Στην πορεία, ορισμένες αποφάσεις της επιτροπής, αντί να καθησυχάσουν τα πνεύματα δημιούργησαν νέες αμφιβολίες. Η παραίτηση της κυρίας Ευθυμίου, κορυφαίας ιστορικού, στις αρχές Μαΐου, τροφοδότησε –παρά την εξαφάνιση, σχεδόν, κάθε άλλης είδησης πέραν του πεδίου της πανδημίας- την υποβόσκουσα  αμφισβήτηση. Φαίνεται όμως ότι η πλειοψηφία της επιτροπής παραμένει αμετακίνητη στην πορεία που έχει από την αρχή χαράξει, επιχειρώντας να περάσει τα δικά της μηνύματα, αδιαφορώντας για τις πληγές που ανοίγει στην συλλογική συνείδηση του Έθνους.

 

Ο εορτασμός έχει κάποιο συγκεκριμένο νόημα. Δεν είναι ασφαλώς μάθημα ιστορίας ούτε σεμινάριο στο οποίο ο κάθε ιστορικός θα καταθέσει την προσωπική του άποψη, εμφορούμενη, συχνά, από την ιδεολογική του τοποθέτηση. Δεν είναι το κατάλληλο πεδίο για να εκθέσουν τα μέλη (Α. Χατζής) της επιτροπής την άποψή τους για τον υποτιθέμενο (ή όχι) μισογυνισμό του Καραϊσκάκη. Ούτε προφανώς για να καταθέσει κάποιος από αυτούς την άποψή του, ακόμα και αν είναι απόλυτα τεκμηριωμένη-  για τις, ενδεχόμενα, ιδιαίτερες σεξουαλικές ροπές κάποιων ηρώων και ηρωίδων του ’21. Δεν είναι ο ρόλος της επιτροπής να αναδείξει  τον ενδεχόμενο, ρατσισμό ή την φιλαργυρία κάποιων πρωταγωνιστών της εξέγερσης. Ούτε φυσικά να μας «διαφωτίσει» για το αν κάποιοι ήταν «αιμοδιψείς» και αδυσώπητοι απέναντι στους Οθωμανούς. Αν σε ένα βιβλίο ιστορίας μπορεί να εξηγηθεί ακόμα και ένας ανιστόρητος ισχυρισμός –όπως ο «συνωστισμός» της κυρίας Ρεπούση- ο ρόλος της επιτροπής δεν αφήνει χώρο για τέτοιες «ιχνηλασίες».

Το 2002 συγγράφεται και διανέμεται στα Λύκεια ένα σχολικό εγχειρίδιο «ιστορίας» το οποίο ξεσηκώνει θύελλα αντιδράσεων(Η παραχάραξη της Ιστορίας.). Ενταγμένο απόλυτα στο κλίμα της «πολιτικής ορθότητας» που κυριάρχησε μετά την Μεταπολίτευση διαστρέφει την ιστορία θέτοντάς την στην υπηρεσία κομματικών και ιδεολογικών σκοπιμοτήτων. Με απόφαση του κυρίου Ευθυμίου, Υπουργού Παιδείας, το βιβλίο αποσύρεται.  Ήταν μια απόλυτα ορθολογική και ρεαλιστική απόφαση αφού η επιμονή στην διδασκαλία του θα πυρπολούσε όχι μόνο το πολιτικό αλλά και το παιδαγωγικό τοπίο.  Ίσως δεν είναι σύμπτωση ότι η κυρία Ευθυμίου, που αντέδρασε με την παραίτησή της στις αποφάσεις της επιτροπής, είναι αδελφή του τότε Υπουργού.

Σε ανύποπτο χρόνο, το 2018, η κυρία Μαρία Ευθυμίου είχε επισημάνει ότι: «αν βάλεις ταμπέλα «αριστερού», ό,τι και να κάνεις γίνεται ανεκτό». Προφανώς πολύ περισσότερο το «ό,τι και να πεις, προφορικά ή γραπτά». Μάλλον έτσι εξηγούνται και τα «φάλτσα» της επιτροπής. Όπως το σχετικό με την δολοφονία Λαμπράκη που αναρτήθηκε στο twitterμε την υπογραφή Greece2021. Ο στόχος της ανάρτησης είναι προφανώς ενταγμένος στο πλαίσιο της διαιώνισης της προαναφερθείσας «πολιτικής ορθότητας». Όμως αυτή, -ακόμα και αν δεν είχε μεσολαβήσει η τετραετία Τσίπρα- είναι «εκτός εποχής». Τα μέλη της επιτροπής οφείλουν, να κρατήσουν τα όποια αντιδεξιά απωθημένα τους μακριά από την λειτουργία της. Διαφορετικά οι πολίτες θα αναρωτηθούν δικαιολογημένα: «έχουν δουλειά οι αλεπούδες στο παζάρι»;

Αντωνάκος Αντώνης

27-05-2020

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.       http://www.antonakos.edu.gr

 
Τι συνέβη στον Εβρο: Ενας συνοριοφύλακας εξηγεί τα τουρκικά παιχνίδια

Σκηνικό έντασης και τριβών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας προκλήθηκε τις τελευταίες μέρες, με φόντο τον Έβρο, με υπαιτιότητα της Άγκυρας.

Στην ένταση της κατάστασης, συνέτειναν, και τα δημοσιεύματα του διεθνούς Τύπου, τα οποία έκαναν λόγο για «κατάληψη του ελληνικού εδάφους από Τούρκους στρατιώτες».

Η πραγματικότητα όμως ήταν διαμετρικά αντίθετη. Τόσο συγκριτικά με τους ισχυρισμούς της Τουρκίας όσο και με όσα γράφτηκαν σε όρισμένα ξένα μέσα ενημέρωσης.


Μιλώντας στην εκπομπή «MEGA Mag», ο Πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας των Συνοριοφυλάκων, Παναγιώτης Χαρέλας, τοποθετήθηκε για το θέμα, διασαφηνίζοντας τι ακριβώς συνέβη στα χερσαία ελληνοτουρκικά σύνορα.

«Όσο εντείνουμε φύλαξη των συνόρων μας και την καταπολέμηση των κυκλωμάτων των λαθροδιακινητών, βρίσκουμε μια προπαγάνδα να μας χτυπά πισώπλατα, έτσι ώστε να σταματήσουμε την προσπάθεια για φύλαξη των συνόρων» ανέφερε χαρακτηριστικά.

Αναφερόμενος μάλιστα στην αγγλική εφημερίδα, έκανε λόγο πως «εμείς γνωρίζουμε τα σύνορα. Έχει κάποια ζικ ζαγκ το ποτάμι που μπορεί να προκαλέσουν σύγχυση σε όποιον δεν τα γνωρίζει. Δεν μπορεί μια αγγλική εφημερίδα να γνωρίζει τα σύνορα στον Έβρο. Όμως λαμβάνει από εκεί που θέλει πληροφόρηση» τόνισε σχετικά.

Έτσι, ο κ. Χαρελάς, επισήμανε ότι η ελληνική πλευρά ανέμενε και αναμένει προπαγανδιστικές πρακτικές από τουρκικής πλευράς. Τόσο στο σημείο του Έβρου, όσο και στο μέτωπο της ενημέρωσης.

«Δεν θα ήταν ποτέ εφικτό να καταληφθεί ελληνικό έδαφος» ξεκαθάρισε, υπενθυμίζοντας το παράδειγμα της φύλαξης των ελληνικών συνόρων προ δύο μηνών.

«Στον Έβρο, παλεύαμε, για να μην αφήσουμε ούτε εκατοστό ελληνικής γης. Οι ίδιοι συνάδελφοι πάλευαν τότε οι ίδιοι και τώρα» τόνισε με νόημα.

Ακόμα, ο Πρόεδρος των Συνοριοφυλάκων, άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο η Ελλάδα να δεχθεί εκ νέου πίεση στον Έβρο αλλά και τα νησιά από την Τουρκία, μέσω της ώθησης μεταναστών.

«Η λύση είναι να είμαστε σε επαγρύπνηση και ετοιμότητα. Έτσι θα απαντήσουμε σε κάθε πίεση μεταναστευτική, είτε τον στον Έβρο είτε στα νησιά» υπογράμμισε.

«Εμείς θα κάνουμε αυτό που χρειάζεται για να διατηρήσουμε τα σύνορά μας ασφαλή» σημείωσε καταλήγοντας ο κ. Χαρελάς.

 

 
Οι κάλπες ελλοχεύουν κάτω από τον «πάγκο».
«Επειδή πολύς λόγος γίνεται για πιθανό επικείμενο ανασχηματισμό αξίζει μία –ίσως δυσάρεστη για πολλούς– επισήμανση. Η κυβερνώσα παράταξη δεν έχει και τον μεγαλύτερο δυνατό «πάγκο». Σ. Παπαντωνίου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 13/5/2020
Σύμφωνα με τον κύριο Παπαντωνίου, εντελώς ξαφνικά, η «κυβέρνηση των τεχνοκρατών», η κυβέρνηση που αντιμετώπισε με ιδιαίτερη αποτελεσματικότητα την πανδημία, έμεινε από «πάγκο». Τι έγινε; Η κοινοβουλευτική ομάδα, με διπλάσιο αριθμό βουλευτών, –οι περισσότεροι νέοι επιλογής του Πρωθυπουργού-, αλλά και δοκιμασμένοι και επιτυχημένοι υπουργοί των κυβερνήσεων Σαμαρά και Καραμανλή που παραμένουν στο «ψυγείο», δεν επαρκούν; Τι οδηγεί στην διαπίστωση του πολιτικού «ελλείμματος» ώστε, εν κατακλείδι, να «υποδεικνύεται» ότι: «…ο Μητσοτάκης έχει δύο δεξαμενές να κοιτάζει. Αφενός την αξιοποίηση στελεχών από άλλους πολιτικούς χώρους, αφετέρου την ανάδειξη νέων δικών του κεντροδεξιών στελεχών»(Σ. Παπαντωνίου); Η πρόθεση είναι προφανής, προετοιμασία της κοινής γνώμης –αλλά ενδεχομένως και πίεση στον Πρωθυπουργό- για την διεύρυνση από «άλλους πολιτικούς χώρους», και συγκεκριμένα, για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, από το ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ. Είναι φανερό όμως, ότι ο ανασχηματισμός σε συνδυασμό με την επιχειρούμενη «διεύρυνση» ανοίγουν τον δρόμο για τις κάλπες.
Το πολιτικό κεφάλαιο που αποκόμισε ο Πρωθυπουργός και η κυβέρνηση από την αντιμετώπιση της πανδημίας κάθε άλλο παρά σταθερό είναι. Η επερχόμενη οικονομική κρίση και τα μεγάλα προβλήματα που θα δημιουργήσει στους πολίτες θα το εξανεμίσουν σύντομα. Ακόμα και αν η κυβέρνηση δεν προχωρήσει σε νέες περικοπές και φορολογικές επιβαρύνσεις, πράγμα μάλλον  απίθανο, η ύφεση και η ανεργία θα πλήξουν την κοινωνία, οδηγώντας σε νέα υποβάθμιση το βιοτικό επίπεδο. Ήδη ο Υπουργός Οικονομικών με δηλώσεις του προδιαγράφει το άμεσο μέλλον: «Δυστυχώς η ανεργία θα αυξηθεί, η οικονομία θα βρεθεί σε βαθιά ύφεση, το χρέος θα αυξηθεί, το μέσο διαθέσιμο εισόδημα των πολιτών θα συρρικνωθεί»(Χ. Σταϊκούρας, ΟΠΕΝ, 18/5). Βεβαίως το πιθανότερο είναι ότι θα ληφθούν μέτρα που θα περιορίζουν ακόμα περισσότερο τους μισθούς και τις συντάξεις. Όμως αυτά ούτε εξαγγέλλονται –εξαίρεση αποτέλεσε ο Καραμανλής το 2009- ούτε λαμβάνονται πριν από τις εκλογές. Επομένως, μέσα από την πολιτική «ομίχλη», προβάλλουν όλο και πιο έντονα οι κάλπες.
Άλλωστε, ήδη από το περασμένο Φθινόπωρο, κυβερνητικά στελέχη μιλούσαν για διπλές εκλογές σε περίπτωση «αδιεξόδου» από την μη επίτευξη «λύσης πακέτο». Δηλαδή μιας συμφωνίας –προφανώς μεταξύ ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ και Ν.Δ.- η οποία θα εξασφάλιζε άμεση κατάργηση της απλής αναλογικής, παρέχοντας προφανώς κάποια ανταλλάγματα μεταξύ των οποίων και η Προεδρία της Δημοκρατίας. Τελικά ο εκλογικός νόμος δεν ήταν δυνατόν να συγκεντρώσει τους, απαιτούμενους, 200 βουλευτές ακόμα και αν το ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ και η Ν.Δ. συμφωνούσαν στην μορφή της ενισχυμένης αναλογικής την οποία πρότειναν. Επομένως, στις προϋπάρχουσες προθέσεις και επιθυμίες ορισμένων κύκλων, ήρθαν να προστεθούν τα νέα δεδομένα τα οποία ενίσχυσαν την εικόνα του Πρωθυπουργού και της κυβέρνησης δημιουργώντας όμως, ταυτοχρόνως, δυσμενείς προοπτικές για το μέλλον. Είναι λοιπόν προφανείς οι λόγοι, πέρα από τους κατά περίπτωση προσωπικούς, για τους οποίους το «λόμπυ» που τάσσεται υπέρ της διεξαγωγής νέων εκλογών έχει ενισχυθεί το τελευταίο διάστημα.
Ήδη διαμορφώνεται το «άλλοθι» που θα προβληθεί σύμφωνα με το οποίο είναι αναγκαίες οι νέες εκλογές επειδή η πανδημία δημιούργησε νέες συνθήκες οι οποίες καθιστούν ανεφάρμοστο το πρόγραμμα της κυβέρνησης που είχε εγκριθεί από τους πολίτες το 2019. Επομένως απαιτείται ένα νέο πρόγραμμα το οποίο θα τεθεί υπό την κρίση του εκλογικού σώματος. Βεβαίως πρόκειται για ευλογοφανές μεν πλην όμως άνευ ουσίας επιχείρημα γιατί και τα προεκλογικά κυβερνητικά προγράμματα είναι εν πολλοίς «εκθέσεις ιδεών» αλλά πολύ περισσότερο επειδή ελάχιστοι πολίτες ασχολούνται με αυτά. Με άλλα κριτήρια, η μεγάλη πλειοψηφία, προσέρχεται στις κάλπες. Αν δεν υπήρχε η απλή αναλογική είναι δεδομένο ότι η πιθανότητα διεξαγωγής εκλογών άμεσα θα είχε κερδίσει έδαφος. Όμως η διαδικασία των διπλών εκλογών αναγκάζει την πλειοψηφία αυτών που τις εισηγούνται να τις μεταθέτουν για τον Σεπτέμβριο, παρά το γεγονός ότι λόγω των συνθηκών θα έχουν μειωθεί τα κέρδη από την διαχείριση της πανδημίας.
Προκύπτει ένα ερώτημα: αν πρόκειται να γίνουν εκλογές τον Σεπτέμβριο τι θα προσφέρει ένας ανασχηματισμός τώρα, όταν είναι δεδομένο ότι οι νέοι υπουργοί δεν θα προλάβουν καν να καθίσουν στις καρέκλες τους; Επιπλέον ποίες σκοπιμότητες θα εξυπηρετούσε η επιχειρούμενη διεύρυνση; Γιατί να δημιουργηθεί ένταση στις σχέσεις της Ν.Δ. με το ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ η οποία θα απομακρύνει ακόμα περισσότερο την προοπτική οποιασδήποτε μετεκλογικής συνεργασίας; Η απάντηση βρίσκεται ακριβώς σε αυτό το τελευταίο. Η κυβέρνηση θέλει να αποκλείσει το ενδεχόμενο κυβέρνησης συνεργασίας η οποία θα αποτελούσε εμπόδιο για τη διεξαγωγή επαναληπτικών εκλογών. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι εκλογές θα γίνουν με το σύστημα της απλής αναλογικής. Είναι δεδομένο ότι, ακόμα και τώρα να διεξάγονταν οι εκλογές, η Ν.Δ. δεν επρόκειτο να εκλέξει 151 βουλευτές. Αν τότε «προσφερόταν» η λύση της συγκυβέρνησης με το ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ –κάτι ιδιαίτερα πιθανό αφού για το «κίνημα» ουσιαστικά αυτό θα αποτελούσε ανάσα ζωής- θα δυσκολευόταν να αιτιολογήσει τις επαναληπτικές εκλογές. Αν επέμενε στην πραγματοποίησή τους το πιο πιθανό είναι ότι θα είχε κόστος. Αν, από την άλλη, αποδεχόταν την πρόταση, πέραν του ότι θα περιερχόταν σε «ομηρία», θα βοηθούσε και στην δημιουργία των προϋποθέσεων για την επιβίωση ενός αντίπαλου πολιτικού φορέα που, σύμφωνα με τα μέχρι τώρα δεδομένα, είναι ουσιαστικά παροπλισμένος.
Η ένταξη λοιπόν στην κυβέρνηση μιας σειράς στελεχών από το ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ θα δημιουργήσει την αναγκαία ένταση μεταξύ των δύο κομμάτων ώστε να καταστήσει ουσιαστικά ανέφικτο ένα ενδεχόμενο μετεκλογικής κυβερνητικής συνεργασίας. Η προσχώρηση ορισμένων στελεχών της «εκσυγχρονιστικής» πτέρυγας, αν και τα προς το παρόν αναφερόμενα ονόματα δεν ανήκουν στα πρωτοκλασάτα, ανοίγει τον δρόμο για τις προσχωρήσεις και των τελευταίων είτε με την συμμετοχή τους στους εκλογικούς συνδυασμούς της Ν.Δ. είτε με την «αξιοποίησή» τους στην συνέχεια. Γιατί είναι δεδομένο ότι η «εκσυγχρονιστική» πτέρυγα δεν έχει πολιτικό μέλλον στο ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ αφού μοιραία η «θητεία» στην αντιπολίτευση θα φέρνει όλο και περισσότερο το «Κίνημα» στην «αυλή» του ΣΥΡΙΖΑ. Από το άλλο μέρος και για τους εκσυγχρονιστές η «μετοικεσία» είναι μονόδρομος. Το κόμμα τους διαρκώς θα ολισθαίνει στις γνώριμες λεωφόρους του λαϊκισμού και της «προοδευτικής» αερολογίας ενώ το «βαθύ ΠΑΣΟΚ» όσο το κόμμα θα καρκινοβατεί εκλογικά θα ενισχύεται.
Χρήζει βέβαια αποσαφήνισης το τι εννοεί ο «ποιητής» με το δεύτερο σκέλος της πρότασης. Την ανάδειξη δηλαδή από τον Πρωθυπουργό «νέων δικών του κεντροδεξιών στελεχών». Τα στελέχη είναι «δικά του» ή της παράταξης; Όταν ο Έβερτ στην αρχή και μετά ο Καραμανλής έκανε Ευρωβουλευτή και στην συνέχεια Υπουργό τον έναν εκ των αντιπροέδρων της κυβέρνησης δημιούργησαν «δικό τους» στέλεχος ή της παράταξης; Όταν ο Σαμαράς έκανε Υπουργό τον έτερο εκ των αντιπροέδρων δημιούργησε «δικό του» στέλεχος ή του κόμματος; Όταν ο Καραμανλής το 2009 έκανε Ευρωβουλευτή σημερινό Υφυπουργό -γνωρίζοντας καλά ότι δεν ήταν «δικός του»- το έκανε προς όφελος της παράταξης ή όχι; Βεβαίως κάθε ηγέτης και κάθε Πρωθυπουργός προφανώς απαιτείται να χρησιμοποιεί τα στελέχη που πιστεύει ότι θα υλοποιήσουν το κυβερνητικό πρόγραμμα με τον καλύτερο τρόπο. Προς όφελος του Έθνους, του Δημοσίου Συμφέροντος και της κοινωνίας. Αυτό οφείλει να είναι το κριτήριο και όχι το ποιος είναι τίνος και με ποιόν. Αυτά τα δεύτερα κριτήρια μόνο μικρόνοια και ηγετική ανεπάρκεια μαρτυρούν.
Το 1958 μια ομάδα βουλευτών εναντιώθηκε στον Κωνσταντίνο Καραμανλή προκαλώντας την ανατροπή της κυβέρνησης. Πρωτοκλασάτα στελέχη μεταξύ των οποίων οι Π. Κανελλόπουλος, Γ. Ράλλης, Π. Παπαληγούρας συμμετείχαν. Αυτό δεν εμπόδισε τον Καραμανλή να τους χρησιμοποιήσει πάλι ως κορυφαίους συνεργάτες όχι επειδή ήταν «δικοί του» αλλά επειδή έκρινε ότι ήταν χρήσιμοι για τον τόπο. Το 1998 κύκλοι της Ν.Δ. επιχειρούσαν να υπονομεύσουν την ηγεσία του Κώστα Καραμανλή αναγκάζοντάς τον να τους διαγράψει.  Άνοιξε όμως πάλι την «αγκαλιά» της παράταξης επανεντάσσοντάς τους και δίνοντάς τους κεντρικό ρόλο κατ’ αρχήν στη λειτουργία του κόμματος και εν συνεχεία στις κυβερνήσεις του. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτέλεσε ο Γ. Σουφλιάς αναδεικνυόμενος ως ένας εκ των κορυφαίων υπουργών των κυβερνήσεων 2004-2009. Εξαίρεση αποτέλεσαν οι κύριοι Κοντογιαννόπουλος και Μάνος, οι οποίοι δοκίμασαν την τύχη τους, ο πρώτος μετεωριζόμενος –με το νεοφιλελεύθερο αερόπλοιο του- μεταξύ ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ., ο δεύτερος εντασσόμενος ολοκληρωτικά το ΠΑΣΟΚ των «εκσυγχρονιστών». Στην «ίδια ρότα» με τους 6 βρισκόταν και ο Δ. Αβραμόπουλος το 2000, -όταν η Ν.Δ. έχασε της εκλογές για κλάσμα της μονάδας- αρνούμενος την συμμετοχή του στο κόμμα που τον είχε αναδείξει από το μηδέν. Αυτό δεν εμπόδισε τον Καραμανλή όχι απλά να τον επανεντάξει στο κόμμα –όταν προσωπικά είχε εξασφαλίσει την νίκη και την πρωθυπουργία- αλλά και να τον χρησιμοποιήσει σε ένα από τα κρισιμότερα υπουργεία. Δεν το έκανε επειδή ήταν «δικός του» -αφού αποδεδειγμένα δεν ήταν- αλλά επειδή θεωρούσε ότι εξυπηρετούσε το Δημόσιο Συμφέρον και την κοινωνία.
Προβλήθηκε, ιδιαίτερα τους πρώτους μήνες της σημερινής κυβέρνησης, το μοντέλο του «επιτελικού κράτους». Για πολλούς αποτελεί μια μορφή Προεδρικής Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας στην οποία όλος ο έλεγχος ασκείται από το εκτεταμένο δίκτυο των συνεργατών του Πρωθυπουργικού Γραφείου περιορίζοντας την αυτονομία δράσης, αλλά και τις ευθύνες των Υπουργών. Αποδίδεται στον Υπουργό Εργασίας ότι, «αμυνόμενος» για το φιάσκο των vouchers σχετικά με την διαδικτυακή «εκπαίδευση» των επιστημόνων, στους διαδρόμους της Βουλής «διακήρυσσε» ότι ψήφισε «ό,τι του έδωσαν». Το «επιτελικό κράτος» δεν είναι μύθος ούτε του «κίτρινου» τύπου ούτε της αντιπολίτευσης. Είναι μια αναμφισβήτητη πραγματικότητα προβεβλημένη από τον φιλικό τύπο και από την ίδια την κυβέρνηση. Σε αυτό, αλλά και στην κυβέρνηση, ο Πρωθυπουργός έχει αξιοποιήσει -έχοντας την τελική ευθύνη για το συνολικό κυβερνητικό έργο- πλήθος νέων στελεχών. Έχει ασφαλώς την δυνατότητα και την ευχέρεια να χρησιμοποιήσει και όσους άλλους νομίζει. Αλλά σε τελική ανάλυση οι ηγέτες κρίνονται από την προσφορά τους στον τόπο. Ούτε από τις εκλογικές νίκες, ούτε από τις «διευρύνσεις» ούτε από τον «πάγκο» της «ομάδας τους». Ο Καραμανλής δεν χαρακτηρίζεται Εθνάρχης επειδή κέρδισε 5 εκλογικές νίκες κυβερνώντας 14 χρόνια. Ούτε γιατί αξιοποίησε διακεκριμένα στελέχη του Κέντρου(Κ. Μητσοτάκης, Α. Κανελλόπουλος, κ.λπ.) αλλά για την προσφορά του στην χώρα. Την σταθερότητα, την ανάπτυξη, την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, την ένταξη στην Ε.Ε..
 Είναι λοιπόν προφανές ότι ο ανασχηματισμός,  αλλά κυρίως η συνυφασμένη «διεύρυνση» -στο βαθμό που θα υλοποιηθούν προς την «υποδεικνυόμενη» κατεύθυνση- οδηγούν σε πρόωρες εκλογές. Γιατί κάτω από την ανεπάρκεια του «πάγκου» που εκτιμά ο δημοσιογράφος της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ ελλοχεύουν οι κάλπες.
Αντωνάκος Αντώνης
21-05-2020
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.           http://www.antonakos.edu.gr

Νομικά ετοιμάζονται να κινηθούν Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις της Τουρκίας, όπως μεταδίδει το τουρκικό πρακτορείο ειδήσεων Anadolu, με το επιχείρημα πως νομικά ανήκουν στη χώρα τους δώδεκα νησιά, μεταξύ των οποίων και η Κρήτη.
Κάνοντας ιστορική αναδρομή, το τηλεγράφημα υποστηρίζει ότι το νησί κατακτήθηκε από τους Οθωμανούς το 1669 και το 1760 ζούσαν στην Κρήτη 200.000 μουσουλμάνοι και 60.000 χριστιανοί. Ακολούθησαν εξεγέρσεις και επαναστάσεις και «σφαγές σε βάρος των Τούρκων», με χειρότερη αυτή του Αυγούστου του 1866 με χιλιάδες Τούρκους νεκρούς.
Το νησί πέρασε σε ελληνική κυριαρχία το 1909, συνεχίζει το Anadolu, σημειώνοντας πως με το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας», το νομικό καθεστώς της Κρήτης και των νησιών του Αιγαίου επανήλθε στην ατζέντα.

Στο πρακτορείο μιλά ο αντιπρύτανης του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης Ιλύας Τοπσακάλ και ο πρόεδρος των οργανώσεων Turkish World Solidarity και Solidarity Association Χαλίτ Κανάκ, οι οποίοι είναι διατεθειμένοι να μεταφέρουν αυτές τις «πληροφορίες» στις ανώτερες διεθνείς αρχές.
Όπως λέει ο Τοπσακάλ, «οι γείτονες που παραβιάζουν το διεθνές δίκαιο στην Ανατολική Μεσόγειο και το Αιγαίο είναι οι Έλληνες», ενώ αναφέρεται και στις έρευνες για υδρογονάνθρακες στην περιοχή. 
Σύμφωνα με τον ίδιο, ανακινείται η υπόθεση των δικαιωμάτων στην περιοχή στο πλαίσιο του διεθνούς δικαίου και με αναφορά που ετοιμάζει το υπουργείο Εξωτερικών και η διοίκηση του στόλου.
Πάνω από εκατό ΜΚΟ είναι αποφασισμένες να υποστηρίξουν την υπόθεση αυτή, σύμφωνα με το Anadolu, υπό την «ομπρέλα» του Turkish World Solidarity and Assistance Association.
Οι ΜΚΟ ένωσαν τις δυνάμεις τους για να πάρουν πίσω τα δικαιώματα αυτά, «που ανήκουν στο μέλλον της χώρας και του έθνους».
Σύμφωνα με τον Τοπσακάλ, οι εμπλεκόμενοι σκοπεύουν να φτάσουν το θέμα στην ΕΕ, τον ΟΗΕ και οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων. 
«Έχουμε μία κοινότητα. Τα αδέλφια μας στα Βαλκάνια θα εμπλακούν με τον ίδιο τρόπο, οπότε θα αρχίσουμε τη διαδικασία με μία συνάντηση που θα οργανώσουμε σύντομα. (…) Ο σύνδεσμός μας θα δράσει σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, με ακόμα 100 ΜΚΟ σχετικά με 12 νησιά που ανήκουν στην Τουρκία», μεταξύ των οποίων και η Κρήτη.
Από την πλευρά του ο Χαλίτ Κανάκ τόνισε πως ετοιμάζονται να κινηθούν νομικά μεταξύ άλλων για την Κρήτη, τη Δυτική Θράκη και ειδικά τα 12 νησιά. Η διαδικασία κόλλησε λόγω της πανδημίας του κορονοϊού αλλά θα εκκινήσει και πάλι τον Ιούνιο.
«Θα φτάσουμε σε διεθνείς θεσμούς, όπως το Δικαστήριο της Χάγης, ο ΟΗΕ» τόνισε.

 

 

Πάταγο προκάλεσε η κίνηση της κυβέρνησης του Άσαντ να συμπεριλάβει την περιοχή της Αλεξανδρέττας (τουρκική επαρχία Χατάι) σε χάρτη για μέτρα που λαμβάνονται σχετικά με την πανδημία του γνωστού ιού.
Το περιστατικό εντόπισε ο τουρκικός τύπος, ο οποίος γεμάτος οργή αλλά και φόβο αναφέρει ότι “το θλιβερό καθεστώς του Άσαντ συμπεριέλαβε το Iskenderun στα σύνορά του σε χάρτη της Συρίας, όπου έδειχνε πληροφορίες σχετικά με το ξέσπασμα του κορονοϊού”.

“Η Συρίας ενώ ευρίσκεται σε εμφύλιο πόλεμο που στοιχίζει τη ζωή εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών, προκάλεσε ακόμα με ένα σημαντικό ζήτημα εκμεταλευόμενη το ξέσπασμα του κορονοϊού, με ανάρτηση χάρτη που συμπεριλαμβάνει την Αλεξανδρέττα”, τονίζουν τουρκικές πηγές.
Σύμφωνα με τις πληροφορίες του τουρκικού πρακτορείου ειδήσεων DHA, η Αλεξανδρέττα (Iskenderun) εμφανίζεται στα όρια της συριακής επικράτειας στον χάρτη της επίσημης ιστοσελίδας του συριακού καθεστώτος, όπου ανακοινώνονται επί του παρόντος τα δεδομένα σχετικά με την εκδήλωση του κορονοϊού.
Οι Τούρκοι θεωρούν ότι ο χάρτης του Ασαντ χρησιμοποιείται για να προκαλέσει την Άγκυρα, κάτι που σίγουρα θα έχει απάντηση από τουρκικής πλευράς.
Στην επαρχία Χατάι της νοτιοανατολικής Τουρκίας που συνορεύει με τη Συρία ζουν σήμερα εκατοντάδες χιλιάδες Σύροι και αυτό τρέμουν κυριολεκτικά οι Τούρκοι.
Η διαμάχη μεταξύ της Συρίας και της Τουρκίας έχει μεγάλη ιστορία η οποία ξεκίνησε το 1939. Η γραμμή των συνόρων μεταξύ Συρίας και Τουρκίας είναι μια στενή ζώνη, από την ανατολή προς τη δύση, η οποία φτάνει μέχρι τον ποταμό Ορόντη.
Σε εκείνο το σημείο αλλάζει κατεύθυνση προς το νότο για περίπου 80 μίλια, πριν αποκτήσει και πάλι δυτική κατεύθυνση, συναντώντας τη Μεσόγειο, λίγο μετά το βουνό Κιλιτς.
​Στρατηγικά, αυτή η μικρή γωνία, η οποία είναι γνωστή στους Σύριους ως Ισκέντερουμ και είναι σαφώς ζωτικής σημασίας για το τουρκικό κράτος.
Ονομαζόμενη πλέον επαρχία Χατάι, περιλαμβάνει τις πόλεις Αντάκια και Ισκετερουμ (στα τουρκικά) ή όπως ήταν παλιά γνωστές, Αντιόχεια και Αλεξανδρέττα, καθώς και το λιμάνι του Νορτιόλ, το οποίο ήταν γνωστό ως Τσορκ Μαρζμπάν στον αρμένικο πληθυσμό.
Η Συρία, ο Λίβανος και μεγάλο μέρος της Μέσης Ανατολής αποτελούσαν μέρη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μέχρι την κατάρρευση της, μετά από την ήττα της στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Σύμφωνα με τη Συνθήκη της Λωζάνης, η επαρχία Χατάι αποτελούσε μέρος της Γαλλικής αυτοκρατορίας που περιελάμβανε εδάφη της Συρίας και του Λιβάνου, αλλά λίγο πριν την έναρξη του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου, το Παρίσι ξαφνικά αποφάσισε να υλοποιηθεί δημοψήφισμα και η επαρχία Χατάι να αποτελέσει κομμάτι της Τουρκίας.
Η κόντρα όμως συνεχίζεται και όπως φαίνεται ανοίγει ένα ακόμη μέτωπο για τους Τούρκους μετά την ΝΑ και αυτό αφορά την επαρχία της Αλεξανδρέττας με την ομώνυμη πόλη που ίδρυσε ο Μέγας Αλέξανδρος από χιλιάδες Σύριους που ζουν εκεί.

 
Η Τουρκία, δηλαδή ο Ερντογάν, έχει υπογράψει με τη Λιβύη, δηλαδή των αχυράνθρωπό του, Σαράζ, δύο συμφωνίες, που στην ουσία μετατρέπουν τη Λιβύη σε προτεκτοράτο της Τουρκίας και τη λυβική θάλασσα σε προέκταση της τουρκικής, όπως την εννοεί η Τουρκία.
Οι συμφωνίες αυτές, σε συνδυασμό με την μονομερή οριοθέτηση της ΑΟΖ με όρους αλα τούρκα, αποκόπτουν στην Κύπρο από την Ελλάδα και “καθιερώνουν” το εύρος της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ για όλα τα νησιά στα 6νμ, όσο δηλαδή είναι το εύρος των χωρικών υδάτων, όπως αναφέρει ο Σάββας Καλεντερίδης για το infognomonpolitics.

Αν παρέμενε στην εξουσία ο Σάραζ, με έστω και τυπικά την ευθύνη για ολόκληρη την επικράτεια της Λιβύης, ήταν πολύ πιθανό η Τουρκία να επέβαλε με την δύναμη των όπλων αυτές τις συμφωνίες, που θα οδηγούσαν σταδιακά στον έλεγχο ολόκληρης της Κύπρου από την Τουρκία αλλά και της περιοχής του Αιγαίου, που καλύπτεται από τον χάρτη της “Γαλάζιας Πατρίδας”.


Αυτήν την μείζονα απειλή την επισημάναμε από την πρώτη στιγμή που εμφανίστηκε το όνομα και ο χάρτης της “Γαλάζιας Πατρίδας” και από την πρώτη στιγμή που έγινε λόγος για συμφωνία της Τουρκίας με τη Λιβύη.

Μάλιστα, καλέσαμε τότε από τηλεοράσεως τον κ. Δένδια να μεταβεί στην Τρίπολη ακόμα και με ταχύπλοο, για να αποτρέψει την υπογραφή της.

Η χθεσινή ημέρα είναι πολύ πιθανόν να χαρακτηριστεί ως ιστορικής σημασίας για την Ελλάδα, αφού εξαλείφεται ο κίνδυνος που αναφέρθηκε πιο πάνω και εκπηγάζει από τη συμφωνία Τουρκίας-Λιβύης.

Ο στρατάρχης Χαφτάρ, ανακοίνωσε ότι αναλαμβάνει την προεδρία της Λιβύης και ζήτησε από το κοινοβούλιο, που εδρεύει στην περιοχή που ελέγχει ο ίδιος, να εκπονήσουν ένα Σύνταγμα, για αν εγκριθεί και να ισχύσει, για τη διακυβέρνηση της (ανατολικής) Λιβύης.
Κατά τα φαινόμενα, ο Σαράζ και η Τουρκία, μπορεί να συνεχίζουν να έχουν υπό τον έλεγχό τους την Τρίπολη, όμως θα πρέπει να θεωρηθεί ως αδύνατον να ανακτήσουν τον έλεγχο του 90% του εδάφους της Λιβύης, που ελέγχει ο Χαφτάρ με τα στρατέυματά του.

Χωρίς να θέλουμε να υπεισέλθουμε σε θέματα διεθνούς νομιμότητας, προσπαθώντας να εκτιμήσουμε την πορεία των εξελίξεων, με βάση την εκδοχή ότι η Λιβύη θα χωριστεί στα δύο κράτη, αυτό της Τριπολίτιδας και εκείνο της Κηρυναϊκής, καταλήγουμε στο εξής συμπέρασμα:
Ο Χαφτάρ κατά πάσα πιθανότητα θα καταφέρει να εμπεδώσει την κυριαρχία του σε μεγάλο μέρος των εδαφών που ελέγχουν τα στρατέυματά του σήμερα και θα σχηματίσει κυβέρνηση, η οποία πιθανόν να αναγνωριστεί από σημαντικές αραβικές χώρες, όπως η Αίγυπτος, η Σαουδική Αραβία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, η Συρία κ.ά.
Αν γίνει αυτό, τότε η συμφωνίες Ερντογάν-Σαράζ, εκ των πραγμάτων παύουν να ισχύουν, γιατί η περιοχή, ακτές και θαλάσσιες ζώνες, που έστω και αλα τούρκα λογική, εφάπτεται της τουρκικής ΑΟΖ, θα ανήκει στην δικαιοδοσία του κράτους του Χαφτάρ.
Τι σημαίνει αυτό;
Απελευθέρωση της Ελλάδας και της Κύπρου από έναν “βραχνά”, που υπό προϋποθέσεις θα οδηγούσε ακόμα και στο τέλος του Ελληνισμού στην Κύπρο, το ανατολικό Αιγαίο και τη Θράκη.
Αυτά προς το παρόν για το θέμα.

Κρίση-''μεγατόνων'' για την Τουρκία

Ένα βήμα πριν την οικονομική κατάρρευση βρίσκεται η Τουρκία σύμφωνα με ξένα ΜΜΕ, μετά την άμεση ανάγκη εξεύρεσης πολλών δισ. δολαρίων λόγω της μεγάλης “τρύπας” που έχει δημιουργηθεί στην  οικονομία της χώρας.      

Mάλιστα σύμφωνα με την Yeni Akit, η Τουρκία έλαβε 100 εκατ δολάρια από την Παγκόσμια Τράπεζα, για να αντιμετωπίσει την πανδημία! 

 

Η Τουρκία θεωρείται αυτήν την περίοδο ως χώρα υψηλού κινδύνου όσον αφορά την εγχώρια και διεθνή πολιτική της. Ως εκ τούτου, είναι σχεδόν απίθανο να βρεθούν  χρήματα για ανασάνει η οικονομία της.

Η μόνη ελπίδα της Άγκυρας είναι τα θαλάσσια οικόπεδα σε Αιγαίο και  Α.Μεσόγειο, τα οποία όμως διαφυλάττουν ως “κόρη οφθαλμού”  ελληνικές ένοπλες δυνάμεις. 

Άρα η κρίση απασχολεί και την χώρα μας, καθώς οι επόμενες κινήσεις Ερντογάν μπορεί να είναι απρόβλεπτες. 

 

Όμως η πρώτη επιλογή έχει απορρίπτεται προς το παρόν από το τουρκικό καθεστώς, ενώ η δεύτερη έχει μέχρι στιγμής απορριφθεί από τις μεγάλες κεντρικές τράπεζες οι οποίες δεν είναι πρόθυμες να δανείσουν δολάρια στον Ερντογάν που ασκεί ανορθόδοξες πολιτικές στα επιτόκια και τη χώρα και το πιθανότερο είναι να τα κάψει και αυτά στην στήριξη της ισοτιμίας του νομίσματος του.

Οι καναδοί αναλυτές κρούουν συναγερμό και για ενδεχομένως πιο ραγδαία επιδείνωση της κατάστασης:

«Ενώ προβλέπουμε επί του παρόντος το USD / TRY να φτάσει στα 8,00 μέχρι τις αρχές του επόμενου έτους, εάν η παγκόσμια τάση για ένα ισχυρότερο USD δεν αλλάξει, αυτές οι δυναμικές αποθεματικών δείχνουν τους κινδύνους και για τα τουρκικά επιτόκια και το USD / TRY να αυξάνονται και νωρίτερα.»

Εκπαιδευτικά Νέα