Newsletter

Συμπληρώστε το e-mail σας και διαβάστε το καθημερινό newsletter από το dictyo.gr
  
  
  

Πολιτική (12440)

Τετάρτη, 24 Ιουνίου 2020 00:33

Χορηγοί ή «αγαπητικοί» του Αντώνη Αντωνάκου

Γράφτηκε από
 

Χορηγοί ή «αγαπητικοί»;
Ο χορηγός συγκροτούσε μια ομάδα πολιτών, οι οποίοι υπηρετούσαν στο θέατρο ως χορός, και τους προσέφερε στέγαση αλλά και σίτιση για τις πρόβες. Φρόντιζε για όλες τις ανάγκες […] Πλήρωνε τις φορεσιές για τους ηθοποιούς και άλλες έκτακτες ανάγκες, τα «παραχορήματα», τους κομπάρσους, δεύτερο βοηθητικό χορό, και διάφορες άλλες ανάγκες, […]. Wikipedia
Ως γνήσιοι, εξ αίματος, απόγονοι των αρχαίων ημών προγόνων δεν θα μπορούσαμε να μην συνεχίζουμε την παράδοση. Όμως έχουμε, φυσικά, εκσυγχρονίσει τους διάφορους «πρωταγωνιστές» του «θεάματος», τους «θιάσους» τον «χορό» και την σκηνή της «παράστασης». Είναι φυσικό, αφού η πόλις-κράτος δεν υφίσταται πια, να μην υπάρχει ούτε το θέατρο, στην αρχαία του μορφή και ρόλο, όπως δεν υπάρχουν και οι δημοκρατικοί θεσμοί που δημιούργησαν τον Χρυσό Αιώνα. Όμως σε πείσμα των αναγκαστικών, αλλά και των άλλων «εκσυγχρονισμών» οι χορηγίες εξακολουθούν να υφίστανται, «εκσυγχρονισμένες» φυσικά.

Είναι πασίγνωστο και ομολογημένο το ένα(1) εκατ. που εισέπραξε, για λογαριασμό του «εκσυγχρονισμού», ο «στρατηγός» του. Άλλωστε, σύμφωνα με την κατάθεση-δήλωση του ιδίου, κατά το σωτήριο έτος 2000 εισέρευσαν στα ταμεία του «Κινήματος» 16 δισ. δρχ. ως «χορηγίες» επιχειρήσεων. Αν το ποσό εντυπωσιάζει θα πρέπει να συγκριθεί με τα 105 δισ. €(35 τρισ. δρχ.) που άλλαξαν χέρια κατά την μεγάλη «ληστεία» του χρηματιστηρίου, που έλαβε χώρα εκείνη την περίοδο. Υπό το «άσβηστο φανάρι» της κυβέρνησης και του Πρωθυπουργού φυσικά. Προφανώς οι «χορηγίες» δεν κατευθύνονταν –και δεν κατευθύνονται- μόνο προς τον, εκάστοτε, εβρισκόμενο επί σκηνής «θίασο» αλλά και προς τους εφεδρικούς.
Επίσης οι «χορηγίες» δεν κατευθύνονταν μόνο σε «θιάσους» αλλά και σε πρωταγωνιστές. Τα «αμέτρητα» του Άκη και τα μετρημένα(400.000€) του Τάσου είναι προφανώς η κορυφή του παγόβουνου. Οι χορηγίες που τρέχουν προς ορισμένους «πρωταγωνιστές» μπορεί να ξεπερνούν, αθροιστικά, τις αντίστοιχες προς τους «θιάσους». Είναι φυσικό αφού -ανέκαθεν ίσως αλλά τις τελευταίες δεκαετίες με ιδιαίτερη ένταση- είναι ιδιαιτέρα must, όταν διαθέτεις το χρήμα, να έχεις «δεσμό» -όχι αίματος αλλά χρήματος- με έναν, τουλάχιστον, «πρωταγωνιστή». Προς αμοιβαίο όφελος, όπως είναι αυτονόητο, «χορηγού» και «επιχορηγούμενου».
Επειδή, όπως λέει ο λαός, «τρώγοντας ανοίγει η όρεξη» -και στα πλαίσια της ελεύθερης οικονομίας και του «γνήσιου και ανόθευτου» ανταγωνισμού- με το πέρασμα του χρόνου οι «χορηγοί» έβαλαν στόχο την διαμόρφωση δεσμών με ολόκληρους «θιάσους». Οι λόγοι είναι αυτονόητοι και δεν απαιτείται ανάλυσή τους. Είναι γνωστό ότι, ανέκαθεν, ορισμένοι επέβαλαν την πρωταγωνίστρια(ή τον πρωταγωνιστή) της «καρδίας» τους χρηματοδοτώντας την «παράσταση». Αφού κανένας δεν «τρώει» μόνο «αγάπη», μετά την εποχή του ρομαντισμού, απαιτείται το έργο να «κόβει και εισιτήρια». Έτσι οι «ξεπεσμένοι θίασοι» και οι «παρακατιανοί πρωταγωνιστές» ξεμένοντας από χορηγούς είναι αναγκασμένοι να περιοριστούν σε «ρόλους» gueststar. Ενίοτε, ορισμένοι «χορηγοί» ονειρεύονται τον εαυτό τους στον ρόλο του πρωταγωνιστή. Ίσως, γιατί, «πολλοί μίσησαν το χρήμα αλλά την δόξα ουδείς». Ο Μπερλουσκόνι έδειξε τον δρόμο ανοίγοντας την όρεξη σε μιμητές.
Οι «παραστάσεις» δεν είναι, φυσικά, διαδραστικές. Οι «θεατές», σε αντίθεση με τα εικαζόμενα, -και τα προβλεπόμενα στο «πρόγραμμα»- δεν συμμετέχουν. Εθισμένοι μπροστά στις οθόνες «καθεύδουν» -διχασμένοι μεταξύ «Παλαιολόγου» και «Νοταρά»- ενώ οι «εχθροί» είναι εντός των τειχών, η Δημοκρατία «στα γήπεδα αναστενάζει» και η Ελλάδα με τσακισμένα άρμενα περιμένει τις νέες καταιγίδες.
Αντωνάκος Αντώνης
23-06-2020
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.">antonakosantonis@gmail.com       http://www.antonakos.edu.gr
Τρίτη, 23 Ιουνίου 2020 00:30

ΕΞΟΧΟ, respect...

Γράφτηκε από
 
ΕΞΟΧΟ, respect...Να ενημερώσω ότι τα "Μένουμε Ευρώπη" και αργότερα τα "Παραιτηθείτε" δεν ήταν μόνο κάποιες μαζικές... συγκεντρώσεις.
Αυτές, ήταν το αυτονόητο που μπορούσαμε να κάνουμε ως Πολίτες.
• Ήταν κυρίως ο καθημερινός, 24ωρος Αγώνας στο διαδίκτυο, στις δουλειές μας & στους κοινωνικούς κύκλους μας απέναντι σε μια Καλοκουρδισμένη Μηχανή κομματικής Προπαγάνδας από τα Υπόγεια της Κουμουνδούρου, των ΑΝΕΛ, των Αριστερών Εισαγγελέων και της Χρυσής Αυγής.
Με τεράστιο οικονομικό, επαγγελματικό και προσωπικό κόστος για πολλούς από εμάς.
Διότι όταν αγγίζεις Κοινωνικοπολιτικά ζητήματα, αποκτάς εκτός από πολλούς φίλους, και (πάρα) πολλούς εχθρούς. Ακόμα και μέσα στην ίδια σου την Οικογένεια.

Ειδικά σε εποχές, που όποιος τολμούσε να αμφισβητήσει τον "Μεγάλο Ηγέτη Αλέξη" ήταν αυτομάτως "Δεξιός Φασίστας!".
• Καθημερινός Αγώνας λοιπόν,
όσο δηλαδή αρκετοί απ' αυτούς που κυβερνούν τώρα,
μαζί με τις "καλλονές" & τους "μοντέλους" του Ίνσταγκραμ, αλλά και τους εγχώριους Εντεχνοκαλλιτεχνάδες,
είτε είχαν ενθουσιαστεί απ' τα Αριστερακροδεξιά Λεφτόδεντρα,
είτε πετούσαν... χαρταετό,
ανεβάζοντας μόνο κανά "Je suis Charlie" όλα αυτά τα χρόνια της Αντιμνημονιακής Χολέρας.
• Ο Αγώνας αυτός όμως, έγινε για ολόκληρη την χώρα.
Και για τους απολιτίκ, και για τους άσχετους, και για τους Πουροτηνέητζερ με τα παιδικά Ξενοφοβικά Αντιευρωπαϊκά σύνδρομα και για τους υπόλοιπους εγχώριους... " Idiot-ες".
• Οι απώλειες Αγωνιστών, πραγματικών, όχι κατασκευασμένων, όπως αυτούς που πλάθει η Αριστερά, τα αμέσως επόμενα χρόνια στις 2 παράλληλες κινήσεις ήταν -θεωρώ- σχετικά λίγες.
• Προήλθαν είτε από τυπάκια που πάτησαν την μπανανόφλουδα του Παρακράτους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και μουσκεύτηκαν με τις μαύρες βαλίτσες στις "Πρέσπες", αρχίζοντας μέσα σε ένα βράδυ να πιπιλίζουν τις κατουρημένες -και απ' τους ίδιους- ποδιές των Τσιπροκαμμένων απλά για να δείξουν (Σε ποιον; Ίσως στους γονείς τους που ποτέ δεν τους αγάπησαν όσο οι ίδιοι θα ήθελαν;) πόσο "Καλοί & Προοδευτικοί ΆνθρΩπες" δήθεν είναι,
είτε από Κομματόσκυλα που τα μάζεψαν οι Πατερούληδες τους όσο αυξάνονταν οι πιθανότητες να πάρουν -και με τις πλάτες μας- οι ίδιοι την κουτάλα.
Είτε τέλος, από ακραίους, που κανένα Ευρωπαϊκό Ιδεώδες όπως αποδείχθηκε δεν τους ένωνε το 2015, και προφανώς απλά κρατούσαν τα ζεστά ευρουδάκια τους σε Ελλαδικές τράπεζες.
• Τους είδαμε και τους ξέρουμε πλέον. Όλους.
Κάποιοι έγιναν μάλιστα κανονικότατοι... Ζαίοι, προτάσσοντας το πραγματικά κωμικό "Εγώ δεν είμαι Σύριζα, ΑΛΛΑ..."
Κάποιοι άλλοι απ' αυτούς, μπήκαν σε μια μόνιμη χειμερία νάρκη, και ξετσουτσούνιασαν μόνο για λίγο στο ψευδοενωτικό ευκολάκι του "Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ!!!!" δίπλα στους παπάδες, στους Ζαίους, στους Νεοναζί, στους "Κάτσε να μην κάνει καμιά πατάτα ο Αλέξης μας" που τον Ιούλιο του '19 πήγαν και το ξαναέριξαν "Αριστερά", στον Καμμένο που... συγκυβερνούσε, στους κάθε είδους Όχιδες, ακόμα και στον ίδιο τον Κοτζιά (!) που κατέβαζε στους δρόμους το "ΠΡΑΤΤΩ". Μετά την Τελευταία Μπλόφα ήταν και η Τελευταία Φασοκωμωδία.
Οι ίδιοι, ευτυχώς λίγοι σε αριθμό και με μικρό Πολιτικό ανάστημα, όσο οι περισσότεροι σφίγγαμε εκ νέου τα δόντια μέσα στον Covid, έγραφαν για "Ανοσίες Αγέλης", "Παγκόσμια Συνομωσία", "Πρότυπο Σουηδίας" κλπ.
Ανεκδιήγητες μπούρδες εναντίον των Λοιμωξιολόγων δηλαδή, περιμένοντας με λαχτάρα χιλιάδες νεκρούς για να παρουσιαστούν ως "έξυπνοι".
Ψυχικού Τύπου επικίνδυνη Ανοησία. Σχεδόν για λύπηση.
Κακό έκαναν όμως μόνο στην αξιοπιστία τους και σε όσα έχτιζαν οι ίδιοι τα προηγούμενα χρόνια.
• Τώρα, πιο καθαρά από ποτέ, και έχοντας ξεμπλέξει απ' τους ασύγγνωστα αφελείς & τους κοντόθωρα αριβίστες,
τα παράλληλα κινήματα, όσο κυβερνούν επιτέλους -έστω- "κανονικοί" άνθρωποι τη χώρα, βρίσκονται με την ηρεμία της καθολικής νίκης σε stand-by, ώστε να ανασυγκροτηθούν όταν -και αν- ξαναχρειαστεί.
• Διότι,
ο αχταρμάς των ΑγαναΧτισμένων, των Όχιδων, της Οικογένειας Μιχαλολιάκου, της Ανταρσύα, της πανοπλίας, της κρεμάλας, των "Αντίφα" και των Ακροαριστερών του 61,3% μπορεί να τα έχει σπάσει εντελώς και να έχει διαλυθεί.
Αλλά βλαμμένοι ώστε να δημιουργήσουν εκ νέου προβλήματα Ψεκασμού στο μέλλον, υπάρχουν.
• Οι υπόλοιποι, που παλαιότερα ήμασταν άσχετοι με τις βρώμικες τακτικές τους, παραμένουμε έτοιμοι.
Με την Ελλάδα να έχει βγει πιο δυνατή από ποτέ μετά τον Πόλεμο εναντίον του Λαϊκισμού,
δυνατότερη ακόμα και από άλλες, ισχυρότερες χώρες, όπως οι Η.Π.Α. και το Ηνωμένο Βασίλειο,
οι οποίες όπως βλέπουμε περνάνε τώρα ταυτόχρονα με τον Covid την Λαϊκίστικη Παιδική Αρρώστια του 2011-2019 που ξεπεράσαμε εδώ στην Ελλάδα.
• Ας μην μπερδευόμαστε όμως. Δεν... έτυχε.
Πέτυχε.
Απ' όσους άντεξαν να παραμείνουν σταθερά,
όπως άλλωστε αποδεικνύεται πλέον καθημερινά,
στη Σωστή Πλευρά της Ιστορίας.


Iskár Azif
Δευτέρα, 22 Ιουνίου 2020 01:55

Η χαμένη τιμή του τύπου του Αντώνη Αντωνάκου

Γράφτηκε από
 
Η χαμένη τιμή του τύπου.
Πριν από λίγες δεκαετίες ο τύπος αποτελούσε την φωνή της κοινωνίας των πολιτών. Είχε αντικαταστήσει την Αγορά και το ελεύθερο Βήμα των δημοκρατικών πόλεων της Αρχαιότητας που είχαν ξεπεραστεί από τον ταχύ βηματισμό της ιστορίας. Απαιτήθηκαν αιώνες καταπίεσης και η ανακάλυψη της τυπογραφίας που έδωσε πάλι φωνή στους πολίτες για να οργανωθούν και να αντισταθούν στις αυθαιρεσίες και στην εκμετάλλευση των ισχυρών. Οι εξελίξεις οδήγησαν πάλι, μετά από δύο χιλιετίες, στην εξουσία τους εκπροσώπους των πολιτών. Η συμβολή του τύπου ήταν καθοριστική και ο ρόλος του προσδιορισμένος. Η αντικειμενική ενημέρωση των πολιτών και ο έλεγχος των εξουσιών. Υπήρξε το δημοκρατικό ανάχωμα στην κατάχρηση της πολιτικής εξουσίας,  στην οικονομική εκμετάλλευση και στην δικαστική μεροληψία. Αυτά την παλιά εποχή -που για την χώρα μας τελείωσε με την αποχώρηση της Ελένης Βλάχου- πριν από την έλευση του Κοσκωτά και των επιγόνων του οι οποίοι σήμερα έχουν εκπορθήσει σχεδόν το σύνολο των ΜΜΕ.

Παρακολουθώντας, η χειμαζόμενη κοινωνία, την διαμάχη που μαίνεται γύρω από την -την αδιαφανή- διανομή των 20 εκατομμυρίων στα ΜΜΕ αδυνατεί να κατανοήσει ποιοι ήταν οι λόγοι που οδήγησαν σε αυτήν την «γαλαντομία» την κυβέρνηση. Η απορία εντείνεται και από το γεγονός μιας αρχικής διγλωσσίας που δημιούργησε την εντύπωση ότι πρόκειται για fake news -όταν μάλιστα εκτός των διαψεύσεων στα τηλεοπτικά μηνύματα επισυναπτόταν και η διευκρίνιση ότι: «αυτό το μήνυμα μεταδίδεται δωρεάν από…»-. Σε κάθε περίπτωση εκείνο που προκαλεί μεγαλύτερα ερωτηματικά είναι η ηθική πλευρά του ζητήματος. Γιατί έπρεπε σε μια περίοδο που επιχειρήσεις έκλειναν –αρκετές από αυτές ανεπιστρεπτί- και εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι έμεναν άνεργοι, να ενισχυθούν με αυτό το ποσό επιχειρήσεις που -τουλάχιστον στην περίπτωση του ραδιοφώνου και της τηλεόρασης- όχι μόνο δεν έχασαν το κοινό τους αντίθετα το αύξησαν λόγω του αναγκαστικού εγκλεισμού; Ανεξάρτητα από αυτό, δημιουργεί ερωτηματικά το γεγονός ότι –στην αντιμετώπιση της πανδημίας που ακόμα και από εκπροσώπους του τύπου χαρακτηρίστηκε, έστω και καθ’ υπερβολή, πόλεμος- δεν αισθάνθηκαν την υποχρέωση να συμμετάσχουν σε αυτόν αφιλοκερδώς.
Οι πολίτες έχοντας παρακολουθήσει, πριν από λίγα χρόνια, να διατίθενται 60 και 70 εκατομμύρια για την εξασφάλιση μια τηλεοπτικής άδειας, εκ μέρους εκπροσώπων της οικονομικής ολιγαρχίας, αναρωτιόνται πως κανένας από αυτούς δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να διασώσει την τιμή του τύπου αποποιούμενος την «χορηγία». Είναι απίθανο να είχαν ανάγκη τα χρήματα όταν δαπανούν πολλαπλάσια σε άλλους τομείς «εξαγοράζοντας» προβολή και πολιτική ισχύ. Όταν δαπανούν αλλού αντίστοιχα ποσά για να διασφαλίσουν «κοινωνικό» προφίλ. Ίσως τελικά η εξήγηση βρίσκεται στην επιθυμία προστασίας του «χορηγού». Προκαλεί βεβαίως μεγαλύτερη εντύπωση το γεγονός ότι τα κομματικά έντυπα της Αριστεράς -αλλά και οι περιφερειακοί υποστηρικτές της- δεν αποποιήθηκαν αυτά τα χρήματα.
Η «τιμή» των ΜΜΕ έχει πληγεί ανεπανόρθωτα ανεξάρτητα από τις όποιες χορηγίες. Οι καταγγελίες της διαπλοκής, ήδη από τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη το 1992, ήταν όχι απλώς βάσιμες αλλά σχετικά ήπιες. Όσο και αν επιχειρεί ο Παπαχελάς με το χθεσινό άρθρο του να βάλει κάποια πράγματα στη θέση τους -τονίζοντας ότι οι «σύγχρονοι Ροβεσπιέροι» και οι «ακροδεξιοί λαϊκιστές» δημιουργούν συμπληγάδες από τις οποίες δύσκολα ξεφεύγουν όσοι «τολμούν να πουν την αλήθεια»- δεν έχει δίκιο όταν ρίχνει την κύρια ευθύνη γι’ αυτό στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Το γεγονός ότι σε αυτά πραγματικά ο κάθε ένας βγάζει τα εσώψυχά του δεν αναιρεί την πραγματικότητα μιας δημοκρατικής λειτουργίας η οποία ξαναδίνει φωνή στους πολίτες. Την φωνή που τους στέρησαν οι εξελίξεις στα ΜΜΕ. Την φωνή που τους ξαναέδωσε ο δημοκρατικός και κοινωνικός τύπος όταν δεν είχε ακόμα καταλήξει να γίνει όργανο εξουσίας στα χέρια της οικονομικής ολιγαρχίας και της διαπλοκής.
Αν σε αυτά εκφράζονται «σύγχρονοι Ροβεσπιέροι» και «ακροδεξιοί λαϊκιστές» δεν αναιρείται το γεγονός ότι επίσης εκφράζεται ένα πολλαπλάσιο πλήθος με αναλύσεις και απόψεις που σε καμία περίπτωση δεν υστερούν σε σοβαρότητα και σε τεκμηρίωση ακόμα και από τους συντάκτες της εφημερίδας την οποία διευθύνει ο κύριος Παπαχελάς. Έχοντας επιπλέον το τεκμήριο της ανεξαρτησίας από τα όποια δεσμά της «εκδοτικής σκοπιμότητας» και της «ορθοδοξίας» της σύνταξης του εντύπου. Με άλλα λόγια δεν είναι μισθωτοί με τον κίνδυνο της ανεργίας να επικρέμαται, ούτε «παρασύρονται από την αδυναμία να γεμίσουν μια στήλη με βαθιές σκέψεις» με αποτέλεσμα να καταλήγουν σε «καφενειακές αναλύσεις».
Βέβαια, έχει δίκιο ο κύριος Παπαχελάς όταν διαπιστώνει ότι: «Ο τόπος παρασύρεται από πλαστές πραγματικότητες γιατί κανείς δεν τολμούσε να πει την αλήθεια. Οι λίγοι πολιτικοί που το τόλμησαν έχουν ως μόνη παρηγοριά την υστεροφημία τους». Είναι σαφές -από την χρήση του Ενεστώτα- ότι αναφέρεται σε ζώντες πολιτικούς και με δεδομένο ότι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αναπτύχθηκαν κυρίως την τελευταία δεκαετία η όποια «δολοφονία χαρακτήρα», στην οποία αναφέρεται, δεν μπορεί να πραγματοποιήθηκε από αυτά. Αντίθετα τα ΜΜΕ από τις αρχές της δεκαετίας του ’90, κυρίως, είναι εκείνα που συστηματικά και αδιάντροπα προχωρούσαν σε «αγιογραφίες» και σε «δολοφονίες χαρακτήρων», μάλιστα όχι κατευθυνόμενα από «Φασισμό» ή «Μακαρθισμό» αλλά από τον Μαμωνά. Είναι επομένως πασιφανές ότι αυτός που κυρίως έχει υποστεί την επίθεση των επ’ αμοιβή «δολοφόνων χαρακτήρων» είναι ο Κώστας Καραμανλής ο οποίος έχει αποτελέσει στόχο και αρκετών σταθερών συνεργατών-αρθρογράφων της Καθημερινής.
Άλλωστε δεν υλοποιούνται μόνο «συμβόλαια δολοφονίας χαρακτήρων» αλλά και αντίστοιχα δολοφονίας ολόκληρων κλάδων. Είναι πρόσφατο το παράδειγμα με τις επιθέσεις που δέχθηκαν οι εκπαιδευτικοί της χώρας. Ανεξάρτητα από τις όποιες αστοχίες των ηγεσιών τους, οι ανιστόρητες, σε βαθμό αθλιότητας, επιθέσεις που δέχθηκε το σύνολο των εκπαιδευτικών από «τακτοποιημένους» εκπροσώπους του τύπου είναι χαρακτηριστικές. Ανάμεσά τους ακραία παραδείγματα η αναφορά σε εκπομπή της ΕΡΤ(«Στα Άκρα», 6/5/2020) ότι «εκπαιδευτικοί γίνονται οι χειρότεροι μαθητές» και σε άρθρο του Τ. Θεοδωρόπουλου(Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 12/5) ο οποίος αναφερόμενος στους εκπροσώπους των εκπαιδευτικών ισχυρίζεται απαξιωτικά ότι: «το μεγαλύτερο μέρος της πελατείας(sic) τους, δεν είναι σε θέση να υποστεί την διαδικασία της αξιολόγησης». Όσον αφορά δε την λογοτεχνία, «μεγάλη εξόριστη της εκπαίδευσης» κατά τον ίδιο, έχει δίκιο αλλά με δύο παρατηρήσεις. Πρώτον η μεγάλη ευθύνη γι’ αυτό δεν βαρύνει τους εκπαιδευτικούς αλλά αυτούς που διαμορφώνουν τα προγράμματα και τα μέσα της εκπαιδευτικής πολιτικής και δεύτερον η λογοτεχνία, η ανάγνωση, ο διάλογος σε τελική ανάλυση η κριτική σκέψη είναι οι μεγάλοι εξόριστοι των νέων κοινωνικών συνθηκών(τηλεόραση, διαδίκτυο, υπέρμετρες υποχρεώσεις). Οι εκπαιδευτικοί, ήταν αριστούχοι προερχόμενοι κυρίως από τις τάξεις των αγροτών και των εργαζομένων. Δεν φοίτησαν στα σχολεία των προνομιούχων ούτε περιέφεραν την ανία τους στην Rive Gauche. Δίχως να αποτελούν εξαίρεση στα γενικότερα προβλήματα της εποχής δεν αξίζουν σε καμία περίπτωση να γίνονται στόχος απαξιωτικών επιθέσεων οι οποίες ναρκοθετούν το λειτούργημά τους.
Είναι καιρός οι λειτουργοί του τύπου, αναλογιζόμενοι το «ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω», να ασχοληθούν σοβαρά με την «τιμή» του οίκου τους.
Αντωνάκος Αντώνης
18-06-2020
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.">antonakosantonis@gmail.com           http://www.antonakos.edu.gr

 

Ξεκάθαρα μηνύματα προς τη γειτονική Τουρκία στέλνει ο Κωνσταντίνος Φλώρος μετά την ανανέωση της αμυντικής συνεργασίας μας με το Ισραήλ

Το ξεκάθαρο μήνυμα πως εάν τυχόν τολμήσει η Τουρκία να τα βάλει με τη χώρα μας θα φύγει με πολύ μεγάλο κόστος, έστειλε πριν από λίγη ώρα μου ο αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων, στρατηγός Κωνσταντίνος Φλώρος μιλώντας στους δημοσιογράφους που καλύπτουν το ρεπορτάζ του υπουργείου Εθνικής Άμυνας, ωστόσο τα όσα είπε απευθύνονταν ευθέως στην ηγεσία της γειτονικής χώρας.
«Όπως γνωρίζετε, οι Ένοπλες Δυνάμεις είναι συγκροτημένος Στρατός, Ναυτικό και Αεροπορία. Πολύ δύσκολα μπορείς να τα βάλεις μαζί τους και οποίος τα βάλει θα φύγει με πολύ μεγάλο κόστος και αυτό το ξέρουν οι γείτονες», δήλωσε χαρακτηριστικά ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ, προσθέτοντας ότι… «όποιος τυχόν πατήσει το πόδι του στο έδαφός μας, πρώτα θα τον κάψουμε και μετά θα ρωτήσουμε ποιος είναι».

Ερωτηθείς για το ενδεχόμενο εμπλοκής που τυχόν θα ερχόταν ως απάντηση στις προκλήσεις, ο στρατηγός είπε πως «πρόκειται προφανώς για μια πιθανότητα η στρατιωτική αντίδραση. Δεν μπορεί κανείς να το αποκλείσει. Αν υπάρξει κάτι τέτοιο σε ένα σύμπλεγμα νησιών, θα εξαπλωθεί αμέσως και σε άλλες περιοχές».
Ο κ. Φλώρος δεν έμεινε μονάχα εκεί. Συνέχισε, σημειώνοντας πως «κάνουμε συνεχείς ασκήσεις, δεσμεύσεις περιοχών, δοκιμάζουμε τα σχέδια μας, έγινε και ΣΑΓΕ (Συμβούλιο Αρχηγών Γενικών Επιτελείων), ξέρουμε ακριβώς τι θα γίνει και πως θα γίνει. Όλα αυτά να ξέρετε ότι γίνονται εντός των κατευθύνσεων του υπουργείου και της κυβέρνησης».
Ο κ. Φλώρος είναι αυτήν τη στιγμή από τους πλέον πολύπειρους αξιωματικούς που διαθέτουν οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις, γνωρίζοντας πολύ καλά την κατάσταση που επικρατεί τόσο εντός του ελληνικού στρατεύματος όσο και της γειτονικής χώρας. «Όταν προκύψει το ατύχημα, εξήγησε, θα έχει προκληθεί από την καθημερινή πίεση που μας ασκούν. Υπαίτιοι για κάτι τέτοιο θα είναι εκείνοι. Πλέον η Τουρκία ενοχλεί πολλά εθνικά συμφέροντα: Του Ισραήλ, της Συριας, της Αιγύπτου, της Γαλλίας, μεγάλου μέρους της Λιβυης, της Κύπρου, της Ελλάδας. Ενοχλεί πολλά κράτη. Ο Ερντογαν κάνει αυτά που λέει και εμείς κάνουμε αυτά που λέμε εμείς. Ξέρουμε απολυτως τι θα κάνουμε και στον Έβρο, και στα νησιά και σε ανοιχτή θάλασσα».
Αξίζει να επισημανθεί ότι οι δηλώσεις του στρατηγού έρχονται μετά την ανανέωση της αμυντικής Συμμαχίας της χώρας μας με το Ισραήλ που προέκυψε κατόπιν του ταξιδιού που πραγματοποίησε ο πρωθυπουργός κ. Κυριάκος Μητσοτάκης στη χώρα της Μέσης Ανατολής.

Παρασκευή, 19 Ιουνίου 2020 00:40

Η χαμένη τιμή του τύπου του Αντώνη Αντωνάκου

Γράφτηκε από

Η χαμένη τιμή του τύπου.

Πριν από λίγες δεκαετίες ο τύπος αποτελούσε την φωνή της κοινωνίας των πολιτών. Είχε αντικαταστήσει την Αγορά και το ελεύθερο Βήμα των δημοκρατικών πόλεων της Αρχαιότητας που είχαν ξεπεραστεί από τον ταχύ βηματισμό της ιστορίας.  Απαιτήθηκαν αιώνες καταπίεσης και η ανακάλυψη της τυπογραφίας που έδωσε πάλι φωνή στους πολίτες για να οργανωθούν και να αντισταθούν στις αυθαιρεσίες και στην εκμετάλλευση των ισχυρών. Οι εξελίξεις οδήγησαν πάλι, μετά από δύο χιλιετίες, στην εξουσία τους εκπροσώπους των πολιτών. Η συμβολή του τύπου ήταν καθοριστική και ο ρόλος του προσδιορισμένος. Η αντικειμενική ενημέρωση των πολιτών και ο έλεγχος των εξουσιών. Υπήρξε το δημοκρατικό ανάχωμα στην κατάχρηση της πολιτικής εξουσίας,  στην οικονομική εκμετάλλευση και στην δικαστική μεροληψία. Αυτά την παλιά εποχή -που για την χώρα μας τελείωσε με την αποχώρηση της Ελένης Βλάχου- πριν από την έλευση του Κοσκωτά και των επιγόνων του οι οποίοι σήμερα έχουν εκπορθήσει σχεδόν το σύνολο των ΜΜΕ.

 

Παρακολουθώντας, η χειμαζόμενη κοινωνία, την διαμάχη που μαίνεται γύρω από την -την αδιαφανή- διανομή των 20 εκατομμυρίων στα ΜΜΕ αδυνατεί να κατανοήσει ποιοι ήταν οι λόγοι που οδήγησαν σε αυτήν την «γαλαντομία» την κυβέρνηση. Η απορία εντείνεται και από το γεγονός μιας αρχικής διγλωσσίας που δημιούργησε την εντύπωση ότι πρόκειται για fakenews-όταν μάλιστα εκτός των διαψεύσεων στα τηλεοπτικά μηνύματα επισυναπτόταν και η διευκρίνιση ότι: «αυτό το μήνυμα μεταδίδεται δωρεάν από…»-. Σε κάθε περίπτωση εκείνο που προκαλεί μεγαλύτερα ερωτηματικά είναι η ηθική πλευρά του ζητήματος. Γιατί έπρεπε σε μια περίοδο που επιχειρήσεις έκλειναν –αρκετές από αυτές ανεπιστρεπτί- και εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι έμεναν άνεργοι, να ενισχυθούν με αυτό το ποσό επιχειρήσεις που -τουλάχιστον στην περίπτωση του ραδιοφώνου και της τηλεόρασης- όχι μόνο δεν έχασαν το κοινό τους αντίθετα το αύξησαν λόγω του αναγκαστικού εγκλεισμού; Ανεξάρτητα από αυτό, δημιουργεί ερωτηματικά το γεγονός ότι –στην αντιμετώπιση της πανδημίας που ακόμα και από εκπροσώπους του τύπου χαρακτηρίστηκε, έστω και καθ’ υπερβολή, πόλεμος- δεν αισθάνθηκαν την υποχρέωση να συμμετάσχουν σε αυτόν αφιλοκερδώς.

Οι πολίτες έχοντας παρακολουθήσει, πριν από λίγα χρόνια, να διατίθενται 60 και 70 εκατομμύρια για την εξασφάλιση μια τηλεοπτικής άδειας, εκ μέρους εκπροσώπων της οικονομικής ολιγαρχίας, αναρωτιόνται πως κανένας από αυτούς δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να διασώσει την τιμή του τύπου αποποιούμενος την «χορηγία». Είναι απίθανο να είχαν ανάγκη τα χρήματα όταν δαπανούν πολλαπλάσια σε άλλους τομείς «εξαγοράζοντας» προβολή και πολιτική ισχύ. Όταν δαπανούν αλλού αντίστοιχα ποσά για να διασφαλίσουν «κοινωνικό» προφίλ. Ίσως τελικά η εξήγηση βρίσκεται στην επιθυμία προστασίας του «χορηγού». Προκαλεί βεβαίως μεγαλύτερη εντύπωση το γεγονός ότι τα κομματικά έντυπα της Αριστεράς -αλλά και οι περιφερειακοί υποστηρικτές της- δεν αποποιήθηκαν αυτά τα χρήματα.

Η «τιμή» των ΜΜΕ έχει πληγεί ανεπανόρθωτα ανεξάρτητα από τις όποιες χορηγίες. Οι καταγγελίες της διαπλοκής, ήδη από τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη το 1992, ήταν όχι απλώς βάσιμες αλλά σχετικά ήπιες. Όσο και αν επιχειρεί ο Παπαχελάς με το χθεσινό άρθρο του να βάλει κάποια πράγματα στη θέση τους -τονίζοντας ότι οι «σύγχρονοι Ροβεσπιέροι» και οι «ακροδεξιοί λαϊκιστές» δημιουργούν συμπληγάδες από τις οποίες δύσκολα ξεφεύγουν όσοι «τολμούν να πουν την αλήθεια»- δεν έχει δίκιο όταν ρίχνει την κύρια ευθύνη γι’ αυτό στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Το γεγονός ότι σε αυτά πραγματικά ο κάθε ένας βγάζει τα εσώψυχά του δεν αναιρεί την πραγματικότητα μιας δημοκρατικής λειτουργίας η οποία ξαναδίνει φωνή στους πολίτες. Την φωνή που τους στέρησαν οι εξελίξεις στα ΜΜΕ. Την φωνή που τους ξαναέδωσε ο δημοκρατικός και κοινωνικός τύπος όταν δεν είχε ακόμα καταλήξει να γίνει όργανο εξουσίας στα χέρια της οικονομικής ολιγαρχίας και της διαπλοκής.

Αν σε αυτά εκφράζονται «σύγχρονοι Ροβεσπιέροι» και «ακροδεξιοί λαϊκιστές» δεν αναιρείται το γεγονός ότι επίσης εκφράζεται ένα πολλαπλάσιο πλήθος με αναλύσεις και απόψεις που σε καμία περίπτωση δεν υστερούν σε σοβαρότητα και σε τεκμηρίωση ακόμα και από τους συντάκτες της εφημερίδας την οποία διευθύνει ο κύριος Παπαχελάς. Έχοντας επιπλέον το τεκμήριο της ανεξαρτησίας από τα όποια δεσμά της «εκδοτικής σκοπιμότητας» και της «ορθοδοξίας» της σύνταξης του εντύπου. Με άλλα λόγια δεν είναι μισθωτοί με τον κίνδυνο της ανεργίας να επικρέμαται, ούτε «παρασύρονται από την αδυναμία να γεμίσουν μια στήλη με βαθιές σκέψεις» με αποτέλεσμα να καταλήγουν σε «καφενειακές αναλύσεις».

Βέβαια, έχει δίκιο ο κύριος Παπαχελάς όταν διαπιστώνει ότι: «Ο τόπος παρασύρεται από πλαστές πραγματικότητες γιατί κανείς δεν τολμούσε να πει την αλήθεια. Οι λίγοι πολιτικοί που το τόλμησαν έχουν ως μόνη παρηγοριά την υστεροφημία τους». Είναι σαφές -από την χρήση του Ενεστώτα- ότι αναφέρεται σε ζώντες πολιτικούς και με δεδομένο ότι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αναπτύχθηκαν κυρίως την τελευταία δεκαετία η όποια «δολοφονία χαρακτήρα», στην οποία αναφέρεται, δεν μπορεί να πραγματοποιήθηκε από αυτά. Αντίθετα τα ΜΜΕ από τις αρχές της δεκαετίας του ’90, κυρίως, είναι εκείνα που συστηματικά και αδιάντροπα προχωρούσαν σε «αγιογραφίες» και σε «δολοφονίες χαρακτήρων», μάλιστα όχι κατευθυνόμενα από «Φασισμό» ή «Μακαρθισμό» αλλά από τον Μαμωνά. Είναι επομένως πασιφανές ότι αυτός που κυρίως έχει υποστεί την επίθεση των επ’ αμοιβή «δολοφόνων χαρακτήρων» είναι ο Κώστας Καραμανλής ο οποίος έχει αποτελέσει στόχο και αρκετών σταθερών συνεργατών-αρθρογράφων της Καθημερινής.

Άλλωστε δεν υλοποιούνται μόνο «συμβόλαια δολοφονίας χαρακτήρων» αλλά και αντίστοιχα δολοφονίας ολόκληρων κλάδων. Είναι πρόσφατο το παράδειγμα με τις επιθέσεις που δέχθηκαν οι εκπαιδευτικοί της χώρας. Ανεξάρτητα από τις όποιες αστοχίες των ηγεσιών τους, οι ανιστόρητες, σε βαθμό αθλιότητας, επιθέσεις που δέχθηκε το σύνολο των εκπαιδευτικών από «τακτοποιημένους» εκπροσώπους του τύπου είναι χαρακτηριστικές. Ανάμεσά τους ακραία παραδείγματα η αναφορά σε εκπομπή της ΕΡΤ(«Στα Άκρα», 6/5/2020) ότι «εκπαιδευτικοί γίνονται οι χειρότεροι μαθητές» και σε άρθρο του Τ. Θεοδωρόπουλου(Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 12/5) ο οποίος αναφερόμενος στους εκπροσώπους των εκπαιδευτικών ισχυρίζεται απαξιωτικά ότι: «το μεγαλύτερο μέρος της πελατείας(sic) τους, δεν είναι σε θέση να υποστεί την διαδικασία της αξιολόγησης». Όσον αφορά δε την λογοτεχνία, «μεγάλη εξόριστη της εκπαίδευσης» κατά τον ίδιο, έχει δίκιο αλλά με δύο παρατηρήσεις. Πρώτον η μεγάλη ευθύνη γι’ αυτό δεν βαρύνει τους εκπαιδευτικούς αλλά αυτούς που διαμορφώνουν τα προγράμματα και τα μέσα της εκπαιδευτικής πολιτικής και δεύτερον η λογοτεχνία, η ανάγνωση, ο διάλογος σε τελική ανάλυση η κριτική σκέψη είναι οι μεγάλοι εξόριστοι των νέων κοινωνικών συνθηκών(τηλεόραση, διαδίκτυο, υπέρμετρες υποχρεώσεις). Οι εκπαιδευτικοί, ήταν αριστούχοι προερχόμενοι κυρίως από τις τάξεις των αγροτών και των εργαζομένων. Δεν φοίτησαν στα σχολεία των προνομιούχων ούτε περιέφεραν την ανία τους στην RiveGauche. Δίχως να αποτελούν εξαίρεση στα γενικότερα προβλήματα της εποχής δεν αξίζουν σε καμία περίπτωση να γίνονται στόχος απαξιωτικών επιθέσεων οι οποίες ναρκοθετούν το λειτούργημά τους.

Είναι καιρός οι λειτουργοί του τύπου, αναλογιζόμενοι το «ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω», να ασχοληθούν σοβαρά με την «τιμή» του οίκου τους.

Αντωνάκος Αντώνης

18-06-2020

antonakosantonis@gmail.com           http://www.antonakos.edu.gr

 

Αγιογραφίες και συστήματα εξουσίας.
Ανεξάρτητα από δύο σημαντικές, αλλά λάθος, εκτιμήσεις της στήλης «Αγιογραφίες»(ΤΑ ΝΕΑ, 29/5/2020) εντυπωσιάζει αυτό που φαίνεται να είναι ο τελικός στόχος του άρθρου. Η πρόταση του συντάκτη της(Μ. Μητσός) για «ενδεδειγμένα» πρόσωπα, που θα αναλάβουν την διαχείριση των κονδυλίων που διαθέτει η Ευρωπαϊκή Ένωση, προκειμένου να αρθούν οι ενδεχόμενες ενστάσεις των «Βορείων» ετέρων.
Ξεκινώντας από τις λάθος εκτιμήσεις, να αναφέρουμε κατ’ αρχήν ότι κάνει λάθος ο δημοσιογράφος στην εκτίμησή του για την Καγκελάριο της Γερμανίας. Δεν άλλαξε στρατόπεδο η κυρία Μέρκελ. Δεν έγινε σύμμαχος του Νότου. Η ακμαία παραγωγική μηχανή της χώρας της θα είναι τελικά η μεγάλη ωφελημένη από τα πακέτα χρηματοδοτικής ενίσχυσης των οικονομιών. Τα βιομηχανικά προϊόντα της Γερμανίας θα ενισχυθούν από την στήριξη των οικονομιών και της ζήτησης στις άλλες χώρες. Είναι χαρακτηριστική η αναφορά του Πρωθυπουργού ότι, «βεβαίως θα επωφεληθούν και Γερμανικές εταιρείες»(άρθρο στην Bild) από το κλείσιμο των ανθρακωρυχείων, αλλά και η εξαγγελθείσα ενίσχυση της αγοράς ηλεκτροκίνητων αυτοκινήτων τα οποία φυσικά δεν κατασκευάζονται στην Ελλάδα.

 

Το δεύτερο λάθος είναι ότι θεωρεί την έγκριση των μέτρων ενίσχυσης των οικονομιών της Ε.Ε. ως «αποφασιστικό βήμα προς το ομοσπονδιακό μοντέλο». Η ομόσπονδη Ε.Ε. ήταν ο κύριος στόχος του Κωνσταντίνου Καραμανλή και της Ν.Δ.. Τα προσδοκώμενα οφέλη από την ένταξη της χώρας ως 10ου μέλους στην ΕΟΚ δεν ήταν κυρίως οικονομικά. Δεν ήταν η ενίσχυση ενός ανεύθυνου και καταστροφικού ευδαιμονισμού. Δεν ήταν δηλαδή το «μοντέλο» που υλοποίησε το ΠΑΣΟΚ(των «εκσυγχρονιστών» συμπεριλαμβανομένων). Όμως, παρά το γεγονός ότι οι διεθνείς εξελίξεις την καθιστούν αναγκαία(ιδιαίτερα για την χώρα μας και για την διασφάλιση της εθνικής μας ασφάλειας), η ευκαιρία χάθηκε όταν προτάχθηκε το ενιαίο νόμισμα αλλά ιδιαίτερα η αλόγιστη διεύρυνση αντί της εμβάθυνσης της θεσμικής και ουσιαστικής ενοποίησης. Σήμερα οι πιθανότητες να υλοποιηθεί το όνειρο του Κωνσταντίνου Καραμανλή και των γνήσιων φεντεραλιστών έχουν ελαχιστοποιηθεί.
Συμπληρώνοντας, τις αισιόδοξες αλλά ουτοπικές εκτιμήσεις, ο αρθρογράφος θεωρεί ότι: οι «μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις» πείστηκαν ότι πρέπει να σταματήσουν «τη διαρκή μετεγκατάσταση των επιχειρήσεων σε περιοχές με χαμηλό κόστος» και ότι, συνεπώς, αυτό θα οδηγήσει στην «βιομηχανική κυριαρχία της Ένωσης. Η οποία θα συνοδευτείμοιραία και από την πολιτική της κυριαρχία». Δηλαδή οι Γερμανικές βιομηχανίες θα κλείσουν τις μονάδες τους στην Τουρκία, η εξωτερική πολιτική θα γίνει κοινή στηρίζοντας την Ελλάδα απέναντι στην αναθεωρητική στρατηγική της και τέλος η κοινή άμυνα της Ε.Ε. θα επιβεβαιώνει και θα επιβάλλει την «πολιτική της κυριαρχία». Όνειρα θερινής νυκτός με αφετηρία το πακέτο των 750 δισ..
Αναρωτιέται, όμως, τι θα γίνει «αν οι Βόρειοι στυλώσουν τα πόδια;» για να βρει την απάντηση στην «ωραία ιδέα» του Daniel Cohn-Bendit ο οποίος προτείνει ότι: για να «διασκεδαστούν οι φόβοι», των Βορείων, «ότι οι Νότιοι θα χρησιμοποιήσουν τους ευρωπαϊκούς πό­ρους όπως στο παρελθόν, […] να ορίσει κάθε χώρα μια προσωπικότητα εγνωσμένου κύρους που θα έχει την ευθύνη της διαχείρισής τους». Επικροτώντας την ιδέα του Daniel Cohn-Bendit, ο οποίος για την Ιταλία προτείνει τον Μάριο Μόντι, ο αρθρογράφος προτείνει έναν κατάλογο με πρόσωπα «εγνωσμένου κύρους» -προφανώς για τον ίδιο- τα οποία θα μπορούσαν να αναλάβουν αυτόν τον ρόλο. Πριν καταλήξει στον, θεωρητικά ουδέτερο –ορίστηκε Διοικητής της Τ.τ.Ε. το 1994 και είναι γνωστό με ποία κριτήρια γίνονται αυτές οι τοποθετήσεις στην Ελλάδα- πρωθυπουργό(στηριζόμενο από ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΛΑΟΣ) του 2ου μνημονίου, κύριο Παπαδήμο, αναφέρθηκε σε τέσσερα ονόματα και συγκεκριμένα στους Γιώργο Παπακωνσταντίνου, Άννα Διαμαντοπούλου, Τάσο Γιαννίτση και Πάνο Τσακλόγλου.
Ομολογώ ότι το όνομα του τελευταίου μου ήταν παντελώς άγνωστο και αναρωτήθηκα αν, σε τελική ανάλυση, προέρχεται από άλλο «περιβόλι». Ανατρέχοντας το διαδίκτυο διαπίστωσα ότι εκτός από την μεγάλη επικοινωνιακή του κινητικότητα στο «βαρύ» βιογραφικό του περιλαμβάνονται και οι θέσεις του μέλους του ΣΟΕ κατά τις περιόδους 2002-2004 και 2009-2012, η θέση του συμβούλου του Γ. Παπανδρέου 2010-2011(όπως προαναφέρθηκε και στην περίπτωση του κυρίου Παπαδήμου είναι προφανώς εντελώς τυχαίο αφού το ΠΑΣΟΚ δεν ενδιαφερόταν για την κομματική τοποθέτηση των ανθρώπων. Εδώ μέχρι και τους «ιεροκήρυκες» του νεοφιλελευθερισμού έκανε βουλευτές επικρατείας το 2004) και η θέση του προέδρου του ΣΟΕ επί υπουργίας Γιάννη Στουρνάρα. Σύμφωνα μάλιστα με ορισμένα δημοσιεύματα, τα οποία ευτυχώς δεν επιβεβαιώθηκαν, πέρυσι τον Ιούνιο ήταν μεταξύ των υποψηφίων για την θέση του υπουργού Οικονομικών.
Οι άλλοι τρεις προταθέντες είναι πασίγνωστα δημόσια πρόσωπα και έχουν διατελέσει κορυφαία στελέχη σε κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ σε κρίσιμες μάλιστα περιστάσεις. Αυτό που έχει σημασία όμως είναι να αναρωτηθούμε με ποια λογική τα συγκεκριμένα πρόσωπα συγκαταλέγονται στις «προσωπικότητες εγνωσμένου κύρους» οι οποίες θα καθησύχαζαν τους «Βορείους» ότι δεν θα επαναληφθεί η κακή διαχείριση των Ευρωπαϊκών πόρων. Προφανώς αυτή η κακή διαχείριση αναφέρεται στην προ των μνημονίων εποχή, αφού μετά το 2010 υπήρχε αυστηρή επιτήρηση αν όχι ουσιαστική διαχείριση από ξένα κέντρα τα οποία ελέγχονται απόλυτα από τους «Βόρειους». Επομένως αναφερόμαστε στην περίοδο 1981-2010. Αλλά στην διάρκεια αυτής της περιόδου η Ν.Δ. κυβέρνησε 3,5 χρόνια(1990-1993) και 5,5 χρόνια(2004-2009) αγωνιζόμενη να διαχειριστεί το κράτος αλλά και το κοινωνικό πεδίο που είχε εντωμεταξύ διαμορφώσει το ΠΑΣΟΚ. Η κυρίαρχη δύναμη όλης αυτής της τριακονταετίας ήταν το ΠΑΣΟΚ –σε σημείο που το ίδιο αλαζονικά χαρακτήριζε τις περιόδους διακυβέρνησης της Ν.Δ. «δεξιές παρενθέσεις». Επομένως αν κάποιος φορέας φέρει την βασική ευθύνη για την κατασπατάληση των κοινοτικών πόρων αυταπόδεικτα αυτός είναι το ΠΑΣΟΚ. Με ποια λογική επομένως τα στελέχη του –αλλά και οι διατελέσαντες πρόεδροι της Τ.τ.Ε.- συμπεριλαμβάνονται στις προσωπικότητες που θα ήταν αποδεκτές από τους «Βορείους». Εκτός αν πρόκειται για «γρανάζια» σε «δίκτυα» και «συστήματα» εξουσίας».
Αυτό θα εξηγούσε και την «προσπάθεια αποκατάστασης»(Αντίστοιχη με την προσπάθεια αποκατάστασης του Ανδρέα Γεωργίου(Δες σχετικά, Τα Δίκτυα.)) του Κ. Παπακωνσταντίνου ο οποίος, εκτός από την συνευθύνη της οικονομικής πολιτικής, η οποία οδήγησε την χώρα στα μνημόνια, είναι συνυπεύθυνος και για το αρχικό θάψιμο της λίστας Λαγκάρντ. Γιατί μπορεί, με την ποινή του ενός έτους με τριετή αναστολή –ενδεχομένως και για λόγους που μπορούμε να υποθέσουμε- που του επεβλήθη από το Ειδικό Δικαστήριο, ο ίδιος να έπεσε στα μαλακά, μπορεί η λίστα Λαγκάρντ να πετάχτηκε στον Καιάδα από το Σ.τ.Ε. αλλά οι πολίτες έχουν ακόμα μνήμη και κρίση. Όπως έγραφα το 2018(Οι πισινοί…) «Ο λαός ξέρει τους υπαίτιους της χρεωκοπίας. Απομένει μόνο, η ιστορία να καταγράψει αν αυτή ήταν αποτέλεσμα ανεπάρκειας ή εξόφληση γραμματίων όπως αναρωτιόταν, μεταξύ άλλων, ο αείμνηστος Αδαμάντιος Πεπελάσης». Όποια «συστήματα εξουσίας» και να κινητοποιηθούν όσες «αγιογραφίες» κι αν εκτελεστούν οι πολίτες και η ιστορία έχουν βγάλει την αμετάκλητη κρίση τους.
Αντωνάκος Αντώνης
11-06-2020

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.">antonakosantonis@gmail.com           http://www.antonakos.edu.gr

Επιτροπή 2021 ή οι αλεπούδες στο παζάρι;

«Στις 22 Μαΐου 1963, ο Γρ. Λαμπράκης, σε ομιλία του κατήγγειλε πως υπήρχε σχέδιο δολοφονίας του. Σε λίγο, θα δεχόταν χτύπημα από λοστό, που θα τον οδηγούσε σε θάνατο 5 μέρες αργότερα. Ο Κ. Γαβράς, 6 χρόνια μετά, σκηνοθετεί το “Ζ”, με θέμα τη δολοφονία του Γρ. Λαμπράκη. #Greece2021#».

Ο ορισμός της επιτροπής, για τον εορτασμό της 200ης επετείου της Εθνεγερσίας, δημιούργησε από την αρχή ερωτηματικά. Στην πορεία, ορισμένες αποφάσεις της επιτροπής, αντί να καθησυχάσουν τα πνεύματα δημιούργησαν νέες αμφιβολίες. Η παραίτηση της κυρίας Ευθυμίου, κορυφαίας ιστορικού, στις αρχές Μαΐου, τροφοδότησε –παρά την εξαφάνιση, σχεδόν, κάθε άλλης είδησης πέραν του πεδίου της πανδημίας- την υποβόσκουσα  αμφισβήτηση. Φαίνεται όμως ότι η πλειοψηφία της επιτροπής παραμένει αμετακίνητη στην πορεία που έχει από την αρχή χαράξει, επιχειρώντας να περάσει τα δικά της μηνύματα, αδιαφορώντας για τις πληγές που ανοίγει στην συλλογική συνείδηση του Έθνους.

 

Ο εορτασμός έχει κάποιο συγκεκριμένο νόημα. Δεν είναι ασφαλώς μάθημα ιστορίας ούτε σεμινάριο στο οποίο ο κάθε ιστορικός θα καταθέσει την προσωπική του άποψη, εμφορούμενη, συχνά, από την ιδεολογική του τοποθέτηση. Δεν είναι το κατάλληλο πεδίο για να εκθέσουν τα μέλη (Α. Χατζής) της επιτροπής την άποψή τους για τον υποτιθέμενο (ή όχι) μισογυνισμό του Καραϊσκάκη. Ούτε προφανώς για να καταθέσει κάποιος από αυτούς την άποψή του, ακόμα και αν είναι απόλυτα τεκμηριωμένη-  για τις, ενδεχόμενα, ιδιαίτερες σεξουαλικές ροπές κάποιων ηρώων και ηρωίδων του ’21. Δεν είναι ο ρόλος της επιτροπής να αναδείξει  τον ενδεχόμενο, ρατσισμό ή την φιλαργυρία κάποιων πρωταγωνιστών της εξέγερσης. Ούτε φυσικά να μας «διαφωτίσει» για το αν κάποιοι ήταν «αιμοδιψείς» και αδυσώπητοι απέναντι στους Οθωμανούς. Αν σε ένα βιβλίο ιστορίας μπορεί να εξηγηθεί ακόμα και ένας ανιστόρητος ισχυρισμός –όπως ο «συνωστισμός» της κυρίας Ρεπούση- ο ρόλος της επιτροπής δεν αφήνει χώρο για τέτοιες «ιχνηλασίες».

Το 2002 συγγράφεται και διανέμεται στα Λύκεια ένα σχολικό εγχειρίδιο «ιστορίας» το οποίο ξεσηκώνει θύελλα αντιδράσεων(Η παραχάραξη της Ιστορίας.). Ενταγμένο απόλυτα στο κλίμα της «πολιτικής ορθότητας» που κυριάρχησε μετά την Μεταπολίτευση διαστρέφει την ιστορία θέτοντάς την στην υπηρεσία κομματικών και ιδεολογικών σκοπιμοτήτων. Με απόφαση του κυρίου Ευθυμίου, Υπουργού Παιδείας, το βιβλίο αποσύρεται.  Ήταν μια απόλυτα ορθολογική και ρεαλιστική απόφαση αφού η επιμονή στην διδασκαλία του θα πυρπολούσε όχι μόνο το πολιτικό αλλά και το παιδαγωγικό τοπίο.  Ίσως δεν είναι σύμπτωση ότι η κυρία Ευθυμίου, που αντέδρασε με την παραίτησή της στις αποφάσεις της επιτροπής, είναι αδελφή του τότε Υπουργού.

Σε ανύποπτο χρόνο, το 2018, η κυρία Μαρία Ευθυμίου είχε επισημάνει ότι: «αν βάλεις ταμπέλα «αριστερού», ό,τι και να κάνεις γίνεται ανεκτό». Προφανώς πολύ περισσότερο το «ό,τι και να πεις, προφορικά ή γραπτά». Μάλλον έτσι εξηγούνται και τα «φάλτσα» της επιτροπής. Όπως το σχετικό με την δολοφονία Λαμπράκη που αναρτήθηκε στο twitterμε την υπογραφή Greece2021. Ο στόχος της ανάρτησης είναι προφανώς ενταγμένος στο πλαίσιο της διαιώνισης της προαναφερθείσας «πολιτικής ορθότητας». Όμως αυτή, -ακόμα και αν δεν είχε μεσολαβήσει η τετραετία Τσίπρα- είναι «εκτός εποχής». Τα μέλη της επιτροπής οφείλουν, να κρατήσουν τα όποια αντιδεξιά απωθημένα τους μακριά από την λειτουργία της. Διαφορετικά οι πολίτες θα αναρωτηθούν δικαιολογημένα: «έχουν δουλειά οι αλεπούδες στο παζάρι»;

Αντωνάκος Αντώνης

27-05-2020

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.       http://www.antonakos.edu.gr

 
Τι συνέβη στον Εβρο: Ενας συνοριοφύλακας εξηγεί τα τουρκικά παιχνίδια

Σκηνικό έντασης και τριβών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας προκλήθηκε τις τελευταίες μέρες, με φόντο τον Έβρο, με υπαιτιότητα της Άγκυρας.

Στην ένταση της κατάστασης, συνέτειναν, και τα δημοσιεύματα του διεθνούς Τύπου, τα οποία έκαναν λόγο για «κατάληψη του ελληνικού εδάφους από Τούρκους στρατιώτες».

Η πραγματικότητα όμως ήταν διαμετρικά αντίθετη. Τόσο συγκριτικά με τους ισχυρισμούς της Τουρκίας όσο και με όσα γράφτηκαν σε όρισμένα ξένα μέσα ενημέρωσης.


Μιλώντας στην εκπομπή «MEGA Mag», ο Πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας των Συνοριοφυλάκων, Παναγιώτης Χαρέλας, τοποθετήθηκε για το θέμα, διασαφηνίζοντας τι ακριβώς συνέβη στα χερσαία ελληνοτουρκικά σύνορα.

«Όσο εντείνουμε φύλαξη των συνόρων μας και την καταπολέμηση των κυκλωμάτων των λαθροδιακινητών, βρίσκουμε μια προπαγάνδα να μας χτυπά πισώπλατα, έτσι ώστε να σταματήσουμε την προσπάθεια για φύλαξη των συνόρων» ανέφερε χαρακτηριστικά.

Αναφερόμενος μάλιστα στην αγγλική εφημερίδα, έκανε λόγο πως «εμείς γνωρίζουμε τα σύνορα. Έχει κάποια ζικ ζαγκ το ποτάμι που μπορεί να προκαλέσουν σύγχυση σε όποιον δεν τα γνωρίζει. Δεν μπορεί μια αγγλική εφημερίδα να γνωρίζει τα σύνορα στον Έβρο. Όμως λαμβάνει από εκεί που θέλει πληροφόρηση» τόνισε σχετικά.

Έτσι, ο κ. Χαρελάς, επισήμανε ότι η ελληνική πλευρά ανέμενε και αναμένει προπαγανδιστικές πρακτικές από τουρκικής πλευράς. Τόσο στο σημείο του Έβρου, όσο και στο μέτωπο της ενημέρωσης.

«Δεν θα ήταν ποτέ εφικτό να καταληφθεί ελληνικό έδαφος» ξεκαθάρισε, υπενθυμίζοντας το παράδειγμα της φύλαξης των ελληνικών συνόρων προ δύο μηνών.

«Στον Έβρο, παλεύαμε, για να μην αφήσουμε ούτε εκατοστό ελληνικής γης. Οι ίδιοι συνάδελφοι πάλευαν τότε οι ίδιοι και τώρα» τόνισε με νόημα.

Ακόμα, ο Πρόεδρος των Συνοριοφυλάκων, άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο η Ελλάδα να δεχθεί εκ νέου πίεση στον Έβρο αλλά και τα νησιά από την Τουρκία, μέσω της ώθησης μεταναστών.

«Η λύση είναι να είμαστε σε επαγρύπνηση και ετοιμότητα. Έτσι θα απαντήσουμε σε κάθε πίεση μεταναστευτική, είτε τον στον Έβρο είτε στα νησιά» υπογράμμισε.

«Εμείς θα κάνουμε αυτό που χρειάζεται για να διατηρήσουμε τα σύνορά μας ασφαλή» σημείωσε καταλήγοντας ο κ. Χαρελάς.

 

 
Οι κάλπες ελλοχεύουν κάτω από τον «πάγκο».
«Επειδή πολύς λόγος γίνεται για πιθανό επικείμενο ανασχηματισμό αξίζει μία –ίσως δυσάρεστη για πολλούς– επισήμανση. Η κυβερνώσα παράταξη δεν έχει και τον μεγαλύτερο δυνατό «πάγκο». Σ. Παπαντωνίου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 13/5/2020
Σύμφωνα με τον κύριο Παπαντωνίου, εντελώς ξαφνικά, η «κυβέρνηση των τεχνοκρατών», η κυβέρνηση που αντιμετώπισε με ιδιαίτερη αποτελεσματικότητα την πανδημία, έμεινε από «πάγκο». Τι έγινε; Η κοινοβουλευτική ομάδα, με διπλάσιο αριθμό βουλευτών, –οι περισσότεροι νέοι επιλογής του Πρωθυπουργού-, αλλά και δοκιμασμένοι και επιτυχημένοι υπουργοί των κυβερνήσεων Σαμαρά και Καραμανλή που παραμένουν στο «ψυγείο», δεν επαρκούν; Τι οδηγεί στην διαπίστωση του πολιτικού «ελλείμματος» ώστε, εν κατακλείδι, να «υποδεικνύεται» ότι: «…ο Μητσοτάκης έχει δύο δεξαμενές να κοιτάζει. Αφενός την αξιοποίηση στελεχών από άλλους πολιτικούς χώρους, αφετέρου την ανάδειξη νέων δικών του κεντροδεξιών στελεχών»(Σ. Παπαντωνίου); Η πρόθεση είναι προφανής, προετοιμασία της κοινής γνώμης –αλλά ενδεχομένως και πίεση στον Πρωθυπουργό- για την διεύρυνση από «άλλους πολιτικούς χώρους», και συγκεκριμένα, για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, από το ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ. Είναι φανερό όμως, ότι ο ανασχηματισμός σε συνδυασμό με την επιχειρούμενη «διεύρυνση» ανοίγουν τον δρόμο για τις κάλπες.
Το πολιτικό κεφάλαιο που αποκόμισε ο Πρωθυπουργός και η κυβέρνηση από την αντιμετώπιση της πανδημίας κάθε άλλο παρά σταθερό είναι. Η επερχόμενη οικονομική κρίση και τα μεγάλα προβλήματα που θα δημιουργήσει στους πολίτες θα το εξανεμίσουν σύντομα. Ακόμα και αν η κυβέρνηση δεν προχωρήσει σε νέες περικοπές και φορολογικές επιβαρύνσεις, πράγμα μάλλον  απίθανο, η ύφεση και η ανεργία θα πλήξουν την κοινωνία, οδηγώντας σε νέα υποβάθμιση το βιοτικό επίπεδο. Ήδη ο Υπουργός Οικονομικών με δηλώσεις του προδιαγράφει το άμεσο μέλλον: «Δυστυχώς η ανεργία θα αυξηθεί, η οικονομία θα βρεθεί σε βαθιά ύφεση, το χρέος θα αυξηθεί, το μέσο διαθέσιμο εισόδημα των πολιτών θα συρρικνωθεί»(Χ. Σταϊκούρας, ΟΠΕΝ, 18/5). Βεβαίως το πιθανότερο είναι ότι θα ληφθούν μέτρα που θα περιορίζουν ακόμα περισσότερο τους μισθούς και τις συντάξεις. Όμως αυτά ούτε εξαγγέλλονται –εξαίρεση αποτέλεσε ο Καραμανλής το 2009- ούτε λαμβάνονται πριν από τις εκλογές. Επομένως, μέσα από την πολιτική «ομίχλη», προβάλλουν όλο και πιο έντονα οι κάλπες.
Άλλωστε, ήδη από το περασμένο Φθινόπωρο, κυβερνητικά στελέχη μιλούσαν για διπλές εκλογές σε περίπτωση «αδιεξόδου» από την μη επίτευξη «λύσης πακέτο». Δηλαδή μιας συμφωνίας –προφανώς μεταξύ ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ και Ν.Δ.- η οποία θα εξασφάλιζε άμεση κατάργηση της απλής αναλογικής, παρέχοντας προφανώς κάποια ανταλλάγματα μεταξύ των οποίων και η Προεδρία της Δημοκρατίας. Τελικά ο εκλογικός νόμος δεν ήταν δυνατόν να συγκεντρώσει τους, απαιτούμενους, 200 βουλευτές ακόμα και αν το ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ και η Ν.Δ. συμφωνούσαν στην μορφή της ενισχυμένης αναλογικής την οποία πρότειναν. Επομένως, στις προϋπάρχουσες προθέσεις και επιθυμίες ορισμένων κύκλων, ήρθαν να προστεθούν τα νέα δεδομένα τα οποία ενίσχυσαν την εικόνα του Πρωθυπουργού και της κυβέρνησης δημιουργώντας όμως, ταυτοχρόνως, δυσμενείς προοπτικές για το μέλλον. Είναι λοιπόν προφανείς οι λόγοι, πέρα από τους κατά περίπτωση προσωπικούς, για τους οποίους το «λόμπυ» που τάσσεται υπέρ της διεξαγωγής νέων εκλογών έχει ενισχυθεί το τελευταίο διάστημα.
Ήδη διαμορφώνεται το «άλλοθι» που θα προβληθεί σύμφωνα με το οποίο είναι αναγκαίες οι νέες εκλογές επειδή η πανδημία δημιούργησε νέες συνθήκες οι οποίες καθιστούν ανεφάρμοστο το πρόγραμμα της κυβέρνησης που είχε εγκριθεί από τους πολίτες το 2019. Επομένως απαιτείται ένα νέο πρόγραμμα το οποίο θα τεθεί υπό την κρίση του εκλογικού σώματος. Βεβαίως πρόκειται για ευλογοφανές μεν πλην όμως άνευ ουσίας επιχείρημα γιατί και τα προεκλογικά κυβερνητικά προγράμματα είναι εν πολλοίς «εκθέσεις ιδεών» αλλά πολύ περισσότερο επειδή ελάχιστοι πολίτες ασχολούνται με αυτά. Με άλλα κριτήρια, η μεγάλη πλειοψηφία, προσέρχεται στις κάλπες. Αν δεν υπήρχε η απλή αναλογική είναι δεδομένο ότι η πιθανότητα διεξαγωγής εκλογών άμεσα θα είχε κερδίσει έδαφος. Όμως η διαδικασία των διπλών εκλογών αναγκάζει την πλειοψηφία αυτών που τις εισηγούνται να τις μεταθέτουν για τον Σεπτέμβριο, παρά το γεγονός ότι λόγω των συνθηκών θα έχουν μειωθεί τα κέρδη από την διαχείριση της πανδημίας.
Προκύπτει ένα ερώτημα: αν πρόκειται να γίνουν εκλογές τον Σεπτέμβριο τι θα προσφέρει ένας ανασχηματισμός τώρα, όταν είναι δεδομένο ότι οι νέοι υπουργοί δεν θα προλάβουν καν να καθίσουν στις καρέκλες τους; Επιπλέον ποίες σκοπιμότητες θα εξυπηρετούσε η επιχειρούμενη διεύρυνση; Γιατί να δημιουργηθεί ένταση στις σχέσεις της Ν.Δ. με το ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ η οποία θα απομακρύνει ακόμα περισσότερο την προοπτική οποιασδήποτε μετεκλογικής συνεργασίας; Η απάντηση βρίσκεται ακριβώς σε αυτό το τελευταίο. Η κυβέρνηση θέλει να αποκλείσει το ενδεχόμενο κυβέρνησης συνεργασίας η οποία θα αποτελούσε εμπόδιο για τη διεξαγωγή επαναληπτικών εκλογών. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι εκλογές θα γίνουν με το σύστημα της απλής αναλογικής. Είναι δεδομένο ότι, ακόμα και τώρα να διεξάγονταν οι εκλογές, η Ν.Δ. δεν επρόκειτο να εκλέξει 151 βουλευτές. Αν τότε «προσφερόταν» η λύση της συγκυβέρνησης με το ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ –κάτι ιδιαίτερα πιθανό αφού για το «κίνημα» ουσιαστικά αυτό θα αποτελούσε ανάσα ζωής- θα δυσκολευόταν να αιτιολογήσει τις επαναληπτικές εκλογές. Αν επέμενε στην πραγματοποίησή τους το πιο πιθανό είναι ότι θα είχε κόστος. Αν, από την άλλη, αποδεχόταν την πρόταση, πέραν του ότι θα περιερχόταν σε «ομηρία», θα βοηθούσε και στην δημιουργία των προϋποθέσεων για την επιβίωση ενός αντίπαλου πολιτικού φορέα που, σύμφωνα με τα μέχρι τώρα δεδομένα, είναι ουσιαστικά παροπλισμένος.
Η ένταξη λοιπόν στην κυβέρνηση μιας σειράς στελεχών από το ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ θα δημιουργήσει την αναγκαία ένταση μεταξύ των δύο κομμάτων ώστε να καταστήσει ουσιαστικά ανέφικτο ένα ενδεχόμενο μετεκλογικής κυβερνητικής συνεργασίας. Η προσχώρηση ορισμένων στελεχών της «εκσυγχρονιστικής» πτέρυγας, αν και τα προς το παρόν αναφερόμενα ονόματα δεν ανήκουν στα πρωτοκλασάτα, ανοίγει τον δρόμο για τις προσχωρήσεις και των τελευταίων είτε με την συμμετοχή τους στους εκλογικούς συνδυασμούς της Ν.Δ. είτε με την «αξιοποίησή» τους στην συνέχεια. Γιατί είναι δεδομένο ότι η «εκσυγχρονιστική» πτέρυγα δεν έχει πολιτικό μέλλον στο ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ αφού μοιραία η «θητεία» στην αντιπολίτευση θα φέρνει όλο και περισσότερο το «Κίνημα» στην «αυλή» του ΣΥΡΙΖΑ. Από το άλλο μέρος και για τους εκσυγχρονιστές η «μετοικεσία» είναι μονόδρομος. Το κόμμα τους διαρκώς θα ολισθαίνει στις γνώριμες λεωφόρους του λαϊκισμού και της «προοδευτικής» αερολογίας ενώ το «βαθύ ΠΑΣΟΚ» όσο το κόμμα θα καρκινοβατεί εκλογικά θα ενισχύεται.
Χρήζει βέβαια αποσαφήνισης το τι εννοεί ο «ποιητής» με το δεύτερο σκέλος της πρότασης. Την ανάδειξη δηλαδή από τον Πρωθυπουργό «νέων δικών του κεντροδεξιών στελεχών». Τα στελέχη είναι «δικά του» ή της παράταξης; Όταν ο Έβερτ στην αρχή και μετά ο Καραμανλής έκανε Ευρωβουλευτή και στην συνέχεια Υπουργό τον έναν εκ των αντιπροέδρων της κυβέρνησης δημιούργησαν «δικό τους» στέλεχος ή της παράταξης; Όταν ο Σαμαράς έκανε Υπουργό τον έτερο εκ των αντιπροέδρων δημιούργησε «δικό του» στέλεχος ή του κόμματος; Όταν ο Καραμανλής το 2009 έκανε Ευρωβουλευτή σημερινό Υφυπουργό -γνωρίζοντας καλά ότι δεν ήταν «δικός του»- το έκανε προς όφελος της παράταξης ή όχι; Βεβαίως κάθε ηγέτης και κάθε Πρωθυπουργός προφανώς απαιτείται να χρησιμοποιεί τα στελέχη που πιστεύει ότι θα υλοποιήσουν το κυβερνητικό πρόγραμμα με τον καλύτερο τρόπο. Προς όφελος του Έθνους, του Δημοσίου Συμφέροντος και της κοινωνίας. Αυτό οφείλει να είναι το κριτήριο και όχι το ποιος είναι τίνος και με ποιόν. Αυτά τα δεύτερα κριτήρια μόνο μικρόνοια και ηγετική ανεπάρκεια μαρτυρούν.
Το 1958 μια ομάδα βουλευτών εναντιώθηκε στον Κωνσταντίνο Καραμανλή προκαλώντας την ανατροπή της κυβέρνησης. Πρωτοκλασάτα στελέχη μεταξύ των οποίων οι Π. Κανελλόπουλος, Γ. Ράλλης, Π. Παπαληγούρας συμμετείχαν. Αυτό δεν εμπόδισε τον Καραμανλή να τους χρησιμοποιήσει πάλι ως κορυφαίους συνεργάτες όχι επειδή ήταν «δικοί του» αλλά επειδή έκρινε ότι ήταν χρήσιμοι για τον τόπο. Το 1998 κύκλοι της Ν.Δ. επιχειρούσαν να υπονομεύσουν την ηγεσία του Κώστα Καραμανλή αναγκάζοντάς τον να τους διαγράψει.  Άνοιξε όμως πάλι την «αγκαλιά» της παράταξης επανεντάσσοντάς τους και δίνοντάς τους κεντρικό ρόλο κατ’ αρχήν στη λειτουργία του κόμματος και εν συνεχεία στις κυβερνήσεις του. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτέλεσε ο Γ. Σουφλιάς αναδεικνυόμενος ως ένας εκ των κορυφαίων υπουργών των κυβερνήσεων 2004-2009. Εξαίρεση αποτέλεσαν οι κύριοι Κοντογιαννόπουλος και Μάνος, οι οποίοι δοκίμασαν την τύχη τους, ο πρώτος μετεωριζόμενος –με το νεοφιλελεύθερο αερόπλοιο του- μεταξύ ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ., ο δεύτερος εντασσόμενος ολοκληρωτικά το ΠΑΣΟΚ των «εκσυγχρονιστών». Στην «ίδια ρότα» με τους 6 βρισκόταν και ο Δ. Αβραμόπουλος το 2000, -όταν η Ν.Δ. έχασε της εκλογές για κλάσμα της μονάδας- αρνούμενος την συμμετοχή του στο κόμμα που τον είχε αναδείξει από το μηδέν. Αυτό δεν εμπόδισε τον Καραμανλή όχι απλά να τον επανεντάξει στο κόμμα –όταν προσωπικά είχε εξασφαλίσει την νίκη και την πρωθυπουργία- αλλά και να τον χρησιμοποιήσει σε ένα από τα κρισιμότερα υπουργεία. Δεν το έκανε επειδή ήταν «δικός του» -αφού αποδεδειγμένα δεν ήταν- αλλά επειδή θεωρούσε ότι εξυπηρετούσε το Δημόσιο Συμφέρον και την κοινωνία.
Προβλήθηκε, ιδιαίτερα τους πρώτους μήνες της σημερινής κυβέρνησης, το μοντέλο του «επιτελικού κράτους». Για πολλούς αποτελεί μια μορφή Προεδρικής Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας στην οποία όλος ο έλεγχος ασκείται από το εκτεταμένο δίκτυο των συνεργατών του Πρωθυπουργικού Γραφείου περιορίζοντας την αυτονομία δράσης, αλλά και τις ευθύνες των Υπουργών. Αποδίδεται στον Υπουργό Εργασίας ότι, «αμυνόμενος» για το φιάσκο των vouchers σχετικά με την διαδικτυακή «εκπαίδευση» των επιστημόνων, στους διαδρόμους της Βουλής «διακήρυσσε» ότι ψήφισε «ό,τι του έδωσαν». Το «επιτελικό κράτος» δεν είναι μύθος ούτε του «κίτρινου» τύπου ούτε της αντιπολίτευσης. Είναι μια αναμφισβήτητη πραγματικότητα προβεβλημένη από τον φιλικό τύπο και από την ίδια την κυβέρνηση. Σε αυτό, αλλά και στην κυβέρνηση, ο Πρωθυπουργός έχει αξιοποιήσει -έχοντας την τελική ευθύνη για το συνολικό κυβερνητικό έργο- πλήθος νέων στελεχών. Έχει ασφαλώς την δυνατότητα και την ευχέρεια να χρησιμοποιήσει και όσους άλλους νομίζει. Αλλά σε τελική ανάλυση οι ηγέτες κρίνονται από την προσφορά τους στον τόπο. Ούτε από τις εκλογικές νίκες, ούτε από τις «διευρύνσεις» ούτε από τον «πάγκο» της «ομάδας τους». Ο Καραμανλής δεν χαρακτηρίζεται Εθνάρχης επειδή κέρδισε 5 εκλογικές νίκες κυβερνώντας 14 χρόνια. Ούτε γιατί αξιοποίησε διακεκριμένα στελέχη του Κέντρου(Κ. Μητσοτάκης, Α. Κανελλόπουλος, κ.λπ.) αλλά για την προσφορά του στην χώρα. Την σταθερότητα, την ανάπτυξη, την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, την ένταξη στην Ε.Ε..
 Είναι λοιπόν προφανές ότι ο ανασχηματισμός,  αλλά κυρίως η συνυφασμένη «διεύρυνση» -στο βαθμό που θα υλοποιηθούν προς την «υποδεικνυόμενη» κατεύθυνση- οδηγούν σε πρόωρες εκλογές. Γιατί κάτω από την ανεπάρκεια του «πάγκου» που εκτιμά ο δημοσιογράφος της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ ελλοχεύουν οι κάλπες.
Αντωνάκος Αντώνης
21-05-2020
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.           http://www.antonakos.edu.gr

Νομικά ετοιμάζονται να κινηθούν Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις της Τουρκίας, όπως μεταδίδει το τουρκικό πρακτορείο ειδήσεων Anadolu, με το επιχείρημα πως νομικά ανήκουν στη χώρα τους δώδεκα νησιά, μεταξύ των οποίων και η Κρήτη.
Κάνοντας ιστορική αναδρομή, το τηλεγράφημα υποστηρίζει ότι το νησί κατακτήθηκε από τους Οθωμανούς το 1669 και το 1760 ζούσαν στην Κρήτη 200.000 μουσουλμάνοι και 60.000 χριστιανοί. Ακολούθησαν εξεγέρσεις και επαναστάσεις και «σφαγές σε βάρος των Τούρκων», με χειρότερη αυτή του Αυγούστου του 1866 με χιλιάδες Τούρκους νεκρούς.
Το νησί πέρασε σε ελληνική κυριαρχία το 1909, συνεχίζει το Anadolu, σημειώνοντας πως με το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας», το νομικό καθεστώς της Κρήτης και των νησιών του Αιγαίου επανήλθε στην ατζέντα.

Στο πρακτορείο μιλά ο αντιπρύτανης του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης Ιλύας Τοπσακάλ και ο πρόεδρος των οργανώσεων Turkish World Solidarity και Solidarity Association Χαλίτ Κανάκ, οι οποίοι είναι διατεθειμένοι να μεταφέρουν αυτές τις «πληροφορίες» στις ανώτερες διεθνείς αρχές.
Όπως λέει ο Τοπσακάλ, «οι γείτονες που παραβιάζουν το διεθνές δίκαιο στην Ανατολική Μεσόγειο και το Αιγαίο είναι οι Έλληνες», ενώ αναφέρεται και στις έρευνες για υδρογονάνθρακες στην περιοχή. 
Σύμφωνα με τον ίδιο, ανακινείται η υπόθεση των δικαιωμάτων στην περιοχή στο πλαίσιο του διεθνούς δικαίου και με αναφορά που ετοιμάζει το υπουργείο Εξωτερικών και η διοίκηση του στόλου.
Πάνω από εκατό ΜΚΟ είναι αποφασισμένες να υποστηρίξουν την υπόθεση αυτή, σύμφωνα με το Anadolu, υπό την «ομπρέλα» του Turkish World Solidarity and Assistance Association.
Οι ΜΚΟ ένωσαν τις δυνάμεις τους για να πάρουν πίσω τα δικαιώματα αυτά, «που ανήκουν στο μέλλον της χώρας και του έθνους».
Σύμφωνα με τον Τοπσακάλ, οι εμπλεκόμενοι σκοπεύουν να φτάσουν το θέμα στην ΕΕ, τον ΟΗΕ και οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων. 
«Έχουμε μία κοινότητα. Τα αδέλφια μας στα Βαλκάνια θα εμπλακούν με τον ίδιο τρόπο, οπότε θα αρχίσουμε τη διαδικασία με μία συνάντηση που θα οργανώσουμε σύντομα. (…) Ο σύνδεσμός μας θα δράσει σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, με ακόμα 100 ΜΚΟ σχετικά με 12 νησιά που ανήκουν στην Τουρκία», μεταξύ των οποίων και η Κρήτη.
Από την πλευρά του ο Χαλίτ Κανάκ τόνισε πως ετοιμάζονται να κινηθούν νομικά μεταξύ άλλων για την Κρήτη, τη Δυτική Θράκη και ειδικά τα 12 νησιά. Η διαδικασία κόλλησε λόγω της πανδημίας του κορονοϊού αλλά θα εκκινήσει και πάλι τον Ιούνιο.
«Θα φτάσουμε σε διεθνείς θεσμούς, όπως το Δικαστήριο της Χάγης, ο ΟΗΕ» τόνισε.

Εκπαιδευτικά Νέα