Newsletter

Συμπληρώστε το e-mail σας και διαβάστε το καθημερινό newsletter από το dictyo.gr
  
  
  

Πολιτική (12432)

Πέμπτη, 19 Δεκεμβρίου 2019 00:28

Έχετε δει κανένα δεξιό να κάνει καταλήψεις;

Γράφτηκε από

Είναι νομίζω μια εύλογη απορία. Γιατί οι δεξιοί δεν έχουν ψυχή; Δεν τους αρέσουν τα «πολιτιστικά» δρώμενα των καταλήψεων, σύμφωνα με την εκδοχή Κατρούγκαλου;

Ενας άνθρωπος που σέβεται την ιδιοκτησία και τους νόμους του κράτους, προφανώς και δεν συμμετέχει σε καταλήψεις. Ενας άνθρωπος που εργάζεται ή που σπουδάζει για να βρει μια δουλειά, επειδή λειτουργεί μέσα στην κοινωνία, σέβεται τους κανόνες της.

Είναι όλοι αυτοί που η ριζοσπαστική Αριστερά τους αποκαλεί, υποτιμητικά, νοικοκυραίους. Βέβαια, αυτοί οι νοικοκυραίοι είναι οι στυλοβάτες της κοινωνίας. Η παρουσία τους εξασφαλίζει την κοινωνική συνοχή, καθώς απορροφούν όλους τους κοινωνικούς κραδασμούς.

Αυτοί οι άνθρωποι πιστεύουν στην ιδιοκτησία. Δηλαδή στο δικαίωμα του κάθε πολίτη να διαθέτει, όπως αυτός νομίζει, τα χρήματα που κέρδισε από τη δουλειά του. Η ιδιοκτησία είναι σε τελική ανάλυση δικαίωμα επιλογής.

Συνεπώς όσοι σέβονται την ιδιοκτησία αντιλαμβάνονται πως η κατάληψη ιδιωτικού χώρου, χωρίς την συγκατάθεση του ιδιοκτήτη, δεν είναι απλώς μια παράνομη πράξη. Αντιστρατεύεται βασικούς αξιακούς τους κώδικες. Η εναντίωση στις καταλήψεις για όλους αυτούς τους ανθρώπους, τους νοικοκύρηδες, είναι στάση ζωής.

Από την άλλη πλευρά είναι γνωστόν πως η Αριστερά, από την θεωρία, είναι κατά της ιδιοκτησίας. Βέβαια, στην πράξη είναι κατά της ιδιοκτησίας των άλλων. Τις δικές τους ιδιοκτησίες οι αριστεροί τις φροντίζουν και αγωνίζονται να τις επαυξήσουν.

Αν δεν ήταν υποκριτές, καλά θα έκαναν.

Ετσι λοιπόν η κατάληψη ενός ιδιωτικού χώρου είναι η χαρά του κάθε αριστερού. Ακόμα και αυτοί που δεν μιλούν, η καρδιά τους βρίσκεται με τους καταληψίες. Η κατάληψη σε τελική ανάλυση είναι μια απόπειρα κατάλυσης της έννομης τάξης, καθώς καταργεί de facto το δικαίωμα στην ιδιοκτησία συγκεκριμένων πολιτών. Και για αυτόν ακριβώς τον λόγο εκστασιάζονται οι αριστεροί με την κατάληψη.

Ανατρέπουν στον μικροχώρο τους το αστικό καθεστώς. Η Αριστερά ανέκαθεν ζούσε με φαντασιώσεις. Η διάψευση των προσδοκιών εκατομμυρίων αριστερών, λόγω των σοσιαλιστικών καθεστώτων, τους έτρεψε σε δρόμους φαντασιακούς.

Ονειρεύονται ανατροπές και ρήξεις, βιώνουν επαναστάσεις, σίγουροι όμως πως στο τέλος της ημέρας θα πάνε σπίτι τους και θα φάνε το φαγητό της μαμάκας τους.

Βέβαια, όλοι δικαιούνται την επανάσταση τους, υπό τον όρο να μην παραβιάζουν τα δικαιώματα των άλλων.

Σε αυτήν την περίπτωση έρχεται ο Μιχάλης Χρυσοχοϊδης και αποκαθιστά την τάξη. Και επειδή όλοι οι σύγχρονοι καταληψίες φαντασιώνονται πως βιώνουν ταξικό πόλεμο, έρχεται μια μπάτσα—κυριολεκτικά ή μεταφορικά-- για να τους προσγειώσει στην πραγματικότητα. Εχουν καταλάβει παράνομα ξένη ιδιοκτησία και ήρθε η ώρα να φεύγουν.

Με το καλό ή με το κακό.

Εφ΄όσον οι αριστεροί θεωρούν τις καταλήψεις ένα πολιτιστικό γεγονός όπως υποστηρίζουν, τι πιο ωραίο από το να μετατρέψουν τα σπίτια τους σε πολιτιστικούς πολυχώρους. Ολοι θα υποκλιθούμε στην συνέπεια λόγων και έργων.

Μέχρι τότε το δικαίωμα στην ιδιοκτησία είναι ιερό και υποχρέωση της δημοκρατικής πολιτείας είναι να το προστατεύει.

 

 

Του Σάκη Μουμτζή
liberal.gr
 
Αναβάθμιση αεροσκαφών της πολεμικής αεροπορίας, χρήση drone και ένα σχέδιο για την θαλάσσια περιοχή γύρω από την Κρήτη αποτελούν τις τελευταίες στρατηγικές κινήσεις του ελληνικού Πενταγώνου ώστε να απαντήσει σε οποιαδήποτε πρόκληση της Τουρκίας.

Μετά την συμφωνία Τουρκίας – Λιβύης, η Κρήτη αποκτά μεγάλη γεωστρατηγική σημασία, επισημαίνουν οι αναλυτές. Μιλώντας στην τηλεόραση του ΣΚΑΪ, ο Διεθνολόγος Αλέξανδρος Δεσποτόπουλος τόνισε ότι «η Τουρκία προσπαθεί να δημιουργήσει θέμα στην ελληνική υφαλοκρηπίδα νότια της Κρήτης προκειμένου να μας αναγκάσει να κάτσουμε σε ένα τραπέζι διαπραγματεύσεων με αντικείμενο κυριαρχικά μας δικαιώματα».
Σύμφωνα με ρεπορτάζ του ΣΚΑΪ, σε περίπτωση που Τουρκικό ερευνητικό σκάφος κινηθεί στην ελληνική υφαλοκρηπίδα νότια της Κρήτης η απάντηση της Ελλάδας θα δοθεί σε τρία στάδια:
Αρχικά γίνει αυστηρή προειδοποίηση στην Τουρκία μέσω της διπλωματικής οδού. Εάν το σκάφος δεν αλλάξει πορεία και συνεχίσει, τότε θα δοθεί εντολή σε δυνάμεις του πολεμικού ναυτικού να το απωθήσουν.
Εάν ούτε αυτό έχει αποτέλεσμα, τότε περνάμε στο τρίτο στάδιο και την χρήση στρατιωτικών μέσων.
Όλοι απεύχονται την δημιουργία θερμού επεισοδίου αλλά εάν κριθεί απαραίτητο, τότε στο σημείο αυτό προβλέπεται καταβύθιση του τουρκικού πλοίου.

Ο Λίβυος στρατάρχης Χαλίφα Χαφτάρ κάλεσε τις δυνάμεις του να προωθηθούν προς το κέντρο της Τρίπολης, μέσω ομιλίας του στο τηλεοπτικό δίκτυο Al Arabiya, όπως μετέδωσε το Reuters.

«Έφτασε η ώρα μηδέν, σε όλες τις στρατιωτικές μονάδες… Η ώρα που περίμενε ο λαός μας στην Τρίπολη», ανέφερε χαρακτηριστικά στο μήνυμά του.

 

Ο διοικητής του Εθνικού Λιβυκού Στρατού, Χαλίφα Χαφτάρ διέταξε τις δυνάμεις του να ξεκινήσουν να αναπτύσσονται προς την Τρίπολη και ανέφερε πως οι ένοπλοι που βρίσκονται στην πόλη, θα έχουν την ασφάλεια που επιθυμούν, αν παραδώσουν τα όπλα τους.

«Ο Εθνικός Λιβυκός Στρατός είναι, αναπόφευκτα, νικητής στη μάχη της Τρίπολης. Καλούμε τις μονάδες που προχωρούν προς την Τρίπολη να συμμορφώνονται με τους δεσμευτικούς κανόνες. Καλούμε τους αγωνιστές που μάχονται ενάντια στο στρατό μας να παραμείνουν στα σπίτια τους και θα είναι ασφαλείς», δήλωσε ο Χάφταρ σε τηλεοπτικό του μήνυμα το βράδυ της Πέμπτης, που μεταδόθηκε από το δίκτυο Al Arabiya.

Με τα ρετάλια και τους κατιμάδες του Πασόκ η «επανάσταση» της αριστεράς... ΤΥΧΕΡΕ Μητσοτάκη!

 
ΑΓΕΝ Λιβύης : «Μπαίνουμε στην Τρίπολη - Στην τουαλέτα η συμφωνία Ερντογάν» O αρχηγός του Πολεμικού Ναυτικού Λιβύης δηλώνει πως «σε λίγες ημέρες θα μπούμε μέσα στην Τρίπολη. Και όταν θα μπούμε μέσα στην Τρίπολη ο κ. Σαράτζ θα φύγει από τη Λιβύη και αυτή η συμφωνία δεν περνάει σε εμάς. Θα την πετάξουμε στην τουαλέτα»
 

Την ώρα που ο Ερντογάν δηλώνει έτοιμος να στείλει τουρκικά στρατεύματα στη Λιβύη αν του ζητηθεί, η εμφύλια διαμάχη στην Τρίπολη βαθαίνει.
 
Ο επικεφαλής της κυβέρνησης της Τρίπολης που υπέγραψε τη συμφωνία με τον Ερντογάν μοιάζει πιο αδύναμος από ποτέ, καθώς οι δυνάμεις του στρατηγού Χαφτάρ που τάσσεται κατά της συμφωνίας προελαύνουν πλέον προς τη λιβυκή πρωτεύουσα.

Μάλιστα, εκτιμούν πως η κατάληψη της Τρίπολης είναι ζήτημα ημερών.

Ειδικότερα, οι δυνάμεις του στρατηγού Χαφτάρ φέρεται να βρίσκονται τρία χιλιόμετρα από την Τρίπολη της Λιβύης, με την κυβέρνηση που υπέγραψε τη συμφωνία με την Τουρκία να κινδυνεύει να χάσει και το τελευταίο της προπύργιο.

Σε βίντεο που αναρτήθηκε σε λιβυκά μέσα ενημέρωσης φαίνεται η επιθεώρηση του εκατοστού έκτου τάγματος που κατευθύνεται στη λιβυκή πρωτεύουσα.


 

O αρχηγός του Πολεμικού Ναυτικού Λιβύης, ναύαρχος Φάρατζ, μιλώντας στον ΣΚΑΙ δηλώνει πως «σε λίγες ημέρες θα μπούμε μέσα στην Τρίπολη. Και όταν θα μπούμε μέσα στην Τρίπολη ο κ. Σαράτζ θα φύγει από τη Λιβύη και αυτή η συμφωνία δεν περνάει σε εμάς. Θα την πετάξουμε στην τουαλέτα».

Παράλληλα, επιμένει στις χθεσινές του δηλώσεις ότι το λιβυκό πολεμικό ναυτικό έχει εντολή από τον Χαφτάρ να βυθίσει τα τουρκικά πλοία. «Εμείς έχουμε διαταγή από τον αρχηγό του Στρατού να βουλιάξουμε (τουρκικό πλοίο), δεν υπάρχει άλλη λύση».
 

«Μαφιόζος» ο Ερντογάν


Η πλευρά Χαφτάρ κατηγορεί την Τουρκία ότι στέλνει όπλα στο καθεστώς της Τρίπολης, σε μια προσπάθεια να διασώσει την κυβέρνηση που ελέγχει δυο μικρούς θύλακες. Οι δυνάμεις του Χαφτάρ ελέγχουν το μεγαλύτερο μέρος της χώρας.

O αρχηγός του Πολεμικού Ναυτικού Λιβύης, αναφερόμενος στον Ερντογάν, τον αποκαλεί μαφιόζο. «Στηρίζει το ISIS. Δεν είναι καλός άνθρωπος. Στη Λιβύη, στη Συρία, σε όλο τον κόσμο».

Όπως υποστηρίζει, η κυβέρνηση Σαράτζ υποστηρίζεται από τρομοκρατικές ομάδες και την Τουρκία. «Ο Σαράτζ είναι Τούρκος. Ο παππούς του είναι Τούρκος. Γι’ αυτό γράψανε αυτή τη (συμφωνία). Αυτή τη συμφωνία την γράψανε οι Τούρκοι και ξέρετε ο κ. Σαράτζ μόνο υπέγραψε. Ό,τι θέλανε οι Τούρκοι έκανε αυτός».

Δείτε το βίντεο ΕΔΩ
 
 
Aρχηγός του λιβυκού στόλου: Έχω εντολή να βυθίσω τα τουρκικά πλοία - ΒΙΝΤΕΟ Νέα παρέμβαση του ναυάρχου Φάρατζ ελ Μαχντάουϊ που ανήκει στις δυνάμεις του στρατηγού Χαλιφά Χαφτάρ του Λιβυκού Εθνικού Στρατού – Ο ναύαρχος στα ελληνικά διαμηνύει ότι οι δυνάμεις του στρατηγού Χαφτάρ αντιδρούν στη συμφωνία

Νέα παρέμβαση κατά της Τουρκίας πραγματοποίησε ο αρχηγός του λιβυκού στόλου, Φαράτζ ελ Μαχντάουϊ, που ανήκει στις δυνάμεις του στρατηγού Χαλιφά Χαφτάρ του Λιβυκού Εθνικού Στρατού και διαθέτει πολύ ισχυρούς δεσμούς με την Ελλάδα.
 
«Έχω διαταγή, άμα έρθουν τα καράβια έρευνας των Τούρκων, θα έχω μία λύση. Να τα βουλιάξω εγώ. Έχω διαταγή από τον κύριο Χαφτάρ», τόνισε στα ελληνικά ο ναύαρχος, μιλώντας στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του ALPHA, σχολιάζοντας την παράνομη συμφωνία Τουρκίας – Λιβύης.
 
Παράλληλα, ο αρχηγός του Πολεμικού Ναυτικού της Λιβύης σημειώνει ότι ο λαός της χώρας του γνωρίζει ότι «εμείς ανήκουμε στον στρατηγό κι εμείς θα αντιδράσουμε σε σε αυτήν τη συμφωνία». Αναφερόμενος στη συμφωνία Σαράτζ – Ερντογάν, ο αξιωματούχος κάνει λόγο για κακή συμφωνία, όπως την ήθελε η τουρκική πλευρά, ενώ σημειώνει ότι δεν έχει την έγκριση της Βουλής των Αντιπροσώπων.
 
Μάλιστα, εκτιμά ότι η συμφωνία, που είναι «λάθος» θα δημιουργήσει πρόβλημα στην Ελλάδα, τη Λιβύη, την Αίγυπτο και την Κύπρο.
 
Ο ελ Μαχντάουϊ μιλά ελληνικά, καθώς είχε σπουδάσει στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων. Τις προηγούμενες ημέρες, είχε γράψει στα ελληνικά στο προφίλ του στο Facebook: «Θα απελευθερώσουμε την πρωτεύουσα, την Τρίπολη και θα καταστρέψουμε το τουρκικό όνειρο».
 
Οι δυνάμεις του Χαφτάρ ελέγχουν το μεγαλύτερο μέρος της Λιβύης
 
Ο αρχηγός του Λιβυκού Στόλου ανήκει στις δυνάμεις του στρατηγού Χαλίφα Χαφτάρ του Λιβυκού Εθνικού Στρατού (ΛΕΣ), που ελέγχει σήμερα το μεγαλύτερο μέρος της Λιβύης και αντιτίθεται στην φιλοτουρκική κυβέρνηση Σάρατζμ. Όπως δεκάδες άλλοι στρατιωτικοί, επί καθεστώτος Μουαμάρ Καντάφι, ο Μαχντάουϊ σπούδασε στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων την τετραετία 1973 – 1978, για να επιστρέψει στη συνέχεια στην πατρίδα του με λαμπρή καριέρα στο Πολεμικό Ναυτικό.
 
O ίδιος πραγματοποιεί συχνά επισκέψεις στη χώρα μας, αφού διατηρεί φιλίες με πολλούς Έλληνες αλλά και συμπατριώτες που ζουν μόνιμα στην Ελλάδα.
 

 
Η κουρδική αφύπνιση - Ενότητα, προδοσία, και το μέλλον της Μέσης Ανατολής Ό, τι κι αν συμβεί στο εγγύς μέλλον στη Μέση Ανατολή, δεν μπορεί να υπάρξει επιστροφή στο status quo που επικράτησε μόλις πριν από λίγες δεκαετίες, πριν από τις παρεμβάσεις των Ηνωμένων Πολιτειών στην περιοχή που έθεσαν τους Κούρδους σε μια εντελώς νέα πορεία.

«Πολεμάμε εδώ και πολύ καιρό στην Συρία», είπε ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, τις τελευταίες ημέρες του 2018. «Τώρα είναι καιρός τα στρατεύματά μας να επιστρέψουν στην πατρίδα».

Η ξαφνική έκκληση του προέδρου για μια ταχεία απόσυρση [1] των σχεδόν 2.000 Αμερικανών στρατιωτικών που σταθμεύουν στην Συρία προσέλκυσαν ευρεία κριτική από μέλη του οικοδομήματος της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ.
Αποτέλεσε όμως ακόμη πιο έντονο σοκ για τον βασικό συνεργάτη των Ηνωμένων Πολιτειών στον αγώνα κατά του Ισλαμικού Κράτους (ή ISIS), τους Κούρδους της Συρίας.

Για εβδομάδες πριν από την ανακοίνωση, ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν [2] απειλούσε να εισβάλει σε περιοχές της βόρειας Συρίας που ελέγχονταν από Κούρδους μαχητές. Το μόνο που τον σταμάτησε ήταν η παρουσία στρατευμάτων των ΗΠΑ.

Η απουσία τους θα αφήσει τους Κούρδους εκτεθειμένους. «Αν οι Αμερικανοί εγκαταλείψουν», προειδοποίησε ένας Σύρος Κούρδος, «θα τους αναθεματίσουμε ως προδότες».


Αυτή η γη είναι η γη μας: Δυνάμεις των Κούρδων peshmerga στο Μαχμούρ του Ιράκ, τον Αύγουστο του 2014. Youssef Boudlal/REUTERS

--------------------------------------------------------------------------

Οι λεπτομέρειες σχετικά με την απόσυρση των ΗΠΑ από την Συρία παραμένουν σκιαγραφικές. Ό, τι και να αποφασίσει τελικά η Ουάσινγκτον, η ανακοίνωση του Trump σηματοδότησε μια σκληρή στροφή για τους Κούρδους στη Μέση Ανατολή. Στα μέσα του 2017, οι Κούρδοι απολάμβαναν μια αναγέννηση. Οι Σύροι Κούρδοι, σε συνδυασμό με τη μοναδική υπερδύναμη του κόσμου, είχαν διαδραματίσει τον κεντρικό ρόλο στην κατανίκηση του ISIS στο πεδίο της μάχης και είχαν καταλάβει την πρωτεύουσα της οργάνωσης, Raqqa.

Οι Μονάδες Προστασίας του Λαού (YPG), μια συριακή κουρδική πολιτοφυλακή, έλεγχε μεγάλες περιοχές της συριακής επικράτειας και φαινόταν να έχει γίνει σημαντικός παράγοντας στις διαπραγματεύσεις για τον τερματισμό του εμφυλίου πολέμου της χώρας.

Οι Τούρκοι Κούρδοι, αν και πολιορκούμενοι εγχωρίως, απολάμβαναν την λάμψη των επιτευγμάτων των Σύρων ομολόγων τους, με τους οποίους είναι πολύ ευθυγραμμισμένοι. Και στο Ιράκ, το όργανο που κυβερνά την κουρδική περιοχή της χώρας -η Περιφερειακή Κυβέρνηση του Κουρδιστάν ή KRG- ήταν στην κορύφωση της ισχύος της, προετοιμάζοντας ένα δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία τον Σεπτέμβριο του 2017.

Μέχρι τα τέλη του 2018, πολλά από τα όνειρα των Κούρδων φάνηκαν να είναι υπό κατάρρευση [3].

Αφότου η συντριπτική πλειοψηφία των Ιρακινών Κούρδων ψήφισαν για ανεξαρτησία στο δημοψήφισμα της KRG, η ιρακινή κυβέρνηση, υποστηριζόμενη από το Ιράν και την Τουρκία, εισέβαλε στο Ιρακινό Κουρδιστάν και κατέκτησε περίπου το 40% της επικράτειάς του.

Σε μια νύχτα, η KRG έχασε όχι μόνο το ήμισυ των εδαφών της αλλά και μεγάλο μέρος της διεθνούς επιρροής της.

Οι Τούρκοι Κούρδοι, παρά το γεγονός ότι κέρδισαν έδρες στο [τουρκικό] κοινοβούλιο στις εκλογές του Ιουνίου του 2018, υπέστησαν αδιάκοπες επιθέσεις από τον Ερντογάν και την κυβέρνησή του καθ' όλη την διάρκεια του έτους, συμπεριλαμβανομένης μιας ανανεωμένης στρατιωτικής εκστρατείας εναντίον του Κουρδικού Εργατικού Κόμματος (PKK), της αριστερής αυτονομιστικής ομάδας.

Στην Συρία, η Τουρκία εισέβαλε στην ελεγχόμενη από τους Κούρδους πόλη Αφρίν τον Μάρτιο του 2018, εκτοπίζοντας τις YPG και περίπου 200.000 ντόπιους Κούρδους. Στην συνέχεια, τον Δεκέμβριο, οι Σύροι Κούρδοι πληροφορήθηκαν ότι οι Αμερικανοί προστάτες τους θα μπορούσαν σύντομα να τους εγκαταλείψουν εντελώς.

Αυτά τα εμπόδια, όμως, κρύβουν μια μεγαλύτερη τάση -η οποία θα διαμορφώσει τη Μέση Ανατολή τα επόμενα χρόνια. Σε ολόκληρη την περιοχή, οι Κούρδοι αποκτούν αυτοπεποίθηση, πιέζοντας για μακρόπνοα δικαιώματα και, το σημαντικότερο, συνεργαζόμενοι μεταξύ τους διαμέσω εθνικών συνόρων και σε όλη την διασπορά.

Σε μεγαλύτερο βαθμό από ότι σε οποιοδήποτε προηγούμενο σημείο της ιστορίας, οι Κούρδοι στις τέσσερις παραδοσιακά ξεχωριστές περιοχές του Κουρδιστάν -στο Ιράν, το Ιράκ, την Συρία και την Τουρκία- ξεκινούν την πορεία να γίνουν ένα ενιαίο κουρδικό έθνος. Σημαντικά εμπόδια στην ενότητα παραμένουν, συμπεριλαμβανομένων των γλωσσικών διαιρέσεων και της παρουσίας τουλάχιστον δύο ισχυρών κρατών, του Ιράν και της Τουρκίας, που έχουν πρωταρχικό ενδιαφέρον να αποφευχθεί οποιαδήποτε μορφή παν-κουρδισμού.

Ωστόσο, τα πρόσφατα γεγονότα έχουν προκαλέσει μια διαδικασία δημιουργίας κουρδικού έθνους, η οποία μακροπρόθεσμα θα αποδειχθεί δύσκολο να ανασχεθεί. Ακόμη και αν δεν υπήρξε ποτέ ένα ενιαίο, ενωμένο, ανεξάρτητο Κουρδιστάν, η κουρδική εθνική αφύπνιση ξεκίνησε. Τα κράτη της Μέσης Ανατολής μπορεί να φοβούνται την αφύπνιση των Κούρδων, αλλά είναι πέρα από τις δυνάμεις τους το να την σταματήσουν.

Η ΧΑΜΕΝΗ ΑΙΤΙΑ

Περίπου 30 εκατομμύρια Κούρδοι ζουν σήμερα στο Μεγάλο Κουρδιστάν, μια συνεχόμενη περιοχή που εκτείνεται σε ολόκληρη τη νοτιοανατολική Τουρκία, το βορειοδυτικό Ιράν, το βόρειο Ιράκ και την βορειοανατολική Συρία. Οι κουρδικές φυλές αλληλεπιδρούν με τις αραβικές, περσικές και τουρκικές αυτοκρατορίες κατά την διάρκεια των αιώνων, μερικές φορές συνεργαζόμενες μαζί τους και μερικές φορές επαναστατώντας εναντίον τους.

Ο σύγχρονος κουρδικός εθνικισμός έχει τις ρίζες του στην διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η Συνθήκη των Σεβρών, που υπογράφηκε μεταξύ των Συμμάχων και των ηττημένων Οθωμανών το 1920, καλούσε για δημοψήφισμα ανεξαρτησίας στις κουρδικές περιοχές της σύγχρονης Τουρκίας.

Ωστόσο, μετά τον πόλεμο της ανεξαρτησίας της Τουρκίας, η νέα τουρκική κυβέρνηση επαναδιαπραγματεύτηκε με τους Συμμάχους. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την Συνθήκη της Λωζάνης του 1923, η οποία εξασφάλισε την τουρκική κυριαρχία ως προς το τι θα μπορούσε ενδεχομένως να είναι ένα ανεξάρτητο Κουρδιστάν.

Ωστόσο, τα κουρδικά αιτήματα για ανεξαρτησία δεν εξαφανίστηκαν. Κατά την διάρκεια του εικοστού αιώνα, οι κουρδικές εξεγέρσεις, συχνά υποστηριζόμενες από αντίπαλα κράτη, ξέσπασαν σχεδόν σε κάθε χώρα που είχε σημαντικό κουρδικό πληθυσμό.

Η Τουρκία συνέτριψε τις κουρδικές εξεγέρσεις το 1925, το 1930 και το 1937. Στην συνέχεια, στα μέσα της δεκαετίας του '80, το PKK ξεκίνησε μια ένοπλη εξέγερση στην Τουρκία που συνεχίζεται μέχρι και σήμερα.

Στο Ιράν το 1946, οι υποστηριζόμενοι από την Σοβιετική Ένωση Κούρδοι ίδρυσαν την πρώτη αυθεντική κουρδική κυβέρνηση, την ανεξάρτητη Δημοκρατία του Μαχαμπάντ, η οποία διήρκεσε ένα χρόνο πριν καταρρεύσει, αφού η Μόσχα απέσυρε την υποστήριξή της.

Οι Ιρακινοί Κούρδοι επίσης επαναστάτησαν συχνά κατά της κεντρικής κυβέρνησής τους. Υποστηριζόμενοι από τον σάχη του Ιράν, πολέμησαν δύο μάχες κατά της Βαγδάτης κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 1960 και της δεκαετίας του 1970, μόνο για να νικηθούν το 1975, αφότου ο σάχης συνήψε μια συμφωνία με τον Ιρακινό αυταρχικό Σαντάμ Χουσεΐν, εγκαταλείποντας τους Κούρδους στη μοίρα τους.


Μια διαδήλωση υπέρ της ανεξαρτησίας, στην Erbil, στο Ιράκ, τον Σεπτέμβριο του 2017. Ahmed Jadallah/REUTERS

------------------------------------------------------------------------

Αυτή η αναταραχή σήμαινε ότι για κάθε ένα από τα τέσσερα κράτη με μεγάλη κουρδική μειονότητα, η καταστολή του κουρδικού εθνικισμού υπήρξε πρωταρχικός πολιτικός στόχος. Το νέο τουρκικό κράτος υπό τον πρόεδρο Κεμάλ Ατατούρκ απαγόρευσε την χρήση της κουρδικής γλώσσας το 1924 και με την πάροδο του χρόνου εισήγαγε δρακόντεια κυριαρχία στις κουρδικές περιοχές, καίγοντας χωριά, εκτοπίζοντας ανθρώπους και κατάσχοντας τις περιουσίες τους.

(Παρά το γεγονός ότι η αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών ήταν πάντα βέβαιες ότι η Τουρκία θα μπορούσε να αντιμετωπίσει οποιαδήποτε πρόκληση θέτουν οι Κούρδοι, η έκθεση της CIA του 1971 παραδέχτηκε ότι οι τουρκικές πολιτικές, ειδικά εκείνες που εμποδίζουν την χρήση της κουρδικής γλώσσας, αποτελούσαν την ρίζα της κουρδικής αναταραχής).

Το Ιράν, ομοίως, απαγόρευσε κουρδικές διαλέκτους την δεκαετία του 1930. Στην Συρία, η κεντρική κυβέρνηση όχι μόνο απαγόρευσε την διδασκαλία και εκμάθηση κουρδικών, αλλά επίσης έβαλε περιορισμούς στην κουρδική ιδιοκτησία γης.

Και ξεκινώντας την δεκαετία του 1960, η Δαμασκός ανακάλεσε την ιθαγένεια δεκάδων χιλιάδων Σύρων Κούρδων, καθιστώντας τους ανιθαγενείς. Σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή, οι κουρδικές περιοχές παραμελήθηκαν οικονομικά και περιθωριοποιήθηκαν.

Απέναντι σε αυτήν την καταστολή, οι Κούρδοι κατάφεραν να διατηρήσουν και ακόμη και να ενισχύσουν την ταυτότητά τους σε ολόκληρες γενιές.

Όπως έχει παρατηρήσει ο Κούρδος μελετητής Hamit Bozarslan, οι Κούρδοι αντιμετωπίζονται ως μειονότητα από τις κυβερνήσεις του Ιράν, του Ιράκ, της Συρίας και της Τουρκίας, αλλά δεν θεωρούν τον εαυτό τους ως τέτοια.

Είναι μια πλειοψηφία στην πατρίδα τους, το Κουρδιστάν, το οποίο μόνο μέσω ενός ατυχήματος γεωπολιτικής ιστορίας έχει γίνει προσάρτημα από άλλα κράτη. Και είναι το σύγχρονο κρατικό σύστημα της Μέσης Ανατολής που, ιστορικά, αποτέλεσε το κύριο εμπόδιο στις κουρδικές εθνικές φιλοδοξίες.

Μια προφητική έκθεση πληροφοριών της CIA το 1960 ισχυρίστηκε ότι οι Κούρδοι του Ιράν και του Ιράκ είχαν όλα τα απαραίτητα στοιχεία για αυτονομία -στρατιωτική ισχύ, ηγεσία και δυνατότητα υλικής υποστήριξης από μια εξωτερική δύναμη, την Σοβιετική Ένωση. «Μόνο η σχετική σταθερότητα των μητρικών κυβερνήσεων», ανέφερε η έκθεση, «εμποδίζει την ενεργή κουρδική αυτονόμηση».

ΔΥΟ ΒΗΜΑΤΑ ΜΠΡΟΣΤΑ, ΕΝΑ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ

Για το μεγαλύτερο μέρος του εικοστού αιώνα, η μόνη δυνατή οδός προς την κουρδική αυτονομία (ή ανεξαρτησία, επίσης) διέρχεται από μια αποτυχία κράτους. Και στην πραγματικότητα, αυτό ακριβώς συνέβη τις τελευταίες δύο δεκαετίες.

Εάν οι Κούρδοι σήμερα έχουν μια αίσθηση ελπίδας στο Ιράκ και την Συρία, οφείλεται στην κατάρρευση της εξουσίας στην Βαγδάτη και στην Δαμασκό. Ειδικότερα, οι ενέργειες των Ηνωμένων Πολιτειών -η στήριξη των Κούρδων μετά τον Πόλεμο του Περσικού Κόλπου, η ανατροπή του Σαντάμ το 2003 και η επακόλουθη κατοχή του Ιράκ, καθώς και οι πιο πρόσφατες προσπάθειές τους για την καταπολέμηση του ISIS στην Συρία- δημιούργησαν τις προϋποθέσεις για την αναβίωση των κουρδικών πολιτικών προσδοκιών.

Η Ουάσινγκτον, ακούσια και στην υπηρεσία των δικών της στρατηγικών αναγκών, έχει εκμαιεύσει τον κουρδικό εθνικισμό.

Η αμερικανική στρατιωτική και πολιτική εμπλοκή με τους Κούρδους ξεκίνησε στα σοβαρά με τον πόλεμο του Κόλπου του 1990-91. Αφότου ο ιρακινός στρατός εκδιώχθηκε από το Κουβέιτ, έστρεψε τα όπλα του στους Κούρδους και τους Σιίτες που είχαν ανταποκριθεί στην έκκληση του προέδρου των ΗΠΑ, George H. W. Bush, να εξεγερθούν εναντίον της Βαγδάτης.

Αντιμέτωπες με την πιθανότητα μιας ανθρωπιστικής κρίσης, οι Ηνωμένες Πολιτείες, με την υποστήριξη της Γαλλίας και του Ηνωμένου Βασιλείου, ανακήρυξαν μια ζώνη απαγόρευσης πτήσεων στις κουρδικές περιοχές του βορείου Ιράκ. Προστατευμένοι από την ζώνη απαγόρευσης πτήσεων, οι Ιρακινοί Κούρδοι μπόρεσαν να χαράξουν [πορεία για] περιφερειακή αυτονομία, ιδρύοντας την KRG το 1992.

Το ιρακινό Κουρδιστάν έγινε προπύργιο του φιλοαμερικανικού κλίματος στην χώρα, ιδιαίτερα μετά την εισβολή των Ηνωμένων Πολιτειών το 2003, παροτρύνοντας για περαιτέρω συνεργασία ΗΠΑ-Κούρδων Οι κουρδικές δυνάμεις συμμάχησαν με τα στρατεύματα των ΗΠΑ στον αρχικό πόλεμο εναντίον του Σαντάμ και τα επόμενα χρόνια το ιρακινό Κουρδιστάν παρείχε μια άγκυρα σταθερότητας καθώς η υπόλοιπη χώρα διολίσθαινε σε εμφύλιο πόλεμο.

Η ίδρυση της KRG παρείχε μια σημαντική ψυχολογική ώθηση στους Κούρδους, όχι μόνο στο Ιράκ αλλά και στην υπόλοιπη Μέση Ανατολή. Έδειξε ότι οι Κούρδοι θα μπορούσαν να αυτοκυβερνηθούν και να εξασφαλίσουν διεθνή αναγνώριση. Άρχισε επίσης την αναμόρφωση των κουρδικών σχέσεων με άλλα κράτη.

Παρόλο που η Τουρκία έχει παραδοσιακά απορρίψει τα κουρδικά αιτήματα για αυτονομία, η τουρκική κυβέρνηση υπό τον Ερντογάν επέλεξε να μην αντιταχθεί στην KRG αλλά να οικοδομήσει πολιτικούς και οικονομικούς δεσμούς με αυτήν.

Οι περίκλειστοι Ιρακινοί Κούρδοι χρειάζονταν ένα κανάλι διπλωματίας και εμπορίου -ειδικά εξαγωγές πετρελαίου- και η Άγκυρα ήταν στην ευχάριστη θέση να παράσχει ένα τέτοιο. Το 2010, η Τουρκία άνοιξε ένα προξενείο στην πρωτεύουσα της KRG, Erbil.

Στην συνέχεια, το 2012, η KRG και η Τουρκία υπέγραψαν συμφωνία για την κατασκευή πετρελαιαγωγού από το ιρακινό Κουρδιστάν στη Μεσόγειο. Μέχρι το 2018, περίπου 400.000 βαρέλια πετρελαίου της KRG φθάνουν καθημερινά στο τουρκικό λιμάνι Ceyhan.

Η Άγκυρα έχει παράσχει μια οικονομική γραμμή ζωής στην KRG, παρέχοντάς της χώρο για να εδραιωθεί στο Ιράκ. Για κάποιο διάστημα, ο Ερντογάν κέρδισε και εγχώρια, καθώς οι Τούρκοι Κούρδοι κοντά στον πρόεδρο της KRG, Μασούντ Μπαρζανί, άρχισαν να ψηφίζουν υπέρ του κόμματος του Ερντογάν στις τουρκικές εκλογές. Βέβαιος για τις κουρδικές καλές προθέσεις έναντί του, το 2009, ο Ερντογάν ξεκίνησε μια εσωτερική ειρηνευτική διαδικασία με το PKK.

Ωστόσο, σύντομα, μια άλλη ενέργεια των ΗΠΑ επρόκειτο να αλλάξει ακούσια την θέση των Κούρδων στη Μέση Ανατολή. Το 2014, η κυβέρνηση Ομπάμα ξεκίνησε μια βομβιστική εκστρατεία για να αποτρέψει την πτώση του Κομπάνι, μιας συριακής κουρδικής πόλης στα τουρκικά σύνορα, στο ISIS. Την εποχή εκείνη, το ISIS είχε σαρώσει το βόρειο Ιράκ και την Συρία [5], καταλαμβάνοντας μεγάλες εκτάσεις εδάφους, συμπεριλαμβανομένης της δεύτερης μεγαλύτερης πόλης του Ιράκ, της Μοσούλης.

Η απόφαση της Ουάσινγκτον να προστατεύσει το Κομπάνι προκάλεσε φρενήρεις αντιρρήσεις από τον Ερντογάν, καθώς οι Ηνωμένες Πολιτείες θα υποστήριζαν άμεσα τις YPG, οι οποίες είχαν στενούς δεσμούς με το PKK στην Τουρκία.

Η συνεργασία των ΗΠΑ με τις YPG ήταν μια επιτυχία στο πεδίο της μάχης και η τελική νίκη των Κούρδων στο Kobani έγινε μια καμπή στην πάλη εναντίον του ISIS. Αλλά αυτή η μεγάλη επιτυχία άρχισε να χτυπάει καμπάνες συναγερμού στην Άγκυρα.

Για τον Ερντογάν, μια συμμαχία ΗΠΑ-YPG αντιπροσώπευε ένα στοιχείο που άλλαζε το παιχνίδι στην περιοχή. Αυτό που ο Τούρκος πρόεδρος φοβόταν περισσότερο ήταν η εμφάνιση μιας δεύτερης KRG, αυτή την φορά στην Συρία.

Εξάλλου, η ίδια η KRG ήταν αποτέλεσμα μιας παρέμβασης των ΗΠΑ που οδήγησε σε εμφύλιο πόλεμο και στην καταστροφή της κεντρικής εξουσίας στην Βαγδάτη, με αποκορύφωμα την δημιουργία ενός ομοσπονδιακού συστήματος στο Ιράκ, με την KRG ως συστατικό στοιχείο.

Με την Συρία ήδη απορροφημένη στον εμφύλιο πόλεμο, η Άγκυρα πίστευε ότι η Ουάσιγκτον ήταν στα πρόθυρα να επαναλάβει αυτό που είχε κάνει στο Ιράκ, δηλαδή να μετατρέψει την Συρία σε ομοσπονδιακό κράτος στο οποίο οι Κούρδοι θα αποκτήσουν το δικαίωμα να αυτοκυβερνώνται.

Ο Ερντογάν δεν μπορούσε να συναινέσει σε ομοσπονδιακές ρυθμίσεις σε δύο γειτονικές χώρες, πολύ δε λιγότερο σε μια συρο-κουρδική ομοσπονδία που να συνδέεται στενά με το ΡΚΚ.

Το 2014, ο Ερντογάν εγκατέλειψε τις διαπραγματεύσεις του με το ΡΚΚ και άρχισε μια πολιτική άμεσης σύγκρουσης με τους Κούρδους της Τουρκίας και της Συρίας. Επιδίωξε να απονομιμοποιήσει όλη την κουρδική πολιτική δραστηριότητα, συνδέοντάς την με το ΡΚΚ, συλλαμβάνοντας μεγάλο αριθμό Κούρδων ακτιβιστών και πολιτικών.


Κούρδοι μαχητές γιορτάζουν την κατάληψη της συριακής Tel Abyad, τον Ιούνιο του 2015. Rodi Said/REUTERS

----------------------------------------------------------------------

Αλλά αν οι Ηνωμένες Πολιτείες διατάραξαν ακούσια τις κουρδικές-τουρκικές σχέσεις, η πολιτική των ΗΠΑ στο Ιράκ και στην Συρία, ως σύνολο, έχει προσδώσει στους Κούρδους έναν πρωτοφανή βαθμό διεθνούς νομιμοποίησης. Η Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο και οι Ηνωμένες Πολιτείες επέκτειναν την διπλωματική αναγνώριση στην KRG, καθώς της παρέχουν επίσης οικονομική και άλλων μορφών υποστήριξη. Και οι Σύροι Κούρδοι, που προηγουμένως αγνοήθηκαν από τον έξω κόσμο, κατάφεραν να ενισχύσουν το παγκόσμιο προφίλ τους χάρη στον ρόλο τους στην καταπολέμηση του ISIS.

Αυτή η αναγνώριση δεν προέρχεται μόνο από τις Δυτικές δυνάμεις. Σε ένα σχέδιο πρότασης για νέο σύνταγμα της Συρίας, που υποβλήθηκε το 2017 μέσω της ειρηνευτικής διαδικασίας της Αστάνα, η Ρωσία πρότεινε δύο σημαντικές παραχωρήσεις στους Κούρδους: Την απομάκρυνση της λέξης «Αραβική» από την Αραβική Δημοκρατία της Συρίας και την δημιουργία μιας «πολιτισμικά αυτόνομης» περιοχής στην βορειοανατολική χώρα, όπου τα παιδιά θα εκπαιδεύονταν τόσο στα αραβικά όσο και στα κουρδικά.

Αυτές οι παραχωρήσεις απορρίφθηκαν από την Δαμασκό και δεν υπάρχει εγγύηση ότι θα δοθούν ποτέ. Ωστόσο, η συμπερίληψή τους στην ρωσική πρόταση κατέδειξε ότι, παρά την επισφαλή θέση των Σύρων Κούρδων [6], οι εξωτερικές δυνάμεις αρχίζουν να τους αναγνωρίζουν ως αυτόνομη δύναμη που πρέπει να ληφθεί υπόψη.

Η ΚΟΥΡΔΙΚΗ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ

Οι Κούρδοι κινητοποιήθηκαν σε όλο τον εικοστό αιώνα για να κερδίσουν πολιτιστική αυτονομία και κάποιο βαθμό αυτοδιοίκησης από τις κεντρικές κυβερνήσεις. Για σχεδόν 100 χρόνια, οι εξεγέρσεις και η αντίσταση αποτέλεσαν το σκηνικό της συνηθισμένης κουρδικής ζωής.

Τώρα, αυτό αλλάζει, καθώς οι Κούρδοι έχουν αποκτήσει κυβερνητική εμπειρία -όχι μόνο στην KRG αλλά και σε πολλούς δήμους της Συρίας και της Τουρκίας. Αυτό, με την σειρά του, έχει προκαλέσει τον συνασπισμό της κουρδικής ταυτότητας πέρα από τα εθνικά σύνορα.

Μέχρι στιγμής, η εμπειρία των Κούρδων στην εξουσία ήταν γεμάτη με προβλήματα. Η KRG, για παράδειγμα, βρίσκεται στην πορεία για να γίνει ένα πετρο-κράτος, εξαρτώμενο από τις πωλήσεις πετρελαίου και γεμάτο από διαφθορά, πατρωνία και υπερμεγέθη ισχυ των δύο ηγετικών πολιτικών οικογενειών της, των Barzani και των Talabani.

Η πολιτική πτέρυγα του YPG, του κόμματος της Δημοκρατικής Ένωσης, κατάφερε να παρέχει αποτελεσματικά υπηρεσίες στις περιοχές της Συρίας που ελέγχει, αλλά έχει επίσης κατασκευάσει ένα μονοκομματικό πρωτο-κράτος.

Και στην Τουρκία, παρόλο που εκπρόσωποι του αριστερού, Κουρδικού Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος (HDP) κέρδισαν 102 δήμους στις τοπικές εκλογές του Μαρτίου 2014, ο Ερντογάν έκτοτε έχει απομακρύνει 94 από αυτούς. Είχε υποσχεθεί να ενεργήσει ομοίως μετά τον επόμενο γύρο των δημοτικών εκλογών του Μαρτίου.

Η μελλοντική επιτυχία του HDP μπορεί ακόμη και να παρακινήσει τον Ερντογάν να κλείσει το κόμμα μέσω του Συνταγματικού Δικαστηρίου, όπως έκαναν οι στρατηγοί της Τουρκίας στους προκατόχους του HDP.

Αλλά ακόμα κι αν η κουρδική αυτοδιοίκηση δεν ήταν μια αμιγής επιτυχία, υπήρξε ένα όφελος για την κουρδική κουλτούρα και την γλώσσα σε ολόκληρη την περιοχή. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα στο ιρακινό Κουρδιστάν, το οποίο διαθέτει τους δικούς του θεσμούς σε κουρδική γλώσσα, συμπεριλαμβανομένων των σχολείων και των οργανώσεων των μέσων ενημέρωσης. Παρά τις προκλήσεις όπως η ύπαρξη δύο ξεχωριστών κουρδικών διαλέκτων, οι οποίες αντιστοιχούν σε μεγάλο βαθμό στις πολιτικές διαιρέσεις της KRG –η Kurmanji μιλιέται σε περιοχές που κυριαρχείται από το Δημοκρατικό Κόμμα του Κουρδιστάν, ενώ η Sorani μιλιέται σε εκείνες που διευθύνει η Πατριωτική Ένωση του Κουρδιστάν- η KRG καθιέρωσε ένα πλούσιο κουρδικό πολιτιστικό περιβάλλον στο έδαφος που ελέγχει.

Υπάρχουν τώρα εκατοντάδες κουρδικά τηλεοπτικά κανάλια, ιστότοποι, πρακτορεία ειδήσεων και άλλα πολιτιστικά προϊόντα, όπως μυθιστορήματα και ταινίες. Και στην Συρία, όπου για δεκαετίες η Δαμασκός απαγόρευε ακόμη και την ιδιωτική εκπαίδευση στα κουρδικά, το Κόμμα Δημοκρατικής Ένωσης εισήγαγε επίσημα την εκμάθηση των κουρδικών στην περιοχή υπό τον έλεγχό του. Μετά από σχεδόν έναν αιώνα προσπαθειών να αποτρέψουν την διάδοση της κουρδικής γλώσσας και του πολιτισμού, οι κεντρικές κυβερνήσεις έχουν τώρα χάσει αποφασιστικά αυτήν τη μάχη.

Η αναγέννηση της κουρδικής γλώσσας στο Ιράκ με την σειρά της ώθησε την ανανέωση της κουρδικής αυτογνωσίας σε διακρατικές κοινότητες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και της διασποράς.

Η κουρδική διασπορά είναι ιδιαίτερα ισχυρή στην Ευρώπη, στην οποία πάνω από ένα εκατομμύριο Κούρδοι έχουν μεταναστεύσει τις τελευταίες έξι δεκαετίες -αρχικά ως φιλοξενούμενοι εργάτες και στην συνέχεια ως πρόσφυγες που δραπέτευαν από την καταπίεση.

Ελεύθεροι να οργανωθούν και να συνεργαστούν με άλλες ομάδες της κοινωνίας των πολιτών, οι Κούρδοι της Ευρώπης έχουν ευαισθητοποιήσει το κοινό για τα κουρδικά θέματα και έχουν ασκήσει πιέσεις στις εθνικές κυβερνήσεις στην Γερμανία, την Γαλλία και την Ολλανδία -καθώς και στην ΕΕ ως σύνολο- ώστε να μεταβάλλουν τις πολιτικές τους έναντι του Ιράν, του Ιράκ, της Συρίας και της Τουρκίας. Σε αυτό, έχουν βοηθηθεί από την άνοδο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης [που λειτουργούν] σε κουρδική γλώσσα.

Η άνθηση των Κούρδων έχει επεκταθεί ακόμη και στο Ιράν και στην Τουρκία, όπου οι Κούρδοι έχουν σχετικά μικρή ισχύ. Κατά την διάρκεια του σύντομου ανοίγματος του Ερντογάν στους Κούρδους μεταξύ του 2009 και του 2014, υπήρξε πολλαπλασιασμός ινστιτούτων, εκδόσεων και ιδιωτικών σχολείων σε κουρδικό επίπεδο.

Η προκύπτουσα ευφορία δεν διήρκεσε πολύ [7]˙ μέχρι το τέλος του 2017, σχεδόν όλα αυτά είχαν εξαλειφθεί από την Άγκυρα, η οποία το προχώρησε μέχρι του να αφαιρεί συστηματικά όλες τις πινακίδες στα κουρδικά, στα σήματα κυκλοφορίας καθώς και τις πινακίδες για σχολεία και δημοτικά κτίρια.

Αλλά δεν χάθηκαν όλα. Ορισμένα τουρκικά πανεπιστήμια εξακολουθούν να επιτρέπουν στους σπουδαστές να σπουδάζουν κουρδικά, και το τουρκικό κράτος δημιούργησε ένα τηλεοπτικό κανάλι αφιερωμένο στις επίσημες εκπομπές στα κουρδικά.

Στο Ιράν, εν τω μεταξύ, η κυβέρνηση έχει επιτρέψει, από το 2015, προαιρετικά μαθήματα κουρδικής γλώσσας στα λύκεια και τα πανεπιστήμια στις κουρδικής πλειοψηφίας περιφέρειες της χώρας.



Υποστηρικτές του HDP σε συγκέντρωση στο Ντιγιαρμπακίρ, στην Τουρκία, τον Ιούνιο του 2018. Sertac Kayar/REUTERS

------------------------------------------------------------------------

ΔΗΜΙΟΥΡΓΩΝΤΑΣ ΕΝΑ ΕΘΝΟΣ

Η αυξανόμενη ρευστότητα των φυσικών συνόρων μεταξύ των Κούρδων, η δημιουργία κουρδικών κυβερνήσεων όπως η KRG, η εμφάνιση ισχυρών κοινοτήτων διασποράς (ιδίως στην Ευρώπη) και η άνοδος των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και των πολιτιστικών προϊόντων σε κουρδική γλώσσα –όλα ενίσχυσαν την παν-κουρδική ταυτότητα.

Σήμερα, οι Κούρδοι από το Ιράν, το Ιράκ, την Συρία, την Τουρκία και την διασπορά συμμετέχουν όλοι σε μια κοινή συζήτηση. Δεν μιλούν από κοινού, αλλά οι ημέρες της πολιτικής βίας Κούρδων εναντίον Κούρδων που ξέσπασε στο Ιράκ κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 1990, εξαφανίστηκαν, σε μεγάλο βαθμό επειδή το κουρδικό κοινό δεν θα το ανεχτεί. Οι Κούρδοι έχουν αποκτήσει όλα τα χαρακτηριστικά ενός έθνους, εκτός από την κυριαρχία.

Αυτή η πρωτόγνωρη ενότητα αντικατοπτρίζεται στην εμφάνιση παν-κουρδικών στρατιωτικών μονάδων. Οι Τούρκοι Κούρδοι αγωνίστηκαν με τις YPG στην Συρία, όπως και οι Σύροι και οι Τούρκοι Κούρδοι έχουν ενταχθεί στις ένοπλες δυνάμεις της KRG. Η διασπορά των Κούρδων έχει επίσης προσφερθεί εθελοντικά να πολεμήσει, ιδιαίτερα με τις YPG.

Το ΡΚΚ διοικεί ένοπλες δυνάμεις στο Ιράκ, την Τουρκία και την Συρία και το 2004 δημιούργησε θυγατρική στο Ιράν. Η διάβρωση των ενδο-κουρδικών συνόρων επιταχύνθηκε σε μεγάλο βαθμό από την πρόοδο του ISIS μέσω του Ιράκ και της Συρίας το καλοκαίρι του 2014, κάτι που έθεσε σε κίνδυνο τους Κούρδους και στις δύο χώρες και ενίσχυσε την πανευρωπαϊκή αλληλεγγύη.

Αντιμέτωποι με έναν πραγματικό υπαρξιακό κίνδυνο, οι Κούρδοι έβαλαν στην άκρη την δική τους εριστική πολιτική και εμφανίστηκαν ως ένα. Και όσο περισσότερο το κάνουν, τόσο περισσότερο θα αρχίσουν να αναμορφώνουν την πολιτική της Μέσης Ανατολής.

Τόσο στο Ιράκ όσο και στην Συρία, η ευθραυστότητα των κεντρικών κυβερνήσεων παρέχει στους Κούρδους μια ευκαιρία αυτονομίας που είναι ακόμα αδιανόητη στο Ιράν και την Τουρκία. Αυτή η διαδικασία έχει πάει πολύ πιο μακριά στο Ιράκ, όπου η αυτονομία της KRG προστατεύεται από το σύνταγμα. Ωστόσο, η KRG εξακολουθεί να είναι ευάλωτη, όπως έδειξε η αντίδραση της Βαγδάτης στο καταστροφικό δημοψήφισμα για ανεξαρτησία το 2017 [8].

Στην Συρία, οι Κούρδοι ενδέχεται να έχουν την ευκαιρία να καταλήξουν σε συμφωνία με το καθεστώς Assad που θα τους παράσχει έναν βαθμό περιφερειακής αυτονομίας. Παρόλα αυτά, ένα τέτοιο αποτέλεσμα δεν είναι εγγυημένο, και μια αποχώρηση των ΗΠΑ από την χώρα θα μπορούσε να αφήσει τους Σύρους Κούρδους στο έλεος της Δαμασκού και της Άγκυρας.

Ακόμα κι έτσι, οποιαδήποτε συριακή ή τουρκική εκστρατεία για την εξάλειψη των YPG, όσο αιματηρή κι αν είναι, θα δημιουργούσε μια αντίδραση μεταξύ των Κούρδων στη Μέση Ανατολή. Τίποτα δεν χτίζει εθνική συνείδηση όσο ένας Δαβίδ που επιτίθεται σε έναν Γολιάθ.

Στην Τουρκία, οι Κούρδοι έχουν σημειώσει μεγάλη πρόοδο την τελευταία δεκαετία, παρά την πρόσφατη επιδείνωση των σχέσεών τους με την κεντρική κυβέρνηση.

Οι προσπάθειες του Ερντογάν να σαμποτάρει τις εκλογικές ευκαιρίες του HDP -φυλακίσεις υποψηφίων, επιβολή σιωπής στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, και παρενόχληση Κούρδων ψηφοφόρων- δεν εμπόδισαν το κόμμα να εισέλθει στο τουρκικό κοινοβούλιο σε τρεις διαδοχικές εκλογές. (Πολλοί πολιτικοί του HDP, συμπεριλαμβανομένου του ηγέτη του κόμματος, Selahattin Demirtas, μαραζώνουν ακόμα και τώρα στην φυλακή).

Το νέο τουρκικό σύνταγμα, το οποίο πέρασε με δημοψήφισμα τον Απρίλιο του 2017, μετέτρεψε την Τουρκία σε ένα προεδρικό σύστημα και ευνούχισε το κοινοβούλιό της, οπότε η επιρροή του HDP, παρά τον σημαντικό αριθμό των βουλευτών του, είναι πολύ περιορισμένη.

Παρόλα αυτά, το γεγονός ότι το κόμμα ήρθε στην τρίτη θέση στις εκλογές του Ιουνίου του 2018, πίσω από το κυβερνών κόμμα και το κόμμα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, αποτελεί ένδειξη ότι το κουρδικό ζήτημα έχει θεσμοθετηθεί στην τουρκική πολιτική.

Η επιτυχία του HDP θα ενθαρρύνει την κινητοποίηση της κουρδικής κοινωνίας των πολιτών και, τέλος, την ανάπτυξη κουρδικών δεσμών με άλλους στην τουρκική αντιπολίτευση. Και ο πολλαπλασιασμός των κουρδικών οργανώσεων στην Ευρώπη μπορεί να βοηθήσει να μετακινηθεί η ευρωπαϊκή στάση απέναντι στην Τουρκία σε μια πιο φιλοκουρδική κατεύθυνση.

Είναι οι Τούρκοι Κούρδοι που, αν και χωρίζονται μεταξύ μιας στρατιωτικής πτέρυγας (PKK) και μιας πολιτικής πτέρυγας (HDP), είναι σε καλύτερη θέση να αναλάβουν ηγετικό ρόλο για τους Κούρδους στην περιοχή. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι, αντίθετα με τις άλλες κουρδικές κοινότητες, αποτελούν μέρος μιας χώρας που είναι ενσωματωμένη στα Δυτικά θεσμικά όργανα. Ακόμα κι αν οι πρακτικές της Τουρκίας αποκλίνουν από τα Δυτικά πρότυπα, οι Τούρκοι Κούρδοι επωφελήθηκαν από την έκθεσή τους στις αξίες και τις αρχές που συνδέονται με την Δύση.

Η περίπτωση των Ιρανών Κούρδων είναι η πιο ομιχλώδης, δεδομένων των τεταμένων σχέσεων της Τεχεράνης με τον έξω κόσμο και της μυστικοπαθούς φύσης του ίδιου του καθεστώτος. Ωστόσο, τα γεγονότα σε άλλα μέρη του Κουρδιστάν επηρεάζουν τις εξελίξεις στις κουρδικές περιοχές του Ιράν.

Το Ιράν ακολουθούσε πάντα μια πολιτική πολλαπλών προσανατολισμών προς τους Κούρδους. Εγχώρια, τους έχει καταστείλει, μεταξύ άλλων μέσω της ελεύθερης χρήσης της θανατικής ποινής κατά των ακτιβιστών. Ταυτόχρονα, έχει δημιουργήσει δεσμούς με την KRG σε μια επιτυχημένη προσπάθεια να ελέγξει ιρανικές κουρδικές ομάδες που κατοικούν στο ιρακινό Κουρδιστάν. Ωστόσο, καθώς το Ιράν είναι υπερβολικά εκτεταμένο στην περιοχή, με τους ηγέτες του να ανησυχούν για την σταθερότητα του καθεστώτος και για την επιδείνωση της οικονομίας της χώρας, η κεντρική κυβέρνηση μπορεί να δει τους Κούρδους ως μια ακόμη μεγαλύτερη απειλή.

Οι Ιρανοί Κούρδοι είχαν λίγη εμπειρία με την αυτοδιοίκηση, έχοντας ζήσει επί δεκαετίες κάτω από μια κυβέρνηση που παρεμβαίνει σε όλες τις πτυχές της καθημερινής ζωής. Αλλά το Ιράν, όπως και η Συρία, είναι ένα εύθραυστο κράτος. Η αλλαγή θα ξεκινήσει από το κέντρο. Όσο ενισχύονται η παν-κουρδική ταυτότητα και η αυτοπεποίθηση, τόσο πιο πιθανό είναι ότι οι Ιρανοί Κούρδοι θα είναι προετοιμασμένοι για αστάθεια στην Τεχεράνη.

Τέλος, οι Ηνωμένες Πολιτείες παραμένουν ο μόνος σημαντικός δρων όσον αφορά τον προσδιορισμό του μέλλοντος των Κούρδων, ιδιαίτερα στο Ιράκ και την Συρία.

Ο Trump μπορεί να τερματίσει την εταιρική σχέση των ΗΠΑ με τις YPG, αλλά οι Σύροι Κούρδοι παρά ταύτα ωφελήθηκαν από την σχέση, καθώς είχαν θεωρηθεί προηγουμένως από τις εξωτερικές δυνάμεις ως ο λιγότερο σημαντικός κουρδικός πληθυσμός στην περιοχή. Τώρα βρίσκονται στον χάρτη: Λίγες ώρες μετά την ανακοίνωση της απόσυρσης των Ηνωμένων Πολιτειών από την Συρία, ένας εκπρόσωπος του γαλλικού Υπουργείου Εξωτερικών ισχυρίστηκε ότι η Γαλλία θα «εξασφάλιζε την ασφάλεια» των Σύρων Κούρδων.

Ωστόσο, η κίνηση της Ουάσιγκτον θα αναγκάσει τους Σύρους Κούρδους να διαπραγματευτούν με την Δαμασκό νωρίτερα από ό, τι σχεδίαζαν και από μια θέση σχετικής αδυναμίας. Μια πλήρης απόσυρση των ΗΠΑ, εξάλλου, θα μπορούσε να προκαλέσει έναν αποσταθεροποιητικό αγώνα μεταξύ των περιφερειακών δυνάμεων στην Συρία, με καταστροφικά αποτελέσματα για τους Κούρδους.

Ανησυχώντας για αυτές τις επιπτώσεις, αξιωματούχοι των ΗΠΑ, όπως ο υπουργός Εξωτερικών, Mike Pompeo, και ο [τέως] σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας, John Bolton, προειδοποίησαν την Τουρκία να μην παρεμβαίνει εναντίον των Κούρδων στην βόρεια Συρία. Έχοντας σκοντάψει στο αέναο κουρδικό αίνιγμα της Μέσης Ανατολής, οι Ηνωμένες Πολιτείες δυσκολεύονται να ξεφύγουν.

Η Ουάσινγκτον θα πρέπει να χρησιμοποιήσει όλες τις δυνάμεις της πειθούς της για να διασφαλίσει ότι οι Κούρδοι δεν θα συνθλιβούν από την Άγκυρα, την Δαμασκό και άλλες περιφερειακές δυνάμεις. Αυτό, με την σειρά του, θα απαιτήσει έναν βαθμό ενδιαφέροντος και πολιτικής συνοχής που δεν ήταν προφανές στο παρελθόν στην διοίκηση Trump.

Αλλά στον βαθμό που οι Ηνωμένες Πολιτείες εκτιμούν την δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα και τα δικαιώματα των μειονοτήτων, θα πρέπει να υποστηρίξουν τους Κούρδους στη Μέση Ανατολή μέσα στο υφιστάμενο εθνοκρατικό σύστημα. Ακόμη και αν ο Trump δεν επιθυμεί να δαπανήσει πολύ πολιτικό κεφάλαιο για να στηρίξει τους Κούρδους, υπάρχουν και άλλα κέντρα εξουσίας και επιρροής στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπως τα ΜΜΕ και οι οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών, που μπορούν να το κάνουν.

Ό, τι κι αν συμβεί στο εγγύς μέλλον, ωστόσο, δεν μπορεί να υπάρξει επιστροφή στο status quo που επικράτησε μόλις πριν από λίγες δεκαετίες, πριν από τις παρεμβάσεις των Ηνωμένων Πολιτειών στην περιοχή που έθεσαν τους Κούρδους σε μια εντελώς νέα πορεία.

Παρά τις συχνές αποτυχίες, την συνεχιζόμενη καταστολή, και πάνω από έναν αιώνα χωρίς πατρίδα, οι Κούρδοι τελικά εμφανίζονται ως ενοποιημένος λαός. 


Ένα κουρδικό κράτος μπορεί να απέχει πολύ, αλλά αν κάτι τέτοιο εμφανιστεί ποτέ, θα υπάρχει ένα έθνος εκεί για να το γεμίσει.

Copyright © 2019 by the Council on Foreign Relations, Inc.
All rights reserved.

Στα αγγλικά: https://www.foreignaffairs.com/articles/turkey/2019-02-12/kurdish-awakening
 
Τρικυμία στη «βάρκα ΣΥΡΙΖΑ», στο δρόμο προς την μετάλλαξη ΣΥΡΙΖΑ : Τα αγκάθια της διεύρυνσης Με τρία σοβαρά θέματα στο αέρα η επόμενη ημέρα στο ΣΥΡΙΖΑ

Η είδηση από τη διήμερη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής Ανασυγκρότησης του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ούτε τα πρώην στελέχη του ΠΑΣΟΚ που σωρηδόν μεταφέρονται στην Κουμουνδούρου, ούτε ο Απόστολος Γκλέτσος, ούτε η γκρίνια για την “πασοκοποίηση”. 
 

Η συνάντηση στο ΣΕΦ έδειξε την αδιαμφισβήτητη απόφαση του Αλέξη Τσίπρα να αλλάξει το κόμμα σε μία παράταξη που θα εκφράζει τον προοδευτικό χώρο, θα πάρει τη θέση του παλαιού κραταιού ΠΑΣΟΚ, χωρίς υπολογίζει καμία αντίθετη άποψη από τους “συντρόφους” του.


Οι προθέσεις μόνο, όμως, ενός αρχηγού δεν χτίζουν ένα κόμμα με γερά θεμέλια.

Ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Αλέξης Τσίπρας δεν έχουν απαντήσει βασικά ζητήματα της επόμενης ημέρας, όπως ποιες οι αρμοδιότητες της νέας επιτροπής ανασυγκρότησης και αν καταργεί τα υπάρχοντα όργανα του ΣΥΡΙΖΑ στη λήψη αποφάσεων, το πολιτικό στίγμα του υπό διαμόρφωση φορέα, το είδος της αντιπολίτευσης, πόσο… δοσολογία αριστεράς θα μπει στο νέο ΣΥΡΙΖΑ και τελικά αν θα αλλάξει όνομα.

Τα ανακυκλώσιμα υλικά που ήδη χρησιμοποιεί ο Αλέξης Τσίπρας αποτελούν μία φανερή στρατηγική από καιρό, ακόμα και αν κάποια στελέχη από τον ΣΥΡΙΖΑ είχαν άρνηση να παραδεχτούν.

Είναι φανερή η κυριαρχία του Αλέξη Τσίπρα στο κόμμα του και δύσκολο να τεθεί σοβαρό θέμα αμφισβήτησης των σχεδιασμών του.

Άλλωστε η εισήγηση εγκρίθηκε τελικώς ομόφωνα με την ολοκλήρωση της διήμερης συνεδρίασης, ενώ η ανακοίνωση των 694 μελών της επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ, με τη συμμετοχή πολλών πρώην υπουργών και βουλευτών αποτέλεσαν μία επίδειξη δύναμης απέναντι στο Κίνημα Αλλαγής.

Η επόμενη ημέρα απαιτεί προσεκτικές κινήσεις από την ηγεσία του κόμματος, καθότι πρέπει το νέο κόμμα όχι μόνον να έχει στόχευση να αντικαταστήσει το χώρο του ΠΑΣΟΚ, αλλά και να βρει ρόλο στην κοινωνία. Υπό αυτό το πλαίσιο, και μέχρι το συνέδριο, ο Αλέξης Τσίπρας γυρίζει όλη την Ελλάδα, όπως και πολλά στελέχη, για να τονώσουν τις τοπικές οργανώσεις και να εντάξουν νέα μέλη.

Παράλληλα, κρίσιμο είναι να διαχειριστεί την εσωτερική γκρίνια, καθώς οι διάφορες ομάδες ξεκινούν μάχη για διαμόρφωση συσχετισμών υπεροχής, ενόψει του συνεδρίου.

Οι ενστάσεις που προέρχονται από την ομάδα των «53», με επικεφαλής τον Ευκλείδη Τσακαλώτο, είναι η υπεράσπιση της αριστερής φυσιογνωμίας και του ριζοσπαστικού χαρακτήρα του κόμματος, ενώ η Νεολαία εξαπολύει βέλη κατά πάντων.

Απαντώντας στις βολές, ο Αλέξης Τσίπρας δήλωσε, μεταξύ άλλων, ότι ο «ΣΥΡΙΖΑ θα κινδυνεύσει να χάσει την ψυχή του μόνο εφόσον δεν αντιστοιχηθεί με την κοινωνία και δεν επιτύχει τη διαδικασία διεύρυνσής του» και διαμήνυσε πως ο μετασχηματισμός αποτελεί μονόδρομο.

«Δεν υπάρχει κανείς στο ΣΥΡΙΖΑ που δεν επιθυμεί να ανοίξει το κόμμα» σημείωσε.

Οι μεγάλες ανησυχίες


Από τις μεγαλύτερες ανησυχίες που εκφράστηκαν στο ΣΕΦ, ιδίως από τη νεολαία και τους “53”, σύμφωνα με πληροφορίες, εστιάζει στο ρόλο της νέας επιτροπής ανασυγκρότησης.

Αν και έχουν υπάρξει διαβεβαιώσεις από την ηγεσία ότι μοναδικό της έργο της είναι η προετοιμασία για το Συνέδριο,οι αρμοδιότητες του ογκωδέστατου σώματος των 694 ατόμων παραμένει ασαφής.

Υπό το φόβο να υπάρχει ένα όργανο, το οποίο μπορεί να “καπελώσει” εκείνα του ΣΥΡΙΖΑ ή ουσιαστικά να τα καταργήσει, υπήρξαν πολλές τοποθετήσεις που έθεσαν το ερώτημα για το ποια θα είναι η σχέση της ΚΕΑ με τα υπάρχοντα όργανα, αλλά και πώς θα λαμβάνονται οι αποφάσεις ενόψει Συνεδρίου.

Πέρα από τα οργανωτικά, υπάρχει τρικυμία στην πορεία της “βάρκας ΣΥΡΙΖΑ”, αφού είναι αόριστο το πολιτικό στίγμα του υπό διαμόρφωση φορέα, αλλά και το είδος της αντιπολίτευσης, με πολλά στελέχη να κατακρίνουν την ένταση και το χαρακτήρα της.

Από τα στελέχη το θέμα για μία αντιπολίτευση δημιουργική, ενώ αρκετά στελέχη έθεσαν το ζήτημα της σκανδαλολογίας σημειώνοντας ότι αυτό δεν μπορεί να χαρακτηρίζει την αντιπολιτευτική τακτική του κόμματος.

Ένα τρίτο θέμα που απασχολεί το εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ είναι αυτό της ονομασίας, όπου και εκεί υπάρχουν διαφωνίες καθότι η μία άποψη επιμένει ότι το όνομα ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να παραμείνει, ενώ εντείνονται οι πιέσεις για αλλαγή του ονόματος για να σηματοδοτεί τη διεύρυνση.


in.gr
Πέμπτη, 05 Δεκεμβρίου 2019 01:03

Οι απειλές Τσίπρα και η απλή αναλογική

Γράφτηκε από
 
Οι δηλώσεις Τσίπρα περί της διενέργειας των επόμενων εκλογών με το (διαλυτικό) σύστημα της απλής αναλογικής προδιαγράφουν το (νέο) ζοφερό σκηνικό που ετοιμάζει για την Ελλάδα. Αν κάτι τέτοιο συμβεί, η χώρα θα βρεθεί αντιμέτωπη με καταστροφή πολύ μεγαλύτερης έντασης από όσες γνώρισε στην Ιστορία της. Γιατί δεν υπάρχει αμφιβολία: Ο Τσίπρας θέλει να ανασυγκροτήσει τον ΣΥΡΙΖΑ για να δώσει στη χώρα το τελειωτικό χτύπημα. Και θα το κάνει συμμαχώντας και με τον διάβολο. Η απειλή του είναι ξεκάθαρη!

Κατά την ομιλία του στη συνεδρίαση της λεγόμενης Κεντρικής Επιτροπής Ανασυγκρότησης του ΣΥΡΙΖΑ, ο κ. Τσίπρας προειδοποίησε ότι το πρόβλημα (για όλους τους υπόλοιπους λογικούς ανθρώπους, όχι για τον ίδιο) δεν θα λυθεί με διπλές εκλογές. Διότι θα φροντίσει ο ίδιος να σχηματιστεί κυβέρνηση με βάση τα αποτελέσματα της πρώτης εκλογικής αναμέτρησης.


«Ας μην ονειρεύονται κάποιοι και προεξοφλούν διπλές εκλογές. Δεν θα χρειαστεί», είπε. Και πρόσθεσε: «Όπως έγινε και σε πολλές άλλες χώρες της Ευρώπης, έτσι κι εδώ, οι εκλογές αυτές, για πρώτη φορά με αναλογική εκπροσώπηση, θα δώσουν τη δυνατότητα να προκύψει μια κυβέρνηση συνεργασίας ΟΛΩΝ των δημοκρατικών και προοδευτικών δυνάμεων του τόπου».

Και μετά έσπευσε να προσθέσει επίσης ότι στον «στόχο» του αυτόν τον βοηθά «η ακραία νεοφιλελεύθερη και συντηρητική πολιτική της Ν.Δ.».

Επειδή, όπως επίσης είπε, η Ν.Δ. με την πολιτική που ακολουθεί «δεν μπορεί να είναι μέρος της επόμενης κυβερνητικής λύσης».

Και συνέχισε: «Αν θέλουν, λοιπόν, ας την φέρουν νωρίτερα αυτή την αναμέτρηση, τόσο το καλύτερο για τον τόπο. Αλλά να γνωρίζουν ότι η απλή αναλογική ήρθε για να μείνει».

Επομένως, έχουμε και λέμε:

-Ο Τσίπρας θα αναζητήσει συμμάχους ανάμεσα στα διάφορα μικρά κόμματα που θα καταφέρουν να μπουν στη Βουλή λόγω της εφαρμογής του συστήματος της απλής αναλογικής.

-Η Νέα Δημοκρατία δεν θα είναι μέρος της επόμενης κυβερνητικής λύσης.

-Και «πρότυπο» του Τσίπρα παραμένει η Ισπανία, που έχει κυριολεκτικά διαλυθεί μετά την πτώση της κυβέρνησης Ραχόι, μέσα στη Βουλή, αν και το κόμμα του είχε τις περισσότερες έδρες, πλην όμως ο Σάντσεθ συμμάχησε με έναν ετερόκλητο στρατό αυτονομιστών και εθνικιστών.

Χωρίς κυβέρνηση, αλλά με νέα γκλοπ

Τα έχουμε πει, να μην τα ξαναλέμε: Μέσα σε τέσσερα χρόνια η Ισπανία έχει οδηγηθεί τέσσερις φορές στις κάλπες και μετά την τελευταία αναμέτρηση της 10ης Νοεμβρίου παραμένει χωρίς κυβέρνηση.

Το μόνο καινούργιο στη νέα περίοδο ακυβερνησίας, είναι η είδηση πως η ισπανική αστυνομία θα διαθέσει 1 εκ ευρώ συν ΦΠΑ, για να αποκτήσει… 10.000 πτυσσόμενα γκλοπ, από αλουμίνιο, βάρους 610 γραμμαρίων και μήκους 26 εκ. που όταν ανοίγουν ξεπερνούν το μισό μέτρο.

Προφανώς! Διότι αφού ο Σάντσεθ άνοιξε τον ασκό του Αιόλου υποσχόμενος τα πάντα στους Καταλανούς αυτονομιστές ώστε να συνεργαστούν μαζί του για να ρίξουν τον Ραχόι, τώρα ψάχνει να βρει τρόπους για να… τους δέρνει καλύτερα! Μετά τις εκλογές, η Βαρκελώνη συνέχισε να συγκλονίζεται από τις διαδηλώσεις, καθώς οι ηγέτες της περιφέρειας κάθονται πάλι στο εδώλιο του κατηγορουμένου για «ανυπακοή» και το Ανώτατο Δικαστήριο της Μαδρίτης καταδίκασε πριν από ένα μήνα 12 Καταλανούς πολιτικούς υπέρμαχους της ανεξαρτησίας, της οποίας τα (παράνομα) σύμβολα εξακολουθούν να ανεμίζουν στα δημόσια κτίρια.

Μέχρι στιγμής, ο Σάντσεθ έχει εξασφαλίσει μόνο τη συνεργασία των Podemos – συνεργασία για την οποία πανηγύρισε ο Τσίπρας – αλλά πέραν τούτου ουδέν. Και οι 120 έδρες που διαθέτουν οι Σοσιαλιστές μαζί με τις 35 των Podemos δεν επαρκούν για την πλειοψηφία στην 350μελή βουλή.

Για την περίπτωση των Podemos, βέβαια, η λέξη «συνεργασία» είναι εντελώς σχετική, καθώς μόλις τον περασμένο Ιούλιο αρνήθηκαν να στηρίξουν τον Σάντσεθ, διότι δεν ικανοποιήθηκαν οι απαιτήσεις τους για συγκεκριμένα υπουργεία.

Πλην όμως αυτό ουδόλως ενδιαφέρει τον Τσίπρα, διότι συμφωνεί και σκοπεύει να πράξει τα ίδια. Γι’ αυτό και στις 12 Νοεμβρίου καταχάρηκε – κάλλιο αργά παρά ποτέ, μας είπε – και ο ΣΥΡΙΖΑ με ανακοίνωσή του μας ενημέρωσε πως… «η Ιβηρική χερσόνησος δείχνει τον δρόμο για μια προοδευτική Ευρώπη».

Αυτός είναι ο δρόμος που ετοιμάζουν και για μας…

Συμφωνία χωρίς πρόγραμμα

Στις 29 Νοεμβρίου, το κεντροαριστερό Καταλανικό κόμμα ERC, τέταρτη κοινοβουλευτική δύναμη από την αποχή της οποίας κρίνεται η τύχη της σχετικής ψηφοφορίας, ανακοίνωσε ότι επιμένει στην άρνησή του να στηρίξει τον Σάντσεθ στη συνεδρίαση για παροχή ψήφου εμπιστοσύνης. Λίγες μέρες νωρίτερα, το 94,6% των εγγεγραμμένων μελών του κόμματος είχαν απορρίψει την προοπτική να στηρίξει η παράταξη κυβέρνηση υπό τον Σάντσεθ, χωρίς να έχει συσταθεί μία διαδικασία διαλόγου για να επιτευχθεί λύση στο πρόβλημα της Καταλονίας.

Η ίδια η ηγεσία του κόμματος έχει ξεκαθαρίσει πως δεν πρόκειται να δώσει οποιαδήποτε στήριξη αν προηγουμένως δεν πληροφορηθεί την προγραμματική συμφωνία των Σοσιαλιστών του Σάντσεθ και των Podemos του Ιγκλέσιας.

Αλλά και οι Βάσκοι και Γαλιέγοι εθνικιστές, των PNV και BNG, όσο και οι μικρότεροι σχηματισμοί των Bildu και PRC, αξιώνουν από τους δύο «συμμάχους» να τους εξηγήσουν τις γενικές γραμμές της πολιτικής τους πρότασης για την διακυβέρνηση της χώρας, όπως η δομή της κυβέρνησης, η κατανομή των υπουργείων μεταξύ των δύο παρατάξεων και κυρίως ποια θα είναι η περιφερειακή πολιτική και τα κοινωνικά κι οικονομικά μέτρα που προτίθεται να προωθήσει η νέα κυβέρνηση.

Έλα, όμως, που Σάντσεθ και Ιγκλέσιας αποφάσισαν πρώτα να διαπιστώσουν αν μπορούν να εξασφαλίσουν την Δεδηλωμένη και μετά να ετοιμάσουν την προγραμματική τους συμφωνία! Διότι ως γνωστόν, πρώτα οι καρέκλες, το πρόγραμμα μετά…

Από την πλευρά του το φιλελεύθερο κεντρώο κόμμα Ciudadanos έχει ανακοινώσει ότι δεν θα υποστηρίξει προκαταρκτική συμφωνία Σάντσεθ και Ιγκλέσιας, ζητώντας συμφωνία μεγάλου συνασπισμού με τη συμμετοχή και του Λαϊκού Κόμματος.

Σε όλα αυτά προσθέστε ότι ο Σάντσεθ κατάφερε να φέρει την ακροδεξιά (VOX) στην τρίτη θέση.

Και μια ενδιαφέρουσα πληροφορία: Στις 19 Νοεμβρίου, δικαστήριο της Σεβίλλης καταδίκασε
πρώην υψηλόβαθμα στελέχη του Σοσιαλιστικού Κόμματος που κρίθηκαν ένοχα σε μια υπόθεση διαφθοράς με επίκεντρο την κατάχρηση δημοσίων πόρων.

Πρόκειται για την υπόθεση που έγινε γνωστό ως ERE - από το ισπανικό ακρωνύμιο για ένα πρόγραμμα που είχε σχεδιαστεί για να παρέχει βοήθεια σε απολυμένους- και μεταξύ των καταδικασθέντων φιγουράρουν δύο πρώην υπουργοί και δύο πρώην πρόεδροι του Σοσιαλιστικού Κόμματος.

Όλα αυτά, βέβαια, συνέβησαν πριν αναλάβει την ηγεσία του κόμματος ο Σάντσεθ. Αλλά ούτε και ο Ραχόι ήταν αρχηγός του Λαϊκού Κόμματος, τον καιρό που ανάλογο σκάνδαλο είχε συγκλονίσει και το δικό του κόμμα. Πλην όμως τον έριξαν, κατηγορώντας τον για διαφθορά, την οποία είχε επικαλεστεί και ο Σάντσεθ και ο Τσίπρας, βεβαίως βεβαίως, που πολεμά το «παλιό σύστημα» παντού στον κόσμο…

Συμπέρασμα που πρέπει να ληφθεί υπ’ όψη: Ο Τσίπρας σκοπεύει να χρησιμοποιήσει την απλή αναλογική αμέσως μετά τις πρώτες εκλογές, όποτε και αν γίνουν αυτές, για να σχηματίσει κυβέρνηση αλά Ισπανία. Και εκεί μεν πάνε από εκλογές σε εκλογές επειδή έχουν το θέμα των Καταλανών αυτονομιστών και των Βάσκων εθνικιστών, εδώ δεν θα χρειαστεί μεγάλος κόπος. Θα μοιράσει καρέκλες σε όλους τους φιλόδοξους και θα επιφέρει το τελειωτικό χτύπημα στη χώρα. Το αποδεικνύει η επί τέσσερα χρόνια συνεργασία του με τον Καμμένο.

Και βέβαια, δεν θα χρειαστεί να κουραστεί για οποιαδήποτε προγραμματική συμφωνία. Οι καρέκλες προηγούνται – αρκεί να παραγγείλει και αυτός καινούργια πτυσσόμενα γκλοπ. Αλλά τότε θα είναι πολύ αργά…

elzoni.gr
 
 
Συγκλονιστική ομιλία του Αντώνη Σαμαρά στο Συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας - Τι είπε για Τουρκία, λαθρομετανάστες, Σκόπια«Πριν ένα χρόνο ακριβώς χρόνο σας είχα πει ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα είναι ο επόμενος πρωθυπουργός και έγινε. Σας είχα πει ότι δεν αρκεί να κερδίσουμε, αλλά πρέπει να κερδίσουμε καθαρά για να κυβερνήσουμε με λυμένα χέρια. Και αυτό έγινε» ...είπε ξεκινώντας την ομιλία του στο συνέδριο της ΝΔ, ο πρώην πρωθυπουργός, Αντώνης Σαμαράς.

Κάνοντας λόγο για "γενική δυσαρέσκεια" της κοινωνίας στο ζήτημα του προσφυγικού-μεταναστευτικού (ο ίδιος υιοθέτησε τον όρο "λαθρομεταναστευτικό) ο πρώην πρωθυπουργός, Αντώνης Σαμαράς, αποτύπωσε τη δική του οπτική για το ζήτημα-αιχμή από το βήμα του 13ου Συνεδρίου της Νέας Δημοκρατίας.


Παράλληλα, εστιάζοντας στη συμφωνία των Πρεσπών, ο κ. Σαμαράς ανέφερε ότι η κυβέρνηση Τσίπρα έδωσε τα πάντα από την αρχή και πρόσθεσε ότι πλέον δεν περπατάει.

"Η Τουρκία προχωράει σε ευθείες απειλές, κάνοντας λόγο για μία να πολιτική έναντι της Άγκυρας.

"Σε ένα σημείο κυριαρχεί μια γενική δυσαρέσκεια. Πρόκειται για το λαθρομεταναστευτικό.

Εγώ έτσι το λέω. Γιατί αυτό είναι…

Και αν ξεκινάμε διστάζοντας να πούμε την αλήθεια, δε θα πείσουμε τον κόσμο, που ξέρει πια την αλήθεια…

Έκανε άριστα η κυβέρνηση που διευκρίνισε, αρχή-αρχή, ότι από το σύνολο όσων βρίσκονται παγιδευμένοι στα hot spots σήμερα, η συντριπτική πλειονότητα δεν είναι πια πρόσφυγες.

Είναι μετανάστες που μπήκαν παράνομα. Άρα, είναι παράνομοι μετανάστες. Λαθρομετανάστες…

Που πρέπει να τους ξεχωρίζουμε από όσους μπαίνουν νόμιμα.

Γιατί αλλιώς αδικούμε τους νόμιμους μετανάστες…", είπε ο πρώην πρωθυπουργός.

Ο κ. Σαμαράς ανέφερε ότι στους πρόσφυγες η χώρα οφείλει φιλοξενία.

"Όμως, αληθινοί πρόσφυγες, όπως ορίζονται από τη Συνθήκη της Γενεύης, είναι πια ελάχιστοι.

Εμείς, άλλωστε, οι Έλληνες, είμαστε σε πολύ μεγάλο βαθμό παιδιά και εγγόνια προσφύγων και μεταναστών…Κι είμαστε ιδιαίτερα ευαίσθητοι σε αυτά…

Αλλά οι Μικρασιάτες Έλληνες που ήλθαν το ’22 δεν έκαναν "εισβολή" στην Ελλάδα…

Και οι Έλληνες που πήγαν τις επόμενες δεκαετίες μετανάστες, δεν μπήκαν παράνομα ως "εισβολείς" στις υπερπόντιες χώρες που τους υποδείχθηκαν.

Μη τα μπερδεύουμε λοιπόν...

Δείχνουμε κάθε ευαισθησία στους αληθινούς πρόσφυγες. Που, όμως, είναι πια ελάχιστοι…

Αλλά εδώ μιλάμε για την συντριπτική πλειονότητα όσων μπαίνουν πλέον, που είναι παράνομοι μετανάστες ή λαθρομετανάστες…", σημείωσε και έκανε λόγο για "ευρώ-γραφειοκρατία" που δεν μπορεί να διευθετήσει τι θα γίνει με τα 4.000 "ασυνόδευτα παιδιά" και καλό είναι να μη μας κάνει υποδείξεις…

"Μαθήματα από "ανεύθυνους παρατηρητές", που βλέπουν και σχολιάζουν από μακριά, δεν δεχόμαστε…

Και πάλι είχε δίκιο ο Πρωθυπουργός, που μίλησε για το μεγάλο έλλειμμα ανθρωπιστικής αλληλεγγύης στην Ευρώπη…

Κι ακόμα, την τριετία 2012-14, όταν ήμασταν στη κυβέρνηση, είχαμε κι εμείς αντιμετωπίσει το πρόβλημα αυτό. Αλλά τότε, ελέγχαμε πλήρως τα σύνορα, χερσαία και θαλάσσια.

Έμπαιναν ελάχιστοι. Και έβγαιναν – για επαναπατρισμό – πολύ περισσότεροι.

Παρά το γεγονός ότι τότε μαίνονταν ο πόλεμος στη Συρία…

Σας θυμίζω ότι μετά το 2013 οι ροές δεν πέρναγαν κυρίως από τα μικρασιατικά παράλια στα ελληνικά νησιά που ήταν "δύο βήματα". Πήγαιναν στην Ευρώπη, από τη Λιβύη –σε Μάλτα - Ιταλία.

Γιατί; Γιατί από μας, τότε, δεν μπορούσαν να περάσουν.

Τότε, φυλάγαμε τα σύνορα. Και όσοι πέρναγαν από δω – ή όσοι βρίσκονταν ήδη εδώ και παρανομούσαν – πήγαιναν κατευθείαν στην Αμυγδαλέζα και σε ένα-δύο ακόμα κλειστά κέντρα…

Και το σημαντικότερο: τότε δεν είχαμε αφήσει διάφορες ανεξέλεγκτες ΜΚΟ να κάνουν κουμάντο.

Από την ώρα, όμως, που ο Τσίπρας άνοιξε τα σύνορα και ανέλαβαν οι ΜΚΟ ως κράτος εν κράτει, δημιουργήθηκαν και τα αισχρά κολαστήρια τύπου Μόριας", σημείωσε ο πρώην πρωθυπουργός.

"Κλειστά κέντρα χρειαζόμαστε, λοιπόν, διαχωρισμό των παρανόμων κι όσων παρανομούν από τα γυναικόπαιδα και πολύ πιο γρήγορες αποφάσεις για χορήγηση ασύλου και επαναπατρισμό.

Όσοι δεν πληρούν τις προϋποθέσεις της Συνθήκης της Γενεύης, δεν δικαιούνται άσυλο.

Όσοι παρανόμησαν, έδωσαν ψευδή στοιχεία, ή διπλά και τριπλά ονόματα, δεν δικαιούνται άσυλο.

Όσοι βιαιοπράγησαν, δεν δικαιούνται άσυλο.

Κλειστά κέντρα - και πίσω στις χώρες τους…

Αυτή η πολιτική εφαρμόστηκε, αυτή η πολιτική απέδωσε.

Αυτή η πολιτική μπορεί να αποδώσει ξανά.

Και άλλη δεν υπάρχει…Και αυτήν την πολιτική εξήγγειλε η νέα μας κυβέρνηση τώρα…

Αλλά το πρόβλημα έχει στο μεταξύ διογκωθεί…Και ο κόσμος αδημονεί. Γιατί στο μεταξύ οι ροές από την Τουρκία αυξάνονται…

Πρέπει εδώ να αντιληφθούμε το πιο σημαντικό.

Η Τουρκία απέκτησε επί ΣΥΡΙΖΑ ένα όπλο πίεσης και εκβιασμού της Ελλάδας - που πριν δεν είχε. Όσο εμείς ελέγχαμε τι περνάει από τα σύνορά μας, τη στρόφιγγα την κρατούσαμε εμείς κλειστή…


Η χώρα μας υφίσταται πλέον ένα άτυπο λαθρο-εποικισμό", πρόσθεσε.

Ο κ. Σαμαράς επέμεινε ότι "υπάρχει πραγματικό πρόβλημα με τα ανοικτά κέντρα, δίπλα σε κατοικημένες περιοχές", για τα οποία, όπως ανέφερε, αντιδρούν οι τοπικές κοινωνίες.

"Δεν είναι ούτε ρατσιστές, ούτε ξενόφοβοι. Βλέπουν δίπλα τους να εγκαθίστανται άνθρωποι που ήλθαν χωρίς άδεια, χωρίς να ρωτήσουν κανένα, που δεν υπάγονται στους νόμους της χώρας και στον έλεγχο των αρχών, και που δεν ξέρουμε καν ποιοι είναι.

Επιμένω στο ζήτημα αυτό για τρείς λόγους. 

Πρώτον, γιατί το πρόβλημα είναι πολύ σοβαρό, αλλά λύνεται. Δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις. Αλλά υπάρχουν λύσεις. Το κάναμε στο παρελθόν, μπορεί να γίνει ξανά…

Δεύτερον, γιατί το ζήτημα αυτό είναι το μόνο για το οποίο η κοινωνία δεν είναι ευχαριστημένη. Και πρέπει να την πείσουμε…

Τρίτον, γιατί το λαθρομεταναστευτικό απειλεί να τινάξει στον αέρα όλες τις ευρωπαϊκές κοινωνίες ξεχωριστά – και την ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η οποία κοιμάται…", σημείωσε.

Η κυβέρνηση Τσίπρα έδωσε τα πάντα από την αρχή



Εστιάζοντας στη συμφωνία των Πρεσπών, ο κ. Σαμαράς τόνισε ότι η Ελλάδα έδωσε τα πάντα από την αρχή, ενώ τα Σκόπια υποσχέθηκαν ότι θα κάνουν κάποιες παραχωρήσεις στο μέλλον, αν και εφ’ όσον προχωρήσει η ένταξή τους στην Ευρώπη.

"Αναγνωρίσαμε έναν αλυτρωτισμό που δημιουργεί προβλήματα τόσο με μας όσο και με άλλα κράτη της περιοχής...Που προκαλεί ήδη τριβές, μέσα στα κράτη και ανάμεσα στα κράτη - τριβές που δεν υπήρχαν πριν. Και που μέσα στα ίδια τα Σκόπια προκαλεί πλέον σοβαρούς τριγμούς", ανέφερε.

"Το πολιτικό ερώτημα είναι πώς θα αποδεσμευτούμε, χωρίς να πληρώσουμε κόστος. Κι αυτό δεν είναι εύκολο, δεν γίνεται από τη μία μέρα στην άλλη – πάντως γίνεται. 
 

Γιατί πρόκειται για συμφωνία που δεν περπατάει, ούτε μέσα, ούτε έξω, ούτε στα Βαλκάνια, ούτε στην Ευρώπη…

Κατανοώ αυτό που λέει ο Πρωθυπουργός: ότι δεν μπορούμε να αποδεσμευτούμε από τη Συμφωνία αυτή από τη μια μέρα στην άλλη, με το έτσι θέλω…

Όμως, δεν μπορούμε και να ωραιοποιούμε μια Συμφωνία που εμείς οι ίδιοι την έχουμε καταγγείλει ως "επιζήμια" και "απαράδεκτη". 


Και που επί πλέον, δεν περπατάει…

Για την ώρα οφείλουμε να θωρακίσουμε την Ελλάδα από τις αρνητικές επιπτώσεις της Συμφωνίας των Πρεσπών, να εκμεταλλευτούμε όλα τα προβλήματα που δημιουργεί κι όλες τις αδυναμίες της και – κυρίως – να δυναμώσουμε την Ελλάδα και τη διαπραγματευτική θέση της. Ώστε μετά να μπορούμε να επιτύχουμε τη δικαίωση της χώρας μας", επεσήμανε.

Οι ενέργειες της Τουρκίας είναι ευθεία απειλή


Ο κ. Σαμαράς χαρακτήρισε ως "ευθεία απειλή" τις ενέργειες της Άγκυρας. "Και κινήσεις κατευνασμού, δεν ωφελούν. 
 
Κάποιοι φαντάζονται ότι θα "λύσουν" και τις διαφορές μας με την Τουρκία, με τον ίδιο τρόπο που δήθεν "έλυσαν" και το Μακεδονικό…
 

Θέλουν την Ελλάδα, να γίνει ο εύκολος σάκος του μποξ για κάθε απαίτηση, κάθε γείτονα. 
 

Μήπως αυτή η Σχολή σκέψης υπονοεί τη Φινλανδοποίηση της Ελλάδας; Τους το λέω: 
 

Η "Φινλανδοποίηση" δεν θα περάσει εδώ. Και η ίδια η Φινλανδία χρειάστηκε 40 χρόνια για να αποτινάξει αυτή την ταπεινωτική εξάρτηση και να κερδίσει την ανεξαρτησία της. Αλλά τελικά την κέρδισε…
 

Ναι, θέλουμε την Ειρήνη - στην περιοχή μας και παντού.

Αλλά ας το ξέρουν οι πάντες. 
 

Την Ειρήνη την εγγυάται μια ισχυρή και σεβαστή Ελλάδα. Όχι μια χώρα-κλωτσοσκούφι. 
 

Την Ειρήνη την εγγυάται μια Ελλάδα που την υπολογίζουν και οι σύμμαχοί της και οι αντίπαλοί της. Όχι μια χώρα-ξέφραγο αμπέλι, που όποιος θέλει, την πιέζει για ό,τι θέλει και της αποσπά ό,τι τον βολεύει…", τόνισε.

Όχι στη συναίνεση με τους "λαϊκιστές"

Ο κ. Σαμαράς, μπορεί να αναφέρθηκε σε ευρύτερες συμμαχίες που έχει ανάγκη η χώρα, προκειμένου να περάσει στη οδό της ανάπτυξης, ωστόσο οριοθέτησε τον όρο της συναίνεσης.

"Όχι "συναίνεση" με τους υποστηρικτές του μπάχαλου. Όχι "συναίνεση" με όσους στηρίζουν τα "τάγματα εφόδου". Είτε της Χρυσής Αυγής είτε της ακροαριστερής τρομοκρατίας…
 

Όχι "συναίνεση" με όσους ανοίγουν τα σύνορα σε λαθρομετανάστες.

Όχι "συναίνεση" με όσους κατασκεύασαν σκευωρίες, που σήμερα σαν βόμβες γυρνάνε πάνω στα κεφάλια τους.

Όχι "συναίνεση" με όσους εχθρεύονται την ανταγωνιστικότητα και υπονομεύουν κάθε φιλελεύθερη μεταρρύθμιση.

Όχι "συναίνεση" με όσους υπερφορολογούν τα πάντα και αναδιανέμουν τη φτώχεια…

Όσο "λαϊκισμός" είναι τα απίστευτα ψέματα του Τσίπρα, άλλο τόσο λαϊκιστές θα είχαμε γίνει κι εμείς, αν ξαφνικά δίναμε συγχωροχάρτι και κάναμε "συναίνεση" με τέτοιες ακρότητες…", είπε.
 

Δείτε το βίντεο

Εκπαιδευτικά Νέα