Newsletter

Συμπληρώστε το e-mail σας και διαβάστε το καθημερινό newsletter από το dictyo.gr
  
  
  

Πολιτική (12431)

Παρασκευή, 03 Ιουλίου 2020 00:24

Προγκίξτε τους ηλίθιους

Γράφτηκε από
 
 
Προγκίξτε τους ηλίθιους Ε δεν θα βγούμε δα και στην παρανομία εμείς για να παριστάνουν οι ηλίθιοι τους κανονικούς. Διότι όσο βρίσκουν ελεύθερο πεδίο, τόσο δηλητηριάζουν μυαλά.

Χθες ένας τύπος που με πέτυχε στο κέντρο, με καθήλωσε και επί μισή ώρα μου εξηγούσε πως όταν θα κυκλοφορήσει το εμβόλιο του κορονοϊού (που κατά την πεποίθηση του υπάρχει και το κρύβουν) θα μας φυτέψουν το τσιπάκι παρακολούθησης στο αίμα.

Κι όσο μου μιλούσε, έγραψε στα social media του «αυτή την στιγμή στην οδό Ακαδημίας, τα ψέλνω στον Καμπουράκη».

Κατά τα λοιπά, φοβόταν μήπως ο Γκέιτς ή ο Σόρος τον θέσουν υπό παρακολούθηση.


Έχουμε γεμίσει ηλίθιους, το γράφω ευθέως και δεν μ’ ενδιαφέρει καθόλου αντίδραση τους. 


Όχι ψεκασμένους ή παραπλανημένους ή συνωμοσιολόγους, αυτοί είναι επιεικείς και κατά βάση αθωωτικοί χαρακτηρισμοί που εν τέλει τους δίνουν χώρο να αναπτύσσονται και να εκφράζονται.

Ο μοναδικός χαρακτηρισμός που τους πάει γάντι είναι ηλίθιοι.

Και ως ηλίθιοι, είναι επικίνδυνοι.

Και δεν με νοιάζει αν είναι επικίνδυνοι για τον εαυτό τους, με κόφτει πολύ όμως διότι καταλήγουν επικίνδυνοι για μένα και τους ανθρώπους μου.

Κρατάνε στο χέρι το έξυπνο κινητό τους, που αν το αποφασίσει ο εισαγγελέας μπορεί να δείξει που ακριβώς βρίσκονταν κάθε λεπτό του προηγούμενου τριμήνου, διαρκώς σηκώνουν πληροφορίες και φωτογραφίες για το που είναι και τι κάνουν για να το μάθει όλος ο κόσμος, αλλά το μόνο που τους καίει είναι ο αγώνας εναντίον του εμβολίου.

Θα μου πείτε πως όπως πάνε τα πράγματα ενδέχεται να κάνουν αγώνα στο κενό καθώς εμβόλιο δεν φαίνεται στον ορίζοντα, όμως η τραγωδία είναι ότι για να φθάσουν να λένε αυτά τα πράγματα, το μυαλό τους έχει πάρει ένα εντελώς λανθασμένο δρόμο που επιδρά στα πάντα κι όχι μόνο στο θέμα του κορονοϊού.

Μπορεί να είμαι υπερβολικός, αλλά έχω συναντήσει τόσο πολλούς γύρω μου, που αρχίζω πραγματικά να ανησυχώ για το μέλλον μας ως κοινωνία.

Όταν ένα ικανό κομμάτι του πληθυσμού αρνείται να σκεφτεί και να πράξει ορθολογικά πάνω σ’ ένα μείζον πρόβλημα δημόσιας υγείας, είναι δυνατόν να το κάνει στην δουλειά του, στις κοινωνικές του σχέσεις ή στις πολιτικές του επιλογές;

Κοντολογίς, μπορεί κάποιος να είναι ηλίθιος μόνο στο ζήτημα του κορονοϊού, αλλά στα υπόλοιπα να είναι κανονικός;

Συμπαθάτε με, αλλά εγώ το αποκλείω.

Άρα δεν κάνει ζημιά μόνο στην υπόθεση της πανδημίας, κάνει όπου βρεθεί κι όπου σταθεί.

Δεν ξέρω τι κάνετε εσείς όταν πέφτετε πάνω σε τέτοιους, εγώ πάντως τον τελευταίο καιρό τους προγκίζω κανονικά.

Παλιότερα χαμογελούσα ή αδιαφορούσα, όμως το κακό έχει πλέον παραγίνει. Τώρα τους την πέφτω άσχημα.

Δεν γίνεται οι ανόητοι να είναι οι μόνοι που μιλάνε, ενώ οι ορθολογιστές άνθρωποι που προσπαθούν να κρατήσουν όρθια την κοινωνία και την οικονομία να κάθονται απαθείς να τους ακούνε. 


Νισάφι πια.

Όταν ακούω κάποιον αν μου λέει
  • ότι κορονοϊός δεν υπάρχει, 
  • ότι οι εντατικές και τα πτώματα είναι κατασκευασμένα πλάνα, 
  • ότι τα lock dawn είναι προϊόντα κάποιας παγκόσμιας συνωμοσίας για να μας φτωχύνουν ή να μας παρακολουθήσουν, 
...του λέω ευθέως ότι είναι ηλίθιος.

Και προκαλώ και τους γύρω να κάνουν το ίδιο.

Ε δεν θα βγούμε δα και στην παρανομία εμείς για να παριστάνουν οι ηλίθιοι τους κανονικούς. 


Διότι όσο βρίσκουν ελεύθερο πεδίο, τόσο δηλητηριάζουν μυαλά.

Ας νιώσουν λίγο άσχημα, ας αντιληφθούν ότι δεν είναι οι έξυπνοι της παρέας αλλά μια μειοψηφία ανόητων. 

Όχι για να αλλάξουν μυαλά, αλλά για να σωπάσουν.


Δημήτρης Καμπουράκης
liberal.gr
Τετάρτη, 01 Ιουλίου 2020 00:53

Μήπως ήρθε η ώρα για το δικό μας Casus belli;

Γράφτηκε από
 

Για τους Τούρκους συμμάχους μας στο ΝΑΤΟ, πιθανή απόφαση της Ελλάδας για επέκταση της αιγιαλίτιδας ζώνης στο Αιγαίο από τα 6 στα 12 ναυτικά μίλια συνιστά casus belli. Η Άγκυρα έχει προειδοποιήσει από το 1995 ότι ενδεχόμενη επιμήκυνση της ελληνικής χωρικής θάλασσας στο Αιγαίο στα 12 ν.μ. θα θεωρηθεί εχθρική πράξη και θα σημάνει πόλεμο.

 
Με αυτό τον απόλυτο τρόπο θέτουν οι Τούρκοι τους όρους για την υποτιθέμενη καλή γειτονία. Αντί της συνεννόησης και του διαλόγου, το casus belli, η αιτία πολέμου.
Τα χρόνια που μεσολάβησαν από την διακήρυξη αυτή της Άγκυρας, οι ελληνοτουρκικές σχέσεις έχουν διέλθει διάφορες φάσεις, από την κρίση των Ιμίων, μέχρι την αναζήτηση οικονομικής συνεργασίας και τις κοινές συνεδριάσεις των υπουργικών συμβουλίων των δύο χωρών, από την διπλωματία των σεισμών στην κρίση του Έβρου με την απόπειρα εισβολής παράνομων μεταναστών, αναλόγως της εποχής περνούν από διακυμάνσεις που χαρακτηρίζονται από ανεκτά φιλικές επαφές μέχρι την ψυχροπολεμική φάση του λεγόμενου «μη πολέμου».

Εδώ και αρκετούς μήνες, οι Τούρκοι υλοποιούν μια νέα, αναθεωρητική στρατηγική.

Από τη θεωρία της Γαλάζιας Πατρίδας στην οποία πιστεύουν ότι ανήκει το μισό Αιγαίο ανατολικά του 25ου μεσημβρινού, στις γκρίζες ζώνες, δηλαδή την αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας σε μια σειρά από νησιά και νησίδες στο Αιγαίο, στον ισχυρισμό ότι το Καστελόριζο είναι περίπου ένα νησί που βρέθηκε στη λάθος πλευρά του χάρτη και άρα η Τουρκία σχεδόν νομιμοποιείται να το… καταπιεί, μέχρι την απόπειρα σφετερισμού ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων σε θαλάσσιες ζώνες ανοιχτά της Ρόδου, της Καρπάθου, της Κάσου, ακόμη και της Κρήτης, όπου είναι προφανές διά γυμνού οφθαλμού ακόμη και στα νήπια ότι η Άγκυρα δεν θα έπρεπε να εχει διεκδικήσεις.
Πώς θα έπρεπε να αντιμετωπίσει η Ελλάδα, όχι μόνο οι κυβερνήσεις αλλά συνολικά οι πολίτες της χώρας, οι Ελληνίδες και οι Έλληνες ως έθνος την τουρκική απειλή;
Με πολιτική κατευνασμού, διάλογο, υποχωρήσεις και συμβιβασμό, με το δέλεαρ των ευρωπαϊκών ταμείων και του χρήματος από τις Βρυξέλλες με το οποίο ευχόμαστε να εξημερωθεί το θηρίο; Μήπως άραγε έχουν δίκιο όσοι λένε ότι καμία ελληνική κυβέρνηση δεν μπορεί να δώσει στους Τούρκους όλα όσα ζητούν σε βάρος ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων, την ώρα που ακόμη κι αυτά που θα μπορούσαμε να παραχωρήσουμε απλώς δεν είναι αρκετά για τους Τούρκους;
Ποια είναι η λύση;
Μήπως θα έπρεπε να εξεταστούν κι άλλες εναλλακτικές, την ώρα μάλιστα που η κυβέρνηση πασχίζει να πείσει φίλους και συμμάχους ότι αν η Τουρκία υλοποιήσει τις απειλές της για έρευνες υδρογονανθράκων σε περιοχές 6 μίλια από την Κρήτη και την Ρόδο, η Ελλάδα είναι υποχρεωμένη να υπερασπιστεί τα κυριαρχικά της δικαιώματα;

Μήπως έχει έρθει ο χρόνος να εξηγήσει και η Ελλάδα ότι η τακτική κάποιων Τούρκων να ισχυρίζονται ότι -για παράδειγμα- το Αγαθονήσι είναι δήθεν τουρκικό έδαφος συνιστά για την Αθήνα casus belli;

Διότι μπορεί να είναι ένας φτηνός, ψευδής και ανιστόρητος ισχυρισμός που διακινείται από περιθωριακές τουρκικές εφημερίδες, όλοι όμως αντιλαμβάνονται ότι πες, πες, ακόμη και από το μεγαλύτερο ψέμα κάτι θα μείνει.
Παραγνωρίζει κανείς ότι με τέτοιες ανοησίες ίσως κάποιες μάζες Τούρκων να μεγαλώσουν πιστεύοντας ότι η Ελλάδα τους έχει… κλέψει το Αγαθονήσι;
Ο πόλεμος δεν θα έπρεπε και δεν είναι η λύση. Η συνεννόηση και ο διάλογος είναι οι βασικές επιλογές. Όταν όμως έχεις να κάνεις με γείτονες που συνεχώς διεκδικούν, ποια είναι η καλύτερη απάντηση;
Μήπως έχει έρθει η ώρα και η Ελλάδα, να εξετάσει έστω το ενδεχόμενο να εξηγήσει στους φίλους και συμμάχους που σήμερα αναζητά, ότι πιθανή απόπειρα της Τουρκίας να εκμεταλλευθεί πλουτοπαραγωγικές πηγές στο όριο των 6 ν.μ. από τις ακτές των νησιών του Αιγαίου ισοδυναμεί με casus belli;

protothema

Πελατειακή «ελεύθερη οικονομία».

«Ένας πελατειακός πυρετός, μια ασθένεια εξίσου απειλητική με την COVID-19, αλλά τόσο παλιά όσο το ελληνικό κράτος, επανεμφανίστηκε στη σκιά του κορωνοϊού, δοκιμάζοντας όχι μόνο τις αντοχές των επιχειρήσεων και των τραπεζών, αλλά κυρίως την τιμή του πολιτικού συστήματος.», Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 21/06/2020

Δεν είναι «φρέσκα νέα», κάθε άλλο. Είναι γνωστό ότι «κάτι πολύ σάπιο» υπάρχει στο βασίλειο της Ελληνικής «αγοράς». Οι στρεβλώσεις δεν υφίστανται μόνο στον αντιπαραγωγικό της χαρακτήρα. Δεν ανάγονται μόνο στο μικρό μερίδιο που κατέχουν στην οικονομία ο πρωτογενής και ο δευτερογενής τομέας με αποτέλεσμα, έχοντας έντονα παρασιτικό χαρακτήρα, να είναι ευάλωτη στις κρίσεις. Δυστυχώς οι στρεβλώσεις οφείλονται και στην χρόνια «αμαρτωλή» εξάρτησή της από το κράτος. Από τους πολιτικούς –αλλά και από τα εκτελεστικά όργανα της πολιτείας, δεν είναι τυχαίο ότι οι Δ.Υ. που ευδοκιμούν στην πολιτική είναι κατά κανόνα εφοριακοί- με τους οποίους συνάπτουν πελατειακές σχέσεις. Πελατειακές σχέσεις που διαμορφώνουν και συντηρούν ένα «λαθρόβιο» κομμάτι της αγοράς που επιβιώνει χάρις στην φοροδιαφυγή, την εισφοροδιαφυγή, στα δανεικά κι αγύριστα και στα «προγράμματα». Η επιμονή σε αυτές τις συνήθειες –όπως καταγγέλλει, πρωτοσέλιδα, η Καθημερινή- δείχνει ότι η χρεωκοπία δεν μας δίδαξε τίποτα. Ότι εξακολουθούμε να πλέουμε στην ίδια ρότα. Δεν φαίνεται να έχουμε κατανοήσει ότι η στρεβλή «ανάπτυξη» ήταν η κύρια αιτία που οδηγηθήκαμε στα βράχια.

 

Σε άρθρο του Economist(Καθημερινή, 15/4/2006) αναλύονται οι λόγοι για τους οποίους: «η στρεβλή στήριξη αντιπαραγωγικών εταιρειών» αποτελεί κίνδυνο για την οικονομία. Το άρθρο αναφέρεται φυσικά στην Αμερικάνικη αγορά αλλά είναι σαφές ότι η επιπτώσεις της στήριξης των εταιρειών «ζόμπι» είναι πολλαπλάσια επικίνδυνη και καταστροφική για την χώρα μας και την «αγορά» της. Επισημαίνει ότι οι εταιρείες αυτές «εκμεταλλεύονται τη νομοθεσία […] για να μην ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις σ' ό,τι αφορά την παροχή συντάξεων και τις συμβάσεις εργασίας». Ασφαλώς για την Ελλάδα θα μπορούσαμε να προσθέσουμε και πολλά άλλα «κόλπα» τα οποία μετέρχονται για να αποφύγουν τις υποχρεώσεις τους προς την πολιτεία, τους εργαζόμενους και την κοινωνία. Συνεχίζει το άρθρο επισημαίνοντας ότι ειδικότερα, «αυτές που δεν ανήκαν στον μεταποιητικό κλάδο και, επομένως, ήταν απομονωμένες από τον παγκόσμιο ανταγωνισμό- απορροφούσαν επιχορηγήσεις από εσφαλμένα διοικούμενες τράπεζες». Βεβαίως, όσον αφορά την χώρα μας, οι «εσφαλμένες διοικήσεις» ήταν συνήθως πολιτικά καθοδηγούμενες και συνεπώς πλήρως ενταγμένες στο πελατειακό σύστημα. Επιπλέον στα τραπεζικά δάνεια θα πρέπει να προστεθούν και οι παροχές «ενισχύσεων» είτε από τα κρατικά ταμεία είτε από τα διάφορα Ευρωπαϊκά προγράμματα. Ας συνυπολογιστεί, μάλιστα, το γεγονός ότι σπανίως οι εταιρείες αυτές ασχολούνται με την μεταποίηση. Όντας κατά συνέπεια «απομονωμένες από τον παγκόσμιο ανταγωνισμό» συντηρούνται ευκολότερα με «τεχνητά» μέσα.

Όπως επισημαίνεται στο άρθρο, εφ’ όσον «οι μη παραγωγικές εταιρείες εξακολουθούν να λειτουργούν» στηριζόμενες σε νομοθετικά παράθυρα και πολιτικά οικονομικά δεκανίκια δεν είναι εφικτή η εξυγίανση της οικονομίας. Αυτό είναι το τίμημα της συντήρησης μη βιώσιμων επιχειρήσεων, οι οποίες αντί να κλείσουν ανοίγοντας το πεδίο για νέες επιχειρηματικές δραστηριότητες, στον ίδιο ή σε άλλους πιο πρόσφορους κλάδους, συνεχίζουν την λειτουργία τους σπαταλώντας επιχορηγήσεις και επισφαλή δάνεια τα οποία δεν πρόκειται να επιστραφούν.

Σε πρωτοσέλιδο δημοσίευμα της Καθημερινής(21/6/20) υπό τον εμφατικό τίτλο «Πελατειακός πυρετός για τα εγγυημένα δάνεια» αναλύεται με ενάργεια η «ανηθικότητα» της διατήρησης μιας παλιάς πρακτικής που θέτει σε δοκιμασία «όχι μόνο τις αντοχές των επιχειρήσεων και των τραπεζών, αλλά κυρίως την τιμή του πολιτικού συστήματος». Οι παρεμβάσεις πολιτικών προσώπων προκειμένου να χορηγηθούν δάνεια σε επιχειρήσεις που δεν πληρούν τις προϋποθέσεις ή, ακόμα χειρότερα, σε επιχειρήσεις οι οποίες έχουν αποδειχθεί στο παρελθόν αφερέγγυες αποδεικνύουν, για μια ακόμα φορά, ότι «Το χρήμα με τη μικρότερη αξία είναι το χρήμα των φορολογουμένων, που γεμίζει το δημόσιο ταμείο». Γιατί, στο τέλος οι πολίτες θα κληθούν, για μια ακόμα φορά, να καλύψουν τις μαύρες τρύπες του προϋπολογισμού και τα κόκκινα δάνεια των τραπεζών.

Πριν από λίγους μήνες, πρωτοσέλιδο εφημερίδας αναφερόταν στα υπέρογκα κόκκινα δάνεια(670 εκ. €) τριών ξενοδοχειακών επιχειρήσεων. Με αφορμή τα κόκκινα δάνεια των τουριστικών επιχειρήσεων ο Σεραφείμ Κωνσταντινίδης με άρθρο στην Καθημερινή(21/9/19) επεσήμανε το «παράδοξο» ένας κλάδος που τα τελευταία χρόνια γνώριζε δυναμική ανάπτυξη να εμφανίζει αδυναμία εξυπηρέτησης των δανείων. Χαρακτηριστικά τόνιζε ότι: «Περισσότερες από τις μισές χορηγήσεις που έχουν δοθεί σε επιχειρήσεις τουρισμού είναι απλήρωτες». Βεβαίως, στο ίδιο άρθρο, έδινε και μια εξήγηση για το γεγονός ότι οι ξενοδοχειακές επιχειρήσεις «εμφανί­ζουν ζημίες και δεν μπορούν να εξυπηρετήσουν τις υποχρεώσεις τους» συμπληρώνοντας ότι «Υπάρχουν, όμως, και καλά νέα.» αφού «Οι εταιρείες που ανακαινίζουν τα ξενοδοχεία, όπως και οι άλλες που τα προμηθεύουν τρό­φιμα. ποτά, κλινοσκεπάσματα και άλλα αναλώσιμα, είναι εξαιρετικά κερδοφόρες. Συνήθως ανήκουν σε πρόσωπα από τις οικογένειες υπερχρεωμένων ξενοδόχων». Αλλά βεβαίως όπως είχα επισημάνει στο άρθρο «Η χαμένη τιμή των «επενδύσεων».»,29/09/2019» προφανώς δεν είναι μόνο οι ξενοδοχειακές επιχειρήσεις προβληματικές. Αυτές τις «κλινικά νεκρές» επιχειρήσεις επισημαίνει, με νέο πρωτοσέλιδο, -«Στήριξη σε εταιρείες-ζόμπι»- η Καθημερινή(24/6/20) ότι επιχειρεί η κυβέρνηση να στηρίξει.

Η κρισιμότητα της κατάστασης, η επερχόμενη ύφεση, το ενδεχόμενο ενός δεύτερου κύματος της πανδημίας, η εξ Ανατολών απειλή, καθιστούν εγκληματική κάθε περαιτέρω διολίσθηση σε προσφιλείς πρακτικές του παρελθόντος. Επιπλέον, όπως επισημαίνει ο Κώστας Καλίτσης(Καθημερινή, 24/5/2020), δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι: «η δυναμική της ελληνικής οικονομίας είχε γυρίσει σε αρνητική αρκετούς μήνες πριν ξεσπάσει η πανδημία. Αυτό καθιστά την ανάγκη άμεσων και ριζικών μεταρρυθμίσεων ζωτικής σημασίας. Έπρεπε να είχαμε ήδη ξεκινήσει. Όπως επισημαίνει ο αρθρογράφος η ανάγκη «ανασυγκρότησης του παραγωγικού μοντέλου» αποτελεί κοινή παραδοχή. Ο τουρισμός είναι ένα πολύ σημαντικό κεφάλαιο αλλά δεν αρκεί. Οι επενδύσεις στο Ελληνικό και την Κασσιόπη είναι σημαντικές, έπρεπε να έχουν προκαθοριστεί πριν από την τέλεση των Ο.Α., αλλά δεν αποτελούν οδοδείκτες για αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου. Στην ειδήσεις καταγράφηκε το ενδιαφέρον των Ισραηλινών για την ΕΛΒΟ και τα ναυπηγεία Ελευσίνας. Για δύο από τις δεκάδες ελπιδοφόρες και εμβληματικές βιομηχανίες που «κατορθώσαμε» να χρεοκοπήσουμε.

Οφείλουμε τελικά να πιάσουμε το νήμα από την αρχή. Να ξεκινήσουμε από το σημείο που το «σοσιαλιστικό μοντέλο» μας οδήγησε σε λάθος δρόμους. Η ευημερία χωρίς παραγωγική ανάπτυξη είναι πάντα συγκυριακή, δεν είναι βιώσιμη. Η «αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου» βεβαίως δεν γίνεται στο γόνατο. Δεν οδηγεί αυτόματα η «πράσινη» ενέργεια στην ανάπτυξη. Απαιτούνται πολλά περισσότερα. Απαιτείται «μακρά και επίπονη διαδικασία ανασυγκρότησης και ανασύνθεσης» κατά την διάρκεια της οποίας πρέπει «ο κόσμος της εργασίας να προστατευθεί». Κατά τον αρθρογράφο της Καθημερινής όμως «δεν υπάρχουν σχέδια ούτε προσχέδια» για μεταρρυθμίσεις. Αντίθετα επισημαίνει τον κίνδυνο «επιδείνωσης της φοροδιαφυγής» και τεχνητής «μείωσης των τζίρων προκειμένου κάθε πικραμένος να μπει σε κάποιο πρόγραμμα».

Αντωνάκος Αντώνης

29-06-2020

antonakosantonis@gmail.com           http://www.antonakos.edu.gr

Παρασκευή, 26 Ιουνίου 2020 00:38

Ψέμμα κάθε λέξη στη στάνη του Αλέξη!

Γράφτηκε από
 
Πόσο ...ερασιτέχνες ήταν τελικά οι Αντρέας, Άκης, Κουτσόγιωργας, Λούβαρης, Λαλιώτης, ΠαπαντωνίουΣε λίγο θα κάνουν ότι δεν ξέρουν τον Παπαγγελόπουλο. Αφού ο ίδιος έφερε τη διάταξη και την απέσυραν λίγο πριν πέσουν, τώρα κάνουν τους ανήξερους. - Πέρκα: Δεν φέραμε εμείς διάταξη νομιμοποίησης παράνομου υλικού
Τετάρτη, 24 Ιουνίου 2020 00:34

Tελικά ποιο είναι το «μαγαζί»-BINTEO

Γράφτηκε από
 
Όταν οι συριζαίοι λένε για "μαγαζί" εννοούν τη χώρα. Όλοι το ξέρουν αυτό!
Τετάρτη, 24 Ιουνίου 2020 00:33

Χορηγοί ή «αγαπητικοί» του Αντώνη Αντωνάκου

Γράφτηκε από
 

Χορηγοί ή «αγαπητικοί»;
Ο χορηγός συγκροτούσε μια ομάδα πολιτών, οι οποίοι υπηρετούσαν στο θέατρο ως χορός, και τους προσέφερε στέγαση αλλά και σίτιση για τις πρόβες. Φρόντιζε για όλες τις ανάγκες […] Πλήρωνε τις φορεσιές για τους ηθοποιούς και άλλες έκτακτες ανάγκες, τα «παραχορήματα», τους κομπάρσους, δεύτερο βοηθητικό χορό, και διάφορες άλλες ανάγκες, […]. Wikipedia
Ως γνήσιοι, εξ αίματος, απόγονοι των αρχαίων ημών προγόνων δεν θα μπορούσαμε να μην συνεχίζουμε την παράδοση. Όμως έχουμε, φυσικά, εκσυγχρονίσει τους διάφορους «πρωταγωνιστές» του «θεάματος», τους «θιάσους» τον «χορό» και την σκηνή της «παράστασης». Είναι φυσικό, αφού η πόλις-κράτος δεν υφίσταται πια, να μην υπάρχει ούτε το θέατρο, στην αρχαία του μορφή και ρόλο, όπως δεν υπάρχουν και οι δημοκρατικοί θεσμοί που δημιούργησαν τον Χρυσό Αιώνα. Όμως σε πείσμα των αναγκαστικών, αλλά και των άλλων «εκσυγχρονισμών» οι χορηγίες εξακολουθούν να υφίστανται, «εκσυγχρονισμένες» φυσικά.

Είναι πασίγνωστο και ομολογημένο το ένα(1) εκατ. που εισέπραξε, για λογαριασμό του «εκσυγχρονισμού», ο «στρατηγός» του. Άλλωστε, σύμφωνα με την κατάθεση-δήλωση του ιδίου, κατά το σωτήριο έτος 2000 εισέρευσαν στα ταμεία του «Κινήματος» 16 δισ. δρχ. ως «χορηγίες» επιχειρήσεων. Αν το ποσό εντυπωσιάζει θα πρέπει να συγκριθεί με τα 105 δισ. €(35 τρισ. δρχ.) που άλλαξαν χέρια κατά την μεγάλη «ληστεία» του χρηματιστηρίου, που έλαβε χώρα εκείνη την περίοδο. Υπό το «άσβηστο φανάρι» της κυβέρνησης και του Πρωθυπουργού φυσικά. Προφανώς οι «χορηγίες» δεν κατευθύνονταν –και δεν κατευθύνονται- μόνο προς τον, εκάστοτε, εβρισκόμενο επί σκηνής «θίασο» αλλά και προς τους εφεδρικούς.
Επίσης οι «χορηγίες» δεν κατευθύνονταν μόνο σε «θιάσους» αλλά και σε πρωταγωνιστές. Τα «αμέτρητα» του Άκη και τα μετρημένα(400.000€) του Τάσου είναι προφανώς η κορυφή του παγόβουνου. Οι χορηγίες που τρέχουν προς ορισμένους «πρωταγωνιστές» μπορεί να ξεπερνούν, αθροιστικά, τις αντίστοιχες προς τους «θιάσους». Είναι φυσικό αφού -ανέκαθεν ίσως αλλά τις τελευταίες δεκαετίες με ιδιαίτερη ένταση- είναι ιδιαιτέρα must, όταν διαθέτεις το χρήμα, να έχεις «δεσμό» -όχι αίματος αλλά χρήματος- με έναν, τουλάχιστον, «πρωταγωνιστή». Προς αμοιβαίο όφελος, όπως είναι αυτονόητο, «χορηγού» και «επιχορηγούμενου».
Επειδή, όπως λέει ο λαός, «τρώγοντας ανοίγει η όρεξη» -και στα πλαίσια της ελεύθερης οικονομίας και του «γνήσιου και ανόθευτου» ανταγωνισμού- με το πέρασμα του χρόνου οι «χορηγοί» έβαλαν στόχο την διαμόρφωση δεσμών με ολόκληρους «θιάσους». Οι λόγοι είναι αυτονόητοι και δεν απαιτείται ανάλυσή τους. Είναι γνωστό ότι, ανέκαθεν, ορισμένοι επέβαλαν την πρωταγωνίστρια(ή τον πρωταγωνιστή) της «καρδίας» τους χρηματοδοτώντας την «παράσταση». Αφού κανένας δεν «τρώει» μόνο «αγάπη», μετά την εποχή του ρομαντισμού, απαιτείται το έργο να «κόβει και εισιτήρια». Έτσι οι «ξεπεσμένοι θίασοι» και οι «παρακατιανοί πρωταγωνιστές» ξεμένοντας από χορηγούς είναι αναγκασμένοι να περιοριστούν σε «ρόλους» gueststar. Ενίοτε, ορισμένοι «χορηγοί» ονειρεύονται τον εαυτό τους στον ρόλο του πρωταγωνιστή. Ίσως, γιατί, «πολλοί μίσησαν το χρήμα αλλά την δόξα ουδείς». Ο Μπερλουσκόνι έδειξε τον δρόμο ανοίγοντας την όρεξη σε μιμητές.
Οι «παραστάσεις» δεν είναι, φυσικά, διαδραστικές. Οι «θεατές», σε αντίθεση με τα εικαζόμενα, -και τα προβλεπόμενα στο «πρόγραμμα»- δεν συμμετέχουν. Εθισμένοι μπροστά στις οθόνες «καθεύδουν» -διχασμένοι μεταξύ «Παλαιολόγου» και «Νοταρά»- ενώ οι «εχθροί» είναι εντός των τειχών, η Δημοκρατία «στα γήπεδα αναστενάζει» και η Ελλάδα με τσακισμένα άρμενα περιμένει τις νέες καταιγίδες.
Αντωνάκος Αντώνης
23-06-2020
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.">antonakosantonis@gmail.com       http://www.antonakos.edu.gr
Τρίτη, 23 Ιουνίου 2020 00:30

ΕΞΟΧΟ, respect...

Γράφτηκε από
 
ΕΞΟΧΟ, respect...Να ενημερώσω ότι τα "Μένουμε Ευρώπη" και αργότερα τα "Παραιτηθείτε" δεν ήταν μόνο κάποιες μαζικές... συγκεντρώσεις.
Αυτές, ήταν το αυτονόητο που μπορούσαμε να κάνουμε ως Πολίτες.
• Ήταν κυρίως ο καθημερινός, 24ωρος Αγώνας στο διαδίκτυο, στις δουλειές μας & στους κοινωνικούς κύκλους μας απέναντι σε μια Καλοκουρδισμένη Μηχανή κομματικής Προπαγάνδας από τα Υπόγεια της Κουμουνδούρου, των ΑΝΕΛ, των Αριστερών Εισαγγελέων και της Χρυσής Αυγής.
Με τεράστιο οικονομικό, επαγγελματικό και προσωπικό κόστος για πολλούς από εμάς.
Διότι όταν αγγίζεις Κοινωνικοπολιτικά ζητήματα, αποκτάς εκτός από πολλούς φίλους, και (πάρα) πολλούς εχθρούς. Ακόμα και μέσα στην ίδια σου την Οικογένεια.

Ειδικά σε εποχές, που όποιος τολμούσε να αμφισβητήσει τον "Μεγάλο Ηγέτη Αλέξη" ήταν αυτομάτως "Δεξιός Φασίστας!".
• Καθημερινός Αγώνας λοιπόν,
όσο δηλαδή αρκετοί απ' αυτούς που κυβερνούν τώρα,
μαζί με τις "καλλονές" & τους "μοντέλους" του Ίνσταγκραμ, αλλά και τους εγχώριους Εντεχνοκαλλιτεχνάδες,
είτε είχαν ενθουσιαστεί απ' τα Αριστερακροδεξιά Λεφτόδεντρα,
είτε πετούσαν... χαρταετό,
ανεβάζοντας μόνο κανά "Je suis Charlie" όλα αυτά τα χρόνια της Αντιμνημονιακής Χολέρας.
• Ο Αγώνας αυτός όμως, έγινε για ολόκληρη την χώρα.
Και για τους απολιτίκ, και για τους άσχετους, και για τους Πουροτηνέητζερ με τα παιδικά Ξενοφοβικά Αντιευρωπαϊκά σύνδρομα και για τους υπόλοιπους εγχώριους... " Idiot-ες".
• Οι απώλειες Αγωνιστών, πραγματικών, όχι κατασκευασμένων, όπως αυτούς που πλάθει η Αριστερά, τα αμέσως επόμενα χρόνια στις 2 παράλληλες κινήσεις ήταν -θεωρώ- σχετικά λίγες.
• Προήλθαν είτε από τυπάκια που πάτησαν την μπανανόφλουδα του Παρακράτους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και μουσκεύτηκαν με τις μαύρες βαλίτσες στις "Πρέσπες", αρχίζοντας μέσα σε ένα βράδυ να πιπιλίζουν τις κατουρημένες -και απ' τους ίδιους- ποδιές των Τσιπροκαμμένων απλά για να δείξουν (Σε ποιον; Ίσως στους γονείς τους που ποτέ δεν τους αγάπησαν όσο οι ίδιοι θα ήθελαν;) πόσο "Καλοί & Προοδευτικοί ΆνθρΩπες" δήθεν είναι,
είτε από Κομματόσκυλα που τα μάζεψαν οι Πατερούληδες τους όσο αυξάνονταν οι πιθανότητες να πάρουν -και με τις πλάτες μας- οι ίδιοι την κουτάλα.
Είτε τέλος, από ακραίους, που κανένα Ευρωπαϊκό Ιδεώδες όπως αποδείχθηκε δεν τους ένωνε το 2015, και προφανώς απλά κρατούσαν τα ζεστά ευρουδάκια τους σε Ελλαδικές τράπεζες.
• Τους είδαμε και τους ξέρουμε πλέον. Όλους.
Κάποιοι έγιναν μάλιστα κανονικότατοι... Ζαίοι, προτάσσοντας το πραγματικά κωμικό "Εγώ δεν είμαι Σύριζα, ΑΛΛΑ..."
Κάποιοι άλλοι απ' αυτούς, μπήκαν σε μια μόνιμη χειμερία νάρκη, και ξετσουτσούνιασαν μόνο για λίγο στο ψευδοενωτικό ευκολάκι του "Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ!!!!" δίπλα στους παπάδες, στους Ζαίους, στους Νεοναζί, στους "Κάτσε να μην κάνει καμιά πατάτα ο Αλέξης μας" που τον Ιούλιο του '19 πήγαν και το ξαναέριξαν "Αριστερά", στον Καμμένο που... συγκυβερνούσε, στους κάθε είδους Όχιδες, ακόμα και στον ίδιο τον Κοτζιά (!) που κατέβαζε στους δρόμους το "ΠΡΑΤΤΩ". Μετά την Τελευταία Μπλόφα ήταν και η Τελευταία Φασοκωμωδία.
Οι ίδιοι, ευτυχώς λίγοι σε αριθμό και με μικρό Πολιτικό ανάστημα, όσο οι περισσότεροι σφίγγαμε εκ νέου τα δόντια μέσα στον Covid, έγραφαν για "Ανοσίες Αγέλης", "Παγκόσμια Συνομωσία", "Πρότυπο Σουηδίας" κλπ.
Ανεκδιήγητες μπούρδες εναντίον των Λοιμωξιολόγων δηλαδή, περιμένοντας με λαχτάρα χιλιάδες νεκρούς για να παρουσιαστούν ως "έξυπνοι".
Ψυχικού Τύπου επικίνδυνη Ανοησία. Σχεδόν για λύπηση.
Κακό έκαναν όμως μόνο στην αξιοπιστία τους και σε όσα έχτιζαν οι ίδιοι τα προηγούμενα χρόνια.
• Τώρα, πιο καθαρά από ποτέ, και έχοντας ξεμπλέξει απ' τους ασύγγνωστα αφελείς & τους κοντόθωρα αριβίστες,
τα παράλληλα κινήματα, όσο κυβερνούν επιτέλους -έστω- "κανονικοί" άνθρωποι τη χώρα, βρίσκονται με την ηρεμία της καθολικής νίκης σε stand-by, ώστε να ανασυγκροτηθούν όταν -και αν- ξαναχρειαστεί.
• Διότι,
ο αχταρμάς των ΑγαναΧτισμένων, των Όχιδων, της Οικογένειας Μιχαλολιάκου, της Ανταρσύα, της πανοπλίας, της κρεμάλας, των "Αντίφα" και των Ακροαριστερών του 61,3% μπορεί να τα έχει σπάσει εντελώς και να έχει διαλυθεί.
Αλλά βλαμμένοι ώστε να δημιουργήσουν εκ νέου προβλήματα Ψεκασμού στο μέλλον, υπάρχουν.
• Οι υπόλοιποι, που παλαιότερα ήμασταν άσχετοι με τις βρώμικες τακτικές τους, παραμένουμε έτοιμοι.
Με την Ελλάδα να έχει βγει πιο δυνατή από ποτέ μετά τον Πόλεμο εναντίον του Λαϊκισμού,
δυνατότερη ακόμα και από άλλες, ισχυρότερες χώρες, όπως οι Η.Π.Α. και το Ηνωμένο Βασίλειο,
οι οποίες όπως βλέπουμε περνάνε τώρα ταυτόχρονα με τον Covid την Λαϊκίστικη Παιδική Αρρώστια του 2011-2019 που ξεπεράσαμε εδώ στην Ελλάδα.
• Ας μην μπερδευόμαστε όμως. Δεν... έτυχε.
Πέτυχε.
Απ' όσους άντεξαν να παραμείνουν σταθερά,
όπως άλλωστε αποδεικνύεται πλέον καθημερινά,
στη Σωστή Πλευρά της Ιστορίας.


Iskár Azif
Δευτέρα, 22 Ιουνίου 2020 01:55

Η χαμένη τιμή του τύπου του Αντώνη Αντωνάκου

Γράφτηκε από
 
Η χαμένη τιμή του τύπου.
Πριν από λίγες δεκαετίες ο τύπος αποτελούσε την φωνή της κοινωνίας των πολιτών. Είχε αντικαταστήσει την Αγορά και το ελεύθερο Βήμα των δημοκρατικών πόλεων της Αρχαιότητας που είχαν ξεπεραστεί από τον ταχύ βηματισμό της ιστορίας. Απαιτήθηκαν αιώνες καταπίεσης και η ανακάλυψη της τυπογραφίας που έδωσε πάλι φωνή στους πολίτες για να οργανωθούν και να αντισταθούν στις αυθαιρεσίες και στην εκμετάλλευση των ισχυρών. Οι εξελίξεις οδήγησαν πάλι, μετά από δύο χιλιετίες, στην εξουσία τους εκπροσώπους των πολιτών. Η συμβολή του τύπου ήταν καθοριστική και ο ρόλος του προσδιορισμένος. Η αντικειμενική ενημέρωση των πολιτών και ο έλεγχος των εξουσιών. Υπήρξε το δημοκρατικό ανάχωμα στην κατάχρηση της πολιτικής εξουσίας,  στην οικονομική εκμετάλλευση και στην δικαστική μεροληψία. Αυτά την παλιά εποχή -που για την χώρα μας τελείωσε με την αποχώρηση της Ελένης Βλάχου- πριν από την έλευση του Κοσκωτά και των επιγόνων του οι οποίοι σήμερα έχουν εκπορθήσει σχεδόν το σύνολο των ΜΜΕ.

Παρακολουθώντας, η χειμαζόμενη κοινωνία, την διαμάχη που μαίνεται γύρω από την -την αδιαφανή- διανομή των 20 εκατομμυρίων στα ΜΜΕ αδυνατεί να κατανοήσει ποιοι ήταν οι λόγοι που οδήγησαν σε αυτήν την «γαλαντομία» την κυβέρνηση. Η απορία εντείνεται και από το γεγονός μιας αρχικής διγλωσσίας που δημιούργησε την εντύπωση ότι πρόκειται για fake news -όταν μάλιστα εκτός των διαψεύσεων στα τηλεοπτικά μηνύματα επισυναπτόταν και η διευκρίνιση ότι: «αυτό το μήνυμα μεταδίδεται δωρεάν από…»-. Σε κάθε περίπτωση εκείνο που προκαλεί μεγαλύτερα ερωτηματικά είναι η ηθική πλευρά του ζητήματος. Γιατί έπρεπε σε μια περίοδο που επιχειρήσεις έκλειναν –αρκετές από αυτές ανεπιστρεπτί- και εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι έμεναν άνεργοι, να ενισχυθούν με αυτό το ποσό επιχειρήσεις που -τουλάχιστον στην περίπτωση του ραδιοφώνου και της τηλεόρασης- όχι μόνο δεν έχασαν το κοινό τους αντίθετα το αύξησαν λόγω του αναγκαστικού εγκλεισμού; Ανεξάρτητα από αυτό, δημιουργεί ερωτηματικά το γεγονός ότι –στην αντιμετώπιση της πανδημίας που ακόμα και από εκπροσώπους του τύπου χαρακτηρίστηκε, έστω και καθ’ υπερβολή, πόλεμος- δεν αισθάνθηκαν την υποχρέωση να συμμετάσχουν σε αυτόν αφιλοκερδώς.
Οι πολίτες έχοντας παρακολουθήσει, πριν από λίγα χρόνια, να διατίθενται 60 και 70 εκατομμύρια για την εξασφάλιση μια τηλεοπτικής άδειας, εκ μέρους εκπροσώπων της οικονομικής ολιγαρχίας, αναρωτιόνται πως κανένας από αυτούς δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να διασώσει την τιμή του τύπου αποποιούμενος την «χορηγία». Είναι απίθανο να είχαν ανάγκη τα χρήματα όταν δαπανούν πολλαπλάσια σε άλλους τομείς «εξαγοράζοντας» προβολή και πολιτική ισχύ. Όταν δαπανούν αλλού αντίστοιχα ποσά για να διασφαλίσουν «κοινωνικό» προφίλ. Ίσως τελικά η εξήγηση βρίσκεται στην επιθυμία προστασίας του «χορηγού». Προκαλεί βεβαίως μεγαλύτερη εντύπωση το γεγονός ότι τα κομματικά έντυπα της Αριστεράς -αλλά και οι περιφερειακοί υποστηρικτές της- δεν αποποιήθηκαν αυτά τα χρήματα.
Η «τιμή» των ΜΜΕ έχει πληγεί ανεπανόρθωτα ανεξάρτητα από τις όποιες χορηγίες. Οι καταγγελίες της διαπλοκής, ήδη από τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη το 1992, ήταν όχι απλώς βάσιμες αλλά σχετικά ήπιες. Όσο και αν επιχειρεί ο Παπαχελάς με το χθεσινό άρθρο του να βάλει κάποια πράγματα στη θέση τους -τονίζοντας ότι οι «σύγχρονοι Ροβεσπιέροι» και οι «ακροδεξιοί λαϊκιστές» δημιουργούν συμπληγάδες από τις οποίες δύσκολα ξεφεύγουν όσοι «τολμούν να πουν την αλήθεια»- δεν έχει δίκιο όταν ρίχνει την κύρια ευθύνη γι’ αυτό στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Το γεγονός ότι σε αυτά πραγματικά ο κάθε ένας βγάζει τα εσώψυχά του δεν αναιρεί την πραγματικότητα μιας δημοκρατικής λειτουργίας η οποία ξαναδίνει φωνή στους πολίτες. Την φωνή που τους στέρησαν οι εξελίξεις στα ΜΜΕ. Την φωνή που τους ξαναέδωσε ο δημοκρατικός και κοινωνικός τύπος όταν δεν είχε ακόμα καταλήξει να γίνει όργανο εξουσίας στα χέρια της οικονομικής ολιγαρχίας και της διαπλοκής.
Αν σε αυτά εκφράζονται «σύγχρονοι Ροβεσπιέροι» και «ακροδεξιοί λαϊκιστές» δεν αναιρείται το γεγονός ότι επίσης εκφράζεται ένα πολλαπλάσιο πλήθος με αναλύσεις και απόψεις που σε καμία περίπτωση δεν υστερούν σε σοβαρότητα και σε τεκμηρίωση ακόμα και από τους συντάκτες της εφημερίδας την οποία διευθύνει ο κύριος Παπαχελάς. Έχοντας επιπλέον το τεκμήριο της ανεξαρτησίας από τα όποια δεσμά της «εκδοτικής σκοπιμότητας» και της «ορθοδοξίας» της σύνταξης του εντύπου. Με άλλα λόγια δεν είναι μισθωτοί με τον κίνδυνο της ανεργίας να επικρέμαται, ούτε «παρασύρονται από την αδυναμία να γεμίσουν μια στήλη με βαθιές σκέψεις» με αποτέλεσμα να καταλήγουν σε «καφενειακές αναλύσεις».
Βέβαια, έχει δίκιο ο κύριος Παπαχελάς όταν διαπιστώνει ότι: «Ο τόπος παρασύρεται από πλαστές πραγματικότητες γιατί κανείς δεν τολμούσε να πει την αλήθεια. Οι λίγοι πολιτικοί που το τόλμησαν έχουν ως μόνη παρηγοριά την υστεροφημία τους». Είναι σαφές -από την χρήση του Ενεστώτα- ότι αναφέρεται σε ζώντες πολιτικούς και με δεδομένο ότι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αναπτύχθηκαν κυρίως την τελευταία δεκαετία η όποια «δολοφονία χαρακτήρα», στην οποία αναφέρεται, δεν μπορεί να πραγματοποιήθηκε από αυτά. Αντίθετα τα ΜΜΕ από τις αρχές της δεκαετίας του ’90, κυρίως, είναι εκείνα που συστηματικά και αδιάντροπα προχωρούσαν σε «αγιογραφίες» και σε «δολοφονίες χαρακτήρων», μάλιστα όχι κατευθυνόμενα από «Φασισμό» ή «Μακαρθισμό» αλλά από τον Μαμωνά. Είναι επομένως πασιφανές ότι αυτός που κυρίως έχει υποστεί την επίθεση των επ’ αμοιβή «δολοφόνων χαρακτήρων» είναι ο Κώστας Καραμανλής ο οποίος έχει αποτελέσει στόχο και αρκετών σταθερών συνεργατών-αρθρογράφων της Καθημερινής.
Άλλωστε δεν υλοποιούνται μόνο «συμβόλαια δολοφονίας χαρακτήρων» αλλά και αντίστοιχα δολοφονίας ολόκληρων κλάδων. Είναι πρόσφατο το παράδειγμα με τις επιθέσεις που δέχθηκαν οι εκπαιδευτικοί της χώρας. Ανεξάρτητα από τις όποιες αστοχίες των ηγεσιών τους, οι ανιστόρητες, σε βαθμό αθλιότητας, επιθέσεις που δέχθηκε το σύνολο των εκπαιδευτικών από «τακτοποιημένους» εκπροσώπους του τύπου είναι χαρακτηριστικές. Ανάμεσά τους ακραία παραδείγματα η αναφορά σε εκπομπή της ΕΡΤ(«Στα Άκρα», 6/5/2020) ότι «εκπαιδευτικοί γίνονται οι χειρότεροι μαθητές» και σε άρθρο του Τ. Θεοδωρόπουλου(Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 12/5) ο οποίος αναφερόμενος στους εκπροσώπους των εκπαιδευτικών ισχυρίζεται απαξιωτικά ότι: «το μεγαλύτερο μέρος της πελατείας(sic) τους, δεν είναι σε θέση να υποστεί την διαδικασία της αξιολόγησης». Όσον αφορά δε την λογοτεχνία, «μεγάλη εξόριστη της εκπαίδευσης» κατά τον ίδιο, έχει δίκιο αλλά με δύο παρατηρήσεις. Πρώτον η μεγάλη ευθύνη γι’ αυτό δεν βαρύνει τους εκπαιδευτικούς αλλά αυτούς που διαμορφώνουν τα προγράμματα και τα μέσα της εκπαιδευτικής πολιτικής και δεύτερον η λογοτεχνία, η ανάγνωση, ο διάλογος σε τελική ανάλυση η κριτική σκέψη είναι οι μεγάλοι εξόριστοι των νέων κοινωνικών συνθηκών(τηλεόραση, διαδίκτυο, υπέρμετρες υποχρεώσεις). Οι εκπαιδευτικοί, ήταν αριστούχοι προερχόμενοι κυρίως από τις τάξεις των αγροτών και των εργαζομένων. Δεν φοίτησαν στα σχολεία των προνομιούχων ούτε περιέφεραν την ανία τους στην Rive Gauche. Δίχως να αποτελούν εξαίρεση στα γενικότερα προβλήματα της εποχής δεν αξίζουν σε καμία περίπτωση να γίνονται στόχος απαξιωτικών επιθέσεων οι οποίες ναρκοθετούν το λειτούργημά τους.
Είναι καιρός οι λειτουργοί του τύπου, αναλογιζόμενοι το «ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω», να ασχοληθούν σοβαρά με την «τιμή» του οίκου τους.
Αντωνάκος Αντώνης
18-06-2020
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.">antonakosantonis@gmail.com           http://www.antonakos.edu.gr

 

Ξεκάθαρα μηνύματα προς τη γειτονική Τουρκία στέλνει ο Κωνσταντίνος Φλώρος μετά την ανανέωση της αμυντικής συνεργασίας μας με το Ισραήλ

Το ξεκάθαρο μήνυμα πως εάν τυχόν τολμήσει η Τουρκία να τα βάλει με τη χώρα μας θα φύγει με πολύ μεγάλο κόστος, έστειλε πριν από λίγη ώρα μου ο αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων, στρατηγός Κωνσταντίνος Φλώρος μιλώντας στους δημοσιογράφους που καλύπτουν το ρεπορτάζ του υπουργείου Εθνικής Άμυνας, ωστόσο τα όσα είπε απευθύνονταν ευθέως στην ηγεσία της γειτονικής χώρας.
«Όπως γνωρίζετε, οι Ένοπλες Δυνάμεις είναι συγκροτημένος Στρατός, Ναυτικό και Αεροπορία. Πολύ δύσκολα μπορείς να τα βάλεις μαζί τους και οποίος τα βάλει θα φύγει με πολύ μεγάλο κόστος και αυτό το ξέρουν οι γείτονες», δήλωσε χαρακτηριστικά ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ, προσθέτοντας ότι… «όποιος τυχόν πατήσει το πόδι του στο έδαφός μας, πρώτα θα τον κάψουμε και μετά θα ρωτήσουμε ποιος είναι».

Ερωτηθείς για το ενδεχόμενο εμπλοκής που τυχόν θα ερχόταν ως απάντηση στις προκλήσεις, ο στρατηγός είπε πως «πρόκειται προφανώς για μια πιθανότητα η στρατιωτική αντίδραση. Δεν μπορεί κανείς να το αποκλείσει. Αν υπάρξει κάτι τέτοιο σε ένα σύμπλεγμα νησιών, θα εξαπλωθεί αμέσως και σε άλλες περιοχές».
Ο κ. Φλώρος δεν έμεινε μονάχα εκεί. Συνέχισε, σημειώνοντας πως «κάνουμε συνεχείς ασκήσεις, δεσμεύσεις περιοχών, δοκιμάζουμε τα σχέδια μας, έγινε και ΣΑΓΕ (Συμβούλιο Αρχηγών Γενικών Επιτελείων), ξέρουμε ακριβώς τι θα γίνει και πως θα γίνει. Όλα αυτά να ξέρετε ότι γίνονται εντός των κατευθύνσεων του υπουργείου και της κυβέρνησης».
Ο κ. Φλώρος είναι αυτήν τη στιγμή από τους πλέον πολύπειρους αξιωματικούς που διαθέτουν οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις, γνωρίζοντας πολύ καλά την κατάσταση που επικρατεί τόσο εντός του ελληνικού στρατεύματος όσο και της γειτονικής χώρας. «Όταν προκύψει το ατύχημα, εξήγησε, θα έχει προκληθεί από την καθημερινή πίεση που μας ασκούν. Υπαίτιοι για κάτι τέτοιο θα είναι εκείνοι. Πλέον η Τουρκία ενοχλεί πολλά εθνικά συμφέροντα: Του Ισραήλ, της Συριας, της Αιγύπτου, της Γαλλίας, μεγάλου μέρους της Λιβυης, της Κύπρου, της Ελλάδας. Ενοχλεί πολλά κράτη. Ο Ερντογαν κάνει αυτά που λέει και εμείς κάνουμε αυτά που λέμε εμείς. Ξέρουμε απολυτως τι θα κάνουμε και στον Έβρο, και στα νησιά και σε ανοιχτή θάλασσα».
Αξίζει να επισημανθεί ότι οι δηλώσεις του στρατηγού έρχονται μετά την ανανέωση της αμυντικής Συμμαχίας της χώρας μας με το Ισραήλ που προέκυψε κατόπιν του ταξιδιού που πραγματοποίησε ο πρωθυπουργός κ. Κυριάκος Μητσοτάκης στη χώρα της Μέσης Ανατολής.

Παρασκευή, 19 Ιουνίου 2020 00:40

Η χαμένη τιμή του τύπου του Αντώνη Αντωνάκου

Γράφτηκε από

Η χαμένη τιμή του τύπου.

Πριν από λίγες δεκαετίες ο τύπος αποτελούσε την φωνή της κοινωνίας των πολιτών. Είχε αντικαταστήσει την Αγορά και το ελεύθερο Βήμα των δημοκρατικών πόλεων της Αρχαιότητας που είχαν ξεπεραστεί από τον ταχύ βηματισμό της ιστορίας.  Απαιτήθηκαν αιώνες καταπίεσης και η ανακάλυψη της τυπογραφίας που έδωσε πάλι φωνή στους πολίτες για να οργανωθούν και να αντισταθούν στις αυθαιρεσίες και στην εκμετάλλευση των ισχυρών. Οι εξελίξεις οδήγησαν πάλι, μετά από δύο χιλιετίες, στην εξουσία τους εκπροσώπους των πολιτών. Η συμβολή του τύπου ήταν καθοριστική και ο ρόλος του προσδιορισμένος. Η αντικειμενική ενημέρωση των πολιτών και ο έλεγχος των εξουσιών. Υπήρξε το δημοκρατικό ανάχωμα στην κατάχρηση της πολιτικής εξουσίας,  στην οικονομική εκμετάλλευση και στην δικαστική μεροληψία. Αυτά την παλιά εποχή -που για την χώρα μας τελείωσε με την αποχώρηση της Ελένης Βλάχου- πριν από την έλευση του Κοσκωτά και των επιγόνων του οι οποίοι σήμερα έχουν εκπορθήσει σχεδόν το σύνολο των ΜΜΕ.

 

Παρακολουθώντας, η χειμαζόμενη κοινωνία, την διαμάχη που μαίνεται γύρω από την -την αδιαφανή- διανομή των 20 εκατομμυρίων στα ΜΜΕ αδυνατεί να κατανοήσει ποιοι ήταν οι λόγοι που οδήγησαν σε αυτήν την «γαλαντομία» την κυβέρνηση. Η απορία εντείνεται και από το γεγονός μιας αρχικής διγλωσσίας που δημιούργησε την εντύπωση ότι πρόκειται για fakenews-όταν μάλιστα εκτός των διαψεύσεων στα τηλεοπτικά μηνύματα επισυναπτόταν και η διευκρίνιση ότι: «αυτό το μήνυμα μεταδίδεται δωρεάν από…»-. Σε κάθε περίπτωση εκείνο που προκαλεί μεγαλύτερα ερωτηματικά είναι η ηθική πλευρά του ζητήματος. Γιατί έπρεπε σε μια περίοδο που επιχειρήσεις έκλειναν –αρκετές από αυτές ανεπιστρεπτί- και εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι έμεναν άνεργοι, να ενισχυθούν με αυτό το ποσό επιχειρήσεις που -τουλάχιστον στην περίπτωση του ραδιοφώνου και της τηλεόρασης- όχι μόνο δεν έχασαν το κοινό τους αντίθετα το αύξησαν λόγω του αναγκαστικού εγκλεισμού; Ανεξάρτητα από αυτό, δημιουργεί ερωτηματικά το γεγονός ότι –στην αντιμετώπιση της πανδημίας που ακόμα και από εκπροσώπους του τύπου χαρακτηρίστηκε, έστω και καθ’ υπερβολή, πόλεμος- δεν αισθάνθηκαν την υποχρέωση να συμμετάσχουν σε αυτόν αφιλοκερδώς.

Οι πολίτες έχοντας παρακολουθήσει, πριν από λίγα χρόνια, να διατίθενται 60 και 70 εκατομμύρια για την εξασφάλιση μια τηλεοπτικής άδειας, εκ μέρους εκπροσώπων της οικονομικής ολιγαρχίας, αναρωτιόνται πως κανένας από αυτούς δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να διασώσει την τιμή του τύπου αποποιούμενος την «χορηγία». Είναι απίθανο να είχαν ανάγκη τα χρήματα όταν δαπανούν πολλαπλάσια σε άλλους τομείς «εξαγοράζοντας» προβολή και πολιτική ισχύ. Όταν δαπανούν αλλού αντίστοιχα ποσά για να διασφαλίσουν «κοινωνικό» προφίλ. Ίσως τελικά η εξήγηση βρίσκεται στην επιθυμία προστασίας του «χορηγού». Προκαλεί βεβαίως μεγαλύτερη εντύπωση το γεγονός ότι τα κομματικά έντυπα της Αριστεράς -αλλά και οι περιφερειακοί υποστηρικτές της- δεν αποποιήθηκαν αυτά τα χρήματα.

Η «τιμή» των ΜΜΕ έχει πληγεί ανεπανόρθωτα ανεξάρτητα από τις όποιες χορηγίες. Οι καταγγελίες της διαπλοκής, ήδη από τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη το 1992, ήταν όχι απλώς βάσιμες αλλά σχετικά ήπιες. Όσο και αν επιχειρεί ο Παπαχελάς με το χθεσινό άρθρο του να βάλει κάποια πράγματα στη θέση τους -τονίζοντας ότι οι «σύγχρονοι Ροβεσπιέροι» και οι «ακροδεξιοί λαϊκιστές» δημιουργούν συμπληγάδες από τις οποίες δύσκολα ξεφεύγουν όσοι «τολμούν να πουν την αλήθεια»- δεν έχει δίκιο όταν ρίχνει την κύρια ευθύνη γι’ αυτό στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Το γεγονός ότι σε αυτά πραγματικά ο κάθε ένας βγάζει τα εσώψυχά του δεν αναιρεί την πραγματικότητα μιας δημοκρατικής λειτουργίας η οποία ξαναδίνει φωνή στους πολίτες. Την φωνή που τους στέρησαν οι εξελίξεις στα ΜΜΕ. Την φωνή που τους ξαναέδωσε ο δημοκρατικός και κοινωνικός τύπος όταν δεν είχε ακόμα καταλήξει να γίνει όργανο εξουσίας στα χέρια της οικονομικής ολιγαρχίας και της διαπλοκής.

Αν σε αυτά εκφράζονται «σύγχρονοι Ροβεσπιέροι» και «ακροδεξιοί λαϊκιστές» δεν αναιρείται το γεγονός ότι επίσης εκφράζεται ένα πολλαπλάσιο πλήθος με αναλύσεις και απόψεις που σε καμία περίπτωση δεν υστερούν σε σοβαρότητα και σε τεκμηρίωση ακόμα και από τους συντάκτες της εφημερίδας την οποία διευθύνει ο κύριος Παπαχελάς. Έχοντας επιπλέον το τεκμήριο της ανεξαρτησίας από τα όποια δεσμά της «εκδοτικής σκοπιμότητας» και της «ορθοδοξίας» της σύνταξης του εντύπου. Με άλλα λόγια δεν είναι μισθωτοί με τον κίνδυνο της ανεργίας να επικρέμαται, ούτε «παρασύρονται από την αδυναμία να γεμίσουν μια στήλη με βαθιές σκέψεις» με αποτέλεσμα να καταλήγουν σε «καφενειακές αναλύσεις».

Βέβαια, έχει δίκιο ο κύριος Παπαχελάς όταν διαπιστώνει ότι: «Ο τόπος παρασύρεται από πλαστές πραγματικότητες γιατί κανείς δεν τολμούσε να πει την αλήθεια. Οι λίγοι πολιτικοί που το τόλμησαν έχουν ως μόνη παρηγοριά την υστεροφημία τους». Είναι σαφές -από την χρήση του Ενεστώτα- ότι αναφέρεται σε ζώντες πολιτικούς και με δεδομένο ότι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αναπτύχθηκαν κυρίως την τελευταία δεκαετία η όποια «δολοφονία χαρακτήρα», στην οποία αναφέρεται, δεν μπορεί να πραγματοποιήθηκε από αυτά. Αντίθετα τα ΜΜΕ από τις αρχές της δεκαετίας του ’90, κυρίως, είναι εκείνα που συστηματικά και αδιάντροπα προχωρούσαν σε «αγιογραφίες» και σε «δολοφονίες χαρακτήρων», μάλιστα όχι κατευθυνόμενα από «Φασισμό» ή «Μακαρθισμό» αλλά από τον Μαμωνά. Είναι επομένως πασιφανές ότι αυτός που κυρίως έχει υποστεί την επίθεση των επ’ αμοιβή «δολοφόνων χαρακτήρων» είναι ο Κώστας Καραμανλής ο οποίος έχει αποτελέσει στόχο και αρκετών σταθερών συνεργατών-αρθρογράφων της Καθημερινής.

Άλλωστε δεν υλοποιούνται μόνο «συμβόλαια δολοφονίας χαρακτήρων» αλλά και αντίστοιχα δολοφονίας ολόκληρων κλάδων. Είναι πρόσφατο το παράδειγμα με τις επιθέσεις που δέχθηκαν οι εκπαιδευτικοί της χώρας. Ανεξάρτητα από τις όποιες αστοχίες των ηγεσιών τους, οι ανιστόρητες, σε βαθμό αθλιότητας, επιθέσεις που δέχθηκε το σύνολο των εκπαιδευτικών από «τακτοποιημένους» εκπροσώπους του τύπου είναι χαρακτηριστικές. Ανάμεσά τους ακραία παραδείγματα η αναφορά σε εκπομπή της ΕΡΤ(«Στα Άκρα», 6/5/2020) ότι «εκπαιδευτικοί γίνονται οι χειρότεροι μαθητές» και σε άρθρο του Τ. Θεοδωρόπουλου(Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 12/5) ο οποίος αναφερόμενος στους εκπροσώπους των εκπαιδευτικών ισχυρίζεται απαξιωτικά ότι: «το μεγαλύτερο μέρος της πελατείας(sic) τους, δεν είναι σε θέση να υποστεί την διαδικασία της αξιολόγησης». Όσον αφορά δε την λογοτεχνία, «μεγάλη εξόριστη της εκπαίδευσης» κατά τον ίδιο, έχει δίκιο αλλά με δύο παρατηρήσεις. Πρώτον η μεγάλη ευθύνη γι’ αυτό δεν βαρύνει τους εκπαιδευτικούς αλλά αυτούς που διαμορφώνουν τα προγράμματα και τα μέσα της εκπαιδευτικής πολιτικής και δεύτερον η λογοτεχνία, η ανάγνωση, ο διάλογος σε τελική ανάλυση η κριτική σκέψη είναι οι μεγάλοι εξόριστοι των νέων κοινωνικών συνθηκών(τηλεόραση, διαδίκτυο, υπέρμετρες υποχρεώσεις). Οι εκπαιδευτικοί, ήταν αριστούχοι προερχόμενοι κυρίως από τις τάξεις των αγροτών και των εργαζομένων. Δεν φοίτησαν στα σχολεία των προνομιούχων ούτε περιέφεραν την ανία τους στην RiveGauche. Δίχως να αποτελούν εξαίρεση στα γενικότερα προβλήματα της εποχής δεν αξίζουν σε καμία περίπτωση να γίνονται στόχος απαξιωτικών επιθέσεων οι οποίες ναρκοθετούν το λειτούργημά τους.

Είναι καιρός οι λειτουργοί του τύπου, αναλογιζόμενοι το «ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω», να ασχοληθούν σοβαρά με την «τιμή» του οίκου τους.

Αντωνάκος Αντώνης

18-06-2020

antonakosantonis@gmail.com           http://www.antonakos.edu.gr

Εκπαιδευτικά Νέα